cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.150
title: อิทธิพลของการมองโลกในแง่ดี ต่อความพึงพอใจในความสัมพันธ์ และการผูกมัดในความสัมพันธ์ โดยมีภาพลวงตาทางบวกเป็นตัวแปรส่งผ่าน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงอิทธิพลของการมองโลกในแง่ดีต่อความพึงพอใจในความสัมพันธ์และการผูกมัดในความสัมพันธ์ โดยมีภาพลวงตาทางบวกเป็นตัวแปรส่งผ่าน ผู้ร่วมการวิจัยจำนวน 400 คน แบ่งเป็นเพศชาย 200 คน และเพศหญิง 200 คน ตอบมาตรวัด การมองโลกในแง่ดี มาตรวัดภาพลวงตาทางบวก มาตรวัดความพึงพอใจในความสัมพันธ์ และมาตรวัดการผูกมัดในความสัมพันธ์ ผลการวิเคราะห์โมเดลสมการเชิงโครงสร้าง พบว่า การมองโลกในแง่ดีมีอิทธิพลทางตรงต่อภาพลวงตาทางบวกและความพึงพอใจในความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &lt; .01) และมีอิทธิพลทางอ้อมต่อความพึงพอใจในความสัมพันธ์โดยผ่านภาพลวงตาทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &lt; .01) นอกจากนี้การมองโลกในแง่ดียังมีอิทธิพลทางอ้อมต่อการผูกมัดในความสัมพันธ์ โดยผ่านภาพลวงตาทางบวกและความพึงพอใจในความสัมพันธ์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &lt; .01) ผลการทดลองแสดงให้เห็นอิทธิพลที่ชัดเจนของความพึงพอใจในความสัมพันธ์ต่อการผูกมัดในความสัมพันธ์
DOI: 10.14457/cu.the.2013.560
title: การศึกษาปัจจัยและกระบวนการจัดการที่จะนำไปสู่ความสำเร็จของการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัย “กรณีศึกษาโครงการพัฒนากีฬาชาติ ชนิดกีฬาเทเบิลเทนนิส”

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยและกระบวนการจัดการที่จะนำไปสู่ความสำเร็จของการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัย กรณีศึกษาโครงการพัฒนากีฬาชาติ ชนิดกีฬาเทเบิลเทนนิส กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยถูกเลือกอย่างเฉพาะเจาะจงโดยเป็นกลุ่มนักกีฬาเทเบิลเทนนิสโครงการพัฒนากีฬาชาติจำนวน 19 คน กลุ่มหัวหน้าโครงการพัฒนากีฬาชาติ 2 คน หัวหน้ากิจกรรมนิสิต ฝ่ายกีฬา 2 คน อาจารย์ที่ปรึกษาชมรมเทเบิลเทนนิส 1 คน และผู้ฝึกสอน 2 คนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามซึ่งตอบโดยกลุ่มตัวอย่างที่เป็นนักกีฬา และแบบสัมภาษณ์ซึ่งตอบโดยกลุ่มตัวอย่างทุกคนยกเว้นกลุ่มนักกีฬาเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมีค่าความตรงตามเนื้อหา เท่ากับ 1.00 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.80 จากนั้นนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติโดยหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานผลการวิจัยพบว่า 1. ผลการวิจัยกระบวนการจัดการที่นำไปสู่ความสำเร็จตามหลักทฤษฎี VALUE CHAIN จากแบบสอบถามที่เก็บข้อมูลจากนิสิตในโครงการ พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับมาก และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่าอยู่ในระดับมากที่สุด 1 ด้าน ได้แก่ ด้านการแข่งขัน และระดับมาก 3 ด้าน ได้แก่ ด้านหลักการเตรียมทีมของโครงการพัฒนากีฬาชาติ ด้านการเตรียมทีมก่อนการแข่งขัน ด้านการติดตามนิสิตเมื่อจบการศึกษา2. เพศมีความสัมพันธ์กับการได้รับเหรียญทองในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยข้อเสนอแนะจากการวิจัย1. มหาวิทยาลัยต้องรับนักกีฬาระดับเยาวชนทีมชาติเป็นขั้นต่ำ ต้องจัดให้มีการรับนักกีฬาทุกคณะ อย่างน้อยคณะละ 2 คน ต้องมีการจัดการเรียนการสอนเพื่อปรับพื้นฐานให้แก่นักกีฬาก่อนเปิดภาคเรียน และต้องจัดการเรียนการสอนเพิ่มเติมสำหรับนักกีฬา 2. ชมรมจะต้องมีการวิเคราะห์ถึงสาเหตุที่นักกีฬาชายไม่เคยได้รับเหรียญ พร้อมทั้งวางแผนแก้ไขปัญหา มหาวิทยาลัยจะต้องมีการจัดติดตามนิสิตเมื่อจบการศึกษาแล้ว ส่วนชมรมต้องมีจัดการร่วมนักกีฬารุ่นเก่าๆจนถึงปัจจุบันเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.561
title: ส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการสวนน้ำในกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการสวนน้ำในกรุงเทพมหานคร และเพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการสวนน้ำในกรุงเทพมหานคร ระหว่างผู้ใช้บริการสวนน้ำภายในศูนย์การค้า กับ ผู้ใช้บริการสวนสยาม ทะเล-กรุงเทพฯ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย คือผู้ใช้บริการสวนน้ำในกรุงเทพมหานคร จำนวน 400 คน แบ่งเป็นผู้ใช้บริการสวนน้ำภายในศูนย์การ ค้าจำนวน 200 คน และผู้ใช้บริการสวนสยาม ทะเล-กรุงเทพฯ จำนวน 200 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล และนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติ โดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบหาค่า t (t-test)ผลการวิจัยพบว่าผู้ใช้บริการสวนน้ำที่ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุอยู่ในช่วง 20-35 ปี มีสถานภาพสมรส การศึกษาสูงสุดที่ระดับปริญญาตรี ส่วนใหญ่มีอาชีพพนักงานบริษัทเอกชน มีรายได้เฉลี่ยต่อเดือน 10,001-15,000 บาท ผู้ใช้บริการสวนน้ำที่ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เข้าใช้บริการสวนน้ำบ่อยที่สุดในวันเสาร์-อาทิตย์ หรือวันหยุดราชการ ช่วงเวลาที่เข้าใช้บริการสวนน้ำบ่อยที่สุดคือช่วงเวลา 14.01-16.00 น. ความถี่ในการเข้าใช้บริการสวนน้ำเฉลี่ยเดือนละ 1-2 ครั้ง ระยะเวลาการใช้บริการสวนน้ำเฉลี่ยต่อครั้งอยู่ที่ 2-4 ชั่วโมง ส่วนใหญ่เดินทางมาใช้บริการสวนน้ำด้วยรถยนต์/รถจักรยานยนต์ส่วนตัว มีการใช้จ่ายในการเข้าใช้บริการสวนน้ำต่อครั้งอยู่ที่ 250-500 บาท ได้รับข้อมูลที่ใช้ประกอบการตัดสินใจเลือกใช้บริการสวนน้ำมากที่สุดจาก เพื่อนผู้ใช้บริการสวนน้ำ มีความคิดเห็นเกี่ยวกับส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการสวนน้ำ อยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.89 เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ด้านผลิตภัณฑ์ มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.16ผู้ใช้บริการสวนน้ำภายในศูนย์การค้า และ ผู้ใช้บริการสวนสยาม ทะเล-กรุงเทพฯ มีความคิดเห็นเกี่ยวกับส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการสวนน้ำ ในภาพรวมทั้ง 7 ด้าน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.562
title: การเปรียบเทียบผลของการฝึกด้วยยางยืดสองรูปแบบที่มีต่อความเร็วในการเตะของนักกีฬาเซปักตะกร้อเยาวชนชาย

description: การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลของการฝึกยางยืดสองรูปแบบที่มีผลต่อความเร็วในการเตะขาของนักกีฬาเซปักตะกร้อเยาวชนชาย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการการศึกษาครั้งนี้ คือ นักกีฬาเซปักตะกร้อ จำนวน 30 คนทำการแบ่งกลุ่มโดยสุ่มอย่างง่าย โดยการจับสลาก 2 กลุ่ม โดยมีกลุ่มทดลอง 2 กลุ่ม กลุ่มละ 15 คน โดยดำเนินการฝึกคือ กลุ่มทดลองที่ 1 ใช้แรงต้านของยางยืดในการฝึก ส่วนกลุ่มตัวอย่างทดลองที่ 2 ใช้แรงเสริม(แรงดึง)ของยางยืดในการฝึก ใช้เวลาฝึก 2 วันต่อสัปดาห์ เป็นเวลาทั้งหมด 8 สัปดาห์ ทำการทดสอบความแข็งแรงขา (แรงเหยียดขา) และความเร็วในการเตะ ก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 นำผลการทดสอบที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติหาค่า เฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่า “ที” วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ ถ้าพบความแตกต่างให้เปรียบเทียบเป็นรายคู่ โดนวิธีการทดสอบของ แอล เอส ดีผลการวิจัยพบว่า1. ความแข็งแรงขา (แรงเหยียดขา) เฉลี่ยภายในกลุ่ม ก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มที่ใช้แรงต้าน และกลุ่มที่ใช้แรงเสริม มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 กลุ่มที่ใช้แรงต้านมีความแข็งแรงขาเพิ่มขึ้น 7.2 กิโลกรัม และกลุ่มที่ใช้แรงเสริมความแข็งแรงขาเพิ่มขึ้น 7 กิโลกรัม2. ความเร็วในการเตะขาข้างที่ไม่ถนัดและขาข้างที่ถนัดเฉลี่ยภายในกลุ่มที่ใช้แรงต้าน ก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่กลุ่มที่ใช้แรงเสริมมีความเร็วการเตะเพิ่มขึ้น(เวลาลดลง) แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ค่าเฉลี่ยของความเร็วในการเตะของขาข้างที่ไม่ถนัดของกลุ่มที่ใช้แรงเสริม หลังการฝึก 8 สัปดาห์ ค่าเฉลี่ยความเปลี่ยนแปลง 0.021 วินาที และค่าเฉลี่ยความเร็วในการเตะของขาข้างที่ถนัดของกลุ่มที่ใช้แรงเสริม หลังการฝึก 8 สัปดาห์ ค่าเฉลี่ยความเปลี่ยนแปลง 0.023 วินาที
DOI: 10.14457/cu.the.2013.563
title: ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่มีต่ออุตสาหกรรมท่องเที่ยวในประเทศไทย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่มีต่ออุตสาหกรรมท่องเที่ยวในประเทศไทย โดยใช้แบบสอบถาม (Questionnaire) เป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เดินทางมาท่องเที่ยวในประเทศไทย กลุ่มตัวอย่างจำนวน 400 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่านักท่องเที่ยวกลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ส่วนใหญ่มีอายุอยู่ระหว่าง 21-30 ปี ส่วนใหญ่มีสถานภาพโสด นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเป็นลูกจ้างและพนักงานบริษัท ส่วนใหญ่มีการศึกษาระดับปริญญาตรี และส่วนใหญ่มีรายได้อยู่ระหว่าง 2,001-3,000 USD ต่อเดือนนักท่องเที่ยวมีความพึงพอใจรวมในระดับมากที่สุด ในด้านความสะดวกสบายในการเดินทางท่องเที่ยว ด้านที่พักแรม ด้านร้านอาหารและภัตตาคาร ด้านสถานที่ท่องเที่ยว ด้านความปลอดภัย และด้านการอำนวยความสะดวกในการเข้า-ออกประเทศ นักท่องเที่ยวมีความพึงพอใจรวมอยู่ในระดับมาก ในด้านบริการนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ ด้านร้านขายของที่ระลึกและร้านขายสินค้าพื้นเมือง ด้านการเผยแพร่โฆษณาและประชาสัมพันธ์ และด้านการจัดบริการอื่นๆ สำหรับนักท่องเที่ยว เมื่อเปรียบเทียบความพึงพอใจต่อองค์ประกอบอุตสาหกรรมท่องเที่ยวในประเทศไทยด้านต่างๆ ระหว่างเพศชายและเพศหญิง ก็ไม่พบว่ามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.564
title: ความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติต่อการให้บริการของศูนย์บริการข้อมูลท่องเที่ยว การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

description: การวิจัยเรื่องความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติต่อการให้บริการของศูนย์บริการข้อมูลท่องเที่ยว การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เพื่อเป็นข้อมูลสำหรับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการนำไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาการบริการของศูนย์บริการข้อมูลท่องเที่ยวให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติต่อการให้บริการของศูนย์บริการข้อมูลท่องเที่ยว การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างความคาดหวังกับความพึงพอใจ และเพื่อเปรียบเทียบความคาดหวังและความพึงพอใจระหว่างกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวเอเชียและชาวยุโรป โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่ใช้บริการศูนย์บริการข้อมูลท่องเที่ยว การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ จำนวน 400 คน ที่ได้จากการเลือกตัวอย่างแบบเจาะจง โดยเลือกเก็บเฉพาะนักท่องเที่ยวชาวเอเชียและชาวยุโรป ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือและนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ด้วยการแจกแจงความถี่ การหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ในการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างความคาดหวังและความพึงพอใจใช้การทดสอบค่าที Paired sample t-test และการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวระหว่างชาวเอเชียและชาวยุโรปใช้การทดสอบค่าที Independent t-test เมื่อพบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 ผู้วิจัยจะนำมาสรุปและเสนอในรูปแบบความเรียง ผลการวิจัย พบว่านักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมีความคาดหวังต่อการบริการระดับมากในทุกด้าน ได้แก่ ด้านคุณภาพการบริการของบุคลากร ด้านข้อมูลสารสนเทศด้านการท่องเที่ยว ด้านสถานที่ และด้านสิ่งอำนวยความสะดวก และนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมีความพึงพอใจระดับมากต่อการให้บริการ โดยมีความพึงพอใจในระดับมากที่สุด ในด้านคุณภาพการบริการของบุคลากร และมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมากในด้านข้อมูลสารสนเทศด้านการท่องเที่ยว ด้านสถานที่ และด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ผลการเปรียบเทียบระดับความคาดหวังกับระดับความพึงพอใจพบว่านักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมีระดับความคาดหวังกับระดับความพึงพอใจต่อการให้บริการแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ซึ่งพบว่า ในด้านคุณภาพการบริการบุคคล และด้านข้อมูลสารสนเทศด้านการท่องเที่ยว มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่ในด้านสถานที่ และด้านสิ่งอำนวยความสะดวกไม่แตกต่างกัน และผลการเปรียบเทียบความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวเอเชียและนักท่องเที่ยวชาวยุโรป พบว่าไม่แตกต่างกัน สรุปผลการวิจัย ความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติต่อการให้บริการของศูนย์บริการข้อมูลท่องเที่ยว การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิอยู่ในระดับมาก แต่เมื่อเปรียบเทียบระดับความคาดหวังกับระดับความพึงพอใจต่อการให้บริการนั้น พบว่าแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.565
title: ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการโค้ชกับความสำเร็จในการแข่งขันของนักกีฬาเทควันโดหญิงในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 42

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการโค้ชกับความสำเร็จในการแข่งขันของนักกีฬาเทควันโดหญิง กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาเทควันโดประเภทหญิงเดี่ยวเคียวรูกิ (ต่อสู้) จากการแข่งขัน 8 รุ่น รวมจำนวน 104 คน ในรายการแข่งขันเทควันโด กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 42 ณ จังหวัดสุพรรณบุรี ประจำปี 2556 ซึ่งทำการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive sampling) เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามเชิงสัมภาษณ์เกี่ยวกับพฤติกรรมการโค้ชตามแนวคิดของเรนเนอร์ มาร์เทน (Rainer Martens) แบบบันทึกผลการแข่งขันของนักกีฬาเทควันโด และตารางแบ่งกลุ่มความสำเร็จของนักกีฬาตามทฤษฎีการตั้งเป้าหมาย นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ค่าทางสถิติหาความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ความสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearson Correlation Coefficient) โดยทดสอบนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05ผลการวิจัยพบว่า1. ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการโค้ชกับความสำเร็จตามความคาดหวังของนักกีฬาเทควันโด พบว่า พฤติกรรมการโค้ชด้านหลักการและปรัชญาการโค้ชที่เน้นการพัฒนาตัวนักกีฬาเป็นอันดับแรกและชัยชนะเป็นอันดับรอง มีความสัมพันธ์ในระดับปานกลางกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูง พฤติกรรมการโค้ชด้านวิธีการโค้ชแบบนำเข้าสู่เกมการเล่นมีความสัมพันธ์ในระดับสูงกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูง และพฤติกรรมการโค้ชด้านรูปแบบการโค้ชแบบร่วมมือ มีความสัมพันธ์ในระดับสูงกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .052. ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการโค้ชกับความสำเร็จตามผลลัพธ์จากการแข่งขันของนักกีฬาเทควันโด พบว่า พฤติกรรมการโค้ชด้านหลักการและปรัชญาการโค้ชที่เน้นการพัฒนาตัวนักกีฬาเป็นอันดับแรกและชัยชนะเป็นอันดับรอง มีความสัมพันธ์ในระดับสูงกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูง พฤติกรรมการโค้ชด้านวิธีการโค้ชแบบนำเข้าสู่เกมการเล่นมีความสัมพันธ์ในระดับปานกลางกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูง และพฤติกรรมการโค้ชด้านรูปแบบการโค้ชแบบร่วมมือ มีความสัมพันธ์ในระดับสูงกับกลุ่มที่ประสบความสำเร็จระดับสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.566
title: ผลของการฝึกจินตภาพที่มีต่อความแม่นยำในกีฬาเปตอง

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกจินตภาพที่มีต่อความแม่นยำในกีฬาเปตอง และเปรียบเทียบความแม่นยำในกีฬาเปตองระหว่างการโยนลูกเลียด การโยนลูกโด่ง การโยนลูกกระทบ ของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมวิธีดำเนินการวิจัย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือนักเรียนชายอายุเฉลี่ย 10-12 ปี จากโรงเรียนเคหะทุ่งสองห้องวิทยา 1 ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง ทุกคนเคยมีประสบการณ์การฝึกทักษะกีฬาเปตองเบื้องต้น จำนวน 34 คน นำมาแบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลองซึ่งฝึกจินตภาพควบคู่กับการฝึกทักษะในการโยนลูกเปตอง และกลุ่มควบคุมซึ่งฝึกทักษะกีฬาเปตองเพียงอย่างเดียว ให้กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมทำการทดสอบความแม่นยำในการโยนลูกเปตอง และแบบประเมินจินตภาพก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 นำผลการทดสอบที่ได้มาวิเคราะห์ผลทางสถิติเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของคะแนนความแม่นยำในการโยนลูกเปตอง และเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนประเมินจินตภาพก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 ทดสอบค่าที และความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ ทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัย ความสามารถในการโยนลูกโด่งของกลุ่มทดลองแตกต่างจากกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ความสามารถในการโยนลูกเลียดของกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุม หลังจากการฝึก 8 สัปดาห์ ส่วนลูกกระทบไม่มีความแตกต่างกันสรุปผลการวิจัย ผลของการฝึกจินตภาพควบคู่กับการฝึกทักษะกีฬาเปตองในกลุ่มทดลองมีผลต่อการพัฒนาการโยนลูกเลียดหลังสัปดาห์ที่ 8 และมีผลต่อลูกโด่งหลังสัปดาห์ที่ 4 และสัปดาห์ ที่ 8 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนลูกกระทบไม่แตกต่างกันทั้ง 2 กลุ่ม แสดงว่าการฝึกจินตภาพควบคู่กับการฝึกทักษะกีฬาเปตองมีส่วนช่วยให้เกิดการเรียนรู้ได้เร็วกว่าการฝึกทักษะกีฬาเปตองเพียงอย่างเดียว
DOI: 10.14457/cu.the.2013.567
title: การศึกษาศักยภาพของธุรกิจนำเที่ยวในกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาศักยภาพของธุรกิจนำเที่ยวในกรุงเทพมหานคร และ (2) เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นต่อศักยภาพองค์การระหว่างหัวหน้างานและผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยว ซึ่งกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นกลุ่มตัวอย่างจากธุรกิจนำเที่ยวในกรุงเทพมหานคร จำนวนทั้งสิ้น 330 ราย โดยการเก็บข้อมูลในกลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยว จำนวน 165 ราย และหัวหน้างาน หรือเทียบเท่า จำนวน 165 ราย โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในเก็บข้อมูล จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าความถี่ (Frequency) ร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Mean) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard deviation) และหาค่าที “t” (Independent samples t-test) เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างตัวแปร จากนั้นใช้วิธีการสนทนากลุ่ม (Focus Group) โดยมีผู้ทรงคุณวุฒิทางด้านการท่องเที่ยว และกลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยว จำนวน 6 ราย ซึ่งข้อมูลที่ได้ จะมีลักษณะเป็นความคิดเห็นและข้อเสนอแนะ ทางผู้วิจัยได้นำมาวิเคราะห์เชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการวิเคราะห์ใจความสำคัญ (Thematic Analysis)ผลการวิจัยพบว่า1. ศักยภาพของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากในทุกด้าน ได้แก่ ด้านอุปนิสัย (x̅= 4.16) ด้านทัศนคติ (x̅= 4.05) ด้านทักษะ (x̅= 3.91) ด้านความรู้ (x̅= 3.86) และด้านแรงจูงใจ (x̅= 3.84)2. ศักยภาพองค์การของธุรกิจนำเที่ยวโดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก ได้แก่ ด้านจริยธรรมในอาชีพ (x̅= 4.44) ด้านสินค้าและบริการ (x̅= 4.13) ด้านการรายงาน (x̅= 3.94) ด้านการประสานงาน (x̅= 3.93) ด้านการวางแผน (x̅= 3.93) ความพร้อมทางด้านสถานที่ (x̅=3.92) ด้านการวินิจฉัยสั่งการ (x̅= 3.86) ด้านการจัดองค์การ (x̅= 3.80) ด้านการจัดทำงบประมาณ (x̅=3.79) ด้านการจัดการบุคลากร (x̅= 3.60)3. เมื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นต่อศักยภาพองค์การระหว่างหัวหน้างานและผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวพบว่า โดยภาพรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จำนวน 5 ด้าน ได้แก่ ด้านการวางแผน ด้านการจัดองค์การ ด้านการจัดการบุคลากร ด้านสินค้าและบริการ และด้านจริยธรรมในอาชีพ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.861
title: หน้าที่ข้างเคียงในการชำระหนี้

description: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไม่ได้บัญญัติความหมายและขอบเขตของหน้าที่ในการชำระหนี้ไว้ให้ชัดเจน จึงมีประเด็นปัญหาว่าหน้าที่ในการชำระหนี้ให้ถูกต้องตามความประสงค์อันแท้จริงแห่งมูลหนี้นั้น จะต้องประกอบด้วยหน้าที่อะไรบ้าง นอกเหนือไปจากหน้าที่ที่คู่สัญญาได้มีการตกลงหรือกำหนดกันไว้อย่างชัดแจ้งในสัญญา หรือหน้าที่ตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่บัญญัติไว้ให้คู่สัญญามีสิทธิและหน้าที่ต่อกันแล้ว คู่สัญญาจะยังคงมีหน้าที่อื่นๆอีกหรือไม่ เพียงใด จากการศึกษาพบว่า หน้าที่ในการชำระหนี้ให้ถูกต้องตามนิติสัมพันธ์ทางหนี้ในระบบกฎหมายแพ่งเยอรมันนั้น ประกอบด้วย “หน้าที่หลัก (Hauptleistungspflichten)” และ “หน้าที่ข้างเคียง (Nebenleistungspflichten)” โดย “หน้าที่หลักในการชำระหนี้” หมายถึง หน้าที่ที่คู่สัญญาได้มีการตกลงกันไว้อย่างชัดแจ้งในสัญญา หรือหน้าที่ตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่บัญญัติไว้ให้คู่สัญญามีสิทธิและหน้าที่ต่อกัน ส่วน “หน้าที่ข้างเคียงในการชำระหนี้” หมายถึง หน้าที่ที่ช่วยเพิ่มเติมหรือช่วยเสริมหน้าที่หลักในการชำระหนี้ให้สมบูรณ์ครบถ้วน ซึ่งไม่อาจจะระบุไว้ให้ชัดเจนได้ แต่คู่สัญญาจะมีหน้าที่ข้างเคียงต่อกันอย่างไรนั้น ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ สภาวะแวดล้อม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วัตถุประสงค์ของสัญญานั้นเองได้กำหนดให้หน้าที่ข้างเคียงดังกล่าวเกิดมีขึ้น ดังนั้น หน้าที่ในการชำระหนี้ให้ถูกต้องตามความประสงค์อันแท้จริงแห่งมูลหนี้จะต้องประกอบด้วยหน้าที่หลักและหน้าที่ข้างเคียงในการชำระหนี้ผู้เขียนจึงได้เสนอแนะแนวทางในการแก้ไขปัญหาในเรื่องนี้โดยการตีความบทบัญญัติเกี่ยวกับหน้าที่ในการชำระหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ให้ครอบคลุมถึงหน้าที่ข้างเคียงในการชำระหนี้ด้วย พร้อมทั้งได้เสนอแนะให้มีการปรับปรุงแก้ไขบทบัญญัติมาตรา 193 มาตรา 194 และ มาตรา 215 ให้ครอบคลุมถึงเรื่องหน้าที่ข้างเคียงในการชำระหนี้ ทำนองเดียวกับบทบัญญัติมาตรา 241(2) มาตรา 280 (1) และ (3) มาตรา 281 มาตรา 282 มาตรา 323 (1) และ มาตรา 324 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมัน ปี ค.ศ. 2002
DOI: 10.14457/cu.the.2013.862
title: สิทธิในการมีชีวิตกับโทษประหารชีวิตในประเทศไทย

description: สิทธิในการมีชีวิตเป็นสิทธิเด็ดขาดที่เป็นส่วนหนึ่งและมีธรรมชาติร่วมกับสิทธิมนุษยชน ถือกำเนิดและดำรงอยู่ร่วมกันกับการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ทั้งปัจเจกชนและรัฐไม่สามารถอ้างสิทธิหรือหน้าที่ใดๆ เพื่อพรากไปได้ โดยมีสถานะเป็นหลักการที่สำคัญที่สุดหลักการหนึ่งในทัศนะของนิติศาสตร์ ด้วยเหตุว่า หากมนุษย์ไร้ซึ่งสิทธิในการมีชีวิตอย่างเด็ดขาดแล้ว ก็ย่อมส่งผลให้ไม่สามารถเข้าถึงสิทธิประการอื่นๆ ทั้งในทางสิทธิมนุษยชนและสิทธิในทางกฎหมายได้เลย ทั้งได้ปรากฏแนวความคิดของการดำรงอยู่และความสำคัญอย่างต่อเนื่องในทางปรัชญา ศาสนา ข้อตกลงระหว่างประเทศ นิตินโยบายผ่านทางคำพิพากษาของศาล และกระบวนการนิติบัญญัติในประเทศต่างๆ โดยการยืนยันว่า สิทธิในการมีชีวิตมีความสำคัญยิ่งกับการประกันศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ และเป็นหลักประกันการรับรองสิทธิมนุษยชนของรัฐต่อประชาชน แม้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยจะได้บัญญัติรับรองการดำรงอยู่ของสิทธิในการมีชีวิต แต่การลงโทษประหารชีวิตก็ยังเป็นการลงโทษตามกระบวนการยุติธรรมทางอาญาที่รุนแรงที่สุดในประเทศไทย ซึ่งการดำรงอยู่ของการลงโทษประหารชีวิตนี้ ได้เป็นปฏิปักษ์ต่อสถานะและความสำคัญของการดำรงอยู่ของสิทธิในการมีชีวิตเป็นอย่างยิ่ง โดยเป็นการปฏิเสธความเป็นสิทธิเด็ดขาดของสิทธิในการมีชีวิต และเป็นการอ้างอำนาจหน้าที่ของรัฐที่ได้รับจากปัจเจกชนในการปกป้องสังคมเพื่อกลับไปพรากชีวิตของปัจเจกชนเอง ทั้งที่เหตุผลที่รัฐได้อ้างเพื่อทำลายสถานะและการดำรงอยู่ของสิทธิในการมีชีวิตนี้ เป็นเพียงจินตนาการที่ไม่อาจพิสูจน์ได้อย่างแน่ชัดว่า บรรลุในทางวัตถุประสงค์ เมื่อการยืนยันถึงความสำคัญของสิทธิในการมีชีวิตอันมีความสำคัญยิ่งต่อสิทธิมนุษยชนได้ส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่อการพัฒนากระบวนการยุติธรรมของประเทศไทยแล้ว การศึกษาและการดำเนินกระบวนการยกเลิกการลงโทษประหารชีวิตโดยระลึกถึงความสำคัญของสิทธิในการมีชีวิตจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นยิ่ง ซึ่งในระหว่างกระบวนการดังกล่าว ประเทศไทยควรมีการนิติบัญญัติกฎหมายระดับพระราชบัญญัติขึ้นเพื่อพักใช้การลงโทษประหารชีวิตไว้ชั่วคราว อันจะเป็นก้าวแรกที่สำคัญและเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนากระบวนการยุติธรรมของประเทศไทย ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.863
title: มาตรฐานบังคับกับความรับผิดของผู้ประกอบการต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย

description: พระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 ในมาตรา 7 ไม่ได้กำหนดให้การปฏิบัติตามมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมแบบบังคับเป็นข้อยกเว้นความรับผิดของผู้ประกอบการ ด้วยเหตุผลที่มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมเป็นมาตรฐานขั้นต่ำ และการตรวจสอบสินค้าใช้วิธีการสุ่มตรวจตัวอย่างสินค้า กรณีดังกล่าว ส่งผลกระทบต่อผู้ประกอบการส่วนใหญ่ของประเทศไทยซึ่งเป็นผู้ประกอบการขนาดกลางและขนาดย่อม ให้ต้องแบกรับภาระความรับผิดมากเกินไป เมื่อพิจารณาถึงความสามารถของผู้ประกอบการส่วนใหญ่แล้วไม่อาจจะแบกรับภาระดังกล่าวได้เพียงฝ่ายเดียว ด้วยเหตุผลด้านเงินทุนของผู้ประกอบการที่มีอยู่อย่างจำกัด แม้ผู้ประกอบการจะได้ปฏิบัติตามมาตรฐานที่กำหนดไว้โดยเคร่งครัด ซึ่งการปฏิบัติตามมาตรฐานที่กำหนดนั้นมีภาระค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างสูง แต่ผู้ประกอบการก็ยังมีความเสี่ยงต้องชดใช้ค่าเสียหายอีกเช่นกัน ซึ่งกรณีดังกล่าวย่อมส่งผลกระทบในทางลบต่อความอยู่รอดของผู้ประกอบการ ตลอดจนการพัฒนาทางอุตสาหกรรมและเศรษฐกิจของประเทศไทยดังนั้น ผู้วิจัยจึงได้ทำการศึกษาถึงมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมแบบบังคับ และกระบวนการควบคุมคุณภาพว่ามีความเหมาะสมเพียงพอ และมีน้ำหนักมากพอที่จะให้ผู้ประกอบการที่ได้ปฏิบัติตามมาตรฐานและการควบคุมคุณภาพดังกล่าวสามารถใช้เป็นข้อยกเว้นความรับผิดได้หรือไม่ ตลอดจนศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายความรับผิดในผลิตภัณฑ์ของต่างประเทศ ได้แก่ ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศเยอรมนี ประเทศอังกฤษ ประเทศแคนาดา ประเทศญี่ปุ่น และประเทศสิงคโปร์ ทั้งนี้ เพื่อจะหาแนวทางที่เหมาะสมสำหรับการกำหนดข้อยกเว้นความรับผิดดังกล่าวในพระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551
DOI: 10.14457/cu.the.2013.864
title: ปัจจัยในการกำหนดบัญชีอัตราโทษสำหรับความผิดฐานลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา

description: ระวางโทษจำคุกสำหรับความผิดฐานลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญาค่อนข้างกว้างขวาง ทั้งไม่ได้มีการกำหนดปัจจัยที่ใช้สำหรับการพิจารณากำหนดอัตราโทษจำคุกไว้อย่างครอบคลุม และชัดแจ้ง ส่งผลให้เกิดความยากลำบากแก่ศาลในการใช้ดุลพินิจกำหนดอัตราโทษจำคุกที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดฐานลักทรัพย์ซึ่งกระทำความผิดตามบทบัญญัติมาตราเดียวกัน และข้อเท็จจริงแห่งคดีไม่แตกต่างกันมากนักให้เป็นไปในแนวทางเดียวกัน วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมีวัตถุประสงค์ที่จะพิจารณาว่าการที่ศาลจะใช้ดุลพินิจกำหนดอัตราโทษจำคุกที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดฐานลักทรัพย์นั้น ควรมีสิ่งใดมาใช้เป็นแนวทางประกอบการใช้ดุลพินิจหรือไม่จากการศึกษา ค้นคว้าวิธีการกำหนดอัตราโทษจำคุกของต่างประเทศ พบว่าผู้พิพากษาในต่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศสหรัฐอเมริกาสามารถใช้ดุลพินิจกำหนดอัตราโทษจำคุกให้เป็นไปในแนวทางเดียวกันได้อย่างเป็นระบบด้วยวิธีการกำหนดให้มีบัญชีอัตราโทษ (Sentencing Guidelines) สำหรับความผิดฐานต่างๆ กล่าวคือ บัญชีอัตราโทษจะกำหนดไว้โดยชัดแจ้งว่าหากคดีมีข้อเท็จจริงเช่นนี้ ศาลควรจะต้องกำหนดโทษที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดในอัตราใด ส่งผลให้การใช้ดุลพินิจของศาลในการกำหนดอัตราโทษจำคุกที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดฐานต่างๆ เกิดความเป็นเอกภาพ และอำนวยความยุติธรรมให้แก่ผู้กระทำความผิดในแต่ละคดีมากยิ่งขึ้นวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมีข้อเสนอแนะว่าควรมีการจัดทำบัญชีอัตราโทษสำหรับความผิดฐานลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญาในลักษณะที่ว่าหากคดีมีข้อเท็จจริงเช่นนี้ ศาลควรจะต้องกำหนดโทษจำคุกที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดในอัตราใด เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาในเรื่องความยากลำบากแก่ศาลในการใช้ดุลพินิจกำหนดอัตราโทษจำคุกที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดฐานลักทรัพย์ซึ่งกระทำความผิดตามบทบัญญัติมาตราเดียวกัน และข้อเท็จจริงแห่งคดีไม่แตกต่างกันมากนักให้เป็นไปในแนวทางเดียวกัน และเพื่อเป็นการอำนวยความยุติธรรมให้แก่ผู้กระทำความผิดในแต่ละคดีมากยิ่งขึ้นอีกด้วย