cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1493
title: ภาวะโปรตีนรั่วในปัสสาวะของผู้ป่วยโรคนิ่วไตและบุตร

description: โรคนิ่วไตเป็นปัญหาทางสาธารณสุขที่พบได้ทั่วโลก และพบว่าสมาชิกในครอบครัวผู้ป่วยโรคนิ่วไตจะมีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคสูงกว่าประชากรปกติมาก การศึกษาก่อนหน้านี้พบว่าบุตรของผู้ป่วยมีภาวะสารก่อนิ่วในปัสสาวะ ได้แก่ แคลเซียมสูง (hypercalciuria) สารยับยั้งการเกิดนิ่วในปัสสาวะ ได้แก่ ซิเทรตตํ่า (hypocitraturia) และมีโปรตีนรั่วออกมาในปัสสาวะสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งความผิดปกติทั้งสามชนิดนี้สามารถพบได้ในผู้ป่วยเช่นกัน การวิจัยครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์ที่จะวิเคราะห์ชนิดของโปรตีนที่เพิ่มขึ้นในปัสสาวะของบุตรผู้ป่วยโรคนิ่วไตที่ยังไม่เป็นโรคนิ่วเมื่อเทียบกับคนปกติ และหาโปรตีนที่อาจใช้เป็นตัวบ่งชี้ความเสี่ยงของการเกิดนิ่วได้ โดยใช้ตัวอย่างจากปัสสาวะของกลุ่มบุตรผู้ป่วย 30 คน และกลุ่มบุตรคนปกติ (กลุ่มควบคุม) 30 คน ผ่านกระบวนการ 1D-SDS-PAGE และวิเคราะห์ชนิดและปริมาณของโปรตีนด้วยวิธีการทางโปรติโอมิกส์โดยใช้ nanoLC-MS/MS ผลการวิเคราะห์พบว่าพบโปรตีนในปัสสาวะจำนวนทั้งหมด 349 ชนิด ในตัวอย่างปัสสาวะของบุตรผู้ป่วยโรคนิ่วไตและบุตรคนปกติ โดยพบโปรตีน 18 ชนิด ที่พบสูงขึ้นในกลุ่มบุตรผู้ป่วยเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สามารถแบ่งกลุ่มของโปรตีนออกเป็น 2 กลุ่มตามแหล่งกำเนิด คือ กลุ่มที่หลั่งจากเซลล์อื่นเข้าสู่กระแสเลือด 17 โปรตีน และโปรตีนที่สามารถหลั่งเข้าสู่กระแสเลือดรวมถึงหลั่งจากเซลล์ของไตเองเข้าสู่ปัสสาวะโดยตรงอีก 1 ชนิด จากนั้นผู้วิจัยเลือกใช้โปรตีนอัลบูมินซึ่งเป็นหนึ่งในโปรตีน 18 ชนิดที่ตรวจพบเพิ่มขึ้นในปัสสาวะของกลุ่มบุตรผู้ป่วยโรคนิ่วไตเมื่อเปรียบเทียบกับบุตรคนปกติเป็นโปรตีนตัวอย่าง เมื่อวัดระดับของโปรตีนอัลบูมินในบุตรผู้ป่วยโรคนิ่วไตพบว่าสูงกว่าบุตรกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (5.92±10.48 มิลลิกรัมต่อวัน และ 0.41±0.78 มิลลิกรัมต่อวัน ตามลำดับ p-value=0.006*) และเมื่อศึกษาความสัมพันธ์ของระดับของโปรตีนอัลบูมินที่ตรวจพบในปัสสาวะของผู้ป่วยโรคนิ่วไตและกลุ่มคนปกติที่มีอายุและเพศสอดคล้องกัน พบว่าผู้ป่วยโรคนิ่วไตมีระดับของโปรตีนอัลบูมินในปัสสาวะสูงกว่าคนปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (16.85 ±33.41 มิลลิกรัมต่อวัน และ 0.26±0.71 มิลลิกรัมต่อวัน ตามลำดับ p –value &lt; 0.001) เช่นกัน นอกจากนี้ผู้วิจัยยังได้ศึกษาเพิ่มเติมถึงการเกิดภาวะ supersaturation โดยอาศัย Ogawa’s index ต่อระดับของโปรตีนอัลบูมินพบว่าไม่พบความสัมพันธ์กับระดับอัลบูมินในปัสสาวะในทุกกลุ่ม
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1494
title: การศึกษาตัวชี้วัดผลลัพธ์การพยาบาลระบบทางเดินหายใจในผู้ป่วยเด็ก

description: การวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงบรรยายแบบ Delphi technique เพื่อศึกษาตัวชี้วัดผลลัพธ์การพยาบาลระบบทางเดินหายใจในผู้ป่วยเด็ก ที่เป็นฉันทามติของกลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านผู้ป่วยเด็กระบบทางเดินหายใจ จำนวน 20 คน แบ่งเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ 1) ผู้บริหารทางการพยาบาล 5 คน 2) พยาบาลปฏิบัติการขั้นสูง 6 คน 3) นักวิชาการทางการพยาบาล 5 คน และ 4) แพทย์เฉพาะทาง 4 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเทคนิคเดลฟายประกอบด้วย แบบสอบถาม 3 รอบ รอบที่ 1เป็นแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง เพื่อค้นหาตัวชี้วัด รอบที่ 2) วิเคราะห์ข้อมูลที่ได้จากรอบที่ 1 สร้างแบบสอบถามมาตราประมาณค่า ให้ผู้เชี่ยวชาญ ให้ความสำคัญของตัวชี้วัด และรอบที่ 3 แสดงข้อมูลป้อนกลับ ได้แก่ ค่ามัธยฐาน และค่าพิสัยระหว่าง ควอไทล์ ในแต่ละข้อรายการและให้ผู้เชี่ยวชาญยืนยันคำตอบ ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มผู้เชี่ยวชาญเห็นสอดคล้องกันว่า ตัวชี้วัดผลลัพธ์การพยาบาลระบบทางเดินหายใจในผู้ป่วยเด็ก ควรประกอบด้วย 5 ด้าน 44 ตัวชี้วัด ได้แก่ 1) ด้านความปลอดภัยของระบบทางเดินหายใจ ประกอบด้วยตัวชี้วัดย่อย 4 ด้าน ได้แก่ 1.1) ไม่เกิดภาวะแทรกซ้อนและเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ 5 ตัวชี้วัด 1.2) ระบบทางเดินหายใจทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ 4 ตัวชี้วัด 1.3) การระบายเสมหะมีประสิทธิภาพ 5 ตัวชี้วัด และ 1.4) ความปลอดภัยจากการได้รับยา 6 ตัวชี้วัด 2) ด้านความสุขสบายทางด้านร่างกาย จิตสังคม จิตวิญญาณ และสิ่งแวดล้อม 6 ตัวชี้วัด 3) ด้านความสามารถของครอบครัวในการดูแลต่อเนื่อง 4 ตัวชี้วัด 4) ด้านความสามารถในการเผชิญปัญหาของครอบครัว 7 ตัวชี้วัด 5) ด้านความสมดุล สารน้ำ เกลือแร่ และการได้รับสารอาหารเพียงพอ 7 ตัวชี้วัด ทุกตัวชี้วัดมีระดับความสำคัญมากที่สุด (Med = 4.67-4.74 IR = 0.15-0.31)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1495
title: ตำแหน่งอ้างอิงทางกายวิภาคศาสตร์นัยทางคลินิกสำหรับหัตถการดูดไขมันบริเวณใบหน้าส่วนล่าง เพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บต่อเซอวิโคเฟเชียลดิวิชันของเส้นประสาทเฟเชียล

description: หัตถการดูดไขมันบริเวณใบหน้าส่วนล่าง (V-Face liposuction) เพื่อปรับรูปร่างของใบหน้าให้กระชับมากขึ้นเป็นวิธีที่ได้รับการยอมรับอย่างมากในปัจจุบัน แต่อย่างไรก็ตามหัตถการนี้อาจก่อให้เกิดการบาดเจ็บและภาวะแทรกซ้อนต่อแขนง buccal (BN), marginal mandibular (MMN) และ cervical (CN) ของเส้นประสาทเฟเชียลได้ ดังนั้นการวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาตำแหน่งที่มีความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บต่อแขนงของเซอวิโคเฟเชียลดิวิชัน โดยการวิจัยนี้ทำการศึกษาที่ middle และ lower face ในร่างของผู้บริจาคร่างกาย ทั้งหมด 15 ร่าง (เพศชาย 8 ร่าง, เพศหญิง 7 ร่าง) ทำการวัดระยะทางระหว่างแขนงของเซอวิโคเฟเชียลดิวิชันกับจุดอ้างอิงทางกายวิภาคศาสตร์ ได้แก่ ขอบล่างของกระดูกขากรรไกรล่าง (IBM) และเส้นสมมติที่ลากระหว่าง oral commissure และ tragus ของหู (IL) ส่วนความลึกของแต่ละแขนงจะทำการวัดจากผิวหนัง จากการศึกษาครั้งนี้ พบว่า ระยะทางของ BN ถึง IBM และ IL มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 21.96 ± 6.57 มม. และ 35.44 ± 6.14 มม., ระยะทางของ MMN ถึง IBM และ IL มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 16.97 ± 5.79 มม. และ 37.96 ± 6.96 มม. และระยะทางของ CN ถึง IBM และ IL มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 15.49 ± 6.46 มม.และ 43.41 ± 10.19 มม. ส่วนความลึกจากผิวหนังถึง BN, MMN และ CN มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 31.81 ± 5.23 มม., 19.40 ± 3.16 มม. และ 19.10 ± 3.03 มม. ตามลำดับ จากข้อมูลดังกล่าว สามารถนำมาสรุปผลเพื่อประเมินความเสี่ยงในระหว่างการทำหัตถการดูดไขมันบริเวณใบหน้าส่วนล่าง สรุปได้ว่า ที่ตำแหน่งหลังต่อขอบด้านหลังของ ramus 7.80 มม. มีความเหมาะสมสำหรับการทำ skin incision มากที่สุด และที่ตำแหน่งเหนือต่อ IBM 0-5 มม. และ 20 มม. ขึ้นไป ที่ระดับความลึกจากผิวหนังไม่เกิน 10 มม. จะมีความปลอดภัยต่อการบาดเจ็บของแขนงเส้นประสาททั้งสามและมีความเหมาะสมสำหรับการแทงเข็ม cannula มากที่สุด ส่วนที่ตำแหน่งเหนือต่อ IBM 5-20 มม. ที่ระดับความลึกจากผิวหนัง 10-15 มม. จะมีความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บของแขนงเส้นประสาททั้งสามสูงถึงร้อยละ 39.33
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1496
title: การผลิตสารลดแรงตึงผิวชีวภาพโดยยีสต์และราคล้ายยีสต์ที่แยกได้จากบริเวณชายฝั่งเกาะสีชัง

description: การคัดเลือกยีสต์และราคล้ายยีสต์ที่มีประสิทธิภาพในการผลิตสารลดแรงตึงผิวชีวภาพที่คัดแยกได้จากบริเวณชายฝั่งเกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี ราคล้ายยีสต์สายพันธุ์ Aureobasidium pullulans YTP6-14 มีประสิทธิภาพในการผลิตสารลดแรงตึงผิวชีวภาพมากที่สุด และเมื่อเลี้ยงในอาหารเลี้ยงเชื้อปรับปรุงสูตรที่ประกอบด้วยอัตราส่วนระหว่างกลูโคส 2.5 เปอร์เซ็นต์ และกลีเซอรอล 2.5 เปอร์เซ็นต์ เป็นแหล่งคาร์บอน เปปโตนเป็นแหล่งไนโตรเจนที่อัตราส่วน C:N เท่ากับ 300 ค่าพีเอชในอาหารเลี้ยงเชื้อ เท่ากับ 6.5 และบ่มที่อุณหภูมิ 30 องศาเซลเซียส ด้วยอัตราการเขย่า เท่ากับ 200 รอบต่อนาที เป็นระยะเวลา 7 วัน พบว่าค่าแรงตึงผิวในอาหารเลี้ยงเชื้อลดลงจาก 53 มิลลินิวตันต่อเมตร เหลือ 32 มิลลินิวตันต่อเมตร หรือมีค่าผลต่างแรงตึงผิว เท่ากับ 37 เปอร์เซ็นต์ และค่าการกระจายน้ำมันสูงสุด เท่ากับ 43.34±2.5 ตารางเซนติเมตร จากการศึกษาลักษณะคุณสมบัติของสารลดแรงตึงผิวชีวภาพ พบว่า มีค่าความเข้มข้นวิกฤตของการเกิดไมเซลล์ หรือ ค่า critical micelle concentration (CMC) เท่ากับ 39 มิลลิกรัมต่อเมตร ค่า Hydrophilic-lipophilic balance (HLB) เท่ากับ 10 - 14.27 และสามารถก่ออิมัลชันร่วมกับน้ำมันรำข้าวได้ดีที่สุด จากการศึกษาความเสถียรของสารลดแรงตึงผิวชีวภาพ พบว่าสารลดแรงตึงผิวชีวภาพมีความเสถียรต่อภาวะต่างๆ เช่น ความเข้มข้นเกลือ (1-12 เปอร์เซ็นต์ ) ค่าพีเอช (2-12) และอุณหภูมิ (4-100 องศาเซลเซียส) เมื่อเตรียมสารลดแรงตึงผิวชีวภาพให้บริสุทธิ์บางส่วนด้วยเทคนิค preparative TLC พบว่า สารลดแรงตึงผิวชีวภาพสามารถแบ่งเป็น 3 ลำดับส่วน ได้แก่ F1, F2 และ F3 ซึ่งลำดับส่วนที่ F2 และ F3 มีค่าการกระจายน้ำมันสูง จึงได้เลือกมาทำให้บริสุทธิ์ด้วยเทคนิค HPLC และจากการวิเคราะห์โครงสร้างทางเคมีของสารลดแรงตึงชีวภาพด้วยเทคนิค FI-MS และ 2D-NMR พบว่า สารลดแรงตึงผิวชีวภาพลำดับส่วนที่ F2-3 มีน้ำหนักมวลโมเลกุล เท่ากับ 168 ซึ่งคือสาร 5-hydroxy-2-decenoic acid deta-lactone หรือ Massoia lactone โดยถือเป็นการรายงานครั้งแรกที่พบว่าสาร Massoia lactone มีคุณสมบัติเป็นสารลดแรงตึงผิวชีวภาพที่ผลิตได้จากราคล้ายยีสต์
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1497
title: การผลิตเอทานอลจากเมล็ดข้าวฟ่างโดยการเพาะเลี้ยงร่วมระหว่างจุลินทรีย์ที่ผลิตเอนไซม์อะไมโลไลติกและเอทานอล

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการผลิตเอทานอลด้วยการเพาะเลี้ยงร่วมระหว่างจุลินทรีย์ที่ผลิตเอนไซม์อะไมโลไลติกและเอทานอล โดยใช้เมล็ดข้าวฟ่างเป็นวัตถุดิบในการผลิตเนื่องจากเป็นพืชทางเลือกที่สามารถทนทานต่อความแห้งแล้ง ให้ผลผลิตสูงถึง 3-4 ครั้งต่อปี และเป็นธัญพืชที่มีปริมาณแป้งสูง ศึกษาการเปลี่ยนแป้งในเมล็ดข้าวฟ่างที่ปรับสภาพด้วยความร้อนให้เป็นน้ำตาลโดยเปรียบเทียบจุลินทรีย์ทีผลิตเอนไซม์อะไมโลไลติก 3 สายพันธุ์ พบว่าค่ากิจกรรมเอนไซม์ของ Aspergillus oryzae TISTR 3086 และ Basillus amyloliquefaciens TISTR 1045 สูงสุดที่เวลา 24 ชั่วโมงคือ 14.363 U/ml และ 7.475 U/ml ในขณะที่ Saccharomycopsis fibuligera TISTR 5033 คือ 1.688 U/ml การศึกษาหาภาวะเหมาะสมในการผลิตเอนไซม์อะไมโลไลติกด้วยวิธี Random block design (RBD) พบว่าการแปรผันปริมาณเมล็ดข้าวฟ่าง 15 เปอร์เซ็นต์กับแหล่งไนโตรเจน 0.5 เปอร์เซ็นต์ (NH4)2SO4 พบว่า A. oryzae TISTR 3086 และ B. amyloliquefaciens TISTR 1045 มีค่ากิจกรรมเอนไซม์อะไมโลไลติกสูงสุด 18.003 และ 12.548 U/ml ตามลำดับ การศึกษาชนิดและปริมาณของแหล่งแร่ธาตุด้วยวิธี Plakett-Burman และ Response surface method (RSM) พบว่าแร่ธาตุที่เหมาะสมของ A. oryzae TISTR 3086 คือ (NH4)2SO4 5.97 g/l, KH2PO4, 3.33 g/l, CaCl2 1.97 g/l และ FeSO4 0.14 g/l สำหรับ B. amyloliquefaciens TISTR 1045 คือ (NH4)2SO4 6.57 g/l, KH2PO4 3.00 g/l, MgSO4 1.02 g/lและ NaCl 2.53 g/l โดยที่จุดสมมูลให้ค่ากิจกรรมเอนไซม์ที่ 21.6304 และ 15.4807 U/ml ตามลำดับ จากนั้นใช้ภาวะที่เหมาะสมของจุลินทรีย์ที่ผลิตเอนไซม์อะไมโลไลติกเพาะเลี้ยงร่วมกับจุลินทรีย์ที่ผลิตเอทานอลพบว่า A. oryzae TISTR 3086 เพาะเลี้ยงร่วมกับ Saccharomyces cerevisiae ให้ปริมาณเอทานอลสูงสุด 14.3244 g/l ที่เวลา 48 ชั่วโมง เมื่อศึกษาภาวะเหมาะสมในการผลิตเอทานอลโดยการเพาะเลี้ยงร่วมกันด้วยวิธี Plakett-Burman และ RSM พบว่าจากการวิเคราะห์ทางสถิติ เวลาที่ลงกล้าเชื้อ S. cerevisiae ที่เวลา 23.8298 ชั่วโมงและปริมาณกล้าเชื้อ 15.1914 เปอร์เซ็นต์ จะให้ปริมาณเอทานอลสูงสุด 16.1317 g/l ที่ชั่วโมงที่ 48 และเมื่อทำการทดลองทดสอบค่าที่จุดสมมูล พบว่าการเพาะเลี้ยงเชื้อร่วมให้ผลผลิตเอทานอลสูงสุด 16.6762 g/l คิดเป็นค่าผลผลิตต่อชั่วโมงได้ 0.3474 กรัมต่อลิตรต่อชั่วโมง
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1498
title: ผลของการออกแบบช่องทางการไหลและพารามิเตอร์ดำเนินการต่อสมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงพีอีเอ็มแบบเปิดด้านแคโทด: การศึกษาเชิงคำนวณ

description: ในงานวิจัยนี้ได้พัฒนาแบบจำลองสามมิติ วัฏภาคเดียวที่สภาวะคงตัวและอุณหภูมิคงที่เพื่อที่จะศึกษาผลของการออกแบบช่องทางการไหลของแก๊สด้านแคโทดด้วยการปรับเปลี่ยนค่าอัตราส่วนด้านกว้างต่อด้านสูงและค่าพื้นที่ตัดขวางของช่องทางการไหลของแก๊ส รวมทั้งอัตราการป้อนอากาศ ความชื้นของอากาศ และอุณหภูมิของเซลล์ต่อสมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงพีอีเอ็มแบบเปิดด้านแคโทดด้วยวิธีทางพลศาสตร์ของไหลเชิงคำนวณโดยใช้โปรแกรม ANSYS FLUENT 6.3 ผลจากการคำนวณโดยแบบจำลองพบว่าเมื่ออัตราส่วนระหว่างความสูงต่อความกว้างของพื้นที่ตัดขวางลดลงจะทำให้ออกซิเจนสามารถแพร่ไปยังชั้นตัวเร่งปฏิกิริยาได้มากขึ้นทำให้สมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงเพิ่มขึ้น สำหรับขนาดของพื้นที่ตัดขวางพบว่าการเพิ่มพื้นที่ตัดขวางส่งผลต่อสมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงแบบไม่เป็นเชิงเส้นโดยเมื่อพื้นที่ตัดขวางเพิ่มขึ้นจะทำให้สมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงลดลงในช่วงแรกและเพิ่มขึ้นในช่วงถัดไป ทั้งนี้พบว่าสมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงขึ้นอยู่กับทั้งระยะห่างระหว่างช่องทางการไหลที่อยู่ติดกันและพื้นที่สัมผัสระหว่างช่องทางการไหลของแก๊สกับชั้นการแพร่ของแก๊ส โดยในการออกแบบควรมีระยะห่างระหว่างช่องทางการไหลของแก๊สน้อยและมีพื้นที่สัมผัสมาก ซึ่งค่าอัตราส่วนและขนาดพื้นที่ตัดขวางที่เหมาะสมเท่ากับ 0.8 และ 2 ตารางมิลลิเมตร ตามลำดับ การศึกษาผลของพารามิเตอร์ดำเนินการต่างๆต่อสมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิง พบว่าเมื่ออัตราการป้อนอากาศสูงขึ้นจะทำให้ออกซิเจนแพร่ไปยังชั้นตัวเร่งปฏิกิริยามากขึ้นมีผลให้สมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงเพิ่มขึ้น ส่วนการเพิ่มความชื้นของอากาศไม่ส่งผลต่อสมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงและการเพิ่มอุณหภูมิของเซลล์เชื้อเพลิงทำให้อัตราการเกิดปฏิกิริยาหรือค่าความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าท้องถิ่นสูงขึ้นมีผลให้สมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงเพิ่มขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1499
title: สมบัติเชิงกลและเชิงความร้อนของยางผสมระหว่างยางธรรมชาติและยางบิวทาไดอีนดัดแปรด้วยไดคลอโรคาร์บีน

description: ในงานวิจัยนี้ทำการเตรียมยางบิวทาไดอีนดัดแปรด้วยไดคลอโรคาร์บีน ผ่านปฏิกิริยาการแทนที่ด้วยหมู่ไดคลอโรคาร์บีน ซึ่งปัจจัยที่มีผลต่อปริมาณคลอรีนในยางบิวทาไดอีนดัดแปรด้วยไดคลอโรคาร์บีน ได้แก่ อุณหภูมิ เวลาในการดัดแปร ปริมาณและชนิดของสารย้ายวัฏภาค และปริมาณคลอโรฟอร์ม โดยสามารถเตรียมยางบิวทาไดอีนดัดแปรด้วยไดคลอโรคาร์บีนที่มีปริมาณคลอรีนสูงสุด 27.9% เมื่อนำยางบิวทาไดอีนดัดแปรด้วยไดคลอโรคาร์บีนที่มีปริมาณคลอรีนต่างกัน (10%, 20% และ 30%) มาผสมกับยางธรรมชาติที่อัตราส่วน 50:50 พบว่าปริมาณคลอรีนของยางบิวทาไดอีนดัดแปรด้วยไดคลอโรคาร์บีนที่เพิ่มขึ้นสามารถปรับปรุงสมบัติเชิงกลในเทอมของความต้านทานแรงดึงและความแข็ง ความหน่วงไฟ ความทนทานต่อโอโซน และความทนทานต่อน้ำมัน ของยางผสมระหว่างยางธรรมชาติและยางบิวทาไดอีนดัดแปรด้วยไดคลอโรคาร์บีน อีกทั้งการเพิ่มอัตราส่วนของยางบิวทาไดอีนดัดแปรด้วยไดคลอโรคาร์บีนในยางผสม (70:30, 50:50 และ 30:70) สามารถปรับปรุงสมบัติเชิงกลในเทอมของความแข็ง ความหน่วงไฟ ความทนทานต่อโอโซน และความทนทานต่อน้ำมันมีค่าสูงขึ้น ในขณะที่ความต้านทานแรงดึงด้อยลง ส่งผลให้ยางบิวทาไดอีนดัดแปรด้วยไดคลอโรคาร์บีนมีศักยภาพในการนำไปใช้ทดแทนผลิตภัณฑ์จำพวกยางที่ต้องการความทนไฟและความทนทานต่อน้ำมัน เช่น ยางแผ่นอุตสาหกรรม ท่อยางส่งน้ำมัน อุปกรณ์ก่อสร้างหน่วงไฟ เป็นต้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1500
title: ผลของสารฟูต่อสมบัติของพอลิยูรีเทนโฟมแบบแข็ง

description: ได้ศึกษาผลของสารฟูต่อสมบัติของพอลิยูรีเทนโฟมแบบแข็งโดยการใช้สารฟูชนิดใหม่ คือ ไซโคลเพนเทน (Cp), 1,1,1,3,3-เพนตะฟลูออโรโพรเพน (HFC-245fa), 1,1,1,3,3-เพนตะฟลูออโรบิวเทน (HFC-365mfc) และของผสมระหว่างเมทิลฟอร์เมตและเมทานอล (MF+MeOH) เปรียบเทียบผลที่ได้กับโฟมที่เตรียมจากสารฟูที่ใช้ทางการค้า คือ 1,1-ไดคลอโร-1-ฟลูออโรอีเทน (HCFC 141b) ศึกษาเวลาในการเกิดพอลิเมอไรเซชันและความหนาแน่นของโฟมที่เตรียมจากสูตรที่ใช้สารฟูชนิดใหม่ ปรับปริมาณของสารฟูชนิดใหม่และปรับปริมาณของตัวเร่งปฏิกิริยาเพื่อให้ได้โฟมที่มีสมบัติใกล้เคียงกับพอลิยูรีเทนโฟมแบบแข็งที่เตรียมจากสารฟู1,1-ไดคลอโร-1-ฟลูออโรอีเทน แล้วนำสูตรโฟมที่ใช้สารฟูชนิดใหม่ที่เหมาะสมแล้วไปขึ้นรูปชิ้นงานในแม่พิมพ์เพื่อให้ได้ตัวอย่างโฟมสำหรับทดสอบสมบัติทางกายภาพและสมบัติเชิงกล พบว่าโฟมที่เตรียมจากสารฟูไซโคลเพนเทนและ1,1,1,3,3-เพนตะฟลูออโรบิวเทน มีค่าสมบัติทางกายภาพและสมบัติเชิงกลที่ใกล้เคียงกับโฟมที่เตรียมจากสารฟู1,1-ไดคลอโร-1-ฟลูออโรอีเทน ซึ่งสามารถนำไปใช้ในทางอุตสาหกรรมได้
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1501
title: สมบัติ เสถียรภาพ และสภาพสลายได้ทางชีวภาพของฟิล์มโปรตีนถั่วเหลืองสกัดเสริมเส้นใยเซลลูโลส

description: โปรตีนถั่วเหลืองเป็นพอลิเมอร์ชีวภาพที่สามารถนำมาพัฒนาเป็นฟิล์มย่อยสลายได้ อย่างไรก็ตามฟิล์มโปรตีนถั่วเหลืองมีข้อจำกัดสำคัญในด้านความแข็งแรงเชิงกล การเสริมความแข็งแรงด้วยเส้นใยเป็นวิธีหนึ่งที่สามารถนำมาใช้เพื่อปรับปรุงสมบัติเชิงกลของวัสดุต่างๆ เส้นใยเซลลูโลสเป็นเส้นใยที่มีความแข็งแรงและสามารถย่อยสลายได้ในธรรมชาติ จึงมีศักยภาพในการนำมาเสริมความแข็งแรงให้แก่ฟิล์มย่อยสลายได้ งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการเติมเส้นใยจากเซลลูโลสต่อสมบัติ เสถียรภาพ และสภาพสลายได้ของฟิล์มโปรตีนถั่วเหลืองสกัด โดยแปรชนิดของเส้นใยจากเซลลูโลสเป็น 2 ชนิด ได้แก่ เซลลูโลส และไมโครคริสตัลลีนเซลลูโลส แปรขนาดอนุภาคของเส้นใยเป็น 2 ขนาด ได้แก่ 20 และ 50 ไมโครเมตร และแปรปริมาณเส้นใยเป็น 3 ระดับ ได้แก่ 5, 10 และ 15% โดยน้ำหนักของโปรตีนถั่วเหลืองสกัด ในด้านสมบัติเชิงกลพบว่าการเสริมเส้นใยส่งผลต่อความต้านทานแรงดึงขาด (tensile strength) โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเติมไมโครคริสตัลลีนเซลลูโลสที่มีขนาดอนุภาค 20 ไมโครเมตร ซึ่งพบว่าทำให้ฟิล์มมีความต้านทานแรงดึงขาดสูงกว่าตัวอย่างควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ (p≤0.05) ในขณะที่การยืดตัวถึงจุดขาด (elongation at break) ของทุกตัวอย่างมีค่าลดลงเมื่อปริมาณเส้นใยเพิ่มขึ้น การเสริมเส้นใยส่งผลให้ความโปร่งแสงของฟิล์มลดลง ในขณะที่สภาพให้ซึมผ่านได้ของไอน้ำ (water vapor permeability) และมุมสัมผัส (contact angle) ระหว่างหยดน้ำกับผิวฟิล์มมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ฟิล์มที่เติมเส้นใยมี L* ลดลง ในขณะที่ a* และ b* มีค่าสูงขึ้น มุมสีของทุกตัวอย่างมีค่าประมาณ 90 องศา ซึ่งเป็นมุมของสีเหลือง นอกจากนี้พบว่าความเข้มสีมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเมื่อปริมาณเส้นใยเพิ่มขึ้น จากการศึกษาลักษณะโครงสร้างของพื้นผิวและภาคตัดขวางพบว่าฟิล์มที่เสริมเส้นใยมีพื้นผิวที่ขรุขระมากขึ้นและเนื้อฟิล์มมีความเป็นเนื้อเดียวกันลดลง สำหรับด้านเสถียรภาพ พบว่าชนิดและขนาดอนุภาคของเส้นใยมีผลต่อความสามารถในการละลายน้ำของฟิล์ม โดยฟิล์มที่เติมเส้นใยขนาดอนุภาค 20 ไมโครเมตร มีความสามารถในการละลายน้ำต่ำกว่าฟิล์มที่เติมเส้นใยขนาดอนุภาค 50 ไมโครเมตร และฟิล์มที่เติมเซลลูโลสมีความสามารถในการละลายน้ำต่ำกว่าฟิล์มที่เติมไมโครคริสตัลลีนเซลลูโลส จากการติดตามพฤติกรรมการดูดความชื้นของฟิล์มที่ 25 องศาเซลเซียส พบว่าฟิล์มที่เสริมเส้นใยมีรูปแบบของเส้นพฤติกรรมการดูดความชื้นใกล้เคียงกับตัวอย่างควบคุม ความต้านทานแรงดึงขาดมีค่าลดลงและการยืดตัวถึงจุดขาดมีค่าเพิ่มขึ้นเมื่อวอเตอร์แอกทิวิตีมีค่าสูงขึ้น นอกจากนี้ยังพบว่าฟิล์มแต่ละตัวอย่างมีการเปลี่ยนแปลงของสมบัติเชิงกลที่สัมพันธ์กับวอเตอร์แอกทิวิตีที่แตกต่างกัน สำหรับการสลายตัวด้วยความร้อน พบว่าตัวอย่างฟิล์มรูปแบบการเปลี่ยนแปลงของน้ำหนักที่คล้ายคลึงกัน โดยมีการสูญเสียน้ำหนักเป็น 3 ช่วง คือ การระเหยของน้ำ (ช่วงอุณหภูมิ 80-120 องศาเซลเซียส) การระเหยของกลีเซอรอล (ช่วงอุณหภูมิ 180-260 องศาเซลเซียส) และการสลายตัวของโปรตีนและเส้นใยจากเซลลูโลส (ช่วงอุณหภูมิ 300-320 องศาเซลเซียส) สำหรับสภาพย่อยสลายได้ทางชีวภาพในภาวะที่มีอากาศภายใต้ภาวะการหมักขยะที่ควบคุม พบว่าที่ระยะเวลาการหมัก 45 วัน ฟิล์มที่เติมไมโครคริสตัลลีนเซลลูโลสขนาดอนุภาค 20 ไมโครเมตร ปริมาณ 15% มีร้อยละการย่อยสลายเท่ากับ 86.97 ซึ่งใกล้เคียงกับตัวอย่างควบคุมที่มีร้อยละการย่อยสลายเท่ากับ 85.43
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1502
title: การเตรียมกราฟีน/พอลิไพร์โรล-โค-ฟอร์มิลไพโรลล์คอมพอสิตสำหรับการเคลือบพอลิยูรีเทนต้านไฟฟ้าสถิต

description: งานวิจัยนี้นำเสนอแนวคิดในการนำอนุภาคคอมพอสิต P(Py-co-FPy) และ GP/P(Py-co-FPy) เป็นสารเติมแต่งต้านไฟฟ้าสถิตในสารเคลือบผิวพอลิยูรีเทน โดยเตรียมสารละลายพอลิออล/ไอโซไซยาเนตที่ผสมอนุภาคคอมพอสิต P(Py-co-FPy) และ GP/P(Py-co-FPy) ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีอิมัลชันพอลิเมอร์ไรเซชัน โดยเติมอนุภาคคอมพอสิตปริมาณต่างๆ หลังจากนั้นนำสารเคลือบพอลิยูรีเทนที่เตรียมได้มาเคลือบผิวบนแผ่นพอลิเอสเทอร์ แล้วนำไปอบและเก็บชิ้นงานฟิล์มเคลือบไว้ในตู้ควบคุมความชื้นที่มีความชื้นสัมพัทธ์ 50% อย่างน้อย 40 ชั่วโมง แล้วนำฟิล์มเคลือบที่เตรียมได้มาทำการศึกษาสมบัติความต้านทานไฟฟ้าเชิงพื้นผิว สมบัติความโปร่งใสของฟิล์มเคลือบ และสมบัติทางความร้อนของฟิล์มเคลือบ พบว่าอนุภาค P(Py-co-FPy) ที่นำมาเติมในสารเคลือบผิวโดยใช้ 1.0 : 1.0 PSS : monomer mole ratio มีความสามารถในการนำไฟฟ้าและความเสถียรทางความร้อนสูงที่สุดและสูงกว่าอนุภาคที่สังเคราะห์ด้วยเทคนิคโซลูชันพอลิเมอร์ไรเซชันและสังเคราะห์โดยใช้ระบบ SDS ส่วนอนุภาคคอมพอสิต GP/P(Py-co-FPy) มีกราฟีนปริมาณ 0.2 wt% พบว่ามีความสามารถในการนำไฟฟ้าสูงกว่าอนุภาค P(Py-co-FPy) 2 เท่า และสารเคลือบพอลิยูรีเทนที่มีอนุภาคดังกล่าวมีค่าการนำไฟฟ้าเพิ่มมากขึ้น เนื่องจากอิทธิพลของการเติมกราฟีน ค่าเปอร์เซ็นต์การส่องผ่านแสง อุณหภูมิ Tg และอุณหภูมิหลอมผลึกของฟิล์มเคลือบที่ได้มีค่าลดลงตามปริมาณการเติมอนุภาคนำไฟฟ้าเพิ่มมากขึ้น แต่ค่าความต้านทานไฟฟ้าเชิงพื้นผิวที่ได้จากการทดลองในงานวิจัยนี้ยังไม่อยู่ในช่วงความต้านทานเชิงพื้นผิวของวัสดุที่มีสมบัติป้องกันไฟฟ้าสถิต
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1503
title: ผลของน้ำมันไบโอดีเซลและดีเซลต่อไข่และวัยอ่อนของกุ้งก้ามกราม

description: ศึกษาส่วนที่ละลายน้ำของน้ำมันไบโอดีเซล (WSF ไบโอดีเซล) และน้ำมันดีเซล (WSF ดีเซล) ที่อุณหภูมิ 25, 28, 31 และ 34 องศาเซลเซียส และความเค็ม 10, 15 and 20 psu ต่อไข่และวัยอ่อนของกุ้งกรามกราม พบว่าเวลาฟักไข่ของกุ้งก้ามกรามมีความสัมพันธ์กับอุณหภูมิโดยที่ 25, 28, 31 และ 34 องศาเซลเซียส ระยะเวลาฟักไข่เท่ากับ 19, 17, 16 และ 15 วัน ตามลำดับ โดยไม่พบผลของส่วนที่ละลายน้ำของไบโอดีเซลและดีเซลต่อระยะเวลาฟักของไข่กุ้ง สำหรับอัตรารอดชีวิตของลูกกุ้งหลังฟักพบสูงในชุดควบคุมและส่วนที่ละลายน้ำของน้ำมันไบโอดีเซล แต่มีแนวโน้มการรอดลดต่ำลงเมื่ออุณหภูมิเพิ่มขึ้น 34 องศาเซลเซียส โดยเฉพาะส่วนที่ละลายในน้ำของน้ำมันไบโอดีเซล (33.36+0.73 เปอร์เซ็นต์) และไม่พบอัตรารอดของลูกกุ้งหลังฟักที่ความเข้มข้น 100% ส่วนที่ละลายน้ำของน้ำมันดีเซล แต่ความเข้มข้น 50% ส่วนที่ละลายน้ำของน้ำมันดีเซล อัตรารอดเพิ่มขึ้นเมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น 34 องศาเซลเซียส (37.39+0.58 เปอร์เซ็นต์) ส่วนอัตราการตายของลูกกุ้งระยะต่างๆพบว่าลูกกุ้งระยะที่ I-III มีการตายเพิ่มขึ้นเมื่อขนาดเพิ่มขึ้น และพบว่าส่วนที่ละลายน้ำของน้ำมันไบโอดีเซล มีความเป็นพิษต่ำกว่าส่วนที่ละลายน้ำของน้ำมันดีเซล การตายของลูกกุ้งที่อุณหภูมิ 28 และ 31 องศาเซลเซียส พบต่ำกว่าอุณหภูมิอื่นๆ ส่วนผลของความเค็มต่อลูกกุ้งระยะที่ I-III พบว่าความเค็มมีผลต่อการตายของลูกกุ้งระยะที่ I-II ต่ำกว่าระยะที่ III ลูกกุ้งระยะโพสลาวาร์พบการตายของลูกกุ้งต่ำกว่า 20 เปอร์เซ็นต์ และส่วนที่ละลายน้ำของน้ำมันไบโอดีเซล ก่อให้เกิดการตายกับลูกกุ้งมากกว่าส่วนที่ละลายน้ำของน้ำมันดีเซล การศึกษาครั้งนี้พบว่าส่วนที่ละลายน้ำของน้ำมันไบโอดีเซลมีลักษณะขาวขุ่นเป็นอิมัลชันในน้ำและคราบน้ำมันขนาดเล็กลอยอยู่บนผิวน้ำ ไปขัดขวางการเคลื่อนไหวและหายใจของลูกกุ้ง สำหรับส่วนที่ละลายน้ำของน้ำมันดีเซลมีลักษณะเป็นเงาวาวที่ผิวน้ำและรวมเป็นเนื้อเดียวกับน้ำ และความเป็นพิษต่อลูกกุ้งเกิดจากสารเคมีที่เป็นองค์ประกอบของน้ำมันดีเซล ส่วนการเปลี่ยนแปลงของเนื้อเยื่อเหงือกกุ้งในระยะโพสลาวาร์ พบว่าปัจจัยของอุณหภูมิมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงของเนื้อเยื่อเหงือกกุ้งมากกว่าผลของส่วนที่ละลายน้ำของน้ำมันทั้งสองชนิด โดยการเปลี่ยนแปลงหลักของเนื้อเยื่อเหงือกได้แก่ gill lamella disorganization, vacuolar degeneration และ hemocytic infiltration
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1504
title: นวัตกรรมแอพพลิเคชั่นบนสมาร์ทโฟนเพื่อส่งเสริมการใช้ฉลากคาร์บอน สำหรับการตลาดค้าปลีกสีเขียวและสิ่งแวดล้อมในประเทศไทย

description: งานวิทยานิพนธ์นี้เป็นการพัฒนานวัตกรรมแอพพลิเคชั่นบนสมาร์ทโฟนเพื่อส่งเสริมการใช้ฉลากคาร์บอนและผลิตภัณฑ์ที่มีฉลากคาร์บอนติดอยู่ โดยฉลากคาร์บอนกำลังเป็นสิ่งสำคัญในอนาคตสำหรับประเทศไทย รวมทั้งการทำให้ผู้บริโภคหันมาใส่ใจด้านสิ่งแวดล้อมมากขึ้นและสามารถร่วมอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมผ่านการซื้อผลิตภัณฑ์ที่มีฉลากคาร์บอนได้ โดยได้ศึกษาตามวัตถุประสงค์ดังนี้ (1) ศึกษาลักษณะของฉลากคาร์บอน ความสำคัญของฉลากคาร์บอน ปัญหาที่เกิดขึ้นของฉลากคาร์บอนในประเทศไทยพบว่า มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับฉลากคาร์บอนในระดับน้อย และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างฉลากคาร์บอนกับธุรกิจค้าปลีกสีเขียวต่างๆจากกรณีตัวอย่างของต่างประเทศ (2) เพื่อศึกษาความรู้ความเข้าใจ ตระหนัก รับรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมของผู้บริโภคในปัจจุบันต่อฉลากคาร์บอน รวมทั้งปัจจัยต่างๆและส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์ที่มีฉลากคาร์บอนในไฮเปอร์มาร์เก็ต โดยจากผลจากการวิจัยเชิงปริมาณผ่านใบสอบถามกับกลุ่มตัวอย่าง 400 คนที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไปอาศัยอยู่เขตกรุงเทพมหานครและนำมาวิเคราะห์ผล (3) เพื่อศึกษาความเป็นได้ทางธุรกิจ และการวางแผนทางการตลาด รวมทั้งการนำนวัตกรรมให้เกิดโอกาสทางการตลาดสู่เชิงพาณิชย์กับกลุ่มเป้าหมายอย่างผู้ประกอบการค้าปลีกสีเขียว (4) เพื่อออกแบบและพัฒนาต้นแบบแอพพลิเคชั่นบนสมาร์ทโฟนเพื่อส่งเสริมการใช้ฉลากคาร์บอน (5) เพื่อทดสอบการยอมรับต้นแบบแอพพลิเคชั่นบนสมาร์ทโฟนเพื่อส่งเสริมการใช้ฉลากคาร์บอน ซึ่งผลที่ได้จากการทดสอบการยอมรับจากการวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการประชุมกลุ่มย่อยจากผู้เชี่ยวชาญทั้ง 12 ท่านพบว่า นวัตกรรมนี้มีความคิดใหม่ที่สร้างสรรค์ มีความสนใจในการร่วมลงทุน/ใช้นวัตกรรมนี้ในอนาคตอย่างมาก โดยมีความใหม่ในด้านการส่งเสริมการใช้ฉลากคาร์บอน และนวัตกรรมนี้สามารถสร้างความรู้ความเข้าใจให้กับผู้บริโภคได้ในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับฉลากคาร์บอนและผลิตภัณฑ์ที่มีฉลากคาร์บอนได้อย่างแน่นอน รวมทั้งนวัตกรรมนี้มีความเหมาะสมในการนำออกสู่ตลาดได้จริง ซึ่งในอนาคตเรื่องของฉลากคาร์บอนจะสำคัญมากขึ้นในประเทศไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1506
title: การผลิตก๊าซชีวภาพจากใบกระถินด้วยระบบหมักไร้ออกซิเจนแบบสองขั้นตอน

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพการผลิตก๊าซชีวภาพจากใบกระถินเทพณรงค์ด้วยระบบหมักไร้ออกซิเจนสองขั้นตอนประกอบด้วยถังปฏิกรณ์แบบลิชเบดเป็นถังผลิตกรด และตามด้วยถังปฏิกรณ์กวนสมบูรณ์เป็นถังผลิตก๊าซชีวภาพ การทดลองแบ่งออกเป็น 2 ส่วน โดยส่วนแรกทำการศึกษาผลของความเข้มข้นของสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์และระยะเวลาการระเบิดด้วยไอน้ำที่อุณหภูมิ 121 ๐ซ ในการปรับสภาพเบื้องต้นใบกระถินเทพณรงค์เพื่อนำไปผลิตเป็นก๊าซชีวภาพ โดยใช้หลักการพื้นผิวตอบสนอง เพื่อหาสภาวะที่เหมาะสมที่สุดในการปรับสภาพเบื้องต้น ผลการศึกษาพบว่า ชุดการทดลองที่ปรับสภาพที่สภาวะความเข้มข้นของสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ร้อยละ 3 ระยะเวลา 30 นาที ให้ผลผลิตก๊าซชีวภาพในอัตราที่สูงที่สุด คือ 316.19 ลิตรต่อกิโลกรัมของแข็งระเหย โดยมีปริมาณก๊าซชีวภาพสูงกว่าชุดควบคุมร้อยละ 89.71 การทดลองที่สองเป็นการศึกษาเปรียบเทียบผลผลิตก๊าซชีวภาพจากใบกระถินสดและใบกระถินปรับสภาพในระบบถังหมักไร้ออกซิเจนแบบสองขั้นตอน โดยขั้นตอนแรกจะศึกษาระยะเวลาที่เหมาะสมในการเจือจางน้ำหมักที่ได้จากการหมักใบกระถินที่มีการเติมมูลโคเป็นหัวเชื้อในระบบถังปฏิกรณ์แบบลิชเบด ผลการทดลองพบว่าระยะเวลาที่เหมาะสมในการเจือจางน้ำหมักคือ ช่วงที่น้ำหมักกรดมีอัตราการผลิตกรดไขมันระเหยลดลง และเมื่อศึกษาประสิทธิภาพในการผลิตกรดในถังปฏิกรณ์ทั้งสองพบว่า ถังปฏิกรณ์ชุดใบกระถินสดมีประสิทธิภาพสูงกว่า ทั้งนี้เนื่องจากการปรับสภาพจะเป็นทำลายเชื้อจุลินทรีย์ประจำถิ่นในใบไม้ และเป็นการละลายสารอินทรีย์ที่ย่อยสลายง่ายในใบไม้ ทำให้สารอาหารและเชื้อจุลินทรีย์เริ่มต้นในถังปฏิกรณ์ลิชเบดชุดใบกระถินปรับสภาพต่ำว่าชุดใบกระถินสด และเมื่อนำน้ำหมักกรดของทั้งสองชุดการทดลองมาศึกษาประสิทธิภาพการผลิตก๊าซชีวภาพพบว่า ชุดใบกระถินปรับสภาพและใบกระถินสดมีปริมาณก๊าซชีวภาพเท่ากับ 100.39 และ 152.47 ลิตรต่อกิโลกรัมของของแข็งระเหย ตามลำดับ