cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2012.978
title: การจำแนกสายพันธุ์เชิงชีวโมเลกุลของเชื้อฮิวแมนเรสไพราทอรีซินไซเทียลไวรัสกลุ่ม A และ B ในประเทศไทย

description: ในการศึกษานี้ได้รายงานถึงระบาดวิทยาเชิงโมเลกุลและลักษณะทางพันธุกรรมของเชื้อฮิวแมนเรสไพราทอรีซินไซเทียลไวรัส (RSV) ที่พบในประเทศไทยตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ปี 2009 ถึงเดือนธันวาคม 2011 จากตัวอย่างทั้งหมดจำนวน 1,481 ตัวอย่างซึ่งทำการเก็บจากโรงพยาบาลในกรุงเทพและขอนแก่น พบว่ามีจำนวนตัวอย่าง 148 ตัวอย่าง คิดเป็น 10% ที่ให้ผลบวกต่อเชื้อ RSV เมื่อทำการตรวจโดยวิธี semi-nested PCR โดยได้ทำการอ่านลำดับนิวคลีโอไทด์ของเชื้อจำนวน 124 ตัวอย่าง และเมื่อนำมาสร้าง phylogenetic tree พบว่า 101 ตัวอย่างของ RSV-A สามารถจำแนกได้เป็น 2 จีโนไทป์คือ NA1 และ ON1 โดย ON1 นั้นเป็นจีโนไทป์ใหม่ที่เพิ่งถูกค้นพบเมื่อไม่นานนี้ ลักษณะเด่นของจีโนไทป์นี้คือมีการจำลองตัวเองของนิวคลีโอไทด์เพิ่มเข้าไปถึง 72 คู่เบสในบริเวณ second hypervariable region ของ G โปรตีน นอกจากนี้เมื่อนำตัวอย่างที่ผ่านการอ่านลำดับนิวคลีโอไทด์ของ RSV-B จำนวน 23 ตัวอย่างมาทำการสร้าง phylogenetic tree พบว่าสามารถจำแนกได้เป็น 4 จีโนไทป์ คือ BA4, BA9, BA10 และ THB โดย THB นั้นเป็นถือเป็นจีโนไทป์ใหม่ที่ถูกอธิบายถึงรายละเอียดในการศึกษานี้เป็นครั้งแรก จีโนไทป์ NA1 นั้นถูกพบตลอดช่วง 3 ปีที่ทำการศึกษา โดยในปี 2009 นั้นพบในจำนวนใกล้เคียงกับ BA9 ก่อนจะกลายเป็นจีโนไทป์ที่พบมากที่สุดในปี 2010 และ 2011 สำหรับ ON1 ในการศึกษานี้พบครั้งแรกในปี 2011 อย่างไรก็ตามลักษณะทางพันธุกรรมของ ON1 ที่พบในประเทศไทยนั้นไม่ได้มีความแตกต่างจากที่พบในประเทศอื่นมากนัก สำหรับ THB ในการศึกษานี้พบครั้งแรกในปี 2010 โดยมีลักษณะทางพันธุกรรมใกล้เคียงกับจีโนไทป์ GB2 โดยสรุปแล้วการศึกษานี้ได้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของระบาดวิทยาเชิงโมเลกุลและลักษณะทางพันธุกรรมของเชื้อ RSV ซึ่งอาจเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนายาหรือวัคซีนในอนาคตได้
DOI: 10.14457/cu.the.2012.979
title: การปรับปรุงกระบวนการจัดการวัสดุในโรงงานรับจ้างผลิตเสื้อสูทสำเร็จรูป

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อปรับปรุงกระบวนการจัดการวัสดุในโรงงานรับจ้างผลิตเสื้อสูทสำเร็จรูปให้มีประสิทธิภาพ โดยสามารถส่งวัตถุดิบไปทำการผลิตได้ทันตามใบสั่งผลิตที่กำหนดและมีระดับคงคลังที่เหมาะสม ปัจจุบันโรงงานกรณีศึกษาเกิดปัญหาคือ ไม่สามารถจัดเตรียมวัตถุดิบได้ทันตามใบสั่งผลิตที่กำหนดเป็นจำนวนร้อยละ 30.51 ของจำนวนใบสั่งผลิตทั้งหมด โดยการจัดการวัสดุได้แบ่งความรับผิดชอบออกเป็น 2 ประเภทคือ 1)วัตถุดิบหลัก โดยลูกค้าเป็นผู้จัดเตรียม 2)วัตถุดิบรอง ทางโรงงานเป็นผู้จัดเตรียมเพื่อทำการผลิตเอง งานวิจัยนำเสนอแนวทางการปรับปรุงโดยการออกแบบมาตรฐานการทำงานใหม่และออกระบบเตือนที่ระบุช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับออกใบสั่งวัตถุดิบทั้ง 2 ประเภท นอกจากนี้ได้ศึกษาเลือกเทคนิคพยากรณ์ที่เหมาะสมและนำเสนอนโยบายการบริหารจัดการสินค้าคงคลังให้กับวัตถุดิบรองโดยแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มตามความสำคัญของวัตถุดิบคงคลัง ประกอบด้วย กลุ่ม A กำหนดระดับความเชื่อมั่นการบริการอยู่ที่ร้อยละ 95 จะใช้นโยบายระบบช่วงสั่งซื้อ จุดสั่งซื้อและระดับสั่งซื้อ โดยทำการตรวจสอบทุกๆ 7 วัน สำหรับกลุ่ม B กำหนดระดับความเชื่อมั่นการบริการอยู่ที่ร้อยละ 85 จะใช้นโยบายระบบช่วงสั่งซื้อและระดับการสั่งซื้อ โดยทำการตรวจสอบทุกๆ 30 วัน และประเภทสุดท้ายคือกลุ่มที่มีอุปสงค์ไม่คงที่จึงไม่สามารถพยากรณ์ความต้องการได้ จะทำการสั่งซื้อก็ต่อเมื่อมีความต้องการตามปริมาณที่ใช้จริง ผู้วิจัยได้นำแนวคิดดังกล่าวไปประยุกต์ใช้จริงเพื่อทดสอบและเปรียบเทียบผลกับการทำงานปัจจุบัน ผลการทดสอบ พบว่าจำนวนใบสั่งผลิตที่จัดเตรียมไม่ทันหลังการปรับปรุงลดลงกว่าร้อยละ 80 และมูลค่าสินค้าคงคลังต่อปีลดลงร้อยละ 38.83 รวมถึงต้นทุนรวมต่อปีของสินค้าคงคลังทั้งหมดลดลงกว่าร้อยละ 44.08
DOI: 10.14457/cu.the.2012.980
title: การวิเคราะห์การปล่อยคาร์บอนจากขั้นตอนการรื้อถอนอาคารและการทำลายอาคาร

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาขั้นตอนต่างๆ การใช้พลังงาน รวมถึงวิเคราะห์ปริมาณการปล่อยคาร์บอนที่ใช้ในกระบวนการการรื้อถอนอาคารและการทำลายอาคารโดยใช้วิธีการคำนวณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกซึ่งในรูปของคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า (Carbon dioxide equivalent, CO₂e) ซึ่งอ้างอิงค่าสัมประสิทธิ์การปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากองค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (องค์การมหาชน) และจากโปรแกรมสำเร็จรูป SimaPro 7.3.3 โดยทำการวิจัยโดยการสอบถามผู้รับเหมารื้อถอนอาคาร ถึงวิธีการรื้อถอนอาคารและทำลายอาคาร เครื่องมือและอุปกรณ์ที่ใช้ รวมถึงแนวทางการจัดการเศษวัสดุที่ได้หลังการรื้อถอนอาคารและการทำลายอาคาร โดยมีอาคารกรณีศึกษาที่ใช้เป็นอาคารอ้างอิงในการวิจัยคือ บ้านพักอาศัย ขนาดพื้นที่ใช้สอย 264 m2 และประเภทอาคารสำนักงาน ซึ่งมีขนาดพื้นที่ใช้สอย 11,375 m2 ผลการวิจัยพบว่า ในการรื้อถอนและทำลายบ้านพักอาศัยมีการใช้พลังงานเฉลี่ยทั้งสิ้น 51,497.25 MJ และมีการปล่อยคาร์บอนเท่ากับ 3,877.87 KgCO₂e และเมื่อเฉลี่ยต่อพื้นที่ใช้สอยเท่ากับ 14.69 kgCO₂e/m² และอาคารสำนักงานมีการใช้พลังงานในการรื้อถอนและทำลายอาคารเฉลี่ยทั้งสิ้น 590,644.47 MJ และมีการปล่อยคาร์บอนเท่ากับ 44,469.04 KgCO₂e และเมื่อเฉลี่ยต่อพื้นที่ใช้สอยเท่ากับ 3.91kgCO₂e/m2 เมื่อทำเปรียบเทียบทั้งวัฏจักรชีวิตอาคารกรณีศึกษาที่ใช้เป็นอาคารอ้างอิงพบว่า ขั้นตอนการรื้อถอนและการทำลายบ้านพักอาศัยมีการปล่อยคาร์บอนเพียงร้อยละ 0.60 ของการปล่อยคาร์บอนตลอดวัฏจักรชีวิตอาคาร และขั้นตอนการรื้อถอนและการทำลายอาคารสำนักงานมีการปล่อยคาร์บอนเพียงร้อยละ 0.12 ของการปล่อยคาร์บอนตลอดวัฏจักรชีวิตอาคาร จากผลการวิจัยสามารถสรุปได้ว่าวัสดุประเภทที่เป็นโลหะและอโลหะ รวมถึงอิฐมอญ และคอนกรีตเป็นวัสดุที่มีผลทำให้เกิดการปล่อยคาร์บอนออกสู่ชั้นบรรยากาศมากที่สุด ดังนั้นแนวทางในการลดการปล่อยคาร์บอนควรคำนึงถึงแนวทางการเลือกใช้วิธีการและเครื่องมือในการรื้อถอนอาคารและการทำลายอาคารที่ รวมถึงการจัดการเศษวัสดุที่ได้อาคารที่มีประสิทธิภาพ และนอกจากนี้การออกแบบอาคารที่มีประสิทธิภาพ โดยการเลือกใช้วัสดุในอาคารที่ลดการเกิดของเสีย เช่น การออกแบบอาคารที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมโดยการเลือกใช้วัสดุที่สามารถนำกลับมาใช้ซ้ำได้ เช่น ไม้ จะสามารถลดปริมาณการปล่อยคาร์บอนได้เช่นเดียวกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.981
title: การศึกษาเทคโนโลยีบำบัดน้ำกากส่าเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพพลังงานในอุตสาหกรรมผลิตสุรา

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบเทคโนโลยีบำบัดน้ำกากส่าที่เหลือทิ้งจากโรงงานผลิตสุราผสม ระหว่าง (1) ระบบหมักแบบไม่ใช้ออกซิเจน (2) ระบบระเหยแบบ Thermal Vapor Recompression (TVR) และ (3) ระบบระเหยแบบ Mechanical Vapor Recompression (MVR) โดยนำพลังงานที่ได้จากระบบบำบัดกลับมาใช้ทดแทนน้ำมันเตาในกระบวนการผลิต โดยสำรวจข้อมูลปริมาณน้ำกากส่าที่ต้องการบำบัดต่อปี การใช้วัสดุและพลังงานในการบำบัด และผลผลิตด้านพลังงาน จากโรงงานกรณีศึกษา กำหนดให้ระบบบำบัดน้ำกากส่าต้องมีน้ำทิ้งผ่านเกณฑ์มาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อม ประเมินผลทางเลือก โดย (1) อัตราผลผลิตด้านพลังงาน (2) ค่าใช้จ่ายในการดำเนินระบบบำบัด และ (3) ความคุ้มค่าเชิงเศรษฐศาสตร์ ได้แก่ มูลค่าปัจจุบันสุทธิ (NPV) อัตราผลตอบแทนการลงทุน (IRR) และระยะเวลาคืนทุน (PBP) ผลการศึกษา พบว่า ระบบบำบัดน้ำกากส่าที่มีความเหมาะสมสำหรับอุตสาหกรรมผลิตสุราผสม คือ ทางเลือกที่ 3 ระบบระเหยแบบ MVR โดยให้ (1) อัตราผลผลิตด้านพลังงานโดยรวมสูงสุดเท่ากับ 0.98 เมกะจูลต่อเมกะจูล (2) ค่าใช้จ่ายในการบำบัดน้ำกากส่าน้อยที่สุดเท่ากับ 821 บาท ต่อลูกบาศก์เมตร (3) ให้ผลความคุ้มค่าในการลงทุน โดยมีค่า NPV เท่ากับ 1,745 ล้านบาท IRR เท่ากับ 53.80 % และมีระยะเวลาคืนทุน 2.14 ปี รองลงมา คือ ทางเลือกที่ 2 ระบบระเหยแบบ TVR ซึ่งให้ (1) อัตราผลผลิตด้านพลังงานโดยรวมเท่ากับ 0.73 เมกะจูลต่อเมกะจูล (2) ค่าใช้จ่ายในการบำบัดน้ำกากส่าเท่ากับ 1,416 บาทต่อลูกบาศก์เมตร (3) ให้ผลความคุ้มค่าในการลงทุน โดยมีค่า NPV เท่ากับ 682 ล้านบาท IRR เท่ากับ 32.01 % และมีระยะเวลาคืนทุน 3.96 ปี ขณะที่ระบบบำบัดแบบหมักที่ไม่ใช้ออกซิเจนมีความเหมาะสมน้อยที่สุด โดยให้ (1) อัตราผลผลิตด้านพลังงานโดยรวมเท่ากับ 0.28 เมกะจูลต่อเมกะจูล (2) ค่าใช้จ่ายในการบำบัดน้ำกากส่าเท่ากับ 1,832 บาทต่อลูกบาศก์เมตร และยังไม่มีความคุ้มค่าในการลงทุน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.983
title: ผลกระทบของอุทกภัยต่อพื้นที่ปลูกสร้างและโครงสร้างพื้นฐานในเขตเมืองแพร่

description: เมืองแพร่มีความสำคัญในการเป็นเมืองโบราณอายุกว่า 1,200 ปี ที่ยังคงรักษาองค์ประกอบของเมืองโบราณไว้ค่อนข้างสมบูรณ์ นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางการปกครอง การศึกษา การค้าและการบริการ ระดับจังหวัด ทำให้มีการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและการขยายตัวของเมืองไปยังพื้นที่เกษตรซึ่งเป็นพื้นที่รับน้ำ เมื่อเกิดปัญหาอุทกภัยส่งผลให้ได้รับผลกระทบที่รุนแรงขึ้น วัตถุประสงค์ในการศึกษามีดังนี้ 1)ศึกษาลักษณะทางภูมิศาสตร์ โครงสร้างและองค์ประกอบทางกายภาพของเมืองแพร่ 2)ศึกษาสถานการณ์ ลักษณะของการเกิดอุทกภัยในพื้นที่ศึกษา และสาเหตุที่ทำให้เกิดน้ำท่วมในเขตเมืองแพร่ 3)วิเคราะห์ระดับความรุนแรงของผลกระทบจากอุทกภัยที่มีผลต่อพื้นที่ปลูกสร้างและโครงสร้างพื้นฐานในเขตเมืองแพร่ วิธีการศึกษาประกอบด้วยการวิเคราะห์ปริมาณน้ำฝนน้ำท่า การใช้แบบจำลอง Nays2D Flood ในการศึกษาสถานการณ์การเกิดอุทกภัย เพื่อให้ทราบถึงขอบเขต ระดับความลึก รวมถึงระยะเวลาของการท่วมขัง ผลของการศึกษาพบว่าการเกิดอุทกภัยมีสาเหตุมาจากทั้งปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกเขตเมือง ได้แก่ การบุกรุกพื้นที่ป่าไม้บริเวณต้นน้ำทำให้น้ำจากพื้นที่ต้นน้ำไหลลงมารวมกับปริมาณน้ำในพื้นที่เขตเมืองจนเกิดการเอ่อล้นเข้าท่วมพื้นที่เมืองการขยายตัวของเมืองเข้าไปรุกล้ำพื้นที่รับน้ำและคูคลอง รวมถึงการสร้างถนนขวางกั้นทางระบายน้ำ จากเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่เมืองแพร่เมื่อ พ.ศ. 2538 พบว่าที่ระดับน้ำท่วมน้อย(0.01-0.50 ม.) มี 3 ชุมชน ที่ระดับน้ำท่วมปานกลาง(0.51-1.50 ม.) มี 6 ชุมชน และที่ระดับน้ำท่วมมาก(1.50 ม.ขึ้นไป) มี 9 ชุมชน ทั้งนี้ระดับความลึกจะเพิ่มขึ้นตามลักษณะภูมิประเทศที่ลาดเทจากทิศตะวันออกลงสู่แม่น้ำยมทางทิศตะวันตกของเมือง พื้นที่ที่เกิดความเสียหายต่อสิ่งปลูกสร้างมาก คือ พื้นที่ริมฝั่งแม่น้ำยมบริเวณวัดศรีชุม ซึ่งเป็นพื้นที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย พื้นที่ที่เกิดความเสียหายต่อสิ่งปลูกสร้างจากการท่วมขังเป็นเวลานาน คือ พื้นที่ภายในกำแพงเมือง ซึ่งเป็นที่ตั้งของสถาบันราชการ สถาบันการศึกษา และศาสนสถานที่สำคัญ พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบเนื่องจากการอัตราการเพิ่มขึ้นของน้ำอย่างรวดเร็วซึ่งมีผลต่อการขนย้ายทรัพย์สินและการอพยพ คือ พื้นที่โดยรอบแนวกำแพงเมืองทางทิศตะวันออก ซึ่งเป็นพื้นที่อยู่อาศัยหนาแน่นมากและพื้นที่เศรษฐกิจหลักของเมือง การศึกษายังพบอีกว่า ลักษณะสิ่งปลูกสร้างที่มีการยกใต้ถุนสูงหรือมีมากกว่าหนึ่งชั้นจะได้รับผลกระทบที่น้อยกว่าสิ่งปลูกสร้างชั้นเดียว และสิ่งปลูกสร้างที่ก่อสร้างด้วยไม้จะได้รับความเสียหายน้อยที่สุด ดังนั้น การลดผลกระทบควรกำหนดพื้นที่เสี่ยงภัยน้ำท่วม เพื่อหลีกเลี่ยงการตั้งถิ่นฐาน หรือมีมาตรการในการสร้างอาคารให้มีการยกใต้ถุนสูง การสร้างถนนต้องไม่ขวางการไหลของน้ำ และควรอนุรักษ์ระบบระบายน้ำธรรมชาติ เป็นต้น
DOI: 10.14457/cu.the.2011.919
title: การพัฒนากลยุทธ์การพัฒนาบทบาทสถาบันอุดมศึกษาด้านการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม

description: วัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน ปัญหาและบทบาท วิเคราะห์ปัจจัยแวดล้อมที่เอื้ออำนวยต่อประสิทธิผลการดำเนินงานด้านการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม เพื่อกำหนดกลยุทธ์การพัฒนาบทบาทของสถาบันอุดมศึกษาด้านการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม โดยศึกษาจากเอกสาร การสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างผู้บริหารและผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 12 คน เก็บข้อมูลโดยแบบสอบถามกลุ่มผู้ปฏิบัติงานในสถาบันอุดมศึกษา 19 สถาบัน จำนวน 240 คน และกำหนดกลยุทธ์การพัฒนาบทบาทของสถาบันอุดมศึกษาด้านการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม โดยใช้เทคนิคสวอทเมตริกซ์ (SWOT Matrix Analysis) ตรวจสอบร่างกลยุทธ์โดยการจัดประชุมผู้ทรงคุณวุฒิ (Connoisseurship) ผลการวิจัยพบว่า สถานภาพองค์กรด้านการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมของสถาบันอุดมศึกษา ส่วนใหญ่เป็นศูนย์ศิลปวัฒนธรรมที่มหาวิทยาลัยจัดตั้ง เพื่อดำเนินงานอนุรักษ์ สืบสาน และสร้างสรรค์ศิลปวัฒนธรรม โดยกระบวนการศึกษาค้นคว้า วิจัย และเผยแพร่ ลักษณะที่ทำการเป็นห้องปฏิบัติงาน เนื้องานที่นำเสนอคือวิถีชีวิตชุมชน ปัญหาที่เกิดขึ้นมากที่สุดคือ ขาดความสนใจระดับผู้นำรัฐบาล ขาดบุคลากร ขาดงบประมาณ บทบาทสถาบันอุดมศึกษาต้องกำหนดให้สอดคล้องกับนโยบายระดับชาติ ในเรื่องการส่งเสริม สนับสนุน รวมไปถึงการจัดกิจกรรมด้านนี้คือภารกิจสำคัญเท่าเทียมกับภารกิจด้านอื่น ๆ ของสถาบันอุดมศึกษา ปัจจัยที่ส่งผลต่อบทบาทพบว่าปัจจัยทั้ง 36 ปัจจัย มีระดับการส่งผลต่องานด้านการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมในระดับปานกลางถึงมาก ( 3.35 - 4.43 , SD 0.475 - 1.207) วิเคราะห์องค์ประกอบได้ 10 องค์ประกอบ อธิบายความแปรปรวนร่วม (Eigenvalues) ได้ร้อยละ 89.107 กลยุทธ์การพัฒนาบทบาทของสถาบันอุดมศึกษาด้านการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม 4 ด้าน คือ ด้านนโยบาย 1) การสร้างความเข้าใจในองค์กร จัดทำแผน 10 ปีอย่างที่มีทิศทางและเห็นความต่อเนื่อง 2)การเพิ่มการยอมรับในระดับนานาชาติ 3) ผลิตบัณฑิตที่มีความรู้คู่คุณธรรม มีสำนึกและ จิตวิญญาณด้านศิลปวัฒนธรรม ด้านบุคลากร 1) องค์กรแห่งการเรียนรู้ด้วยแนวทางชุมชนนักปฏิบัติ 2) การพัฒนาบุคลากรเป็นรายบุคคล (Individual Development Plan: IDP) ด้านการพัฒนา 1) ลงพื้นที่เรียนรู้วิถีชุมชน 2)ขยายบริการทางวิชาการด้านศิลปวัฒนธรรม 3)รวบรวมเอกสารข้อมูล จัดเก็บองค์ความรู้อย่างเป็นระบบ 4)พัฒนาระบบการบริหารจัดการให้มีความคล่องตัว มีประสิทธิภาพ และประสิทธิผล โปร่งใส 5) มีทรัพยากรเพื่อการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ด้านกลยุทธ์ 1)สร้างเครือข่ายความร่วมมือด้านศิลปวัฒนธรรม 2)สร้างมาตรฐานการปฏิบัติงานและการประเมินผล 3)สร้างระบบประเมินและบริหารความเสี่ยงที่เหมาะสม รวม 13 กลยุทธ์
DOI: 10.14457/cu.the.2011.920
title: ผลของการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์โดยใช้วงจรการเรียนรู้เมตาคอกนิชันที่มีต่อมโนทัศน์ เรื่อง แรงและการเคลื่อนที่ และความสามารถในการคิดอย่างเป็นเหตุผลของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อเปรียบเทียบมโนทัศน์เรื่องแรงและการเคลื่อนที่ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ระหว่างก่อนและหลังเรียนของกลุ่มที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์ตามวงจรการเรียนรู้เมตาคอกนิชัน (2) เพื่อเปรียบเทียบมโนทัศน์เรื่อง แรงและการเคลื่อนที่ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์ ตามวงจรการเรียนรู้เมตาคอกนิชันกับแบบปกติ (3) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการคิดอย่างเป็นเหตุผลของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ระหว่างก่อนและหลังได้รับการจัดการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์ตามวงจรการเรียนรู้เมตาคอกนิชัน และ (4) เพื่อเปรียบเทียบความสมารถในการคิดอย่างเป็นเหตุผลระหว่างกลุ่มที่ได้รับการเรียนการสอนตามวงจรการเรียนรู้เมตาคอกนิชันกับแบบปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนวัดบวรนิเวศที่เรียนภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2554 จำนวน 2 ห้องเรียน ห้องเรียนละ 39 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ (1) แบบวัดมโนทัศน์เรื่องแรงและการเคลื่อนที่ (2) แบบวัดความสามารถในการคิดอย่างเป็นเหตุผล ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนกลุ่มที่เรียนโดยใช้วงจรการเรียนรู้เมตาคอกนิชันมีคะแนนเฉลี่ยมโนทัศน์เรื่อง แรงและการเคลื่อนที่หลังเรียน สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. นักเรียนกลุ่มที่เรียนโดยใช้วงจรการเรียนรู้เมตาคอกนิชันมีคะแนนเฉลี่ยมโนทัศน์เรื่อง แรงและการเคลื่อนที่สูงกว่านักเรียนกลุ่มที่เรียนด้วยวิธีปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. นักเรียนกลุ่มที่เรียนโดยใช้วงจรการเรียนรู้เมตาคอกนิชัน มีคะแนนเฉลี่ยความสามารถในการคิดอย่างเป็นเหตุผลหลังเรียน สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. นักเรียนกลุ่มที่เรียนโดยใช้วงจรการเรียนรู้เมตาคอกนิชัน มีคะแนนเฉลี่ยความสามารถในการคิดอย่างเป็นเหตุผล สูงกว่านักเรียนกลุ่มที่เรียนด้วยวิธีปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2011.921
title: ปัญหาการพิสูจน์ของผู้เสียหายเพื่อให้ผู้ประกอบการรับผิด ตามพระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย เปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศ

description: พระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายอันเกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 ได้เพิ่มหลักการใหม่ในส่วนของภาระการพิสูจน์ของผู้เสียหายให้มีการนำหลักความรับผิดโดยเคร่งครัดมาใช้ ทำให้ผู้เสียหายไม่จำต้องพิสูจน์ถึงการจงใจหรือประมาทเลินเล่อของผู้ประกอบการ อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาพบว่าตามกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศอังกฤษ ผู้เสียหายมีภาระการพิสูจน์ให้ศาลเห็นถึงความบกพร่องของสินค้า และผลกระทบของความบกพร่องนั้นก่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้เสียหายได้อย่างไร ซึ่งถือได้ว่ามีความแตกต่างกับบทบัญญัติของกฎหมายไทยในสาระสำคัญ ผลสรุปจากการศึกษาทำให้ผู้วิจัยมีความเห็นว่า การที่กฎหมายกำหนดภาระพิสูจน์ให้ผู้ประกอบการเป็นฝ่ายพิสูจน์ข้อเท็จจริงที่อยู่ในความรู้เห็นของฝ่ายตน โดยเฉพาะในส่วนของการผลิต การออกแบบ และการให้คำเตือน เป็นการกำหนดที่เหมาะสมสอดคล้องกับกระบวนการพิจารณาและดำเนินคดีตามกฎหมายไทยแล้ว เนื่องจากหากกำหนดให้ผู้เสียหายมีภาระการพิสูจน์ว่า สินค้าพิพาทนั้นเป็นสินค้าที่ไม่ปลอดภัยเหมือนกับกฎหมายต่างของประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศอังกฤษ จะทำให้มีปัญหาในทางปฏิบัติที่จะให้ผู้เสียหายแสวงหาข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานมาสืบพิสูจน์ว่า สินค้าพิพาทนั้นเป็นสินค้าที่ไม่ปลอดภัยอย่างไร ซึ่งจะทำให้ผู้เสียหายไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าสินค้าที่พิพาทนั้นมีความบกพร่องอย่างไร เพราะผู้เสียหายไม่อาจเข้าถึงข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานที่อยู่ในความรู้เห็นโดยเฉพาะของฝ่ายผู้ประกอบการได้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.922
title: จลนพลศาสตร์ของปฏิกิริยาเอสเทอร์ริฟิเคชันแบบไม่ใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาของกรดลอริก

description: ศึกษาจลนพลศาสตร์ของปฏิกิริยาเอสเทอร์ริฟิเคชันแบบไม่ใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาระหว่างกรดลอริกและเมทานอล โดยทำการทดลองในเครื่องปฏิกรณ์แบบกะเพื่อศึกษาผลกระทบของความเร็วรอบของการกวนสารละลาย ความดัน อุณหภูมิ และอัตราส่วนโดยโมล ของเมทานอลต่อกรดลอริก จากการศึกษาพบว่า ปฏิกิริยาเอสเทอร์ริฟิเคชันแบบไม่ใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาระหว่างกรดลอริกและเมทานอล เป็นปฏิกิริยาอันดับสองแบบผันกลับได้ ปฏิกิริยาสามารถเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วที่อุณหภูมิสูง และดำเนินไปจนเข้าสู่สภาวะสมดุล ซึ่งค่าร้อยละการเปลี่ยนแปลงของกรดลอริกจะเพิ่มขึ้น เมื่อเพิ่มอุณหภูมิหรืออัตราส่วนโดยโมลของเมทานอลต่อกรดลอริก โดยที่ความเร็วรอบของการกวนสารละลายมากกว่า 200 รอบต่อนาที และความดันมากกว่า 800 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว จะไม่มีผลต่ออัตราการเกิดปฏิกิริยา และพลังงานกระตุ้นของปฏิกิริยาเอสเทอร์ริฟิเคชันแบบไม่ใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาของกรดลอริกมีค่า 44.87 กิโลจูลต่อโมล
DOI: 10.14457/cu.the.2011.923
title: ผลของโปรแกรมการจัดการกับอาการร่วมกับสุวคนธบำบัด ต่อภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุโรคไตวายระยะสุดท้าย ที่ได้รับการฟอกเลือดด้วยเครื่องไตเทียม

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองชนิดสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการจัดการกับอาการร่วมกับสุวคนธบำบัด ต่อภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุโรคไตวายระยะสุดท้าย ที่ได้รับการฟอกเลือดด้วยเครื่องไตเทียม กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้สูงอายุที่ได้รับการวินิจฉัยเป็นโรคไตวายระยะสุดท้าย และได้รับการบำบัดทดแทนไตด้วยวิธีฟอกเลือดด้วยเครื่องไตเทียม ณ โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ จำนวน 40 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 20 คน กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ ส่วนกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการจัดการกับอาการร่วมกับสุวคนธบำบัดต่อภาวะซึมเศร้า ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นตามกรอบแนวคิดการจัดการกับอาการและการดูแลแบบผสมผสาน โดยดำเนินการวิจัยเป็นรายบุคคล เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ข้อมูลทั่วไป แบบวัดความซึมเศร้าที่มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .85 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการแจกแจงความถี่ ค่าเฉลี่ยร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและสถิติค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1. ค่าเฉลี่ยคะแนนภาวะซึมเศร้ากลุ่มทดลองภายหลังได้รับโปรแกรม การจัดการกับอาการร่วมกับสุวคนธบำบัดน้อยกว่า ก่อนได้รับโปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (p &lt; .05) 2. ค่าเฉลี่ยคะแนนภาวะซึมเศร้าภายหลังเข้าร่วมการทดลองของกลุ่มทดลองน้อยกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (p &lt; .05)
DOI: 10.14457/cu.the.2011.924
title: การเตรียมผงคอมโพสิทของยางธรรมชาติและซิลิกาด้วยการอบแห้งแบบพ่นฝอย

description: ผงยางธรรมชาติถูกใช้อย่างกว้างขวางในการเป็นตัวเติมในอุตสาหกรรมพอลิเมอร์ เนื่องมาจากคุณสมบัติทางกลของยางธรรมชาติที่มีค่าความยืดหยุ่นสูง พอลิเมอร์ที่ผสมกับยางธรรมชาติจะถูกปรับปรุงคุณสมบัติต่างๆ ได้แก่ ความอ่อนตัว การทนต่อแรงกระแทก และนอกเหนือไปกว่านั้นยังเป็นการลดค่าความเป็นผลึกให้กับพอลิเมอร์อีกด้วย ผงยางธรรมชาติสามารถเตรียมได้จากเทคนิคการอบแห้ง โดยเทคนิคการอบแห้งที่นิยมคือการอบแห้งแบบพ่นฝอย การอบแห้งแบบพ่นฝอยมีคุณสมบัติที่โดดเด่นในด้านของการควบคุมขนาดของอนุภาคที่สังเคราะห์ และง่ายต่อการขยายไปสู่การผลิตในระดับอุตสาหกรรม แต่อย่างไรก็ตามผงยางธรรมชาตินั้นไม่สามารถเตรียมได้โดยตรง เนื่องมาจากคุณสมบัติในการยึดเกาะติดกันของอนุภาคยางธรรมชาติ ทำให้จำเป็นต้องห่อหุ้มอนุภาคของยางธรรมชาติ โดยในงานวิจัยนี้จะใช้กระบวนการห่อหุ้มยางธรรมชาติด้วยซิลิกา ที่เตรียมจากเทคนิคโซล-เจล โดยจะควบคุมความเข้มข้นของของแข็งรวมของสารผสมไว้ที่ 20 เปอร์เซ็นต์ หลังจากนั้นจึงป้อนสารผสมเข้าเครื่องอบแห้งแบบพ่นฝอย เพื่อสังเคราะห์ผงคอมโพสิทของยางธรรมชาติและซิลิกา โดยจะศึกษาหาสภาวะของเครื่องอบแห้งแบบพ่นฝอยที่เหมาะสมในการเตรียมผงคอมโพสิท และผงที่ได้จะถูกนำไปวิเคราะห์คุณสมบัติต่างๆ ได้แก่ ปริมาณของซิลิกา ลักษณะรูปร่างสัณฐาน และขนาดของอนุภาคของผงคอมโพสิท หลังจากนั้นผงคอมโพสิทที่ได้จะถูกนำไปตัดเม็ดพลาสติก ด้วยการผสมกับพอลิแลคติกแอซิดด้วยเครื่องอัดรีดแบบสกรูคู่ ก่อนนำไปขึ้นรูปเป็นชิ้นงานหนาเพื่อใช้ทดสอบคุณสมบัติทางกลต่างๆ อาทิ ค่าการรองรับแรงกระแทก ค่าความเค้นสูงสุด และค่าการยืดตัว ณ จุดขาด โดยพบว่าที่ความเข้มข้นของของแข็งรวมของสารผสมที่ 20 เปอร์เซ็นต์นี้ สามารถเตรียมผงคอมโพสิทของยางธรรมชาติและซิลิกาได้ และผงคอมโพสิทที่ได้นี้สามารถใช้เพิ่มค่าการรองรับแรงกระแทกให้กับพอลิเมอร์ได้อีกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2012.982
title: การศึกษากระบวนการก่อสร้างโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กสำหรับบ้านพักอาศัยที่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม โดยใช้การประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์

description: การก่อสร้างบ้านพักอาศัยเกี่ยวข้องกับการปล่อยก๊าซเรือนกระจกตั้งแต่การได้มาซึ่งวัตถุดิบและการผลิตวัสดุก่อสร้าง การขนส่ง จนกระทั่งการดำเนินงานในสถานที่ก่อสร้าง การประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์เป็นขั้นตอนสำคัญที่ช่วยให้ผู้ก่อสร้างสามารถเลือกวิธีการก่อสร้าง โดยคำนึงถึงผลกระทบสิ่งแวดล้อมในรูปของการปล่อยก๊าซเรือนกระจกร่วมกับการพิจารณาในด้านอื่นๆ ได้ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ (1) ศึกษาและนำเสนอวิธีการประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์ของการก่อสร้างโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก (ค.ส.ล.) สำหรับบ้านพักอาศัย (2) วิเคราะห์หาองค์ประกอบของกระบวนการก่อสร้างที่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมในรูปของการปล่อยก๊าซเรือนกระจก และ (3) เปรียบเทียบค่าคาร์บอนฟุตพริ้นท์ระหว่างการก่อสร้างโครงสร้างบ้านพักอาศัยโดยใช้ระบบ ค.ส.ล. หล่อในที่กับการก่อสร้างโดยใช้ระบบชิ้นส่วน ค.ส.ล. หล่อสำเร็จ จากการศึกษาวิธีการประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์และการเก็บรวบรวมข้อมูลการก่อสร้างในภาคปฏิบัติจากโครงการกรณีศึกษา 2 โครงการ ทำให้สามารถแยกองค์ประกอบของการก่อสร้างโครงสร้างบ้านพักอาศัยโดยใช้ระบบ ค.ส.ล. หล่อในที่และระบบชิ้นส่วน ค.ส.ล. หล่อสำเร็จออกเป็น 68 กิจกรรมก่อสร้าง และ 31 กิจกรรมก่อสร้าง ตามลำดับ และระบุแหล่งกำเนิดก๊าซเรือนกระจกที่ต้องพิจารณาจากการก่อสร้างรวมทั้งสิ้น 10 แหล่ง จากผลการศึกษาพบว่า โครงสร้างบ้านพักอาศัยที่ก่อสร้างโดยใช้ระบบ ค.ส.ล. หล่อในมีค่าคาร์บอนฟุตพริ้นท์สูงกว่าโครงสร้างบ้านพักอาศัยที่ก่อสร้างโดยใช้ระบบชิ้นส่วน ค.ส.ล. หล่อสำเร็จ ซึ่งมีค่าเท่ากับ 308.79 และ 258.55 กิโลกรัมของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่าต่อพื้นที่ใช้สอย 1 ตารางเมตร ตามลำดับ ผลจากการวิจัยนี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นแนวทางการประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์ของการก่อสร้างโครงสร้าง ค.ส.ล. สำหรับบ้านพักอาศัย และเป็นส่วนช่วยในการพิจารณาเลือกใช้ระบบการก่อสร้างและวิธีการก่อสร้างที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้นในด้านของการลดปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจก
DOI: 10.14457/cu.the.2012.984
title: ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมของชุมชนริมน้ำคลองแควอ้อม จังหวัดสมุทรสงคราม

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพัฒนาการของภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมในชุมชนริมน้ำคลองแควอ้อม จังหวัดสมุทรสงคราม 2)ศึกษาองค์ประกอบ และคุณค่าความสำคัญของภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรม และ3)วิเคราะห์สภาพปัญหา และแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมของชุมชนริมน้ำคลองแควอ้อม จังหวัดสมุทรสงคราม จากการศึกษาพบว่า ชุมชนริมน้ำคลองแควอ้อม จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นชุมชนฐานน้ำในบริบทสวนยกร่องที่ยังคงดำรงรักษาคุณค่าความสำคัญของภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรม ทั้งทางด้านสุนทรียภาพ ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น และสังคมเศรษฐกิจ จากพัฒนาการของภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่แสดงวิวัฒนาการของสังคมมนุษย์และรูปแบบการตั้งถิ่นฐาน นำมาสู่การรับรู้เชิงพื้นที่ที่โดดเด่น ซึ่งความสัมพันธ์เชิงโครงสร้างของภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมในชุมชน ประกอบด้วย ระบบสวนยกร่อง ชุมชนริมน้ำ โครงข่ายลำน้ำ คติความเชื่อทางศาสนา วิถีชีวิตและกิจกรรมที่ทำหน้าที่สร้างความสมดุลต่อคุณค่าของภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่สัมพันธ์กับน้ำ อย่างไรก็ตามการพัฒนาเมืองและกระแสการท่องเที่ยวในปัจจุบัน ล้วนส่งผลกระทบต่อภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมในชุมชนที่อยู่ในภาวะเสี่ยงต่อการสูญเสียเอกลักษณ์ของชุมชน ข้อเสนอแนะแนวทางการอนุรักษ์ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมของชุมชนริมน้ำคลองแควอ้อม ประกอบด้วย การกำหนดการใช้ประโยชน์ที่ดินเพื่อการอนุรักษ์รูปแบบการตั้งถิ่นฐานและสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ การอนุรักษ์รูปแบบสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น และพื้นที่เกษตรกรรม การจัดการและส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่สอดคล้องกับธรรมชาติและวิถีชีวิตของชุมชน ตลอดจนแนวทางการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อการอนุรักษ์ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมในชุมชน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.985
title: การเตรียมและทดสอบคุณลักษณะสำหรับออกไซด์ผสมของเมโซพอรัสไทเทเนียกับซิลิกา อะลูมินา และเซอร์โคเนีย

description: งานวิจัยนี้เน้นศึกษาเกี่ยวกับคุณลักษณะของออกไซด์ผสมของเมโซพอรัสไทเทเนียกับซิลิกา อะลูมินา และเซอร์โคเนียและประสิทธิภาพของตัวเร่งปฏิกิริยาโคบอลต์ในปฏิกิริยาไฮโดรจิเนชันของคาร์บอนไดออกไซด์ โดยใช้การเตรียมออกไซด์ผสมจากการออกซิไดซ์ไทเทเนียมคาร์ไบด์ด้วยกรดไนตริกเข้มข้น 5 โมลาร์ ที่อุณหภูมิ 70 องศาเซลเซียส เวลา 8 ชั่วโมง ซึ่งมีการเติมออกไซด์ผสมที่ขั้นตอนการออกซิไดซ์และไฮโดรไลซ์ ที่อัตราส่วน 1:1 และ 2:1 พบว่า ออกไซด์ผสมที่มีการเติมซิลิกา,อะลูมินาและเซอร์โคเนีย ในเมโซพอรัสไทเทเนียที่ขั้นตอนการออกซิไดซ์ที่อัตราส่วน 2:1ให้พื้นที่ผิวสูงกว่าเมโซพอรัสไทเทเนีย และมีพื้นที่ผิวสูงที่สุดเท่ากับ 196.13, 236.20, 195.25 ตารางเมตร/กรัม ตามลำดับ เมื่อนำออกไซด์ผสมเหล่านี้ไปประยุกต์ใช้เป็นตัวรองรับของตัวเร่งปฏิกิริยาโคบอลต์ในปฏิกิริยาไฮโดรจิเนชันของคาร์บอนไดออกไซด์ พบว่า ทุกตัวเร่งปฏิกิริยาเกิดผลิตภัณฑ์ก๊าซมีเทนเป็นหลักและเกิดผลิตภัณฑ์ผลได้ (C₂-C₃) ปริมาณเล็กน้อย ยกเว้นตัวเร่งปฏิกิริยาโคบอลต์ที่มีการเติมอะลูมินาในขั้นตอนการออกซิไดซ์ที่อัตราส่วน 1:1 เท่านั้น โดยที่ค่าคอนเวอร์ชันที่สูงที่สุดเท่ากับ 100% ที่ได้จากตัวเร่งปฏิกิริยาโคบอลต์บนออกไซด์ผสมของเมโซพอรัสไทเทเนียกับอะลูมินาในขั้นตอนการออกซิไดซ์ ที่อัตราส่วน 1:1 นอกจากนี้ยังไม่เกิดเป็นปฏิกิริยารีเวร์อสวอเทอร์แก็สชิพอีกด้วย