cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1598
title: การประดิษฐ์เครื่องมือตรวจวัดด้วยหลักการการดูดกลืนแสงชนิดไม่รุกล้ำร่างกายสำหรับตรวจวัดการเปลี่ยนแปลงระดับไนตริกออกไซด์หลังจากกระตุ้นด้วยการรัดแขน

description: วิทยานิพนธ์นี้รายงานการประดิษฐ์เครื่องตรวจวัดการเปลี่ยนแปลงไนตริกออกไซด์ด้วยหลักการทางแสงชนิดไม่รุกล้ำร่างกาย ตัวเครื่องประกอบด้วยหลอดไดโอดเปล่งแสงที่มีความยาวคลื่น 525 นาโมเมตร โฟโตไดโอดที่สามารถตอบสนองต่อแสงที่มีความยาวคลื่นอยู่ในช่วง 400-1100 นาโนเมตร และวงจรวัดและประมวลสัญญานที่ส่งข้อมูลไปแสดงผลยังคอมพิวเตอร์ จากการนำเครื่องมือที่ประดิษฐ์ขึ้นไปตรวจวัดสารละลายมาตรฐานอนุพันธ์ของไนตริกออกไซด์ที่มีความเข้มข้นในช่วง 0.125-1.000 มิลลิโมลาร์ โดยเปรียบเทียบกับเครื่องสเปกโตรโฟโตมิเตอร์โดยการวัดแบบส่องผ่าน พบว่าการวัดทั้งสองวิธีมีความสัมพันธ์เชิงเส้นตรงที่มีค่าสัมประสิทธิ์การตัดสินใจ(R2)เท่ากับ 0.9753 จากนั้นได้ทำการทดสอบการวัดที่ปลายนิ้วมือแบบสะท้อนเพื่อตรวจวัดการเปลี่ยนแปลงระดับไนตริกออกไซด์ในกระแสเลือด โดยการกระตุ้นการสร้างไนตริกออกไซด์ด้วยการรัดที่ต้นแขน ในอาสาสมัครที่ผ่านเกณฑ์คัดเข้าทำวิจัย จำนวน 25 คน พบว่าสามารถตรวจวัดการเปลี่ยนแปลงระดับไนตริกออกไซด์ในกระแสเลือดหลังจากทำการกระตุ้นได้ค่าการเปลี่ยนแปลงเพิ่มขึ้น 31.8±9.3% เมื่อเทียบกับค่าพื้นหลังก่อนการกระตุ้น นอกจากนั้นได้ทำการเปรียบเทียบค่าที่วัดได้จากเครื่องที่ประดิษฐ์ขึ้นกับค่าอัตราการไหลของเลือดที่ทำการตรวจวัดทางผิวหนังในตำแหน่งเดียวกัน ในอาสาสมัครจำนวน 5 คน พบว่าเมื่อค่าการเปลี่ยนแปลงของไนตริกออกไซด์เพิ่มขึ้น ค่าอัตราการไหลผ่านของเลือดจะมีค่าเพิ่มขึ้นเช่นกัน โดยมีความสัมพันธ์ที่ค่าสหสัมพันธ์(R)เท่ากับ 0.6994
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1599
title: การประเมินและการจัดการความเสี่ยงของ Listeria spp. ในผลิตภัณฑ์ไก่ปรุงสุกแช่เยือกแข็ง

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพี่อประเมินความเสี่ยงโดยศึกษาแหล่งที่มาและเส้นทางการปนเปื้อนของ Listeria spp. ในกระบวนการผลิตไก่ปรุงสุกแช่เยือกแข็งโดยใช้วิธีทางอณูชีววิทยา และหาแนวทางการควบคุมและจัดการความเสี่ยง เพื่อลดการปนเปื้อนของ Listeria spp. ในผลิตภัณฑ์สุดท้าย งานวิจัยเริ่มจากการศึกษารูปแบบการปนเปื้อนของ Listeria spp. พบว่าบริเวณที่สัมผัสกับผลิตภัณฑ์ที่พบเชื้อมากที่สุดคือ สายพานลำเลียงของเครื่องหั่น จึงได้มีการสื่อสารกับผู้ที่เกี่ยวข้องในการล้างสายพานให้มีประสิทธิภาพ แต่หลังการจัดการก็ยังคงพบ Listeria spp.ในผลิตภัณฑ์ จึงได้นำวิธีทางอณูชีววิทยาเข้ามาใช้ในการตรวจสอบแหล่งที่มาของการปนเปื้อน งานวิจัยนี้ได้ศึกษาสภาวะที่เหมาะสมของวิธี Random amplification of polymorphic DNA (RAPD) โดยเริ่มจากการคัดเลือกไพรเมอร์ที่เหมาะสมในการเพิ่มปริมาณดีเอ็นเอ ได้คัดเลือกไพรเมอร์ 4 ชนิดจาก 14 ชนิด จากนั้นจึงศึกษาความเข้มข้นของปริมาณดีเอ็นเอที่เหมาะสมกับไพรเมอร์ที่เลือก พบว่าไพรเมอร์ที่สามารถจำแนกสายพันธุ์ของ L. innocua ได้ดีคือ OMP-01, HLWL 74 , HLWL 85 และ Universal forward sequencing primer (UFS) ความเข้มข้นของปริมาณดีเอ็นเอที่เหมาะสมกับไพรเมอร์ทั้ง 4 ชนิดคือ 5 ng/µl จากนั้นจึงตรวจวิเคราะห์ตัวอย่างด้วยวิธี RAPD แล้วประเมินความสอดคล้องของการปนเปื้อนของเชื้อในผลิตภัณฑ์และในสิ่งแวดล้อม พบว่าตัวอย่างผลิตภัณฑ์และสิ่งแวดล้อมที่ปนเปื้อน Listeria spp. รวม 415 ตัวอย่าง พบ L. innocua 82.3%, L. welshimeri 11.2%, L. seeligeri 5.5% และ L. monocytogenes 1% เมื่อจำแนกสายพันธุ์ของ Listeria spp. พบ L. innocua สายพันธุ์ LI 1.1, L. welshimeri สายพันธุ์ LW 1.5 และ L. seeligeri สายพันธุ์ LS 1 ในผลิตภัณฑ์ โดยพบ L. innocua สายพันธุ์ LI 1.1 ดำรงอยู่มากที่สุดในสิ่งแวดล้อมตลอดระยะเวลาการเก็บตัวอย่าง และพบแหล่งการปนเปื้อนที่สำคัญคือ ท่อระบายก๊าซ N2 ของเครื่อง Liquid N2 chiller, สายพานลำเลียงของเครื่องตรวจจับโลหะ และท่อระบายน้ำของเครื่องแช่เยือกแข็ง ดังนั้นจึงได้มีการทบทวนวิธีการทำความสะอาดและฆ่าเชื้อ และนำไปปฏิบัติใช้อย่าง เข้มงวด เพื่อลดและกำจัดความเสี่ยงของการปนเปื้อนของ Listeria ในกระบวนการผลิตเนื้อไก่ปรุงสุกแช่เยือกแข็งนี้
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1600
title: การแยกสีย้อมแอนไอออนออกจากน้ำเสียสีย้อมโดยใช้ผลพลอยได้จากการผลิตกรดแล็กทิก

description: งานวิจัยนี้แสดงกระบวนการแยกสีย้อมแอนไอออนออกจากน้ำเสียสีย้อมโดยใช้ผลพลอยได้ที่เกิดขึ้นจากการผลิตกรดแล็กทิก ซึ่งอาศัยหลักการการตกตะกอนสีย้อมที่มีประจุลบ (ในที่นี้คือ สีรีแอกทีฟ Procion Red H-E7B, สีไดเร็กต์ Solophenyl Green BLE 155% และสีแอซิด Lanaset Blue 2R) ด้วยสารที่มีประจุบวก คือ ผลพลอยได้จากการผลิตกรดแล็กทิก ทำการศึกษาความสามารถในการตกตะกอนแยกสีย้อมที่ภาวะต่างๆ โดยผันแปร อุณหภูมิ เวลา ความเร็วรอบในการเขย่า พีเอช และปริมาณผลพลอยได้ที่ใช้ในการตกตะกอน วิเคราะห์หาปริมาณสีย้อมในน้ำเสียทั้งก่อนและหลังการตกตะกอนแยกสีย้อมที่ภาวะต่างๆ โดยใช้เทคนิค สเปกโทรโฟโตเมททรี เพื่อหาประสิทธิภาพการแยกสีย้อมโดยใช้ผลพลอยได้ ศึกษาความเป็นไปได้ในการใช้ซ้ำตะกอนที่เกิดขึ้นตามภาวะที่เหมาะสม วิเคราะห์ความเป็นไปได้ในการใช้จุลินทรีย์ในอากาศย่อยสลายตะกอนที่เกิดขึ้น และวิเคราะห์คุณภาพของน้ำเสียหลังการตกตะกอนแยกสีย้อมโดยวัดค่า บีโอดี ซีโอดี ปริมาณของแข็งแขวนลอยทั้งหมด ปริมาณสารที่ละลายได้ทั้งหมด และ พีเอชของน้ำเสีย จากผลการวิจัยพบว่าสามารถใช้ผลพลอยได้จากการผลิตกรดแล็กทิกตกตะกอนแยกสีย้อมทั้ง 3 ชนิด ออกจากน้ำเสียสีย้อมได้อย่างมีประสิทธิภาพ ได้น้ำใสที่สามารถนำไปใช้ในอุตสาหกรรมสิ่งทอต่อไป นอกจากนี้ พบว่า สามารถนำตะกอนสีที่เกิดขึ้นไปใช้ซ้ำในกระบวนการตกตะกอนแยกสีย้อมออกจากน้ำเสียสีย้อมได้อีก และเมื่อทิ้งตะกอนสีย้อมที่เกิดขึ้นไว้ในอากาศเพื่อให้จุลินทรีย์ในอากาศย่อยสลายเป็นเวลา 4 สัปดาห์ พบว่าตะกอนสีย้อมมีสีอ่อนลงและมีความเข้มข้นของสีลดลง
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1601
title: การพัฒนาปริพันธ์ทางชีวภาพเพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิและเวลาในการสเตอริไลซ์น้ำพริกแกง

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการพัฒนาปริพันธ์เวลาอุณหภูมิ (Time-Temperature Integrator; TTI) โดยใช้เอนไซม์ α-amylase ที่สร้างจาก B. licheniformis เพื่อใช้ยืนยันสภาวะการฆ่าเชื้อ ส่วนแรกเป็นการศึกษาจลนศาสตร์การถูกทำลายด้วยความร้อนของสปอร์ C. sporogenes ในน้ำพริกแกงในช่วงอุณหภูมิ 93.0 ถึง 121.1 °C ผลการทดลองพบว่า decimal reduction time (D) ของสปอร์ C. sporogenes ในน้ำพริกแกงที่อุณหภูมิ 93.0, 98.0, 105.7, 113.4 และ 121.1 °C มีค่าเท่ากับ 21.31, 9.63, 5.00, 2.30 และ 1.75 นาทีตามลำดับ และมีค่า Z เท่ากับ 25.93 °C จากนั้นศึกษาจลนศาสตร์การถูกทำลายด้วยความร้อนของเอนไซม์ α-amylase โดยแปรปริมาณแคลเซียมไอออนของเอนไซม์ 3 ระดับได้แก่ 20, 70 และ 120 ส่วนในล้านส่วน และค่ากิจกรรมของน้ำ (water activity; aw) 5 ระดับได้แก่ 0.826, 0.782, 0.760, 0.716 และ 0.686 พบว่าเอนไซม์ที่มีปริมาณแคลเซียมไอออน 70 ส่วนในล้านส่วน และมีค่า aw เท่ากับ 0.786 มีค่า D121.1 °C เท่ากับ 1.80 นาที และค่า Z เท่ากับ 8.95 °C ซึ่งมีค่า D121.1 °C ใกล้เคียงกับสปอร์ของ C. sporogenes ในน้ำพริกแกงมากที่สุด จากนั้นเลือกเอนไซม์ที่สภาวะดังกล่าวเป็น TTI และเปรียบเทียบประสิทธิผลของการใช้ TTI ในการยืนยันสภาวะการฆ่าเชื้อ โดยการเปรียบเทียบค่า F ของเอนไซม์ที่คำนวณได้จาก 2 วิธี ได้แก่ วิธีที่ 1 คำนวณจากข้อมูลอุณหภูมิและเวลาที่ได้รับความร้อนด้วยวิธี General method (Ft-T) กับวิธีที่ 2 คำนวณจากกิจกรรมของเอนไซม์ที่ลดลงระหว่างการให้ความร้อน (FTTI) พบว่าค่า FTTI มีความแตกต่างจากค่า Ft-T คิดเป็นร้อยละความคลาดเคลื่อนเฉลี่ยได้เท่ากับ -4.88, -7.37 และ -9.58 ในกระบวนการฆ่าเชื้อที่อุณหภูมิ 111.1, 115.1 และ 121.1 °C ตามลำดับ จากร้อยละความคลาดเคลื่อนเฉลี่ยมีค่าติดลบ หรือค่า FTTI มีค่าต่ำกว่าค่า Ft-T เป็นส่วนใหญ่นั้น แสดงให้เห็นว่าการใช้ TTI สามารถใช้ยืนยันความปลอดภัยของกระบวนการฆ่าเชื้อได้ ส่วนสุดท้ายเป็นการศึกษาการแทรกผ่านความร้อนของผลิตภัณฑ์น้ำพริกแกงบรรจุรีทอร์ทเพาช์ โดยการให้ความร้อนที่ 121.1 °C จากกราฟ การแทรกผ่านของความร้อนได้ค่า fh เท่ากับ 6.22 นาที ค่า j เท่ากับ 1.00 และค่า IT เท่ากับ 106.14 °C ซึ่งสามารถนำไปทำนายเวลาที่ต้องการในการฆ่าเชื้อตามวิธี formula เพื่อให้ได้ค่า F0 เท่ากับ 3 นาที ได้เท่ากับ 12.03 นาที เมื่อทดลองฆ่าเชื้อผลิตภัณฑ์ที่อุณหภูมิ 121.1 °C พบว่าใช้เวลาให้ความร้อนจริงเป็นเวลา 8 นาที (% Difference = -33.5 %)
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1602
title: การผลิตรีคอมบิแนนต์โปรตีนจากบางส่วนของยีนยูนีคซ๊อต 8 ของไวรัสพิษสุนัขบ้าเทียม

description: โรคพิษสุนัขบ้าเทียมเป็นโรคประจำถิ่นของประเทศไทย และก่อความเสียหายให้แก่อุตสาหกรรรมการเลี้ยงสุกรของประเทศไทยอยู่เป็นระยะๆ การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตโปรตีนจากยีนยูนีคซ๊อต 8 ของไวรัสพิษสุนัขบ้าเทียมเพื่อนำไปพัฒนาเป็นชุดทดสอบโรคพิษสุนัขบ้าเทียมชนิดอิมมูนโนโครมาโตกราฟฟิก โดยการศึกษานี้ใช้ไวรัสพิษสุนัขบ้าเทียมสายพันธุ์ 8NP74 นำมาเพิ่มจำนวนดีเอนเอที่ตำแหน่งนิวคลีโอไทด์ที่ 156 ถึง 714 ของยีนยูนีคช๊อต 8 ด้วยปฎิกริยาลูกโซ่โพลิเมอร์เรส นำผลผลิต gE fragment (ขนาด 573 คู่เบส) ดังกล่าวไปโคลนเข้าพลาสมิด pGEM-Teasy ให้ชื่อเป็น พลาสมิด gE pGEM-T แล้วใส่เข้าไปในแบคทีเรียอีโคไลสายพันธุ์ JM109 ทำการเพิ่มจำนวนแบคทีเรียแล้วสกัดพลาสมิด gE pGEM-T ออกมาจากแบคทีเรีย และทำการตัดด้วยเอนไซม์ EcoRI ก่อนทำการเชื่อมต่อส่วนของยีนยูนีคซ๊อต 8 ที่ถูกตัดออกมาเข้าสู่พลาสมิด pGEX 5x-3 ซึ่งใช้เป็น expression vector โดยใช้แบคทีเรียอีโคไลสายพันธุ์ Rosetta DE3 plysS เป็นแบคทีเรียที่ทำหน้าที่ผลิตรีคอมบิแนนท์โปรตีน ตรวจสอบความถูกต้องของลำดับนิวคลีโอไทด์ก่อนทำการกระตุ้นแบคทีเรียให้ทำการสร้างรีคอมบิแนนท์โปรตีน gE นำรีคอมบิแนนท์โปรตีนที่ผลิตได้ไปทดสอบ Western immunoblotting analysis โดยใช้ซีรัมสุกรที่ให้ผลบวกกับไวรัสพิษสุนัขบ้าเทียมด้วยวิธีอีไลซา (HerdCheck Anti-ADV gpI, IDEXX, USA) และนำไปเปรียบเทียบกับโปรตีนที่สกัดจากแบคทีเรียควบคุม พบการติดสีน้ำตาลที่แถบโปรตีนขนาดประมาณ 47 กิโลดาลตัน นำโปรตีนที่ได้ไปทดสอบ Dot blot analysis พบว่าสามารถทำปฎิกริยากับซีรัมสุกรที่ให้ผลบวกกับไวรัสพิษสุนัขบ้าเทียมด้วยวิธีอีไลซาได้ จากการศึกษาในครั้งนี้สามารถผลิตรีคอมบิแนนท์โปรตีน gE จากยีนยูนีคซ๊อต 8 ได้และมีความเป็นไปได้ที่จะสามารถนำไปพัฒนาเป็นชุดทดสอบโรคพิษสุนัขบ้าเทียมชนิดอิมมูโนโครมาโตกราฟฟิกได้
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1603
title: การชักนำการตายแบบอะโพโทซิสและการหลั่งไซโตไคน์ของสารฟลาโวนอยด์จากพลูคาวในเซลล์มะเร็งเม็ดเลือดขาวเพาะเลี้ยง

description: มะเร็งเม็ดเลือดขาว เป็นโรคมะเร็งที่เกิดจากความผิดปกติทางกระบวนการในการสร้างเซลล์เม็ดเลือด และในการรักษาก่อให้เกิดผลข้างเคียงเกิดขึ้นมากมาย ด้วยเหตุนี้การรักษาด้วยสมุนไพรจึงเป็นทางเลือกหนึ่งในการรักษาโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว เพื่อลดผลข้างเคียงที่เกิดขึ้น พลูคาวจัดเป็นสมุนไพรที่มีสรรพคุณในการยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็งและการต้านการอักเสบ สารออกฤทธิ์ที่พบในพลูคาวมีหลายชนิด เช่น ฟลาโวนอยด์ และอัลคาลอยด์ ซึ่งเคอร์เซติน เคอร์ซิตริน และไฮเปอริน เป็นฟลาโวนอยด์ที่พบในพลูคาว การวิจัยครั้งนี้ได้ทำการสกัดพลูคาวด้วยน้ำกลั่นและแอลกอฮอล์พบว่า การสกัดด้วยแอลกอฮอล์จะให้ปริมาณของสารฟลาโวนอยด์มากกว่าการสกัดด้วยน้ำ คือ สารสกัดพลูคาวด้วยแอลกอฮอล์มีปริมาณสารฟลาโวนอยด์ 224.90±2.80 mg QE/g dried H.cordata ในขณะที่สารสกัดพลูคาวด้วยน้ำมีปริมาณสารฟลาโวนอยด์ 130.79±4.89 mg QE/g dried H.cordata โดยสารสกัดพลูคาว เคอร์เซติน เคอร์ซิตริน และไฮเปอริน สามารถยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็งเม็ดเลือดขาวเพาะเลี้ยง Jurkat และ U937 โดยการกระตุ้นให้เกิดการตายแบบอะโพโทซิส ซึ่งจะได้ค่า IC50 อยู่ระหว่าง 386.2-445.1 μg/ml ในสารสกัดพลูคาว และ 60.5-75.6 μg/ml ในสารฟลาโวนอยด์ นอกจากนี้ เมื่อทำการศึกษาไซโตไคน์ที่เกี่ยวข้องพบว่า สารสกัดพลูคาวและสารฟลาโวนอยด์ โดยเฉพาะสารสกัดพลูคาวที่สกัดด้วยแอลกอฮอล์ และสารเคอร์เซติน จะให้ผลในการลดปริมาณของไซโตไคน์ที่มีบทบาทในกระบวนการสร้างเซลล์เม็ดเลือด (IL-2, G-CSF และ GM-CSF) และการอักเสบ (IL-6, IL-10, IL-13, IL-17, IFN-γ, MIP-1β และ TNF-Υ) อย่างชัดเจน ดังนั้น พลูคาวอาจจะเป็นสมุนไพรอีกชนิดหนึ่งที่สามารถนำมาใช้ในการรักษามะเร็งเม็ดเลือดขาว
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1604
title: การนำของเสียประเภทซิลิกาไปใช้ประโยชน์ในการผลิตคอนกรีตผสมเสร็จ

description: งานวิจัยนี้เป็นการนำกากของเสียซิลิกามาใช้แทนซิลิกาฟูมในการผลิตคอนกรีตผสมเสร็จ โดยนำกากของเสียซิลิกาผ่านการแยกขนาดด้วยเครื่องคัดขนาดให้มีความละเอียดสูงได้เป็นกากซิลิกาแยกละเอียด มีรูปร่างทรงกลม ขนาดอนุภาคเฉลี่ย 3.2 ไมโครเมตร จากนั้นนำกากของเสียซิลิกาแยกละเอียดเติมในปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ประเภทที่1 ในปริมาณร้อยละ 0, 5, 10, 15 และ 20 โดยน้ำหนัก เปรียบเทียบกับการใช้ซิลิกาฟูมควบแน่นจากตัวแทนจำหน่าย เติมในปูนซีเมนต์เพื่อทำคอนกรีตผสมเสร็จในปริมาณร้อยละ 0, 5, 10, 15 และ 20 โดยน้ำหนัก ใช้ค่าอัตราส่วนน้ำต่อซีเมนต์คงที่ที่ 0.40 ทำการทดสอบค่ากำลังรับแรงอัดที่ระยะเวลาบ่ม 7, 14, 28 และ 56 วัน ผลการทดสอบพบว่าคอนกรีตที่ผสมซิลิกาฟูมให้กำลังอัดสูงที่สุด ส่วนคอนกรีตที่ผสมกากของเสียซิลิกาพบว่าการใช้กากของเสียซิลิกาแยกละเอียดร้อยละ 10 ของน้ำหนักปูนซีเมนต์ให้กำลังอัดสูงสุด การใช้กากของเสียซิลิกาแยกละเอียดเติมในปูนซีเมนต์ร้อยละ 10 สามารถใช้แทน ซิลิกาฟูมร้อยละ 10 ได้ เนื่องจากมีกำลังอัดใกล้เคียงกันเมื่อคอนกรีตมีอายุ 56 วัน และผ่านเกณฑ์มาตรฐานนอกจากนี้คอนกรีตที่มีส่วนผสมของกากของเสียซิลิกาแยกละเอียดร้อยละ 10 มีแนวโน้มการพัฒนากำลังอัดเพิ่มขึ้นอีกเมื่อคอนกรีตมีอายุมากกว่า 56 วัน แสดงให้เห็นว่ากากของเสียซิลิกาแยกละเอียดมีศักยภาพสูงที่จะนำไปใช้แทนที่ซิลิกาฟูมเพื่อทำคอนกรีตผสมเสร็จ นอกจากนี้พบว่าของเสียประเภทซิลิกาสามารถใช้แทนซิลิกาฟูมได้ทำให้ประหยัดค่าใช้จ่ายได้ประมาณร้อยละ 40
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1605
title: การพัฒนาเชิงนวัตกรรมมิเตอร์อัจฉริยะแบบไร้สายสำหรับสังเกตการใช้ไฟฟ้าแบบเวลาจริง

description: สภาวะเศรษฐกิจที่ไม่แน่นอนทำให้โรงงานอุตสาหกรรมต้องคำนึงถึงค่าใช้จ่าย ซึ่งเป็นต้นทุนการผลิตให้ต่ำลงที่สุด หนทางหนึ่งที่ช่วยลดต้นทุนการผลิต คือการสามารถตรวจสอบพฤติกรรมการใช้พลังงานไฟฟ้าเพื่อเป็นแนวทางในการใช้พลังงานอย่างประหยัดและมีประสิทธิภาพ อันจะส่งผลกระทบต่อค่าใช้จ่ายด้านไฟฟ้าของทางผู้ประกอบการโดยตรง งานวิจัยฉบับนี้จึงนำเสนอการพัฒนาผลิตภัณฑ์มิเตอร์อัจฉริยะแบบไร้สายสำหรับสังเกตการใช้ไฟฟ้าแบบเวลาจริงและศึกษาความเป็นไปได้ทางด้านการตลาด ตัวผลิตภัณฑ์แบ่งการทำงานออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ ส่วนของทางด้านฮาร์ดแวร์ คือมิเตอร์ในการส่งค่าวัดพลังงานแบบไร้สาย โดยส่งผ่านคลื่นวิทยุ โพรโทคอล Zigbee ตามมาตรฐาน IEEE802.15.4 ผ่านตัวประสานกลาง (Coordinator) และส่วนของทางด้านซอฟต์แวร์ประยุกต์ ได้แก่ ระบบสารสนเทศในรูปของฐานข้อมูลที่สืบค้นผ่านเว็บแอพลิเคชัน ซึ่งแบ่งเป็นมอดูลย่อยดังนี้ การแสดงผลปริมาณการใช้ไฟฟ้าแบบ Real time, ซอฟต์แวร์คำนวณค่าไฟฟ้า ณ ปัจจุบัน, ซอฟต์แวร์เปรียบเทียบการใช้ไฟฟ้าระหว่างอัตราแบบ TOU (Time of Use) และ TOD (Time of Day) และภาพรวมของการใช้ไฟฟ้าของมิเตอร์แต่ละตัว ซอฟต์แวร์ที่พัฒนาขึ้นสามารถประมวลผลการสืบค้นย้อนหลังและ Export ข้อมูลเพื่อนำไปวิเคราะห์ต่อได้ ผลการศึกษาความเป็นไปได้เชิงพาณิชย์ ทำโดยวิธีสำรวจปัจจัยและการยอมรับในการเลือกซื้อผลิตภัณฑ์จากกลุ่มตัวอย่าง 53 โรงงาน พบว่าร้อยละ 66 มีความสนใจในตัวผลิตภัณฑ์ทางด้านฮาร์ดแวร์ โดยคำนึงถึงคุณภาพ ประสิทธิภาพในการใช้งานและราคา ตามลำดับ ส่วนความต้องการทางด้านซอฟต์แวร์ผู้ประกอบการให้ความสำคัญด้านปริมาณข้อมูลการใช้ไฟฟ้า และความสามารถในการวิเคราะห์ จากนั้นนำแนวคิดดังกล่าวมาพัฒนาต้นแบบ ทดสอบการทำงานด้านฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ การแสดงผลและการสืบค้นข้อมูล ผลที่ได้จากการทำงานของระบบมีประสิทธิภาพตรงตามที่ได้ออกแบบไว้ ส่งผลให้ลดค่าใช้จ่ายด้านการใช้ไฟฟ้าลงได้ถึง 13.16% ในกรณีโรงเลื่อยแปรรูปไม้ตัวอย่าง และจากการสอบถามผู้ประกอบการ พบว่ามีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนไปใช้ไฟฟ้าในช่วงเวลาที่มีการใช้ไฟน้อยกว่าปกติ ซึ่งมีอัตราไฟฟ้าถูกกว่า ผลที่ได้จากการทดสอบผลิตภัณฑ์และสอบถามความเป็นไปได้เชิงพาณิชย์ข้างต้นเป็นข้อบ่งชี้ได้ว่าผลิตภัณฑ์นี้สามารถนำไปผลิตได้ในเชิงอุตสาหกรรมต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1606
title: การพัฒนานวัตกรรมบรรจุภัณฑ์ด้วยพูลลูแลนสำหรับผลิตภัณฑ์กาแฟ

description: แนวคิดนวัตกรรมที่ถูกคัดเลือกเพื่อนำมาพัฒนาคือแนวคิดบรรจุภัณฑ์รับประทานได้ โดยในการทดลองทางวิทยาศาสตร์พบว่าสูตรการเตรียมฟิล์มรับประทานได้ที่เหมาะสมต่อการนำมาใช้เป็นบรรจุภัณฑ์รับประทานได้ คือสูตรที่มีอัตราส่วนพูลลูแลน ต่อ โซเดียมอัลจิเนต ที่ 90 ต่อ 10 มีกลีเซอรอลที่ 10 %(v/v) ซึ่งฟิล์มที่เตรียมได้มีคุณสมบัติ คือ สามารถละลายหมดในน้ำร้อนที่เวลา 13.84±0.74 วินาที มีค่าการดูดซับความชื้นที่ร้อยละ 5.60±1.33 และสามารถผนึกติดกันได้ด้วยความร้อน จึงนำเอาฟิล์มที่สูตรดังกล่าวมาใช้สร้างต้นแบบนวัตกรรมผลิตภัณฑ์ แล้วนำต้นแบบที่ได้ไปทดสอบด้านการตลาดกับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นผู้บริโภคผลิตภัณฑ์กาแฟจำนวน 50 ราย ผลการทดสอบพบว่ากลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจโดยรวมต่อต้นแบบนวัตกรรมผลิตภัณฑ์มากกว่าผลิตภัณฑ์กาแฟ 3-in-1 แบบเดิม อีกทั้งยังพบว่าร้อยละ 30 ของกลุ่มตัวอย่าง ตั้งใจว่าจะซื้อนวัตกรรมผลิตภัณฑ์แน่นอน และร้อยละ 62 ของกลุ่มตัวอย่าง คาดว่าจะซื้อนวัตกรรมผลิตภัณฑ์ จากการวิเคราะห์ทางธุรกิจพบว่านวัตกรรมผลิตภัณฑ์นี้มีความโดดเด่นในด้านความสะดวกสบายในการบริโภค ประโยชน์ต่อสุขภาพ และความเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ประกอบกับขั้นตอนการผลิตที่ไม่ยุ่งยากแต่มีความใหม่ในระดับประเทศ ทำให้มีความเป็นไปได้ทั้งในด้านการตลาด การปกป้องทรัพย์สินทางปัญญา การผลิต และการเงิน โดยการลงทุนในระดับอุตสาหกรรมจะใช้เงินลงทุนรวมทั้งสิ้น 12,640,144 บาท หากมียอดขายตามที่คาดการณ์ จะมีระยะเวลาคืนทุน (Payback Period) อยู่ที่ 2 ปี โดยที่ระยะเวลาโครงการ 5 ปี จะมีมูลค่าปัจจุบันสุทธิในการลงทุน (Net Present Value; NPV) ที่อัตราคิดลด (Discount rate) ร้อยละ 20 เท่ากับ 61,846,327.64 บาท และมีอัตราผลตอบแทนของโครงการ (Internal Rate of Return; IRR) จากการลงทุนคิดเป็นร้อยละ 115.79
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1607
title: การใช้ยิปซัมจากเศษแม่แบบปูนปลาสเตอร์เป็นตัวเติมในยางธรรมชาติ

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาความเป็นไปได้ในการนำแม่แบบปูนปลาสเตอร์ที่หมดอายุการใช้งานมาใช้ประโยชน์เป็นตัวเติมในยางธรรมชาติ โดยเปรียบเทียบกับยิปซัมทางการค้า และแคลเซียมคาร์บอเนตตัวเติมชนิดที่ใช้กันทั่วไป คือ แคลเซียมคาร์บอเนต รวมทั้งศึกษาการใช้ยางธรรมชาติอิพอกซิไดซ์เป็นสารคู่ควบเพื่อเพิ่มสภาพความเข้ากันได้ระหว่างตัวเติมและยางธรรมชาติ การทดลองเริ่มจากการนำยางธรรมชาติในลักษณะของยางแท่งและสารเคมีที่จำเป็นสำหรับการวัลคาไนซ์รวมทั้งตัวเติม มาบดผสมกันด้วยเครื่องผสมระบบปิดและเครื่องบดสองลูกกลิ้งตามลำดับ นำยางคอมพาวด์ที่ได้ไปทดสอบสมบัติการคงรูปด้วยรีโอมิเตอร์ชนิดมูฟวิงดาย จากนั้นทำให้คงรูปเป็นชิ้นทดสอบด้วยเครื่องอัดแบบ นำยางคงรูปทดสอบสมบัติต่างๆ ได้แก่ สมบัติด้านแรงดึง ความต้านทานแรงฉีกขาด สมบัติเชิงกลพลวัต รวมทั้งศึกษาลักษณะสัณฐานวิทยาด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนชนิดส่องกราด จากผลการทดลองพบว่ายิปซัมที่ได้จากแม่แบบปูนปลาสเตอร์ใช้แล้วนี้สามารถนำมาใช้เป็นตัวเติมไม่เสริมแรงในยางธรรมชาติได้ โดยทำให้ยางคงรูปมีสมบัติดีกว่าหรือใกล้เคียงกับการใช้ยิปซัมทางการค้าและแคลเซียมคาร์บอเนตเป็นตัวเติม อย่างไรก็ตามเมื่อปริมาณของตัวเติมเพิ่มขึ้นเกินกว่า 40 ส่วนในร้อยส่วนของเนื้อยาง (phr) ความทนแรงดึงของยางจะลดลง เนื่องจากตัวเติมเกิดการรวมตัวเป็นก้อน ส่วนความทนแรงฉีกขาดลดลงเมื่อปริมาณของตัวเติมเพิ่มขึ้นเกินกว่า 10 phr สำหรับผลของการใช้ธรรมชาติอิพอกซิไดซ์เป็นสารคู่ควบนั้น แม้ว่าผลการทดสอบสมบัติเชิงกลพลวัตจะชี้ให้เห็นถึงการเกิดอันตรกิริยาระหว่างยางธรรมชาติกับตัวเติมเมื่อมีการใช้สารคู่ควบก็ตาม แต่เนื่องจากยิปซัมนี้มีลักษณะเป็นตัวเติมไม่เสริมแรง ผลของยางธรรมชาติอิพอกซิไดซ์จึงไม่ส่งผลต่อสมบัติเชิงกลมากนักเมื่อเปรียบเทียบกับยางที่ไม่ได้ใช้ยางธรรมชาติอิพอกซิไดซ์สารคู่ควบ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1608
title: การพัฒนาปูนซีเมนต์มอร์ตาร์สำหรับปูพื้นที่ปรับระดับได้ด้วยตัวเอง

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาสมบัติของปูนซีเมนต์มอร์ตาร์ที่ปรับระดับได้ด้วยตัวเอง (SLUs) เช่น ความสามารถในการใช้งาน พฤติกรรมการไหลตัว การหดตัวและความสามารถในการรับแรงอัด โดยสูตรส่วนผสมได้เตรียมให้อยู่ในระบบของ ปอร์ตแลนด์ซีเมนต์-แคลเซียมอะลูมิเนตซีเมนต์และแคลเซียมซัลเฟต (OPC-CAC-C$) เป็นหลัก โดยได้ทำการหาสูตร SLUs ที่มีความเหมาะสม ที่ใช้ปอร์ตแลนด์ซีเมนต์ในส่วนผสมช่วงระหว่างร้อยละ 36-42 โดยน้ำหนัก แคลเซียมอะลูมิเนตซีเมนต์ในช่วงระหว่างร้อยละ 6-12 โดยน้ำหนัก และแคลเซียมซัลเฟตได้กำหนดปริมาณไว้ที่ร้อยละ 6 โดยน้ำหนัก สูตรส่วนผสมที่ได้จะเกิดเฟสของ Ettingite ซึ่งเป็นเฟสสำคัญ ที่เกี่ยวข้องกับการหดตัว/ขยายตัวและสมบัติหลังผสมเสร็จใหม่ของ SLUs และได้ใช้วิธีของ Taguchi (การสุ่มตัวอย่างเรียงแถวแบบฉาก) เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการออกแบบการทดลองผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า ปูนซีเมนต์มอร์ตาร์ที่ปรับระดับได้ด้วยตัวเอง มีการขยายตัวประมาณ 1% และพฤติกรรมการไหลตัวเป็นแบบ Shear thickening (Dilatant) ซึ่งจะมีค่า Yield stress ต่ำ และความแข็งแรงอัดมีค่ามากกว่า 40 MPa ที่อายุการบ่ม 28 วัน ทำการวิเคราะห์เฟสและโครงสร้างจุลภาคของแร่องค์ประกอบของ SLUs ด้วยเทคนิคเอกซ์เรย์ดิฟแฟรคชันและกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1610
title: เปรียบเทียบการขจัดสารไซโตคายน์ระหว่างวิธีการฟอกเลือดแบบออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่นและวิธีการฟอกเลือดแบบประสิทธภาพสูง ในผู้ป่วยติดเชื้อในกระแสโลหิตที่มีภาวะไตวายฉับพลัน

description: ที่มา: การขจัดสารไซโตคายน์ที่มีประสิทธิภาพสามารถลดอัตราการเสียชีวิตในกลุ่มผู้ป่วยติดเชื้อในกระแสเลือดที่มีภาวะไตวายฉับพลัน ซึ่งตามทฤษฎีแล้วการฟอกเลือดด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่น ที่อาศัยกระบวนการพาร่วมกับการแพร่น่าจะมีบทบาทในการขจัดสารไซโตคายน์ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าวิธีการฟอกเลือดแบบประสิทธิภาพสูง การวิจัยเชิงทดลองนี้ศึกษาเพื่อหาค่าร้อยละของการลดลงของสาร interleukin (IL)-18 และ vascular endothelial growth factor (VEGF) ก่อนและหลังฟอกเลือด และอัตราการขจัดของสารในเลือดระหว่างการฟอกเลือดทั้งสองวิธี วิธีการศึกษา: ผู้ป่วยติดเชื้อในกระแสเลือดที่มีภาวะไตวายฉับพลัน และจำเป็นต้องได้รับการฟอกเลือดจำนวน 28 ราย ได้รับการสุ่มคัดเลือกเข้ารับการฟอกเลือดด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่น และวิธีการฟอกเลือดแบบประสิทธิภาพสูงจำนวน 14 รายเท่ากัน ผู้วิจัยเก็บข้อมูลระหว่างการฟอกเลือดเพื่อหาค่าร้อยละของการลดลงของสาร IL-18 และ VEGFก่อนและหลังฟอกเลือด อัตราการขจัดของสารในเลือด และค่าการเปลี่ยนแปลงของระดับความดันโลหิตของทั้งสองกลุ่ม ผลการศึกษา: การฟอกเลือดด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่น ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ จากวิธีการฟอกเลือดแบบประสิทธิภาพสูงในการขจัดสาร IL-18 ทั้งค่าร้อยละของการลดลงของสาร (-8.1±0.5 เทียบกับ 1.9±0.5 ตามลำดับ, p=0.348) อัตราการขจัดของสารในเลือด (20.2±0.5 เทียบกับ 23.8±8.61 ตามลำดับ, p=0.348) และอัตราการขจัดของสารในน้ำที่ได้จากการฟอกเลือด (1.4±0.5 เทียบกับ1.6±0.5, ตามลำดับ, p=0.812) อย่างไรก็ตาม พบว่าการฟอกเลือดด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่นมีการขจัดสาร VEGF ได้มากกว่าวิธีการฟอกเลือดแบบประสิทธิภาพสูง ทั้งค่าร้อยละของการลดลงของสาร (52.6±47.6 เทียบกับ11.7±0.1, p=0.000) และอัตราการขจัดของสารในเลือด (138.3±118.2 เทียบกับ 80.4±57.1, p=0.022) เมื่อเปรียบเทียบค่าการเปลี่ยนแปลงของระดับความดันโลหิตระหว่างการฟอกเลือด พบว่าการฟอกเลือดด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่นไม่แตกต่างจากวิธีการฟอกเลือดแบบประสิทธิภาพสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยมีค่าความดันโลหิตซิสโตลิค 90.4±14.1 และ 74.9±20.8 มม.ปรอท ตามลำดับ (p=0.095) และค่าความดันโลหิตไดแอสโตลิค 54.0±14.6 และ 43.0±11.9 มม.ปรอท ตามลำดับ (p=0.101) ทั้งนี้ พบว่าการฟอกเลือดด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่นมีอัตราการเสียชีวิตร้อยละ 35.7 ในขณะที่วิธีการฟอกเลือดแบบประสิทธิภาพสูงมีอัตราการเสียชีวิตร้อยละ 21.4 สรุปผลการศึกษา: การฟอกเลือดแบบออนไลน์ ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่น ในผู้ป่วยติดเชื้อในกระแสโลหิตที่มีภาวะไตวายฉับพลัน มีการขจัดสาร VEGF ได้มากกว่าการฟอกเลือดแบบประสิทธิภาพสูง ในขณะที่การขจัดสาร IL-18 ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างการฟอกเลือดทั้งสองวิธี
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1611
title: แกซิฟิเคชันเหง้ามันสำปะหลังโดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาบนตัวรองรับอะลูมินา

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการแกซิฟิเคชันของเหง้ามันสำปะหลังเพื่อการผลิตแก๊สผลิตภัณฑ์ ซึ่งได้แก่ แก๊สคาร์บอนมอนอกไซด์ แก๊สไฮโดรเจน แก๊สมีเทนและแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ โดยใช้เตาปฏิกรณ์ไหลขึ้นชนิดเบดนิ่ง โดยศึกษาตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อการเกิดแก๊สคือ อุณหภูมิ600 – 900 องศาเซลเซียส ค่าอัตราส่วนสมมูล 0.2 – 0.6 และตัวเร่งปฏิกิริยาโลหะ ซึ่งได้แก่ นิกเกิล โคบอลต์ ซีเรียม เหล็กบนตัวรองรับแอลฟา อะลูมินา และโดโลไมท์ที่ผ่านการเผาเหลือเถ้า ผลการศึกษาพบว่าเมื่อแกซิฟายโดยไม่ใช้ตัวเร่งปฏิกิริยานั้น อุณหภูมิที่ดีที่สุดของการเกิดแก๊สผลิตภัณฑ์คือ 900 องศาเซลเซียส ค่าอัตราส่วนสมมูล 0.4 ซึ่งจะได้อัตราส่วน H2/CO 0.6 และค่าความร้อนแก๊สผลิตภัณฑ์ 4.12 MJ/Nm3 และถ้าหากเพิ่มตัวเร่งปฏิกิริยานิกเกิลบนตัวรองรับอะลูมินาแล้วจะช่วยให้เกิดการแปรสภาพเป็นแก๊สเพิ่มขึ้น 1.60 และ 1.33 เท่า สำหรับคาร์บอนมอนอกไซด์และไฮโดรเจนและได้ตามลำดับ ค่าความร้อนแก๊สผลิตภัณฑ์เท่ากับ 8.61 MJ/Nm3 ที่อุณหภูมิ 800 องศาเซลเซียสและค่าอัตราส่วนสมมูลเดียวกัน ส่วนผลการใช้ตัวเร่งปฏิกิริยานิกเกิลที่มีแลนทานัมออกไซด์และแมกนีเซียเป็นตัวส่งเสริม โคบอลต์ ซีเรียมและเหล็ก บนตัวรองรับแอลฟา อะลูมินา และโดโลไมท์ที่ผ่านการเผาเหลือเถ้า พบว่าตัวเร่งปฏิกิริยาเหล็กนั้นให้แก๊สผลิตภัณฑ์ที่ได้นั้นมากที่สุดร้อยละ 83.13
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1612
title: แนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพด้านการใช้พลังงานของอาคารศาลากลางด้วยการปรับปรุงวัสดุกรอบอาคาร

description: การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อหาแนวทางการปรับปรุงการออกแบบกรอบอาคารศาลากลาง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการใช้พลังงานและมีความเหมาะสมในเชิงเทคนิคและเศรษฐศาสตร์ โดยใช้แบบมาตรฐานอาคารศาลากลางที่ใช้อยู่ในปัจจุบันเป็นอาคารกรณีศึกษา โดยการศึกษาวิจัยจะประกอบด้วย 4 ส่วนหลักคือ 1)การเก็บข้อมูลอาคารกรณีศึกษาเพื่อสร้างรูปแบบอาคารอ้างอิง 2)การสร้างอาคารอ้างอิงด้วยการจำลองในโปรแกรม VisualDOE 4.1 เพื่อคำนวณหาค่าการใช้พลังงานในแต่ละช่วงเวลาโดยทำการเทียบเคียงกับค่าไฟฟ้าที่ใช้จริงของอาคารกรณีศึกษาที่ก่อสร้างตามแบบมาตรฐาน 3)การออกแบบแนวทางที่เหมาะสมในการปรับปรุงการออกแบบ และ 4)การสรุปแนวทางปรับปรุงการออกแบบอาคารศาลากลาง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการใช้พลังงาน จากผลการวิจัย พบว่าประสิทธิภาพการใช้พลังงานของแบบมาตรฐานอาคารศาลากลางที่เป็นอยู่ในปัจจุบันนั้น ค่าการถ่ายเทความร้อนรวมของผนัง (OTTV) และหลังคา (RTTV) มีค่า 28.68 W/m2 และ 8.91 W/m2 ตามลำดับซึ่งต่ำกว่าเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนดไว้คือ OTTV = 50 W/m2 และ RTTV = 15 W/m2 อันเนื่องมาจาก 1)การเลือกใช้วัสดุผนังที่มีค่าสัมประสิทธิ์การถ่ายเทความร้อนรวมต่ำ 2)อัตราส่วนของพื้นที่หน้าต่างต่อพื้นที่ผนังทั้งหมด (WWR) ที่มีค่าไม่สูง 3)การออกแบบให้มีแผงกันแดดรอบอาคาร 4)การวางผังห้องที่ไม่ลึกเกินไปทำให้ได้รับแสงธรรมชาติ ส่งผลทำให้ค่าการใช้พลังงานจากการคำนวณการใช้พลังงานรวมมีค่า 79.39 kWh/m2.Y ซึ่งต่ำกว่าค่ามาตรฐานที่กฎหมายอนุรักษ์พลังงานกำหนดไว้ ผลการวิจัยสรุปแนวทางในการปรับปรุงการออกแบบอาคารศาลากลางโดยวัดจากค่าใช้จ่ายตลอดช่วงอายุการใช้งาน (LCC) โดยการเลือกวัสดุกรอบอาคารควรเป็นวัสดุที่มีราคาไม่สูง และสามารถช่วยประหยัดพลังงานอย่างคุ้มค่า ซึ่งจากการคำนวณทั้งหมด 112 แนวทางพบว่า การปรับปรุงโดยเปลี่ยนเป็นผนังก่ออิฐมอญครึ่งแผ่น 2 ชั้น เว้นช่องอากาศไว้ตรงกลาง และเปลี่ยนกระจกของช่องเปิดเฉพาะในส่วนของพื้นที่ที่มีการปรับอากาศเป็นกระจกสีเขียวตัดแสงหนา 6 มม. มีความคุ้มค่าในการลงทุนมากที่สุด และจากการวิจัยยังพบอีกว่า การใส่ฉนวนผนังอาคารสามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการป้องกันความร้อนได้ดีขึ้นจริงแต่ไม่มีความคุ้มค่าทางการลงทุนเนื่องจากค่าก่อสร้าง (Initial Cost) สูงกว่าค่าไฟฟ้าที่ประหยัดได้มาก จึงไม่คุ้มค่าการลงทุนในระยะยาว