cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1371
title: การพัฒนารูปแบบและการให้บริการสำหรับผู้สูงอายุในศูนย์สร้างสุขทุกวัย สำนักวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยว กรุงเทพมหานคร: ศึกษากรณีศูนย์สร้างสุขทุกวัยเกียกกาย

description: การศึกษาเรื่อง “การพัฒนารูปแบบและการให้บริการสำหรับผู้สูงอายุในศูนย์สร้างสุขทุกวัย สำนักวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยว: ศึกษากรณีศูนย์สร้างสุขทุกวัยเกียกกาย มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจความต้องการของผู้สูงอายุที่มาใช้บริการในศูนย์สร้างสุขทุกวัยเกียกกาย และเพื่อศึกษาสภาพปัญหาข้อจำกัดในการจัดบริการผู้สูงอายุของศูนย์ อีกทั้งศึกษาถึงรูปแบบและแนวทางในการให้บริการผู้สูงอายุเพื่อให้ผู้สูงอายุมีคุณภาพชีวิตที่ดี ซึ่งผู้วิจัยเลือกศึกษากรณีศูนย์สร้างสุขทุกวัยเกียกกาย เนื่องจากเป็นศูนย์นำร่องศูนย์เดียวที่ตั้งอยู่ในศูนย์ราชการกรุงเทพมหานคร และมีกลุ่มผู้สูงอายุจำนวนมากมาใช้บริการเป็นลำดับต้นๆ จากจำนวน 35 ศูนย์ ดังนั้นการดำเนินงานด้านบริการผู้สูงอายุให้ตรงกับความต้องการและมีคุณภาพชีวิตที่ดีนั้น จำเป็นอย่างยิ่งต้องพัฒนารูปแบบและการให้บริการสำหรับผู้สูงอายุ ให้สามารถขับเคลื่อนพันธกิจการให้บริการสาธารณะของหน่วยงานสู่เป้าประสงค์ และเพื่อให้ศูนย์สร้างสุขทุกวัยเกียกกายเป็นศูนย์ต้นแบบในอนาคตกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา แบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้สูงอายุผู้ใช้บริการ เจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานศูนย์ และผู้บริหารของสำนักวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยว กรุงเทพมหานคร ซึ่งวิธีวิจัยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative data) โดยการศึกษาสังเกตกลุ่มบุคคล ลักษณะเจาะลึกและการสัมภาษณ์ อาศัยเครื่องมือการวิจัยต่างๆ ประกอบด้วยแบบสำรวจความต้องการ การสัมภาษ์เชิงลึก สนทนากลุ่ม (Focus group) เพื่อระดมความคิดเห็นในแบบลักษณะประชาคมผู้สูงอายุ จากนั้นนำข้อมูลมาประมวลและวิเคราะห์ โดยวิธีการวิเคราะห์เชิงพรรณนาและวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
DOI: 10.14457/tu.the.2020.11
title: ปัญหามาตรการเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากมลพิษทางเสียง: ศึกษากรณีท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

description: การศึกษาถึงปัญหามาตรการเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากมลพิษทางเสียง ศึกษากรณีท่าอากาศยานสุวรรณภูมิในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงกระบวนการการเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากมลพิษทางเสียง ปัญหาและอุปสรรคของกระบวนการและขั้นตอนการเยียวยา ตลอดจนเสนอแนะแนวทางเพื่อพัฒนาและปรับปรุงมาตรการเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากมลพิษทางเสียงจากการดำเนินงานท่าอากาศยานสุวรรณภูมิของบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) (ทอท.) ให้ดียิ่งขึ้น ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ประกอบด้วยการวิจัยเอกสารโดยทบทวนแนวคิด ทฤษฎีและวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับการเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบมลพิษทางเสียง และสัมภาษณ์ผู้มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการเยียวยาดังกล่าว ซึ่งบุคลากรที่เป็นประชากรเป้าหมายของการศึกษา ได้แก่เจ้าหน้าที่ฝ่ายสิ่งแวดล้อม เจ้าหน้าที่ฝ่ายนิติกรรมสัญญา และเจ้าหน้าที่ฝ่ายคดี จากนั้นจึงรวบรวมข้อเท็จจริง รวมทั้งปัญหาและอุปสรรคที่เกิดขึ้นจากการปฏิบัติงานมาทำการวิเคราะห์เพื่อแนวทางแก้ไขต่อไปผลการศึกษาพบว่า ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิได้จัดการกับปัญหาผลกระทบจากมลพิษทางเสียง โดยนำแนวทางการจัดการมลพิษทางเสียงตามแนวทางการจัดการปัญหามลพิษทางเสียงจากอากาศยานอย่างสมดุลขององค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศมาใช้ในการดำเนินงาน การจ่ายเงินชดเชยเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากมลพิษทางเสียง ตลอดจนมีมาตรการติดตามตรวจวัดระดับเสียงและให้ความช่วยเหลือและดูแลชุมชนโดยรอบท่าอากาศยาน อย่างไรก็ตาม ยังคงมีผู้ที่ได้รับผลกระทบที่ไม่ได้รับการเยียวยาและมีความขัดแย้งกันจนนำไปสู่ข้อพิพาทไม่ว่าจะในเรื่องของการไม่ยอมรับราคาประเมิน ปัญหาด้านเอกสาร หรือความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนเกี่ยวกับสิทธิที่จะได้รับการเยียวยาดังที่ปรากฏว่ามีการฟ้องร้องเป็นคดีต่อศาลอีกเป็นจำนวนมากผู้วิจัยได้เสนอแนวทางแก้ไขปัญหามาตรการเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากมลพิษทางเสียงกรณีท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ 2 ประการ ดังนี้ประการแรก คือ การเพิ่มเติมมาตรการเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากมลพิษทางเสียงโดยนำมาตรการทางกฎหมายมากำกับดูแลมาตรการเยียวยา นำเครื่องมือทางเศรษฐศาสตร์มาปรับใช้และกำหนดมาตรการเยียวยาทางสังคมในรูปแบบต่าง ๆ ให้ครอบคลุมกับปัญหาที่เกิดมากยิ่งขึ้นประการที่สอง คือ การปรับปรุงในส่วนของการดำเนินกระบวนการเยียวยาของผู้ปฏิบัติงาน โดยอาจพิจารณาเพิ่มจำนวนบุคลากรและบูรณาการการทำงานร่วมกัน สร้างความรู้ความเข้าใจและจิตสำนึกร่วมกันให้แก่ผู้ปฏิบัติงาน และแต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นเพื่อช่วยดูแลการเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากมลพิษทางเสียงขึ้นเป็นการเฉพาะ
DOI: 10.14457/tu.the.2020.12
title: การศึกษาความพร้อมต่อการขับเคลื่อนแนวความคิดการออกแบบเพื่อคนทุกกลุ่ม: กรณีศึกษา เทศบาลนครนนทบุรี เทศบาลเมืองบางบัวทอง และเทศบาลตำบลบางใหญ่

description: การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการขับเคลื่อนแนวคิดการออกแบบเพื่อคนทุกกลุ่มว่าได้มีการนำไปปฏิบัติตลอดใช้ได้จริงหรือไม่ ทั้งทราบถึงผลการขับเคลื่อน แนวทางการขับเคลื่อน ประเด็นปัญหา ซึ่งเป็นข้อมูลจากการสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่เทศบาล ผู้พิการ ผู้ประกอบการในพื้นที่ และประชาชน รวมถึงนักวิชาการที่เกี่ยวกับแนวคิดการออกแบบเพื่อคนทุกกลุ่ม โดยมุ่งศึกษาผลให้ทราบถึงความต้องการ และส่งผลไปสู่การพัฒนาการขับเคลื่อนงานภาครัฐในอนาคต ซึ่งผู้วิจัยกำหนดพื้นที่ 3 แห่ง ประกอบด้วย เทศบาลนครนนทบุรี เทศบาลเมืองบางบัวทอง และเทศบาลตำบลบางใหญ่ ทั้งนี้ มีประเด็นที่จะทำการศึกษา จำนวน 3 ประเด็น คือ (1) ศึกษาความพร้อมในการรองรับคนทุกกลุ่ม โดยศึกษาจากโครงสร้างพื้นฐาน โดยแบ่งเป็น 3 ระดับ คือ ระดับอาคารของหน่วยงานเทศบาล ระดับสถานที่สาธารณะที่อยู่ในการกำกับของเทศบาล และระดับหน่วยงานนอกกำกับดูแล (2) ศึกษาประเด็นปัญหาในการขับเคลื่อนการออกแบบเพื่อคนทุกกลุ่ม และ (3) เสนอแนะแนวทางการขับเคลื่อนการออกแบบเพื่อคนทุกกลุ่ม ผลการศึกษาวิจัย พบว่า ในส่วนของตัวอาคารสำนักงานเทศบาลนั้น เทศบาลี่มีขนาดใหญ่อย่างเทศบาลนครนนทบุรี และเทศบาลเมืองบางบัวทอง ให้ความสำคัญกับการออกแบบเพื่อคนทุกกลุ่มเพื่อที่จะสามารถเข้าไปใช้บริการได้อย่างสะดวก ส่วนพื้นที่สาธารณะที่อยู่ในการกำกับดูแลของเทศบาลพบว่าทุกพื้นที่อยู่ในระดับต่ำ โดยพื้นที่ที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด คือ พื้นที่ที่อยู่ในการกำกับดูแลของเทศบาลนครนนทบุรี รองลงมาคือเทศบาลตำบลบางใหญ่ ซึ่งเป็นผลจากการสถานที่ดังกล่าวเป็นพื้นที่ต่อเนื่องจากพื้นที่ของเอกชนที่มีการนำการออกแบบโครงสร้างพื้นที่เพื่อคนทุกกลุ่ม และสุดท้ายพื้นที่ห้างสรรพสินค้า ตลาด แหล่งท่องเที่ยว ที่อยู่นอกการกำกับของเทศบาล พบว่า ในพื้นที่ของเทศบาลนครนนทบุรีมีมากที่สุด รองลงมาคือเทศบาลตำบลบางใหญ่ ซึ่งอาจเป็นผลจากพื้นที่ดังกล่าวเป็นพื้นที่เศรษฐกิจใหม่จึงได้มีการออกแบบเพื่อรองรับการเดินทางเข้ามาของคนทุกกลุ่ม ในส่วนผลที่ได้จากการสอบถามความคิดเห็นจากเจ้าหน้าที่เทศบาล ผู้พิการ ผู้ประกอบการในพื้นที่ และประชาชน รวมถึงนักวิชาการที่เกี่ยวกับแนวคิดการออกแบบเพื่อคนทุกกลุ่ม พบว่า คนที่ให้การสัมภาษณ์ทุกคนกล่าวว่ารู้จักแนวความคิดการออกแบบเพื่อคนทุกกลุ่ม แต่กลับมีผู้เข้าใจที่เข้าใจถูกต้องเพียงครึ่งหนึ่งของผู้ที่ให้การสัมภาษณ์ และส่วนมากกล่าวว่าจะพบพื้นที่ที่นำแนวคิดการออกแบบเพื่อคนทุกกลุ่มมาใช้นั้น เป็นพื้นที่ของเอกชนเป็นส่วนใหญ่ และปัญหาที่พบจากการใช้งานจริงพบว่าสร้างเป็นผลจากโครงสร้างพื้นฐานมากกว่าการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่รัฐหรือผู้ที่เข้ามาใช้บริการ สุดท้าย ผู้ที่ให้การสัมภาษณ์มองว่าปัญหาใหญ่ที่สุด คือ ปัญหาของทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องขาดการบูรณาการร่วมกัน ส่งผลให้เกิดการทำงานที่ทับซ้อนและส่งผลเสียตามมา รองลงมาคือ การปฏิบัติงานที่ไม่จริงจังของเจ้าหน้าที่รัฐในทุกระดับ ตั้งแต่ ผู้บริหารตลอดจนผู้ปฏิบัติงาน และอีกประเด็นปัญหา คือ เรื่องของระเบียบ กฎหมาย อำนาจหน้าที่ ที่ส่งผลต่อการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่รัฐปฏิบัติงานได้ลำบากมากขึ้น ดังนั้น จึงควรดำเนินการระหว่างหน่วยงาน และยกระดับการตรวจสอบในระยะก่อนดำเนินการและระยะดำเนินการ รวมไปถึงการพัฒนา/ตรวจสอบการทำงานของเจ้าหน้าที่
DOI: 10.14457/tu.the.2020.13
title: การศึกษาแนวทางการพัฒนาเพื่อยกระดับการให้บริการของศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์ สำนักงานเลขานุการปลัดกรุงเทพมหานคร

description: การศึกษาเรื่องแนวทางการพัฒนาเพื่อยกระดับการให้บริการของศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์สำนักงานเลขานุการปลัดกรุงเทพมหานคร ในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ กล่าวคือ 1) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการดำเนินงานของศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์ สลป. 2) เพื่อศึกษาความคาดหวังของประชาชนต่อการให้บริการของศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์ สลป. 3) เพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาเพื่อยกระดับการให้บริการของศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์ สลป. เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพและการสัมภาษณ์เชิงลึกแบบเป็นทางการและไม่เป็นทางการกับผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ประกอบด้วย 1) หน่วยงานราชการภายใน (กรุงเทพมหานคร) 2) หน่วยงานราชการภายนอก และ 3) กลุ่มประชาชนผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อการดำเนินงานของศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์ สลป. ได้แก่ นโยบายการบริหาร โครงสร้าง อำนาจหน้าที่และบทบาทของศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์ สลป. สมรรถนะของเจ้าหน้าที่ กระบวนการบริหารจัดการเรื่องร้องเรียน การประสานงานระหว่างศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์กับหน่วยงานภายในกรุงเทพมหานครและหน่วยงานภายนอก รวมถึงการติดตามและประเมินผล ส่วนความคาดหวังของประชาชนต่อการให้บริการของศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์ สลป. นั้น พบว่า เรื่องร้องเรียนได้รับการแก้ไขอย่างรวดเร็วโดยการตอบสนองที่รวดเร็วเมื่อมีการติดตามเรื่อง และประชาชนยังคาดหวังว่าจะได้รับความเป็นธรรมจากปัญหาที่ได้ร้องเรียน และการเสนอแนะ แนวทางการพัฒนาเพื่อยกระดับการให้บริการของศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์ สลป. พบว่า นโยบายการบริหาร โครงสร้างอำนาจหน้าที่และบทบาท กระบวนการบริหารจัดการข้อร้องเรียน การสื่อสารและประสานงานกับหน่วยงานต่างๆ การพัฒนากรอบสมรรถนะใหม่และการพัฒนาระบบจัดการองค์ความรู้ และการพัฒนาระบบติดตามและประเมินผล คือสิ่งที่สำคัญอันนำไปสู่การพัฒนาช่องทางการร้องเรียนที่หลากหลายและมีระบบการจัดการเรื่องร้องเรียนอย่างเป็นทางการในปัจจุบัน จากผลการศึกษามีข้อเสนอแนะครั้งต่อไป คือ 1) การศึกษาเพื่อพัฒนาบทบาทการทำงานเชิงรุกของศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์ สลป. บนพื้นฐานของการมีส่วนร่วมโดยชุมชน ในการจัดการปัญหาเรื่องร้องเรียนของกรุงเทพมหานครให้เกิดประสิทธิผล 2) การศึกษาเพื่อพัฒนากลไกบูรณาการความร่วมมือในการจัดการปัญหาเรื่องร้องเรียนระหว่างหน่วยงานด้านการให้บริการสาธารณูปโภคพื้นฐาน ในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร 3) การศึกษารูปแบบการสื่อสารภายในองค์การและระหว่างองค์การ ที่มีประสิทธิภาพสูง ของศูนย์เรื่องราวร้องทุกข์ สลป. และ 4) การศึกษาเปรียบเทียบตัวแบบการจัดวางโครงสร้างองค์การของหน่วยงานบริหารจัดการเรื่องร้องเรียน ของมหานครชั้นนำในต่างประเทศ
DOI: 10.14457/tu.the.2020.15
title: ความร่วมมือในการจัดการปัญหาการทำลายทรัพยากรธรรมชาติ ในพื้นที่ตำบลน้ำพาง อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาลักษณะความร่วมมือของภาคส่วนต่างๆในการจัดการปัญหาการทำลายทรัพยากรธรรมชาติในพื้นที่ตำบลน้ำพาง อำเภอแม่จริม จังหวัดน่านและ 2) วิเคราะห์ปัจจัยความสำเร็จในการแก้ไขปัญหาการทำลายทรัพยากรธรรมชาติในพื้นที่ตำบลน้ำพาง อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน โดยศึกษาเอกสารงานวิจัยการแสดงความคิดเห็นของประชาชนบางส่วนของชุมชนตำบลน้ำพางผ่านสื่อออนไลน์ และบุคคลที่มีความเกี่ยวข้องกับน้ำพางโมเดล เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research)โดยการนำเสนอในรูปแบบเชิงพรรณนา (Descriptive Research)เครื่องมือการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบบันทึกข้อมูล และแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง จากกลุ่มเป้าหมายโดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก(In –Depth Interview)ผลการวิจัย พบว่า 1) ลักษณะความร่วมมือของภาคส่วนต่างๆ ในการจัดการปัญหาการทำลายทรัพยากรธรรมชาติในพื้นที่ตำบลน้ำพาง อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน ประกอบด้วย (1) การริเริ่มแก้ไขปัญหาการทำลายทรัพยากรธรรมชาติโดยประชาชนบ้านน้ำพางส่งผลให้การแก้ไขปัญหาได้ตรงจุด(2) การปรึกษาหารือเป็นกระบวนการแบ่งปันข้อมูลซึ่งกันและกันทั้งระหว่างชาวบ้านและชาวบ้านกับองค์กรภาคส่วนต่างๆ เพื่อทำความเข้าใจให้ตรงกัน (3) การเกิดข้อตกลงร่วมกันเป็นผลให้ผู้ที่เกี่ยวข้องที่เกิดจากผลกระทบจากทุกภาคส่วนได้ร่วมคิด ร่วมการตัดสินใจและร่วมกันแก้ปัญหาอย่างยั่งยืน(4) การแบ่งหน้าที่รับผิดชอบ บทบาทหลักในยุทธศาสตร์น้ำพางโมเดลนั้นเป็นของภาคประชาชน โดยได้รับการสนับสนุนจากภาคส่วนต่างๆ ได้แก่ ภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคประชาสังคมและ 2) ปัจจัยความสำเร็จในการแก้ไขปัญหาการทำลายทรัพยากรธรรมชาติในพื้นที่ตำบลน้ำพาง อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน ประกอบด้วย (1)การให้อำนาจในการตัดสินใจ บทบาทของภาครัฐที่แสดงให้เห็นว่าเป็นการให้อำนาจการตัดสินใจแก่ชุมชน เช่น การที่รัฐชะลอการยึดคืนพื้นที่ในตำบลน้ำพางแล้วให้โอกาสชุมชนในการแก้ไขปัญหา การให้อำนาจตัดสินใจได้สะท้อนให้เห็นผ่านกิจกรรมต่างๆ ผ่านวิสาหกิจชุมชนและกองทุนหมุนเวียนกลุ่มเกษตรกรตำบลน้ำพาง (2) การให้ความรู้โดยผู้นำชุมชน จากองค์กรภาครัฐภาคประชาสังคม และองค์กรภาคเอกชน(3) พื้นฐานชุมชนที่เข้มแข็งจากความสัมพันธ์ของคนในชุมชนที่มีความสามัคคีและผูกพันธ์กันในวิถีชีวิตแบบเครือญาติ ซึ่งชุมชนหมู่ที่ 4 ตำบลน้ำพาง ได้รับคัดเลือกจากกรมส่งเสริมสิ่งแวดล้อมให้เป็นศูนย์การเรียนรู้หมู่บ้านต้นแบบปลอดการเผา ทำให้เกิดความภาคภูมิใจในชุมชน (4) ผู้นำที่ดี กำนันสวาท ธรรมรักษา เป็นผู้ริเริ่มในการเข้ามาเสนอทางแก้ไขปัญหาการทำลายทรัพยากรธรรมชาติในพื้นที่ตำบลน้ำพาง เป็นผู้ประสานและสร้างแรงจูงใจให้ชาวบ้านเข้ามามีส่วนร่วมโดยการทำให้ชาวบ้านเห็นเป็นแบบอย่าง และองค์ความรู้ใหม่จากการวิจัยในทุกขั้นตอนพบว่า การประสานความร่วมมือขององค์กรทุกภาคส่วนทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคประชาสังคม และภาคประชาชน เป็นกลไกสำคัญที่จะทำให้เกิดการแก้ไขปัญหาร่วมกันให้สำเร็จลุล่วงไปได้ตามเจตนารมณ์ เป็นการแก้ไขปัญหาอย่างยั่งยืน โดยมีความสัมพันธ์กับผู้นำชุมชนที่เป็นผู้ประสานงานที่ดี มีความรู้ มีทักษะชีวิตในการแก้ไขปัญหามีความคิดสร้างสรรค์ มีความสม่ำเสมอในการติดตามงาน และมีจิตสาธารณะเห็นประโยชน์ส่วนรวมเป็นสำคัญ
DOI: 10.14457/tu.the.2020.16
title: แนวทางการพัฒนายุทธศาสตร์ด้านการเกษตร: กรณีศึกษากลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก 1

description: การศึกษาเรื่อง แนวทางการพัฒนายุทธศาสตร์ด้านการเกษตร กรณีศึกษากลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก 1 เป็นการศึกษาการจัดทำแผนพัฒนากลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก 1 (จังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดชลบุรี จังหวัดระยอง) ประจำปี พ.ศ. 2562-2564 โดยมีจังหวัดชลบุรีเป็นศูนย์ปฏิบัติการของกลุ่มจังหวัด เป็นการศึกษาถึงอำนาจหน้าที่ บทบาท และความสัมพันธ์ของทุกภาคส่วน อาทิ ส่วนราชการ ภาคเอกชน ภาคประชาสังคม เกษตรกรในพื้นที่กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก 1 ในการร่วมกันจัดทำยุทธศาสตร์ด้านการเกษตรกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก 1 รวมทั้ง การศึกษาปัญหาและเสนอข้อเสนอแนะระหว่างจังหวัดในกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก 1 ในการจัดทำยุทธศาสตร์ โดยให้จังหวัดเป็นหน่วยรวบรวมปัญหาและความต้องการของกลุ่มเกษตรกรในพื้นที่ตั้งแต่ระดับหมู่บ้านขึ้นมาเสนอข้อมูลให้จังหวัดพิจารณาจัดทำแผนงานโครงการเพื่อเสนอเป็นยุทธศาสตร์ด้านการเกษตรกลุ่มจังหวัด โดยผลการศึกษาอาจเป็นประโยชน์และเป็นข้อเสนอแนะเพื่อใช้เป็นแนวทางในการพัฒนายุทธศาสตร์ด้านการเกษตรให้กลุ่มจังหวัดอื่น ๆ ต่อไปการศึกษาในครั้งนี้ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาในเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยใช้วิธีการศึกษาจากเอกสาร (Documentary Study) เช่น แผนพัฒนาจังหวัดภาคตะวันออก 1 (จังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดชลบุรี จังหวัดระยอง) ประจำปี พ.ศ. 2562-2564 กฎหมาย กฎระเบียบ หนังสือสั่งการที่เกี่ยวข้อง และการเก็บรวบรวมภาคสนามในลักษณะการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-Depth Interview) จากผู้ที่เกี่ยวข้องกับการจัดทำยุทธศาสตร์ด้านการเกษตรกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก 1 มีผลการศึกษา ดังนี้ ผลของการศึกษาปรากฏว่า ยุทธศาสตร์ด้านการเกษตรกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก 1 เป็นแผนงานที่สามารถตอบสนองความต้องการของประชาชนในพื้นที่พอสมควร เนื่องจากมีการรับฟังความคิดเห็นการประชุมรับฟังความคิดเห็นปรึกษาหารือร่วมกันกับบุคคลจากภาคส่วนต่าง ๆ ทั้งภาครัฐ เอกชน และภาคประชาสังคมในกลุ่มจังหวัด อย่างไรก็ตาม ในขั้นตอนของการพิจารณายุทธศาสตร์ในแต่ละด้านของกลุ่มจังหวัดของแต่ละหน่วยงานที่เกี่ยวข้องนั้น มีการปรับลดหรือตัดแผนการพัฒนาดังกล่าวในระหว่างการเสนอแผนงาน/โครงการ และงบประมาณ รวมถึง การพิจารณาอนุมัติแผนงาน/โครงการ และงบประมาณ จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ทำให้งบประมาณที่ได้รับการจัดสรรมีในจำนวนที่จำกัด ทำให้สามารถดำเนินโครงการที่มีลักษณะเดียวกันหรือมีความคล้ายคลึงกันกับโครงการของปีที่ผ่านมาจึงเห็นได้ว่า การจัดทำแผนพัฒนากลุ่มจังหวัด การจัดทำงบประมาณ รวมถึงการบริหารแผน ไม่มีลักษณะการกระจายอำนาจอย่างแท้จริงดังนั้น ข้อเสนอแนะในการศึกษาครั้งนี้ คือ ให้กลุ่มจังหวัดมีสถานะเป็นนิติบุคคลตามกฎหมายเพื่อให้มีอำนาจหน้าที่ในการพิจารณากลั่นกรองปัญหาและความต้องการของประชาชนในพื้นที่เพื่อให้การขับเคลื่อนยุทธศาสตร์ของกลุ่มจังหวัดมีความเป็นรูปธรรมมากขึ้น นอกจากนี้ ควรกำหนดกระบวนการบูรณาการในการจัดทำยุทธศาสตร์และการจัดทำคำของบประมาณของกลุ่มจังหวัด โดยเปิดโอกาสให้มีการเจรจาต่อรองในการพิจารณากลั่นกรองแผนงาน โครงการ กิจกรรม รวมถึง งบประมาณ โดยการจัดทำเป็นคณะทำงานตามภารกิจของแต่ละประเด็นการพัฒนาของแผนพัฒนากลุ่มจังหวัดในแต่ละด้านเพื่อให้การนำเสนอโครงการของกลุ่มจังหวัดที่ต้องการได้รับการจัดสรรงบประมาณสนับสนุน โดยสะท้อนการแก้ไขปัญหาของประชาชนในพื้นที่ โดยไม่ยึดติดกับข้อกฎหมายหรือระเบียบการบริหารงานของราชการส่วนกลาง หรือข้อสั่งการจากส่วนกลางเพียงอย่างเดียว
DOI: 10.14457/tu.the.2020.17
title: ผลของการสอนแบบสะท้อนคิดในวิชาวิทยาศาสตร์ต่อการตระหนักรู้การรู้คิดของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เปรียบเทียบการตระหนักรู้การรู้คิดของตนเอง ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่ได้เรียนด้วยวิธีการสอนที่แตกต่างกัน 2 วิธี คือการสอนที่ครูใช้การสะท้อนคิดและการสอนแบบปกติ และ 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่ได้เรียนด้วยวิธีการสอนที่แตกต่างกัน 2 วิธี คือการสอนที่ครูใช้การสะท้อนคิดและการสอนแบบปกติกลุ่มตัวอย่างในการศึกษาครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2563 โรงเรียนเซนต์คาเบรียล กรุงเทพมหานคร ใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive sampling) จำนวน 2 ห้องเรียนที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในวิชาวิทยาศาสตร์ที่ใกล้เคียงกัน แล้วใช้วิธีจับสลากเป็นกลุ่มทดลอง 1 ห้องเรียน และกลุ่มควบคุม 1 ห้องเรียน ห้องเรียนละ 42 คน เก็บข้อมูลโดยใช้การทำแบบทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียน และแบบวัดการตระหนักรู้การรู้คิดของตนเอง (Metacognition) ตามโมเดล Schraw & Dennison (1994) สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 มีข้อคำถามจำนวน 52 ข้อ ซึ่งนำมาจากงานวิจัยการพัฒนาเครื่องมือวัดและประเมินเมตาคอคนิชั่นของนักเรียนระดับประถมศึกษา และมัธยมศึกษา (สังวรณ์ งัดกระโทก, นลินี ณ นคร, ศศิธร ชุตินันทกุล, ปรารถนา พลอภิชาต และ ปิยนาฏ สิทธิฤทธิ์, 2559) ผลการศึกษาสรุปได้ดังนี้ 1) การเปรียบเทียบการตระหนักรู้การรู้คิดของตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่ได้เรียนด้วยวิธีการสอนที่แตกต่างกัน 2 วิธี คือการสอนที่ครูใช้การสะท้อนคิดและการสอนแบบปกติ พบว่าระดับการตระหนักรู้การรู้คิดของตนเองหลังเรียนในองค์ประกอบด้านความรู้เกี่ยวกับการรู้คิด (knowledge of cognition) และองค์ประกอบด้านการควบคุมการรู้คิด (Regulation of cognition) ของการตระหนักรู้การรู้คิดของตนเองที่ครูใช้การสะท้อนคิดมีระดับการตระหนักรู้การรู้คิดของตนเองสูงกว่าการตระหนักรู้การรู้คิดของตนเองนักเรียนที่เรียนด้วยการสอนที่ครูใช้การสอนแบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .052) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่ได้เรียนด้วยวิธีการสอนที่แตกต่างกัน 2 วิธี คือการสอนที่ครูใช้การสะท้อนคิดและการสอนแบบปกติ พบว่าผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนของนักเรียนที่เรียนด้วยการสอนที่ครูใช้การสะท้อนคิดมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่านักเรียนที่เรียนด้วยการสอนแบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/tu.the.2020.18
title: การพัฒนาสื่อการเรียนรู้ทางด้านอารมณ์และความรู้สึกในเด็กวัยเรียนด้วยการประยุกต์์เครื่องมือ “วงล้อแห่งอารมณ์”

description: อารมณ์และความรู้สึกที่อยู่คู่กับมนุษย์มาโดยตลอดนั้น ในแง่หนึ่งของด้านชีววิทยา อารมณ์และความรู้สึกถือเป็นหนึ่งในกลไกสำคัญที่ถูกพัฒนาร่วมกับวิวัฒนาการของมนุษย์มาช้านาน มันจึงเป็นสภาวะที่ละเอียดอ่อนและมีความซับซ้อนมาก นำมาซึ่งการพัฒนาวิธีการดำรงชีวิตของมนุษย์เพื่อคงไว้ซึ่งการอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ตลอดมา นอกจากนี้ในแง่ของสังคมศาสตร์ อารมณ์และความรู้สึกยังเป็นสิ่งที่ขับเคลื่อนให้มนุษย์เกิดความคิด พฤติกรรม การสื่อสาร และการแสดงออกอย่างมากมาย จนสามารถทำให้เกิดพลวัตทางสังคมอย่างต่อเนื่อง เป็นรากฐานที่มีความจำเป็นต่อการอยู่ร่วมกันในสังคมมนุษย์ แต่ถึงอย่างนั้นการศึกษาในเรื่องอารมณ์และความรู้สึกก็ยังมีข้อจำกัดและมีความยากลำบากที่จะทำความเข้าใจให้เห็นเป็นรูปธรรม เนื่องจากเป็นสภาวะที่มองไม่เห็น แต่มีความซับซ้อน ไม่สามารถวัดผลได้ จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดการขาดความรู้ ความเข้าใจในเรื่องอารมณ์และความรู้สึกในช่วงวัยที่ควรจะส่งเสริมให้เกิดการเรียนรู้ทางด้านนี้อย่างเหมาะสม ส่งผลกระทบต่อทั้งการจัดการตัวเองของบุคคลและต่อสังคมตามมาในอนาคต ผู้วิจัยเห็นความสำคัญในมุมของการทำความรู้จักกับอารมณ์และความรู้สึกพื้นฐานในเด็กวัยเรียน เนื่องจากเป็นวัยที่เริ่มเข้าสู่สังคมโรงเรียน ซึ่งเป็นสังคมใหม่ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมากจากวัยเด็กเล็ก อาจนำมาซึ่งปัญหาทางด้านอารมณ์และความรู้สึกต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจากการปรับตัวของเด็กในช่วงวัยนี้ จึงได้ทำการศึกษาเพื่อออกแบบเครื่องมือและกระบวนการ “วงล้อแห่งอารมณ์” ให้กับผู้ที่มีความเข้าใจในพัฒนาการของเด็กหรือผู้ที่ทำงานใกล้ชิดกับเด็กในวัยนี้ ได้มีเครื่องมือและวิธีการที่จะสามารถสร้างองค์ความรู้ด้านอารมณ์และความรู้สึกพื้นฐานร่วมกับเด็กได้อย่างเป็นรูปธรรมมากขึ้น นำไปสู่การเชื่อมโยงเข้ากับชีวิตประจำวันและต่อยอดสู่องค์ความรู้ด้านอารมณ์และความรู้สึกที่จะมีความซับซ้อนมากขึ้นในช่วงวัยต่อ ๆ ไปได้ การพัฒนางานวิจัยชิ้นนี้ใช้หลักการในการออกแบบเครื่องมือและกระบวนการตามกรอบคิดของ ADDIE Model ผ่านการอ้างอิงกรอบแนวคิดต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นทฤษฎีด้านอารมณ์ในมิติต่าง ๆ ทฤษฎีด้านพัฒนาการทางอารมณ์และสังคมของเด็กวัยเรียน (Social & Emotional Learning: SEL) ทฤษฎีการเรียนรู้ผ่านสื่อมัลติมีเดียของ Richard Mayer (Multimedia Learning) รวมถึงการศึกษาในแนวทางการรับมือกับอารมณ์ที่เหมาะสมกับเด็กในวัยเรียน โดยจากการนำเครื่องมือและกระบวนการที่อยู่ในรูปของแผนการสอนไปใช้กับผู้เรียนในช่วงวัย 5-11 ปี ในบริบทของโรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่งในเขตกรุงเทพมหานคร โดยจากผลการวิจัยพบว่าการใช้กลุ่มคำศัพท์ด้านอารมณ์ที่มีความหลากหลายรวมถึงการสร้างบทสนทนาผ่านข้อคำถามที่ช่วยให้สะท้อนอารมณ์ในมิติต่าง ๆ ร่วมกันผ่านกระบวนการที่เกิดจากการใช้สื่อวงล้อแห่งอารมณ์ ทำให้ผู้เรียนเห็นการทำงานของอารมณ์ในรูปแบบต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจนขึ้นไม่มากก็น้อยตามความสามารถในการเรียนรู้ของผู้เรียนในแต่ละช่วงวัย
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1372
title: การเสริมสร้างความเข้มแข็งตามแนวคิดหุ้นส่วนทางสังคมในการจัดสวัสดิการสังคมขององค์กรสาธารณประโยชน์

description: การศึกษาเรื่อง “การเสริมสร้างความเข้มแข็งตามแนวคิดหุ้นส่วนทางสังคมในการจัดสวัสดิการสังคมขององค์กรสาธารณประโยชน์” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์แนวคิดหุ้นส่วนทางสังคมในการจัดสวัสดิการสังคมขององค์กรสาธารณประโยชน์โดยใช้ทฤษฎีวิพากษ์ และแนวทางการเสริมสร้างความเข้มแข็งตามแนวคิดหุ้นส่วนทางสังคมในการจัดสวัสดิการสังคมขององค์กรสาธารณประโยชน์ ซึ่งเป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้บริหารหรือกรรมการขององค์กรสาธารณประโยชน์ประเภทองค์กรแม่ข่าย ผู้บริหารของหน่วยงานภาครัฐที่มีการทำงานด้านการจัดสวัสดิการสังคมและนักวิชาการ/ผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งนำมาสู่ข้อค้นพบและผลการวิจัย โดยจากผลที่ได้จากการวิจัยสามารถสรุปได้ดังนี้การวิเคราะห์แนวคิดหุ้นส่วนทางสังคมในการจัดสวัสดิการสังคมขององค์กรสาธารณประโยชน์ โดยใช้ทฤษฎีวิพากษ์ สามารถวิเคราะห์ให้เห็นถึงบทบาทของแนวคิดหุ้นส่วนทางสังคมในการจัดสวัสดิการสังคมขององค์กรสาธารณประโยชน์ได้ในหลากหลายประเด็น ได้แก่ บทบาทการผลิตสร้างความรู้ เพื่อทางเลือกการจัดสวัสดิการสังคม บทบาทในการสะท้อนความสัมพันธ์เชิงอำนาจของแนวคิดหุ้นส่วนทางสังคมในการจัดสวัสดิการสังคมขององค์กรสาธารณประโยชน์ การส่งเสริมบทบาทขององค์กรสาธารณประโยชน์ : การเป็นหุ้นส่วนทางสังคมในการจัดสวัสดิการสังคม การเสริมสร้างพลังและการกระจายอำนาจ: การพัฒนาการเป็นหุ้นส่วนทางสังคมขององค์กรสาธารณประโยชน์ การส่งเสริมการเป็นหุ้นส่วนทางสังคม เพื่อสร้างสังคมสวัสดิการและรัฐสวัสดิการ แนวทางการเสริมสร้างความเข้มแข็งตามแนวคิดหุ้นส่วนทางสังคมในการจัดสวัสดิการสังคมขององค์กรสาธารณประโยชน์ เป็นการสร้างความร่วมมือ การต่างตอบแทน การควบคุม และการตรวจสอบระหว่างหน่วยงานภาครัฐและองค์กรสาธารณประโยชน์ ซึ่งการสร้างความร่วมมือซึ่งกันและกันมีแนวทางหลายประการ อาทิ การจัดทำข้อตกลงร่วมกัน การใช้กลไกคณะกรรมการในการขับเคลื่อนการดำเนินงาน เป็นต้น ส่วนการต่างตอบแทนซึ่งกันและกันจะเน้นการแบ่งปันความคิด ค่าใช้จ่าย และผลประโยชน์ร่วมกัน การจัดตั้งกองทุนที่เกี่ยวกับหุ้นส่วนทางสังคม และการระดมทุนในการทำงานร่วมกัน นอกจากนั้นการควบคุมซึ่งกันและกันมีการให้ความสำคัญกับการมีกฎหมายหรือกฎระเบียบ การจัดทำรายงานการดำเนินงานร่วมกัน และการแต่งตั้งคณะอนุกรรมการเพื่อติดตามการทำงานขององค์กรสาธารณประโยชน์ สำหรับการตรวจสอบซึ่งกันและกันจะเน้นการทำงานให้ได้อย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล การทำงานอย่างโปร่งใส และการมีธรรมาภิบาลในการทำงานข้อเสนอแนะในการศึกษาครั้งนี้ คือ หน่วยงานภาครัฐที่ดำเนินงานด้านการจัดสวัสดิการสังคม ควรมีการส่งเสริมการนำแนวคิดหุ้นส่วนทางสังคมไปใช้ในการจัดสวัสดิการสังคมเพิ่มขึ้น การกำหนดนโยบาย ยุทธศาสตร์ มาตรการ และกลไกในการส่งเสริมให้ทุกภาคส่วนเข้ามามีส่วนร่วมเป็นหุ้นส่วนทางสังคมในการจัดสวัสดิการสังคมร่วมกันอย่างชัดเจน
DOI: 10.14457/tu.the.2020.19
title: การระบุเพศจากกระดูกกระเบนเหน็บในประชากรไทย

description: การระบุเพศในงานนิติวิทยาศาสตร์ด้วยวิธีทางมานุษยวิทยาเป็นวิธีหนึ่งที่มีสำคัญในการตรวจพิสูจน์เพื่อยืนยันตัวบุคคลจากโครงกระดูกของมนุษย์ที่พบในสถานที่เกิดเหตุ ซึ่งในสถานที่เกิดเหตุถือได้ว่าวิธีทางมานุษยวิทยาเป็นวิธีที่ไม่มีความยุ่งยากซับซ้อน ไม่มีค่าใช้จ่าย และมีความน่าเชื่อถือได้ในระดับการตรวจพิสูจน์เบื้องต้น งานวิจัยนี้คณะผู้วิจัยได้ทำการวัดขนาดโครงกระดูกกระเบนเหน็บ ณ ตำแหน่งต่าง ๆ จำนวน 7 ตำแหน่ง และคำนวณค่าดัชนีทางมานุษยวิทยาของกระดูกกระเบนเหน็บ จำนวน 6 ค่า จากตัวอย่างโครงกระดูกกระเบนเหน็บศพนิรนามที่เสียชีวิตในพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทย จำนวน 78 ชิ้น ประกอบด้วยเพศชาย จำนวน 46 ชิ้น และเพศหญิง จำนวน 32 ชิ้นมีวัตถุประสงค์เพื่อหาค่ามาตรฐานที่มีประสิทธิภาพ และความแม่นยำในการระบุเพศจากโครงกระดูกกระเบนเหน็บของมนุษย์ที่เสียชีวิตในพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทย จากผลการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติพบว่าขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางจากขอบด้านหน้าถึงขอบด้านหลังของกระดูกกระเบนเหน็บส่วน Sacral promontory (Antero-posterior diameter of sacral promontory, APS) เป็นตำแหน่งที่มีความแม่นยำสูงสุดในการจำแนกเพศโดยมีค่าความแม่นยำร้อยละ 82.1 นอกจากนี้หากพิจารณาตำแหน่งดังกล่าวร่วมกับตำแหน่ง Anterior sacral length, ASL ค่าดัชนี Alar index, ALI และค่า Anterior breadth of sacrum, ABS จะสามารถเพิ่มค่าความแม่นยำในการจำแนกเพศได้มากขึ้นเป็นร้อยละ 97.4 สามารถเขียนเป็นสมการการจำแนกเพศ (D) คือ D = 0.346(APS) + 0.088(ASL) – 0.040(ALI) – 0.104(ABS) – 7.134 (ค่าเฉลี่ย ± ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน; Dเพศชาย = 1.302 ± 0.955, Dเพศหญิง = -1.871 ± 1.062) จากผลการศึกษาดังกล่าวสามารถกล่าวได้ว่าการวัดค่ากระดูกกระเบนเหน็บทางมานุษยวิทยาสามารถนำมาใช้ในการระบุเพศจากโครงกระดูกมนุษย์ที่เสียชีวิตในพื้นที่ภาคกลางได้อย่างมีประสิทธิภาพ