DOI: 10.14457/tu.the.2016.866
title: ความสอดคล้องของพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พระพุทธศักราช 2456 กับอนุสัญญาระหว่างประเทศที่ประเทศไทยเป็นภาคี

description: เนื่องมาจากปัจจัยทางภูมิศาสตร์ของโลกที่ประกอบด้วยบริเวณที่เป็นพื้นน้ำถึงสองในสามส่วนของพื้นที่ทั้งหมดของโลก จึงทำให้การเดินเรือเป็นการคมนาคมขนส่งที่มีความสำคัญและได้รับความนิยมในประเทศต่างๆ มาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ซึ่งองค์การสหประชาชาติ (United Nations) ก็ได้ตระหนักถึงความสำคัญของการเดินเรือด้วย โดยได้มีการก่อตั้งทบวงการชำนัญพิเศษของสหประชาชาติ คือ องค์การทางทะเลระหว่างประเทศ โดยมีอำนาจในการกำหนดมาตรฐานเพื่อความปลอดภัยในการเดินเรือและการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมทางทะเลอนุสัญญาที่มีความสำคัญต่อการกำหนดมาตรฐานและแนวปฏิบัติเพื่อความปลอดภัยในการเดินเรือและการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมทางทะเลที่สำคัญนั้น ประกอบด้วย อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยแนวน้ำบรรทุก ค.ศ. 1966 อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการป้องกันมลพิษจากเรือ ค.ศ.1973 และพิธีสาร ค.ศ.1978 อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยความปลอดภัยแห่งชีวิตในทะเล ค.ศ. 1974 และอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยมาตรฐานการฝึกอบรม การออกประกาศนียบัตร และการเข้ายามของคนประจำเรือ ค.ศ. 1978 ซึ่งจัดทำโดยองค์การทางทะเลระหว่างประเทศ และอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982 ซึ่งจัดทำโดยองค์การสหประชาชาติประเทศไทยได้เข้าเป็นภาคีของอนุสัญญาทั้ง 5 ฉบับ และอนุสัญญาดังกล่าวก็มีผลใช้บังคับแล้วส่งผลให้พระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พระพุทธศักราช 2456 ซึ่งเป็นกฎหมายที่กำหนดหลักเกณฑ์ในการเดินเรือ ตลอดจนอำนาจในการควบคุมดูแลเพื่อป้องกันอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้จากการเดินเรือ ที่ใช้บังคับกับเรือที่เดินในลำน้ำ เรือเดินทะเลที่เดินเรือในเขตน่านน้ำไทย และแพ ต้องได้รับการแก้ไขเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดความสอดคล้องกับบทบัญญัติของอนุสัญญาดังกล่าว และแม้จะได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติหลายครั้งและออกกฎหมายลำดับรองจำนวนหลายฉบับเพื่ออนุวัตการให้เป็นไปตามอนุสัญญาที่ประเทศไทยเข้าเป็นภาคี แต่บทบัญญัติของพระราชบัญญัติฉบับนี้ยังมีความไม่สอดคล้องกับอนุสัญญาในประเด็นสำคัญอยู่ 6 ประเด็น คือบทบัญญัติที่รองรับการใช้อำนาจควบคุมเรือนั้นยังไม่ครบถ้วนตามที่อนุสัญญาระหว่างประเทศทั้ง 4 ฉบับซึ่งจัดทำโดยองค์การทางทะเลระหว่างประเทศกำหนด อีกทั้งยังไม่มีบทบัญญัติที่กำหนดให้เจ้าหน้าที่ที่ควบคุมเรือต่างประเทศมีหน้าที่ต้องรายงานสถานการณ์การควบคุมแทรกแซงใดๆ ที่เห็นว่าจำเป็นไปยังกงสุลหรือผู้แทนทางการทูตของรัฐเจ้าของธงของเรือต่างประเทศบทบัญญัติเกี่ยวกับการทิ้งเทน้ำมันหรือเคมีภัณฑ์ที่มีลักษณะเป็นการห้ามโดยเด็ดขาดและบทกำหนดโทษที่มีทั้งโทษจำคุกและโทษปรับสำหรับการฝ่าฝืนบทบัญญัติดังกล่าวโดยไม่แยกพิจารณาว่าเรือที่ทำการฝ่าฝืนนั้นเป็นเรือไทยหรือเรือต่างประเทศ ซึ่งไม่สอดคล้องกับอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการป้องกันมลพิษจากเรือ ค.ศ.1973 และพิธีสาร ค.ศ.1978 ที่อนุญาตให้สามารถทิ้งเทได้หากเป็นไปตามเงื่อนไขที่กำหนดและอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982 ที่เฉพาะการกำหนดค่าปรับทางแพ่งเท่านั้นที่จะสามารถใช้ลงโทษเรือต่างประเทศที่ทำการฝ่าฝืนการขาดบทบัญญัติที่ใช้ในการควบคุมการขนส่งสินค้าและน้ำมันเชื้อเพลิง ตลอดจนการขาดหลักเกณฑ์และวิธีการที่เกี่ยวข้องกับการขนส่งสินค้าอันตรายตามที่กำหนดไว้ในอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยความปลอดภัยแห่งชีวิตในทะเล ค.ศ. 1974บทบัญญัติที่กำหนดเกี่ยวกับมาตรฐานการฝึกอบรมและการออกประกาศนียบัตรให้แก่คนประจำเรือนั้นยังไม่สมบูรณ์ โดยขาดบทบัญญัติที่กล่าวถึงมาตรฐานการเข้ายามตามที่กำหนดในอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยมาตรฐานการฝึกอบรม การออกประกาศนียบัตร และการเข้ายามของคนประจำเรือ ค.ศ. 1978การขาดบทบัญญัติที่กำหนดให้รัฐมีหน้าที่ต้องสอบสวนอุบัติเหตุร้ายแรงที่เกิดขึ้นกับเรือ ตลอดจนหลักเกณฑ์ วิธีการ ในการสอบสวน และขอบเขตของอุบัติเหตุร้ายแรงที่ต้องได้รับการสอบสวน ซึ่งอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยแนวน้ำบรรทุก ค.ศ. 1966 อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการป้องกันมลพิษจากเรือ ค.ศ.1973 และพิธีสาร ค.ศ.1978 และอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยความปลอดภัยแห่งชีวิตในทะเล ค.ศ. 1974 ได้กำหนดไว้การขาดบทบัญญัติที่ให้อำนาจแก่เจ้าท่าในการปฏิเสธการเข้ามายังท่าเรือของเรือต่างประเทศเพื่อเป็นการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมทางทะเลและการรักษาความปลอดภัยของท่าเรือ ตามที่กำหนดไว้ในอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการป้องกันมลพิษจากเรือ ค.ศ.1973 และพิธีสาร ค.ศ.1978 และอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยความปลอดภัยแห่งชีวิตในทะเล ค.ศ. 1974 และการให้อำนาจในการใช้สิทธิไล่ตามติดพันเรือที่ฝ่าฝืนกฎหมายภายในเขตอำนาจของรัฐตามที่กำหนดไว้ในอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982ความไม่สอดคล้องในประเด็นสำคัญดังกล่าวทำให้ประเทศไทยในฐานะรัฐเจ้าของเมืองท่าและรัฐชายฝั่งไม่สามารถบังคับใช้บทบัญญัติต่างๆ ในอนุสัญญาเหล่านั้นได้อย่างสมบูรณ์ ส่งผลเสียต่อความปลอดภัยในการเดินเรือในน่านน้ำไทยและการคุ้มครองและรักษาสิ่งแวดล้อมทางทะเลของประเทศไทย เพื่อเป็นการแก้ไขปัญหาดังกล่าวจึงควรมีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พระพุทธศักราช 2456 ให้สอดคล้องกับอนุสัญญาทั้ง 5 ฉบับ โดยการแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติที่มีอยู่ซึ่งยังขาดความสมบูรณ์ในเรื่องของบทนิยามของน่านน้ำไทย การใช้อำนาจควบคุมเรือและหน้าที่ของผู้ใช้อำนาจควบคุมเรือต่างประเทศ การอนุญาตให้มีการทิ้งเท การกำหนดเงื่อนไขการลงโทษเรือต่างประเทศที่ทำการฝ่าฝืนบทบัญญัติว่าด้วยการทิ้งเท และมาตรฐานการเข้ายามของคนประจำเรือ อีกทั้งเพิ่มบทบัญญัติเกี่ยวกับการขนส่งสินค้าและน้ำมันเชื้อเพลิง การสอบสวนอุบัติเหตุร้ายแรงทางทะเล การรักษาความปลอดภัยของเรือและท่าเรือระหว่างประเทศ การใช้สิทธิไล่ตามติดพัน และปฏิเสธไม่ให้เรือต่างประเทศเข้ามายังเขตท่าเรือ ให้มีความสอดคล้องกับอนุสัญญาที่เกี่ยวข้อง