cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2042
title: การแสดงออกของยีนคาร์บอนิคแอนไฮเดรสจาก Plasmodium falciparum ใน saccharomyces cerevisiae สายพันธุ์กลาย ∆nce103

description: มาลาเรียเป็นโรคที่เกิดจากโปรโตซัวชนิด Plasmodium โดยอาศัยยุงในสกุล Anopheles เพศเมียเป็นพาหะในการแพร่เชื้อ ในแต่ละปีมีผู้ติดเชื้อมาลาเรียประมาณ 1.5 - 2.7 ล้านคนเสียชีวิตจากจำนวนผู้ติดเชื้อ 515 ล้านคนทั่วโลก ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งเป็นที่ตั้งของประเทศไทยนั้นมีการแพร่ระบาดของโรคนี้สูงเป็นอันดับที่สามของโลก สกุลของ Plasmodium ที่ก่อให้เกิดโรคมี 4 สกุลแต่สกุลที่สำคัญคือ Plasmodium falciparum ซึ่งเป็นสาเหตุหลักของการเสียชีวิตในผู้ติดเชื้อ ทั้งนี้เนื่องจากการดื้อยาที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบันและยาที่ใช้ในการรักษาโรคมาลาเรียในปัจจุบันยังมีประสิทธิภาพไม่เพียงพอเนื่องจากการดื้อยาและความเป็นพิษของยาที่ใช้รักษา ด้วยเหตุนี้จึงมีความจำเป็นต้องค้นหาสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพใหม่ๆเพื่อพัฒนายาให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่ายาที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน วิธีการที่จะหายาใหม่ที่มีกลไกการออกฤทธิ์แตกต่างไปจากเดิมจำเป็นต้องใช้วิธีการคัดกรองสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพที่ใช้หลักการใหม่ๆ P. falciparum สามารถสังเคราะห์เบสไพริมิดีนซึ่งจำเป็นสำหรับการสร้างสารพันธุกรรม โดยมีเอนไซม์คาร์บอนิคแอนไฮเดรสเป็นเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องกับวิถีการสังเคราะห์เบสไพริมิดีนในขั้นตอนแรกๆ และเอนไซม์ดังกล่าวในเชื้อมาลาเรียต่างจากเอนไซม์ชนิดเดียวกันในมนุษย์ ทำให้เอนไซม์นี้น่าจะเป็นโปรตีนเป้าหมายสำหรับการค้นหายาใหม่ๆในการรักษาโรคมาลาเรีย ในงานวิจัยนี้มุ่งหมายที่จะศึกษาการทำหน้าที่ทดแทนเอนไซม์เป้าหมายจากเชื้อมาลาเรียในยีสต์สายพันธุ์กลาย ∆nce103 โดยทำการดัดแปลงพันธุกรรมยีสต์ Saccharomyces cerevisiae ด้วยการทำลายยีนที่ประมวลรหัสเอนไซม์คาร์บอนิคแอนไฮเดรส NCE103 ซึ่งส่งผลให้ยีสต์ไม่สามารถเจริญได้ในสภาวะที่มี CO2 ต่ำ และนำเข้ายีนประมวลรหัสเอนไซม์เป้าหมายของเชื้อ P. falciparum (ยีน pfCA) สู่เซลล์ยีสต์สายพันธุ์กลาย ผลการทดลองพบว่าเอนไซม์คาร์บอนิคแอนไฮเดรสของเชื้อ P. falciparum ไม่ว่าจะเป็นชนิด full-length, truncated หรือ แบบยีนสังเคราะห์เพื่อให้มีการแสดงออกในยีสต์ได้ดี (codon-optimized gene) ไม่สามารถทดแทนการทำหน้าที่ของเอนไซม์ชนิดเดียวกันในยีสต์สายพันธุ์กลาย ขณะที่เอนไซม์คาร์บอนิคแอนไฮเดรสของยีสต์และของมนุษย์สามารถทดแทนการทำหน้าที่ในยีสต์สายพันธุ์กลายได้ อย่างไรก็ตามพบว่าเอนไซม์คาร์บอนิคแอนไฮเดรสของเชื้อ P. falciparum ที่ได้จากยีนสังเคราะห์สามารถแสดงออกและสังเคราะห์โปรตีนในยีสต์ดังกล่าวได้เมื่อตรวจสอบโดยวิธี RT-PCR และเวสเทิร์นบลอตตามลำดับ และพบว่ายีน pfCA แบบ truncated form สามารถแสดงออกโดยการสังเคราะห์ mRNA ได้ เมื่อทดสอบโดยใช้วิธี RT-PCR ผลจากงานวิจัยนี้สรุปได้ว่ายีน pfCA ไม่สามารถทดแทนการทำหน้าที่แทนยีน NCE103 ในยีสต์สายพันธุ์กลายได้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2043
title: ผลของนาโนซิลเวอร์ต่อคุณภาพและอายุการปักแจกัน ของดอกกล้วยไม้สกุลหวาย Dendrobium พันธุ์ขาวสนาน

description: ในปัจจุบันนาโนซิลเวอร์ถูกนำมาใช้เนื่องจากมีคุณสมบัติในการยับยั้งการเจริญของแบคทีเรีย ในงานวิจัยนี้จึงทำการศึกษาชนิดและความเข้มข้นของนาโนซิลเวอร์ (NS) 3 ชนิด ที่มีขนาดอนุภาคและรูปทรงต่างกัน ดังนี้ NS Yellow (Ø 40 nm, spherical shape) NS Pink (Ø 40 nm, plate shape) และ NS Blue (Ø 80 nm, plate shape) ที่ความเข้มข้น 2.5 5 10 และ 20 มก./ลิตร ในการยับยั้งการเจริญของ Escherichia coli Staphylococcus aureus แบคทีเรีย Unknown A และ Unknown B ซึ่งเป็นตัวแทนแบคทีเรียที่แยกได้จากน้ำปักแจกันของกล้วยไม้สกุลหวายพันธุ์ขาวสนาน พบว่า NS Yellow ที่ความเข้มข้น 20 มก./ลิตร ให้ประสิทธิภาพในการยับยั้งการเจริญของแบคทีเรียได้ดีที่สุด เมื่อนำ NS Yellow มาทดลองยืดอายุกล้วยไม้สกุลหวายพันธุ์ขาวสนาน และศึกษาผลของนาโนซิลเวอร์ต่อคุณภาพของกล้วยไม้ตัดดอก ด้วยวิธีการ holding คือ การแช่กล้วยไม้ตลอดอายุการปักแจกันโดยใช้นาโนซิลเวอร์ความเข้มข้น 2.5 5 และ 10 มก./ลิตร และวิธีการ pulsing คือ การแช่กล้วยไม้ในนาโนซิลเวอร์เป็นเวลา 24 ชั่วโมง จากนั้นย้ายมาแช่ในน้ำกลั่นตลอดอายุการปักแจกัน โดยใช้ความเข้มข้น 2.5 5 10 และ 20 มก./ลิตร พบว่าการแช่กล้วยไม้ในนาโนซิลเวอร์ที่ความเข้มข้น 10 มก./ลิตร ตลอดอายุการปักแจกัน สามารถเพิ่มการบานของดอกตูม และชะลอการเหี่ยวหรือการหลุดร่วงของดอกตูมดอกแรก และดอกบานดอกแรกหลังการปักแจกันได้ดีกว่าชุดควบคุมที่แช่กล้วยไม้ในน้ำกลั่นตลอดอายุการปักแจกัน นาโนซิลเวอร์ที่ความเข้มข้น 10 มก./ลิตร ทั้งวิธีการ holding และการทำ pulsing สามารถยืดอายุการปักแจกันกล้วยไม้ได้นาน 20.3 และ 20.0 วัน ตามลำดับ ซึ่งแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับชุดควบคุม (16.5 วัน) นอกจากนี้นาโนซิลเวอร์ยังสามารถยับยั้งการเจริญของแบคทีเรียทั้งในน้ำปักแจกัน และภายในส่วนโคนก้านช่อดอกของกล้วยไม้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ทำให้เกิดการอุดตันเนื้อเยื่อลำเลียงน้ำช้าลง และมีอายุการปักแจกันนานขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2044
title: ผลของความเข้มข้นของกลีเซอรอล ออกซิเจนที่ละลาย ความเป็นกรด-เบสต่อการหมักของ Hansenula polymorpha ในเครื่องปฏิกรณ์ชีวภาพแบบถังกวน

description: Hansenula polymorpha หรือ Pichia angusta ถูกจัดอยู่ในกลุ่มเมทิลโลโทรฟิกยีสต์ คือเป็นยีสต์ที่สามารถใช้กลีเซอรอลและเมทานอลเป็นแหล่งคาร์บอนในการเจริญได้เป็นอย่างดี ทนต่ออุณหภูมิสูงประมาณ 20 – 45OC ทั้งยังสามารถเจริญในภาวะความหนาแน่นเซลล์สูง นิยมใช้เป็นเซลล์เจ้าบ้านในการผลิต heterologous protein เช่น human epidermal growth factor (hEGF), hepatitis B vaccine, insulin, hirudin, interferon α2a และเอนไซม์ต่าง ๆ งานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาการเจริญของ H. polymorpha ในเครื่องปฏิกรณ์ชีวภาพแบบถังกวน โดยทำการเพาะเลี้ยงด้วยกระบวนการหมักแบบแบตช์แปรผันปัจจัยที่ต้องการศึกษา คือ ความเข้มข้นเริ่มต้นของกลีเซอรอลที่ 10, 30 และ 50 กรัมต่อลิตร ค่าออกซิเจนละลายที่ 40 และ 80% ค่ากรด-เบสที่ 3.5 และ 5.5 ติดตามการเจริญโดยวัดค่าน้ำหนักเซลล์แห้ง (dry cell weight) ผลผลิตมวลเซลล์ ( yield) อัตราการเจริญจำเพาะ (specific growth rate) และอัตราการผลิต (productivity) พบว่า กระบวนการหมักที่มีการใช้ความเข้มข้นเริ่มต้นของกลีเซอรอล 10 กรัมต่อลิตร ค่าออกซิเจนละลาย เท่ากับ 40 เปอร์เซ็นต์ และค่ากรด-เบส เท่ากับ 5.5 เป็นกระบวนการหมักที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด สำหรับการหมักแบบแบตช์ใช้ความเข้มข้นเริ่มต้นกลีเซอรอล เท่ากับ 50 กรัมต่อลิตร ค่าออกซิเจนละลาย เท่ากับ 80 เปอร์เซ็นต์ ค่ากรด-เบส เท่ากับ 5.5 เป็นการหมักแบบแบตช์ที่ให้น้ำหนักเซลล์แห้งสูงสุด คือ 34.70 กรัมต่อลิตร ที่ชั่วโมงที่ 48 ส่วนการหมักด้วยกระบวนการหมักแบบเฟดแบตช์ ด้วยภาวะที่ใช้ความเข้มข้นเริ่มต้นของกลีเซอรอล เท่ากับ 10 กรัมต่อลิตร ควบคุมค่ากรด-เบสของน้ำหมักเป็น 5.5 และค่าออกซิเจนละลายที่ระดับ 40 เปอร์เซ็นต์ โดยเริ่มทำการเติมกลีเซอรอลความเข้มข้น 100 กรัมต่อลิตร ด้วยอัตรา 0.3321 มิลลิลิตรต่อนาที ที่ชั่วโมงที่ 12 โดยใช้อัตราการเติมแบบเอ็กโพเนนเชียล และทำการควบคุมอัตราส่วนของแหล่งคาร์บอนและไนโตรเจน (C:N ratio) เท่ากับ 1.75 ได้น้ำหนักเซลล์แห้งสูงสุด เท่ากับ 66.39 กรัมต่อลิตร ที่ชั่วโมงที่ 45 มีอัตราการเจริญจำเพาะตลอดกระบวนการหมัก เท่ากับ 0.1008 ต่อชั่วโมง อัตราการผลิตมวลเซลล์ เท่ากับ 1.1445 กรัมต่อลิตรต่อชั่วโมง และผลผลิตมวลเซลล์ เท่ากับ 1.0613 กรัมต่อกรัมกลีเซอรอล ซึ่งได้น้ำหนักเซลล์แห้งสูงสุดเป็นสองเท่าของการหมักแบบแบตช์ที่ใช้ความเข้มข้นเริ่มต้นของกลีเซอรอล เท่ากับ 50 กรัมต่อลิตร และสูงกว่าการหมักแบบเฟดแบตช์ซึ่งไม่ได้ทำการควบคุมค่า C:N ratio ของสารอาหารที่ใช้ในการเติม จากการคำนวณทางสถิติด้วยวิธี 2-level factorial design จะเห็นว่าปัจจัยทั้ง 3 มีผลร่วมกันต่อการเจริญของ H. poloymorpha เมื่อพิจารณาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเพิ่มขึ้นของน้ำหนักเซลล์แห้ง พบว่า ความเข้มข้นของ กลีเซอรอลเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลทางบวกมากที่สุด แต่กลับส่งผลทางลบต่ออัตราการเจริญจำเพาะสูงสุด, อัตราการผลิตมวลเซลล์ และผลผลิตมวลเซลล์ ซึ่งเป็นค่าที่แสดงประสิทธิภาพของกระบวนการหมัก สำหรับปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพกระบวนการหมักมากที่สุด ได้แก่ ปัจจัยของค่ากรด-เบส และค่าออกซิเจนละลายเป็นปัจจัยที่มีผลต่อการเจริญน้อยที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2045
title: ประสบการณ์การถูกร้องเรียนพฤติกรรมบริการของพยาบาลวิชาชีพ

description: การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพตามแนวคิดปรากฏการณ์วิทยา มีวัตถุประสงค์เพื่อบรรยายประสบการณ์การถูกร้องเรียนพฤติกรรมบริการของพยาบาลวิชาชีพ ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเขตจังหวัดภาพเหนือ คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเฉพาะเจาะจงโดยเป็นพยาบาลวิชาชีพ ที่เคยถูกร้องเรียนพฤติกรรมบริการอย่างน้อย 1 ครั้ง ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลที่ศึกษา ตั้งแต่ 1 ปีขึ้นไป จำนวน 15 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก และวิเคราะห์ข้อมูลโดยการตีความและวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษามีดังนี้ ความหมายพฤติกรรมบริการตามการรับรู้ของพยาบาลวิชาชีพที่เคยถูกร้องเรียนพฤติกรรมบริการมีใน 2 ลักษณะคือ เป็นการแสดงออกทางกิริยาท่าทางที่เป็นมิตร และการสนใจและเต็มใจให้ความช่วยเหลือต่อผู้ใช้บริการ สำหรับสาเหตุและเงื่อนไขของการถูกร้องเรียนพฤติกรรมบริการเกิดขึ้นได้ใน 6 ประการ โดยพบว่าเกิดจากการใช้คำพูดและน้ำเสียงของพยาบาลที่มีต่อผู้ป่วยและญาติที่ทำให้ผู้ป่วยเกิดความไม่พึงพอใจ ผู้ป่วยและญาติมีความเข้าใจผิดต่อความช่วยเหลือที่ได้รับจากพยาบาล ภาระงานของพยาบาลมีมาก การได้รับการบริการไม่สอดคล้องกับความคาดหวัง การถูกยุยงส่งเสริมให้ร้องเรียนจากบุคคลรอบข้างของผู้ใช้บริการ และการละเลยต่อการปฏิบัติตามมาตรฐานการรักษาพยาบาล ส่วนความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากการถูกร้องเรียนพฤติกรรมบริการ พบว่าพยาบาลที่ถูกร้องเรียนจะเกิดความรู้สึกเป็นทุกข์และคับข้องใจเมื่อรับทราบการถูกร้องเรียน เกิดความรู้สึกเครียดและไม่มีความสุขขณะถูกดำเนินการพิจารณา และมีความรู้สึกดีใจและโล่งใจภายหลังแล้วปัญหาสิ้นสุดลง สำหรับวิธีการจัดการกับความทุกข์ระหว่างการถูกดำเนินการพิจารณานั้น พยาบาลที่ถูกร้องเรียนใช้วิธีการหลากหลายคือ การบอกเล่าระบายความทุกข์กับเพื่อนร่วมงาน การกล่าวโทษความผิดเป็นของผู้อื่น การใช้ธรรมะและศาสนาเป็นที่พึ่งทางใจ การปรึกษากับผู้บริหารทางการพยาบาลระดับสูง และการปรึกษากับครอบครัว อย่างไรก็ตามผลที่ตามมาภายหลังการถูกร้องเรียนพฤติกรรมบริการสำหรับพยาบาลที่ถูกร้องเรียน พบว่ามีการปรับเปลี่ยนบุคลิกภาพและกิริยาท่าทางในการให้บริการ มีการตอบสนองความต้องการผู้ป่วยอย่างเต็มใจและรวดเร็ว ใช้เวลาในการให้ข้อมูลและคำอธิบายให้ผู้ป่วยมากขึ้น ให้ญาติมีส่วนร่วมในการพยาบาล ไม่โต้แย้งหรือมีปฏิกิริยาตอบโต้กับผู้ป่วยและญาติ และให้ความสำคัญในการลงบันทึกการพยาบาลเป็นหลักฐาน การวิจัยครั้งนี้ทำให้เข้าใจประสบการณ์ของพยาบาลวิชาชีพที่ถูกร้องเรียนพฤติกรรมบริการได้อย่างชัดเจนมากขึ้น ความรู้ที่ได้จากค้นพบดังกล่าวสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในองค์การพยาบาลวิชาชีพ เพื่อเป็นแนวทางในการป้องกันการถูกร้องเรียนพฤติกรรมบริการของพยาบาลวิชาชีพต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2046
title: การเตรียมและสมบัติหน่วงไฟของเส้นใยเชิงประกอบเซลลูโลสฟอสเฟต/พอลิโพรพิลีน

description: งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายในการเตรียมเซลลูโลสฟอสเฟตเพื่อนำไปใช้งานเป็นสารเติมแต่งที่มีสมบัติหน่วงไฟในเส้นใยพอลิโพรพิลีน โดยเริ่มจากการเตรียมไมโครคริสตัลลีนเซลลูโลสด้วยการย่อยสลายเศษเส้นใยฝ้ายเหลือทิ้งจากอุตสาหกรรมด้วยกรดไฮโดรคลอริก จากนั้นจึงนำไมโครคริสตัลลีนเซลลูโลสไปทำปฏิกิริยาฟอสฟอริลเลชันกับกรดฟอสฟอริกซึ่งอาศัยยูเรียเป็นตัวเร่ง ทำให้ได้ผลิตภัณฑ์หลักคือเซลลูโลสฟอสเฟตและเซลลูโลสคาร์บาเมตเป็นผลิตภัณฑ์ข้างเคียง จากการวิเคราะห์โดยเทคนิค EPMA, SEM-EDX และ FTIR พบว่าการใช้ปริมาณยูเรียสูงขึ้น จะได้เซลลูโลสฟอสเฟตที่มีปริมาณธาตุฟอสฟอรัสและไนโตรเจนอยู่ในองค์ประกอบเพิ่มขึ้น จากนั้น จึงนำเซลลูโลสฟอสเฟตที่ได้มาดัดแปรด้วยออร์แกโนซิเลน เพื่อให้เซลลูโลสฟอสเฟตเข้ากับพอลิโพรพิลีนได้ดีขึ้นดังแสดงด้วยผลการตรวจสอบสัณฐานวิทยาด้วยเทคนิค SEM และจากการตรวจสอบสมบัติทางความร้อนด้วยเทคนิค TGA ยังพบว่าการดัดแปรเซลลูโลสฟอสเฟตด้วยออร์แกโนซิเลนเพิ่มเสถียรภาพทางความร้อนให้แก่เซลลูโลสฟอสเฟตได้ ส่งผลให้สามารถเตรียมเซลลูโลสฟอสเฟตดัดแปรด้วยออร์แกโนซิเลน/พอลิโพรพิลีนเป็นมาสเตอร์แบทช์ที่อุณหภูมิสูงได้ เมื่อนำมาสเตอร์แบทช์ที่มีความเข้มข้นของตัวเติมอยู่ร้อยละ 30 โดยน้ำหนักมาผสมกับพอลิโพรพิลีนให้มีความเข้มข้นของตัวเติมร้อยละ 5, 7.5, 10 และ 15 โดยน้ำหนัก แล้วนำไปฉีดเป็นเส้นใยเชิงประกอบ พบว่าอนุภาคของตัวเติมมีขนาดใหญ่กว่ารูสปินเนอเรตทำให้เกิดการอุดตันเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการขึ้นรูปเส้นใยเชิงประกอบจนส่งผลให้เส้นใยที่ได้มีปริมาณฟิลเลอร์เป็นองค์ประกอบน้อยมาก (ประมาณร้อยละ 1 โดยน้ำหนัก จึงไม่มีผลให้เส้นใยเชิงประกอบหน่วงไฟได้ แต่พบว่าฟิลเลอร์ยังคงช่วยเพิ่มเสถียรภาพทางความร้อนให้แก่เส้นใยเชิงประกอบได้เมื่อเปรียบเทียบกับเส้นใยพอลิโพรพิลีน โดยฟิลเลอร์นี้ทำหน้าที่เป็นตัวหล่อลื่นจึงช่วยลดแรงเสียดทานระหว่างสายโซ่โมเลกุลของพอลิโพรพิลีนระหว่างการหลอมเหลว ทำให้ลดการสลายตัวของพอลิโพรพิลีน อย่างไรก็ตามเส้นใยเชิงประกอบที่ได้มีสมบัติเชิงกลที่ด้อยเนื่องจากอนุภาคฟิลเลอร์นี้ไม่มีค่า aspect ratio จึงไม่มีผลในการเสริมแรงให้แก่เส้นใย
DOI: 10.21227/95va-n018
title: SU-AIS BB-MAS (Syracuse University and Assured Information Security - Behavioral Biometrics Multi-device and multi-Activity data from Same users) Dataset

description: We provide a large benchmark dataset consisting of about: 3.5 million keystroke events; 57.1 million data-points for accelerometer and gyroscope each; and 1.7 million data-points for swipes. Data was collected between April 2017 and June 2017 after the required IRB approval. Data from 117 participants, in a session lasting between 2 to 2.5 hours each, performing multiple activities such as: typing (free and fixed text), gait (walking, upstairs and downstairs) and swiping activities while using desktop, phone and tablet is shared. The dataset reported here also contains extracted features which are explored in the literature. The file "Demographics.csv" provides demographics information such as: Age, Height, Handedness, Typing Style, Device usage hours per day and number of Languages spoken and typed for each participant.
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2047
title: การยอมรับและการปรับตัวของคนพิการทางการเคลื่อนไหวที่เกี่ยวข้องกับบทบาทของครอบครัว

description: ศึกษาถึงการยอมรับความพิการของคนพิการทางการเคลื่อนไหว และการปรับตัวทางด้านร่างกาย จิตใจและสังคมในการดำรงชีวิตประจำวัน ภายหลังการสูญเสียความสามารถทางการเคลื่อนไหวของคนพิการ รวมถึงศึกษาบทบาทของครอบครัวที่มีผลต่อการปรับตัวทั้ง 3 ด้านของคนพิการทางการเคลื่อนไหว โดยใช้เทคนิคการวิจัยเชิงคุณภาพ ได้แก่ การวิจัยเชิงเอกสาร การสังเกตการณ์ และการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกรณีศึกษาทั้งหมด 20 ราย โดยแบ่งออกเป็นคนพิการทางการเคลื่อนไหวจำนวน 10 ราย และสมาชิกในครอบครัวของคนพิการจำนวน 10 ราย ผลการวิจัยพบว่า ขั้นตอนของการยอมรับความพิการของคนพิการทางการเคลื่อนไหว แบ่งออกเป็น 3 ระยะ คือ 1) ระยะการรับรู้ เกิดขึ้นเมื่อคนพิการรับรู้ความจริงว่าตนเองต้องสูญเสียความสามารถทางการเคลื่อนไหวไปตลอดชีวิต 2) ระยะการเรียนรู้ เป็นระยะที่คนพิการเริ่มยอมรับกับสภาพความเป็นจริงที่เกิดขึ้น คนพิการจะเรียนรู้ในการปรับตัว และเรียนรู้บทบาทใหม่ในชีวิตของตนเอง และ 3) ระยะการยอมรับ เป็นระยะของการปรับตัวและปรับจิตใจให้ยอมรับกับสภาพของการเป็นคนพิการทางการเคลื่อนไหว สำหรับการปรับตัวของคนพิการทางการเคลื่อนไหว แบ่งออกเป็น 3 ด้าน คือ 1) การปรับตัวด้านร่างกาย เป็นเป้าหมายที่สำคัญเพื่อให้คนพิการทางการเคลื่อนไหวสามารถใช้ชีวิตในสภาพของความพิการได้สะดวกที่สุด ด้วยการดูแลฟื้นฟูสุขภาพร่างกายให้มีความแข็งแรง และปรับในเรื่องของพื้นที่และสภาพแวดล้อมภายในบ้าน 2) การปรับตัวด้านจิตใจ เป็นการปรับตัวที่สำคัญที่สุดของคนพิการทางการเคลื่อนไหว เนื่องจากสภาพทางด้านจิตใจนั้นมีผลกระทบต่อทุกด้านในการดำรงชีวิตของคนพิการ และ 3) การปรับด้านสังคม เป็นการปรับตัวของคนพิการทางการเคลื่อนไหวในการมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมร่วมกับผู้อื่น และสามารถใช้ชีวิตในสังคมได้อย่างเป็นปกติ โดยบทบาทของครอบครัวมีผลต่อการยอมรับและการปรับตัวของคนพิการทางการเคลื่อนไหว ซึ่งคู่สามีภรรยาของคนพิการทางการเคลื่อนไหวมีบทบาทต่อการยอมรับ และการปรับตัวของคนพิการทางการเคลื่อนไหวมากกว่าครอบครัวโดยสายเลือด
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2048
title: การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาอังกฤษตามแนวการสอนเน้นเนื้อหา และการปฏิบัติภาระงานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ และการปฏิบัติภาระงานของนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาอังกฤษตามแนวการสอนเน้นเนื้อหาและการปฏิบัติภาระงานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจและการปฏิบัติภาระงานของนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ 2) ประเมินคุณภาพของรูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้น การดำเนินการพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบ่งออกเป็น 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวการสอนการสอนเน้นเนื้อหาและการปฏิบัติภาระงานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจและการปฏิบัติภาระงาน ระยะที่ 2 การพัฒนาเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ แบบทดสอบวัดความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ แบบวัดความสามารถในการปฏิบัติภาระงาน และบันทึกการเรียนรู้ของผู้เรียน ระยะที่ 3 การประเมินคุณภาพของรูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้น โดยนำไปทดลองใช้กับกลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่ 2 ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล จำนวน 60 คน โดยแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมโดยใช้การเลือกแบบเจาะจง ระยะเวลาในการทดลอง 10 สัปดาห์ รวม 30 ชั่วโมง นำผลที่ได้ไปวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ t-test ผลการวิจัย 1. รูปแบบการเรียนการสอนตามแนวการสอนภาษาอังกฤษตามแนวการสอนเน้นเนื้อหาและการปฏิบัติภาระงานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจและการปฏิบัติภาระงานของนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์มีประสิทธิภาพดีในการเสริมสร้างการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจ 2. การประเมินคุณภาพของรูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นจากการนํารูปแบบการเรียนการสอนไปใช้ในห้องเรียนพบว่ารูปแบบที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพดี ผลการทดสอบแสดงว่านักศึกษากลุ่มทดลองที่เรียนโดยใช้รูปแบบการเรียนการสอนตามแนวการสอนภาษาอังกฤษตามแนวการสอนเน้นเนื้อหาและการปฏิบัติภาระงานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจและการปฏิบัติภาระงานมีคะแนนเฉลี่ยความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจและการปฏิบัติภาระงานหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 และผู้เรียนมีความสามารถในการนำความรู้ไปใช้ในการปฏิบัติภาระงานได้ดี รวมทั้งมีทัศนะคติที่ดีต่อการเรียนรู้ตามรูปแบบที่พัฒนาขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2049
title: โครงสร้างการคิดของนักเรียนประถมศึกษา

description: วิเคราะห์องค์ประกอบและโครงสร้างการคิดของนักเรียนประถมศึกษา โดยมีวัตถุประสงค์เฉพาะคือ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบและตัวบ่งชี้การคิดของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ประกอบด้วย การคิดวิเคราะห์ การคิดสร้างสรรค์ การคิดตัดสินใจ การคิดแก้ปัญหา การคิดแบบวิทยาศาสตร์ การคิดอย่างมีวิจารณญาณ และอภิปัญญา 2) เพื่อพัฒนาและตรวจสอบคุณภาพแบบวัดการคิดสำหรับนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ทั้งด้านความเที่ยงแบบความสอดคล้องภายใน และด้านความตรงเชิงโครงสร้างด้วยวิธีวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และ 3) เพื่อวิเคราะห์โครงสร้างและความสัมพันธ์ของการคิดของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ของโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) จำนวน 895 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบวัดการคิดสำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 การวิเคราะห์ข้อมูลทำโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS for Windows โปรแกรม MULTILOG for Windows และโปรแกรม LISREL ผลการวิจัยพบว่า 1. แบบวัดการคิดมีองค์ประกอบ ดังนี้ การคิดวิเคราะห์ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบคือ การวิเคราะห์ความสำคัญ การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ และการวิเคราะห์หลักการ การคิดสร้างสรรค์ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ คือ ความคิดริ่เริ่ม ความคิดคล่อง ความคิดยืดหยุ่น และความคิดละเอียดลออ การคิดตัดสินใจ ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบคือ การวิเคราะห์ปัญหา การเปรียบเทียบทางเลือก และการตัดสินใจเลือกทางเลือก การคิดแก้ปัญหา ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบคือ การกำหนดปัญหา การตั้งสมมติฐาน การวางแผนแก้ปัญหา การเก็บรวบรวมข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูลและทดสอบ สมมติฐานและการสรุปผล การคิดแบบวิทยาศาสตร์ ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบคือ การตั้งปัญหา การตั้งสมมติฐาน การทดสอบสมมติฐาน และการตีความหมายและสรุปผล การคิดอย่างมีวิจารณญาณ ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบคือ การนิยามปัญหา การรวบรวมข้อมูล การจัดระบบข้อมูล การตั้งสมมติฐาน การสรุปอ้างอิงโดยใช้ตรรกศาสตร์ และการประเมินสรุปอ้างอิง และอภิปัญญา ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบคือ การวางแผน การตรวจสอบ และการประเมินผล 2. ข้อคำถามในแบบวัดการคิดมีค่าดัชนีวัดความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.71-1.00 และมีความตรง เชิงโครงสร้าง โดยผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับที่สองของโมเดลการวัดการคิดทั้ง 7 โมเดล มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ 3. โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุการคิดของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีความสอดคล้องกับข้อมูล เชิงประจักษ์ โดยการคิดแก้ปัญหาได้รับอิทธิพลทางตรงจากการคิดตัดสินใจ การคิดแบบวิทยาศาสตร์ การคิดอย่างมีวิจารณญาณ การคิดวิเคราะห์ และอภิปัญญา และได้รับอิทธิพลทางอ้อมจากการคิดวิเคราะห์และการคิดสร้างสรรค์ และการคิดวิเคราะห์มีอิทธิพลต่ออภิปัญญา การคิดตัดสินใจ การคิดอย่างมีวิจารณญาณ การคิดแบบวิทยาศาสตร์ และการคิดสร้างสรรค์
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2050
title: การพัฒนากระบวนการงบประมาณของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ ปัญหาของกระบวนการงบประมาณของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา (2) ศึกษาประสิทธิภาพของกระบวนการบริหารงบประมาณของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา และ (3) พัฒนากระบวนการงบประมาณของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงบรรยาย ประชากรคือ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วยผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ผู้อำนวยการกลุ่มนโยบายและแผน ผู้อำนวยการกลุ่มบริหารงานการเงินและสินทรัพย์ และผู้อำนวยการหน่วยตรวจสอบภายใน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งมีโครงสร้าง แบบประเมินความถูกต้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติบรรยาย ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติอนุมานหรือสถิติอ้างอิง ได้แก่ การทดสอบ t-test และ One way ANOVA ที่ระดับนัยสำคัญ .05 วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา ใช้เทคนิค Modified Priority Needs Index (PNImodified ) ในการจัดลำดับความต้องการจำเป็น และใช้เทคนิค DEA :Data Envelopment Analysis หาค่าคะแนนประสิทธิภาพ ผลการวิจัยพบว่า (1) กระบวนการงบประมาณของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ในสภาพปัจจุบันมีการปฏิบัติอยู่ในระดับมากที่สุดคือ ขั้นตอนการจัดสรรงบประมาณ สำหรับสภาพที่พึงประสงค์ ขั้นตอนการจัดสรรงบประมาณ มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.02 และ 4.49 ตามลำดับ และมีความต้องการจำเป็นในการพัฒนาขั้นตอนการติดตามและประเมินผลงบประมาณมากที่สุด โดยมีค่า PNImodified เท่ากับ 0.17 ส่วนสภาพปัญหาที่พบในการปฏิบัติงานอยู่ในระดับน้อย (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1.85) เมื่อพิจารณาตามขนาดและที่ตั้งพบว่า สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ที่มีขนาดและที่ตั้งต่างกันมีความต้องการพัฒนาแตกต่างกัน ที่ระดับนัยสำคัญ .05 (2) ประสิทธิภาพการบริหารงบประมาณของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา มีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 66% (3) กระบวนการงบประมาณของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประกอบด้วย 4 ขั้นตอนคือ การจัดทำงบประมาณ การจัดสรรงบประมาณ การบริหารงบประมาณและการติดตามและประเมินผลงบประมาณ และมาตรฐานทางการเงิน 7 ด้าน โดยมีส่วนที่ต้องพัฒนาเพิ่มเติมในรายละเอียดการดำเนินงาน ดังนี้ 1) การจัดทำแผนงบประมาณ โดยเฉพาะการจัดทำแผนกลยุทธ์ตามความต้องการของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา เน้นการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องและเพิ่มเติมการจัดทำปฏิทินงบประมาณ เชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาและโรงเรียน 2) การจัดทำต้นทุนผลผลิต สามารถจำแนกงบประมาณในแต่ละกิจกรรมและผลผลิตได้เพื่อเปรียบเทียบผลผลิตกับต้นทุนที่ใช้ไป 3) การบริหารการจัดซื้อจัดจ้าง จัดทำคู่มือการปฏิบัติงานควบคู่กับการอบรมบุคลากร 4) การบริหารการเงินและการควบคุมงบประมาณ จัดทำคู่มือการระดมทรัพยากร 5) การบริหารสินทรัพย์ จัดทำแผนการบริหารสินทรัพย์ที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์ 6) การตรวจสอบภายใน เน้นการให้ความสำคัญกับการช่วยเหลือให้โรงเรียนทำงานได้ถูกต้องและสะดวกยิ่งขึ้น 7) การรายงานทางการเงินและผลการดำเนินงาน เพิ่มการรายงานให้ครอบคลุมถึงผลผลิต ผลลัพธ์ ความคุ้มค่าและคุ้มทุน โดยใช้ DEA เพื่อหาค่าประสิทธิภาพการใช้จ่ายงบประมาณ
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2052
title: ภาวะพหุสัณฐานของยีน XRCC1 ที่โคดอน 194 280 และ 399 ในผู้ป่วยโรคเนื้องอกเซลล์ต้นกำเนิดฟัน

description: โรคเนื้องอกเซลล์ต้นกำเนิดฟัน (ameloblastoma) เป็นโรคเนื้องอกที่พบมากเป็นอันดับ 2 ในกลุ่มของเนื้องอกที่มีต้นกำเนิดจากฟัน (odontogenic tumor) เนื้องอกชนิดนี้เป็นเนื้องอกชนิดที่ไม่ร้ายแรง แต่พฤติกรรมเฉพาะของโรคจะคล้ายมะเร็ง และมีอัตราการเกิดโรคซ้ำสูง สำหรับ DNA repairing gene (กลุ่มย่อยของเป็นยีนต้านมะเร็ง) เป็นกระบวนการซ่อมแซมและป้องกันความเสียหายของดีเอ็นเอซึ่งกระบวนการ Base-excision repair (BER) เป็นกระบวนการสำคัญในการซ่อมแซมดีเอ็นเอและในกระบวนการมียีนที่สำคัญคือ X-ray repair cross-complementing Group1 gene (XRCC1) เป็นยีนที่เกิดพอลิมอร์ฟิซึมได้สูงและมีการศึกษามากในโคดอน 399 (Arg399Gln) ว่ามีผลต่อความเสี่ยงในการเกิดโรคในหลายๆ โรค และจากการศึกษาของ นครินทร์ กิตกำธร และคณะ พบความสัมพันธ์ของพอลิมอร์ฟิซึมของยีน TP53 ตำแหน่ง โคดอน 72 ว่ามีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคเนื้องอกเซลล์ต้นกำเนิดฟัน ดังนั้นคณะผู้วิจัยจึงตั้งสมมุติฐานว่าการเกิดพอลิมอร์ฟิซึมในยีน XRCC1 บริเวณ โคดอน 194 280 และ 399 น่าจะเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการก่อให้เกิดโรคเนื้องอกเซลล์ต้นกำเนิดฟันในประชากรไทยได้ โดยใช้เทคนิค Polymerase Chain Reaction-Restriction Fragment Length Polymorphism (PCR-RFLP) มาใช้ในการศึกษาความหลากหลายของรูปแบบของยีน XRCC1 ที่ตำแหน่งโคดอน 194 280 และ 399 ในรอยโรคเนื้องอกเซลล์ต้นกำเนิดฟันในผู้ป่วยชาวไทยโดยใช้ไพร์เมอร์ที่จำเพาะกับลำดับเบส และยืนยันลำดับเบสด้วยการส่ง sequencing ในประชากรที่เป็นโรคเนื้องอกเซลล์ต้นกำเนิดฟันจำนวน 82 รายและในประชากรปกติ 140 ราย โดยในประชากรปกติแบ่งเป็นแบ่งเป็นผู้ชาย 71 ราย (50.71%) และผู้หญิง 69 ราย (49.29%) และในผู้ป่วยโรคเนื้องอกเซลล์ต้นกำเนิดฟันแบ่งเป็นผู้ป่วยชาย 41 ราย (50%) และผู้ป่วยหญิง 41 ราย (50%) ในการหาความสัมพันธ์ต่อความเสี่ยงในการก่อให้เกิดโรคเมื่อเทียบในประชากรผู้ป่วยเป็นโรคกับประชากรปกติ ในโคดอนที่ 194 มีค่า OR (95%CI) เท่ากับ 1.62 (1.05-2.48) P-value เท่ากับ 0.027 และในโคดอนที่ 399 มีค่าOR (95%CI) เท่ากับ1.83 (1.19-2.81) P-value เท่ากับ 0.005 ซึ่งทั้ง 2 โคดอนมีความสัมพันธ์ต่อความเสี่ยงในการก่อให้เกิดโรค แต่ในโคดอนที่ 280 นั้นไม่พบความสัมพันธ์ต่อความเสี่ยงในการก่อให้เกิดโรคโดยมีค่า OR (95%CI) เท่ากับ1.09 (0.62-1.89) P-value เท่ากับ 0.862 สำหรับรูปแบบแฮพลอไทป์ที่ก่อให้เกิดความเสี่ยงในการเกิดโรคมากที่สุดคือ GGC มีค่า P = 0.000472 และในการยืนยันว่าตัวอย่างเนื้อเยื่อของผู้ป่วยนั้นไม่ได้เกิดจากการกลายพันธุ์ของเซลล์ร่างกายโดยการหาค่า Coefficient of variation (%CV)ต้องมีค่าไม่เกิน 10% พบว่าทั้ง 3 โคดอนมีค่าไม่เกิน 10% จากการศึกษาในครั้งนี้สามารถนำข้อมูลที่ได้ไปใช้เป็นปัจจัยร่วมกับยีนอื่นๆ เพื่อใช้ในการทำนายความเสี่ยงในการเกิดโรคได้