cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2011.294
title: การวิเคราะห์องค์ประกอบสมรรถนะการสัมภาษณ์ของนิสิตบัณฑิตศึกษาโดยใช้เทคนิคการสัมภาษณ์เชิงพฤติกรรม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์องค์ประกอบสมรรถนะการสัมภาษณ์ของนิสิตบัณฑิตศึกษา 2) เปรียบเทียบสมรรถนะการสัมภาษณ์ของนิสิตบัณฑิตศึกษาที่มีภูมิหลังต่างกัน การวิจัยครั้งนี้มี 2 ระยะ ระยะแรกเก็บรวบรวมข้อมูลกับผู้ให้ข้อมูลจำนวน 10 คน โดยใช้แบบสัมภาษณ์ที่มีข้อคำถามเชิงพฤติกรรม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ระยะที่สองเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 818 คน โดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับที่สอง การทดสอบค่าเฉลี่ย และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1. สมรรถนะการสัมภาษณ์ของนิสิตบัณฑิตศึกษา มีจำนวนทั้งสิ้น 11 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า 2) การมีทักษะสื่อสารและการจับใจความ 3) การช่างสังเกต 4) การเตรียมการสัมภาษณ์ 5) การวางแผนการสัมภาษณ์ 6) การมีความรู้ 7) การมีความซื่อสัตย์และความสามารถในการวิเคราะห์บุคคล 8) การบริหารจัดการเวลาและการรักษาความลับ 9) การมีสติปัญญาฉับไว 10) การมีมนุษยสัมพันธ์ และ 11) การตีความข้อมูลและการมีความเป็นกลาง สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ร้อยละ 57.16 2. โมเดลสมรรถนะการสัมภาษณ์ของนิสิตบัณฑิตศึกษามีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (α 2= 33.806, df = 2265, p = 1.000, GFI = 0.997, AGFI = 0.997 และ RMR = 0.041)3. ผลการเปรียบเทียบสมรรถนะการสัมภาษณ์ของนิสิตบัณฑิตศึกษา 1) จำแนกตามกลุ่มสาขาวิชา พบว่านิสิตบัณฑิตศึกษากลุ่มสาขาวิชาวิจัยและจิตวิทยาการศึกษามีคะแนนสมรรถนะการสัมภาษณ์สูงกว่านิสิตบัณฑิตศึกษากลุ่มสาขาวิชาหลักสูตรและการสอนทุกด้าน และสูงกว่านิสิตบัณฑิตศึกษากลุ่มสาขาวิชานโยบายและภาวะผู้นำทางการศึกษาในด้านการวางแผนการสัมภาษณ์ ด้านการมีความรู้ และด้านการมีมนุษยสัมพันธ์ 2) จำแนกตามระดับการศึกษา พบว่า นิสิตระดับปริญญาเอกมีคะแนนสมรรถนะการสัมภาษณ์สูงกว่านิสิตระดับปริญญาโททุกด้าน 3) จำแนกตามประสบการณ์การเป็นผู้สัมภาษณ์ พบว่า นิสิตที่มีประสบการณ์การเป็นผู้สัมภาษณ์ 3 ครั้งขึ้นไปมีคะแนนสมรรถนะการสัมภาษณ์สูงกว่านิสิตที่มีประสบการณ์การสัมภาษณ์ 1-2 ครั้งทุกด้าน
DOI: 10.14457/cu.the.2011.295
title: ส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกใช้สนามแบดมินตัน ในกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาส่วนประสมทางการตลาด (7P) ที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกใช้สนามแบดมินตัน โดยเปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกสนามแบดมินตันจำแนกตามเพศและขนาดสนามแบดมินตัน และใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ในการวิจัยเชิงปริมาณใช้กลุ่มตัวอย่างที่เป็นผู้มาใช้บริการของสนามแบดมินตัน สุ่มตัวอย่างมา 432 คน สำหรับวิจัยเชิงคุณภาพผู้วิจัยทำการสัมภาษณ์ ผู้มาใช้บริการ เจ้าหน้าที่ของสนามแบดมินตัน และเจ้าของสนาม รวม 18 คน โดยใช้แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล มีการตรวจพิจารณาความตรงตามเนื้อหา (Content Validity) มีค่าเท่ากับ 0.94 โดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 ท่าน และหาค่าความเชื่อมั่น (Reliability) โดยใช้สูตรสัมประสิทธ์แอลฟา (α -Coefficient) ของครอนบาค มีค่าเท่ากับ 0.954 นำมาวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ โดยการแจกแจงความถี่ หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบt-test และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (One-way ANOVA) กรณีพบความแตกต่าง วิเคราะห์ความแตกต่างเป็นรายคู่ด้วยวิธีของเชฟเฟ (Scheffe’ Method) มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้มาใช้บริการเป็นเพศชายและเพศหญิงใกล้เคียงกัน อายุระหว่าง 15-24 ปี โดยมากเป็นนักเรียนหรือนักศึกษา มีการศึกษาระดับปริญญาตรี มีรายได้เฉลี่ยต่อเดือนไม่เกิน 10,000 บาท มาเล่นแบดมินตัน 1-2 วันต่อสัปดาห์ ช่วงเวลาที่มาใช้บริการ 17.01-20.00 น. ส่วนมากนิยมมาเล่นกับเพื่อน โดยมากผู้มาใช้บริการมาใช้สนามแบดมินตันที่มีขนาดกลาง 6-10 คอร์ด อัตราค่าบริการสนามแบดมินตันต่อชั่วโมง 101-150 บาท 2.ส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจของผู้มาใช้บริการในการเลือกสนามแบดมินตัน ทุกด้านมีความสำคัญอยู่ในระดับมาก ได้แก่ ด้านลักษณะทางกายภาพ (x = 4.27) ด้านสถานที่และการจัดจำหน่าย (x = 4.17) ด้านบุคลากร (x = 4.07) ด้านกระบวนการให้บริการ (x = 3.98) ด้านผลิตภัณฑ์ และการบริการ (x = 3.94) ด้านราคา (x = 3.89) ด้านการส่งเสริมการตลาด (x = 3.52) 3.การเปรียบเทียบส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการเลือกสนามแบดมินตันกับผู้มาใช้บริการที่มีเพศต่างกัน พบว่า เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน (7P) ด้านบุคลากรมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และการเปรียบเทียบส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการเลือกสนามแบดมินตันกับผู้ใช้บริการที่เลือกขนาดสนามที่แตกต่างกัน พบว่า ผู้มาใช้บริการสนามแบดมินตันขนาดแตกต่างกันมีการตัดสินใจในการเลือกใช้สนามแบดมินตัน โดยใช้ส่วนประสมทางการตลาดที่ต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน (7P) พบว่า มี 3 ด้านที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ด้านผลิตภัณฑ์และบริการ ด้านราคา และด้านการส่งเสริมการตลาด
DOI: 10.14457/cu.the.2011.296
title: ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลการเรียนรู้ในการจัดการเรียนการสอนบนเว็บ : การวิเคราะห์อภิมาน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อวิเคราะห์สรุปผลเกี่ยวกับข้อมูลพื้นฐานของการวิจัยทางด้านการจัดการเรียนการสอนบนเว็บใน 2) เพื่อวิเคราะห์หาค่าขนาดอิทธิพล (Effect Size) จากปัจจัยพื้นฐานที่ส่งผลต่อผลการเรียนรู้ของงานวิจัยทางด้านการจัดการเรียนการสอนบนเว็บ และ 3) เพื่อสังเคราะห์ข้อสรุปการจัดการเรียนการสนบนเว็บที่เหมาะสมต่อการพัฒนาผลการเรียนรู้ จากการวิเคราะห์อภิมานงานวิจัยตามองค์ประกอบกรอบแนวคิดพื้นฐานของการจัดการเรียนการสอนบนเว็บ โดยงานวิจัยที่นำมาวิเคราะห์ในครั้งนี้เป็นงานวิจัยเชิงทดลองที่ตีพิมพ์ระหว่างปี 2548–2553 จำนวน 147 เล่ม ข้อมูลในงานวิจัยประกอบด้วยค่าขนาดอิทธิพล จำนวน 139 ค่า จากตัวแปรคุณลักษณะ 21 ตัวแปร ผลการวิจัยพบว่า 1.งานวิจัยทางด้านการจัดการเรียนการสอนบนเว็บที่นำมาวิเคราะห์ในครั้งนี้อยู่ระหว่างปี พ.ศ.2548-2553 ส่วนใหญ่เป็นงานวิจัยที่ผลิตและเผยแพร่ในปี พ.ศ.2551 มากที่สุด (25.2%) ด้านสถาบันที่ผลิตงานวิจัย พบว่า ส่วนใหญ่เป็นงานวิจัยที่ผลิตขึ้นจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มากที่สุด (27.9%) ด้านระดับงานวิจัย พบว่าส่วนใหญ่เป็นงานวิจัยที่จัดทำขึ้นในรูปแบบวิทยานิพนธ์ในระดับปริญญามหาบัณฑิตมากที่สุด (78.2%). 2.งานวิจัยที่มีข้อมูลเพียงพอในการนำมาวิเคราะห์หาค่าขนาดอิทธิพล จำนวน 116 เรื่อง มีจำนวนค่าขนาดอิทธิพลจากระดับชุดการทดสอบสมมติฐาน 139 ค่า มีค่าเฉลี่ยของค่าขนาดอิทธิพลโดยรวมมีผลต่อการพัฒนาผลลัพธ์ทางการเรียนรู้โดยรวมในการจัดการเรียนการสอนบนเว็บอยู่ในระดับสูง (d 2.77).3.ผลการสังเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลการเรียนรู้ในการจัดการเรียนการสอนบนเว็บ ตามองค์ประกอบกรอบแนวคิดพื้นฐานจำนวน 3 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านศาสตร์การสอนหรือวิธีการสอนพบว่า ศาสตร์การสอนหรือวิธีการสอนที่นำมาใช้ในการเรียนการสอนบนเว็บเพื่อพัฒนาผลการเรียนรู้มากที่สุด คือ รูปแบบตามแนวคอนสตรัคติวิสต์ (Constructivist) ซึ่งมีอิทธิพลต่อการพัฒนาผลการเรียนรู้อยู่ในระดับที่สูงมาก 2) ด้านเนื้อหาวิชาที่นำมาใช้ในการจัดการเรียนการสอนบนเว็บ คือ มีการใช้เนื้อหาวิชาในกลุ่มวิชาวิทยาศาสตร์ในการเรียนการสอนบนเว็บมากที่สุด ซึ่งมีอิทธิพลต่อการพัฒนาผลการเรียนรู้อยู่ในระดับที่สูง 3) ด้านเทคโนโลยีที่ใช้ในการจัดการเรียนการสอนบทเว็บ ได้แก่ เทคโนโลยีด้านระบบการจัดการเรียนการสอน พบว่า มีการใช้ซอฟแวร์สำหรับสร้างเว็บ (Adobe Dreamweaver) ในการจัดระบบการเรียนการสอนมากที่สุด ซึ่งมีอิทธิพลต่อการพัฒนาผลการเรียนรู้อยู่ในระดับสูง ด้านเทคโนโลยีด้านบทเรียนอิเล็กทรอนิกส์ พบว่า มีการใช้เอกสารอิเล็กทรอนิกส์ (E-documents) ในการเรียนการสอนมากที่สุด ซึ่งมีอิทธิพลต่อการพัฒนาผลการเรียนรู้อยู่ในระดับค่อนข้างสูง เทคโนโลยีด้านการติดต่อสื่อสาร พบว่า มีการใช้กระดานสนทนา (Webboard) ในการเรียนการสอนบนเว็บมากที่สุด มีอิทธิพลต่อการพัฒนาผลการเรียนรู้อยู่ในระดับค่อนข้างสูง และเทคโนโลยีด้านประเมินผลการเรียนรู้ พบว่า มีการใช้แบบทดสอบออนไลน์ (online test/quiz) ในการเรียนการสอนบนเว็บมากที่สุด มีอิทธิพลต่อการพัฒนาผลการเรียนรู้อยู่ในระดับค่อนข้างสูง.
DOI: 10.14457/cu.the.2011.297
title: ผลของการใช้โปรแกรมเช็คอิน/เช็คเอาท์เพื่อปรับลดพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่มีความต้องการพิเศษ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์1) เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมเช็คอิน/เช็คเอาท์ที่มีต่อการลดพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ของนักเรียนที่มีปัญหาพฤติกรรมในชั้นเรียน 2) เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมเช็คอิน/เช็คเอาท์ที่มีต่อความแตกต่างในการลดพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ของพฤติกรรมแต่ละพฤติกรรม 3) เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมเช็คอิน/เช็คเอาท์ที่มีต่อความคงทนของการลดพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ และ 4) เพื่อศึกษาผลกระทบของการใช้โปรแกรมเช็คอิน/เช็คเอาท์ที่มีต่อบุคคลที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ ครู นักเรียน และผู้ปกครอง ใช้การวิจัยแบบกลุ่มตัวอย่างเดี่ยว (Single Subject Design) รูปแบบสลับกลับ (ABAB Reversal Design) กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ปีการศึกษา 2554 โรงเรียนจิตรลดา ที่อยู่ในงานส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพทางการเรียนรู้ (ส.ศ.น.) จำนวน 3 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองคือโปรแกรมเช็คอิน/เช็คเอาท์ประกอบด้วย 1) แบบประเมินพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ 2) แบบสัมภาษณ์ครู (FACTS) 3) สมุดคะแนนติดตามความก้าวหน้า 4) แบบบันทึกผลการใช้โปรแกรมเช็คอิน/เช็คเอาท์ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ 1) แบบบันทึกพฤติกรรมรบกวนชั้นเรียน และ 2) แบบสำรวจคะแนนความรับผิดชอบ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่ามัธยฐาน ค่าร้อยละ แสดงผลการศึกษาด้วยกราฟ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) โปรแกรมเช็คอิน/เช็คเอาท์มีผลต่อการลดพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ของนักเรียนกลุ่มตัวอย่าง 2) โปรแกรมเช็คอิน/เช็คเอาท์ มีผลต่อการลดพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์แต่ละพฤติกรรมแตกต่างกัน 3) โปรแกรมเช็คอิน/เช็คเอาท์ มีผลในการลดพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ได้อย่างยั่งยืนสำหรับพฤติกรรมบางพฤติกรรมและ 4) การใช้โปรแกรมเช็คอิน/เช็คเอาท์มีผลกระทบหรือมีการเปลี่ยนแปลงเชิงบวกต่อบุคคลที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ ครู นักเรียน และผู้ปกครอง
DOI: 10.14457/cu.the.2011.298
title: ผลของโปรแกรมการพัฒนาทักษะทางสังคมโดยใช้เทคนิค Social Stories ร่วมกับภาพถ่ายสำหรับเด็กออทิสติก : การวิจัยกรณีศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทักษะทางสังคมของเด็กออทิสติกหลังจากการใช้โปรแกรมการพัฒนาทักษะทางสังคมโดยใช้เทคนิค Social Stories ร่วมกับภาพถ่ายและเพื่อศึกษาความคงทนของทักษะทางสังคมของเด็กออทิสติกหลังจากการใช้โปรแกรมฯ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่เด็กออทิสติกวัยเด็กตอนกลางจำนวน 3 คน กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5-6 โรงเรียนกำจรวิทย์ จังหวัดลพบุรี เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ เครื่องมือทดลอง ได้แก่ โปรแกรมการพัฒนาทักษะทางสังคมโดยใช้เทคนิค Social Stories ร่วมกับภาพถ่ายซึ่งประกอบด้วย: (1) คู่มือการสร้างเนื้อหาและเลือกภาพถ่าย (2) แผนการสอน และ(3) แบบบันทึกทักษะทางสังคม เครื่องมือรวบรวมข้อมูล ซึ่งประกอบด้วย (1) ใบเสนอรายชื่อ (2) แบบสัมภาษณ์ (FACTS) และ (3) แบบบันทึกทักษะทางสังคม รูปแบบการวิจัยใช้รูปแบบ ABAB ใช้เวลาในการทดลอง 11 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 5 วัน วันละ 30 นาที รวมทั้งหมด 55 ครั้ง วิเคราะห์ข้อมูลโดยหา ค่าร้อยละ ค่ามัธยฐาน และแสดงผลโดยการพิจารณาจากกราฟ ผลการวิจัยพบว่า 1) หลังจากได้รับการสอนด้วยโปรแกรมการพัฒนาทักษะทางสังคมโดยใช้เทคนิค Social Stories ร่วมกับภาพถ่าย กลุ่มตัวอย่างทั้ง 3 คนมีการพัฒนาทักษะทางสังคมที่ดีขึ้น และ 2) หลังจากมีการหยุดการใช้โปรแกรมการพัฒนาทักษะทางสังคมโดยใช้เทคนิค Social Storiesร่วมกับภาพถ่าย และกลับมาใช้ในครั้งที่ 2 กลุ่มตัวอย่างทั้ง 3 คนมีความสามารถในการเก็บรักษาสิ่งที่เรียนรู้ให้คงอยู่เป็นความทรงจำระยะยาว
DOI: 10.14457/cu.the.2011.299
title: แนวทางการมีส่วนร่วมในการจัดการท่องเที่ยวชุมชน ตำบลสองแพรก จังหวัดพังงา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยว และศึกษาแนวทางการมีส่วนร่วมในการจัดการท่องเที่ยวชุมชนตำบลสองแพรก จังหวัดพังงา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการ วิจัย ได้แก่ ประชาชนในท้องถิ่น จำนวน 244 คน โดยใช้แบบสอบถาม และสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง กับกลุ่มผู้นำชุมชน จำนวน 4 คน กลุ่มผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยวเอกชน จำนวน 4 คน และกลุ่มบุคลากรภาครัฐ จำนวน 2 คน ทั้งหมดจำนวน 254 คน นำผลที่ได้มาวิเคราะห์แจกแจงความถี่ หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์เนื้อหา และประชุมกลุ่มระดมความคิดเห็นของผู้ทรงคุณวุฒิ 6 ท่านผลการวิจัย พบว่า ความตระหนักของประชาชนท้องถิ่นต่อการท่องเที่ยว, ด้านสิ่งดึงดูดใจ และด้านที่พักต่อองค์ประกอบการท่องเที่ยวของตำบลสองแพรก จังหวัดพังงา พบว่า มีประเด็นอยู่ในระดับมาก(X bar = 3.45) กระบวนการมีส่วนร่วมของผู้ตอบแบบสอบถาม พบว่า มีประเด็นอยู่ในระดับน้อย โดยเฉพาะการวางแผน (X bar = 2.28) และการประเมินผล (X bar = 2.14) อย่างไรก็ตามบทบาทของผู้นำชุมชน และผู้ประกอบการการท่องเที่ยวเอกชนมีส่วนร่วมและช่วยเหลือกันเป็นอย่างดี ด้านความต้องการมีส่วนร่วมในการจัดการ ท่องเที่ยวของชุมชน พบว่า มีประเด็นอยู่ในระดับปานกลาง ซึ่งต้องการมีส่วนร่วมเพิ่มขึ้นในทุกประเด็น ได้แก่ ด้านการค้นหาปัญหาและหาสาเหตุของปัญหา (X bar = 3.34) ด้านการวางแผน (X bar = 2.93) ด้านการปฏิบัติงาน (X bar = 3.29) ด้านการรับผลประโยชน์ (X bar = 3.38) ด้านการประเมินผล (X bar = 2.99) แนวทางการมีส่วนร่วมในการจัดการท่องเที่ยวชุมชนตำบลสองแพรก จังหวัดพังงา ควรได้รับความร่วมมือ ของผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสีย ในการค้นหาปัญหาและหาสาเหตุถึงปัญหา เช่น การจัดเวทีแสดงความคิดเห็นในการจัดการท่องเที่ยวชุมชน การวางแผน เช่น ร่วมจัดทำโครงการด้านการท่องเที่ยวลงในแผนชุมชน การปฏิบัติงาน เช่น สนับสนุนให้ชุมชนจัดกิจกรรมท่องเที่ยวที่เป็นเอกลักษณ์ การรับผลประโยชน์ เช่น รายงานงบประมาณท้องถิ่นให้ชัดเจน และการประเมินผล เช่น ติดตามการดำเนินงานในแต่ละโครงการ ตามนโยบายแผนพัฒนาจังหวัด เพื่อเกิดประโยชน์ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจ สังคม วิถีชีวิตแก่ชุมชนอย่างยั่งยืนต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2011.300
title: ความรับผิดทางอาญา สำหรับกรณีการกระทำในลักษณะละเมิดสิทธิส่วนตัวด้วยการแอบดู

description: การแอบดู หรือที่มักเรียกกันมาแต่เดิมว่า ถ้ำมอง เป็นการกระทำที่ละเมิดต่อความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น ทั้งยังแฝงนัยที่เป็นการกระทำทางเพศ โดยในปัจจุบัน รูปแบบของพฤติกรรมดังกล่าวได้ปรับเปลี่ยนไปตามความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี สู่พฤติกรรมการแอบบันทึกภาพ หรือเรียกกันโดยทั่วไปว่า แอบถ่าย อันเป็นการกระทำที่สามารถก่อภัยต่อสิทธิส่วนตัวของผู้อื่นได้อย่างร้ายแรง เมื่อการเผยแพร่ภาพแอบบันทึกหรือ คลิปแอบถ่าย สามารถกระทำได้อย่างสะดวกและรวดเร็วผ่านระบบอินเตอร์เน็ต หลายภาคส่วนของสังคมจึงได้แสดงความกังวลต่อปัญหาพิษภัย จากการแอบดูและแอบบันทึกภาพ ซึ่งกลายเป็นปัญหาสำคัญทางสังคมที่จำเป็นจะต้องได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วน ดังนั้นวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงศึกษาถึงกรณีการละเมิดสิทธิส่วนตัวด้วยการแอบดู โดยมุ่งเน้นที่ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายของประเทศไทยในปัจจุบันที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมดังกล่าว รวมถึงแนวคิดและมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการกระทำดังกล่าวของต่างประเทศ เพื่อที่จะแสวงหาแนวทางอันเหมาะสมในการพัฒนากฎหมายของประเทศไทย ให้สามารถตอบสนองต่อปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพจากผลการศึกษาพบว่า ในหลายประเทศได้มีการบัญญัติกฎหมายเพื่อบังคับใช้กับการแอบบันทึกภาพ และอาจรวมถึงการแอบดูขึ้นโดยเฉพาะ เช่น สหรัฐอเมริกา อังกฤษ แคนาดาและนิวซีแลนด์ ซึ่งเมื่อพิจารณาตามหลักทฤษฎีทางอาญาภายใต้บริบททางสังคมวัฒนธรรมของประเทศไทยก็พบว่า การแอบดูและแอบบันทึกภาพเป็นพฤติกรรมที่ถือได้ว่า อยู่ในขอบเขตอันควรนำกฎหมายอาญามาบังคับใช้แก่พฤติกรรมดังกล่าวเช่นเดียวกับในต่างประเทศ อย่างไรก็ตาม การที่ประเทศไทยยังไม่มีบทบัญญัติกฎหมายเฉพาะที่เกี่ยวกับการแอบดูและแอบบันทึกภาพ เมื่อเกิดการร้องทุกข์กล่าวโทษให้ดำเนินคดีกับการกระทำดังกล่าว จึงจำเป็นต้องนำบทบัญญัติที่มีอยู่ตามประมวลกฎหมายอาญา และพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 มาปรับบังคับใช้ ซึ่งพบว่ากฎหมายที่มีใช้บังคับอยู่นั้น ไม่มีความครอบคลุมและไม่อาจให้ความคุ้มครองต่อสิทธิส่วนตัว จากการถูกแทรกแซงรุกล้ำโดยการกระทำดังกล่าวได้อย่างเพียงพอ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงได้เสนอแนวทางในการบัญญัติกฎหมายและมาตรการทางกฎหมาย เพื่อที่จะให้ความคุ้มครองสิทธิส่วนตัวจากการแอบดูและแอบบันทึกภาพได้อย่างเหมาะสมและมีประสิทธิภาพ
DOI: 10.14457/cu.the.2011.302
title: นาฏยศิลป์เพื่อเด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน

description: วิทยานิพนธ์เรื่อง “นาฏยศิลป์เพื่อเด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน” นี้ ผู้วิจัยต้องการค้นหาแนวทางในการออกแบบงานนาฏยศิลป์เพื่อส่งเสริมความสุขแก่เด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน ดังนั้นผู้วิจัยจึงตั้งประเด็นคำถามในการวิจัยเกี่ยวกับผลงานการแสดงจากงานวิจัยเรื่อง “นาฏยศิลป์เพื่อเด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน” ควรเป็นอย่างไร และควรมีแนวคิดในการสร้างสรรค์งานอย่างไร ทั้งนี้ผลที่ได้จากการวิจัยเชิงสร้างสรรค์ คือ ผลงานนาฏยศิลป์สร้างสรรค์ที่สร้างความสุขทางอารมณ์แก่นักแสดงซึ่งเป็นเด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยินในระดับการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย (มัธยมศึกษาปีที่ 4 – 6) ทั้งเพศหญิงและเพศชาย ที่มีค่าเฉลี่ยระดับการฟังเสียงอยู่ในระดับ 90 เดซิเบลขึ้นไป ระดับการสูญเสียการได้ยินอยู่ในระดับ 5 คือ หูหนวก (Profound Hearing Loss) เป็นหลัก ดังนั้นผู้วิจัยจึงได้ทำการศึกษาข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ เด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน ความสุข การมีส่วนร่วม นาฏยศิลป์สร้างสรรค์ นาฏยศิลป์บำบัด และความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญกับนาฏยศิลป์สร้างสรรค์ที่เกี่ยวข้องกับเด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยินเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเชิงสร้างสรรค์นี้ประกอบด้วยเครื่องมือ 6 ชนิด คือ การสำรวจข้อมูลภาคสนาม การสำรวจข้อมูลเชิงเอกสาร การสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ แบบประเมินและแบบบันทึกการสังเกตพฤติกรรมความสุข การสัมมนา และสื่อสารสนเทศอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อวิจัย โดยดำเนินการเก็บข้อมูลที่อยู่ในช่วงของเดือนมกราคม 2544 ถึงเดือนสิงหาคม 2554 ทั้งในประเทศและต่างประเทศ นอกจากนี้มีการเก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์กลุ่มนักเรียน นิสิต นักศึกษา ผู้เชี่ยวชาญทั้งทางด้านศิลปะบำบัด และศิลปะการแสดงโดยเฉพาะผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสร้างงานนาฏยศิลป์แบบสร้างสรรค์ ข้อมูลทั้งหมดได้ถูกนำมาวิเคราะห์ เพื่อตอบคำถามงานวิจัยสร้างสรรค์ในครั้งนี้ คือ ได้ผลงานการแสดงและแนวคิดในการสร้างสรรค์งาน “นาฏยศิลป์เพื่อเด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน” โดยคำนึงถึงองค์ประกอบทางด้านนาฏยศิลป์ที่ประกอบไปด้วย นักแสดง บทการแสดง การออกแบบลีลา การออกแบบสถานที่ การออกแบบแสง การจัดเสียงและดนตรี การออกแบบเครื่องแต่งกาย ตลอดจนการออกแบบอุปกรณ์การแสดง ตรงตามวัตถุประสงค์ทุกประการ
DOI: 10.14457/cu.the.2011.303
title: การนำเสนอแนวทางการสอนศิลปะไทยในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ตามความคิดของผู้เชี่ยวชาญ

description: งานวิจัยครั้งมีวัตถุประสงค์เพื่อ1. เพื่อศึกษาแนวทางการสอนศิลปะไทย ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 2. เพื่อนำเสนอแนวทางการสอนศิลปะไทย ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่เหมาะสมกับวัยและความต้องการของหลักสูตรในปัจจุบันทั้งด้านจุดประสงค์การสอน เนื้อหา กิจกรรมการเรียนการสอน สื่อการสอน และการวัดผลประเมินผล กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ ครูศิลปศึกษาที่มีประสบการณ์การสอนศิลปะไทย 5 ปีจำนวน 32 ท่าน ผู้มีความรู้ความเชี่ยวชาญในด้านศิลปะไทย จำนวน 10 ท่าน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และแบบสังเกตกิจกรรมการสอน สำหรับครูศิลปศึกษา แบบสัมภาษณ์เพื่อการวิจัย สำหรับผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะไทย วิเคราะห์ข้อมูลแบบสอบถามโดยการหาร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิตและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานวิเคราะห์แบบสัมภาษณ์และแบบสังเกตโดยการวิเคราะห์เนื้อหาผลการวิจัยพบว่า ด้านการกำหนดจุดประสงค์ นักเรียนควรสามารถอธิบายคุณค่าในงานศิลปะไทยได้( [X-bar] =4.44)และเสนอให้สอนครบตามทฤษฎีDBAEคือ ประวัติศาสตร์ สุนทรียศาสตร์ ศิลปวิจารณ์ ศิลปะปฏิบัติ ส่วนผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะไทยเสนอให้นักเรียนรู้ที่มาและแนวทางในการอนุรักษ์ศิลปะไทย ด้านการกำหนดเนื้อหา ควรระบุแนวทางในการอนุรักษ์ศิลปะไทย( [X-bar] =4.44)ในการสอนปฏิบัติทั้งครูศิลปศึกษาและผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะไทยเสนอให้เน้นการสอนกระบวนการเขียนลายไทย ด้านการจัดกิจกรรมการสอน ควรคำนึงถึงพัฒนาการตามวัยเป็นสำคัญ( [X-bar] =4.66)และเสนอให้สอนภาคทฤษฎีโดยการบรรยายในโบราณสถานและพิพิธภัณฑ์ ส่วนผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะไทยเสนอให้สอนโดยการแนะนำรายบุคคล ด้านการใช้สื่อการสอน ควรใช้ผลงานจริงในการสอน( [X-bar]=4.28) ส่วนผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะไทยเสนอให้ไปดูตามโบราณสถาน ด้านการประเมิน ควรประเมินทั้งก่อนระหว่างและหลังการเรียนทุกครั้ง( [X-bar]=4.44) ส่วนผู้เชี่ยวชาญเสนอให้ประเมินทั้งกระบวนการทำงาน ข้อเสนอแนะที่ได้จากการวิจัย ครูควรส่งเสริมให้นักเรียนรู้จักการนำทรัพยากรในท้องถิ่นมาประยุกต์ใช้ในการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2011.304
title: แนวทางการจัดการเรียนการสอนศิลปะในหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง เรือพนมพระ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการจัดการเรียนการสอนศิลปะในหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง เรือพนมพระ ในด้านจุดประสงค์ เนื้อหาสาระ กิจกรรมการเรียนการสอน ครูผู้สอน สื่อการสอน แหล่งการเรียนรู้ และการประเมินผล ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ ผู้อำนวยการโรงเรียน 15 คน ครูศิลปะ 23 คน และศึกษานิเทศก์ 2 คน และ ผู้รู้ ผู้ทรงภูมิ หรือปราชญ์ท้องถิ่นเรือพนมพระ 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านจุดประสงค์ เพื่อให้ผู้เรียนมีความรู้เกี่ยวกับประวัติ คุณค่า และเอกลักษณ์ของเรือพนมพระ ([X bar] = 4.43) ด้านเนื้อหาสาระ เกี่ยวกับประวัติ ความสำคัญ เอกลักษณ์ ขั้นตอนการสร้างและวิธีการอนุรักษ์ เรือพนมพระ ( [X bar]= 4.35) ด้านกิจกรรมการเรียนการสอน ฝึกปฏิบัติสร้างเรือพนมพระ ( [X bar] = 4.56) ด้านครูผู้สอนเกิดจากการสอนร่วมกันของครูศิลปะ ผู้รู้ ผู้ทรงภูมิ ปราชญ์ท้องถิ่นและช่างเรือพนมพระ ([X bar]= 4.64) ด้านสื่อการสอน คือ การใช้เรือพนมพระเป็นสื่อการสอน ([X bar]= 4.55) ด้านแหล่งการเรียนรู้ ใช้แหล่งการเรียนรู้จากท้องถิ่นที่สร้างเรือพนมพระ ([X bar]= 4.63) ด้านการประเมินผล ผู้เรียนสามารถอธิบายเอกลักษณ์ของเรือพนมพระและมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ ([X bar]= 4.50)2) เรือพนมพระเกิดจากพระพุทธศาสนา สร้างเพื่อเป็นพุทธบูชาแด่พระพุทธเจ้า แสดงออกถึงภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยมีองค์ประกอบหลัก คือ เป็นเรือรูปพญานาค มีเอกลักษณ์ คือ เป็นเรือพนมพระ ไม้แกะสลักทั้งลำ นิยมใช้สีสื่อถึงสิ่งของมีค่า ซึ่งมีความเหมาะสมที่จะบรรจุไว้ในหลักสูตรท้องถิ่น ใช้ การสอนแบบฝึกปฏิบัติ โดยเหมาะสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายข้อเสนอแนะสำหรับการวิจัย คือ 1) ควรมีการศึกษาสภาพทั่วไป สภาพปัญหาของท้องถิ่น และสำรวจความต้องการของคนในชุมชน เพื่อนำไปเป็นแนวทางในการจัดการเรียนการสอนศิลปะในหลักสูตรท้องถิ่น เรื่องเรือพนมพระ ต่อไป 2) ควรศึกษาเกี่ยวกับเรื่อง เรือพนมพระ ในเขตพื้นที่ในจังหวัดอื่นๆ เพื่อนำความรู้มารวบรวมและบูรณาการร่วมกัน ในการนำไปใช้เป็นแนวทางในการจัดการเรียนการสอนศิลปะในหลักสูตรท้องถิ่น เรื่องเรือพนมพระ ในส่วนภูมิภาคต่อไป 3) ควรมีการศึกษาแนวทางการจัดการเรียนการสอนศิลปะในหลักสูตรท้องถิ่นเรื่องอื่นๆ เพื่อให้สอดคล้องและตอบสนองความต้องการของชุมชน
DOI: 10.14457/cu.the.2011.305
title: การศึกษาการดำเนินการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพและปัญหาการดำเนินการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยใช้กรอบการวิจัยตามคู่มือแนวทางปฏิบัติและมาตรการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษาฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2552 ของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 342 คน และผู้รับผิดชอบการดำเนินการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษา จำนวน 342 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานผลการวิจัยมีดังนี้ 1. สภาพการดำเนินการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษา พบว่า 1) มาตรการป้องกันและแก้ไขอุบัติเหตุ การปฏิบัติที่พบมากที่สุด คือ แต่งตั้งบุคลากรในการดูแลรักษาอาคารสถานที่และจัดให้มีครูในการควบคุมดูแล ให้เหมาะสมกับจำนวนนักเรียนในการพานักเรียนไปศึกษานอกสถานที่ การปฏิบัติที่พบน้อยที่สุด คือ บันทึกเก็บสถิติจุดที่เกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้งในสนามกีฬาเพื่อหาทางป้องกัน 2) มาตรการป้องกันและแก้ไขอุบัติภัย การปฏิบัติที่พบมากที่สุด คือ จัดให้มีครูและนักการภารโรงอยู่เวรยามรักษาความปลอดภัยอย่างเคร่งครัดในแต่ละวันและยามวิกาล การปฏิบัติที่พบน้อยที่สุด คือ ติดตั้งระบบสัญญาณเตือนภัยพร้อมแผนผังการหนีไฟ ประชาสัมพันธ์ให้ทุกคนทราบและฝึกซ้อม 3) มาตรการป้องกันและแก้ไขปัญหาทางสังคม การปฏิบัติที่พบมากที่สุด คือ ดำเนินการตามระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน การปฏิบัติที่พบน้อยที่สุด คือ จัดหาจิตแพทย์เข้ามาศึกษาและให้ความรู้แก่นักเรียนในเรื่องจิตใจ 4) มาตรการป้องกันและแก้ไขด้านสุขภาพอนามัยของนักเรียน การปฏิบัติที่พบมากที่สุด คือ มีการกำจัดของเสียในสถานศึกษา การปฏิบัติที่พบน้อยที่สุด คือ จัดเรียนร่วมระหว่างเด็กที่มีปัญหาทางด้านพฤติกรรมอารมณ์กับเด็กปกติ 5) มาตรการป้องกันและแก้ไขด้านสัตว์มีพิษ การปฏิบัติที่พบมากที่สุด คือ จัดสภาพแวดล้อมให้ร่มรื่น ตัดแต่งต้นไม้ กำจัดแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์มีพิษ การปฏิบัติที่พบน้อยที่สุด คือ จัดทำป้ายเตือนภัยจากสัตว์มีพิษในบริเวณที่เป็นจุดเสี่ยง 6) มาตรการป้องกันและแก้ไขด้านผลกระทบจากการสู้รบและความไม่สงบ การปฏิบัติที่พบมากที่สุด คือ แต่งตั้งผู้รับผิดชอบ ติดตามสถานการณ์เกี่ยวกับการสู้รบและความไม่สงบ การปฏิบัติที่พบน้อยที่สุด คือ ซักซ้อมการอพยพ จัดทำหลุมหลบภัย และจัดหาที่พักพิงชั่วคราวไว้ล่วงหน้า ในกรณีที่อาจเกิดการสู้รบและความไม่สงบ2.ปัญหาการดำเนินการรักษาความปลอดภัยของสถานศึกษา พบว่าภาพรวมอยู่ในระดับน้อยและน้อยที่สุดโดยมีปัญหาในการปฏิบัติงานในระดับน้อย 2 ด้าน คือ ด้านอุบัติเหตุและด้านอุบัติภัย และมีปัญหาในการปฏิบัติงานน้อยที่สุด 4 ด้าน คือ ด้านปัญหาทางสังคม ด้านสุขภาพอนามัยของนักเรียน ด้านสัตว์มีพิษและด้านผลกระทบจากการสู้รบและความไม่สงบ