cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1592
title: การศึกษาผลกระทบและการปรับตัวสำหรับอสังหาริมทรัพย์ ประเภทอาคารชุด ภายหลังเหตุอุทกภัย ปี พ.ศ.2554 : กรณี ศึกษาพื้นที่กรุงเทพมหานคร ถนนลาดพร้าวและถนนปิ่นเกล้า-รัชดา

description: ภายหลังเหตุอุทกภัย ปี พ.ศ.2554 โครงการอสังหาริมทรัพย์ประเภทอาคารชุดพักอาศัย มีอัตราการเติบโตที่สูงสุด ร้อยละ 14 โดยส่วนใหญ่อยู่ในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร และด้านภาพรวมความเสียหายที่เกิดจากเหตุอุทกภัย พื้นที่กรุงเทพมหานครได้รับความเสียหายมากที่สุดเช่นกัน โดยโครงการอาคารชุดพักอาศัยถือเป็นอสังหาริมทรัพย์ประเภทหนึ่ง ซึ่งในด้านความเสียหายที่เกิดขึ้นกับโครงการ ค่าใช้จ่ายจะถูกเก็บรวมกับค่าส่วนกลางที่ผู้พักอาศัยจะเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด อีกทั้งเมื่อโครงการไม่สามารถป้องกันอุทกภัยได้ จะทำให้เกิดปัญหาด้านที่อยู่อาศัยตามมา ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เกิดงานวิจัยที่ทำการศึกษาเกี่ยวกับแนวทางการป้องกันอุทกภัยสำหรับโครงการอาคารชุดพักอาศัย เพื่อรองรับเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นการวิจัยในครั้งนี้ ทำการศึกษากลุ่มตัวอย่างอาคารชุดพักอาศัยในเขตพื้นที่อุทกภัย ปี พ.ศ.2554 เพื่อศึกษาผลกระทบที่เกิดขึ้นกับตัวโครงการ และทัศนคติของผู้พักอาศัย รวมทั้งทำการศึกษาการปรับตัวของโครงการ เกี่ยวกับแนวทางป้องกันอุทกภัยที่เกิดขึ้นภายหลังอุทกภัย ปี พ.ศ.2554 เพื่อหาแนวทางการป้องกันที่เหมาะสม โดยทำการสำรวจและเปรียบเทียบโครงการที่สามารถป้องกันอุทกภัยได้และไม่สามารถป้องกันได้ อีกทั้งเป็นโครงการที่มีลักษณะทางกายภาพคล้ายกัน จำนวน 4 โครงการใน 2 พื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยรวบรวมปัจจัยที่มีผลต่อการป้องกันอุทกภัยของโครงการ และแนวทางการป้องกันอุทกภัยที่เหมาะสม ซึ่งจากข้อค้นพบสำหรับโครงการที่สามารถป้องกันอุทกภัยได้ มีลักษณะโครงการที่มีการเตรียมระบบโครงการ ด้านกายภาพทั้งบนดินและใต้ดินให้สามารถปรับเปลี่ยนเป็นระบบปิดได้ อีกทั้งมีการจัดการการป้องกันอุทกภัยที่เหมาะสม ได้แก่ ความร่วมมือของนิติบุคคลและผู้พักอาศัยในโครงการที่ไม่อพยพออก และได้รับความช่วยเหลือจากผู้ประกอบการ เจ้าของโครงการเดิม ทำให้สามารถป้องกันอุทกภัยได้สมบูรณ์ แต่สำหรับโครงการที่ไม่สามารถป้องกันอุทกภัยได้ ส่วนใหญ่ทำการป้องกันเฉพาะพื้นที่ห้องเครื่องควบคุมระบบโครงการเท่านั้น เพราะเป็นพื้นที่ที่สำคัญที่สุดในโครงการ ซึ่งถ้าได้รับความเสียหายจะทำให้งานระบบภายในอาคารไม่สามารถทำงานได้ ส่งผลทำให้ ผู้พักอาศัย ไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ในโครงการได้อีกด้วยข้อเสนอแนะสำหรับโครงการที่มีอยู่เดิมหรือโครงการที่ก่อสร้างใหม่ ควรตรวจสอบแนวทางป้องกันอุทกภัยให้เหมาะสมกับรูปแบบโครงการ โดยส่วนแรกควรตรวจสอบสภาพกายภาพบนดินที่สามารถมองเห็นด้วยตา ได้แก่ แนวรั้วรอบ ถนนทางเข้า-ออกหรือบริเวณพื้นที่ที่มีความสำคัญ เช่น ห้องเครื่องควบคุมระบบโครงการ ควรใช้แนวทางป้องกันแบบถาวรหรือชั่วคราวตามความเหมาะสมของการป้องกัน อีกทั้งตรวจสอบสภาพแวดล้อมภายนอกโครงการในพื้นที่ข้างเคียงที่เป็นจุดเสี่ยง ได้แก่ พื้นที่ที่ติดคลอง/ลำรางสาธารณะ หรือพื้นที่อื่นๆ ควรป้องกันพื้นที่ติดบริเวณจุดเสี่ยงภายนอกเป็นพิเศษ ในส่วนที่สองตรวจสอบกายภาพใต้ดินโครงการ บริเวณจุดเชื่อมต่อแนวท่อระบายน้ำสาธารณะ โดยติดตั้งระบบประตูน้ำหรือเพิ่มบ่อสูบรวมกับประตูน้ำ ให้สามารถปรับระบบสุขาภิบาลโครงการเป็นระบบปิดได้ และส่วนสุดท้ายโครงการควรมีแนวทางการจัดการด้านการป้องกันอุทกภัยของโครงการที่เหมาะสม ซึ่งจากการสำรวจข้อมูลค่าก่อสร้างของโครงการที่เตรียมระบบป้องกันอุทกภัยในเบื้องต้น พบว่า งบประมาณจะเพิ่มขึ้นไม่ถึงร้อยละ 0.1 ของราคาค่าก่อสร้างเดิม
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2006
title: การคืนสภาพเนื้อเยื่อกระดูกบนวัสดุเชิงประกอบไคโตซานและแคลเซียมฟอสเฟตที่เตรียมโดยกระบวนการแพร่ผ่านแผ่นเยื่อ

description: สารอนินทรีย์ที่เป็นส่วนประกอบสำคัญในกระดูกได้แก่ แคลเซียมฟอสเฟต อย่างไรก็ตามแคลเซียมฟอสเฟตเพียงอย่างเดียวมีความสามารถในการเหนี่ยวนำให้เซลล์มายึดเกาะต่ำ ดังนั้นในงานวิจัยนี้จึงมีแนวคิดที่จะเตรียมวัสดุเชิงประกอบไคโตซานและแคลเซียมฟอสเฟต เนื่องจากเป็นที่รู้จักกันดีอยู่แล้วว่าไคโตซานมีประจุบวกที่จะเกิดปฏิสัมพันธ์ทางไฟฟ้ากับประจุลบของผนังเซลล์ได้ส่งผลให้เซลล์ยึดเกาะสูง แคลเซียมฟอสเฟต 2 ชนิดคือ ชนิดผลึกไฮดรอกซีอะพาไทต์หรือไดแคลเซียมฟอสเฟตไดไฮเดรตถูกสังเคราะห์ไฮบริดให้เป็นเนื้อเดียวกันกับสารละลายไคโตซานด้วยกระบวนการแพร่ผ่านแผ่นเยื่อ จากนั้นขึ้นรูปเป็นโครงเลี้ยงเซลล์สามมิติด้วยการทำแห้งเยือกแข็ง แล้วนำโครงเลี้ยงเซลล์ดังกล่าวมาวิเคราะห์ลักษณะเฉพาะของแคลเซียมฟอสเฟต สัณฐานวิทยา รวมทั้งทดสอบความเข้ากันได้กับเซลล์ไลน์สร้างกระดูก ผลการวิเคราะห์พบว่าวัสดุ เชิงประกอบที่เตรียมได้ประกอบไปด้วยสารอนินทรีย์อยู่ในช่วง 35 – 45 เปอร์เซ็นต์ วัสดุเชิงประกอบไคโตซานและแคลเซียมฟอสเฟตทั้ง 2 ชนิดมีอัตราส่วนแคลเซียมต่อฟอสฟอรัส 1.61 หรือ 0.92 ซึ่งใกล้เคียงกับค่าตามทฤษฏีของไฮดรอกซีอะพาไทต์หรือไดแคลเซียมฟอสเฟตไดไฮเดรตตามลำดับ เอกซ์เรย์ดิฟแฟกชันของวัสดุ เชิงประกอบไคโตซานและแคลเซียมฟอสเฟตแสดงพีกเฉพาะที่ 2θ ประมาณ 26° และ 32° ซึ่งเป็นพีกเฉพาะของไฮดรอกซีอะพาไทต์ หรือพบพีกเฉพาะที่ 2θ ประมาณ 20.94, 29.25, 30.50, 34.15 และ 34.42 ซึ่งเป็นพีกเฉพาะของไดแคลเซียมฟอสเฟตไดไฮเดรต จากผลการทดลองชี้ให้เห็นว่าไฮดรอกซีอะพาไทต์หรือไดแคลเซียมฟอสเฟตไดไฮเดรตสามารถถูกสังเคราะห์ไฮบริดในสารละลายไคโตซานด้วยกระบวนการแพร่ผ่านแผ่นเยื่อ โครงเลี้ยงเซลล์วัสดุเชิงประกอบไคโตซานและแคลเซียมฟอสเฟต(ไฮดรอกซีอะพาไทต์หรือไดแคลเซียมฟอสเฟต ไดไฮเดรต) ที่ขึ้นรูปจากการทำแห้งเยือกแข็งแสดงให้เห็นถึงการเชื่อมต่อโครงสร้างของรูพรุนภายใน ผลการทดสอบความเข้ากันได้กับเซลล์ไลน์สร้างกระดูก พบว่าโครงเลี้ยงเซลล์ไคโตซานหรือไคโตซาน/แคลเซียมฟอสเฟตไม่แสดงความเป็นพิษต่อเซลล์ไลน์สร้างกระดูก MCT3T - E1 ดังนั้น วัสดุเชิงประกอบที่มีรูพรุนของ ไคโตซานและแคลเซียมฟอสเฟตจึงเป็นวัสดุที่น่าสนใจในการนำไปใช้สำหรับวิศวกรรมเนื้อเยื้อกระดูกต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2007
title: การทำพินัยกรรม : ศึกษากรณีการกันส่วนมรดกให่แก่ทายาทโดยธรรม

description: พินัยกรรมเป็นนิติกรรมฝ่ายเดียวที่แสดงให้เห็นถึงการยอมรับตามหลักกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินและหลักอิสระในทางแพ่ง แต่ผลของพินัยกรรมที่สมบูรณ์นั้นกลับมีความแตกต่างกันในแต่ละประเทศ กล่าวคือ พินัยกรรมที่สมบูรณ์ในบางประเทศ ยกตัวอย่างเช่น ประเทศไทย ที่บทบัญญัติของกฎหมายส่งผลให้ทายาทโดยธรรมที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้ทำพินัยกรรมอาจได้รับความเดือดร้อนจนเกินสมควร เช่น ทายาทโดยธรรมถูกตัดมิให้รับมรดก หรือทายาทโดยธรรมมีสิทธิได้รับมรดกเฉพาะที่มิได้ทำพินัยกรรมไว้เท่านั้น แต่พินัยกรรมที่สมบูรณ์ในบางประเทศ ยกตัวอย่างเช่น ประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี และประเทศอังกฤษ กลับมิได้ส่งผลให้ทายาทโดยธรรมได้รับความเดือดร้อนแต่อย่างใด ด้วยเหตุนี้ ผู้เขียนจึงต้องการพิสูจน์เพื่อให้เห็นว่าบทบัญญัติประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ของประเทศไทยในปัจจุบันนี้สมควรได้รับการแก้ไข เนื่องจากไม่มีบทบัญญัติเพื่อคุ้มครองสิทธิการรับมรดกของทายาทโดยธรรมผู้ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้ทำพินัยกรรม จากการศึกษาหลักกฎหมายต่างประเทศ ทั้งหลักกฎหมายของประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี และประเทศอังกฤษ จะเห็นได้ว่าทายาทโดยธรรมในประเทศดังกล่าวได้รับความคุ้มครองสิทธิในการรับมรดกเป็นอย่างมาก โดยการนำหลักการกันส่วนมรดกให้แก่ทายาทโดยธรรมมาใช้บังคับไปพร้อมๆ กับผลของพินัยกรรมที่สมบูรณ์ เช่น การให้สิทธิเรียกร้องมรดกแก่ทายาทโดยธรรม ในกรณีที่ผู้ทำพินัยกรรมกำจัดทายาทโดยธรรมตามประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมัน ค.ศ. 1896 ของประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี หรือการให้สิทธิเรียกร้องมรดกแก่ทายาทโดยธรรม ในกรณีที่ทายาทโดยธรรมมิได้รับ “ส่วนแบ่งทางการเงินที่เหมาะสม” จากกองมรดกตามพระราชบัญญัติสิทธิการรับมรดก (ส่วนแบ่งแก่ครอบครัวและบริวาร) ค.ศ. 1975 (The Inheritance (Provision for Family and Dependants) Act 1975 ของประเทศสหราชอาณาจักร เป็นต้น ด้วยเหตุนี้ ผู้เขียนจึงเห็นสมควรเสนอให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ของประเทศไทยว่าด้วยเรื่องพินัยกรรม โดยการนำหลักการกันส่วนมรดกให้แก่ทายาทโดยธรรมมาเป็นแนวทางในการแก้ไข เพื่อให้ทายาทโดยธรรมได้รับความคุ้มครองเกี่ยวกับสิทธิในการรับมรดกของตน อีกทั้งยังเป็นการจำกัดอำนาจในการทำพินัยกรรมของผู้ทำพินัยกรรมที่เกินควรอีกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2008
title: โมเดลเชิงสาเหตุและผลของการรับรู้ความสามารถด้านคอมพิวเตอร์ของตนเองที่มีต่อความสามารถทางคอมพิวเตอร์

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ โดยมีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบความสามารถทางคอมพิวเตอร์ของนักเรียนช่วงชั้นที่ 4 ในกรุงเทพมหานคร เมื่อจำแนกตามสังกัดและขนาดของโรงเรียน 2) เพื่อพัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุและผลของการรับรู้ความสามารถด้านคอมพิวเตอร์ของตนเองที่มีต่อความสามารถทางคอมพิวเตอร์ของนักเรียนช่วงชั้นที่ 4 ในกรุงเทพมหานคร และ 3) เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลเชิงสาเหตุและผลของการรับรู้ความสามารถด้านคอมพิวเตอร์ของตนเองที่มีต่อความสามารถทางคอมพิวเตอร์ที่พัฒนาขึ้นกับข้อมูลเชิงประจักษ์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนระดับช่วงชั้นที่ 4 ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 813 คน ตัวแปรที่ใช้การวิจัย ประกอบด้วย ตัวแปรภายในแฝง 4 ตัวแปร ได้แก่ การรับรู้ความสามารถด้านคอมพิวเตอร์ของตนเอง การตั้งเป้าหมาย ความผูกพันต่อเป้าหมายและความสามารถทางคอมพิวเตอร์ของนักเรียนช่วงชั้นที่ 4 ในกรุงเทพมหานคร และตัวแปรภายนอกแฝง 4 ตัวแปร คือ ระดับประสบการณ์เดิม บุคลิกภาพภายในของผู้เรียน ความมุ่งมั่นในการทำงานและความวิตกกังวลในการใช้คอมพิวเตอร์ โดยตัวแปรแฝง วัดจากตัวแปรสังเกตได้ รวมทั้งหมด 13 ตัวแปร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ได้แก่ แบบสอบถามและแบบทดสอบ ซึ่งแบบสอบถามมีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคของตัวแปรสังเกตได้ตั้งแต่ 0.61-0.95 สำหรับแบบทดสอบมีค่าความยากอยู่ระหว่าง 0.25 กับ 1.00 และอำนาจจำแนกมีค่าอยู่ระหว่าง 0.00 กับ 0.88 มีค่าความเที่ยงแบบ KR20 เท่ากับ 0.71 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์ค่าสถิติพื้นฐาน การวิเคราะห์สถิติทดสอบที (t-test) การวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์โมเดลลิสเรล ผลการวิจัยที่สำคัญ สรุปได้ดังนี้ 1.นักเรียนช่วงชั้นที่ 4 ในกรุงเทพมหานคร มีความสามารถทางคอมพิวเตอร์ โดยมีคะแนนเฉลี่ยคิดเป็นร้อยละ 49.66 ของคะแนนเต็ม โดยนักเรียนที่อยู่ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) มีความสามารถทางคอมพิวเตอร์สูงกว่านักเรียนที่อยู่ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน (สช.) และยังพบว่านักเรียนที่อยู่ในโรงเรียนขนาดใหญ่จะมีความสามารถทางคอมพิวเตอร์สูงกว่าโรงเรียนขนาดกลาง 2.ตัวแปรที่มีอิทธิพลทางตรงต่อการรับรู้ความสามารถด้านคอมพิวเตอร์ของตนเองของนักเรียนช่วงชั้นที่ 4 ในกรุงเทพมหานคร ได้แก่ ตัวแปรระดับประสบการณ์เดิม ตัวแปรบุคลิกภาพภายในของผู้เรียน ตัวแปรความมุ่งมั่นในการทำงานและตัวแปรความวิตกกังวลในการใช้คอมพิวเตอร์ อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3.ตัวแปรที่มีอิทธิพลทางตรงต่อความสามารถทางคอมพิวเตอร์ของนักเรียนช่วงชั้นที่ 4 ในกรุงเทพมหานครอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ ตัวแปรความผูกพันต่อเป้าหมาย และตัวแปรการตั้งเป้าหมาย ส่วนตัวแปรที่มีอิทธิพลทางอ้อมต่อความสามารถทางคอมพิวเตอร์ของนักเรียนช่วงชั้นที่ 4 ในกรุงเทพมหานคร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 คือ ตัวแปรการรับรู้ความสามารถด้านคอมพิวเตอร์ของตนเอง 4.โมเดลเชิงสาเหตุและผลของการรับรู้ความสามารถด้านคอมพิวเตอร์ของตนเองที่มีต่อความสามารถทางคอมพิวเตอร์ โดยภาพรวม มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยให้ค่าไค-สแควร์ (Chi-square) เท่ากับ 9.146 ที่องศาอิสระ เท่ากับ 11 ที่ระดับความน่าจะเป็น เท่ากับ 0.608 มีค่า GFI เท่ากับ 0.998 ค่า AGFI เท่ากับ 0.986 และค่า RMR เท่ากับ 0.020 ตัวแปรในโมเดลสามารถอธิบายความแปรปรวนของความสามารถทางคอมพิวเตอร์ของนักเรียนช่วงชั้นที่ 4 ในกรุงเทพมหานคร ได้ร้อยละ 24.20
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2009
title: การเห็นคุณค่าในตนเอง ความรู้เรื่องโรคเอดส์ และเหตุผลของวัยรุ่นตอนปลายที่มีพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืน

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืนของวัยรุ่นตอนปลายในกรุงเทพมหานคร โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเหตุผลหลักของพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืนของวัยรุ่นตอนปลาย และเปรียบเทียบความแตกต่างของการเห็นคุณค่าในตนเอง และความรู้เรื่องโรคเอดส์ระหว่างวัยรุ่นตอนปลายที่มีพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืนกับวัยรุ่นตอนปลายทั่วไปที่ไม่มีพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืน กลุ่มตัวอย่างเป็นวัยรุ่นตอนปลายที่มีอายุระหว่าง 18 – 22 ปี และอาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 40 คน แบ่งเป็นเพศชายและเพศหญิงกลุ่มละ 20 คน เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก และนำมาวิเคราะห์เนื้อหา (Content analysis) เพื่อจำแนกเหตุผลหลักของวัยรุ่นหญิงและชายในการมีพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืน 3 ด้าน คือ 1) เหตุผลที่มาจากปัจจัยภายในบุคคล (Intrapersonal Domain) 2) เหตุผลที่มาจากปัจจัยด้านความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล (Interpersonal Domain) และ3) เหตุผลที่มาจากปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม (Environmental Domain) และเปรียบเทียบความแตกต่างของการเห็นคุณค่าในตนเองและความรู้เรื่องโรคเอดส์กับกลุ่มวัยรุ่นตอนปลายทั่วไปที่ไม่มีพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืนโดยใช้สถิติ t-test ผลการศึกษาพบว่า 1.วัยรุ่นตอนปลายที่มีพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืนและวัยรุ่นตอนปลายทั่วไปที่ไม่มีพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืนมีการเห็นคุณค่าในตนเองไม่แตกต่างกัน 2.วัยรุ่นตอนปลายที่มีพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืนและวัยรุ่นตอนปลายทั่วไปที่ไม่มีพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืนมีความรู้เรื่องโรคเอดส์ไม่แตกต่างกัน 3.เหตุผลหลักในการมีพฤติกรรมทางเพศแบบเพศสัมพันธ์ข้ามคืนที่วัยรุ่นตอนปลายเพศชายส่วนใหญ่รายงาน คือ เหตุผลหลักจากปัจจัยด้านความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล (ร้อยละ 60) เช่น ความยั่วยวนของคู่นอน ในขณะที่เหตุผลหลักที่วัยรุ่นตอนปลายเพศหญิงส่วนใหญ่รายงาน คือ เหตุผลหลักจากปัจจัยภายในบุคคล (ร้อยละ 60) เช่น ความภาคภูมิใจในเสน่ห์ทางเพศของตน 4.ปัจจัยที่น่าจะมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืนของวัยรุ่นตอนปลายทั้งหญิงและชาย คือ การมีค่านิยมและทัศนคติที่ดีต่อการมีเพศสัมพันธ์ข้ามคืน การขาดการสื่อสารในครอบครัว การเคยมีประสบการณ์ทางเพศในอดีต ความพึงพอใจในตัวคู่นอนข้ามคืน การเห็นแบบอย่างในสังคม การตามแบบอย่างกลุ่มเพื่อน การแยกจากครอบครัวมาพักอาศัยคนเดียวหรืออยู่กับเพื่อน และการดื่มสุราหรือแอลกอฮอล์
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2010
title: การสังเคราะห์พอลิเมอร์ร่วมแล็กทิกแอซิด-เอทิลีนเทเรฟแทเลตจากผลิตภัณฑ์ไกลโคไลซ์โดยการเชื่อมต่อโซ่

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์แล็กทิกแอซิด-เอทิลีนเทเรฟแทเลตโคพอลิเมอร์ด้วยการเชื่อมต่อโซ่สารตั้งต้นชนิดแอโรแมติกและแอลิฟาติกพอลิเอสเทอร์พรีพอลิเมอร์ที่มีไฮดรอกซิลเป็นหมู่ปลายด้วยเฮกซะเมทิลีนไดไอโซไซยาเนต (HMDI) พรีพอลิเมอร์ดังกล่าวเตรียมจากปฏิกิริยาไกลโคไลซิสระหว่างเอทิลีนไกลคอลกับขวดเพ็ตและพอลิแล็กทิกแอซิด NatureWork PLA4042D ตามลำดับ โดยปรับเปลี่ยนปริมาณเอทิลีนไกลคอลที่ใช้และเวลาในการทำปฏิกิริยา ผลการวิเคราะห์ผลิตภัณฑ์ไกลโคไลซ์ด้วยเทคนิคเจลเพอมิเอชันโครมาโทกราฟฟี (GPC) และเทคนิคนิวเคลียร์แมกเนติกเรโซแนนซ์ (1H-NMR) แสดงให้เห็นว่าผลิตภัณฑ์ไกลโคไลซ์จากขวดเพ็ตใช้แล้ว ซึ่งเตรียมที่อุณหภูมิ 196 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 3 ชั่วโมง สามารถแยกได้เป็น 2 ส่วน ประกอบด้วย fraction A ร้อยละ 12 ซึ่งมีโครงสร้างทางเคมีคล้ายคลึงกับไดเมอร์ของบิส(2-ไฮดรอกซีเอทิล)เทเรฟแทเลต และfraction B ร้อยละ 88 ที่มีโครงสร้างคล้ายกับบิส(2-ไฮดรอกซีเอทิล)เทเรฟแทเลต ส่วนปฎิกิริยาไกลโคไลซิสของพอลิแล็กทิกแอซิดทางการค้าที่อุณหภูมิ 196 องศาเซลเซียสโดยใช้เวลาในการทำปฏิกิริยา 30 นาที พบว่าได้ผลิตภัณฑ์ที่มีน้ำหนักโมเลกุลลดลงประมาณ 10 เท่า เมื่อเปรียบเทียบกับของพอลิแล็กทิกแอซิดเริ่มต้น โดยเมื่อเพิ่มเวลาการทำปฏิกิริยาเป็น 90 นาที พบว่าผลิตภัณฑ์ไกลโคไลซ์ที่ได้มีน้ำหนักโมเลกุลลดน้อยลงอีกผลการวิเคราะห์สมบัติทางความร้อนด้วยเทคนิคดิฟเฟอร์เรนเชียลสแกนนิงแคลลอริเมทรี (DSC) และเทอร์โมกราวิเมทริกแอนาลิซิส (TGA) ของโคพอลิเมอร์ที่สังเคราะห์ด้วยอัตราส่วนระหว่างผลิตภัณฑ์ไกลโคไลซ์จากพอลิแล็กทิกแอซิด (GlyPLA) และผลิตภัณฑ์ไกลโคไลซ์จากขวดเพ็ต fraction B (B) ที่อัตราส่วนโมล 1:3 1:22 และ 1:50 แสดงให้เห็นว่าอัตราส่วนของสารตั้งต้นชนิดแอโรแมติกพรีพอลิเมอร์ที่สูงขึ้นส่งผลให้โคพอลิเมอร์ที่สังเคราะห์ได้มี Tg และ Tm สูงขึ้น อีกทั้งช่วยเพิ่มเสถียรภาพทางความร้อน แต่ส่งผลให้ความสามารถในการถูกไฮโดรลิซิสลดลง เมื่อพิจารณาผลของ GlyPLA ที่เตรียมได้จากสภาวะการทำปฏิกิริยาไกลโคไลซิสต่างกัน ต่อสมบัติของโคพอลิเมอร์ของ GlyPLA และ B พบว่าโคพอลิเมอร์ที่สังเคราะห์ได้จากการใช้ GlyPLA ที่ได้จากปฏิกิริยาไกลโคไลซิสด้วยปริมาณพอลิแล็กทิกแอซิด : เอทิลีนไกลคอล (PLA : EG) เท่ากับ 1:3 มีค่า Tg Tm และเสถียรภาพทางความร้อนต่ำกว่าโคพอลิเมอร์ที่ใช้ GlyPLA จากปฏิกิริยาไกลโคไลซิสด้วย PLA : EG เท่ากับ 1:1 ในการศึกษานี้ยังเปรียบเทียบสมบัติของโคพอลิเมอร์ที่สังเคราะห์จาก GlyPLA กับ BHET ทางการค้า และ GlyPLA กับ B ซึ่งมีโครงสร้างคล้ายกับ BHET พบว่าโคพอลิเมอร์ที่ได้จาก B มีน้ำหนักโมเลกุลใกล้เคียงกับโคพอลิเมอร์สังเคราะห์จาก BHET แต่มี Tg Tm และเสถียรภาพทางความร้อนสูงกว่า รวมถึงสามารถถูกไฮโดรไลซ์ช้ากว่า
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2011
title: การศึกษาความล่าช้าในโครงการก่อสร้าง : กรณีศึกษา

description: การวิจัยนี้เพื่อค้นหาปัญหาอุปสรรคและวิเคราะห์สาเหตุของปัญหาที่ทำให้เกิดความล่าช้าในการ ดำเนินโครงการก่อสร้างสนามบินสุวรรณภูมิโดยมีสัญญาอาคารผู้โดยสารและอาคารเทียบเครื่องบิน เป็น อาคารที่ใช้ศึกษา การดำเนินการวิจัยเริ่มจากการรวบรวมข้อมูลปัญหาและสาเหตุโดยการศึกษาค้นคว้าเอกสารและ งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง จากนั้นเข้าไปสำรวจโครงการเบื้องต้น เพื่อทำการรวบรวมปัญหาเพิ่มเติมและเพื่อทำ ความเข้าใจเรื่องราวความเป็นมาที่เกิดขึ้นของโครงการ หลังจากนั้นทำการเก็บข้อมูลเชิงปริมาณโดยการ ตอบแบบสอบถามและทำการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก ผลการวิจัยพบว่าสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดความล่าช้า มาจากทุกฝ่ายที่ร่วมกันดำเนินโครงการ ประการที่หนึ่ง สาเหตุจากผู้ว่าจ้างได้แก่ มีการเพิ่มเติมงานและเปลี่ยนแปลงงานจำนวนมาก ล่าช้าใน ขั้นตอนการทบทวนและอนุมัติแบบขยายต่างๆ ประการที่สองสาเหตุที่เกิดจากผู้รับจ้างได้แก่การตัดสินใจ ล่าช้าเนื่องจากเป็นกิจการร่วมค้า ประการที่สาม สาเหตุที่เกิดจากผู้ออกแบบได้แก่ความผิดพลาดจากการ ออกแบบ แบบรูปและรายการประกอบแบบไม่สมบูรณ์ ประการสุดท้าย สาเหตุที่เกิดจากการเมืองได้แก่ นโยบายการเมืองที่ต้องการให้ลดราคาโครงการและเร่งรัดการก่อสร้างส่งผลกระทบต่อการบริหารสัญญา
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2012
title: การวิเคราะห์กำลังการผลิต กรณีศึกษาโรงงานผลิตชิ้นส่วนคอนกรีตเสริมเหล็กสำเร็จรูป

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์หากำลังการผลิตและขั้นตอนการผลิตที่ทำให้เกิดความล่าช้า 2) เสนอแนวทางการปรับปรุงกระบวนการผลิต โดยพิจารณาการลดรอบเวลาการทำงานของแต่ละสถานี ในโรงงานผลิตชิ้นส่วนคอนกรีตเสริมเหล็กสำเร็จรูป ซึ่งประกอบด้วย 9 สถานีงาน ได้แก่ สถานีกำหนดตำแหน่งอุปกรณ์ สถานีวางแบบกั้นข้าง สถานีติดตั้งอุปกรณ์ สถานีวางโครงเหล็กเสริมความแข็งแรง สถานีเทคอนกรีต สถานีขัดผิวหน้าคอนกรีต สถานีบ่มคอนกรีต สถานีถอดแบบ และสถานียกชิ้นงานเก็บ โดยขั้นตอนการดำเนินการศึกษา มีดังนี้ (1) ศึกษารอบเวลาการผลิตก่อนการปรับปรุง โดยการเปรียบเทียบรอบเวลาที่ประเมินได้จากเวลามาตรฐานในการทำงาน และจากการสำรวจเวลาที่ใช้ในปัจจุบัน (2) การคำนวณหากำลังการผลิต โดยอิงรอบเวลาการผลิตจากเวลามาตรฐานประเมินและจากเวลาที่ใช้ในปัจจุบัน (3) การปรับปรุงเพื่อเพิ่มอัตราการผลิต โดยวิเคราะห์หาสาเหตุความล่าช้าของแต่ละขั้นตอนกระบวนการผลิต และจัดสมดุลสายการผลิต และ (4) เปรียบเทียบผลของรอบเวลาการผลิตและอัตราการผลิตก่อนและหลังการปรับปรุง ผลการศึกษาพบว่า (1) ปัจจุบันโรงงานมีอัตราการผลิตอยู่ที่ 168 หลัง/เดือน คิดเป็นร้อยละ 56 ของกำลังการผลิตตามการออกแบบของโรงงานที่กำหนดไว้ 300 หลัง/เดือน (2) ผลการศึกษาการทำงานพบว่า โรงงานควรมีศักยภาพในการเพิ่มผลผลิตเป็นเดือนละ 215 หลัง/เดือน หรือคิดเป็นร้อยละ 72 ของกำลังการผลิตที่ออกแบบไว้ (3) ขั้นตอนการผลิตที่ทำให้เกิดความล่าช้าในสายการผลิตที่ส่งผลให้เกิดปัญหาคอขวดมี 7 สถานีงาน คือ สถานีกำหนดตำแหน่งอุปกรณ์ สถานีวางแบบกั้นข้าง สถานีติดตั้งอุปกรณ์ สถานีวางโครงเหล็กเสริมความแข็งแรง สถานีขัดผิวหน้าคอนกรีต สถานีบ่มคอนกรีต และสถานียกชิ้นงานเก็บ (4) มาตราการที่ใช้ในการปรับปรุงเพื่อลดเวลาสูญเปล่าสำหรับขั้นตอนที่เป็นคอขวด ได้แก่ การควบคุมการผลิตให้ทันเวลากับความต้องการของสถานีก่อนหน้าและสถานีถัดไป การบริหารจัดการหน่วยงานย่อย ให้มีการจัดเตรียมประกอบอุปกรณ์ให้พร้อมก่อนการผลิต การแยกหน้าที่การทำงานในส่วนของงานภายนอกและงานภายในให้ชัดเจน การปรับปรุงวิธีการทำงานใหม่ให้ถูกต้องตามหลักการทำงานที่ดี และการฝึกอบรมพนักงานให้สามารถทำงานข้ามสายงานอื่นๆ ได้ เพื่อเพิ่มความยืดหยุ่นและความสามารถของพนักงานในสายการผลิต และ (5) ภายหลังการปรับปรุงพบว่า อัตราการผลิตเพิ่มขึ้นเป็น 207 หลัง/เดือน คิดเป็นร้อยละ 69 ของกำลังการผลิตตามการออกแบบโรงงาน และมีค่าเพิ่มขึ้นจากเดิม 39 หลัง/เดือน คิดเป็นร้อยละ 23.2 %
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2013
title: ผลกระทบของนโยบายจำกัดเวลาโฆษณาต่ออุปสงค์การบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์คือ ศึกษามาตรการในการจำกัดเวลาโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ตลอดจนวิเคราะห์ผลกระทบของนโยบายจำกัดเวลาโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ต่ออุปสงค์การบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และประเภทของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ รวมถึงการเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภคระหว่างเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และทำการศึกษาผลกระทบของนโยบายจำกัดเวลาโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ต่ออุปสงค์การบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ผ่านการวิเคราะห์สมการอุปทานของตลาดและอุปสงค์ ด้วยแบบจำลอง Seemingly Unrelated Regression Estimated และวิเคราะห์พฤติกรรมการย้ายการบริโภคระหว่างเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สองชนิดอันได้แก่ เหล้าวิสกี้และเบียร์ ผลการศึกษากฎหมายหรือนโยบายที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในประเทศไทยพบว่า การดำเนินนโยบายและมาตรการในการจำกัดและควบคุมพฤติกรรมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการควบคุมการโฆษณาที่ผ่านมามิได้ทำให้พฤติกรรมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของประชาชนเปลี่ยนแปลงไปอย่างที่ต้องการ แต่กลับกระตุ้นให้เกิดการเปลี่ยนแปลงการจูงใจการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และรูปแบบการโฆษณาใหม่ๆ มากขึ้น ผลการวิเคราะห์เชิงปริมาณพบว่า ค่าใช้จ่ายเพื่อการโฆษณามีผลต่อราคาของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในทิศทางที่สัมพันธ์กันสำหรับสมการอุปสงค์ซึ่งตรงข้ามกับความสัมพันธ์ในสมการอุปทาน ดังนั้นนโยบายจำกัดเวลาที่รัฐบาลนำมาใช้ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการบริโภค และผู้บริโภคเหล้าวิสกี้เท่านั้นมีพฤติกรรมการเสพติดที่มีเหตุผล และความสัมพันธ์ระหว่างเบียร์และเหล้าวิสกี้เป็นสินค้าทดแทนกัน ข้อเสนอแนะ คือ รัฐบาลควรจัดเก็บภาษีอากรสำหรับการบริโภคเบียร์ให้สูงขึ้น และจัดเก็บภาษีให้เต็มเพดานในเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิด อีกทั้งรัฐบาลควรสนับสนุนมาตรการการจำกัดเวลาการโฆษณา และสนับสนุนมาตรการที่ทำให้ผู้บริโภคตระหนักถึงต้นทุนทางสังคม อันเกิดจากการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2014
title: ภาพลักษณ์พยาบาลวิชาชีพในศตวรรษที่ 21

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาพลักษณ์พยาบาลวิชาชีพในศตวรรษที่ 21 โดยใช้เทคนิค EDFR กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 26 คน คัดเลือกตามคุณสมบัติที่กำหนดไว้ โดยเป็นผู้ให้ข้อมูลหลักที่มีความรู้และประสบการณ์ตรงกับปัญหาการวิจัย และยินดีร่วมมือในการวิจัย ประกอบด้วย กลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลักด้านองค์การวิชาชีพการพยาบาล ด้านการศึกษาพยาบาล ด้านสหสาขาวิชาชีพ และด้านผู้รับบริการ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์ปลายเปิดในรอบที่ 1 ส่วนรอบที่ 2 และรอบที่ 3 เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า ใช้ระยะเวลาเก็บรวบรวมข้อมูลทั้งสิ้น 90 วัน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่ามัธยฐานและค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ ผลการวิจัยพบว่า ภาพลักษณ์พยาบาลวิชาชีพในศตวรรษที่ 21 ที่ผู้ให้ข้อมูลหลักมีความคิดเห็นสอดคล้องกัน ประกอบด้วยภาพลักษณ์ย่อย 73 ข้อ เป็นบทบาทที่มีระดับความสำคัญมากที่สุด 54 ข้อ และระดับความสำคัญมาก 19 ข้อ จำแนกเป็น 6 ด้านดังนี้ 1. ด้านคุณธรรม จริยธรรมประกอบด้วยภาพลักษณ์ย่อย จำนวน 11 ข้อ 2. ด้านวิชาการประกอบด้วยภาพลักษณ์ย่อย จำนวน 12 ข้อ 3. ด้านความเป็นมืออาชีพประกอบด้วยภาพลักษณ์ย่อย จำนวน 15 ข้อ 4. ด้านการสื่อสารประกอบด้วยภาพลักษณ์ย่อย จำนวน 11 ข้อ 5. ด้านลักษณะวิชาชีพประกอบด้วยภาพลักษณ์ย่อย จำนวน 12 ข้อ 6. ด้านบุคลิกภาพประกอบด้วยภาพลักษณ์ย่อย จำนวน 12 ข้อ
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2015
title: การเตรียมไขพอลิเอทิลีนจากการแตกตัวด้วยความร้อนของแอลดีพีอีในเครื่องปฏิกรณ์ขนาดเล็ก

description: งานวิจัยนี้ศึกษากระบวนการแตกตัวแอลดีพีอีไปเป็นไขพอลิเอทิลีนด้วยความร้อนภายในเครื่องปฏิกรณ์ขนาดเล็ก โดยศึกษาหาภาวะที่เหมาะสมการเตรียมในไขพอลิเอทิลีนเพื่อให้ได้คุณสมบัติตามต้องการจากการแตกตัวด้วยความร้อนของแอลดีพีอีในเครื่องปฏิกรณ์ขนาดเล็ก โดยจะศึกษาตัวแปร ซึ่งได้แก่ อุณหภูมิ 350-380 องศาเซลเซียส เวลาในการเกิดปฏิกิริยา 30-90 นาที ความดันเริ่มต้น 0-150 ปอนด์/ตารางนิ้ว ชนิดของแก๊สไนโตรเจนและไฮโดรเจน และเปอร์เซ็นต์ของเตตระริน 0.5-5.0 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก ผลิตภัณฑ์ไขที่ได้จะนำไปคำนวณหาร้อยละของผลิตภัณฑ์ พร้อมทั้งวิเคราะห์จุดหลอมเหลวและวัดความหนืด ด้วยเครื่องดิฟเฟอเรนเชียลสแกนนิ่งแคลอรี่มิเตอร์และเครื่องวัดความหนืด ตามลำดับ เพื่อตรวจสอบว่าคุณสมบัติตรงตามความต้องการนำไปใช้ประโยชน์ จากการวิจัยพบว่าภาวะที่เหมาะสมสำหรับกระบวนการแตกตัวแอลดีพีอีด้วยความร้อนในเครื่องปฏิกรณ์ขนาดเล็ก ซึ่งจะให้ร้อยละของผลิตภัณฑ์ไขพอลิเอทิลีนมากกว่า 97 % จุดหลอมเหลวในช่วง 105-109 องศาเซลเซียส และความหนืดระหว่าง 544-1800 เซนติพอยด์ อุณหภูมิ 360-370 องศาเซลเซียสและเวลาในการเกิดปฏิกิริยา 30-70 นาที ส่วนความดันเริ่มต้นไม่มีผลต่อร้อยละและคุณสมบัติของผลิตภัณฑ์ไขพอลิเอทิลีน นอกจากนี้ยังพบว่าเตตระรินจะมีส่วนร่วมในกลไกการแตกตัวด้วยความร้อน ซึ่งจะส่งผลให้จุดหลอมเหลวและความหนืดของผลิตภัณฑ์ไขพอลิเอทิลีนที่ได้ลดลง
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2016
title: การเตรียมหมึกพิมพ์เฟล็กโซชีวภาพโดยใช้สารยึดพอลิแล็กไทด์สำหรับการพิมพ์กระดาษเหนียว

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการเตรียมหมึกพิมพ์เฟล็กโซชีวภาพที่ใช้สารยึดจากพอลิแล็กไทด์สำหรับการพิมพ์กระดาษเหนียว สารยึดพอลิแล็กไทด์ที่เตรียมได้มีขนาดอนุภาคเล็กกว่า 1 ไมโครเมตร การเติมพอลิเอทิลีนไกลคอลในขณะเตรียมอิมัลชัน ทำให้สารยึดมีขนาดอนุภาค ความหนืด และอุณหภูมิสภาพแก้วลดลง ส่งผลให้แผ่นฟิล์มที่ได้มีความเรียบมากขึ้น เมื่อนำสารยึดไปผสมในหมึกพิมพ์ที่ปริมาณสารสีร้อยละ 10, 20 และ 30 พบว่าสมบัติการไหลของหมึกพิมพ์ที่เตรียมได้ทั้ง 3 สูตร เป็นแบบพฤติกรรมแรงเฉือนลด เมื่อใช้ปริมาณของสารสีเพิ่มขึ้น หมึกพิมพ์มีความหนืดและแรงตึงผิวสูงขึ้น โดยหมึกพิมพ์ที่ใช้สารยึดพอลิแล็กไทด์ชนิดเติมพอลิเอทิลีนไกลคอล มีความหนืดและแรงตึงผิวต่ำกว่าหมึกพิมพ์ที่ใช้สารยึดพอลิแล็กไทด์ชนิดไม่เติมพอลิเอทิลีนไกลคอล เมื่อนำหมึกพิมพ์ไปทดสอบพิมพ์และตรวจสอบคุณภาพงานพิมพ์พบว่า เมื่อใช้ปริมาณสารสีสูงขึ้น ค่าความดำ ค่าเม็ดสกรีนบวม และความมันวาว มีค่าเพิ่มขึ้น แต่สมบัติด้านความต้านทานการถอนผิวลดลง และหมึกพิมพ์ที่ใช้สารยึดชนิดเติมพอลิเอทิลีนไกลคอลให้คุณภาพงานพิมพ์ เช่น ค่าความดำ ค่าเม็ดสกรีนบวม คุณภาพเส้น ความสม่ำเสมอ และความมันวาวที่ดีกว่าหมึกพิมพ์ที่ใช้สารยึดชนิดไม่เติมพอลิเอทิลีนไกลคอล แต่มีสมบัติด้านความต้านทานการถอนผิวต่ำกว่า หมึกพิมพ์ที่เตรียมมีสมบัติการทนต่อการขัดถูที่ดีมาก นอกจากนี้ เมื่อนำหมึกพิมพ์ชีวภาพที่ใช้สารยึดชนิดเติมพอลิเอทิลีนไกลคอลร้อยละ 10 ปริมาณสารสีร้อยละ 30 เปรียบเทียบกับหมึกพิมพ์เฟล็กโซทางการค้า พบว่าหมึกพิมพ์เฟล็กโซชีวภาพที่เตรียมได้มีความสม่ำเสมอและความต้านทานต่อการถอนผิวของงานพิมพ์ที่ดี ขณะที่ค่าความดำและความมันวาวของงานพิมพ์ต่ำกว่าหมึกพิมพ์เฟล็กโซทางการค้า ส่วนค่าเม็ดสกรีนบวม และคุณภาพเส้นของงานพิมพ์ มีผลที่ใกล้เคียงกัน