cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2183
title: แนวคิดอัตลักษณ์เชิงเรื่องเล่าของ ปอล ริเกอร์

description: ริเกอร์เรียกปรัชญาของตนว่า "ศาสตร์แห่งการตีความเกี่ยวกับตัวตน" เนื่องจากศาสตร์แห่งการตีความเป็นทางสู่ความเข้าใจอันหมายถึงความเข้าใจตัวตน คำถามที่เป็นตัวกำกับแนวทางการศึกษา ได้แก่ คำถามว่า ใครเป็นผู้พูด ใครกระทำ ใครเล่าเรื่องราวของตนเอง และใครรับผิดชอบคำตอบคือ ตัวตน ในกรอบทฤษฎีเรื่องเล่านั้น ริเกอร์เสนอมโนทัศน์อัตลักษณ์เชิงเรื่องเล่าเพื่อเป็นทางออกให้แก่ปัญหาปฏิทรรศน์อัตลักษณ์ของบุคคล สำหรับริเกอร์แล้ว ปัญหาปฏิทรรศน์อัตลักษณ์ของบุคคลเกิดจากการที่นักปรัชญาส่วนมากที่ถกเถียงปัญหาไม่ตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างความหมายของอัตลักษณ์ 2 อย่าง อันได้แก่ อัตลักษณ์ในความหมายของความเป็นสิ่งเดียวกัน (sameness หรือ idem) และอัตลักษณ์ในความหมายของความเป็นตัวตน (selfhood หรือ ipse) ในการถกเถียงปัญหาดังกล่าว ริเกอร์แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์แบบวิภาษระหว่างอัตลักษณ์ทั้ง 2 แบบในกรอบของการทำงานของโครงเรื่อง ซึ่งประกอบเป็นอัตลักษณ์เชิงเรื่องเล่า ไม่ต่างจากอัตลักษณ์ของตัวละครที่แสดงบทบาทในเรื่องแต่ง อัตลักษณ์เชิงเรื่องเล่ากลายมาเป็นอัตลักษณ์ของบุคคลผ่านการอ่าน อย่างไรก็ตาม ริเกอร์เองยอมรับว่าปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างเรื่องแต่งกับชีวิตนั้นเป็นปัญหาค้างคา ซึ่งจะพิจารณาในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2184
title: การเตรียมแบบหล่อเครื่องสุขภัณฑ์จากวัสดุเชิงประกอบพอลิเมอร์และปลาสเตอร์

description: ในปัจจุบันอุตสาหกรรมการผลิตเครื่องสุขภัณฑ์มีการใช้วัตถุดิบในการเตรียมแบบหล่อ 2 ชนิด โดยวัสดุชนิดแรกที่มีการนำมาใช้เป็นแบบหล่อ คือปลาสเตอร์โมลด์ ซึ่งผลิตมาจากแร่ยิปซัม หรือแคลเซียมซัลเฟต เฮมิไฮเดรต และที่ยังคงได้รับความนิยมในปัจจุบันเนื่องจากวัสดุชนิดนี้มีราคาถูกและวิธีการขึ้นรูปที่ไม่ยุ่งยาก แต่ยังคงมีข้อจำกัดในการใช้งาน กล่าวคือมีอายุการใช้งานสั้นและไม่สามารถทนแรงอัดอากาศได้ ดังนั้นจึงมีการพัฒนาแบบหล่อด้วยวัสดุชนิดใหม่ ที่เรียกว่า เรซินโมลด์ เพื่อช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในกระบวนการผลิต ซึ่งมีข้อดีกว่าปลาสเตอร์โมลด์หลายประการนั่นคือ มีอายุในการใช้งานที่นานกว่า ทนแรงอัดอากาศได้สูงกว่า และมีสมบัติเชิงกลที่สูงกว่าปลาสเตอร์โมลด์ แต่ข้อเสียของวัสดุประเภทนี้คือ ขั้นตอนในการเตรียมที่ยุ่งยากและราคาที่สูง เนื่องจากผู้ประกอบการต้องนำเข้าจากต่างประเทศ รวมถึงไม่สามารถผลิตได้เองภายในประเทศไทย และไม่ทราบองค์ประกอบทางเคมีที่แน่ชัด เพราะยังคงเป็นความลับทางการค้า ดังนั้นเพื่อประสานข้อดีและข้อเสียของแบบหล่อทั้ง 2 ชนิด งานวิจัยนี้จึงเสนอการเตรียมวัสดุชนิดใหม่ เพื่อนำมาใช้งานเป็นแบบหล่อในอุตสาหกรรมการผลิตเครื่องสุขภัณฑ์ โดยการเตรียมวัสดุเชิงประกอบพอลิเมอร์และปลาสเตอร์จากวัตถุดิบที่มีอยู่ในประเทศไทย โดยปลาสเตอร์ที่นำมาใช้ในงานวิจัยนี้มี2 ชนิด คือแอลฟาฟอร์มและบีตาฟอร์มที่มีขนาดอนุภาคใหญ่และเล็ก ในขั้นต้นได้ทำการวิเคราะห์หาโครงสร้างและองค์ประกอบทางเคมีของเรซินโมลด์ด้วยเทคนิค FT-IR และ GC/MS เพื่อสืบหาพอลิเมอร์ภายในประเทศ มาเป็นสารเทียบเคียง จากนั้นเตรียมวัสดุเชิงประกอบระหว่างพอลิเมอร์และปลาสเตอร์ที่อัตราส่วนของพอลิเมอร์ร้อยละ 0 ถึง 100 โดยน้ำหนัก โดยเพิ่มปริมาณพอลิเมอร์ขึ้นร้อยละ 10 จากนั้นพิจารณาสมบัติทางกายภาพและสมบัติเชิงกลของวัสดุเชิงประกอบเพื่อหาอัตราส่วนที่เหมาะสม เพื่อนำไปทดสอบความสามารถในการใช้งานของวัสดุเชิงประกอบที่เตรียมได้ เพื่อหาอัตราส่วน ชนิดและขนาดอนุภาคของปลาสเตอร์ที่เหมาะสมที่สุดในการใช้งานเป็นแบบหล่อเครื่องสุขภัณฑ์ ผลจากการวิเคราะห์และสืบหาสารเทียบเคียงภายในประเทศในงานวิจัยนี้เลือกใช้ PMMA ชนิดเกล็ดและ โคพอลิเมอร์ระหว่าง PMMA และ PS แทนส่วนของพอลิเมอร์ จากผลการทดสอบสมบัติของวัสดุเชิงประกอบพบว่าเมื่อปริมาณของพอลิเมอร์เพิ่มขึ้นเวลาในการก่อตัวจะเพิ่มขึ้น ในขณะที่ความสามารถในการไหลตัว และความหนาแน่นของวัสดุเชิงประกอบจะมีค่าลดลง โดยวัสดุเชิงประกอบระหว่างพอลิเมอร์และปลาสเตอร์ชนิดแอลฟาจะให้ความทนแรงดัดโค้งและความทนแรงกดมากกว่าวัสดุเชิงประกอบที่เตรียมจากปลาสเตอร์ชนิดบีตา นอกจากนี้พบว่าวัสดุเชิงประกอบที่เตรียมจากปลาสเตอร์ที่มีอนุภาคขนาดใหญ่จะมีสมบัติเชิงกลดีกว่าอนุภาคขนาดเล็ก โดยอัตราส่วนระหว่างพอลิเมอร์และปลาสเตอร์ที่สมบัติเชิงกลสูงที่สุด และอยู่ในมาตรฐานที่ตั้งไว้ คือ 30:70 และ 40:60 อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาสมบัติในการใช้งานพบว่าวัสดุเชิงประกอบของปลาสเตอร์ชนิดแอลฟาที่มีอนุภาคขนาดใหญ่ที่มีส่วนประกอบของพอลิเมอร์ร้อยละ 30 ของจะให้สมบัติที่ดีที่สุดทั้งในด้านของความทนแรงขัดถู การดูดซึมน้ำ และความทนแรงอัดอากาศ ซึ่งสูงกว่าวัสดุเชิงประกอบอื่นๆ ที่เตรียมได้
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2186
title: ความน่าเชื่อถือทางกฎหมายของเอกสารอิเล็กทรอนิกส์

description: การพัฒนาของเทคโนโลยีสารสนเทศ ส่งผลให้มีการนำระบบเอกสารอิเล็กทรอนิกส์มาใช้เพื่อการติดต่อสื่อสาร การเก็บรวบรวมฐานข้อมูล และใช้เป็นหลักฐานในการทำธุรกรรมต่างๆ มากยิ่งขึ้น ทั้งกรณีของการจัดทำเอกสารในรูปของอิเล็กทรอนิกส์ตั้งแต่ต้นและการแปลงเอกสารกระดาษให้อยู่ในรูปของอิเล็กทรอนิกส์ในภายหลัง อย่างไรก็ดี มีปัญหาที่ต้องพิจารณาด้วยว่าบทบัญญัติของกฎหมายในปัจจุบันสอดคล้องและสนับสนุนต่อพัฒนาการดังกล่าวหรือไม่ เพียงใด ซึ่งมีความสำคัญและส่งผลต่อความน่าเชื่อถือในการนำเอกสารอิเล็กทรอนิกส์มาใช้ จากการศึกษาพบว่า หลักเกณฑ์ทางกฎหมายของประเทศไทยไม่สามารถรองรับการใช้เอกสารอิเล็กทรอนิกส์แทนเอกสารกระดาษได้อย่างสมบูรณ์ แม้ว่าจะมีการตราพระราชบัญญัติว่าด้วยธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ พ.ศ. 2544 ออกมาใช้บังคับแล้วก็ตาม หากแต่สาระสำคัญของกฎหมายฉบับดังกล่าวมิใช่กฎหมายวิธีพิจารณาความโดยแท้ จึงเป็นเหตุให้หน่วยงานทั้งภาครัฐและภาคเอกชนไม่เชื่อมั่นในการนำเอกสารอิเล็กทรอนิกส์มาใช้เป็นพยานหลักฐานต่อศาล ทั้งนี้ จากการศึกษาเปรียบเทียบกับกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศอังกฤษ และประเทศสิงคโปร์ พบว่า ในต่างประเทศได้มีการกำหนดสถานะทางกฎหมายและหลักเกณฑ์การรับฟังพยานหลักฐานที่เป็นเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ไว้อย่างชัดเจนโดยบัญญัติไว้ในกฎหมายลักษณะพยานซึ่งสามารถนำไปใช้ได้ทั้งในคดีแพ่งและคดีอาญา วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ผู้เขียนได้นำเสนอแนวทางการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น โดยเสนอให้ศาลออกข้อกำหนดเกี่ยวกับการดำเนินกระบวนพิจารณาและการรับฟังพยานหลักฐานทางอิเล็กทรอนิกส์ โดยควรกำหนดให้มีหลักเกณฑ์การนำเสนอและวิธีการนำสืบพยานหลักฐานประเภทนี้ อันจะเป็นประโยชน์ต่อการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานของศาล ทั้งในคดีแพ่งและคดีอาญา นอกจากนี้ ควรกำหนดแนวนโยบายด้านความมั่นคงปลอดภัยของเอกสารอิเล็กทรอนิกส์และควรจัดตั้งหน่วยงานเข้ามาทำหน้าที่ให้การรับรองความถูกต้องแท้จริงของเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ในการทำธุรกรรมของทั้งภาครัฐและภาคเอกชน โดยมีการกำกับดูแลอย่างเป็นระบบ เพื่อเป็นแนวทางในการสร้างความน่าเชื่อถือและส่งเสริมการใช้เอกสารอิเล็กทรอนิกส์อย่างเต็มรูปแบบ
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2187
title: การประยุกต์ใช้ผงยางนาโนในการผลิตผ้าเบรกรถยนต์

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของยางไนไตร์ล บิวตะไดอีน (Nitrile Butadiene Rubber, NBR) อนุภาคขนาดนาโนในปริมาณต่างๆ ต่อสมบัติเชิงกลและเชิงกายภาพของผ้าเบรกรถยนต์เปรียบเทียบกับการใช้ยาง NBR อนุภาคขนาดไมโครที่ใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตผ้าเบรกรถยนต์ งานวิจัยเน้นการศึกษาผ้าเบรกที่ใส่ยาง NBR นาโนปริมาณ 1.2, 1.4, 1.6, 1.8, 2.0, 2.2% โดยน้ำหนักเทียบกับผ้าเบรกที่ใส่ยาง NBR ไมโครในปริมาณเดียวกัน ผลงานวิจัยพบว่า ผ้าเบรกที่ใส่ยาง NBR นาโน มีสมบัติภายใต้แรงดัดโค้งดีขึ้น ส่วนการทนต่อแรงกระแทก ระดับความพรุน ระดับแรงเสียดทาน ดีขึ้นเล็กน้อย อีกทั้งมีการทนต่อความร้อนดีกว่า การกระจายตัวอย่างสม่ำเสมอของยาง NBR นาโนในเนื้อผ้าเบรก ทำให้ผ้าเบรกที่ใส่ยาง NBR นาโน นิ่มกว่า แต่สึกเร็วกว่าและมากกว่าผ้าเบรกที่ใส่ยาง NBR ไมโคร และระดับการต้านแรงเฉือนลดลง การวิเคราะห์อิทธิพลของปริมาณยาง NBR ทั้งขนาดไมโครและนาโนที่ใส่ในผ้าเบรกพบว่าปริมาณยางมีผลต่อค่าความแข็ง ความถ่วงจำเพาะ การต้านทานแรงเฉือน ระดับความพรุน และการทนต่อแรงกระแทกของผ้าเบรกยาง NBR เปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่การเพิ่มปริมาณยาง NBR ในผ้าเบรก ทำให้ผ้าเบรกนิ่มขึ้น ส่งผลให้ผ้าเบรกที่ใส่ยาง NBR ไมโครและนาโนมีอัตราการสึกเร็วขึ้นและมีการสึกมากขึ้น ผ้าเบรกที่ใส่ยาง NBR ไมโคร 1.4%, 1.6% และ 1.8% มีสัมประสิทธิ์ความเสียดทานเสถียรที่ในช่วงอุณหภูมิ 250-350℃ ปริมาณการสึกน้อยและมีอัตราการสึกต่ำ โดยเฉพาะผ้าเบรกที่ใส่ยาง NBR ไมโคร 1.6% เกิดการสึกน้อยที่สุด ผ้าเบรกที่ใส่ยาง NBR นาโน 2.0% มีระดับสัมประสิทธิ์ความเสียดทานเสถียรที่อุณหภูมิสูง พร้อมทั้งมีอัตราการสึกและปริมาณการสึกน้อยที่สุด พิจารณาโดยรวมผ้าเบรกที่ใส่ยาง NBR นาโน 2.0% มีประสิทธิภาพโดยรวมดีที่สุด และมีต้นทุนของวัตถุดิบถูกกว่าผ้าเบรกยางไมโคร 2.2% ที่ผลิตอยู่ราว 8.4%
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2188
title: ผลของแนวโน้มการทำให้ตนเองเสียเปรียบ ความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำกับความสำเร็จและการยืนยันคุณค่าในตนเอง ต่อพฤติกรรมการทำให้ตนเองเสียเปรียบ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของแนวโน้มการทำให้ตนเองเสียเปรียบ ความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำกับความสำเร็จและการยืนยันคุณค่าในตนเอง ต่อพฤติกรรมการทำให้ตนเองเสียเปรียบ กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาที่ 1 เป็นนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 284 คน ซึ่งแบ่งออกเป็นกลุ่มที่มีคะแนนมาตรวัดแนวโน้มการทำให้ตนเองเสียเปรียบสูงและต่ำ และให้เลือกว่าจะฝึกซ้อมทำแบบทดสอบหรือไม่ฝึกซ้อม ในการศึกษาที่ 2 กลุ่มตัวอย่างจำนวน 160 คน ถูกสุ่มเข้าสู่ 4 เงื่อนไข การทดลองเงื่อนไขละ 40 คน ให้ได้รับความสำเร็จที่ขึ้นอยู่กับการกระทำหรือความสำเร็จไม่ขึ้นอยู่กับการกระทำ และได้ยืนยันหรือไม่ได้ยืนยันคุณค่าในตนเอง หลังจากนั้นวัดพฤติกรรมการทำให้ตนเองเสียเปรียบโดยให้เลือกเพลงเพื่อฟังขณะทำแบบทดสอบต่อไป ผลการวิจัยพบว่า 1.ผู้ที่มีแนวโน้มการทำให้ตนเองเสียเปรียบสูง มีพฤติกรรมการทำให้ตนเองเสียเปรียบมากกว่าผู้ที่มีแนวโน้มการทำให้ตนเองเสียเปรียบต่ำ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2.เพศชายมีพฤติกรรมการทำให้ตนเองเสียเปรียบมากกว่าเพศหญิง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 3.ในเงื่อนไขความสำเร็จขึ้นอยู่กับการกระทำ ผู้ที่ได้ยืนยันคุณค่าในตนเอง มีคะแนนพฤติกรรมการทำให้ตนเองเสียเปรียบ ไม่แตกต่างจากผู้ที่ไม่ได้ยืนยันคุณค่าในตนเอง 4.ในเงื่อนไขความสำเร็จไม่ขึ้นอยู่กับการกระทำ ผู้ที่ยืนยันคุณค่าในตนเอง มีคะแนนพฤติกรรม การทำให้ตนเองเสียเปรียบต่ำกว่าผู้ที่ไม่ได้ยืนยันคุณค่าในตนเอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .001
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2189
title: ผลผลิตขั้นต้นที่สัมพันธ์กับการเติบโตของหอยแมลงภู่บริเวณ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี

description: ศึกษาผลผลิตขั้นต้นและมวลชีวภาพในแพหอยแมลงภู่บริเวณอ่าวศรีราชา จังหวัดชลบุรี ระหว่างเดือนมกราคมถึงสิงหาคม พ.ศ. 2549 ในแพสองรูปแบบคือ แพเชือกเดี่ยว และแพเชือกถัก พบว่าผลผลิตขั้นต้นในแพเชือกเดี่ยวมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1.49+0.79 gC/m3/d ส่วนแพเชือกถักมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0.99+0.76 gC/m3/d และแพเชือกเดี่ยวมีผลผลิตขั้นต้นมากกว่าแพเชือกถักอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&gt;0.05) สำหรับการเติบโตของหอยเมื่อสิ้นสุดการศึกษาในเดือนสิงหาคม 2549 หอยแมลงภู่มีความยาวเฉลี่ย 76.61±5.55 และ 72.39±4.51 มิลลิเมตร,น้ำหนักหอยทั้งตัวเฉลี่ย 20.05±2.55 และ 15.61±2.88 กรัม และน้ำหนักเนื้อหอยเฉลี่ย 10.76±1.47 และ 8.32±1.93 กรัม ในแพเชือกเดี่ยวและแพเชือกถักตามลำดับ ไม่พบความแตกต่างของความยาวหอยแมลงภู่ระหว่างสองแพ (P&gt;0.05) ส่วนน้ำหนักหอยทั้งตัวและน้ำหนักเนื้อหอยของแพเชือกเดี่ยวมีค่ามากกว่าแพเชือกถักอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&lt;0.05) นอกจากนี้พบว่าปริมาณผลผลิตขั้นต้น อัตราส่วนโดยโมลคาร์บอนต่อไนโตรเจน และปริมาณแพลงก์ตอนพืชในแพเชือกเดี่ยวมีค่ามากกว่าแพเชือกถัก (P&lt;0.05) แสดงว่าแพเชือกเดี่ยวมีอาหารสำหรับหอยแมลงภู่มากกว่าส่งผลให้มีการเติบโตด้านน้ำหนักมากกว่าแพเชือกถัก สำหรับปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับผลผลิตขั้นต้นในแพเชือกเดี่ยวมีเพียงปัจจัยเดียวคือคลอโรฟิลล์ เอ ส่วนความโปร่งแสงมีความสัมพันธ์แบบผกผันกับผลผลิตขั้นต้นในแพเชือกเดี่ยว ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับผลผลิตขั้นต้นในแพเชือกถัก ได้แก่ ปริมาณออกซิเจนที่ละลายในน้ำ อัตราส่วนโดยโมลคาร์บอนต่อไนโตรเจน และสารอินทรีย์คาร์บอน การลดลงของความเค็มตั้งแต่เดือนมิถุนายนจนสิ้นสุดการศึกษาในเดือนสิงหาคมไม่มีผลต่อปริมาณผลผลิตขั้นต้น แต่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงชนิดของแพลงก์ตอนพืช โดยพบไดโนแฟลกเจลเลตและแพลงก์ตอนพืชกลุ่มอื่นๆมีจำนวนเพิ่มขึ้นแทนที่ไดอะตอมซึ่งมี Chaetoceros spp. เป็นชนิดเด่น
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2190
title: การผลิตไบโอดีเซลจากน้ำมันพืชที่เร่งปฏิกิริยาด้วยไลเพสตรึงรูป

description: จากการทำปฏิกิริยาทรานส์เอสเทอริฟิเคชันระหว่างน้ำมันปาล์มบริสุทธิ์ กับเมทานอล โดยใช้โนโวไซม์ 435 ตรึงรูปในการเร่งปฏิกิริยา เพื่อผลิตไบโอดีเซลหรือเมทิลเอสเทอร์ของกรดไขมันอย่างต่อเนื่อง ด้วยเครื่องปฏิกรณ์แบบคอลัมน์เบดบรรจุ พบว่า ปัจจัยที่เหมาะสมที่สุดของการทำปฏิกิริยา เป็นดังนี้ ลักษณะของเครื่องปฏิกรณ์แบบคอลัมน์เบดบรรจุเป็นการบรรจุคอลัมน์แบบผสมโนโวไซม์ 435 และเม็ดแก้ว, อัตราส่วนโดยโมลของน้ำมันปาล์มบริสุทธิ์ต่อเมทานอลเป็น 1 : 1 อุณหภูมิในการทำปฏิกิริยา เท่ากับ 50 องศาเซลเซียส อัตราการไหลของสารละลายผสมของสารตั้งต้น เท่ากับ 0.20 มิลลิลิตรต่อนาที และปริมาณเอนไซม์ เท่ากับ 0.5 กรัม โดยมีอัตราส่วนโดยน้ำหนักของปริมาณ โนโวไซม์ 435 ต่อเม็ดแก้วเป็น 1 : 4 หลังจากนั้น ทดสอบการผลิตไบโอดีเซลโดยใช้เครื่องปฏิกรณ์แบบคอลัมน์เบดบรรจุ 3 คอลัมน์ ซึ่งกำหนดอัตราส่วนโดยโมลของน้ำมันปาล์มบริสุทธิ์ต่อเมทานอลเป็น 1 : 1 ในแต่ละคอลัมน์ โดยใช้ปัจจัยทั้งหมดที่กล่าวมาข้างต้นเป็นปัจจัยควบคุม พบว่า สามารถผลิต ไบโอดีเซลได้อย่างต่อเนื่องตลอดระยะเวลา 83.33 ชั่วโมง ซึ่งเท่ากับปริมาตรรวมของสารละลายผสมของสารตั้งต้น 1 ลิตร โดยหลังจากทำปฏิกิริยาผ่านคอลัมน์ที่ 1, 2 และ 3 ให้ผลรวมของเปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนเป็นผลิตภัณฑ์โดยเฉลี่ย เท่ากับ 11.67, 16.25 และ 23.42 เปอร์เซ็นต์ และให้อัตราการผลิต เท่ากับ 5.66, 7.34 และ 10.06 มิลลิโมลต่อกรัมต่อชั่วโมง ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2191
title: การศึกษาผลของสารสกัดจากพริกไทยดำ (piperine) ในการยับยั้งการเจริญของเซลล์มะเร็งชนิดต่างๆ ในหลอดทดลอง

description: พิเพอรีนเป็นสารอัลคาลอยด์ พบมากในพืชกลุ่มพริกไทย มีฤทธิ์ในการควบคุมการ ตอบสนองทางภูมิคุ้มกันและยับยั้งการเจริญของมะเร็งในหนู การศึกษาวิจัยชิ้นนี้ได้ทำการทดสอบ ผลของพิเพอรีนต่อการยับยั้งการเจริญของเซลล์มะเร็งมนุษย์ชนิดต่างๆ ในหลอดทดลองเป็นครั้ง แรก โดยตรวจวัดผลการยับยั้งการเจริญของเซลล์ด้วย MTS assay จากการทดลองพบว่า เซลล์มะเร็งลำไส้ใหญ่ (HT-29) กล่องเสียง (HEp-2) และปากมดลูก (HeLa) ทนต่อพิเพอรีนได้แม้ ในความเข้มข้นที่สูงถึง 200 μg/ml ในขณะที่พิเพอรีนยับยั้งการเจริญของเซลล์มะเร็งเม็ดเลือด (H9) ได้เป็นอย่างดี (IC50=14.7 + 2.1 μg/ml) อีกทั้งยังเป็นพิษต่อเซลล์ด้วย แต่จากการทดสอบ ใน Jurkat พบว่าพิเพอรีนที่ 20-100 μg/ml ยับยั้งการเจริญได้ใกล้เคียงกัน โดยยังคงมีเซลล์ที่มี ชีวิตคิดเป็น 43.1 + 2.85% แต่กลับไม่พบว่าพิเพอรีนเป็นพิษต่อ Jurkat แต่อย่างใด และเพื่อ ตรวจสอบฤทธิ์ของพิเพอรีนต่อระยะการเจริญของ Jurkat ผู้วิจัยได้ทำการตรวจวัดปริมาณดีเอ็นเอ (DNA content) เพื่อบ่งชี้ระยะของเซลล์ในวัฏจักรเซลล์ เมื่อทดสอบที่เวลา 24, 48 และ 72 ชั่วโมง พบว่าพิเพอรีนที่ 100 μg/ml ชักนำให้มีเซลล์ในระยะ G0/G1 เพิ่มขึ้นจาก 46.55%, 43.79% และ 32.47% ในกลุ่มควบคุมเป็น 56.09%, 62.50% และ 63.53% ตามลำดับ การตรวจสอบสัณฐาน วิทยาของเซลล์โดยการย้อมด้วย AO/EB พบว่าพิเพอรีนที่ 40 μg/ml ส่งผลให้นิวเคลียสของเซลล์ เริ่มหดตัวเป็นก้อนขนาดเล็กที่เวลา 48 ชั่วโมงซึ่งคิดเป็น 1% Apoptotic cells และเมื่อตรวจสอบ PS บนผิวเซลล์ด้วย Annexin V-FITC เพื่อตรวจวัดด้วยโฟลไซโตมิเตอร์พบว่า ณ เวลา 3, 6, 9, 12 และ 24 ชั่วโมง พิเพอรีนทุกความเข้มข้นที่ทดสอบไม่ชักนำให้เกิด Apoptosis แต่อย่างใด จากการ ทดลองข้างต้นสรุปได้ว่าพิเพอรีนยับยั้งการเจริญของ Jurkat โดยการชักนำให้เกิด cell cycle arrest แต่ไม่ชักนำให้เกิด Apoptosis ทั้งนี้คณะผู้วิจัยจะได้ทำการทดสอบเพิ่มเติมในระดับลึกเพื่อ ยืนยันการเกิด G0/G1 arrest ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2192
title: การวิจัยและพัฒนาแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐานเพื่อพัฒนาความสามารถทางการคิดของนักเรียนชั้นประถมศึกษา

description: วัตถุประสงค์ของการวิจัย คือ 1) เพื่อศึกษาลักษณะและสภาพการใช้แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ของครูระดับประถมศึกษา 2) เพื่อพัฒนาแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐาน และ 3) เพื่อศึกษาผลการใช้แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความสามารถทางการคิดของนักเรียน การวิจัยและพัฒนาใช้วิธีวิจัยผสมผสานระหว่างการสำรวจ พหุกรณีศึกษา และการทดลอง กลุ่มตัวอย่างในการสำรวจ คือ ครูผู้สอนระดับประถมศึกษา จำนวน 80 คน พหุกรณีศึกษา คือ โรงเรียนประถมศึกษาขนาดกลาง 2 แห่ง และกลุ่มตัวอย่างในการทดลอง คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2 โรง รวมทั้งหมด 56 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 28 คน เครื่องมือในการวิจัย คือ แบบสอบถามความคิดเห็นของครู แบบสังเกตและแบบสัมภาษณ์นักเรียนและครูในกรณีศึกษา และแบบวัดความสามารถทางการคิดและแบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิทยาศาสตร์ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหา สถิติภาคบรรยาย และการวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วมตัวแปรพหุนาม (MANCOVA) ผลการวิจัย 1. ลักษณะของแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ของครูในปัจจุบันมีองค์ประกอบดังนี้ (1) จุดประสงค์การเรียนรู้มิได้เน้นการพัฒนาความสามารถทางการคิด (2) เนื้อหาที่เรียนเป็นไปตามหนังสือแบบเรียน (3) กิจกรรมการเรียนรู้ไม่เน้นการปฏิบัติจริงให้เกิดผลงานจริง (4) สื่อการเรียนการสอนมีลักษณะเป็นนามธรรม และ (5) การวัดและประเมินผล เน้นเพื่อตัดสินผลการเรียนโดยใช้แบบทดสอบ 2. แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐาน มุ่งพัฒนาความสามารถทางการคิดของนักเรียน โดยให้ความสำคัญกับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ให้สอดคล้องกับธรรมชาติและความต้องการของผู้เรียน ลักษณะสำคัญของแผนมีดังนี้ (1) จุดประสงค์การเรียนรู้เน้นพัฒนาความสามารถทางการคิด (2) สาระการเรียนรู้สอดคล้องกับเนื้อหาหลักสูตร และความสนใจของผู้เรียน (3) กิจกรรมการเรียนรู้ เน้นกระบวนการกลุ่ม การปฏิบัติจริง การเชื่อมโยงกับชีวิตจริง โดยให้ความสำคัญกับการสร้างบรรยากาศที่เป็นมิตร และการสื่อสารเชิงบวก (4) สื่อการเรียนการสอน ใช้สื่อที่หลากหลายและสื่อของจริง และ (5) การวัดและประเมินผล เน้นการวัดและประเมินผลเพื่อปรับปรุงพัฒนานักเรียนอย่างต่อเนื่อง และให้นักเรียนมีส่วนร่วมในการประเมิน 3. ผลการใช้แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐานพัฒนาความสามารถทางการคิดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนได้มากกว่าการเรียนรู้จากแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ปกติ
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2193
title: ผลของสังกะสีและซิลิคอนต่อโครงสร้างจุลภาค สมบัติทางกลและความต้านทานการหมองของโลหะผสมเงินเกรด 940

description: วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้ เพื่อศึกษาผลของธาตุสังกะสีและซิลิคอนที่มีต่อโครงสร้างจุลภาค สมบัติทางกล ความต้านทานการหมองและการกัดกร่อน รวมไปถึงผลของการอบเนื้อเดียว อัตราการลดขนาด และการอบอ่อน เพื่อหาปริมาณธาตุสังกะสีและซิลิคอนที่เหมาะสมในการหลอมและหล่อโลหะผสมเงินเกรด 940 ด้วยกระบวนการหล่อแบบต่อเนื่องที่ใช้ในอุตสาหกรรมเครื่องประดับ โลหะเงินผสมเกรด 940 ทั้ง 10 ชุด โดยชุดการทดลองแบ่งเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มแรกเติมทองแดงและสังกะสี กลุ่มที่สองเติมทองแดง สังกะสีและซิลิคอนคงที่ที่ 0.02 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก กลุ่มที่สามเติมทองแดง สังกะสีและซิลิคอนตั้งแต่ 0.036-0.065 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก ธาตุสังกะสีและซิลิคอนที่พบในโครงสร้างจุลภาคจะเป็นองค์ประกอบอยู่ในโครงสร้างยูเทคติค (Cu-rich phase) สูงกว่าโครงสร้างเนื้อพื้นที่เป็น Ag-rich phase ปริมาณสังกะสีที่เพิ่มขึ้นมีผลทำให้ปริมาณและการกระจายตัวของโครงสร้างยูเทคติคลดลง ความต้านทานแรงดึงและความแข็งมีค่าลดลง แต่ค่าเปอร์เซ็นต์การยึดตัวสูงขึ้น สวนผสมทางเคมีของโลหะผสมเงินเกรด 940 ที่เหมาะสมคือ 0.036%Si-3.23%Zn-2.30%Cu-Balance of Ag สามารถต้านทานการหมองและการแปรรูปสูง การอบโฮโมจิไนเซชัน 750 องศาเซลเซียส นาน 30 และ 60 นาที พบว่าค่าความต้านทานแรงดึงลดลง ค่าความแข็งเพิ่มขึ้นเล็กน้อยและค่าเปอร์เซ็นต์การยึดตัวเพิ่มขึ้น อุณหภูมิและเวลาในการอบอ่อนที่เหมาะสมคือ 500 องศาเซลเซียส นาน 30 นาที ส่วนการศึกษาพฤติกรรมการกัดกร่อนของฟิล์มที่เกิดขึ้นจากเส้นโพเทนชิโอไดนามิกอาโนดิกโพลาไรเซชัน ซึ่งได้จากการทดสอบการกัดร่อนด้วยวิธีทางเคมีไฟฟ้าทดสอบในสารละลายโซเดียมคลอไรด์ 1 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก พบว่าปริมาณสังกะสีที่เพิ่มขึ้นมีผลในการเพิ่มค่าศักย์ไฟฟ้าการกัดกร่อน (Ecom) และลดความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าขณะเกิดฟิล์มพาสซีพ (Ip) อย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อทดสอบในสารละลายโซเดียมคลอไรด์ 1 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก อิ่มตัวด้วยก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์ โลหะผสมเงินเกรด 940 ไม่มีฟิล์มพาสซีพเกิดขึ้นที่ผิว
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2194
title: การเตรียมและตรวจสอบผลิตภัณฑ์ประกอบแต่งไม้พลาสติก ที่เตรียมจากพอลิไวนิลคลอไรด์และผงไม้

description: The purpose of this research is to prepare and characterize Wood Plastic Composites (WPC) made from (Poly(vinyl chloride), PVC) and wood flour. WPCs were prepared from wood flours obtained from trees grown in tropical area. Teak flour was selected to represent softwood and Simese Sal (or Selangan batu or Balau) flour was selected to represent hardwood. Specifically the effects imparted by the amount of each wood flour and the influences of their particle sizes on the mechanical and thermal properties of WPCs were evaluated. PVC was used as the matrix while teak flour and balau flour was used as the filler at 20, 40, 60, and 80 phr. Each flour was of various particle sizes with a top cut of 45, 75, 106, 180 and 250 µm. Experimental results showed that the modulus of PVC/teak flour and PVC/balau flour composites increased with greater content of teak flour and balau flour. This was due to the higher stiffness imparted by both types of wood flour. The flexural and compressive strength increased but the tensile strength and the impact strength decreased with increasing flour content. The influences of particle sizes of the wood flour was evident in the impact strength of each WPC. However the particle size of each wood flour did not affect the flexural and compressive strength. Thermal analysis of PVC/wood flour composites of both types indicated that the degradation temperature of the PVC/wood flour was lower than that of the PVC matrix. This was induced by the wood flour whose decomposition temperature was lower than that of the PVC matrix. The glass transition temperature of most PVC/teak flour and PVC/balau flour composites was found to decrease. The heat deflection temperature of the PVC/wood flour composites was raised from 78 to 81°c. The water absorption of the WPCs increased with higher wood flour filler volume. Wood flour contained numerous hydroxyl groups which were available for interaction with water molecules. The PVC/balau flour composite exhibited higher compression and impact properties than the PVC/teak flour. The mechanical properties of the WPCs prepared from Poly(vinyl chloride) and teak or balau flour in the present study were comparable with those of commercially by available WPCs prepared from moderate wood flour.
DOI: 10.14457/cu.the.2008.1965
title: Effects of intense exercise on change of function and pathology of liver and pancreas in rats

description: The study was conducted to investigate the effect of two acute exercise intensities on changes of function and pathology in liver and pancreas. Male Sprague-Dawley rats were randomly divided into five groups; Group 1 (normal control): no exercise, Group 2 (exercise 75% VO[subscript 2max]): running on treadmill at 75% VO2max and sacrified immediately after exercise, Group 3 (exercise 75% VO[subscript 2max] + 6 hours group): running on treadmill at 75% VO2max and sacrified at six hours after exercise, Group 4 (exercise 90% VO[subscript 2max]): running on treadmill at 90% VO2max and sacrified immediately after exercise, Group 5 (exercise 90% VO[subscript 2max] + 6 hours group): running on treadmill at 90% VO[subscript 2max] and sacrified at six hours after exercise. Blood, liver and pancreas samples were collected at the end of the study. The results showed that level of aspartate aminotransferase (AST) in Group 4 and alanine aminotransferase (ALT) in Group 2 and Group 4 were increased significantly as compared with normal control. Serum enzyme lipase was increased significantly in Group 4 as compared with normal control. Liver histopathology in all groups of exercise showed hepatocyte edema and necroinflammation. Pancreas showed congestion and edema in all groups of exercise. Our data indicated that high-intensity exercise at 75% and 90% VO[subscript 2max] caused the increase of serum and enzyme in liver and pancreas. In addition,such levels of exercise also caused histopathology change in liver and pancreas.