cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2023.1228
title: การศึกษาปัจจัยทุนทางสังคมที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมในการดูแลสุขภาวะ ของกลุ่มผู้สูงอายุพิการในชุมชน: กรณีศึกษาเทศบาลเมืองเพชรบูรณ์

description: การศึกษาปัจจัยทุนทางสังคมที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมในการดูแลสุขภาวะของกลุ่มผู้สูงอายุพิการในชุมชน: กรณีศึกษาเทศบาลเมืองเพชรบูรณ์ ในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์การวิจัยเพื่อศึกษาปัจจัยทุนทางสังคมที่ส่งผลให้เกิดการมีส่วนร่วมของชุมชนในการดูแลสุขภาวะผู้สูงอายุพิการในพื้นที่เทศบาลเมืองเพชรบูรณ์ และเพื่อศึกษาบทบาทหน้าที่ของภาคส่วนต่าง ๆ และความเชื่อมโยงการดูแลสุขภาวะผู้สูงอายุพิการ โดยใช้แนวคิดทุนทางสังคม เป็นแนวทางในการดูแลผู้สูงอายุพิการในพื้นที่เทศบาลเมืองเพชรบูรณ์ ศึกษาด้วยวิธีวิจัยคุณภาพ แบบพรรณนาเชิงวิเคราะห์ การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสงเกตุแบบไม่มีส่วนร่วม คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเจาะจง 4 กลุ่มหลัก ได้แก่ กลุ่มที่ 1 ผู้ดูแลหลักเป็นบุคคลที่อยู่ใกล้ชิด ผู้สูงอายุพิการเปราะบาง ประกอบด้วย คู่สมรส บุตร พี่น้อง เพื่อนบ้าน ประธานชุมชน กลุ่มที่ 2 อาสาสมัคร จิตอาสา ประกอบด้วย อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.) อาสาสมัครพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดเพชรบูรณ์ กลุ่มที่ 3 ผู้ดูแลผู้สูงอายุพิการของหน่วยงานราชการที่มีบทบาทหน้าที่โดยตรง ประกอบด้วย ผู้ช่วยเหลือดูแลผู้สูงอายุติดบ้านติดเตียง Caregiver (Cg) และผู้ช่วยคนพิการ Personal Assistant (PA) และกลุ่มที่ 4 ผู้แทนหน่วยงานรัฐภาคเอกชน ที่มีบทบาทเกี่ยวข้องในการดูแลสุขภาวะผู้สูงอายุพิการในพื้นที่ศึกษา ประกอบด้วย หน่วยงานภาครัฐ เอกชน มูลนิธิ และองค์กรชุมชนรวมจำนวน 30 คน ผลการศึกษา พบปัจจัยทุนทางสังคม ได้แก่ 1) ปัจจัยด้านภาวะผู้นำ (Leadership) และความไว้วางใจ (Trust) 2) ปัจจัยด้านเครือข่าย (Network) และความไว้วางใจ (Trust) 3) ปัจจัยการพึ่งพาความรู้ (knowledge) และ 4) ปัจจัยการต่างตอบแทน (Reciprocity) และลักษณะการทำงานของระบบเครือข่ายที่ให้ความสำคัญในการดูแลกลุ่มผู้สูงอายุพิการเปราะบางในชุมชนเทศบาลเมืองเพชรบูรณ์ ส่งผลให้คนในชุมชนมีส่วนร่วมเป็นเครือข่ายการดูแลกลุ่มผู้สูงอายุพิการเปราะบางในชุมชน ที่ปฎิบัติงานเพื่อคนในชุมชน ผู้นำที่มีภาวะผู้นำที่ส่งต่อทำให้เกิดความไว้วางใจ มีบทบาทสำคัญในการเพิ่มจำนวนจิตอาสา ให้ความสำคัญกับการพึ่งพาความรู้ และยังเป็นการสร้างทุนมนุษย์ให้กับชุมชน อันนำไปสู่ความยั่งยืนของการดูแลกันและกันของคนในชุมชนข้อเสนอแนะ ได้แก่ ปัจจัยด้านผู้นำสำคัญกับงานบริการสังคม และสวัสดิการสังคม ระดับท้องถิ่น ภาครัฐส่วนกลางควรมีนโยบายหนุนเสริมทั้งความรู้ การสร้างความตระหนัก ในบทบาทรับผิดชอบของผู้นำขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น รวมทั้งหนุนเสริมทรัพยากรต่าง ๆ ในการทำหน้าที่ดังกล่าวของผู้นำให้มีประสิทธิภาพ และการใช้แนวคิดทุนทางสังคม ได้แก่ ปัจจัยด้านภาวะผู้นำในท้องถิ่น และการสร้างความไว้วางใจชุมชน และอาสาสมัคร จิตอาสามาสนับสนุนให้เกิดการทำงานในลักษณะเครือข่าย และการทำงานบนฐานความรู้ เพื่อให้เกิดการพัฒนาศักยภาพคน ในการดูแลสุขภาวะกลุ่มเปราะบางในชุมชน รวมถึงการสร้างความตระหนักในบทบาทของอาสาสมัคร ในกลุ่มเยาวชน ในชุมชนเพื่อความยั่งยืนของเครือข่ายทำงานการดูแล เพื่อให้เกิดความยั่งยืนในชุมชน
DOI: 10.14457/tu.the.2023.1229
title: การปฏิบัติงานสหวิชาชีพในการให้บริการแก่เด็กที่ถูกทารุณกรรมตามพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546: ศึกษากรณีศูนย์พึ่งได้โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการปฏิบัติงานของสหวิชาชีพในการให้บริการแก่เด็กที่ถูกทารุณกรรม รวมทั้งปัญหาอุปสรรคและแนวทางการพัฒนาการปฏิบัติงานของสหวิชาชีพแก่เด็กที่ถูกทารุณกรรม โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพเก็บรวบรวมข้อมูลกับสหวิชาชีพภายในโรงพยาบาล และสหวิชาชีพภายนอกโรงพยาบาล จำนวน 16 คน ด้วยแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง ผลการศึกษาพบว่าสหวิชาชีพมีการปฏิบัติงานตามกระบวนการปฏิบัติงานตามพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ.2546 กำหนดไว้ ได้แก่ (1) การค้นหาข้อเท็จจริงหรือการสืบสวนสอบสวน (2) การคุ้มครองป้องกันเฉพาะหน้า (3) การบำบัดฟื้นฟู (4) การส่งเด็กคืนสู่สังคม (5) การป้องกันการถูกกระทำซ้ำด้วยการลดปัจจัยเสี่ยงในครอบครัวและชุมชน ปัญหาอุปสรรคการปฏิบัติงานของสหวิชาชีพในการให้บริการแก่เด็กที่ถูกทารุณกรรมได้แก่ (1) ด้านความเข้าใจ พบปัญหาด้านความรู้ ทักษะการปฏิบัติงาน (2) ด้านการประสานงานและการส่งต่อ พบว่าไม่มีระบบการประสานงานในช่วงวันหยุดราชการ ไม่มีระบบการส่งต่อข้อมูลการดำเนินการช่วยเหลือ (3) ด้านการบริหาร มีข้อจำกัดด้านแนวทางปฏิบัติร่วมกันแบบสหวิชาชีพยังไม่ชัดเจน บุคลากรไม่เพียงพอ ไม่มีงบประมาณ สถานที่ให้บริการไม่เหมาะสม และไม่มีนโยบายส่งเสริมการปฏิบัติงานแบบสหวิชาชีพ แนวทางการพัฒนาการปฏิบัติงานสหวิชาชีพแก่เด็กที่ถูกทารุณกรรม 1) ด้านความเข้าใจ ควรพัฒนาความรู้ด้านกฎหมาย ทักษะการให้ความช่วยเหลือเด็กที่ถูกทารุณกรรม และจิตวิทยาการสร้างสัมพันธภาพ 2) ด้านการประสานงานและการส่งต่อ ควรมีคู่มือ มีการจัดกิจกรรมสร้างสัมพันธภาพของสหวิชาชีพ และมีการประชุมพัฒนาเครือข่าย 3) ด้านการบริหาร ควรมีหลักสูตรอยู่ในการเรียนให้แก่นักศึกษาแพทย์ และพยาบาล มีการจัดการทรัพยากรเครือข่ายในการปฏิบัติงาน และมีการสร้างแรงจูงใจให้แก่บุคลากร กระทรวงสาธารณสุขควรกำหนดโครงสร้างศูนย์พึ่งได้ จัดทำแนวทางการปฏิบัติงานที่ชัดเจน และสนับสนุนด้านงบประมาณในการปฏิบัติงาน ข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย 1) กระทรวงสาธารณสุขควรมีการปรับโครงสร้างงานศูนย์พึ่งได้ ให้ชัดเจน 2) กระทรวงสาธารณสุขควรมีการจัดทำแนวปฏิบัติร่วมกับหน่วยงานภาคีเครือข่ายที่มีการปฏิบัติงานร่วมกัน เพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ตรงกัน 3) หน่วยงานด้านกฎหมายควรมีการปรับปรุงกฎหมายที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้สอดคล้องกับสถานการณ์ปัจจุบัน ข้อเสนอแนะสำหรับหน่วยงาน 1) โรงพยาบาล ควรมีการจัดทำแนวทางปฏิบัติสำหรับผู้ปฏิบัติงานร่วมกับหน่วยงานที่เป็นเครือข่ายภายในจังหวัด 2) ศูนย์พึ่งได้ ควรมีการพัฒนาบุคลากรเพิ่มศักยภาพบุคลากรในหน่วยงาน
DOI: 10.14457/tu.the.2023.1230
title: กระบวนการทำงานแบบมีส่วนร่วมกับชุมชนในการสร้างเครือข่ายการทำงานด้านยาเสพติดในชุมชนแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร

description: กระบวนการทำงานแบบมีส่วนร่วมกับชุมชนและการทำงานภายใต้เครือข่ายถือเป็นกลไกสำคัญในการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดในปัจจุบัน การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษากระบวนการทำงานแบบมีส่วนร่วมกับชุมชนในการทำงานด้านยาเสพติด และการทำงานแบบมีส่วนร่วมกับชุมชนในการสร้างเครือข่ายการทำงานด้านยาเสพติดในชุมชนแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร ซึ่งใช้วิธีการศึกษาเชิงคุณภาพบนฐานแนวคิดปรากฏการณ์วิทยาแนวตีความโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้นำชุมชน จำนวน 7 คน และเครือข่ายการทำงานด้านยาเสพติด จำนวน 4 คน ผลการศึกษาพบว่า กระบวนการทำงานแบบมีส่วนร่วมกับชุมชนในการทำงานด้านยาเสพติด ประกอบด้วย การสอดส่อง ดูแล และเฝ้าระวังยาเสพติดในชุมชน การพูดคุย แลกเปลี่ยน และวางแผนการทำงาน การทำงานด้านยาเสพติดตามสถานการณ์ในชุมชน และการติดตาม ดูแล และช่วยเหลือ ซึ่งการทำงานแบบมีส่วนร่วมกับชุมชนได้นำมาสู่การสร้างเครือการทำงานด้านยาเสพติด ได้แก่ คณะกรรมการชุมชน คณะกรรมการกองทุนแม่ของแผ่นดิน อาสาสมัครกรุงเทพมหานคร เฝ้าระวังภัยและยาเสพติด นักพัฒนาสังคม ตำรวจ อาสาสมัครด้านยาเสพติดระดับเขต และประธานคณะกรรมการกองทุนแม่ของแผ่นดินระดับเขต ทั้งนี้ กรุงเทพมหานครและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรอบรมและสร้างความรู้ให้แก่ผู้นำชุมชนและเครือข่ายการทำงานด้านยาเสพติดอย่างสม่ำเสมอ เพื่อเสริมความเข้มแข็งในกระบวนการทำงานแบบมีส่วนร่วมในชุมชน และสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างเครือข่ายการทำงาน
DOI: 10.14457/tu.the.2023.1231
title: การศึกษากระบวนการเสริมพลังอำนาจและพิทักษ์สิทธิบุคคลไร้รัฐ: กรณีศึกษาบุคคลไร้รัฐที่เข้าสู่กระบวนการการมีสถานะบุคคล

description: การศึกษากระบวนการเสริมพลังอำนาจและพิทักษ์สิทธิบุคคลไร้รัฐ กรณีศึกษาบุคคลไร้รัฐที่เข้าสู่กระบวนการการมีสถานะบุคคล มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการเสริมพลังอำนาจและพิทักษ์สิทธิบุคคลไร้รัฐ กรณีศึกษาบุคคลไร้รัฐที่เข้าสู่กระบวนการการมีสถานะบุคคล และเพื่อเสนอแนวทางการเสริมพลังอำนาจและพิทักษ์สิทธิแก่บุคคลไร้รัฐที่เข้าสู่กระบวนการ การมีสถานะบุคคลเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือเก็บข้อมูล โดยการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจงกับบุคคลไร้รัฐที่ผ่านกระบวนการการมีสถานะบุคคล และบุคคลไร้รัฐที่อยู่ระหว่างกระบวนการการมีสถานะบุคคล จำนวน 10 คน ผลการศึกษาพบว่าบุคคลไร้รัฐมีกระบวนการเสริมพลังอำนาจในตนเองและผู้อื่นเริ่มจากการรู้จักตนเอง มีความเข้าใจในปัญหาด้วยการไตร่ตรองเหตุและผล มีความสามารถในการเรียนรู้ พัฒนาตนเองและนำไปสู่การปฏิบัติ และมองเห็นถึงความเชื่อมโยงระหว่างปัญหาของตนเองและสังคมคงไว้ซึ่งพฤติกรรมที่พึงประสงค์นำไปสู่การปกป้องสิทธิของตนเองและผู้อื่นด้วยการมีส่วนร่วมทางสังคม และการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ข้อเสนอแนะแก่บุคคลไร้รัฐ คือ การยอมรับในสมรรถนะแห่งตน การเสริมพลังอำนาจ และการพิทักษ์สิทธิ การกำหนดแนวทางชีวิต และการมีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาความไร้รัฐในสังคมของทุกภาคส่วนอย่างเสมอภาค เท่าเทียม โปร่งใสและเป็นธรรม และการแก้ไขข้อกฎหมายที่เกี่ยวข้อง การทำงานในเชิงรุกในการแก้ไขปัญหาของภาครัฐและการมีจิตสาธารณะของผู้ให้บริการ
DOI: 10.14457/tu.the.2023.1232
title: ปัญหาและการสนับสนุนทางสังคมของผู้ดูแลเด็กปากแหว่งเพดานโหว่: ศึกษาเฉพาะกรณีโรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา

description: การศึกษาในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาของผู้ดูแลเด็กปากแหว่งเพดานโหว่ และเพื่อศึกษาการสนับสนุนทางสังคมของผู้ดูแลเด็กปากแหว่งเพดานโหว่ ใช้รูปแบบการวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ ผู้ดูแลเด็กปากแหว่งเพดานโหว่ จํานวน 73 ราย โดยคัดเลือกจากการสุ่มตามสะดวก และการสัมภาษณ์นักสังคมสงเคราะห์ในโรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา จำนวน 2 ราย โดยใช้การคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง เก็บข้อมูลจากแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ซึ่งเป็นไปตามเกณฑ์การคัดเลือก และเกณฑ์การคัดออกของผู้มีส่วนร่วมในการวิจัย วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้สถิติบรรยายและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการถอดถ้อยคำจากการสัมภาษณ์ ผลการศึกษาพบว่า ปัญหาของผู้ดูแลเด็กปากแหว่งเพดานโหว่ มีภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.96 เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ปัญหาด้านอารมณ์และจิตใจมีคะแนนเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงมาได้แก่ ปัญหาด้านเศรษฐกิจและสังคม และปัญหาด้านร่างกาย ตามลำดับ การสนับสนุนของผู้ดูแลเด็กปากแหว่งเพดานโหว่ มีภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 2.77 และเมื่อพิจารณารายด้านพบว่า การสนับสนุนด้านอารมณ์และจิตใจมีคะแนนเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงได้แก่ การสนับสนุนทางสังคมด้านเครือข่ายทางสังคม และการสนับสนุนทางสังคมด้านการยอมรับและเห็นคุณค่า ตามลำดับ นอกจากนี้ยังพบว่า ปัญหาด้านอารมณ์และจิตใจของผู้ดูแลเด็กปากแหว่งเพดานโหว่ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการสนับสนุนทางสังคมด้านเครือข่ายทางสังคม อย่างมีนัยทางสถิติที่ระดับ 0.05ข้อเสนอแนะจากการศึกษา คือ ควรจัดให้มีแบบประเมินความเครียดตนเอง ในศูนย์ปากแหว่งเพดานโหว่ เพื่อช่วยคัดกรองให้ผู้ดูแลที่มีความเครียดสูง สามารถเข้าถึงบริการด้านสุขภาพจิต และควรจัดให้มีแบบประเมินตนเองในด้านความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับอุปกรณ์ที่ใช้ในการรักษาก่อนจำหน่วยผู้ป่วยกลับบ้าน นักสังคมสงเคราะห์ควรจัดให้มีการแนะนำและการให้คำปรึกษาทางสังคมเป็นรายบุคคลกับผู้ดูแลที่มีปัญหาด้านอารมณ์และจิตใจ และจัดให้มีบริการในการสนับสนุนส่งเสริมให้บุคคลในครอบครัวของผู้ดูแลเป็นส่วนหนึ่งของทีมสุขภาพ เพื่อกระตุ้นสัมพันธภาพภายในครอบครัว ให้มีบทบาทในการดูแลเด็กปากแหว่งเพดานโหว่ร่วมกับผู้ดูแล เช่น การจัดทำกลุ่มผู้ดูแลหลักที่มีผู้ดูแลรองคอยช่วยเหลือ เพื่อให้เกิดการแลกเปลี่ยนความรู้กับครอบครัวเด็กปากแหว่งเพดานโหว่รายอื่นๆ
DOI: 10.14457/tu.the.2023.1233
title: การศึกษาผลของโปรแกรมการควบคุมตนเองต่อพฤติกรรมการลดใช้สารเสพติดของเยาวชนภายในศูนย์ฝึกและอบรม: ศึกษาเฉพาะกรณีศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนชายบ้านกรุณา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและศึกษาผลของโปรแกรมการควบคุมตนเอง โดยใช้ฐานคิดการควบคุมตนเองของ Rosembaum เพื่อลดพฤติกรรมการใช้สารเสพติดของเยาวชนภายในศูนย์ฝึกและอบรม ศึกษาเฉพาะกรณี ศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนชายบ้านกรุณา โดยเป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-experimental research) แบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลังการทดลอง (The pretest-posttest control group design) แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลอง (Experimental group) และกลุ่มควบคุม (Control group) ซึ่งมีการรวบรวมข้อมูลก่อนและหลังการทดลองทั้งสองกลุ่มโดยกลุ่มควบคุมได้รับโปรแกรมตามปกติที่มีอยู่ในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนชายบ้านกรุณา ส่วนกลุ่มทดลองจะได้รับโปรแกรมตามปกติที่มีอยู่ในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนชายบ้านกรุณาและโปรแกรมส่งเสริมการควบคุมตนเองต่อพฤติกรรมการลดใช้สารเสพติดที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น ซึ่งคัดเลือกเยาวชนกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive sampling) จำนวน 20 คน ใช้วิธีการจับฉลาก แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 10 คน ผลการศึกษา พบว่า โปรแกรมการควบคุมตนเองต่อพฤติกรรมการลดใช้สารเสพติดของเยาวชนภายในศูนย์ฝึกและอบรม โดยใช้ฐานคิดการควบคุมตนเองของ Rosembaum สามารถส่งเสริมให้เยาวชนมีทักษะการควบคุมตนเองที่เพิ่มขึ้น และลดหรือเลิกใช้สารเสพติดได้มากขึ้น รวมถึง โปรแกรมฯ สามารถนำไปปรับใช้ควบคู่กับโปรแกรมบำบัดตามปกติที่มีอยู่ในศูนย์ฝึกและอบรมฯ เพื่อเพิ่มทักษะการควบคุมตนเองให้กับเยาวชนภายในศูนย์ฝึกและอบรมฯ ให้มีระดับการควบคุมตนเองที่สูงขึ้น ข้อเสนอแนะการวิจัยคือ ควรนำประสบการณ์จากการปฏิบัติงานหรือจากการศึกษาเพิ่มเติม โดยเน้นกิจกรรมการฝึกปฏิบัติหรือการแสดงบทบาทสมมติ (Role Play) ตามสถานการณ์สมมติมากกว่าการเขียน มาพัฒนาหรือประยุกต์ใช้กับโปรแกรมการควบคุมตนเองต่อพฤติกรรมการลดใช้สารเสพติดของเยาวชนภายในศูนย์ฝึกและอบรมให้เหมาะสมกับเยาวชนที่กระทำผิดมากขึ้น เพื่อให้เยาวชนสามารถเข้าใจวัตถุประสงค์ของโปรแกรมฯ และสามารถนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันต่อไปได้อย่างเหมาะสม และควรมีนโยบายนำโปรแกรมการควบคุมตนเองต่อพฤติกรรมการลดใช้สารเสพติดของเยาวชนภายในศูนย์ฝึกและอบรม ไปปรับใช้เป็นโปรแกรมบำบัดพิเศษโปรแกรมหนึ่ง สำหรับเยาวชนที่เคยได้รับโปรแกรมบำบัดตามปกติที่มีอยู่ในศูนย์ฝึกและอบรมฯ ครบถ้วนแล้ว แต่ยังมีพฤติกรรมการกระทำผิดในเรื่องของการใช้สารเสพติดอยู่หลายครั้ง เพื่อช่วยให้เกิดการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของเยาวชนให้ดีมากขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2022.1651
title: การสนับสนุนทางสังคมและการปรับตัวของสามเณรในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา กรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสนับสนุนทางสังคมและการปรับตัวของสามเณรในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ผู้มีส่วนร่วมในการวิจัย คือ สามเณรนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 9 รูป และผู้ดูแลใกล้ชิดสามเณรจำนวน 6 รูป/คน ผลการศึกษาพบว่า สามเณรได้รับการสนับสนุนทางสังคมครอบคลุม ทั้ง 3 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านอารมณ์ สามเณรได้รับการดูแลเอาใจใส่ การให้กำลังใจ การรับฟัง การยอมรับและให้คุณค่า 2) ด้านทรัพยากร สามเณรได้รับ การสนับสนุนการเงิน วัตถุสิ่งของ สิ่งอำนวยสะดวก และที่อยู่อาศัยแก่สามเณร 3) ด้านข้อมูลข่าวสารได้รับจากพระอาจารย์พี่เลี้ยง ครูแนะแนว ครูประจำชั้น ญาติ เกี่ยวกับการให้คำชี้แนะแนวทางในการบวชเรียน การให้คำปรึกษา การให้ข้อมูลสามารถนำไปแก้ไขปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่ในปัจจุบัน และการอบรมสั่งสอนแก่สามเณร และรูปแบบการปรับตัวเป็น 3 รูปแบบ ได้แก่ 1) การปรับตัวด้านร่างกายโดยการปรับเปลี่ยนวิธีการการรักษาศีล การพักผ่อนให้เพียงพอ การทำวัตร สวดมนต์ และการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน 2) การปรับตัวด้านอารมณ์โดยสามเณรมีการยอมรับความจริง การเห็นคุณค่าในตนเอง 3) การปรับตัวด้านสังคมโดยสามเณรปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในการปรับตัวเพื่อให้เข้าถึงสังคมครูบาอาจารย์ เพื่อนสามเณร การปฏิบัติตามกฎระเบียบวัดและโรงเรียน การช่วยเหลือบุคคลอื่นภายในวัดและโรงเรียน
DOI: 10.14457/tu.the.2023.1234
title: การส่งเสริมบทบาทนักสังคมสงเคราะห์ในการถามปากคำเด็กที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ: กรณีศึกษาคุรุสภา

description: การศึกษาเรื่อง “การส่งเสริมบทบาทนักสังคมสงเคราะห์ในการถามปากคำเด็กที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ: กรณีศึกษาคุรุสภา” มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบทบาทนักสังคมสงเคราะห์ในการถามปากคำผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศรายกรณี และ 2) ศึกษาแนวทางการส่งเสริมให้มีนักสังคมสงเคราะห์ร่วมกับสหวิชาชีพในการถามปากคำผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศเป็นรายกรณีของคุรุสภา ใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการค้นคว้าจากเอกสาร และวิธีการสัมภาษณ์ โดยให้ผู้มีส่วนร่วมในการวิจัยแนะนำผู้มีส่วนร่วมในการวิจัยท่านถัดไป ผู้ให้ข้อมูลหลัก ได้แก่ นักสังคมสงเคราะห์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาที่ขึ้นทะเบียนไว้กับกระทรวงยุติธรรมที่มีประสบการณ์ในการสอบปากคำเด็กที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ จำนวน 10 คน และใช้การเลือกตัวอย่างแบบเจาะจงกลุ่มที่น่าสนใจ กลุ่มผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ได้แก่ นิติกรในคุรุสภา จำนวน 3 คน และผู้อำนวยการในคุรุสภา จำนวน 2 คน มีแนวคำถามโดยใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล และนำเสนอผลการศึกษาวิจัยแบบพรรณนา ผลการศึกษาพบว่า บทบาทของนักสังคมสงเคราะห์ในการถามปากคำผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ แบ่งออกเป็น 3 ช่วง คือ 1) บทบาทก่อนถามปากคำ นักสังคมสงเคราะห์จะแสดงบทบาทดังนี้ บทบาททีมสหวิชาชีพ บทบาทผู้จัดการรายกรณี 2) บทบาทระหว่างถามปากคำ นักสังคมสงเคราะห์จะแสดงบทบาท ดังนี้ บทบาทการเป็นตัวกลาง บทบาทการเป็นผู้สื่อสาร บทบาทผู้พิทักษ์สิทธิ บทบาทที่ปรึกษา บทบาทผู้อำนวยความสะดวก บทบาทผู้ไกล่เกลี่ย 3) บทบาทหลังถามปากคำ นักสังคมสงเคราะห์จะแสดงบทบาทดังนี้ บทบาทผู้ให้ความรู้ บทบาทผู้ประสานงาน สำหรับแนวทางการส่งเสริมบทบาทนักสังคมสงเคราะห์ร่วมกับสหวิชาชีพในการถามปากคำเด็ก คือ การบูรณาการวิชาชีพ การส่งเสริมงบประมาณให้เพียงพอ การทำงานเป็นเครือข่าย การจัดอบรมหลักสูตรการถามปากคำเด็กในคุรุสภา และการจัดให้มีนักสังคมสงเคราะห์อยู่ร่วมด้วยตลอดโดยไม่มีข้อยกเว้น ข้อเสนอแนะจากการศึกษาดังนี้ 1) ควรส่งเสริมความรู้ความเข้าใจต่อบทบาทและประโยชน์ของนักสังคมสงเคราะห์ตาม ป.วิ อาญาในการถามปากคำเด็กที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศให้แก่ผู้บริหารของคุรุสภา 2) คุรุสภาควรแก้ไขข้อบังคับคุรุสภา เพื่อบัญญัติให้มีนักสังคมสงเคราะห์อยู่ร่วมด้วยในการสอบปากคำเด็ก 3) คุรุสภาจังหวัดควรสร้างความร่วมมือกับนักสังคมสงเคราะห์ตาม ป. วิ อาญา ที่ขึ้นทะเบียนไว้ในแต่ละจังหวัดเพื่อประสานขอความร่วมมือนักสังคมสงเคราะห์มาร่วมสอบปากคำเด็กที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ และ 4) คุรุสภาควรทำงานเชิงรุกด้วยการออกไปบรรยายให้ความรู้แก่นักสังคมสงเคราะห์ในแต่ละจังหวัดเกี่ยวกับการสอบสวนการประพฤติผิดจรรยาบรรณวิชาชีพ โดยใช้การ์ดเกมส์เป็นสื่อในการเรียรู้ เพื่อเป็นการประชาสัมพันธ์หน่วยงานและการสอบสวน ซึ่งจะทำให้นักสังคมสงเคราะห์ตาม ป.วิอาญา ที่สนใจเกี่ยวกับการสอบสวนการประพฤติผิดจรรยาบรรณวิชาชีพได้เข้ามาร่วมเป็นเครือข่าย
DOI: 10.14457/tu.the.2023.1235
title: ประสบการณ์การเสริมพลังอำนาจของผู้ป่วยที่ใส่ตาเทียม: กรณีศึกษาคลินิกประดิษฐ์ใบหน้าขากรรไกร โรงพยาบาลทันตกรรม มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

description: การศึกษาเรื่อง ประสบการณ์การเสริมพลังอำนาจของผู้ป่วยที่ใส่ตาเทียม: กรณีศึกษาคลินิกประดิษฐ์ใบหน้า ขากรรไกร โรงพยาบาลทันตกรรม มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง มีวัตถุประสงค์ เพื่ออธิบายประสบการณ์การเสริมพลังอำนาจของผู้ป่วยที่ใส่ตาเทียมในแต่ละระยะการรักษา ในประเด็นของการให้ความหมาย แหล่งทรัพยากรและอุปสรรคในการเสริมพลังอำนาจของผู้ป่วย เพื่อพัฒนาเป็นแนวทางในการเสริมพลังอำนาจในผู้ป่วยที่ใส่ตาเทียม งานวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ บนฐานแนวคิดปรากฏการณ์วิทยา โดยใช้วิธีการเก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ร่วมกับการใช้แบบสัมภาษณ์ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยที่ใส่ตาเทียมจำนวน 9 ราย ผลการวิจัยพบว่า ผู้ป่วยที่ใส่ตาเทียมให้ความหมายของคำว่าเสริมพลังอำนาจว่า คือ การได้รับการสนับสนุน แรงจูงใจ และการเสริมแรงเชิงบวกให้แก่ผู้ป่วย เพื่อให้ผู้ป่วยเกิดความเชื่อมั่นในตนเอง เห็นคุณค่าในตนเอง ยอมรับและเข้าใจตนเอง ซึ่งแหล่งทรัพยากรการเสริมพลังอำนาจของผู้ป่วยที่ใส่ตาเทียมสามารถสรุปได้เป็น 2 ประเภท ได้แก่ 1. แหล่งทรัพยากรภายใน ได้แก่ กำลังใจจากตัวเอง ความเชื่อมั่นและเห็นคุณค่าในตัวเอง 2. แหล่งทรัพยากรภายนอก ได้แก่ ครอบครัว สังคมแวดล้อม และตาเทียม สำหรับอุปสรรคต่อการเสริมพลังอำนาจของผู้ป่วย ได้แก่ 1. ความคิดหรือความรู้สึกของผู้ป่วยที่คิดว่าตนเองไม่มีศักยภาพ 2. สังคมภายนอกอันเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผู้ป่วยรู้สึกท้อแท้ บั่นทอน และน้อยใจ คิดว่าตนเองไม่มีศักยภาพ จากการศึกษาครั้งนี้สามารถพัฒนาแนวทางการเสริมพลังอำนาจในผู้ป่วยที่ใส่ตาเทียมสำหรับนักสังคมสงเคราะห์ โดยมีระยะเวลาเป็นตัวแปรสำคัญในการแบ่งวิธีการให้บริการได้ 2 วิธี กล่าวคือ 1. การสังคมสงเคราะห์เฉพาะราย เหมาะสำหรับกลุ่มผู้ป่วยที่ยังไม่เคยใส่ตาเทียม 2. การสังคมสงเคราะห์กลุ่มชนเหมาะสำหรับกลุ่มผู้ป่วยที่อยู่ระหว่างการรักษาหรือเคยใส่ตาเทียมมาแล้วระยะหนึ่ง ข้อค้นพบที่สำคัญในการศึกษาครั้งนี้คือ การทำความเข้าใจธรรมชาติของผู้ป่วยที่ใส่ตาเทียม และการเสริมพลังอำนาจไม่ว่าจะเป็นในระดับบุคคลหรือในระดับกลุ่มชนควรให้ความสำคัญกับแนวคิดการมีสภาวะความเป็นอยู่อย่างปกติ (Normalization) ควบคู่ไปด้วย
DOI: 10.14457/tu.the.2023.1236
title: ความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจในการทำงานกับคุณภาพชีวิตการทำงานของพี่เลี้ยงในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแรงจูงใจในการทำงานและคุณภาพชีวิตการทำงานของพี่เลี้ยงในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ เพื่อเปรียบเทียบคุณภาพชีวิตการทำงานของพี่เลี้ยงในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจในการทำงานกับคุณภาพชีวิตการทำงานของพี่เลี้ยงในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ พี่เลี้ยง จำนวน 152 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยที่ได้จากกลุ่มตัวอย่างสองกลุ่มที่เป็นอิสระแก่กัน การเปรียบเทียบตัวแปรใดๆ ที่ได้จากกลุ่มตัวอย่าง 3 กลุ่มขึ้นไป และการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ ผลการศึกษาปรากฏผลดังนี้ พี่เลี้ยงส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุ 46-55 ปี มีสถานภาพสมรส มีระดับการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย/เทียบเท่า มีประสบการณ์ในการปฏิบัติงาน 1-10 ปี รายได้ต่อเดือน 10,001-15,000 บาท จำนวนวันหยุดต่อเดือน 13-15 วัน ลักษณะการเข้า-ออกเวร การปฏิบัติงาน เข้าทำงาน 2 วัน หยุดพัก 2 วัน มีคู่เวร อยู่เวรร่วมกัน 2 คน แรงจูงใจในการทำงานของพี่เลี้ยงในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก คุณภาพชีวิตการทำงานของพี่เลี้ยงในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ จำนวนวันหยุดต่อเดือน ต่างกันมีคุณภาพชีวิตการทำงานที่แตกต่างกัน ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 แรงจูงใจในการทำงานมีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตการทำงานของพี่เลี้ยงในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01
DOI: 10.14457/tu.the.2023.1237
title: ประสบการณ์ความหวังของผู้ที่อยู่ร่วมกับเชื้อเอชไอวี

description: การศึกษาเรื่อง “ประสบการณ์ความหวังของผู้ที่อยู่ร่วมกับเชื้อเอชไอวี มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการให้ความหมายกับความหวังของผู้ที่อยู่ร่วมกับเชื้อเอชไอวี และศึกษาปัจจัยเงื่อนไขที่เกี่ยวข้องกับความหวังของผู้ที่อยู่ร่วมกับเชื้อเอชไอวี การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลเป็นผู้ที่อยู่ร่วมกับเชื้อเอชไอวีที่เข้ารับบริการในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในเขตภาคกลาง คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 5 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้การสัมภาษณ์แบบเจาะลึกรายบุคคล ร่วมกับการสังเกตแบบมีส่วนร่วมและการบันทึกข้อมูลภาคสนาม นำข้อมูลที่ได้ทั้งหมดมาวิเคราะห์ตามวิธีการของ แวน มาเนน ผลการศึกษา พบว่า ประสบการณ์ความหวังของผู้ที่อยู่ร่วมกับเชื้อเอชไอวี สามารถสรุปได้ 2 ประเด็น ดังนี้ 1. การให้ความหมายกับความหวังของผู้ที่อยู่ร่วมกับเชื้อเอชไอวี ประกอบด้วย 3 ลักษณะ ได้แก่ เป้าหมาย พลังแห่งแนวทาง และ พลังแห่งความตั้งใจ โดยผู้ให้ข้อมูลสะท้อนความหมายออกมา จำนวน 6 ลักษณะ ดังนี้ 1) การหลุดพ้นจากอาการเจ็บป่วย 2) การมีสุขภาพที่ดี 3) มีจิตใจที่เข้มแข็ง 4) การมีชีวิตที่ยืนยาว 5) มีเป้าหมายในชีวิต และ 6) การคงไว้ของความหวัง และ 2. ปัจจัยเงื่อนไขที่เกี่ยวข้องกับความหวังของผู้ที่อยู่ร่วมกับเชื้อเอชไอวีมี 4 ปัจจัย ได้แก่ 1) ความสามารถทางปัญญา 2) แรงสนับสนุนทางสังคม 3) ภาวะสุขภาพกาย และ 4) ประสบการณ์ของความสำเร็จของตนหรือผู้อื่น
DOI: 10.14457/tu.the.2023.1238
title: การพัฒนาของบุคลากรในการฝึกทักษะทางสังคมให้แก่คนพิการในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ

description: การพัฒนาของบุคลากรในการฝึกทักษะทางสังคมให้แก่คนพิการในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นการพัฒนาของบุคลากรในการฝึกทักษะทางสังคมให้ผู้ใช้บริการตามมาตรฐานการคุ้มครองและพัฒนาศักยภาพคนพิการในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ 2) เพื่อศึกษาวิธีการพัฒนาบุคลากรให้สามารถฝึกทักษะทางสังคมให้แก่คนพิการสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ 3) เพื่อจัดทำข้อเสนอแนะเชิงนโยบายต่อกรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ (กองคุ้มครองสวัสดิภาพและพัฒนาคนพิการ)(กองยุทธศาสตร์และแผน) (สำนักงานเลขานุการกรม) เพื่อพัฒนาทรัพยากรบุคคลต่อไปในเรื่อง การฝึกทักษะทางสังคมให้แก่คนพิการ โดยมีวิธีการศึกษา จากการรวบรวมเอกสาร และการรวบรวมข้อมูลโดยเครื่องมือแบบสอบถาม (Questionnaire) กลุ่มตัวอย่างทีมสหวิชาชีพของสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ ทั้ง 11 แห่ง ระหว่างกุมภาพันธ์ 2567-มีนาคม 2567 กลุ่มตัวอย่างจำนวน 242 คน และได้รับการตอบกลับ จำนวน 210 คน คิดเป็นร้อยละ 86.78 แบบสอบถามทั้งฉบับผ่าน การพิจารณาจากผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 ท่าน โดยมีทดสอบค่าความตรงเชิงเนื้อหา (Content Validity) เท่ากับ 0.80 ทดสอบความเที่ยง (Reliability) ได้ค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาครอนบาช (Cronbach’s alpha) เท่ากับ 0.99 และผ่านการพิจารณาจากคณะกรรมการจริยธรรมการวิจัยในคนมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สาขาสังคมศาสตร์ รหัสโครงการวิจัยที่ SSTU-EC 161/2566 หนังสือรับรอง 139/2566 ได้นำผลการศึกษามาวิเคราะห์สถิติพรรณนาและการวิเคราะห์ ค่าต้องการจำเป็น ผลการศึกษาพบว่า ความต้องการจำเป็นการพัฒนาของบุคลากรในการฝึกทักษะทางสังคม ให้ผู้ใช้บริการตามมาตรฐาน การคุ้มครองและพัฒนาศักยภาพคนพิการในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ ลำดับความต้องการจำเป็นในการพัฒนาบุคลากรภาพรวม เรียงลำดับ จากการพัฒนาสูงสุดไปน้อยที่สุด พบว่าความต้องการจำเป็นในการพัฒนาบุคลากรกรมีความต้องการจำเป็นมากที่สุดคือ ด้านทักษะการฝึกทักษะทางสังคม (PNImodified= 0.078) รองลงมาด้านความรู้ทักษะทางสังคม (PNImodified= 0.074) และด้านทัศนคติต่อการฝึกทักษะทางสังคม (PNImodified= 0.073) มีความต้องการจำเป็นน้อยที่สุด และ วิธีการพัฒนาบุคลากรมีลำดับความต้องการจำสูงสุดทั้ง 3 ด้าน คือ การพัฒนานอกเวลาการปฏิบัติงานแบ่งได้ดังนี้ ความรู้ทักษะทางสังคม (PNImodified= 0.106) ทักษะการฝึกทักษะทางสังคม (PNImodified= 0.117) และทัศนคติต่อการฝึกทักษะทางสังคม (PNImodified= 0.117) ข้อเสนอแนะควรบรรจุแผนการพัฒนาบุคลากรในการฝึกทักษะทางสังคมให้แก่คนพิการมีความจำเป็นมากที่สุดคือ ทักษะการฝึกทักษะทางสังคม ความรู้ทักษะทางสังคม และทัศนคติต่อการฝึกทักษะทางสังคม ด้วยวิธีการพัฒนาบุคลาการนอกเวลาการปฏิบัติงาน คือ การศึกษาดูงาน การจำลองสถานการณ์ และการฝึกอบรม รวมทั้งการควรมีการติดตามการนำแผนพัฒนาบุคลากรในการฝึกทักษะทางสังคมให้แก่คนพิการไปปฏิบัติ