cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.851
title: การพยากรณ์อัตรามรณะสำหรับผู้เอาประกันภัยโดยใช้ตัวแบบแรงโน้มถ่วง

description: งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อพยากรณ์อัตรามรณะของประชากรไทยและผู้เอาประกันชีวิตในบริษัทประกันชีวิตแห่งหนึ่งในอีก 10 ปีข้างหน้าโดยใช้ตัวแบบอายุ-เวลา-รุ่นประชากร(Age-Period-Cohort model: APC model) และตัวแบบแรงโน้มถ่วง(Gravity Model) ข้อมูลที่ใช้ในงานวิจัยนี้ได้รับมาจากกระทรวงมหาดไทย, กระทรวงสาธารณสุข และ บริษัทประกันชีวิตแห่งหนึ่ง ข้อมูลนี้คือ จำนวนประชากรกลางปี จำนวนการตาย จำแนกตามเพศและอายุระหว่างปีพ.ศ.2539-พ.ศ.2556 จำนวนกรมธรรม์สามัญประกันชีวิต และจำนวนการตายของผู้เอาประกันชีวิตจำแนกตามเพศและอายุระหว่างปี พ.ศ.2547-พ.ศ.2556 ค่าพารามิเตอร์ทั้ง 3 ตัวประกอบด้วย ผลกระทบจากอายุ เวลา รุ่นประชากร ถูกประมาณค่าจากตัวแบบ APC และตัวแบบแรงโน้มถ่วงถูกใช้ประมาณค่าพารามิเตอร์แรงโน้มถ่วงที่มีความสัมพันธ์กับผลกระทบจากเวลาและรุ่นประชากรของประชากรทั้ง 2 กลุ่มเพื่อที่จะพยากรณ์อัตรามรณะในอนาคต ผลการวิจัยพบว่า ค่าพยากรณ์อัตรามรณะของกลุ่มประชากรไทยลดลงเมื่อเวลาผ่านไปทั้งเพศชายและเพศหญิง ในขณะที่ค่าพยากรณ์อัตรามรณะของกลุ่มผู้เอาประกันชีวิตของบริษัทตัวอย่างเมื่อใช้และไม่ใช้ตัวแบบแรงโน้มถ่วงมีค่าเพิ่มขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปทั้งเพศชายและเพศหญิง
DOI: 10.14457/cu.the.2014.852
title: ความสัมพันธ์ 3 มิติ ของค่านิยมของพนักงาน ค่านิยมขององค์กร และความผูกพันต่อองค์กร

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ค่านิยมส่วนบุคคลของพนักงานเจเนอเรชันวาย และ 2) ความสัมพันธ์ระหว่างความสอดคล้องของค่านิยมกับความผูกพันต่อองค์กร โดยความสอดคล้องของค่านิยมหมายถึงความเข้ากันได้ระหว่างค่านิยมของพนักงานกับค่านิยมองค์กร งานวิจัยนี้ เป็นการวิจัยเชิงสำรวจโดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ซึ่งแบ่งเป็น 3 ส่วน ได้แก่ ค่านิยม ความผูกพันต่อองค์กร และข้อมูลทางประชากรศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างเป็นพนักงานเจเนอเรชันวายที่ทำงานอยู่ในองค์กรรัฐหรือเอกชนของประเทศไทยจำนวน 684 คน ได้รับการตอบกลับอย่างสมบูรณ์จำนวน 621 ชุด คิดเป็นร้อยละ 91 โปรแกรมทางสถิติ SPSS จะถูกนำมาใช้เพื่อคำนวณหาค่าเฉลี่ยคะแนนค่านิยมและทดสอบสมมติฐานจากค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน โดยกำหนดระดับนัยสำคัญที่ระดับ p = 0.05 ผลการศึกษาพบว่า 1) ค่านิยมด้านมนุษยธรรม เป็นค่านิยมที่พนักงานเจเนอเรชันวายให้ความสำคัญมากที่สุด 2) ความสอดคล้องของค่านิยมมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความผูกพันต่อองค์กร แต่รูปแบบความสัมพันธ์จะแตกต่างกันในค่านิยมแต่ละด้านและความผูกพันต่อองค์กรแต่ละประเภท
DOI: 10.14457/cu.the.2014.853
title: ผลของการใช้โปรแกรมการกำกับตนเองที่มีต่อคุณลักษณะอยู่อย่างพอเพียงของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1

description: งานวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยกึ่งการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมการกำกับตนเองที่มีต่อคุณลักษณะอยู่อย่างพอเพียง กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2557 โรงเรียนวิชูทิศ สังกัดกรุงเทพมหานคร จำนวน 45 คน แบ่งเป็นนักเรียนกลุ่มทดลอง 22 คน และนักเรียนกลุ่มควบคุม 23 คน เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัยคือ โปรแกรมการกำกับตนเอง แบบวัดคุณลักษณะอยู่อย่างพอเพียง แบบสังเกตพฤติกรรมคุณลักษณะอยู่อย่างพอเพียงโดยครู และแบบสังเกตพฤติกรรมคุณลักษณะอยู่อย่างพอเพียงโดยนักเรียน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ One-way ANOVA repeated measure และ t-test ผลการวิจัยพบว่า 1) ระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผลนักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนคุณลักษณะอยู่อย่างพอเพียงไม่แตกต่างกับระยะก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) ระยะหลังการทดลองนักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนคุณลักษณะอยู่อย่างพอเพียงสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3) ระยะติดตามผลนักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนคุณลักษณะอยู่อย่างพอเพียงสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.854
title: ผลของการพัฒนาอัตลักษณ์ที่มีต่อการปรับตัวทางจิตสังคมของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมพัฒนาลักษณะอัตลักษณ์ที่มีต่อการปรับตัวทางจิตสังคมของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ ๕ โดยใช้รูปแบบการวิจัยแบบกึ่งทดลอง ตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๕ จำนวน ๖๐ คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง ๓๐ คน และกลุ่มควบคุม ๓๐ คน โดยกลุ่มทดลองได้รับการฝึกด้วยโปรแกรมพัฒนาลักษณะอัตลักษณ์รวมทั้งสิ้น ๘ ครั้ง และกลุ่มควบคุมได้รับการแนะแนวตามหลักสูตรปกติของโรงเรียน ดำเนินการทดสอบการปรับตัวทางจิตสังคมในระยะก่อนการทดลอง หลังการทดลอง และติดตามผลภายหลังเสร็จสิ้นการทดลอง ๒ สัปดาห์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติวิเคราะห์ความแปรปรวนของตัวแปรพหุนามแบบวัดซ้ำ (repeated MANOVA) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวของตัวแปรพหุนาม (one-way MANOVA) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (one-way ANOVA) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ (one-way repeated measure ANOVA) และการเปรียบเทียบเป็นรายคู่ (Pairwise Comparison) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ๑) ในระยะหลังการทดลองกลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยคะแนนการปรับตัวทางจิตสังคม ด้านการเห็นคุณค่าแห่งตน และด้านความแข็งแกร่งของอัตตาสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๕ แต่ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๕ ในด้านความเชื่ออำนาจภายในตนเอง และความมุ่งหวังในชีวิต และไม่พบความแตกต่างทั้ง ๔ ด้านในระยะติดตามผล ๒) กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยคะแนนการปรับตัวทางจิตสังคมทั้ง ๔ ด้าน ในระยะหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๕ และมีค่าเฉลี่ยคะแนนการปรับตัวทางจิตสังคมเพียง ๒ ด้าน ในระยะติดตามผลที่สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๕ คือ ด้านการเห็นคุณค่าแห่งตน และความมุ่งหวังในชีวิต แต่ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในด้านความเชื่ออำนาจภายในตนเอง และด้านความแข็งแกร่งของอัตตา
DOI: 10.14457/cu.the.2014.855
title: การศึกษามโนทัศน์ที่คลาดเคลื่อนและข้อผิดพลาดทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 1 และเขต 2

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษามโนทัศน์ที่คลาดเคลื่อนและข้อผิดพลาดทางวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาที่ 5 ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 1 และเขต 2 โดยมีกลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ศึกษาในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2557 ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 1 และเขต 2 จำนวน 397 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบวัดมโนทัศน์ที่คลาดเคลื่อนและข้อผิดพลาดทางคณิตศาสตร์ แบบอัตนัย เรื่องจำนวนจริงและเลขยกกำลัง วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาความถี่ ร้อยละ และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนมีมโนทัศน์ที่คลาดเคลื่อนทางคณิตศาสตร์มากที่สุดคือประเภท การมีมโนทัศน์ที่จำกัด รองลงมาคือ การมีความเข้าใจที่บกพร่องเกี่ยวกับข้อเท็จจริงทางคณิตศาสตร์ การอ้างอิงเกินขอบเขตหรือเงื่อนไข และการตีความผิด ตามลำดับ 2. ลักษณะของมโนทัศน์ที่คลาดเคลื่อนที่พบมากของการมีมโนทัศน์ที่จำกัด คือ 2.1 การมีมโนทัศน์เกี่ยวกับจำนวนตรรกยะเพียงบางส่วน โดยไม่ได้คำนึงถึงกรณีที่เป็นค่าประมาณ 2.2 การมีมโนทัศน์ที่จำกัดเกี่ยวกับรากที่สอง โดยไม่ครอบคลุมไปถึงกรณีที่รากเป็นจำนวนจริงลบ 2.3 การมีมโนทัศน์เกี่ยวกับสมบัติของรากเพียงบางส่วน ทำให้นำไปประยุกต์ใช้ไม่ถูกต้อง 3. นักเรียนมีข้อผิดพลาดทางคณิตศาสตร์มากที่สุดคือประเภท การใช้ข้อมูลที่ผิด รองลงมาคือ ข้อผิดพลาดทางด้านภาษาและสัญลักษณ์ ข้อผิดพลาดในด้านการดำเนินการและคำนวณ และการบิดเบือนทฤษฎีบทหรือนิยาม ตามลำดับ 4. ลักษณะที่พบมากของการใช้ข้อมูลผิด คือ 4.1 การแสดงแนวคิดในการหาคำตอบที่ถูกต้อง แต่เลือกใช้ข้อมูลผิดพลาด 4.2 การไม่ทำตามที่โจทย์ระบุอย่างชัดเจน แต่เลือกทำสิ่งที่โจทย์ไม่ได้ระบุแทน 4.3 การแสดงคำตอบที่ได้จากการคำนวณไม่ถูกต้อง
DOI: 10.14457/cu.the.2014.856
title: การจัดการชั้นเรียนของครูที่ตอบสนองต่อชั้นเรียนพหุวัฒนธรรมระดับประถมศึกษาตอนต้น: การศึกษาเปรียบเทียบระหว่างประเทศไทยและประเทศสหรัฐอเมริกา

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบการจัดการในชั้นเรียนที่ตอบสนองต่อความเป็นพหุวัฒนธรรมในประเทศไทยและประเทศสหรัฐอเมริกา โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้วิจัยลงศึกษาภาคสนามเพื่อเปรียบเทียบ โดยใช้การเลือกกรณีศึกษาแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 2 โรงเรียน คือ โรงเรียนประถมศึกษาในประเทศไทย สังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร และโรงเรียนประถมศึกษาในมลรัฐเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา ผู้วิจัยดำเนินการเก็บข้อมูลจากการศึกษาและวิเคราะห์เอกสารการสังเกตห้องเรียนแบบไม่มีส่วนร่วม การสัมภาษณ์ครู และผู้อำนวยการโรงเรียนอย่างเป็นทางการเเละไม่เป็นทางการ โดยผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อมูล เชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์เปรียบเทียบความเหมือนและความแตกต่างของการจัดการชั้นเรียนภายใต้บริบทพหุวัฒนธรรมของทั้งสองประเทศ ผลการวิจัยพบว่า ห้องเรียนของประเทศไทย และห้องเรียนของประเทศสหรัฐอเมริกา มีสภาพความเป็น พหุวัฒนธรรมที่คล้ายคลึงกัน ส่วนการจัดการในชั้นเรียนของครูประถมศึกษาตอนต้นที่ตอบสนองถึงความเป็นพหุวัฒนธรรมในประเทศไทยและประเทศสหรัฐอเมริกามีความแตกต่างกัน จากการวิจัยพบว่า ครูในประเทศไทยและครูในประเทศสหรัฐอเมริกามีความแตกต่างกันในเรื่องการจัดชั้นเรียน การสื่อสารในชั้นเรียนที่มีความเป็นพหุวัฒนธรรม ด้านแนวทางปฏิบัติและการเชื่อมโยงกับความเป็นพหุวัฒนธรรม ประเด็นของการวางแผนพัฒนาชั้นเรียน และการแก้ปัญหาในชั้นเรียนที่มีความเป็นพหุวัฒนธรรม
DOI: 10.14457/cu.the.2014.416
title: Age and body image dissatisfaction in women : the moderating role of media influence

description: This study was conducted to examine the association that age and exposure to media have on body image dissatisfaction. In particular, attempts were made to clarify whether the association between age and the dissatisfaction was moderated by media influence. Data were collected from 88 Thai women whose age ranged from 18 to 70. Findings suggested that age was not significantly associated with body image dissatisfaction. However, exposure to the media was significantly and positively associated with this dissatisfaction. An interaction effect was not found between age and media influence. Several studies in the field of body dissatisfaction suggest that women of different age groups vary in their levels of dissatisfaction with their bodies. They also suggest that repeated exposure to mass media that often depicts and idealizes a thinness portrayal of the female body could explain and correlate to the body image dissatisfaction among women.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.417
title: The relationship between materialism, level of individualism and collectivism and life satisfaction : a study of Thai undergraduates in international programs

description: This study aimed to investigate the relationship between materialism, collectivism and individualism in relation to level of life satisfaction among international university students in Thailand. In doing so, data from 92 participants (out of 157) were used. The following measurements were employed: Individualism and Collectivism Scale (INDCOL), Materialism Values Scale (MVS), and Satisfaction with Life Scale (SWLS). Data were analyzed using Pearson’s correlation and Multiple Regression Analysis (MRA) via SPSS program. The following hypotheses were investigated: 1) materialism has a negative correlation to life satisfaction; 2) individualism has a positive correlation to life satisfaction; 3) collectivism has a negative correlation to life satisfaction; and lastly 4) materialism, individualism and collectivism, together, will predict life satisfaction. The findings indicated no significant correlations or predictors as hypothesized. However, additional analyses were conducted to examine possible rationales for the insignificant results. In doing so, some interesting patterns of significant findings were identified. Further details can be referred to in the result and discussion section of this paper.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.418
title: The effects of fun and perceived congruence on group cohesion : modeling college hazing

description: Research on college initiations has mainly explored how painful hazing activities promote group cohesion among the initiates. However, we propose that fun and perceived congruence can also lead to higher group cohesion. In a 2 (fun, no-fun) x 2 (congruence, incongruence) design, we empirically investigated the effects of fun activities and perceived congruence on group cohesion. The total of 88 undergraduate students (33 males, 55 females) were randomly allocated into each of the four conditions. In groups of 4 to 6 members, they participated in group activities before completing a questionnaire on group cohesion. Specifically, two aspects of group cohesion were measured: member attraction and group attraction. A MANOVA analysis revealed a positive effect of fun on group cohesion. However, no effects of perceived congruence nor interaction were found. Subsequent follow-up tests indicated that fun increased only member attraction, but not group attraction. This suggests that fun activities can lead to higher group cohesion by increasing inter-member attraction, but not by inducing individuals’ identification to the group. Given that the major aim of initiation ceremonies is to promote friendship among newcomers, our results imply that fun activities can replace painful hazing to achieve the same bonding purpose.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.857
title: ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนคณิตศาสตร์โดยใช้มายด์ทูลที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์และความสามารถในการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่ได้รับการเรียนการสอนโดยใช้มายด์ทูลกับการเรียนการสอนสอนแบบปกติ 2) เปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่ได้รับการเรียนการสอนโดยใช้มายด์ทูลกับการเรียนการสอนสอนแบบปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2557 โรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ สีลม จำนวน 104 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองที่ได้รับการสอนโดยใช้มายด์ทูลจำนวน 52 คน และกลุ่มควบคุมที่ได้รับการสอนแบบปกติจำนวน 52 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ 1) แบบทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ โดยค่าความยากมีค่า 0.20-0.80 ค่าอำนาจจำแนกมีค่า 0.20-1.00 และค่าความเที่ยงมีค่า 0.74 2) แบบทดสอบความสามารถในการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ โดยค่าความยากมีค่า 0.20-0.62 ค่าอำนาจจำแนกมีค่า 0.40-1.00 และค่าความเที่ยงมีค่า 0.73 เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แผนการจัดการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้มายด์ทูลสำหรับกลุ่มทดลอง และแผนการจัดการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบปกติสำหรับกลุ่มควบคุม เรื่องการบวก ลบ คูณ หารระคน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้ 1) นักเรียนกลุ่มที่ได้รับการเรียนการสอนโดยใช้มายด์ทูลและกลุ่มที่ได้รับการสอนแบบปกติมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์คณิตศาสตร์ไม่แตกกต่าง ที่ระดับนัยสำคัญ .05 2) นักเรียนกลุ่มที่ได้รับการเรียนการสอนโดยใช้มายด์ทูลมีความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์สูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการสอนแบบปกติ ที่ระดับนัยสำคัญ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.858
title: ผลของกระบวนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบสืบสอบโดยใช้วัฏจักรการเรียนรู้ 7 ขั้น บูรณาการร่วมกับเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารที่มีต่อทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ด้านการทดลองและการตีความหมายและลงข้อสรุปของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 5

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อเปรียบเทียบทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ด้านการทดลองและการตีความหมายและลงข้อสรุปก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมการเรียนรู้แบบสืบสอบโดยใช้วัฏจักรการเรียนรู้ 7 ขั้น บูรณาการร่วมกับเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารกับกลุ่มที่เรียนด้วยวิธีปกติ 2) เพื่อเปรียบเทียบทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ด้านการทดลองและด้านการตีความหมายและลงข้อสรุปหลังเรียนของนักเรียนกลุ่มสูงและกลุ่มต่ำในกลุ่มที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมการเรียนรู้แบบสืบสอบโดยใช้วัฏจักรการเรียนรู้ 7 ขั้น บูรณาการร่วมกับเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนวัดบางหญ้าแพรก ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2557 จำนวน 2 ห้อง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบความแปรปรวนและทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1) ทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยค่าเฉลี่ยของคะแนนทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์หลังเรียนของกลุ่มทดลองมีคะแนนหลังการทดลองมากกว่ากลุ่มควบคุม 2) ทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ด้านการทดลองและการตีความหมายและลงข้อสรุปหลังเรียนระหว่างนักเรียนกลุ่มสูงกับนักเรียนกลุ่มต่ำในกลุ่มทดลองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 โดยค่าเฉลี่ยของคะแนนทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์หลังเรียนในนักเรียนกลุ่มสูงมีคะแนนทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์หลังการเรียนมากกว่ากลุ่มต่ำ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.859
title: ผลการจัดกิจกรรมศิลปะแนวศึกษาบันเทิงที่ส่งเสริมสุนทรียภาพสำหรับเด็กอายุ 7-9 ปี

description: งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลการจัดกิจกรรมศิลปะแนวศึกษาบันเทิงที่ส่งเสริมประสบการณ์ทางสุนทรียภาพของเด็กอายุ 7-9 ปี และ 2) ศึกษาและพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมศิลปะแนวศึกษาบันเทิงที่เหมาะสมกับเด็กอายุ 7-9 ปี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ เด็กอายุ 7-9 ปี โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายประถม จำนวน 39 คน โดยไม่จำแนกเพศ ใช้ระยะเวลาดำเนินการทดลอง 7 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยพัฒนาขึ้นโดยผู้วิจัยจากแนวทางศึกษาบันเทิงของ Randy White และทฤษฎีพัฒนาการสุนทรียภาพของ Michael J. Parsons ประกอบด้วย 1) กิจกรรมการจัดการเรียนรู้แนวทางศึกษาบันเทิง 2) แบบบันทึกประสบการณ์ศึกษาบันเทิง 3) แบบทดสอบสุนทรียภาพ 4) คู่มือสำหรับการวิเคราะห์ประสบการณ์ทางสุนทรียะ 5) แบบสังเกตพฤติกรรมประสบการณ์ทางสุนทรียะ 6) แบบสำรวจความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อกิจกรรมศิลปะแนวศึกษาบันเทิง 7) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป ซึ่งวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t-test) และ 8) การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับพัฒนาการสุนทรียภาพของนักเรียนที่มีต่อภาพผลงานศิลปะหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนผ่านกิจกรรมศิลปะแนวศึกษาบันเทิงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) ค่าเฉลี่ยสูงสุดของระดับพัฒนาการสุนทรียภาพของนักเรียนที่มีต่อภาพผลงานศิลปะอยู่ที่ระดับ 3 การแสดงออก (Expressiveness) (x̄ = 2.02) 3) พฤติกรรมประสบการณ์ทางสุนทรียะของนักเรียนในระหว่างการจัดกิจกรรมศิลปะแนวศึกษาบันเทิงที่ปรากฏมากที่สุด คือ สนใจต่อเนื้อหา 4) แบบสำรวจความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อกิจกรรมศิลปะแนวศึกษาบันเทิง คือ นักเรียนพึงพอใจกิจกรรมดินแดน Barbapapa และนักเรียนใฝ่ฝันที่จะแสดงผลงานศิลปะของตนเองมากที่สุด และ 5) พฤติกรรมที่เกิดขึ้นมากที่สุดในแต่ละขั้นตอนของแผนการจัดการเรียนรู้แนวทางศึกษาบันเทิง คือ ขั้นนำเกิดพฤติกรรมการสังเกต พิจารณา และริเริ่มเรียนรู้ด้วยตนเอง ขั้นกิจกรรมเสริมประสบการณ์เกิดพฤติกรรมความร่วมมือและการทดลอง ขั้นดำเนินงานเกิดพฤติกรรมการทดลองและการทบทวน และขั้นสรุปเกิดพฤติกรรมการวิเคราะห์ แนวทางในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แนวศึกษาบันเทิง ประกอบด้วย 4 ขั้น ดังนี้ 1) ขั้นนำ ประกอบด้วย ครูและนักเรียนมีการเตรียมพร้อม ครูกระตุ้นความกระหายใคร่รู้ให้แก่นักเรียน และนักเรียนเกิดแรงบันดาลใจ 2) ขั้นกิจกรรมเสริมประสบการณ์ ประกอบด้วย ครูกระตุ้นความกระหายใคร่รู้ให้แก่นักเรียนอีกครั้ง และนักเรียนประมวลความรู้ 3) ขั้นดำเนินงาน ประกอบด้วย นักเรียนเกิดความอยากรู้และความอยากทำ 4) ขั้นสรุป ประกอบด้วย ครูชักชวนนักเรียนให้เกิดความอยากแสดงออก และ ครูและนักเรียนสะท้อนประสบการณ์การเรียนรู้
DOI: 10.14457/cu.the.2014.860
title: การศึกษาโรงเรียนประถมศึกษาที่มีแนวปฏิบัติที่เป็นเลิศในการส่งเสริมนิสัยรักการอ่านในกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาโรงเรียนประถมศึกษาที่มีแนวปฏิบัติที่เป็นเลิศในการส่งเสริมนิสัยรักการอ่าน และนำเสนอแนวปฏิบัติที่เป็นเลิศ(Best practice) ในการส่งเสริมนิสัยรักการอ่านของโรงเรียนประถมศึกษา ในกรุงเทพมหานคร ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ จากโรงเรียนประถมศึกษาที่มีแนวปฏิบัติที่เป็นเลิศ(Best practice) ในการส่งเสริมนิสัยรักการอ่านในกรุงเทพมหานครจำนวน 6 โรงเรียน เก็บรวบรวมข้อมูลจากการศึกษาและวิเคราะห์เอกสาร การสังเกตและการสัมภาษณ์ผู้บริหารโรงเรียน ครู ครูบรรณารักษ์ นักเรียน และผู้ปกครอง ผลการวิจัยพบว่า 1. ปัจจัยที่ส่งเสริมแนวปฏิบัติที่เป็นเลิศในการส่งเสริมนิสัยรักการอ่าน ดังนี้ 1)โรงเรียนให้ความสำคัญกับการจัดบริบทสภาพแวดล้อมภายในของโรงเรียนให้เหมาะกับการส่งเสริมนิสัยรักการอ่านเพื่อเอื้อต่อการสร้างนิสัยรักการอ่านให้แก่นักเรียน 2)บทบาทของบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับโรงเรียนประถมที่ส่งเสริมนิสัยรักการอ่าน ได้แก่ บทบาทของผู้บริหาร บทบาทของครู ครูบรรณารักษ์ บทบาทของนักเรียน และบทบาทผู้ปกครอง คือ ให้การสนับสนุน ส่งเสริม พัฒนาทักษะการอ่านตนเองและนักเรียนอย่างต่อเนื่อง และเป็นแบบอย่างการอ่านที่ดีในการอ่าน 3) การมีส่วนร่วม ให้การสนับสนุนร่วมมือกันระหว่างภายในโรงเรียน ผู้ปกครอง และหน่วยงานภายนอก 4) สร้างแรงจูงใจ การเสริมแรงในเชิงบวก กระตุ้นให้นักเรียนเกิดความชอบ อยากอ่าน อยากมีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่อง 5) มีแหล่งการอ่านและทรัพยากรการอ่านที่ดี ปรับปรุงพัฒนาให้ทันสมัยและเหมาะกับบริบทของโรงเรียน 6) โรงเรียนมีทัศคติที่ดีในการส่งเสริมนิสัยรักการอ่าน เห็นความสำคัญของการอ่าน 2. องค์ประกอบของแนวปฏิบัติที่เป็นเลิศในการส่งเสริมนิสัยรักการอ่านในโรงเรียนประถม มีดังนี้ 1) ความสำคัญของการส่งเสริมนิสัยรักการอ่าน 2) เป้าหมายของการส่งเสริมนิสัยรักการอ่าน 3) หลักการในดำเนินการส่งเสริมนิสัยรักการอ่าน 4) การนำผลความสำเร็จจากการส่งเสริมนิสัยรักการอ่าน ไปขยายผล 3. แนวปฏิบัติที่เป็นเลิศในการส่งเสริมนิสัยรักการอ่านของโรงเรียนประถมศึกษา โดยส่งเสริมสนับสนุนทักษะ ความสามารถ ของทั้งผู้บริหาร ครู ครูบรรณารักษ์ นักเรียน พัฒนาแหล่งการอ่าน เห็นความสำคัญความสัมพันธ์ระหว่างผู้บริหาร ครู ครูบรรณารักษ์ นักเรียน และผู้ปกครอง รณรงค์ส่งเสริมนิสัยรักการอ่านอย่างต่อเนื่อง โดยใช้กิจกรรม ตัวแบบที่ดี การใช้การเสริมแรง และการนำปัจจัยที่ส่งเสริมกับปัจจัยที่เป็นอุปสรรคในการส่งเสริมนิสัยรักการอ่านที่เกิดขึ้นปรับให้เกิดแนวทางที่เป็นเลิศในการส่งเสริมนิสัยรักการอ่าน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.861
title: การวิจัยกรณีศึกษาเพื่อวิเคราะห์วิธีการส่งเสริมใจใฝ่เรียนรู้ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์วิธีการส่งเสริมใจใฝ่เรียนรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 2) ศึกษาผลที่เกิดกับนักเรียนจากการจัดการเรียนรู้ ของครูที่ส่งเสริมใจใฝ่เรียนรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย กรณีศึกษาคือ ครู 2 คน เเละนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 12 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการศึกษาเอกสาร การสังเกตแบบมีส่วนร่วม และไม่มีส่วนร่วม และการสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์คำหลัก วิเคราะห์เนื้อหาเเละสร้างข้อสรุปอุปนัย ผลการวิจัย 1. วิธีการส่งเสริมใจใฝ่เรียนรู้ของครูผู้สอนแผนการเรียนวิทยาศาสตร์ – คณิตศาสตร์ 1 คน เเละครูผู้สอนแผนการเรียนคณิตศาสตร์ – ภาษาต่างประเทศ 1 คน มีเเนวทางการปฏิบัติเป็นไปในทิศทางเดียวกัน คือ ใช้ 2 หลักการ คือ หลักการปฏิบัติเเละหลักการสื่อสารเสริมสร้างกำลังใจและความมีมิตรไมตรี โดยหลักการปฏิบัติเป็นการชวนให้นักเรียนได้คิด เเละชวนให้นักเรียนได้หาคำตอบ หลักการสื่อสารให้ความสำคัญกับการสร้างสัมพันธภาพแบบมิตรไมตรี เเละการเสริมสร้างกำลังใจให้แก่นักเรียน วิธีการที่พบนี้จึงมีลักษณะเป็น “วิธีการส่งเสริมใจใฝ่เรียนรู้ แบบปฏิบัติไมตรี” 2. ผลที่เกิดขึ้นกับนักเรียนมีลักษณะดังนี้ สำหรับนักเรียนที่มีผลการเรียนอยู่ในระดับสูง เเละระดับปานกลางการมีใจใฝ่เรียนรู้ สะท้อนออกมาเป็นผู้มีความพยายามตั้งใจ ความขยันอดทน ความเพียรพยายาม มุ่งมั่นในการศึกษาเล่าเรียน ความเป็นคนช่างสังเกตและแสวงหาความรู้ และการเข้าร่วมกิจกรรมการเรียนรู้ สำหรับนักเรียนที่มีผลการเรียนอยู่ในระดับต่ำพฤติกรรมของการมีใจใฝ่เรียนรู้ยังไม่ปรากฏชัด โดยสะท้อนออกมาเป็นคุณลักษณะและพฤติกรรมคือ มีการซักถามครูบ้างเป็นครั้งคราว สามารถทำงานหรือการบ้านที่ไม่ยากได้ด้วยตนเอง แสดงความคิดเห็นและเรียนรู้ในเรื่องที่ใกล้ตัว
DOI: 10.14457/cu.the.2014.862
title: อิทธิพลของพัฒนาการการรับรู้ความสามารถของตนเองที่มีต่อพัฒนาการแรงจูงใจในการเป็นครูของนักศึกษาครู: การวิเคราะห์โมเดลโค้งพัฒนาการแฝงเชิงสาเหตุที่มีตัวแปรเหลื่อมเวลาไขว้

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) วิเคราะห์พัฒนาการการรับรู้ความสามารถของตนเองและแรงจูงใจในการเป็นครู (2) วิเคราะห์อิทธิพลเชิงสาเหตุพัฒนาการการรับรู้ความสามารถของตนเองที่มีต่อพัฒนาการแรงจูงใจในการเป็นครู และ (3) วิเคราะห์อิทธิพลการรับรู้ความสามารถของตนเองและแรงจูงใจในการเป็นครูในแต่ละช่วงเวลา และวิเคราะห์อิทธิพลเชิงสาเหตุการรับรู้ความสามารถของตนเองและแรงจูงใจในการเป็นครูช่วงเวลาหนึ่งถึงช่วงเวลาต่อไป การวิจัยระยะที่ 1 ตัวอย่างคือนักศึกษาครูจำนวน 1,091 คน ดำเนินการเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามจำนวน 3 ครั้งคือ ช่วงต้นการฝึกประสบการณ์ ช่วงฝึกประสบการณ์เสร็จ 1 ภาคการศึกษา และช่วงฝึกประสบการณ์แล้วเสร็จ เครื่องมือมีค่าความเที่ยงอยู่ระหว่าง 0.93 - 0.95 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโมเดลโค้งพัฒนาการแฝงเชิงสาเหตุที่มีตัวแปรเหลื่อมเวลาไขว้การวิจัยระยะที่ 2 ตัวอย่างคือนักศึกษาครูจำนวน 18 คน ดำเนินการเก็บข้อมูลด้วยวิธีการสัมภาษณ์เพื่ออธิบายผลวิจัยระยะที่ 1 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า โมเดลโค้งพัฒนาการแฝงเชิงสาเหตุที่มีตัวแปรเหลื่อมเวลาไขว้สอดคล้องกลมกลืมกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (chi-square = 112.02 df = 102 p = 0.23 CFI = 0.99 TLI = 0.99 RMSEA = 0.00) โดยมีรายละเอียดดังนี้ 1. นักศึกษาครูมีพัฒนาการการรับรู้ความสามารถของตนเองในภาคการศึกษาแรกของการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู โดยมีค่าเฉลี่ยของพัฒนาการการรับรู้ความสามารถของตนเองเท่ากับ 0.46 และมีพัฒนาการแรงจูงในการเป็นครูเพิ่มขึ้นตลอดช่วงการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู โดยมีค่าเฉลี่ยของพัฒนาการแรงจูงใจในการเป็นครูเท่ากับ 0.38 รูปแบบการเปลี่ยนแปลงทั้งสองมีลักษณะเป็นเส้นตรง 2. ค่าเริ่มต้นการรับรู้ความสามารถของตนเองมีอิทธิพลต่อค่าเริ่มต้นแรงจูงใจในการเป็นครูเป็นบวก ค่าพัฒนาการการรับรู้ความสามารถของตนเองมีอิทธิพลต่อค่าพัฒนาการแรงจูงใจในการเป็นบวก และค่าพัฒนาการรับรู้ความสามารถของตนเองมีอิทธิพลต่อค่าเริ่มต้นแรงจูงใจในการเป็นครูเป็นลบ 3. การรับรู้ความสามารถของตนเองช่วงต้นของการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูมีอิทธิพลต่อช่วงสองเป็นบวกและช่วงสองมีอิทธิพลต่อช่วงสามเป็นบวกขณะที่แรงจูงใจในการเป็นครูช่วงสองมีอิทธิพลต่อช่วงสามเป็นลบ โดยตลอดระยะเวลาการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูการรับรู้ความสามารถของตนเองมีอิทธิพลต่อแรงจูงใจในการเป็นครูช่วงเวลาเดียวกันเป็นบวกและการรับรู้ความสามารถของตนเองช่วงต้นมีอิทธิพลต่อแรงจูงใจในการเป็นครูช่วงเวลาต่อไปเป็นลบขณะที่แรงจูงใจในการเป็นครูช่วงสองมีอิทธิพลต่อการรับรู้ความสามารถของตนเองช่วงสามเป็นลบ