cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2002.362
title: ประสิทธิผลของการทำความเย็นด้วยท่อใต้ดิน ในการออกแบบอาคารพักอาศัย ในภูมิอากาศแบบร้อนชื้น : กรณีศึกษา บ้านพักอาศัย จ.ชัยภูมิ

description: ในขณะที่อุณหภูมิอากาศมีการเปลี่ยนแปลงขึ้นลงแตกต่างกันมากตลอดทั้งวัน แต่อุณหภูมิใต้ดินที่ระดับความลึก 1.10 เมตร ค่อนข้างคงที่ที่ระดับ 28-29 ํC และการนำอากาศผ่านระดับความลึกดังกล่าว ก่อนนำมาใช้ภายในอาคาร จะทำให้อุณหภูมิอากาศเย็นลงใกล้เคียงกับอุณหภูมิเฉลี่ยอากาศ เนื่องจากการถ่ายเทแลกเปลี่ยนความร้อนระหว่างอากาศกับดิน ทำให้อุณหภูมิอยู่ในเขตสภาวะน่าสบายด้านอุณหภูมิ แต่การนำเทคนิคการทำความเย็นด้วยระบบท่อใต้ดิน ยังไม่ได้มีการนำมาปรับใช้กับอาคารในสภาพภูมิอากาศแบบร้อนชื้นอย่างประเทศไทย ดังนั้นงานวิจัยนี้จึงมุ่งศึกษาถึงประสิทธิผลของการใช้ระบบท่อใต้ดิน ตำแหน่งที่เหมาะสม ตลอดจนช่วงเวลาที่ใช้งาน เพื่อเป็นแนวทางในการออกแบบ การวิจัยนี้เป็นการทดสอบถึงประสิทธิผลของการทำความเย็นด้วยระบบท่อใต้ดิน สำหรับห้องขนาด 24 ตร.ม. โดยฝังท่อพีวีซีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางลงใต้ดินที่ความลึก 1.10 ในความยาวที่ 30 และ 40 ม. โดยแบ่งออกเป็น2 ระบบคือ ระบบเปิดเป็นการนำอากาศจากภายนอกอาคารผ่านท่อใต้ดินเข้ามา และระบบปิดเป็นการนำอากาศจากภายในอาคารหมุนเวียนผ่านท่อใต้ดินกลับเข้าสู่อาคาร ซึ่งอากาศจะเคลื่อนที่ผ่านท่อใต้ดิน ด้วยพัดลมดูดอากาศ งานวิจัยนี้ได้แบ่งการทดลองออกเป็น 5 ช่วง โดย 4 ช่วงแรกทดสอบระบบดังกล่าวตลอดเวลาและวัดผลเป็นเวลา 48 ชั่วโมง เมื่อทดลองในแต่ละระบบ พบว่าระบบปิดที่ความยาวท่อ 40 เมตร สามารถทำความเย็นได้สูงสุด จึงนำผลการทดลองดังกล่าวมาวิเคราะห์ เพื่อหาเวลาการใช้งานที่เหมาะสม และทดลองครั้งที่ 5 โดย เปิด-ปิด การใช้งานเป็นช่วงเวลา ของระบบท่อใต้ดินเพื่อให้ได้ประสิทธิผลในการทำความเย็นสูงสุด ผลการวิจัยสรุปได้ว่า การทำความเย็นให้กับห้องขนาด 24 ตร.ม. ด้วยระบบท่อใต้ดิน สามารถช่วยปรับลดอุณหภูมิอากาศ ได้โดยระบบท่อใต้ดิน ที่ความยาว 40 ม. ระบบปิด สามารถลดอุณหภูมิอากาศในห้องได้โดยเฉลี่ย 3-3.5 ํC ตั้งแต่เวลา 8.00-24.00 น. และระบบท่อใต้ดินยังมีความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ในการลงทุนเลือกใช้ระบบแต่ระบบท่อใต้ดินยังมีข้อด้อยคือ ความสามารถในการทำความเย็นยังเป็นมาตราฐานของสภาวะน่าสบายในระดับต่ำ และปัญหาความชื้นที่เกิดขึ้นยังเป็นปัญหาหลักในการสร้างสภาวะน่าสบาย
DOI: 10.14457/cu.the.2002.363
title: การศึกษาเปรียบเทียบตัวแปรที่เป็นความเสี่ยงต่อผลตอบแทนระหว่างโครงการบ้านสร้างเสร็จก่อนขายกับโครงการบ้านผ่อนดาวน์

description: การวิจัยครั้งนี้ใช้เครื่องมือทางการเงินเป็นตัวทดสอบตัวแปรเพื่อเปรียบเทียบผลตอบแทนระหว่างวิธีการพัฒนาโครงการแบบบ้านสร้างเสร็จก่อนขาย และวิธีการพัฒนาโครงการแบบบ้านผ่อนดาวน์ โดยเลือกโครงการบ้านวรางกูล เดอะ ไพรเวท โฮม คลอง 3 เป็นกรณีศึกษา จากการศึกษาพบว่า จำนวนยูนิตขายเฉลี่ยต่อเดือน ราคาขาย ต้นทุนค่าที่ดิน ต้นทุนค่าก่อสร้าง อัตราดอกเบี้ยเงินกู้ ระยะเวลาการก่อสร้าง และระยะเวลาการโอนกรรมสิทธิ์ เป็นตัวแปรที่เป็นความเสี่ยงต่อผลตอบแทนการลงทุน โดยโครงการบ้านสร้างเสร็จก่อนขายจะมีอัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้น (D/E Ratio = 1.60) น้อยกว่าอัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้นสำหรับโครงการบ้านผ่อนดาวน์ (D/E Ratio = 2.65) และโครงการบ้านผ่อนดาวน์มีอัตราผลตอบแทนต่อเงินลงทุน (ROI) ร้อยละ 22.85 และอัตราผลตอบแทนส่วนของเจ้าของ (ROE) ร้อยละ 85.75 ในสัดส่วนที่สูงกว่าโครงการบ้านสร้างเสร็จก่อนขายที่มีอัตราผลตอบแทนต่อเงินลงทุน (ROI) ร้อยละ19.55 และอัตราผลตอบแทนส่วนของเจ้าของ (ROE) ร้อยละ 50.89 แต่ทั้งนี้ถ้าตัวแปรมีการเปลี่ยนแปลงในสัดส่วนที่เท่าๆ กัน คือ เพิ่มขึ้น/ลดลงร้อยละ 10 จากค่าเดิม พบว่าราคาขายจะมีอิทธิพลในลำดับแรก คือ ส่งผลให้ ROI ของโครงการบ้านสร้างเสร็จก่อนขายเปลี่ยนแปลงโดยเฉลี่ยร้อยละ 7.32 และส่งผลให้ ROE ของโครงการบ้านสร้างเสร็จก่อนขายเปลี่ยนแปลงโดยเฉลี่ยร้อยละ 18.79 ส่วนโครงการบ้านผ่อนดาวน์ ROI เปลี่ยนแปลงโดยเฉลี่ยร้อยละ 9.05 และ ROE เปลี่ยนแปลงโดยเฉลี่ยร้อยละ 38.05 และจำนวนยูนิตขายเฉลี่ยต่อเดือนจะมีอิทธิพลในลำดับสุดท้าย คือ ส่งผลให้ ROI ของโครงการบ้านสร้างเสร็จก่อนขายเปลี่ยนแปลงโดยเฉลี่ยร้อยละ 0.06 และส่งผลให้ ROE ของโครงการบ้านสร้างเสร็จก่อนขายเปลี่ยนแปลงโดยเฉลี่ยร้อยละ 0.16 ส่วนโครงการบ้านผ่อนดาวน์ ROI เปลี่ยนแปลงโดยเฉลี่ยร้อยละ 0.03 และ ROE เปลี่ยนแปลงโดยเฉลี่ยร้อยละ 0.24 นอกจากนี้การทดสอบโดยใช้ค่าความน่าจะเป็นที่ตัวแปรจะมีการเปลี่ยนแปลงในการถ่วงน้ำหนัก พบว่า โครงการบ้านผ่อนดาวน์จะมีต้นทุนค่าที่ดินเป็นตัวแปรที่มีความผันผวนในลำดับแรก (14.55) และระยะเวลาการโอนกรรมสิทธิ์-ระยะเวลาการก่อสร้าง (14.51) จำนวนยูนิตขายเฉลี่ยต่อเดือน (13.65) ราคาขาย (11.57) ต้นทุนค่าก่อสร้าง (11.26) และอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ (6.86) มีความผันผวนรองลงมาตามลำดับ สำหรับโครงการบ้านสร้างเสร็จก่อนขายพบว่า จำนวนยูนิตขายเฉลี่ยต่อเดือนเป็นตัวแปรที่มีความผันผวนในลำดับแรก (15.69) และต้นทุนค่าที่ดิน (14.55) ราคาขาย (11.57) ต้นทุนค่าก่อสร้าง (11.26) อัตราดอกเบี้ยเงินกู้ (6.86) และระยะเวลาการก่อสร้าง-ระยะเวลาการโอนกรรมสิทธิ์ (4.30) เป็นความผันผวนในลำดับรองลงมา ผลจากการศึกษาสรุปได้ว่า ตัวแปรที่เป็นความเสี่ยงต่อผลตอบแทนระหว่างโครงการบ้านสร้างเสร็จก่อนขาย และโครงการบ้านผ่อนดาวน์ คือ เงินลงทุนเริ่มแรก จำนวนยูนิตขายเฉลี่ยต่อเดือน ระยะเวลาการก่อสร้าง และระยะเวลาการโอนกรรมสิทธิ์
DOI: 10.14457/cu.the.2002.364
title: การศึกษาและเปรียบเทียบการก่อสร้างบ้านพักอาศัย ด้วยชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูประบบเสา-คาน กับการก่อสร้างแบบทั่วไป : กรณีศึกษา หมู่บ้านคุณาลัย บางขุนเทียน

description: การก่อสร้างด้วยชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูประบบเสา-คาน เป็นลักษณะโครงสร้างที่ถ่ายน้ำหนักลงบนคาน แล้วส่งผ่านน้ำหนักไปยังเสาและฐานราก ตามลำดับ ในระบบจะเน้นชิ้นส่วนโครงสร้างเสา คานและพื้นเป็นชิ้นส่วนสำเร็จรูป และผนังสำเร็จรูปที่ไม่ได้มีหน้าที่ในการรับน้ำหนัก ปัจจุบันโครงการบ้านจัดสรรหลายโครงการมีการใช้การก่อสร้างแบบสำเร็จรูปมากขึ้น โดยเป็นการนำเอาเสา คาน พื้นหรือผนังที่สั่งสำเร็จรูปจากโรงงาน มาประกอบเป็นรูปแบบบ้านตามที่กำหนดไว้ โดยเหตุผลจากผู้ประกอบการว่า งานในสถานที่ก่อสร้างจะน้อยกว่า ทำให้ประหยัดต้นทุน และยังสามารถก่อสร้างได้รวดเร็วกว่าระบบก่อสร้างแบบทั่วไป ดังนั้นการศึกษาวิจัยครั้งนี้ จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบ การก่อสร้างบ้านพักอาศัยด้วยชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูประบบเสา-คาน กับการก่อสร้างแบบทั่วไป ซึ่งจะศึกษาในด้านเทคนิค ปัญหาที่เกิดขึ้นในขั้นตอนการก่อสร้าง และข้อดี-ข้อเสีย รวมถึงการเปรียบเทียบต้นทุนและระยะเวลาของการก่อสร้าง เมื่อมีการนำชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูประบบเสา-คานที่สั่งจากโรงงาน มาใช้แทนการหล่อเสา-คานในที่ก่อสร้าง ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นบ้านเดี่ยว 2 ชั้นพื้นที่ใช้สอยเฉลี่ย 170 ตารางเมตร ในโครงการหมู่บ้านคุณาลัย บางขุนเทียน ที่มีการก่อสร้างในรูปแบบเดียวกันทั้งสองระบบ โดยใช้วิธีเฝ้าสังเกตการณ์ จดบันทึก สัมภาษณ์และถ่ายภาพการก่อสร้างในทุกขั้นตอน ตั้งแต่เริ่มก่อสร้างจนแล้วเสร็จ จากการศึกษาพบว่า ราคาค่าเฉลี่ยต่อพื้นที่ใช้สอยของบ้านที่ก่อสร้างด้วยระบบทั่วไป เท่ากับ 7,681 บาท/ตารางเมตร สำหรับก่อสร้างด้วยชิ้นส่วนสำเร็จรูปเสา-คาน เท่ากับ 7,255 บาท/ตารางเมตร ซึ่งจะมีราคาลดลง 72,287 บาทหรือ 5.54% แต่ถ้าพิจารณาแยกออกเป็นหมวดงาน ถ้าเลือกซื้อเฉพาะชิ้นส่วนสำเร็จรูปเสา-คานจากโรงงานมาใช้แทนการหล่อเสา-คานในที่ก่อสร้าง จะมีราคาค่าโครงสร้างที่ลดลง 66,212 บาท หรือ 14.22% ของราคาค่าก่อสร้างเฉพาะส่วนโครงสร้างเสา-คาน นอกจากนี้ความได้เปรียบทางด้านระยะเวลาในการออกแบบ จนถึงประกอบติดตั้งแล้วเสร็จของการก่อสร้างแบบทั่วไปต้องใช้เวลา 138 วัน เมื่อเทียบกับระบบชิ้นส่วนสำเร็จรูปเสา-คานใช้เวลาเพียง 122 วัน ซึ่งใช้ระยะเวลาน้อยกว่า 16 วัน เทียบเป็น 11.59% ของระยะเวลาการก่อสร้างทั้งหมด ปัญหาที่พบในการวิจัยครั้งนี้แบ่งออกได้เป็น 3 กลุ่มคือ ปัญหาเนื่องจากการออกแบบ ผลิต รวมถึงเทคนิควิธีในการติดตั้ง ของระบบการก่อสร้างชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูปเสา-คาน เนื่องจากการนำระบบมาดัดแปลงให้เข้ากับแบบบ้านของโครงการที่ก่อสร้างด้วยระบบทั่วไป และปัญหาเนื่องจากการใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูปเสา-คานของผู้รับเหมารายย่อย ทำให้ในการต่อเติมทางโครงสร้างบางส่วนจะทำให้เกิดอันตรายได้ จากการศึกษาสรุปได้ว่า มีความเหมาะสมที่จะนำชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูประบบเสา-คานที่สั่งจากโรงงานมาใช้ในการก่อสร้างแทนการหล่อเสา-คานในที่ก่อสร้างของบ้านเดี่ยว 2 ชั้นในโครงการบ้านจัดสรร เพราะว่ามีต้นทุนและระยะเวลาในการก่อสร้างน้อยกว่า แต่ต้องมีการศึกษาถึงระบบการก่อสร้างดังกล่าวให้เข้าใจก่อนที่จะนำมาใช้ร่วมกับการก่อสร้างแบบทั่วไป
DOI: 10.14457/cu.the.2002.365
title: การจัดเตรียมที่อยู่อาศัยสำหรับพนักงานบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) : กรณีศึกษา ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

description: การเปิดให้บริการของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิในปี พ.ศ.2547 มีความจำเป็นต้องโอนย้ายบุคลากรเดิมจำนวนหนึ่ง โดยเฉพาะในกลุ่มที่ต้องอาศัยประสบการณ์และความชำนาญงานเป็นพิเศษ เพื่อสามารถให้บริการท่าอากาศยานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งการย้ายที่ทำงานในครั้งนี้ ย่อมส่งผลกระทบต่อวิถีการดำเนินชีวิตของพนักงาน โดยเฉพาะในเรื่องของที่อยู่อาศัยและการเดินทาง การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะความเป็นอยู่ สภาพทางเศรษฐกิจ สังคม สวัสดิการที่ได้รับในปัจจุบัน และสวัสดิการที่คาดหวังว่าจะได้รับ รวมถึงทัศนคติด้านที่อยู่อาศัยและการเดินทาง ต่อการย้ายที่ตั้งท่าอากาศยาน ของพนักงานการท่าอากาศยานดอนเมือง โดยเฉพาะในกลุ่มที่ต้องใช้ประสบการณ์และความชำนาญพิเศษ การวิจัยในครั้งนี้ใช้เครื่องมือ คือ แบบสอบถาม และจากจำนวนของแบบสอบถามที่ได้รับกลับคืนมา สามารถคำนวณค่าความเชื่อมั่นได้ที่ 97% ผลการศึกษาพบว่า พนักงานของท่าอากาศยานดอนเมือง มีอายุเฉลี่ย 41 ปี ส่วนใหญ่มีสถานภาพสมรสแล้ว พนักงานร้อยละ 60 มีระดับเงินเดือนไม่เกิน 30,000 บาท พนักงานร้อยละ 70 มีอายุงานเกินกว่า 9 ปี ในด้านของที่อยู่อาศัยและการเดินทาง พบว่า พนักงานอยู่ในที่อยู่อาศัยปัจจุบันมาเป็นระยะเวลาโดยเฉลี่ย 15 ปี โดยที่ครึ่งหนึ่งเป็นเจ้าของเอง และอีกร้อยละ 31 อาศัยอยู่บ้านของพ่อแม่ พนักงานส่วนใหญ่ เป็นผู้ที่มีภาระต้องจ่ายค่าที่อยู่อาศัยเอง พนักงานร้อยละ 66 เดินทางมาทำงานด้วยรถส่วนตัว ส่วนที่เหลือ เดินทางด้วยรถประจำทางและรถรับ-ส่งสวัสดิการ ในเรื่องสวัสดิการด้านที่อยู่อาศัยและการเดินทางที่พนักงานได้รับในปัจจุบัน พบว่า พนักงานร้อยละ 67 ไม่ได้รับสวัสดิการใดๆเลย การกระจายของสวัสดิการไม่สัมพันธ์กับระดับเงินเดือน โดยผู้ที่มีรายได้น้อยไม่ได้รับสิทธิ์ที่จะได้รับสวัสดิการเป็นพิเศษ สวัสดิการที่พนักงานต้องการให้มีเพิ่มเติมในปัจจุบัน คือ เงินช่วยเหลือค่าเดินทางหรือน้ำมันรถ การจัดหาที่อยู่อาศัยให้ซื้อในราคาต่ำ และรถรับ-ส่งสวัสดิการ สำหรับทัศนคติด้านที่อยู่อาศัยและการเดินทางที่พนักงานมีต่อการย้ายท่าอากาศยาน พบว่า พนักงานร้อยละ 57 ไม่คิดที่จะย้ายที่อยู่อาศัย โดยแนวโน้มการคิดย้ายที่อยู่อาศัยจะน้อยลงในกลุ่มของ ผู้ที่มีรายได้สูง อายุมาก สมรสแล้ว เป็นเจ้าของที่อยู่อาศัยเอง อยู่ในที่อยู่ปัจจุบันมานานกว่า 10 ปี และเดินทางไปทำงานด้วยรถส่วนตัว สำหรับผู้ที่คิดจะออกจากงาน เมื่อจะต้องย้ายไปทำงานที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ มีร้อยละ 2.3 เหตุผลสำคัญในอันดับแรก สำหรับผู้ที่จะไม่ย้ายที่อยู่อาศัย คือ ไม่อยากแยกกันอยู่กับครอบครัว ส่วนเหตุผลสำหรับผู้ที่จะย้ายที่อยู่อาศัย คือ ที่อยู่อาศัยเดิมอยู่ไกลจากที่ทำงาน นอกจากนั้น ยังพบว่ากลุ่มที่เช่าที่อยู่อาศัย จะให้ความสำคัญกับเหตุผลของการย้ายทุกๆ ข้อ ในสัดส่วนที่มากกว่ากลุ่มที่ครอบครองในลักษณะอื่น ในส่วนของสวัสดิการ ที่ทั้งผู้ที่จะย้าย และไม่ย้ายที่อยู่อาศัยต้องการให้มี พบว่า การที่จะต้องย้ายไปทำงานที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ไม่ได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงความต้องการในประเภทของสวัสดิการ แต่ทำให้จำนวนของผู้ที่ต้องการสวัสดิการเพิ่มเติม มีสัดส่วนที่เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น
DOI: 10.14457/cu.the.2002.366
title: การตั้งถิ่นฐานและการใช้ประโยชน์ที่ดินที่มีผลต่อคุณภาพน้ำของอ่างเก็บน้ำลำตะคอง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา / เสาวนีย์ วิจิตรโกสุม
DOI: 10.14457/cu.the.2002.367
title: โครงการศึกษาเพื่อปรับปรุงวัดธ่อเจริญธรรม อ.เมือง จ.เพชรบุรี
DOI: 10.14457/cu.the.2001.327
title: ค่าใช้จ่ายการดูแลชุมชน : กรณีศึกษาเทศบาลตำบลบางเสาธง

description: การดูแลชุมชนเป็นปัจจัยให้ชุมชนมีสภาพแวดล้อมของการอยู่อาศัยเหมาะสมและคุณภาพชีวิตของประชากรดี โดยทั่วไปจะมีการเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวกและบริการสำหรับชุมชน แต่สิ่งที่ตามมาคือค่าใช้จ่ายในการดูแลชุมชน ดังนั้นการศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหาค่าใช้จ่ายในการดูแลชุมชน โดยศึกษาจากข้อมูล สัมภาษณ์ผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง โดยเลือกเทศบาลตำบลบางเสาธงเป็นกรณีศึกษา เนื่องจากพื้นที่ของเทศบาลตำบลบางเสาธงครอบคลุมโครงการเมืองใหม่บางพลี ซึ่งมีการวางผังการใช้ที่ดินเพื่อการอยู่อาศัยและมีพื้นที่อุตสาหกรรมเพื่อเป็นแหล่งงาน รวมทั้งมีการกำหนดระบบสาธารณูปโภคและระบบสาธารณูปการโดยการเคหะแห่งชาติ และมีการจัดเก็บค่าดูแลชุมชนอยู่บางส่วนแล้ว โดยการศึกษาครั้งนี้อาศัยฐานข้อมูลปี พ.ศ. 2543 จากการศึกษาพบว่า ค่าใช้จ่ายการดูแลชุมชนในเขตเทศบาลตำบลบางเสาธงมาจาก 3 หน่วยงานคือ สำนักงานเทศบาลตำบลบางเสาธง สำนักงานดูแลเคหะชุมขนเมืองใหม่บางพลี และสำนักงานนิคมอุตสาหกรรมบางพลี รวมทั้งสิ้น 32,046,744.51 บาท และคิดเป็นร้อยละ 29.04 ของค่าใช้จ่ายทั้งหมด ค่าใช้จ่ายดังกล่าว แบ่งเป็น ค่าใช้จ่ายด้านการบริหารงานสูงที่สุดจำนวน 12,265,966.02 บาท หรือร้อยละ 38.28 รองลงมาคือค่าใช้จ่ายบริการเก็บขยะและการรักษาความสะอาดจำนวน 5,280,641.97 หรือร้อยละ 16.48 ค่าใช้จ่ายบริการด้านการรักษาความปลอดภัยจำนวน 3,306,707.93 บาท หรือร้อยละ 10.32 ค่าใช้จ่ายระบบบำบัดน้ำเสียจำนวน 2,741,645.23 บาท หรือร้อยละ 8.56 ค่าใช้จ่ายการดูแลถนน สะพานและทางเท้าจำนวน 2,431,374.39 บาท หรือร้อยละ 7.59 ค่าใช้จ่ายระบบป้องกันน้ำท่วมจำนวน 2,379,654.18 บาท หรือร้อยละ 7.41 ค่าใช้จ่ายระบบไฟฟ้าแสงสว่างจำนวน 2,047,978.40 บาท หรือร้อยละ 6.39 และค่าใช้จ่ายการดูแลสวนสาธารณะและพื้นที่ว่างน้อยที่สุดจำนวน 1,592,776.39 บาท หรือร้อยละ 4.97 ถ้าคิดค่าใช้จ่ายการดูแลชุมชนรวมต่อพื้นที่จะเท่ากับ 5,341.12 บาท/ไร่ หากจำแนกตามลักษณะการใช้พื้นที่ ค่าใช้จ่ายในพื้นที่อุตสาหกรรมจะมากกว่าค่าใช้จ่ายในพื้นที่อยู่อาศัย 1.76:1 การศึกษาเรื่องค่าใช้จ่ายการดูแลชุมชนในเขตเทศบาลตำบลบางเสาธงครั้งนี้จะเป็นข้อมูลพื้นฐานสำคัญนำไปสู่การเก็บค่าใช้จ่ายการดูแลชุมชนในรูปแบบต่างๆ และการจัดเก็บภาษีที่เหมาะสม รวมทั้งการกำหนดอัตราค่าใช้จ่ายที่แตกต่างระหว่างการใช้ประโยชน์พื้นที่แต่ละประเภท การศึกษาครั้งนี้ เนื่องจากมีข้อจำกัดในด้านระยะเวลาและข้อมูล ดังนั้นควรที่จะมีการศึกษาในทางลึกต่อไปรวมทั้งเรื่องค่าใช้จ่ายในการดูแลชุมชนจะต้องคำนึงถึงค่าใช้จ่ายด้านการลงทุนเกี่ยวกับการก่อสร้าง ปรับปรุง เช่นเดียวกันค่าใช้จ่ายการดูแลชุมชนที่ต่ำอาจมาจากการดูแลสิ่งอำนวยความสะดวกและบริการที่ไม่เหมาะสม และนอกจากนี้หน่วยงานที่มีหน้าที่ในการดูแลชุมชนควรมีการเก็บข้อมูลให้เป็นระบบเพื่อใช้ประโยชน์พิจารณาต่อไปในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2001.328
title: การพัฒนาการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ เขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง

description: ศึกษาบทบาทและความสำคัญของระบบนิเวศในพื้นที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย ศึกษาข้อจำกัดและสมรรถนะในการรองรับการท่องเที่ยว ตลอดจนศักยภาพในการพัฒนาของพื้นที่ ตรวจสอบและวิเคราะห์กระบวนการวางแผนและการส่งเสริมการท่องเที่ยว ในพื้นที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย ศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชน ตลอดจนปัญหาและอุปสรรคของการมีส่วนร่วมในการพัฒนา และเสนอแนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมของชุมชน ในการจัดการการท่องเที่ยวให้สอดคล้องกับศักยภาพ และสมรรถนะในการรองรับการท่องเที่ยวของพื้นที่ในอนาคตได้อย่างเหมาะสม วิธีการศึกษาใช้ข้อมูลปฐมภูมิจากการสังเกตและการสำรวจภาคสนาม การสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้อง และการสอบถามใน 6 ด้านคือ 1) ด้านการมีส่วนร่วมของประชาชนท้องถิ่น 2) ด้านการจัดการทรัพยากรการท่องเที่ยวและสิ่งแวดล้อม 3) ด้านการให้การศึกษาและสร้างจิตสำนึก 4) ด้านการจัดการโครงสร้างพื้นฐานและบริการท่องเที่ยว 5) ด้านการส่งเสริมตลาดและการนำเที่ยว 6) ด้านการส่งเสริมการลงทุน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้เป็นการสุ่มแบบง่าย ซึ่งได้แก่ ประชาชนในชุมชนจำนวน 140 คน และนักท่องเที่ยวจำนวน 100 คน ผลการศึกษาพบว่าระบบนิเวศในเขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย มีความอุดมสมบูรณ์ในระดับมากเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่สำคัญ มีเอกลักษณ์ความสวยงามทางธรรมชาติดึงดูดใจ มีสมรรถนะในการรองรับการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในด้านของพื้นที่ และสภาพแวดล้อมทางกายภาพเป็นหลักใหญ่ รวมทั้งมีศักยภาพการพัฒนาเพื่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในระดับสูง เพราะมีความหลากหลายทางชีวภาพของสิ่งมีชีวิตในพื้นที่ ส่วนกระบวนการวางแผนและส่งเสริมการท่องเที่ยวในพื้นที่เป็นการจัดทำแผนประจำปี โดยเริ่มจัดทำแผนอย่างจริงจังในปี พ.ศ. 2540 สำหรับการมีส่วนร่วมของชุมชนพบว่า ประชาชนในชุมชนและผู้นำชุมชนมีความต้องการที่จะเข้าร่วมวางแผน ในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ และเห็นด้วยกับกรอบแนวคิดการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศทั้ง 6 ด้านในระดับมาก แต่ในทางปฏิบัติยังไม่มีโอกาสได้เข้ามามีส่วนร่วม ในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศมากนัก แนวทางในการพัฒนาการมีส่วนร่วมของชุมชน ในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศสรุปได้ว่าเกิดขึ้นได้จาก ปัจจัยที่ช่วยส่งเสริมกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนซึ่งประกอบด้วย 1) ศักยภาพความพร้อมของชุมชน 2) สิ่งจูงใจ 3) ด้านการจัดการ 4) นโยบายของภาครัฐ 5) อุปสรรคต่อการมีส่วนร่วมและแนวทางการสร้างความร่วมมือ ซึ่งแนวทางการมีส่วนร่วมอาจใช้รูปไตรภาคีคือ การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและองค์กรชุมชน โดยกลุ่มที่เป็นตัวกลางได้แก่องค์กรหรือเอกชนหรือนักวิชาการ ซึ่งในกรณีนี้ควรมีการจัดตั้งคณะกรรมการ ดำเนินการระดมความคิดและร่วมกันตัดสินใจ
DOI: 10.14457/cu.the.2001.329
title: ความสัมพันธ์ระหว่างการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมกับการออกแบบสถาปัตยกรรม : โรงแรมตากอากาศชายทะเล จังหวัดภูเก็ต

description: เป็นที่เข้าใจว่าขบวนการจัดทำและพิจารณาเห็นชอบรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบ สิ่งแวดล้อม ทำให้การขออนุญาตก่อสร้างอาคารล่าช้า และยังเป็นปัญหาในการออกแบบสถาปัตยกรรม การศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการ วิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมกับการออกแบบสถาปัตยกรรม รวมทั้งการดำเนินการและปัญหาที่เกิดขึ้น เพื่อเสนอแนะแนวทางที่เหมาะสม โดยการศึกษาทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม การจัดทำและพิจารณาเห็นชอบรายงานฯ การดำเนินการและประเด็นพิจารณาในการออกแบบสถาปัตยกรรม และการสัมภาษณ์ สถาปนิก ผู้จัดทำรายงานฯ ข้าราชการและเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เกี่ยวข้อง โดยเลือกโครงการโรงแรมตากอากาศชายทะเล จังหวัดภูเก็ต เป็นกรณีศึกษา เนื่องจากเป็นประเภทอาคารและพื้นที่ที่ปรากฏปัญหาดังกล่าวชัดเจนจากการศึกษา พบว่าขบวนการจัดทำและพิจารณาเห็นชอบรายงานฯ มีผลให้การอนุญาตก่อสร้างอาคารโรงแรมตากอากาศชายทะเลเกิดความล่าช้า เพราะเป็นขั้นตอนที่เพิ่มขึ้นจากการขออนุญาตก่อสร้างอาคารทั่วไป นอกจากนั้นยังพบว่าขั้นตอนการจัดทำและพิจารณาเห็นชอบรายงานฯ มักจะล่าช้ากว่าข้อกำหนดในกฎหมายมาก จึงส่งผลให้การขออนุญาตก่อสร้างอาคารล่าช้ายิ่งขึ้น ปัญหาดังกล่าวพบว่าเกิดจากการเสนอรายงานฯผิดขั้นตอน, การจัดทำรายงานผิดพลาดหรือไม่สมบูรณ์โดยเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวข้องกับงาน สถาปัตยกรรม และการออกแบบสถาปัตยกรรมที่ส่งผลกระทบฯรุนแรง ทั้งที่การวิเคราะห์ผลกระทบฯและการออกแบบโรงแรมตากอากาศชายทะเลมีประเด็น พิจารณาสอดคล้องกันในประเด็นคุณค่าประโยชน์ใช้สอย, คุณค่าต่อคุณภาพชีวิตมนุษย์, และสิ่งแวดล้อม จึงกล่าวได้ว่าสาเหตุของปัญหาการดำเนินการวิเคราะห์ผลกระทบฯกับการออกแบบ สถาปัตยกรรมเกิดจาก ความไม่ชัดเจนของกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบและการดำเนินการวิเคราะห์ ผลกระทบฯ, สถาปนิกขาดความรู้ที่ชัดเจนเกี่ยวกับการดำเนินการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวด ล้อม และการปฏิบัติวิชาชีพและการออกแบบสถาปัตยกรรมที่บกพร่อง เพื่อลดปัญหาดังกล่าวจึงควรจัดให้มีการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับการวิเคราะห์ ผลกระทบสิ่งแวดล้อมแก่สถาปนิก รวมทั้งบรรจุในหลักสูตรสถาปัตยกรรมโดยทั่วไป, สถาปนิกควรให้ความสำคัญกับผลกระทบสิ่งแวดล้อมที่เกิดกับชุมชนและพื้นที่ใกล้ เคียง, ปรับปรุงหลักเกณฑ์ ระเบียบ วิธีการดำเนินการผลกระทบสิ่งแวดล้อม และเกณฑ์การประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม ให้สอดคล้องกับประเภทโครงการและสภาพพื้นที่ และกำหนดคุณสมบัติของผู้ที่มีสิทธิ์ออกแบบสถาาปัตยกรรมที่อาจะส่งผลกระทบสิ่งแวดล้อมรุนแรง ในเขตพื้นที่ที่มีปัญหาสิ่งแวดล้อม
DOI: 10.14457/cu.the.2001.330
title: แนวทางการใช้ประโยชน์ที่ดินและโครงสร้างพื้นฐานบริเวณฟื้นที่ตอนล่างของจังหวัดชุมพร

description: การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อเสนอแนวทางการใช้ประโยชน์ที่ดินและโครง สร้างพื้นฐานบริเวณพื้นที่ตอนล่างของจังหวัดชุมพร ให้สอดคล้องตามศักยภาพและข้อจำกัดของพื้นที่ บริเวณพื้นที่ตอนล่างของจังหวัดชุมพรประกอบด้วย อำเภอหลังสวน อำเภอสวี อำเภอละแม อำเภอพะโต๊ะ อำเภอทุ่งตะโก โดยสภาพทั่วไปของพื้นที่ทั้ง 5 อำเภอมีความหลากหลายของระบบนิเวศ โดยมีภูเขาสูงทางทิศตะวันตกของพื้นที่ซึ่งเป็นพื้นที่ต้นน้ำลำธารที่หล่อ เลี้ยงพื้นที่ราบตอนกลางและที่ราบชายฝั่งทะเลทางทิศตะวันออกที่มีการใช้ ประโยชน์ที่ดินเพื่อการเกษตรกรรมและที่ตั้งของชุมชนเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งปัจจุบันมีการเพิ่มขึ้นของประชากรและการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคม ของพื้นที่ส่งผลให้เกิดความต้องการพื้นที่เพื่อการใช้ประโยชน์ที่ดินเพื่อ การเกษตรกรรมและการตั้งถิ่นฐานเพิ่มขึ้น แต่พื้นที่ราบที่เหมาะสมต่อการทำการเกษตรกรรมและการตั้งถิ่นฐานมีจำกัดจึง เกิดปัญหาการขาดแคลนพื้นที่เพื่อรองรับกิจกรรมดังกล่าว ซึ่งปัญหาดังกล่าวเป็นสาเหตุหนึ่งที่ส่งผลให้เกิดการบุกรุกพื้นที่ป่าใน พื้นที่สูงทางทิศตะวันตก ทำให้พื้นที่ป่ามีปริมาณลดลงและส่งผลเชื่อมโยงทำให้เกิดปัญหาต่างๆ ตามมาด้วย เช่น ปัญหาอุทกภัยในพื้นที่ราบและปัญหาการขาดการให้บริการโครงสร้างพื้นฐานที่จำ เป็นและเหมาะสมในการรองรับชุมชน เป็นต้น ทั้งนี้จากการศึกษาพบว่าปัญหาการใช้ประโยชน์ที่ดินโดยส่วนใหญ่จะเกิดจากการ กระทำของมนุษย์เป็นหลัก ส่วนปัญหาด้านโครงสร้างพื้นฐานจะมีอุปสรรคเรื่องความสูงและความลดชันของ พื้นที่ เนื่องจากพื้นที่ตอนล่างของจังหวัดชุมพรมีความหลากหลายของระบบนิเวศ ดังนั้นแนวทางการใช้ประโยชน์ที่ดินและโครงสร้างพื้นฐานบริเวณพื้นที่ตอนล่าง ของจังหวัดชุมพรจึงมุ่งเน้นที่จะวางแผนพัฒนาให้สอดคล้องกับข้อจำกัดและ ศักยภาพของพื้นที่และคำนึงถึงการพัฒนาในเชิงที่สามารถอนุรักษ์สภาพแวดล้อม ให้อยู่ในสภาพที่สมดุลในระบบนิเวศของพื้นที่ด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2001.331
title: แนวทางการปรับปรุงคุณภาพของแสงภายในห้องเรียน เพื่อความสบายตาและเป็นแนวทางการออกแบบห้องเรียนในชนบท

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยร่วมของโรงเรียนต้นแบบ ไม่ปรับอากาศภาคตะวันออกเฉียงเหนือประเทศไทย การออกแบบห้องเรียนทั่วไปมีการจัดวางหน้าต่างตามแนวยาวของห้อง ทำให้มีปัญหาแสงแดดตรงบริเวณใกล้หน้าต่าง และทิศทางการมองผ่านหน้าต่างของครูและนักเรียน สถาปนิกจึงนิยมออกแบบยื่นชายคายาว เพื่อป้องกันแสงแดดตรงส่งผ่านหน้าต่างและช่วยลดแสงจ้าจากท้องฟ้า แต่วิธีนี้ทำให้ระดับความส่องสว่างภายในห้องเรียนลดลง และมีการแผ่รังสีความร้อนจากกันสาดเข้ามาห้อง วัตถุประสงค์ของการศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์หลัก เพื่อขจัดปัญหาแสงจ้า จากปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกที่มาจากแหล่งกำเนิดแสงธรรมชาติ และดวงโคมแสงไฟฟ้าภายในอาคาร เพื่อให้การมองเห็นภายในห้องเรียนมีความสบายตา ขั้นตอนการวิจัยเริ่มจากการเปรียบเทียบรูปแบบช่องเปิดต่างๆ เพื่อลดปัญหาแสงจ้าโดยอาศัยหุ่นจำลองห้องเรียนที่มีรูปแบบหน้าต่าง 5 แบบแบ่งออกเป็น 12 กรณีศึกษา ทำการทดลองกับ (1) สภาพท้องฟ้าจริง และเก็บข้อมูลตั้งแต่เวลา 8.00-16.00 น. ทุกๆ 2 ชั่วโมง (2) ทดลองวิธีติดตั้งกระดานไวท์บอร์ดในห้องเรียน ไม่ให้มีแสงจ้าสะท้อนเข้าตานักเรียน โดยติดตั้งกระดานเอียงเป็นมุมต่างภายในหุ่นจำลอง (3) ทดสอบตำแหน่งการติดตั้งดวงโคมไฟฟ้า ที่ทำให้เกิดปัญหาแสงจ้าสะท้อนเข้าตานักเรียน ขณะเขียนหรืออ่านหนังสือที่โต๊ะเรียน โดยใช้หลักการมุมตกกระทบเท่ากับมุมสะท้อน ผลการวิจัยพบว่า หน้าต่างของกรณีศึกษาที่ 8 ให้ความสบายตาในการมองเห็นมากที่สุด เนื่องจากมีการเอียงกระจกหน้าต่างทำมุมกับระนาบตั้ง 15 องศา ทำให้มีมุมมองเห็นท้องฟ้าลดลง จึงมีความสว่างที่หน้าต่างอยู่ในระดับที่ตายอมรับได้ ส่งผลให้มีอัตราส่วนความเปรียบต่างความสว่างที่หน้าต่าง กับผนังรอบหน้าต่างน้อยกว่ากรณีอื่นๆ เพราะมีการเอียงฝ้าเพดานบริเวณใกล้หน้าต่างให้จรดวงกบหน้าต่าง ทำให้มีการไล่ลำดับความเปรียบต่างความสว่างที่หน้าต่าง และการวิจัยการติดตั้งกระดานไวท์บอร์ดที่ปรับเอียงมุม 5 องศา ให้สอบเข้าด้านบน เพื่อหลบแสงจ้าสะท้อนที่อยู่ในมุมวิกฤติ (25 องศา) ที่กระดานไม่ให้เข้าตานักเรียนได้ เช่นเดียวกับ การปรับหน้าโต๊ะเรียนเอียง 5 องศา และการติดตั้งดวงโคมไฟฟ้าที่กระดาน ต้องใช้เกล็ดบังแสงไม่ให้มีแสงตกกระทบที่กระดานโดยตรง เช่นเดียวกับการติดตั้งดวงโคมให้แสงภายในห้องเรียน ต้องไม่อยู่ในระยะที่ทำให้เกิดแสงสะท้อนที่โต๊ะเรียนเข้าตานักเรียน และการนำห้องเรียนแบบใหม่ที่มีหน้าต่างแบบกรณีศึกษาที่ 8 ไปประยุกต์ใช้กับช่องแสงด้านบนแล้วทําให้ความสว่างภายในห้องเรียนเพิ่มขึ้นช่วยลดความเปรียบต่างความสว่างจ้าระหว่างภายในห้องเรียนกับภายนอกได้ ดังนั้นการมองออกไปภายนอกห้องผ่านหน้าต่างนี้จึงมีความสบายตามากขึ้นสรุปว่าการวิจัยนี้มีประโยชน์อย่างมาก เพื่อให้ผู้ออกแบบนําแนวคิดการวิจัยนี้ไปประยุกต์ใช้ในการแก้ไขปัญหาในการออกแบบห้องเรียน เพื่อให้ ได้สภาพแวดล้อมภายในห้องเรียนไม่มี แสงจ้าทั้งที่เกิดจากแสงธรรมชาติ และแสงไฟฟ้า ซึ่งแนวคิดนี้จะเป็นประโยชน์อย่างมากหากเข้าใจถึงต้นเหตุของปัญหาและแนวทางการแก้ไขอย่างถูกต้อง
DOI: 10.14457/cu.the.2000.151
title: การเปลี่ยนแปลงราคาที่ดินเพื่ออยู่อาศัย ปี 2530-2540 : กรณีศึกษา แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ

description: ศึกษาถึงอัตราการเปลี่ยนแปลงราคาที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัย และศึกษาวิเคราะห์ปัจจัยทางกายภาพ ด้านระบบสาธารณูปโภค และระบบคมนาคม รวมถึงศึกษาวิเคราะห์ภาวะเศรษฐกิจอสังหาริมทรัพย์ ที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงของราคาที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัย ในช่วงเวลาปี 2530-2540 โดยในการศึกษาผู้วิจัย ได้เลือกพื้นที่บางส่วนของแขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร เพื่อเป็นพื้นที่ศึกษา เนื่องจากเขตบางกะปิ มีจำนวนการจดทะเบียนที่อยู่อาศัยสูงสุด ในระหว่างปี พ.ศ. 2530-2540 แล้วศึกษาข้อมูลราคาที่ดินในพื้นที่ศึกษา ทั้งจากราคาประเมินภาครัฐและราคาตลาดในช่วง 10 ปี คือ ปี พ.ศ. 2530-2540 รวมถึงศึกษาการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่มีผลเกี่ยวเนื่อง กับการเปลี่ยนแปลงราคาที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัย ผลของการศึกษาพบว่า ราคาเฉลี่ยของราคาที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยในพื้นที่ศึกษา ได้มีอัตราการเปลี่ยนแปลง จากปี พ.ศ. 2530-2540 คือ ราคาประเมินที่ดินจากข้อมูลของภาครัฐ จากปี พ.ศ. 2530-2540 ราคาประเมินที่ดินภาครัฐเพิ่มขึ้นคิดเป็น 483.76% โดยราคาที่ดินตามราคาตลาดมีราคาเพิ่มขึ้นจากปี 2530-2540 คิดเป็น 256.46% ในส่วนของปัจจัยที่เกี่ยวข้องซึ่งมีผลกระทบต่อ การเปลี่ยนแปลงราคาที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยในพื้นที่ศึกษา ได้แก่ ปัจจัยด้านกายภาพ ในพื้นที่ศึกษาระบบสาธารณูปโภคโดยส่วนใหญ่ ได้มีการดำเนินการจากภาครัฐให้เพียงพอ ต่อความต้องการของผู้บริโภคแล้ว ยกเว้นเรื่องระบบคมนาคมในพื้นที่ศึกษา ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงปรับปรุงสภาพให้ดี และเพียงพอต่อความต้องการใช้ของผู้บริโภค แต่เป็นการปรับปรุงเพิ่มเติม หลังจากที่ได้มีการขยายตัวของภาวะเศรษฐกิจ และมีการอยู่อาศัยภายในพื้นที่ศึกษาแล้ว ดังนั้นอาจกล่าวได้ว่า การเปลี่ยนแปลงราคาที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยในพื้นที่ศึกษา เป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงปัจจัยด้านกายภาพ ซึ่งเป็นแรงกระตุ้นให้มีความต้องการด้านที่อยู่อาศัยเพิ่มขึ้น หรือความต้องการในการเปลี่ยนแปลงที่อยู่อาศัยให้ดีขึ้น ผลจากการศึกษาในครั้งนี้อาจเป็นแนวทางในการ พิจารณาภาวะราคาที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยในอนาคต อาจมีการเปลี่ยนแปลงราคาได้ทั้งในทางลดลงหรือเพิ่มขึ้น ซึ่งอาจเป็นผลมาจากภาวะเศรษฐกิจที่มีการปรับตัว หรือลักษณะทางกายภาพของพื้นที่ซึ่งได้เปลี่ยนแปลงไป และผลจากการวิจัยครั้งนี้อาจเป็นแนวทางในการศึกษาถึง การเปลี่ยนแปลงราคาที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยในระดับต่อไป