DOI: 10.71804/bfmk-fp76
title: Aggrecan, Biglycan, and Decorin as Potential Biomarkers of Osteoarticular Changes in Juvenile Idiopathic Arthritis
title: Aggrekan, biglikan i dekoryna jako potencjalne biomarkery zmian kostno-stawowych w młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów

description: <p>Proteoglycans and their fragments can potentially serve as diagnostic or theragnostic bi-omarkers for diseases characterized by dysregulated extracellular matrix remodeling, such as juvenile idiopathic arthritis. Therefore, our study aimed to evaluate the diagnostic utility of plasma proteoglycan profiles—i.e., aggrecan, decorin, and biglycan—released from osteoarticular structures into the blood of children with juvenile idiopathic arthritis, as potential biomarkers of tissue destruction and/or indicators of the efficacy of therapy with the biologic agent etanercept. The study was conducted on 263 blood samples col-lected from 25 healthy children and 34 children with juvenile idiopathic arthritis at vari-ous stages of the disease: immediately after diagnosis, following treatment with disease-modifying antirheumatic drugs (methotrexate, sulfasalazine, and prednisone), and during 3, 6, 12, 18, and 24 months of therapy with etanercept. Quantitative levels of aggrecan, biglycan, and decorin were measured using ELISA kits. In children with JIA, plasma aggrecan levels were elevated at diagnosis, decreased after ineffective DMARD therapy, and increased again at 24 months of etanercept treatment despite clinical improvement. In contrast, biglycan levels remained unchanged compared to healthy controls but declined significantly during etanercept therapy, while decorin levels were elevated in untreated and DMARD-treated patients yet normalized after 24 months of biologic treat-ment. In summary, decorin appears to be the most promising biomarker for both the di-agnosis and monitoring of etanercept therapy in juvenile idiopathic arthritis, while bi-glycan seems to be the best biochemical marker for monitoring the effectiveness of ETA therapy in JIA.</p><p><br /></p>
description: <p>Proteoglikany i ich fragmenty mogą potencjalnie służyć jako diagnostyczne lub terapeutyczne biomarkery chorób charakteryzujących się zaburzoną przebudową macierzy pozakomórkowej, takich jak młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów. Stąd też też celem badania była ocena przydatności diagnostycznej osoczowego profilu proteoglikanów – tj. agrekanu, dekoryny i biglikanu – uwalnianych ze struktur kostno-stawowych do krwi dzieci z młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów, jako potencjalnych biomarkerów destrukcji tkanek i/lub wskaźników skuteczności terapii lekiem biologicznym etanerceptem. Badanie przeprowadzono na 263 próbkach krwi pobranych od 25 zdrowych dzieci i 34 dzieci z młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów w różnych stadiach choroby: bezpośrednio po diagnozie, po leczeniu lekami przeciwreumatycznymi modyfikującymi przebieg choroby (metotreksatem, sulfasalazyną i prednizonem) oraz w 3, 6, 12, 18 i 24 miesiącu terapii etanerceptem. Ilościowe stężenia agrekanu, biglikanu i dekoryny mierzono za pomocą zestawów ELISA. U dzieci z MIZS stężenie agrekanu w osoczu było podwyższone w momencie diagnozy, obniżone po nieskutecznej terapii lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARD) i ponownie podwyższone w 24 miesiącu leczenia etanerceptem, pomimo występowania u chorych poprawy klinicznej. Natomiast stężenie biglikanu pozostawało niezmienione w porównaniu ze zdrową grupą kontrolną, ale znacząco obniżało się podczas terapii etanerceptem. Z kolei stężenie dekoryny było podwyższone u pacjentów nieleczonych i leczonych lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARD), ale normalizowało się po 24 miesiącach leczenia biologicznego. Podsumowując, dekoryna wydaje się być najbardziej obiecującym biomarkerem zarówno w diagnostyce, jak i monitorowaniu terapii etanerceptem w młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów (MIZS), a biglikan wydaje się być najlepszym markerem biochemicznym do monitorowania skuteczności terapii ETA w MIZS.</p><p><br /></p>