DOI: 10.17026/dans-x6h-d26g
title: Goes Stelleweg, Plangebied Mannee. Archeologische begeleiding
title: BAAC rapport A-07.0332 (herziene versie)

description: &lt;p&gt;In opdracht van de gemeente Goes werd de aanleg van een bouwput in het plangebied Mannee archeologisch begeleid. Op basis van het vooronderzoek was een potentiële vindplaats aanwezig, waarvan de exacte aard en locatie, naar aanleiding van deze vooronderzoeken, echter niet kon worden bepaald. Daarom werd een archeologische begeleiding van de grondwerkzaamheden noodzakelijk geacht. De archeologische begeleiding werd door BAAC bv uitgevoerd van 27 tot en met 30 augustus 2007.&lt;br&gt;In geologisch opzicht wordt de omgeving van het plangebied door schorren en kreken gekarakteriseerd. De huidige geomorfologie is het gevolg van getijdenafzettingen.&lt;br&gt;Van belang zijn een tweetal getijde-inversieruggen en een zuidwest – noordoost georiënteerde geul aan de zuidoost zijde. Vanuit deze actieve kreekgeul is kleiig materiaal afgezet, een laatste keer rond 1475. De natuurlijke ondergrond bestaat uit afzettingen van de Formatie van Naaldwijk, Laagpakket van Walcheren, waarbij de geul zich erosief in deze afzettingen heeft ingesneden.&lt;br&gt;Voorafgaand aan het vooronderzoek waren van het plangebied zelf geen archeologische vindplaatsen bekend. Wel werd bewoning op de zandige kreekruggen vanaf de Vroege Middeleeuwen mogelijk geacht. In beide fasen van het proefsleuvenonderzoek werden in de sleuven rondom het plangebied meerdere antropogene sporen vastgesteld. Hierbij werden o.a. greppels en uitbraaksleuven geïdentificeerd, die op grond van het vondstmateriaal tussen 1400 en 1800 na Chr. werden gedateerd. Door de geringe omvang van de proefsleuven werd een interpretatie bemoeilijkt. Mogelijk ging het om off-site verschijnselen van bewoning die in de nabijheid gesitueerd werd. Van deze bewoning kon echter de juiste aard en locatie niet worden vastgesteld. Daarom werd besloten de grondwerkzaamheden archeologisch te laten begeleiden.&lt;br&gt;Aangezien de aard en omvang van de vindplaats middels twee fasen van vooronderzoeken niet kon worden vastgesteld betreft de archeologische begeleiding een inventariserend veldonderzoek om tot een waardering van de vindplaats te komen.&lt;br&gt;De bouwput, met een omvang van circa 25 x 25 meter, werd machinaal verdiept, waarbij het eerste vlak op circa 60 cm onder het maaiveld werd aangelegd. De hierin aanwezige sporen duidden op meer dan alleen off-site verschijnselen. In overleg met de bevoegde overheid werd besloten tot het uitvoeren van een beperkt onderzoek, waarbij aan de oost- en zuidzijde van de werkput het vlak verdiept werd.&lt;br&gt;De archeologische documentatie werd conform de interne BAAC procedures en KNA versie 3.1 gevoerd. De belangrijkste resultaten beperken zich tot een omgracht terrein in het noordoostelijke deel van de werkput. Hierbij werd een circa 3-4 meter brede greppel vastgesteld die na een aanvankelijk noord – zuid verloop in zuidoostelijk richting omboog. In het zuidelijk deel was een mogelijke overloop in zuidelijke richting herkenbaar. In de vulling van deze greppel waren meerdere puinconcentraties aanwezig, die echter niet als uitbraaksleuf of muurdeel geïdentificeerd konden worden. Het door deze greppel omsloten binnenterrein had een omvang van circa 20 x 20 meter, waarin geen sporen konden worden waargenomen. Ook bij het beperkt verdiepen van een deel van het binnenterrein werden geen sporen waargenomen. Aan de westzijde van de werkput bevond zich een zandige kreekrug. Hierop werden enkele greppels en paalsporen vastgesteld.&lt;br&gt;Aan de hand van het vondstmateriaal kon het zwaartepunt van de bewoning tussen 1350 en 1450 worden gedateerd. Een klein deel van het vondstcomplex duidde erop dat het begin van deze bewoning mogelijk rond 1200 gesitueerd moet worden. Het jongste vondstmateriaal werd tussen 1600 en 1650 gedateerd en geeft daarmee het einde van de bewoningsperiode aan.&lt;br&gt;Door de beperktheid van het onderzoek kon een eenduidige interpretatie van de vindplaats niet plaatsvinden. De meest waarschijnlijke interpretatie is die van een omgreppeld nederzettingsterrein, waarvan het zuidwestelijke gedeelte kon worden onderzocht. De grote hoeveelheid bak- en natuursteen doet veronderstellen dat het hier niet gaat om een eenvoudig boerenerf. Het grootste deel van dit erf moet ten noorden en oosten van de onderzochte bouwkavel worden gesitueerd. Door het ontbreken van concrete bewoningssporen kan over de aard van de bewoning geen uitspraak worden gedaan. Aan de hand van de vondsten, die ten dele uit bouwmateriaal bestaan, kan de aanwezigheid van steenbouw verondersteld worden.&lt;br&gt;De sporen op een kreekrug aan de westzijde van de werkput werden als off-site verschijnselen geduid. De overlaat aan de zuidzijde vormde waarschijnlijk een verbinding met de aangetroffen geul. Het begin van de bewoning kan gerelateerd worden aan de inpoldering van het gebied in de 12de eeuw, waarbij aanvankelijk een ontginningsboerderij gevestigd werd. Deze werd later uitgebouwd tot een omgreppelde bewoningsplaats, een zogenaamde moated site. Het einde van de bewoning is nog onduidelijk, maar kan waarschijnlijk op het begin van de 17de eeuw gesteld worden. Door de geringe diepte en omvang van het onderzoek zijn echter geen definitieve uitspraken in deze mogelijk.&lt;br&gt;Door de goede conserveringsomstandigheden en het unieke karakter van de vindplaats werd hiervoor een hoge waardering uitgesproken, waarbij behoud in situ werd bepleit. Door de geplande bouwwijze, waarbij het terrein eerst wordt opgehoogd, waarna de bouwput gedeeltelijk wordt verdiept, blijft de vindplaats ter plaatse van de bouwkavel bewaard. Het noordelijke en oostelijk gelegen deel van de vindplaats wordt echter door de aanleg van spaarbekkens bedreigd.&lt;/p&gt;
description: Date Submitted: 2013-03-25