cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2013
title: ผลของความเป็นกรดด่าง และ การเจือจางความเข้มข้นของยีสต์หลังการย่อยสลายตัวเองต่อการถ่ายโอนความขมจากสเปนท์บริวเวอร์ยีสต์

description: ในปัจจุบันมีการนำเอาสิ่งที่เหลือทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรมมาพัฒนา เพื่อเพิ่มมูลค่าของสิ่งเหล่านี้ให้ มากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอุตสาหกรรมการผลิตเบียร์มีสเปนบริวเวอร์ยีสต์ที่เหลือ ทิ้งจากกระบวน การสามารถนำมาผลิตเป็นยีสต์สกัดได้ แต่ปัญหาสำคัญที่พบคือความขมที่ติดตัวยีสต์มาจากโรงงานเบียร์ งานวิจัยนี้จึงมี วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของความเป็นกรดด่าง (5 5.5 และ 6) และการเจือจางความเข้มข้น ของยีสต์หลัง การย่อยสลายตัวเอง (9 11 และ 15% โดยน้ำหนัก) ต่อการโอนถ่ายความขมจากสเปนท์ บริวเวอร์ยีสต์ที่อุณหภูมิ 50 องศาเซลเซียส โดยพิจารณาจากผลได้ของโปรตีน ผลได้ของกรดอะมิโนที่มี ปริมาณมากๆ และความขมที่มีปริมาณน้อยๆ เพื่อหาสภาวะที่เหมาะสมต่อการผลิตยีสต์สกัด จากการ ทดลองในส่วนแรกที่ความเป็นกรดด่างต่างๆ กัน พบว่าผลไม้ของกรดอะมิโนมีค่ามากที่สุดที่ ค่าความเป็น กรดด่างเท่ากับ 6 แต่ความขมก็มีปริมาณสูง เช่นกัน นอกจากนี้ยังพบว่าค่าความเป็นกรดด่างที่ 5.5 ให้ผลได้ ของกรดอะมิโนสูงเช่นกันและปริมาณความขมน้อยกว่าที่ค่าความเป็นกรดด่าง เท่ากับ 3 ดังนั้นสภาวะที่ เหมาะสมอยู่ที่ค่าความเป็นกรดด่าง เท่ากับ 5.5 และเวลาที่ใช้ในการย่อยสลายตัวเองด้วยยีสต์เข้มข้นเป็น 37 ชั่วโมง ที่ 50 องศาเซลเซียส โดยที่สภาวะนี้จะให้ค่าผลได้ที่ดีที่สุดของกรดอะมิโนเท่ากับ 0.42 กรัม กรดอะมิโนต่อกรัมยีสต์แห้ง และมีปริมาณความขมอยู่ 0.31 มิลลิกรัมไอโซ-แอลฟา แอซิดต่อกรัมยีสต์แห้ง ในส่วนที่สองของงานวิจัยได้ทำการทดลองต่อจากส่วนแรกเพื่อหาผลของความเข้มข้นหลังการเจือจาง พบว่าที่ความเข้มข้นหลังการเจือจางเท่ากับร้อยละ 9 โดยน้ำหนักจะให้ผลได้ของกรดอะมิโนมากที่สุดเท่ากับ 0.45 กรัมกรดอะมิโนต่อกรัมยีสต์แห้ง และปริมาณความขม 0.36 มิลลิกรัม ไอโซ-แอลฟาแอซิดต่อกรัมยีสต์แห้ง
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2014
title: ผู้หญิงกับการเมือง : ศึกษากรณีปัจจัยต่อการมีส่วนร่วมทางการเมือง

description: ศึกษาการมีส่วนร่วมทางการเมืองของผู้หญิงในเขตอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช เกี่ยวกับปัจจัยที่เกื้อหนุนและปัจจัยที่เป็นปัญหา อุปสรรค กลุ่มเป้าหมาย ที่ศึกษาได้แก่ นักการเมืองท้องถิ่นทุกระดับ ผู้นำองค์กรหญิงและแกนนำที่สนับสนุนทางการเมืองด้วย ผลจากการสำรวจพบว่าปัจจัยที่เกื้อหนุนที่สำคัญคือ รัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ. 2540 ที่มุ่งเน้นการมีส่วนร่วมของภาคประชาชนและส่งเสริมระบบประชาธิปไตย โดยการกระจายอำนาจลงสู่ท้องถิ่นดังที่ปรากฏเป็นข่าวเสมอมาจากมิติต่างๆ ในการลงพื้นที่เพื่อสัมภาษณ์แบบเจาะลึกและใช้แบบทดสอบ พบว่าปัจจัยที่เกื้อหนุนยังมีอีกหลายประการเช่นสื่อสารมวลชน เศรษฐกิจ การศึกษา การวิจัยพบสิ่งแปลกมากถือเป็นความมหัศจรรย์ของผู้ศึกษา กล่าวคือผู้หญิงที่มีรายได้ต่ำมีการศึกษาต่ำ กลับมีบทบาททางการเมืองมากกว่าผู้หญิงที่มีรายได้สูงหรือมีการศึกษาสูง ตรงข้ามกับสมมุติฐานในใจของผู้ศึกษาแทบทั้งสิ้น อีกประการหนึ่งความเป็นผู้ชาย และการเมืองภาคผู้ชายก็ไม่ได้เป็นปัญหาอีกเช่นกัน ปัจจัยที่เป็นอุปสรรคที่ชัดเจนคือ ปัจจัยด้านความเชื่อ ค่านิยม ของโครงสร้างชายเป็นใหญ่ยังคงครอบงำอยู่เฉกเช่นอดีต วัฒนธรรมที่ถูกปฏิบัติสืบทอดกันมาคือ ชายคือช้างเท้าหน้า ฉะนั้นความไม่เท่าเทียมกันของโครงสร้างความสัมพันธ์เชิงอำนาจระหว่างชาย-หญิง ยังคงตราตรึงอยู่กับพื้นที่ดังกล่าว และตรวบใดที่ผู้หญิงยังไม่ลุกขึ้นสู้คงยากที่จะปฏิวัติสังคมไทยสู่สากลที่สมดุลได้ และปัญหาความเท่าเทียมกันก็ยังติดตรึงอยู่กับจังหวัดนครศรีธรรมราชตลอดไป เก้าอี้ในสภาผู้แทนราษฎรสำหรับผู้หญิงคงเลือนลาง
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2015
title: พฤติกรรมการเผชิญปัญหาเรื่องโรคอ้วนหรือภาวะน้ำหนักเกินของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในเขตกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการเผชิญปัญหาเรื่องอ้วน หรือภาวะน้ำหนักเกินของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในเขตกรุงเทพมหานคร และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการเผชิญปัญหาเรื่องโรคอ้วนหรือภาวะน้ำหนักเกิน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 701 คน โดยใช้แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามทัศนคติเรื่องโรคอ้วน แบบสอบถามอัตมโนทัศน์ แบบวัดการเผชิญปัญหาของวัยรุ่น แบบสอบถามเกี่ยวกับพฤติกรรมการลดน้ำหนัก และจำแนกกลุ่มตัวอย่างตามดัชนีมวลกาย ได้กลุ่มตัวอย่างที่มีโรคอ้วนหรือภาวะน้ำหนักเกิน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา Independence t-test, Pearson correlation, multiple regression ผลการศึกษาพบว่า คะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการเผชิญปัญหาเรื่องโรคอ้วนหรือภาวะน้ำหนักเกิน เหมาะสมปานกลาง 67.8% มีพฤติกรรมลดน้ำหนักไม่เหมาะสม 16.9% และพฤติกรรมการลดน้ำหนักเหมาะสมมาก 15.3% ส่วนปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการเผชิญปัญหาเรื่องโรคอ้วนหรือภาวะน้ำหนักเกิน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) ได้แก่ น้ำหนัก ส่วนสูง เมื่อนำปัจจัยต่างๆ มาวิเคราะห์โดย Multiple regression พบว่าปัจจัยที่ยังคงมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการเผชิญปัญหาเรื่องโรคอ้วน หรือภาวะน้ำหนักเกินอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) ได้แก่ ส่วนสูง
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2016
title: ผลของสีบรรจุภัณฑ์ต่อบุคลิกภาพตราสินค้า ทัศนคติ และความตั้งใจซื้อของผู้บริโภค

description: การวิจัยเชิงทดลองในครั้งนี้ เป็นแบบ 4 x 2 แฟคทอเรียล โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้สี 4 ประเภท คือ สีร้อนสื่อถึงคุณประโยชน์, สีร้อนสื่อถึงอารมณ์ความรู้สึก, สีเย็นสื่อถึงคุณประโยชน์, และสีเย็นสื่อถึงอารมณ์ความรู้สึก ซึ่งในการทดลองนี้คือ สีแดงแก่ สีน้ำเงิน สีส้มอมเหลืองอ่อน และสีเขียวอมเหลืองตามลำดับ กับสินค้า 2 ประเภท คือ สินค้ามุ่งเน้นประโยชน์ใช้สอย และสินค้ามุ่งเน้นอารมณ์ความรู้สึก ซึ่งในการทดลองนี้คือ ยาสีฟันและช็อกโกแลตแท่ง ที่มีต่อบุคลิกภาพตราสินค้า, ทัศนคติต่อบรรจุภัณฑ์, และความตั้งใจซื้อ : โดยทำการวิจัยกับนักศึกษาปริญญาตรี มหาวิทยาลัยกรุงเทพ จำนวน 256 คน ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ผลการวิจัย พบว่า ประเภทของสีของบรรจุภัณฑ์ที่ต่างกันส่งผลต่อบุคลิกภาพตราสินค้าแบบห้าวหาญอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนประเภทของสินค้าที่ต่างกันส่งผลต่อทัศนคติต่อบรรจุภัณฑ์ และความตั้งใจซื้ออย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ นอกจากนั้นเมื่อทดสอบผลกระทบเชิงปฏิสัมพันธ์ ระหว่างประเภทของสีและประเภทสินค้า ก็พบว่าประเภทของสีบรรจุภัณฑ์และประเภทของสินค้าส่งผลกระทบร่วมกันต่อทัศนคติต่อบรรจุภัณฑ์ และความตั้งใจซื้อของผู้บริโภคอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2017
title: ปรสิตการสื่อสารในรายการโทรทัศน์เล่าข่าวเช้า

description: การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อทราบถึงลักษณะของปรสิตการสื่อสารที่เกิดขึ้น ในรายการโทรทัศน์เล่าข่าวเช้า และเพื่อทราบถึงหน้าที่ในการสื่อความหมายของปรสิตการสื่อสารใน รายการโทรทัศน์เล่าข่าวเช้า ผลการวิจัยพบว่า ลักษณะของปรสิตที่เกิดขึ้นในรายการเล่าข่าวเช้าสามารถ แบ่งออกได้เป็น 4 ระดับ คือ 1. ปรสิตการสื่อสารของตัวสื่อโทรทัศน์ 2. ปรสิตการสื่อสารของทางสถานี 3. ปรสิตการสื่อสารของรายการ 4. ปรสิตการสื่อสารของตัวบท ปรสิตการสื่อสารในรายการโทรทัศน์ เล่าข่าวเช้า ทำหน้าที่ในการสื่อความหมายแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับปัจจัยเงื่อนไขต่างๆ ทั้งจากทางสถานี โทรทัศน์ ที่เป็นผู้กำหนดนโยบายต่างๆ ในการผลิตรายการ เงื่อนไขจากทางผู้ผลิตรายการ ต่อความจำเป็นที่ จะต้องมีลักษณะของปรสิตการสื่อสารในรายการ เงื่อนไขจากผู้สนับสนุนรายการที่ต้องการสอดแทรก ตราสัญลักษณ์ของผลิตภัณฑ์ให้ปรากฏอยู่ในรายการ ความต้องการในการรับชมของผู้ชมรายการ หรือ แม้กระทั่งทางภาครัฐ ที่มีอำนาจในการสั่งการขอความร่วมมือจากทางสถานีโทรทัศน์ในการนำเสนอสื่อ และที่สำคัญด้วยความที่สื่อโทรทัศน์เป็นสื่อที่มีความเคลื่อนไหว เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ทำให้ลักษณะ ของปรสิตการสื่อสารที่ผู้วิจัยพบในรายการ ณ เวลาหนึ่ง อาจจะเปลี่ยนสถานะ เมื่อมีการเปลี่ยนแปลง เกิดขึ้นในรายการ
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2018
title: Application of Guo's four-phase flow model to two-phase and three-phase flow wells

description: This study is intended to investigate the applicability of Guo's four-phase flow model to two-phase and three-phase flow wells under different conditions and improve its accuracy. Two hundred and eight data sets were used to calculate the bottomhole flowing pressure (BHFP) from the known wellhead flowing pressure (WHFP) by Guo's four-phase flow model and six other multiphase flow correlations (Duns and Ros (modified), Hagedorn and Brown, Fancher and Brown, Beggs and Brill, and Duns and Ros (original)). Then, modifications were tried and evaluated in order to improve the model's accuracy. These modifications are improving the tuning factor, inclusion of gas compressibility factor (Z), solution gas-oil ratio (R[subscript s]), and oil formation volume factor (B[subscript o]), and incremental calculation of pressure losses. Then, the modified Guo's models based on different combinations of modifications were compared against the other six multiphase flow correlations. In the comparison, it can be seen that the average absolute error of Guo's model modified with the Z factor tuning for gas flow rate is better than the other modified Guo's models and multiphase flow correlations except Duns and Ros (modified) correlation and Duns and Ros (original) correlation. Therefore, the modified model proposed in this study may be used with high accuracy.
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2019
title: การพัฒนาผลิตภัณฑ์ซุปหอยเป๋าฮื้อ Haliotis asinina Linnaeus ในรีทอร์ตเพาช์

description: งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์ซุปหอยเป๋าฮี้อจากหอยเป๋าฮื้อสายพันธุ์ไทย Haliotis asinina ให้เป็นที่ยอมรับของผู้บริโภค ในขั้นต้นเนื้อหอยเป๋าฮื้อมีปริมาณความชื้น 82.43% โปรตีน 14.08% ไขมัน 0.81% เถ้า 1.02% และคาร์โบไฮเดรต 1.66% เนื้อหอยเป๋าฮื้อทั้งตัวมีค่าแรงต้านทานการตัดขาด 15.45 kgf ส่วนปริมาณสารประกอบนิวคลีโอไทด์และสารอนุพันธ์ของเนื้อหอยเป๋าฮื้อมีปริมาณ ATP, AMP, Adenosine และ Inosine เท่ากับ 14.37, 62.50, 13.44 และ0.22 มิลลิกรัม/100 กรัม ตามลำดับในขณะที่ไม่พบ IMP, ADP และ Hypoxanthine ต่อมาศึกษาสูตรผลิตภัณฑ์ซุปหอยเป๋าฮื้อที่เหมาะสมจากสูตรมาตรฐาน 4 สูตร โดยการประเมินผลทางประสาทสัมผัส เพื่อใช้เป็นสูตรควบคุมในงานวิจัยขั้นต่อไป จากนั้นศึกษาสมบัติด้านความหนืดของเจลแป้งข้าวโพดและแป้งดัดแปร 3 ชนิด ได้แก่ Resistamyl© 347, National© Frigex และFarinex© VA70 ซี่งนำมาใช้แทนที่แป้งข้าวโพดในสูตรควบคุม ด้วยเครื่อง Rapid Visco Analyzer เปรียบเทียบที่ความเข้มข้น 6% โดยน้ำหนักแห้ง พบว่าแป้งดัดแปรทั้ง 3 ชนิด มีความหนืดของแป้งเปียกที่เสถียรกว่าแป้งข้าวโพด เมื่อวิเคราะห์ความหนืดของซุปที่เตรียมจากแป้งดัดแปรทั้ง 3 ชนิดเปรียบเทียบกับซุปที่เตรียมจากแป้งข้าวโพดในสูตรควบคุม ซื่งมีแป้งข้าวโพดอยู่ 3.5% ด้วยเครื่อง Bohlin Rheometer ได้ระดับการแทนที่แป้ง Resistamyl© 347, National© Frigex และ Farinex© VA70 เป็น 3.9%, 4.5% และ 5.4% ตามลำดับ และเมื่อซุปหอยเป๋าฮื้อที่เตรียมจากแป้งดัดแปรทั้ง 3 ชนิด บรรจุในภาชนะบรรจุชนิดรีทอร์ตเพาช์ขนาด 13 cm x 17 cm น้ำหนักบรรจุ 150 กรัม โดยแบ่งเป็นเนื้อหอยเป๋าฮื้อลวก 50 กรัม และซุป 100 กรัม ผ่านกระบวนการฆ่าเชื้ออุณหภูมิ 121℃ ให้ได้ค่า F₀ = 4 นาที แล้วประเมินผลทางประสาทสัมผัส ปรากฎว่าซุปสูตรที่ใช้แป้ง Fairnex© VA70 เข้มข้น 5.4% ได้คะแนนการประเมินสูงกว่าซุปสูตรที่ใช้แป้งอีก 2 ชนิด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ p ≤ 0.05 จึงเลือกสูตรซุปที่ใช้แป้ง Farinex© VA70 เข้มข้น 5.4% เป็นสูตรที่เหมาะสมสำหรับผลิตภัณฑ์ซุปหอยเป๋าฮื้อในรีทอร์ตเพาช์ และเมื่อเปรียบเทียบสมบัติทางกายภาพของผลิตภัณฑ์ที่เปลี่ยนแปลงไปหลังการผ่านการฆ่าเชื้อ พบว่าซุปมีความหนืดเพิ่มขึ้น เนื้อหอยเป๋าฮื้อมีสีเข้มขึ้นและเนื้อสัมผัสนุ่มขึ้น และในขั้นตอนสุดท้ายเก็บรักษาผลิตภัณฑ์ที่อุณหภูมิเร่ง 55 และ65℃ เพื่อทำนายอายุการเก็บรักษาของผลิตภัณฑ์ที่อุณหภูมิ 25℃ พบว่าในระหว่างการเก็บรักษาความหนืดของซุปลดลง ซุปและเนื้อหอยเป๋าฮื้อมีสีเข้มขึ้น เนื้อสัมผัสของเนื้อหอยเป๋าฮื้อเหนียวและกระด้างขึ้น กลิ่นซีอิ๊วขาว กลิ่นขิงและกลิ่นหอยเป๋าฮื้อในผลิตภัณฑ์ลดลง ในขณะที่กลิ่นหืนเพิ่มขึ้น โดยที่สีของเนื้อหอยเป๋าฮื้อเสื่อมเสียเป็นอันดับแรก และทำนายอายุการเก็บรักษาผลิตภัณฑ์ที่อุณหภูมิ 25℃ ได้ 10 สัปดาห์
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2020
title: วิธีการประเมินต้นทุนสำหรับการพัฒนาเว็บแอพพลิเคชัน

description: การวิจัยนี้จัดทำขึ้นเพื่อหาแบบจำลอง (Model) ในการประเมินต้นทุนสำหรับการพัฒนาเว็บแอพพลิเคชัน ทั้งนี้ได้นำเทคนิคการวิเคราะห์ฟังก์ชันพอยต์ (Function Point Analysis Technique) ซึ่งได้รับการยอมรับ และมีการนำมาใช้อย่างแพร่หลายในการประเมินราคาแอพพลิเคชันซอฟต์แวร์ทั่วๆ ไปมาเป็นแนวทางในการดำเนินงานวิจัย งานวิจัยนี้จึงมุ่งหาค่าควาพยายาม (Effort) ในการพัฒนาเว็บไซต์ และกำหนดให้มีหน่วยเป็น WOP (Web Object Point) ซึ่งในฟังก์ชันมีการกำหนดหน่วยเป็น FP (Function Point) โดยมีขั้นตอนการหาแบบจำลองการคำนวณค่าของ WOP ดังนี้ (1) หาองค์ประกอบและส่วนประกอบที่จำเป็นในการพัฒนาจากเว็บไซต์ที่จดทะเบียนโดเมน .th จำนวน 100 เว็บไซต์ (2) หาปัจจัยที่ส่งผลต่อระยะเวลาในการสร้างส่วนประกอบของเว็บไซต์ จากหน่วยตัวอย่างจำนวน 60 คน (3) หาจำนวนองค์ประกอบและส่วนประกอบที่จำแนกในแต่ละระดับความซับซ้อน (ต่ำ ปานกลาง สูง) (4) หาจำนวนวันที่ใช้พัฒนาแต่ละระดับความซับซ้อนและนำมาปรับให้อยู่ในรูปสัดส่วนต่อกัน และ (5) กำหนดแบบจำลองให้การคำนวณค่าความพยายามดังนี้ W = L+I+M+B+T โดย (W) คือค่าผลรวมของค่าความพยายามทั้งหมดในการสร้างเว็บไซต์ มีหน่วยเป็น WOP ซึ่งได้จากการนำค่าความพยายามในการสร้างองค์ประกอบต่างๆ ในเว็บไซต์ ความถูกต้องของแบบจำลองทดสอบโดยหาค่า WOP จากเว็บไซต์ต่างๆ จำนวน 14 เว็บไซต์และได้สำรวจจำนวนวันที่ใช้สร้างแต่ละเว็บไซต์จากผู้พัฒนาเว็บไซต์จำนวน 17 คน โดยได้รับผลการทดสอบสอดคล้องกับสมมติฐานคือ ถ้าค่า WOP ที่คำนวณได้มีค่ามากหน่วยตัวอย่างจะประเมินด้วยจำนวนที่ใช้ในการสร้างมากกว่าค่า WOP ที่น้อยกว่า จึงสรุปได้ว่าเป็นแบบจำลองที่สามารถนำไปใช้ได้จริง และสามารถนำจำนวน WOP ที่ได้ไปปรับเป็นจำนวนวันที่ใช้ในการพัฒนาเว็บไซต์หรือปรับเป็นราคาในการพัฒนาเว็บไซต์ได้อย่างเป็นมาตรฐานเดียวกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2021
title: การศึกษาศักยภาพในการแข่งขันของหัตถอุตสาหกรรมผ้าฝ้ายทอมือในจังหวัดเชียงใหม่

description: หัตถอุตสาหกรรมผ้าฝ้ายทอมือเป็นอุตสาหกรรมที่ช่วยสร้างรายได้ให้แก่ประเทศ ซึ่งจังหวัดเชียงใหม่ เป็นแหล่งการผลิตที่เก่าแก่และมีปริมาณการผลิตมาก จึงได้ทำการศึกษาศักยภาพและการแข่งขันของหัตถอุตสาหกรรมผ้าฝ้ายทอมือในจังหวัดเชียงใหม่ เพื่อทดสอบว่าการรวมกลุ่มเครือข่ายวิสาหกิจจะมีจ้อได้เปรียบมากกว่าผู้ประกอบการที่ไม่ได้เข้าร่วมเครือข่ายวิสาหกิจ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาโครงสร้างการผลิตและการตลาดโดยใช้แนวคิดเรื่องลูกโซ่แห่งคุณค่า (Value chain) นอกจากนี้ทำการวิเคราะห์ความสามารถในการแข่งขัน โดยใช้แนวคิดการได้เปรียบการแข่งขันของประเทศ (Competitive advantage of nation) และการวิเคราะห์ปัจจัยแวดล้อมและสถานการณ์ภายนอก รวมทั้งประเมินผลการดำเนินงานด้านต่างๆ โดยใช้แนวคิด BSC (Balanced scorecard), ตัวชี้วัด KPI (Key performance indicators) และการวิเคราะห์ช่องว่าง (Gap analysis) การเก็บข้อมูลภาคสนามด้วยวิธีการสัมภาษณ์ผู้ประกอบการเครือข่ายวิสาหกิจ 12 กลุ่มและผู้ประกอบการที่ไม่ได้เข้าร่วมกลุ่มเครือข่ายวิสาหกิจ 10 แห่ง ซึ่งเข้าร่วมโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OTOP) และมีระดับดาว 3-5 ดาว ผลการวิเคราะห์ความสามารถในการแข่งขันพบว่า กลุ่มเครือข่ายวิสาหกิจมีความได้เปรียบในการรวมกลุ่มซื้อวัตถุดิบราคาถูกลง การรับช่วงงานต่อเมื่อผลิตสินค้าไม่ทัน การแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสาร รวมทั้งประธานกลุ่มมีทัศนคติในการพัฒนากลุ่ม โดยเข้าร่วมอบรมแล้วนำความรู้ที่ได้มาเพิ่มทักษะแรงงาน ช่วยลดของเสียจากการผลิต รวมทั้งการปรับปรุงการออกแบบ และการย้อมสีให้ตรงตามความต้องการของตลาด นอกจากนี้ยังมีตราสินค้าและมีมาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชนช่วยสร้างความเชื่อมั่นด้านคุณภาพแก่ลูกค้า รวมทั้งร้านจำหน่ายสินค้าของกลุ่ม ช่วยเพิ่มช่องทางการตลาดซึ่งผู้ประกอบการที่ไม่ได้เข้าร่วมเครือข่ายวิสาหกิจยังขาดสิ่งเหล่านี้ แม้ว่าหัตถอุตสาหกรรมผ้าฝ้ายทอมือ ในจังหวัดเชียงใหม่ที่เป็นกลุ่มเครือข่ายวิสาหกิจมีศักยภาพการดำเนินงานด้านต่างๆ ดีกว่าผู้ประกอบการที่ไม่ได้เข้าร่วมเครือข่ายวิสาหกิจ แต่ลักษณเครือข่ายวิสาหกิจยังขาดความเชื่อมโยงและความร่วมมือกันตั้งแต่อุตสาหกรรมต้นน้ำ, อุตสาหกรรมกลางน้ำและอุตสาหกรรมปลายน้ำ ควรจะส่งเสริมผู้ประกอบการให้รวมกลุ่มเครือข่ายวิสาหกิจหัตถอุตสาหกรรมผ้าฝ้ายทอมือ เพื่อทำให้เกิดความร่วมมือและเชื่อมโยงกัน ควรเพิ่มทักษะผู้ประกอบการและแรงงานเพื่อมีประสิทธิภาพการทำงานที่ดีนอกจากนี้ควรจัดการองค์กรอย่างเป็นระบบ การวางแผนกระบวนการผลิตและการบริหารลอจิสติก เพื่อลดต้นทุนในการผลิต รวมไปถึงการออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้เกิดมูลค่าเพิ่มในลูกโซ่แห่งคุณค่า การสร้างตราสินค้า เพื่อแสดงแหล่งผลิตและการรับรองมาตรฐานผลิตภัณฑ์ที่แสดงคุณภาพของสินค้า รวมทั้งการขยายช่องทางการจัดจำหน่ายให้หลากหลายเพื่อให้เข้าถึงลูกค้าได้มากขึ้น ที่สำคัญอย่างยิ่งคือการรักษางานหัตถกรรมนี้ไว้ เพื่อนำงานฝีมือมาเป็นจุดเด่นของผลิตภัณฑ์ สร้างคุณค่าให้เกิดขึ้นแก่สายตาผู้บริโภค
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2022
title: การศึกษาสภาพและปัญหาการบริหารโรงเรียนวิถีพุทธ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในกรุงเทพมหานคร

description: ศึกษาสภาพและปัญหาการบริหารโรงเรียนวิถีพุทธ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในกรุงเทพมหานคร โดยใช้กรอบการบริหารโรงเรียนวิถีพุทธของกระทรวงศึกษาธิการ (สำนักพัฒนานวตกรรมการจัดการศึกษา, 2548) เป็นกรอบการวิจัยซึ่งประกอบด้วย 6 ด้านดังนี้ 1. ด้านการเตรียมการ 2. ด้านการดำเนินการจัดสภาพและองค์ประกอบ 3. ด้านการดำเนินการพัฒนาบุคลากรตามระบบไตรสิกขา 4. ด้านการนิเทศดูแลใกล้ชิด 5. ด้านการปรับปรุงพัฒนาต่อเนื่อง 6. ด้านการประเมินผลและเผยแพร่ผลการดำเนินงาน ประชากร ได้แก่ โรงเรียนวิถีพุทธสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในกรุงเทพมหานคร 52 แห่ง ผู้ตอบแบบสอบถามคือ ผู้บริหารโรงเรียน 52 คน หัวหน้าโครงการวิถีพุทธ 52 คน หัวหน้ากลุ่มสาระวิชาสังคมศึกษาศาสนาและวัฒนธรรม 52 คน รวมทั้งสิ้น 156 คน เครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสำรวจและแบบตรวจเอกสาร วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาความถี่ ร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า 1. ด้านการเตรียมการ มีการหาที่ปรึกษา การเตรียมบุคลากร และกำหนดเป้าหมาย ปัญหา 1) การเตรียมนักเรียนคือ นักเรียนยังขาดความเข้าใจแนวปฏิบัติตามแนววิถีพุทธ 2) การเตรียมผู้ปกครองคือ ผู้ปกครองมีภารกิจไม่ให้ความสำคัญกับวิถีพุทธ 3) การเตรียมบุคลากรคือ ขาดความเข้าใจในโครงการโรงเรียนวิถีพุทธ 2. ด้านการดำเนินการจัดสภาพและองค์ประกอบ มีการจัดหลักสูตรสถานศึกษา มีการจัดแนวการจัดการเรียนรู้ ปัญหา : การเตรียมกิจกรรมนักเรียนคือ ครูขาดความรู้และประสบการณ์ในการจัดการเรียนรู้ตามแนววิถีพุทธและขาดงบประมาณ3. ด้านการดำเนินการพัฒนาบุคลากรตามระบบไตรสิกขา มีการจัดการพัฒนาครูและบุคลากรตามระบบไตรสิกขา ปัญหา : การขาดการดำเนินงานอย่างต่อเนื่อง 4. ด้านการนิเทศดูแลใกล้ชิด มีลักษณะความเป็นกัลยาณมิตร ปัญหา : ขาดการนิเทศดูแลใกล้ชิดอย่างต่อเนื่อง 5. ด้านการปรับปรุงพัฒนาต่อเนื่อง มีการนำข้อมูลในการบริหารด้านต่างๆ มาใช้ในการปรับปรุงพัฒนาต่อเนื่อง ด้านนี้ไม่พบปัญหา 6. ด้านการประเมินผลและเผยแพร่ผลการดำเนินงาน มีการประเมินเมื่อสิ้นสุดแผนปฏิบัติ นำการเผยแพร่หรือรายงานให้ผู้เกี่ยวข้องทราบ โดยการจัดพิมพ์เอกสารเผยแพร่ ด้านนี้ไม่พบปัญหา
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2023
title: การสื่อสารในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศแบบโฮมสเตย์ของชุมชนปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการสื่อสารในการจัดการการท่องเที่ยวของชุมชนปลายโพงพาง และบทบาทของผู้นำชุมชนในการจัดการการท่องเที่ยวของชุมชนปลายโพงพาง โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม การสังเกตแบบมีส่วนร่วม และการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกประกอบด้วย ผู้นำชุมชน สมาชิกในชุมชนที่เข้าร่วมโครงการ และสมาชิกผู้อาศัยอยู่ในชุมชน จำนวนทั้งสิ้น 11 คน ผลการวิจัยพบว่า 1. รูปแบบการสื่อสารปรากฏขึ้นในการจัดการท่องเที่ยวของชุมชนปลายโพงพาง โดยวิเคราะห์จาก 3 สถานการณ์ พบว่า 1.1 สถานการณ์กระตุ้นความร่วมมือสมาชิกในชุมชน ประกอบด้วย 3 รูปแบบ คือ 1) การสื่อสารทางเดียวแบบไม่เป็นทางการ คือ การใช้เสียงตามสาย 2) การสื่อสารสองทางแบบเป็นทางการ คือ การประชุม 3) การสื่อสารสองทางแบบไม่เป็นทางการ คือ การพูดคุยกันโดยตรง และการโทรศัพท์ 1.2 สถานการณ์การจัดการการท่องเที่ยวของชุมชน ประกอบด้วย 3 รูปแบบ คือ 1) การสื่อสารสองทางแบบเป็นทางการ คือ การประชุม 2) การสื่อสารทางแบบไม่เป็นทางการ คือ การพูดคุยโดยตรง และการโทรศัพท์ 3) การสื่อสารทางเดียวแบบเป็นทางการ คือ การใช้เอกสารและป้ายประกาศ 1.3 สถานการณ์แก้ปัญหาข้อขัดแย้งที่เกิดขึ้นภายในชุมชน ประกอบด้วย 3 รูปแบบ คือ1) การสื่อสารสองทางแบบเป็นทางการ คือ การประชุมเพื่อสั่งการ 2) การสื่อสารสองทางแบบไม่เป็นทางการ คือ การพูดคุยโดยตรงเพื่อคลี่คลายปัญหา 3) การสื่อสารทางเดียวแบบไม่เป็นทางการ คือ การใช้เสียงตามสายเพื่อขอความร่วมมือ 2. บทบาทของผู้นำชุมชน ประกอบด้วย 4 บทบาท คือ 1) บทบาทในการิเริ่มก่อตั้งโครงการ 2) บทบาทในการระดมและกระตุ้นความร่วมมือของสมาชิกในชุมชน 3) บทบาทในการจัดการการท่องเที่ยวของชุมชน 4) บทบาทในการแก้ปัญหาข้อขัดแย้งภายในชุมชน คือ ตักเตือน ประชุม สั่งห้าม ประกาศเสียงตามสาย และพูดคุยโดยตรง
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2024
title: บทบาทและสถานภาพของผู้รับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศตามกฎหมายไทย

description: ธุรกิจรับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศ (Freight Forwarder) มีบทบาทสำคัญยิ่งต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและการค้าระหว่างประเทศของไทยเพราะเป็นธุรกิจที่ทำการเชื่อมโยงธุรกิจในภาคการค้าและภาคการขนส่งทั้งหลายเข้าไว้ด้วยกัน เนื่องจากผู้รับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศสามารถให้บริการในหลากหลายรูปแบบ จึงทำให้ผู้จัดการขนส่งระหว่างประเทศมีสถานภาพตามกฎหมายที่แตกต่างกัน โดยอาจมีสถานภาพเป็นทั้งตัวแทนของผู้ส่งหรือผู้รับตราส่ง หรือ ผู้ขนส่งทางบกภายใต้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ผู้ขนส่งทางทะเลภายใต้พระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเล พ.ศ. 2534 ผู้ประกอบการขนส่งต่อเนื่องภายใต้พระราชบัญญัติการขนส่งต่อเนื่องหลายรูปแบบ พ.ศ. 2548 และพัฒนาสู่ ผู้ให้บริการโลจิสติกส์ การพิจารณาสิทธิ หน้าที่ ความรับผิดของผู้รับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศตามกฎหมายไทย จำต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงในแต่ละธุรกรรมที่ผู้รับจัดการขนส่งสินค้าให้บริการประกอบกับเอกสารที่ออกให้แก่ผู้ใช้บริการเป็นสำคัญ ซึ่งเป็นไปในแนวทางเดียวกับการพิจารณาสิทธิ หน้าที่ ความรับผิดตามกฎหมายของผู้รับจัดการขนส่งสินระหว่างประเทศในประเทศสหรัฐอเมริกา ขณะที่ประเทศอังกฤษโดยสมาคมผู้รับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศแห่งประเทศอังกฤษ (British International Freight Association (BIFA) ได้จัดทำเงื่อนไขมาตรฐานทางการค้า (Standard Trading Conditions 2004) เพื่อกำหนด สิทธิ หน้าที่ ความรับผิด ของผู้รับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศต่อบุคคลที่เกี่ยวข้อง ส่วนประเทศฝรั่งเศสมีการจำแนกประเภทผู้รับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศออกเป็น 2 ประเภท คือ Transitaire de transport อันมีสิทธิ หน้าที่ความรับผิดในฐานะตัวแทน และ Commissionnaire de Transport อันมีสิทธิ หน้าที่ความรับผิดในฐานะผู้ขนส่ง จากการศึกษาวิจัยผู้วิจัยเห็นควรให้จัดทำเงื่อนไขมาตรฐานทางการค้าฉบับใหม่ เพื่อกำหนดสิทธิ หน้าที่ความรับผิดของผู้รับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศต่อการให้บริการในสภานภาพต่างๆ รวมถึงการรับรองสถานภาพของผู้รับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 เพื่อให้ผู้รับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศสามารถปฏิบัติพิธีการศุลกากรได้อย่างถูกต้อง ทั้งผู้รับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศที่ให้บริการในสถานภาพผู้ขนส่งทางทะเล (N-VOCC) ภายใต้พระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเล พ.ศ. 2534 ควรได้รับสิทธิในการชำระภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 0 เช่นเดียวกับผู้ขนส่งทางทะเล (VOCC) ที่ปฏิบัติการขนส่งด้วยตนเอง นอกจากนี้ภาครัฐควรออกกฎหมายในการกำกับดูแลธุรกิจรับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศที่มีประสิทธิภาพอันจะสามารถสร้างมาตรฐานการให้บริการของผู้ประกอบการที่เป็นสากลซึ่งจะส่งผลดีแก่ทั้งผู้ประกอบการผู้บริโภคและภาพรวมทางเศรษฐกิจของประเทศต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2025
title: ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับการรับช่วงสิทธิโดยผู้ให้หลักประกัน

description: จากการศึกษาทำให้ทราบว่ารับช่วงสิทธิเกิดขึ้นโดยอำนาจกฎหมายไม่ต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าหนี้หรือลูกหนี้ โดยเกิดจากการชำระหนี้ของผู้มีส่วนได้เสียตามกฎหมายกำหนด รับช่วงสิทธิมีผลให้ผู้ชำระหนี้เข้าสวมสิทธิของผู้รับชำระหนี้โดยมีฐานะเหมือนเป็นเจ้าหนี้คนใหม่ ในสัญญาหลักประกันอันได้แก่ผู้ค้ำประกัน ผู้จำนองและผู้จำนำซึ่งเป็นบุคคลภายนอกเมื่อถูกบังคับหลักประกันหรือเมื่อชำระหนี้ให้เจ้าหนี้ไปจะมีสิทธิรับช่วงสิทธิของเจ้าหนี้ได้ เนื่องจากเป็นการชำระหนี้ของผู้มีส่วนได้เสียตามที่กฎหมายกำหนดและมีสิทธิรับช่วงสิทธิในมูลหนี้ คือ สิทธิทั้งหลายที่เจ้าหนี้มีอยู่ในมูลหนี้ ได้แก่สิทธิที่จะเรียกให้ลูกหนี้ชำระหนี้และสิทธิเรียกร้องอย่างอื่นที่เจ้าหนี้มีอยู่ในมูลหนี้นั้น รับช่วงสิทธิในทรัพย์สินที่นำมาเป็นประกัน ถ้าหนี้ที่รับช่วงสิทธิมานั้นมีทรัพย์สินเป็นประกันอยู่อย่างใด ผู้รับช่วงสิทธิย่อมได้รับด้วย การรับช่วงสิทธิบางส่วนก็อาจมีได้เช่นเมื่อชำระหนี้ให้เจ้าหนี้เพียงบางส่วน ก็รับช่วงสิทธิมาเพียงบางส่วนโดยผู้รับช่วงสิทธิบางส่วนกับเจ้าหนี้ต่างมีสิทธิบังคับชำระหนี้จากลูกหนี้หรือทรัพย์หลักประกันได้โดยคู่เคียงกันไปไม่มีใครมีสิทธิดีกว่ากันจากการศึกษาพบว่าการรับช่วงสิทธิของผู้ให้หลักประกัน แม้บางกรณีจะไม่มีกฎหมายกำหนดให้สิทธิในการรับช่วงสิทธิของผู้ให้หลักประกันไว้เป็นการเฉพาะ แต่สามารถนำหลักกฎหมายเรื่องรับช่วงสิทธิในหลักทั่วไปมาใช้บังคับได้ และพบว่าเมื่อนำมาใช้แล้วทำให้ผู้ให้หลักประกันนี้ได้รับการคุ้มครองอย่างเพียงพอ แต่ยังพบปัญหาในแง่ผู้ใช้กฎหมายโดยได้นำหลักเรื่องรับช่วงสิทธิไปใช้กับผู้ให้หลักประกันไม่ถูกต้องสมกับเจตนารมณ์ของกฎหมายรับช่วงสิทธิ จึงขอเสนอแนะความคิดเห็น ดังนี้ กรณีลูกหนี้ล้มละลายเห็นว่าผู้ให้หลักประกันสามารถที่จะรับช่วงสิทธิคำขอรับชำระหนี้ที่เจ้าหนี้ได้ยื่นไว้แล้วนั้นได้เนื่องจากแม้กฎหมายเฉพาะใน พ.ร.บ. ล้มละลายฯ ไม่ได้บัญญัติไว้ก็ควรนำหลักการรับช่วงสิทธิในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ตามมาตรา 229(3) ประกอบมาตรา 226 ซึ่งเป็นหลักทั่วไปมาใช้บังคับซึ่งเป็นการรับช่วงสิทธิในมูลหนี้ที่เจ้าหนี้มีต่อลูกหนี้ การที่ศาลวินิจฉัยว่าผู้ให้หลักประกันไม่อาจที่จะรับช่วงสิทธิในคำขอรับชำระหนี้ได้เพราะไม่มีกฎหมายล้มละลายให้อำนาจไว้นั้น เป็นการไม่ถูกต้องและสอดคล้องกับหลักกฎหมายเรื่องรับช่วงสิทธิ และกรณีที่ผู้ให้หลักประกันได้ชำระหนี้ให้เจ้าหนี้เต็มจำนวนที่ตนเองประกันแต่ไม่เต็มจำนวนหนี้ที่ลูกหนี้มีต่อเจ้าหนี้ เห็นว่ากรณีนี้ควรนำหลักรับช่วงสิทธิบางส่วนมาใช้โดยผู้ให้หลักประกันที่ชำระหนี้ให้เจ้าหนี้ย่อมรับช่วงสิทธิจากเจ้าหนี้ได้โดยใช้สิทธิคู่เคียงกันไปกับเจ้าหนี้