DOI: 10.17026/ar/hu4vuo
title: Breda IABC 5325. Inventariserend veldonderzoek dmv proefsleuven & Archeologische Opgraving. Erfgoedrapport Breda 392

description: In opdracht van WDP heeft team Archeologie & Archief van de gemeente Breda een
Inventariserend veldonderzoek dmv proefsleuven (IVO-P) en een Archeologische
Opgraving (AO) uitgevoerd aan het IABC 5325 te Breda. Aanleiding voor het onderzoek is de sloop van de huidige bebouwing en de geplande nieuwbouw aan het IABC 5325, waarbij bodemverstorende werkzaamheden zullen plaatsvinden. Het IVO-P is uitgevoerd in november 2021.
Naar aanleiding van de resultaten van het IVO-P is in het Erfgoedbesluit 2021-51
(Craane en Peters 2021) besloten dat er in het westen van het plangebied een
vervolgonderzoek diende plaats te vinden in de vorm van een vlakdekkende opgraving.
De Archeologische Opgraving (AO) is uitgevoerd op 18 en 19 januari 2022.
Zowel het IVO-P als de AO zijn uitgewerkt in voorliggende rapportage.
De vraagstelling van dit onderzoek betreft het toetsen van de archeologische
verwachting zoals verwoord in het PvE. Het veldonderzoek richt zich op het documenteren van alle vindplaatsen en vondstcomplexen die in het plangebied aanwezig zijn. Uit het onderzoek is gebleken dat het grootste gedeelte van het plangebied is gesitueerd in het beekdal van de Bagvenseloop-Kruisloop, een laaggelegen en nat gebied. Naar het westen stijgt het landschap richting de dekzandrug Vinkenburg. Het archeologisch niveau is in het grootste deel van het plangebied intact; alleen in het westen langs de bestaande bebouwing zijn verstoringen aanwezig veroorzaakt door recente bodemingrepen. De aangetroffen sporen waren goed geconserveerd.
In het (noord)oosten van het plangebied zijn sporen van de Bagvenseloop-
Kruisloop aanwezig. Het gaat om natuurlijke beekafzettingen en de voormalige
gekanaliseerde loop, die in de 20ste eeuw is gedempt.
In het noorden is een weggetje met een datering in de late middeleeuwen -
nieuwe tijd aangetroffen. Dit weggetje heeft langs weilanden en bouwlanden
gelopen en volgt de percelering zoals deze op de kadastrale minuut van 1824 staat
weergegeven.
In het westen zijn zowel sporen uit de ijzertijd-Romeinse tijd als de late middeleeuwen (11de - 12de eeuw) aanwezig. De ijzertijd vindplaats wordt gevormd door een spieker en verspreid losse paalsporen. Binnen de middeleeuwse vindplaats zijn verschillende palenclusters/-structuren herkend, maar was het niet goed mogelijk duidelijke interpretaties hieraan te verbinden. Het vondstmateriaal uit beide perioden was schaars. Twee koolstofdateringen van houtskool uit paalkuilen leverde een datering op in de 11de tot 12de eeuw.
Deze vindplaats kan in verband gebracht worden met vindplaats Leursebaan
(BR-110-05) tientallen meters ten westen. Beide locaties tonen aan dat hier zowel in
de ijzertijd - Romeinse tijd als late middeleeuwen menselijke activiteit heeft plaatsgevonden.
Opvallend is dat de middeleeuwse vindplaats vroeger dateert dan de
vindplaats Leursebaan ten westen, die sporen met een 13de eeuwse datering heeft
opgeleverd. De fasering in de gebouwen en de greppelstructuren aan de Leursebaan vindplaats (en aansluitend ook de HSL vindplaats Vinkenburg (Meijlink en Lanzing 2006)) wees echter op een langer gebruik van de gronden in dit gebied. Dit werd tevens bevestigd door het palynologisch onderzoek, waarbij de degeneratie van de bodem al duidelijk naar voren kwam (Dyselinck 2008, p. 65). Het onderzoek toonde een groot aandeel heidepollen met veenmos en koningsvaren, dat duidt op en verarmde grond die vrij zuur en vochtig was: een landschap onder druk van intensief agrarisch gebruik (Kooistra 2007). Het onderzoek aan het IABC bevestigt de veronderstelling dat het gebied al eerder in gebruik is genomen met sporen uit de 11de - 12de eeuw.
description: ISSN: 2210-9552
description: Erfgoedrapport Breda 392