cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2016.643
title: การเตรียมฟิล์มเซลลูโลสที่มีรูพรุนระดับนาโนเมตรจากเศษฝ้ายเหลือทิ้ง

description: ฟิล์มเซลลูโลสรูพรุนระดับนาโนเมตรถูกเตรียมโดยใช้วัฏจักรแช่เยือกแข็ง/ละลายสลับกันแล้วทำการดัดแปรพื้นผิวให้มีสมบัติไม่ชอบน้ำด้วยน้ำมันมะพร้าว โดยเริ่มจากนำเศษฝ้ายเหลือทิ้งที่ผ่านการย่อยสลายด้วยกรดไฮโดรคลอริกไปละลายในตัวทำละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ผสมยูเรีย จากนั้นนำสารละลายเซลลูโลสที่มีอุณหภูมิต่ำกว่า 0 องศาเซลเซียส มาขึ้นรูปในแม่พิมพ์ อะคริลิกและทิ้งไว้ให้ละลายที่อุณหภูมิห้องจะได้เซลลูโลสเจล แล้วทำการแลกเปลี่ยนตัวทำละลายด้วยน้ำหลายๆรอบได้เป็นฟิล์มเซลลูโลสเจล จากนั้นนำฟิล์มเซลลูโลสเจลที่ได้มาปรับสภาพด้วยสารละลายกลีเซอรอลเพื่อป้องกันฟิล์มเปราะ สุดท้ายนำฟิล์มเซลลูโลสที่ปรับสภาพด้วยกลีเซอรอลมาทำวัฏจักรแช่เยือกแข็ง/ละลายสลับกันหลายๆรอบ ก็จะได้ฟิล์มเซลลูโลสที่มีรูพรุนระดับนาโนเมตรแล้วทำการดัดแปรพื้นผิวด้วยน้ำมันมะพร้าว โครงสร้างรูพรุนระดับนาโนเมตรสามารถตรวจสอบด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราดและพื้นผิวที่ไม่ชอบน้ำตรวจสอบโดยใช้เทคนิคเอทีอาร์ฟูเรียร์-ทรานฟอร์มอินฟราเรดสเปกโทรสโกปี แสดงให้เห็นพีกเอสเทอร์ที่ 1744 ซม-1 ผลการทดลองพบว่า สามารถเตรียมฟิล์มเซลลูโลสที่มีรูพรุนระดับนาโนเมตรโดยใช้วัฏจักรแช่เยือกแข็ง/ละลายสลับกันได้สำเร็จ พบว่าเสถียรภาพทางรูปร่างของฟิล์ม (การหดตัว) ขนาดรูพรุนของฟิล์มเซลลูโลสรูพรุนระดับ นาโนเมตรและการดูดซับคลอเรสเตอรอล ขึ้นกับความเข้มข้นของสารละลายเซลลูโลส ความเข้มข้นของกลีเซอรอล และจำนวนรอบวัฏจักรแช่เยือกแข็ง/ละลายสลับกัน จากผลการศึกษาพบว่า การดูด-ซับคลอเรสเตอรอลที่เหมาะสมที่สุดสามารถพบในฟิล์มเซลลูโลสที่เตรียมจากสารละลายเซลลูโลสที่มีความเข้มข้นร้อยละ 7 ปรับสภาพด้วยสารละลายกลีเซอรอลร้อยละ 30 และทำวัฏจักรแช่เยือกแข็ง/ละลายสลับกันจำนวน 5 รอบ
DOI: 10.14457/cu.the.2016.644
title: การแยกและลักษณะสมบัติของยีสต์จากน้ำตาลสดมะพร้าวและการประยุกต์เพื่อการผลิตขนมปัง ไวน์ และเอทานอล

description: คัดแยกยีสต์ที่มีความสามารถในการหมักเอทานอลสูงจำนวน 72 ไอโซเลตจากน้ำตาลสดมะพร้าวในจังหวัดสมุทรสงคราม ด้วยเทคนิคซีเลคทีฟคัลเจอร์ (selective culture) เมื่อจัดจำแนกโดยอนุกรมวิธานระดับโมเลกุลด้วยการเปรียบเทียบลำดับนิวคลีโอไทด์บริเวณ D1/D2 ของ LSU rRNA และวิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการ พบว่าทั้งหมดเป็นยีสต์ที่อธิบายสปีชีส์แล้ว ประกอบด้วยกลุ่มที่ 1 Saccharomyces cerevisiae จำนวน 56 สายพันธุ์ กลุ่มที่ 2 Hanseniaspora guilliermondii จำนวน 1 สายพันธุ์ กลุ่มที่ 3 Zygosaccharomyces rouxii จำนวน 1 สายพันธุ์ กลุ่มที่ 4 Saccharomycodes ludwigii จำนวน 1 สายพันธุ์ กลุ่มที่ 5 Lachancea fermentati จำนวน 5 สายพันธุ์ กลุ่มที่ 6 Wickerhamomyces anomalus จำนวน 1 สายพันธุ์ กลุ่มที่ 7 Candida tropicalis จำนวน 2 สายพันธุ์ กลุ่มที่ 8 Pichia kudriavzevii จำนวน 2 สายพันธุ์ กลุ่มที่ 9 Pichia manshurica จำนวน 1 สายพันธุ์ และกลุ่มที่ 10 Shizosaccharomyces pombe จำนวน 2 สายพันธุ์ S. cerevisiae เป็นยีสต์สายพันธุ์ที่พบเป็นกลุ่มหลักคิดเป็น 77.78 เปอร์เซ็นต์ของยีสต์ที่คัดแยกได้ทั้งหมด ในจำนวนนี้สายพันธุ์ NC027 สามารถผลิตเอทานอลปริมาณสูงสุดจากอาหารที่มีน้ำตาลกลูโคส 18% ได้เอทานอล 66.92 หรือ 1.39 กรัมต่อลิตรต่อชั่วโมงมากกว่าสายพันธุ์ TISTR 5596 ซึ่งเป็นสายพันธุ์ควบคุม สายพันธุ์ NC018 เป็นสายพันธุ์ที่เหมาะกับการนำไปใช้ทำขนมปังเพราะสามารถผลิตก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ได้สูง ตกตะกอนเร็วและให้ผลผลิตชีวมวลปริมาณมาก ผลผลิตขนมปังที่ได้มีเนื้อสัมผัสดี ผลการทดสอบทางด้านประสาทสัมผัสของไวน์น้ำมะพร้าวที่ผลิตจากตัวแทน S. cerevisiae 5 สายพันธุ์ พบว่าไวน์ทั้งหมดที่ผลิตได้ไม่มีความแตกต่างกันในด้านสีและความใส แต่ไวน์ที่ผลิตโดยใช้สายพันธุ์ NL010 มีรสชาติและความชอบโดยรวมจากผู้ทดสอบแตกต่างจากไวน์ที่ผลิตโดยสายพันธุ์อื่นอย่างมีนัยสำคัญยิ่งที่ค่าความเชื่อมั่น 95 เปอร์เซ็นต์ จาก S. cerevisiae ทั้งหมด 56 สายพันธุ์ที่คัดแยกได้ สายพันธุ์ NL026 และ NL010 สามารถใช้กลีเซอรอลเป็นแหล่งคาร์บอนเพื่อการเจริญ ซึ่งแสดงให้เห็นว่า S. cerevisiae ทั้งสองสายพันธุ์ดังกล่าวมีศักยภาพในการเปลี่ยนวัตถุดิบที่มีราคาต่ำ เช่น ของทิ้งกลีเซอรอล (glycerol waste) ไปเป็นสารที่มีมูลค่าเพิ่มสูงขึ้นได้
DOI: 10.14457/cu.the.2016.645
title: อนุกรมวิธานของแตนเบียนวงศ์ Braconidae (Hymenoptera: Ichneumonoidea) ที่ออกหากินเวลากลางวันบริเวณหมู่เกาะแสมสาร จังหวัดชลบุรี

description: แตนเบียนวงศ์ Braconidae (Hymenoptera: Ichneumonoidea) มีความหลากหลายสูงทั้งวิถีการดำรงชีวิตและลักษณะทางสัณฐานภายนอก ลักษณะเฉพาะของแตนเบียนวงศ์นี้ คือ (1) ปีกคู่หน้าไม่มีเส้นปีก 2m-cu และส่วนมากมีเส้นปีก 1/Rs+M (2) ปีกคู่หลังมีเส้นปีก 1r-m ปัจจุบันมีรายงานแตนเบียนวงศ์ Braconidae มากกว่า 17,000 ชนิด ใน 1,000 สกุล ทั่วโลก นักวิทยาศาสตร์คาดการณ์ว่าน่าจะมีแตนเบียนวงศ์นี้อย่างน้อย 60,000 ชนิด ทั่วโลก ความรู้เกี่ยวกับความหลากหลายและชีววิทยาของแตนเบียนวงศ์ Braconidae ยังมีอยู่จำกัด โดยเฉพาะในประเทศเขตร้อนรวมถึงประเทศไทย ดังนั้นงานวิจัยนี้ศึกษาอนุกรมวิธานของแตนเบียนวงศ์ Braconidae ที่ออกหากินเวลากลางวันบริเวณเกาะแสมสารและพื้นที่ข้างเคียง อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ซึ่งเป็นพื้นที่ภายใต้โครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืช อันเนื่องมาจากพระราชดำริ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (อพ.สธ.) เนื่องจากยังไม่เคยมีผู้ศึกษาแตนเบียนวงศ์ Braconidae ที่ออกหากินเวลากลางวันในบริเวณนี้มาก่อน พื้นที่ศึกษาแบ่งเป็น 2 บริเวณคือ พื้นที่ชายฝั่ง (เขาหมาจอ) และพื้นที่เกาะ (เกาะแสมสารและเกาะจวง) ทำการเก็บตัวอย่างทั้งหมด 7 ครั้ง ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2557 - พฤศจิกายน 2558 โดยใช้กับดัก 3 ชนิด คือ กับดัก Malaise ถาดเหลืองดักแมลง และสวิงจับแมลง ได้ตัวอย่างแตนเบียนทั้งหมด 1,345 ตัวอย่าง แบ่งเป็นตัวอย่างจากเขาหมาจอ เกาะแสมสาร และเกาะจวง 75, 722 และ 528 ตัวอย่าง ตามลำดับ จำแนกได้เป็น 15 วงศ์ย่อย 25 สกุล 33 ชนิดที่ยังวินิจฉัยชนิดไม่ได้ จาก 86 morphospecies โดยเก็บตัวอย่างจากเกาะแสมสารได้จำนวนและความหลากชนิดมากที่สุด วงศ์ย่อยที่พบมากที่สุด คือ Cheloninae (คิดเป็นร้อยละ 47 จากจำนวนตัวอย่างแตนเบียนทั้งหมด) และจากการประมาณวิเคราะห์ค่าทางสถิติโดยใช้ Chao-1 estimator พบว่าพื้นที่ศึกษาน่าจะมีแตนเบียนวงศ์ Braconidae อยู่ 111 ชนิด
DOI: 10.14457/cu.the.2016.646
title: การผลิตอย่างต่อเนื่องของไบโอดีเซลและกลีเซอรอลความบริสุทธิ์สูงโดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาโดโลไมต์

description: จุดมุ่งหมายในการทำงานวิจัยเพื่อพัฒนากระบวนการผลิตไบโอดีเซลอย่างต่อเนื่องเพื่อให้ได้กลีเซอรอลความบริสุทธิ์สูงเป็นผลิตภัณฑ์ร่วม ผ่านปฏิกิริยาทรานส์เอสเทอริฟิเคชันของน้ำมันปาล์มและเมทานอลโดยใช้การเร่งปฏิกิริยาแบบวิวิธพันธุ์ในเครื่องปฏิกรณ์แบบเบดนิ่ง การเตรียมตัวเร่งปฏิกิริยาวิวิธพันธุ์จากโดโลไมต์ ใช้เทคนิคการผสมเชิงกายภาพและมีการขึ้นรูปตัวเร่งปฏิกิริยาด้วยเครื่องอัดรีด แล้วเผาที่อุณหภูมิ 800 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 4 ชั่วโมง โดยมีแคลเซียมออกไซด์เป็นเฟสที่ว่องไวในการทำปฏิกิริยา ปัจจัยที่ใช้ในการศึกษาหาภาวะที่เหมาะสมในการผลิตไบโอดีเซลและกลีเซอรอลความบริสุทธิ์สูงด้วยกระบวนการที่ได้พัฒนาขึ้น ได้แก่ ผลจากการเติมเมทิลเอสเทอร์ (C10 FAME) เพื่อเริ่มต้นปฏิกิริยา อุณหภูมิการทำปฏิกิริยา อัตราการไหลของเมทานอล และอัตราการไหลของน้ำมันปาล์ม ผลจากการทดลองพบว่า การเติมเมทิลเอสเทอร์เป็นอิมัลซิไฟเออร์สำหรับเริ่มต้นปฏิกิริยา ช่วยเพิ่มค่าร้อยละเมทิลเอสเทอร์และภาวะที่เหมาะสมที่ใช้ในการผลิตอย่างต่อเนื่องของไบโอดีเซลและกลีเซอรอลความบริสุทธิ์สูงโดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาโดโลไมต์ในเครื่องปฏิกรณ์แบบเบดนิ่ง คือ อัตราการไหลของเมทานอล 2.2 มิลลิลิตรต่อนาที อัตราการไหลของน้ำมันปาล์ม 0.9 มิลลิลิตรต่อนาที อุณหภูมิทำปฏิกิริยา 100 องศาเซลเซียส ให้ผลได้เมทิลเอสเทอร์สูงถึงร้อยละ 92.3 โดยน้ำหนัก และที่ภาวะทำปฏิกิริยาดังกล่าวให้ความบริสุทธิ์กลีเซอรอลสูงถึงร้อยละ 93.65 โดยน้ำหนัก นอกจากนี้ ร้อยละเมทิลเอสเทอร์มีค่าคงที่เมื่อมีการป้อนสารผสมระหว่างน้ำมันปาล์มและ C10 FAME ในอัตราส่วนร้อยละโดยมวล 80:20
DOI: 10.14457/cu.the.2016.647
title: การโคลนการแสดงออกการทำให้บริสุทธิ์และลักษณะสมบัติของอินูลิเนสจาก Streptomyces sp. CP01 ใน Escherichia coli

description: เนื่องจากความหลากหลายในการประยุกต์การใช้งานจากฟรุกโทสและฟรุกโตโอลิโกแซกคาไรด์ เป็นสารที่มีประโยชน์และเป็นที่ต้องการในทางอุตสาหกรรมอาหาร และทางการแพทย์ จึงมีความต้องการในการผลิตสารดังกล่าวเป็นปริมาณมาก ในกระบวนการผลิตฟรุกโทสจะใช้โพลิแซคคาไรด์จำพวกแป้งเป็นสารตั้งต้นในกระบวนการผลิตและฟรุกโทสที่ได้มีความบริสุทธิ์ที่ต่ำ ปัจจุบันกระบวนการผลิตฟรุกโทสและฟรุกโตโอลิโกแซกคาไรด์ให้ได้พร้อมกัน โดยใช้เอนโดอินูลิเนส ซึ่งเป็นเอนไซม์ที่พบได้ในจุลินทรีย์บางชนิด อาทิเช่น Arthrobacter sp., Aspergillus sp. และ Penicillium sp. เป็นต้น ดังนั้นในงานวิจัยนี้ได้ทำการโคลนยีนประมวลรหัสอินูลิเนสจาก Streptomyces sp. CP01 เพื่อที่จะผลิตอินูลิเนสให้ได้จำนวนมาก และด้วยเหตุว่าลำดับเบสของอินูลิเนสยังไม่ถูกค้นพบ จึงได้ออกแบบ degenerated primers จากแบคทีเรียที่ผลิตเอนโดอินูลิเนสได้แล้วทำการเพิ่มจำนวนยีนโดยปฏิกิริยาลูกโซ่พอลิเมอเรส เพื่อให้ได้ลำดับนิวคลีโอไทด์บางส่วนของยีนประมวลรหัสอินูลิเนสของ Streptomyces sp. CP01 หลังจากนั้นจึงนำลำดับนิวคลีโอไทด์บางส่วนของยีนไปทำการเทียบลำดับนิวคลีโอไทด์ผ่านทางคอมพิวเตอร์ (BLAST, ฐานข้อมูล NCBI) พบว่ามีความคล้ายคลึงกับเอนโดอินูลิเนสของ Streptomyces ambofaciens ATCC 23877 จากนั้นจึงได้ทำการออกแบบไพร์เมอร์จำเพาะเพื่อโคลนยีนประมวลรหัสอินูลิเนสของ Streptomyces sp.CP01 พบว่ายีนประมวลรหัสอินูลิเนสมีความยาว 2,892 นิวคลีโอไทด์ แปลรหัสเป็นกรดอะมิโนได้ 963 กรดอะมิโน จากนั้นจึงนำยีนดังกล่าวเชื่อมกับเวกเตอร์ pET28a (+) และถ่ายโอนเข้าสู่ Escherichia coli สายพันธุ์ Rosetta-gami (DE3)pLys S และ BL21(DE3) เพื่อเหนี่ยวนำการแสดงออกด้วย 0.1mM IPTG ที่อุณหภูมิ 30 องศาเซลเซียส เพื่อตรวจสอบการแสดงออกด้วย SDS-PAGE และ Western blotting analysis พบโปรตีนที่ขนาดประมาณ 107 กิโลดาลตัน ละลายอยู่ในส่วนน้ำใสบางส่วน และมีกิจกรรมเอนไซม์อินูลิเนส พบว่าอินูลิเนสที่ได้จากรีคอมบิแนนท์โคลน Rosetta-pET28a-SA34 มีกิจกรรมเอนไซม์อินูลิเนสสูงที่สุด จึงนำโปรตีนรีคอมบิแนนท์อินูลิเนสจากโคลนดังกล่าวมาทำให้บริสุทธิ์ด้วย Affinity Column Chromatography และนำมาทดสอบสมบัติของเอนไซม์ พบว่าสภาวะเหมาะสมในการทำปฏิกิริยาของรีคอมบิแนนท์อินูลิเนส คือสภาวะอุณหภูมิที่ 40 o C pH 7 และความเข้มข้นอินูลินที่เหมาะสมในการเกิดปฏิกิริยา คือ 20 มิลลิกรัม/มิลลิลิตร เมื่อศึกษาค่าทางจลนพลศาสตร์ของรีคอมบิแนนท์อินูลิเนส พบว่าค่าคงที่ของ Michaelis-Menten (Km) เท่ากับ 11 มิลลิกรัม/มิลลิลิตร และความเร็วสูงสุดของเอนไซม์ (Vmax) เท่ากับ 0.088 มิลลิกรัม/นาที/มิลลิลิตร และเมื่อนำรีคอมบิแนนท์อินูลิเนสมาทดสอบการย่อยเพื่อหาผลิตภัณฑ์ที่เอนไซม์ย่อยได้ด้วยวิธี Thin Layer Chromatography พบว่ารีคอมบิแนนท์อินูลิเนสสามารถย่อยอินูลินได้เป็นซูโครสและฟรุกโตโอลิโกแซกคาไรด์บางส่วน
DOI: 10.14457/cu.the.2016.648
title: การเตรียมคอมพอสิตระดับนาโนเมตรของยางธรรมชาติ/มีโซพอรัสซิลิกาดัดแปรด้วยเอมีน

description: ในงานวิจัยนี้มีโซพอรัสซิลิกา (HMS-NH2) และคอมพอสิตของยางธรรมชาติ/มีโซพอรัสซิลิกา (NR/HMS-NH2) ที่ผ่านการดัดแปรพื้นผิวด้วยหมู่เอมีนถูกสังเคราะห์ผ่านวิธีการควบแน่นร่วมด้วยวิธีโซล-เจลในภาวะที่เป็นกลางโดยใช้ เตตระเอทิลออโธซิลิเกต (TEOS) เป็นสารตั้งต้นซิลิกา เตตระไฮโดรฟิวแรน (THF) เป็นตัวทำละลายอินทรีย์เพื่อควบคุมอันตรกิริยาและปฏิกิริยาโซล-เจลของสารตั้งต้นซิลิกาและอะมิโนไซเลน โดเดซิลเอมีน (DDA) เป็นสารกำหนดโครงสร้าง และใช้ 3-อะมิโนโพรพิลเมทอกซีไซเลน (APS) 3-(2-อะมิโนเอทิลอะมิโน)โพรพิลไตรเมทอกซีไซเลน (AEA) และ 3-[2-(2-อะมิโนเอทิลอะมิโน)เอทิลอะมิโน]โพรพิลไตรเมทอกซีไซเลน (AEEA) เป็นอะมิโนไซเลน ทำการศึกษาอุณหภูมิในการบ่ม เวลาในการบ่ม ชนิดของอะมิโนไซเลน และอัตราส่วนโดยโมลของอะมิโนไซเลน โดยใช้เทคนิควิเคราะห์ต่างๆ จากการทดลองพบว่า วัสดุมีโซพอรัสซิลิกาและคอมพอสิตของยางธรรมชาติ/มีโซพอรัสซิลิกาที่ผ่านการดัดแปรพื้นผิวด้วยหมู่เอมีนที่เตรียมได้นั้นมีอัตราส่วนของ APS สูงสุดถึงร้อยละ 15 หรือสามารถดัดแปรด้วย AEEA โดยยังมีโครงสร้างเป็นมีโซพอรัสแบบเฮกซะโกนัล วัสดุ HMS-NH2 ที่เตรียมได้มีปริมาณหมู่เอมีนในโครงสร้างในช่วง 0.72-2.16 มิลลิโมล กรัม-1 มีพื้นที่ผิวจำเพาะ (272-627 ตารางเมตร กรัม-1) และปริมาตรรูพรุนที่สูง (0.48-1.92 ตารางเมตร กรัม-1) นอกจากนี้วัสดุ NR/HMS-NH2 ที่เตรียมได้มีปริมาณหมู่เอมีนในโครงสร้างในช่วง 0.43-1.84 มิลลิโมล กรัม-1 มีพื้นที่ผิวจำเพาะ (115-492 ตารางเมตร กรัม-1) และปริมาตรรูพรุนที่สูง (0.14-1.34 ตารางเมตร กรัม-1) และยังส่งผลให้พื้นผิวของวัสดุมีสภาพชอบน้ำลดลงซึ่งสามารถยืนยันได้โดยใช้เทคนิคการวัดมุมสัมผัส
DOI: 10.14457/cu.the.2016.649
title: ผลของกากไคทินจากฤดูปลูกแรกต่อผลผลิตของผักกาดหอม Lactuca sativa L. ในฤดูปลูกที่สอง

description: กากไคทินเป็นสารประกอบคาร์โบไฮเดรตธรรมชาติที่เกิดจากกระบวนการดีอะซิทิเลชัน (deacetylation) ของไคทินในการผลิตไคโทซาน งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาผลของกากไคทินจากเปลือกกุ้งต่อผลผลิตและการเติบโตของผักกาดหอม (Lactuca sativa L.) 2 ฤดูปลูก โดยวัดผลผลิตของผักกาดหอม ได้แก่ น้ำหนักสด น้ำหนักแห้ง จำนวนใบต่อต้น และเส้นผ่านศูนย์กลางลำต้น รวมทั้งวัดความเขียว (SPAD) ปริมาณคลอโรฟิลล์ แคโรทีนอยด์ สารประกอบฟีนอลรวม กรดแอสคอร์บิก และฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระของผักที่ให้กากไคทินเปรียบเทียบกับชุดการทดลองควบคุมที่ให้ปุ๋ยคอกอย่างเดียว และศึกษาผลของกากไคทินในฤดูปลูกที่สองที่คงเหลือในดินจากฤดูปลูกแรก จากการทดลอง พบว่า ผักกาดหอมที่ได้รับกากไคทินมีผลผลิต ได้แก่ น้ำหนักสด น้ำหนักแห้ง จำนวนใบต่อต้น และเส้นผ่านศูนย์กลางลำต้นเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทั้ง 2 ฤดูปลูก อีกทั้งมีการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของปริมาณคลอโรฟิลล์ แคโรทีนอยด์ สารประกอบฟีนอลรวม กรดแอสคอร์บิก และฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระในฤดูปลูกที่สองเมื่อเทียบกับชุดการทดลองควบคุม ดังนั้น กากไคทินที่ให้กับพืชสามารถกระตุ้นการเติบโตของผักกาดหอมได้อย่างน้อย 2 ฤดูปลูก
DOI: 10.15468/3w4hsy
title: A new species of Isometopus from Iran (Hemiptera: Heteroptera: Miridae: Isometopinae)

description: This dataset contains the digitized treatments in Plazi based on the original journal article Hosseini, Reza (2017): A new species of Isometopus from Iran (Hemiptera: Heteroptera: Miridae: Isometopinae). Acta Entomologica Musei Nationalis Pragae (suppl.) 57 (1): 23-34, DOI: 10.1515/aemnp-2017-0055
DOI: 10.5281/zenodo.4477665
title: Dataset related to article "Twenty-one year experience with intrauterine inseminations after controlled ovarian stimulation with gonadotropins: maternal age is the only prognostic factor for success."

description: This record contains data related to article "Twenty-one year experience with intrauterine inseminations after controlled ovarian stimulation with gonadotropins: maternal age is the only prognostic factor for success.". Abstract <strong>Purpose: </strong>To report our experience on homologous intrauterine insemination (IUI) with gonadotropin controlled ovarian stimulation (COS) cycles and to examine different variables which could predict IUI success. <strong>Materials and methods: </strong>This is a retrospective analysis of IUIs performed between January 1997 and December 2017. A total of 7359 COS IUI's procedures (2901 couples) were reviewed. Clinical pregnancy, live birth rate and age, body mass index (BMI), smoking habit, duration of infertility, sperm characteristics before and after treatment (total motile count, morphology, and vitality), day 3 FSH, total gonadotropin dose, and number of follicles were assessed by multivariate logistic regression analysis, and data were expressed as odds ratio (OR). <strong>Results: </strong>The mean female age at the time of COS was 35.10 ± 3.93 years. The most common single infertility diagnoses were unexplained infertility (53.55%), mild male factor (19.69%), and anovulation (10.95%). The total progressive motile sperm count (TPMC) was &gt; 1 × 106/ml (mean 1.34 ± 1.08 × 106/ml). The clinical pregnancy rate was 9.38%, and the live birth rate was 7.19% per cycle. Twin pregnancies were 12.17%. Cumulative pregnancy was 21.89% and cumulative live birth rate was 17.58% per couple. Clinical pregnancy and live birth rates were significantly associated with female age [OR 0.97 (95% CI 0.95-0.99) and 0.95 (95% CI 0.93-0.97), respectively] and day 3 FSH [OR 0.91 (95% CI 0.87-0.94) e 0.90 (95% CI 0.87-0.94), respectively]. <strong>Conclusions: </strong>Clinical pregnancy rate and live birth rates after COS-IUIs were significantly influenced by female age and FSH levels. <strong>Trial registration: </strong>Clinical trial registration number: NCT03836118. Conflict of interest statement The authors declare that they have no conflict of interest.
DOI: 10.14457/cu.the.2016.650
title: การเปรียบเทียบสารระเหยง่ายในน้ำมะนาวคั้นสด 4 พันธุ์ โดยใช้เทคนิคเฮดสเปซ-แก๊สโครมาโทกราฟี-แมสสเปกโทรเมทรีและเคโมเมทริก

description: มะนาว (lime) เป็นพืชตระกูลส้ม (Citrus) ที่นิยมใช้ในการประกอบอาหารและเครื่องดื่ม เนื่องจากมีรสเปรี้ยวและกลิ่นที่มีเอกลักษณ์ มะนาวพันธุ์ที่นิยมบริโภคและปลูกในประเทศไทย ได้แก่ มะนาวพันธุ์แป้น ซึ่งสามารถปลูกได้ง่าย น้ำมีกลิ่นหอม และมะนาวพันธุ์ตาฮิติ ซึ่งเป็นมะนาวไร้เมล็ด ทนทานต่อโรค งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์และเปรียบเทียบสารระเหยง่ายและลักษณะเชิงประสาทสัมผัสด้านกลิ่นที่สำคัญของน้ำมะนาวคั้นสด 4 พันธุ์ ได้แก่ แป้นรำไพ แป้นพวง แป้นพิจิตร และตาฮิติ โดยใช้เทคนิคเฮดสเปซ-แก๊สโครมาโทกราฟี-แมสสเปกโทรเมทรีร่วมกับเทคนิคทางเคโมเมทริก โดยพบว่าสารระเหยที่วิเคราะห์ได้มีทั้งหมด 29 ชนิด น้ำมะนาวพันธุ์แป้นรำไพมีปริมาณสารระเหยที่วิเคราะห์ได้สูงที่สุด (91.68 ppm) ตามด้วยแป้นพวง (87.34 ppm), ตาฮิติ (66.90 ppm) และ แป้นพิจิตร (12.16 ppm) ตามลำดับ สารที่มีปริมาณมากที่สุดในทุกพันธุ์ คือ D-limonene จากการวิเคราะห์ข้อมูลสารระเหยง่ายในน้ำมะนาวด้วย Principal component analysis (PCA) และ Hierarchical cluster analysis (HCA) พบว่า มะนาวพันธุ์แป้นรำไพมีความคล้ายคลึงกับพันธุ์แป้นพวงมากกว่าพันธุ์ตาฮิติและพันธุ์พิจิตร โดยพบว่าสารระเหย β-myrcene มากในมะนาวพันธุ์แป้นรำไพ, caryophyllene มากในมะนาวตาฮิติ และ β-Ocimene และ α-Farnessene มากในมะนาวแป้นพิจิตร ซึ่งสารระเหยเหล่านี้อาจใช้เป็นไบโอมาร์คเกอร์ในมะนาวพันธุ์นั้นๆได้ จากการพิจารณาค่า odor activity value (OAV) ของสารระเหยง่ายให้กลิ่นสำคัญที่เป็นลักษณะเฉพาะในน้ำมะนาวพบว่า น้ำมะนาวพันธุ์แป้นรำไพและแป้นพวง คือ decanal และ terpinen-4-ol ในน้ำมะนาวตาฮิติคือ caryophyllene และในน้ำมะนาวแป้นพิจิตรคือ β-Ocimene จากการทดสอบประสาทสัมผัสเชิงพรรณนาพบว่า น้ำมะนาวพันธุ์แป้นรำไพ, แป้นพวง, และตาฮิติมีลักษณะกลิ่น citrus, กลิ่น lemon, กลิ่น green, กลิ่น juicy, กลิ่น peely, และกลิ่น floral ลักษณะกลิ่นของน้ำมะนาวพันธุ์แป้นรำไพและแป้นพวงไม่แตกต่างกันและมีความเข้มของลักษณะกลิ่นดังกล่าวสูงที่สุด ตามด้วยน้ำมะนาวตาฮิติซึ่งมีความเข้มของกลิ่นรองลงมา พันธุ์แป้นพิจิตรมีลักษณะกลิ่น oxidized, กลิ่น lime และกลิ่น ripe มากที่สุด นอกจากนี้ จากการทดสอบการยอมรับของผู้บริโภคโดยใช้ 9-point hedonic scale พบว่า พันธุ์แป้นพวงมีคะแนนการยอมรับของผู้บริโภคสูงสุดทั้งทางด้านกลิ่น รส และความชอบโดยรวม (p≤0.05) ตามด้วย พันธุ์แป้นรำไพ, ตาฮิติและแป้นพิจิตร ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2016.651
title: ภาวะเหมาะที่สุดของการผลิตรีคอมบิแนนต์อินซูลินในยีสต์ Pichia pastoris KM71H

description: ปัจจุบันมีจำนวนของผู้ป่วยโรคเบาหวานเพิ่มสูงอย่างต่อเนื่องทั้งในระดับโลกและระดับชาติ ในประเทศไทย วิกฤตนี้ได้ส่งผลให้เกิดแรงผลักดันในการผลิตอินซูลินขึ้นภายในประเทศเอง ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อบำบัดรักษาผู้ป่วยโรคเบาหวาน และเพื่อหลีกเลี่ยงการนำเข้าอินซูลินจากต่างประเทศด้วย อินซูลินที่ใช้ในการบำบัดรักษาผู้ป่วยนั้นสามารถผลิตได้จากหลายวิธี อาทิ การสกัดจากตับอ่อนของสัตว์ และจากกระบวนการหมักโดยใช้รีคอมบิแนนท์แบคทีเรียหรือยีสต์ ซึ่งการผลิตรีคอมบิแนนท์อินซูลินจากยีสต์ให้ผลประโยชน์ต่อการบำบัดรักษาผู้ป่วยโรคเบาหวาน เนื่องมาจาก ยีสต์จัดเป็นสิ่งมีชีวิตในกลุ่มยูคาริโอตเหมือนกับสัตว์และมนุษย์ โดยที่รีคอมบิแนนท์อินซูลินที่สังเคราะห์ได้จากยีสต์มีการดัดแปลงโมเลกุลของโปรตีนหลังการแปลรหัสที่ถูกต้อง ทั้งนี้ การทำบริสุทธิ์ของอินซูลินที่ได้จากการเลี้ยงยีสต์นั้นสามารถทำได้ง่าย เนื่องจากรีคอมบิแนนท์อินซูลินถูกหลั่งออกมาภายนอกเซลล์ของยีสต์ ในงานวิจัยนี้ได้ศึกษาถึง การผลิตรีคอมบิแนนท์อินซูลินแบบมอนอเมอร์ (MIP) โดยใช้เมธิลโลโทรฟิกยีสต์ Pichia pastoris KM71H (TP1) ที่มีชุดของยีนรีคอมบิแนนท์อินซูลินแบบมอนอเมอร์ภายใต้การควบคุมของแอลกอฮอล์ออกซิเดสโปรโมเตอร์ (AOX1P-MIP-AOX1TT) โดยศึกษาถึงผลกระทบของอาหารเลี้ยงเชื้อ ความเข้มข้นของกลีเซอรอล และไนโตรเจน ที่มีผลต่อการผลิตชีวมวลของเซลล์ในระหว่างระยะการเจริญเติบโต ซึ่งปริมาณชีวมวลของเซลล์ที่ได้จากการเลี้ยงในอาหารที่เป็นสารสกัดจากยีสต์ เปปโตน และกลีเซอรอล (YPGly) ให้ปริมาณสูงกว่าเมื่อเทียบกับการเลี้ยงใน อาหารยีสต์ไนโตรเจนเบสและกลีเซอรอล (YNBGly) ทั้งนี้ ปริมาณของเซลล์ที่สูงสุดได้มาจากการเลี้ยงเชื้อโดยใช้อาหาร YPGly ที่ประกอบไปด้วย 1% (w/v) กลีเซอรอล และ 1% (w/v) ของทั้งสารสกัดจากยีสต์ และเปปโตน ซึ่งเป็นแหล่งไนโตรเจน ในระยะของการเหนี่ยวนำนั้น เชื้อที่ได้จากระยะการเจริญเติบโตที่ถูกเลี้ยงให้เจริญในอาหาร YPGly ถูกนำมาใช้เป็นหัวเชื้อสำหรับเลี้ยงต่อในอาหารที่ใช้ในการผลิตรีคอมบิแนนท์อินซูลิน โดยผลกระทบของอาหารเลี้ยงเชื้อ ปริมาณของหัวเชื้อ และเมทานอลที่ใช้ในการเหนี่ยวนำให้เกิดการผลิตรีคอมบิแนนท์อินซูลินถูกนำมาศึกษา จากการศึกษาพบว่า ปริมาณของรีคอมบิแนนท์อินซูลินที่มากที่สุดเท่ากับ 23.67±0.04 มิลลิกรัมต่อลิตร ซึ่งใช้ระยะเวลาในการเลี้ยงเชื้อทั้งสิ้นเป็น 48 ชั่วโมง โดยใช้ความเข้มข้นของหัวเชื้อเป็นแบบเข้มข้นขึ้น (5X) และการใช้ความเข้มข้นของเมทานอล 1% (v/v) ในอาหารเป็นปริมาณที่เหมาะสมที่สุดต่อการเหนี่ยวนำให้เกิดการผลิตรีคอมบิแนนท์อินซูลิน โดยทำการเติมทุก 24 ชั่วโมง
DOI: 10.14457/cu.the.2016.652
title: การใช้ไคโทซานเป็นสารคีเลตในการฟอกเยื่อยูคาลิปตัสด้วยไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์

description: งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาผลของไคโทซาน ดีทีพีเอ และอีดีทีเอต่อสมบัติของเยื่อและกระดาษที่ผ่านการฟอกเยื่อยูคาลิปตัสด้วยไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ โดยกำหนดสภาวะการฟอกเยื่อ คือ ความเข้มข้นเยื่อที่ร้อยละ 15 ของน้ำหนักเยื่อแห้ง ช่วงความเป็นกรดด่างถูกควบคุมให้คงที่ที่ 10.5 ± 0.2 อุณหภูมิขณะฟอกเยื่อ 75 ± 5 องศาเซลเซียส ระยะเวลาการฟอก 120 นาที โดยฟอกเยื่อด้วยปริมาณไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ที่ระดับความเข้มข้นร้อยละ 0 10 20 และ 30 ของน้ำหนักเยื่อแห้ง ตามลำดับ จากการทดลองพบว่า ในการฟอกเยื่อเมื่อใช้ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ที่ความเข้มข้นร้อยละ 30 ของน้ำหนักเยื่อแห้ง จะให้ปริมาณไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ที่เหลือสูงสุดและเยื่อที่ผ่านการฟอกแล้วจะให้ค่าความสว่างสูงสุด ในส่วนการศึกษาผลของสารคงตัว เมื่อมีไอออนสังกะสีที่ระดับความเข้มข้น 1,500 พีพีเอ็ม โดยเติมโซเดียมซิลิเกตและแมกนีเซียมซัลเฟตเป็นสารคงตัวที่ระดับความเข้มข้นร้อยละ 2 ของน้ำหนักเยื่อแห้ง จากการทดลองพบว่าโซเดียมซิลิเกตจะมีปริมาณไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์เหลืออยู่มากกว่า ให้สมบัติเชิงแสงสูงกว่า ค่าคัปปานัมเบอร์ต่ำกว่า รวมถึงให้สมบัติความแข็งแรงและปริมาณเซลลูโลสสูงกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับแมกนีเซียมซัลเฟต จึงเลือกใช้โซเดียมซิลิเกตเป็นสารคงตัว และในการศึกษาผลของไคโทซาน ดีทีพีเอ และอีดีทีเอที่ระดับความเข้มข้นร้อยละ 1 2 และ 3 ของน้ำหนักเยื่อแห้ง จากการทดลองพบว่าเมื่อเติมไคโทซาน ดีทีพีเอ และอีดีทีเอที่ความเข้มข้นสูงขึ้น ส่งผลให้มีปริมาณไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ที่เหลือ สมบัติเชิงแสง และสมบัติความแข็งแรงเพิ่มขึ้น ในขณะที่ปริมาณไอออนสังกะสีที่เหลือหลังจากฟอกเยื่อลดลง ซึ่งการเติมไคโทซานจะเหลือปริมาณไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ สมบัติเชิงแสงและสมบัติความแข็งแรงสูงกว่าดีทีพีเอและอีดีทีเอ ตามลำดับ โดยผลของการใช้ไคโทซานที่ระดับความเข้มข้นร้อยละ 3 ของน้ำหนักเยื่อแห้งให้ผลดีที่สุด ดังนั้นไคโทซานจึงเป็นสารคีเลตที่มีศักยภาพตัวหนึ่งเช่นกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2016.653
title: การผลิตน้ำมันดิบชีวภาพจากไฮโดรเทอร์มัลลิควิแฟกชันของใบอ้อยที่ผ่านการขจัดแร่ธาตุ

description: ไฮโดรเทอร์มัลลิควิแฟกชันเป็นการเปลี่ยนชีวมวลไปเป็นเชื้อเพลิงเหลวชีวภาพที่เรียกว่าน้ำมันดิบชีวภาพ วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือศึกษาผลการขจัดแร่ธาตุด้วยสารละลายกรดไนตริกเข้มข้นร้อยละ 5 โดยน้ำหนักและน้ำร้อน รวมถึงผลของตัวทำละลายเดี่ยวและตัวทำละลายร่วมระหว่างน้ำและเอทานอลในไฮโดรเทอร์มัลลิควิแฟกชันของใบอ้อย โดยตัวแปรที่ใช้ในการศึกษามีดังนี้ อุณหภูมิ 300 325 และ 350 องศาเซลเซียส, ความเข้มข้นของเอทานอลร้อยละ 0-100 โดยปริมาตร ทำการทดลองในเครื่องปฏิกรณ์แบบแบตช์และเครื่องปฏิกรณ์แบบกึ่งต่อเนื่อง จากผลการทดลองพบว่าหลังผ่านการขจัดแร่ธาตุ ปริมาณเถ้าลดลงจากร้อยละ 10.05 เป็น 8.30 โดยน้ำหนัก เมื่อทำการทดลองในเครื่องปฏิกรณ์แบบแบตช์ที่อุณหภูมิ 300 องศาเซลเซียส ความดันไนโตรเจนเริ่มต้น 2 เมกะพาสคัล ทำการทดลองเป็นเวลา 60 นาที การใช้ใบอ้อยที่ผ่านการขจัดแร่ธาตุด้วยสารละลายกรดไนตริกเข้มข้นร้อยละ 5 โดยน้ำหนัก ให้ร้อยละผลได้ของน้ำมันชีวภาพสูงสุดเท่ากับร้อยละ 45.92 โดยน้ำหนัก ขณะที่การขจัดแร่ธาตุด้วยน้ำร้อนให้ร้อยละผลได้ของน้ำมันดิบชีวภาพร้อยละ 42.44 โดยน้ำหนัก ในกรณีที่ใช้ตัวทำละลายเอทานอล ส่วนการทดลองในเครื่องปฏิกรณ์แบบกึ่งต่อเนื่อง ที่อุณหภูมิ 300 องศาเซลเซียส อัตราการไหลเท่ากับ 1 มิลลิลิตรต่อนาที ทำการทดลองเป็นเวลา 60 นาที พบว่าใบอ้อยที่ผ่านการขจัดแร่ธาตุด้วยสารละลายกรดไนตริกเข้มข้นร้อยละ 5 โดยน้ำหนัก ให้ร้อยละผลได้ของน้ำมันชีวภาพสูงสุดเท่ากับร้อยละ 32.56 โดยน้ำหนัก ในขณะที่ร้อยละผลได้ของน้ำมันชีวภาพเท่ากับร้อยละ 21.97 โดยน้ำหนักเมื่อขจัดแร่ธาตุด้วยน้ำร้อน ในตัวทำละลายร่วมน้ำและเอทานอล ซึ่งแสดงถึงการเกิดผลเสริมกันระหว่างน้ำและเอทานอลในกระบวนการแบบกึ่งต่อเนื่อง จากผลของ GC-MS พบว่าองค์ประกอบของน้ำมันดิบชีวภาพก่อนขจัดแร่ธาตุมีสารประกอบประเภทฟีโนลิก (phenolic compounds) และสารที่มีออกซิเจนเป็นองค์ประกอบ (other oxygenates) อยู่ปริมาณมาก แต่หลังจากการขจัดแร่ธาตุพบว่าน้ำมันมีองค์ประกอบของสารประกอบจำพวกน้ำตาล (anhydrosugars) เพิ่มขึ้นอย่างมาก โดยเฉพาะลีโวกลูโคซาน (levoglucosan)