cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.842
title: การเจริญและพัฒนาการของตัวอ่อนจักจั่นทะเล Emerita sp. (Decapoda: Anomura: Hippidae) ที่เลี้ยงในห้องปฏิบัติการ

description: ศึกษาพัฒนาการของจักจั่นทะเล Emerita sp. วัยอ่อน ตั้งแต่ระยะฟักจากไข่จนถึงระยะเมกาโลปา (ระยะที่ตัวอ่อนมีลักษณะคล้ายตัวเต็มวัย) โดยเก็บตัวอย่างแม่พันธุ์จักจั่นทะเลมาเลี้ยงในห้องปฏิบัติการจนกระทั่งตัวอ่อนฟักออกมา เพาะเลี้ยงภายใต้ความเค็ม 28-30 psu อุณหภูมิน้ำทะเล 27-29 องศาเซลเซียส ค่าความเป็นกรด-ด่าง 7.7-7.8 ระยะเวลากลางวัน : กลางคืน เท่ากับ 12:12 ชั่วโมง ให้อาร์ทีเมียที่เพิ่งฟักใหม่ๆเป็นอาหาร การศึกษาพบว่า จักจั่นทะเลชนิดนี้มีระยะตัวอ่อนซูเอีย 6 ระยะ ก่อนเข้าสู่ระยะเมกาโลปา ใช้เวลาเฉลี่ยทั้งหมด 35 วัน โดยพบว่าขนบริเวณส่วนปลายรยางค์ด้านนอกของแมกซิลิเปดคู่ที่ 1 และ 2 เพิ่มขึ้นอย่างคงที่ในแต่ละครั้งของการลอกคราบ ผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นความแตกต่างทางสัณฐานวิทยาของจักจั่นทะเลวัยอ่อนที่พัฒนาขึ้นแต่ละระยะ สามารถใช้จำแนกระยะของตัวอ่อนจักจั่นทะเลชนิดนี้ที่พบในธรรมชาติได้ อีกทั้งยังชี้ให้เห็นความเป็นไปได้ในการอนุบาลตัวอ่อนจักจั่นทะเลในโรงเพาะฟัก
DOI: 10.14457/cu.the.2015.844
title: การสังเคราะห์ผงแมกนีเซียมอะลูมิเนตสปิเนลด้วยวิธีไฮโดรเทอร์มัล

description: แมกนีเซียมอะลูมิเนตสปิเนลเป็นวัสดุที่มีความแข็งแรงสูงที่อุณหภูมิสูง มีความทนทานทางเคมี และสามารถผลิตให้มีความโปร่งใสได้ จึงได้รับความสนใจนำมาศึกษาวิจัยและใช้ในงานหลายประเภท งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาอิทธิพลของอุณหภูมิ เวลา และสารลดแรงตึงผิวในการสังเคราะห์ผงแมกนีเซียมอะลูมิเนตสปิเนลด้วยวิธีไฮโดรเทอร์มัลที่มีต่อการเกิดเฟสและลักษณะของอนุภาคผงที่สังเคราะห์ได้ โดยในการสังเคราะห์ดังกล่าวใช้สารประกอบไนเตรตเป็นสารตั้งต้น ใช้สารละลายแอมโมเนียมไฮดรอกไซด์เป็นตัวช่วยตกตะกอน และใช้ cetyl trimethylammonium bromide (CTAB) เป็นสารลดแรงตึงผิว นอกจากนี้ยังทำการเปรียบเทียบผลการสังเคราะห์ด้วยวิธีไฮโดรเทอมัลกับวิธีตกตะกอน ผลจากงานวิจัยแสดงให้เห็นว่า ก่อนการแคลไซน์เฟสที่ได้จากวิธีตกตะกอนคือกิบไซต์และไฮโดรทัลไซต์ ในขณะที่เฟสที่ได้จากการสังเคราะห์ด้วยวิธีไฮโดรเทอมัลคือไฮโดรทัลไซต์ และจะเปลี่ยนเฟสเป็นแมกนีเซียมอะลูมิเนตสปิเนลบริสุทธิ์ภายหลังการแคลไซน์ที่อุณหภูมิ 1100 องศาเซลเซียส เมื่อลดอุณหภูมิการสังเคราะห์จาก 180 เป็น 120 องศาเซลเซียส และลดเวลาการสังเคราะห์จาก 24 ลงเป็น 1 ชั่วโมง อนุภาคภายหลังการแคลไซน์มีขนาดเฉลี่ยเล็กลงจาก 221.4 นาโนเมตร เป็น 39.9 นาโนเมตร เมื่อเติมสารลดแรงตึงผิวปริมาณ 4.12 % โดยโมล พบว่าเฟสที่ได้ก่อนการแคลไซน์เปลี่ยนจากไฮโดรทัลไซต์เป็นเฟสไดอะสปอร์และไฮโดรทัลไซต์ และเมื่อทำการปรับเปลี่ยนปริมาณสารลดแรงตึงผิวเป็น 0.46 4.12 และ 8.43% โดยโมล พบว่าการใช้สารลดแรงตึงผิว 0.46% โดยโมล ส่งผลให้ขนาดอนุภาคหลังแคลไซน์ลดลงจากที่ไม่เติมสารลดแรงตึงผิวถึงประมาณ 51% โดยเมื่อเติมสารลดแรงตึงผิวในปริมาณเพิ่มขึ้นขนาดอนุภาคมีการเปลี่ยนแปลงจากเดิมเพียงเล็กน้อย
DOI: 10.14457/cu.the.2015.845
title: การตรวจติดตาม Escherichia coli และ Listeria monocytogenes ที่ถูกกระทำด้วยไนซินและเซทิลไพริดิเนียมคลอไรด์โดยเทคนิค Atomic force microscopy และ Raman spectroscopy

description: การทำงานร่วมกันของไนซินและเซทิลไพริดิเนียมคลอไรด์ (CPC) ในการยับยั้งการเจริญของ E. coli และ L. monocytogenes ศึกษาได้จากการเปลี่ยนแปลงของผิวเซลล์โดยเทคนิค Atomic force microscopy (AFM) ซึ่งมีความละเอียดสูงอีกทั้งยังสามารถเห็นภาพของแบคทีเรียที่ยังมีชีวิตได้ และเทคนิค Raman spectroscopy ที่สามารถศึกษาในระดับหมู่ฟังก์ชันและแสดงตำแหน่งของสารออกฤทธิ์ได้ ผลจากการทดลองพบว่าค่าความเข้มข้นที่ต่ำสุด (Minimum inhibitory concentration, MIC) ของไนซินและ CPC ต่อการออกฤทธิ์ยับยั้ง L. monocytogenes คือ 125 IU/มิลลิลิตร และ 0.75 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร ตามลำดับ ในขณะที่การยับยั้ง E. coli คือ 30,000 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร และ 3.175 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร ตามลำดับ ซึ่งผลจากการศึกษาการทำงานร่วมกันแสดงให้เห็นว่าไม่มีความแตกต่างระหว่างการทำงานเชิงเดี่ยวหรือทำงานร่วมกัน อย่างไรก็ตามผลจาก AFM แสดงถึงผลการออกฤทธิ์ทำลายเซลล์โดยละเอียดซึ่งแสดงให้เห็นว่าการทำงานร่วมกันของไนซินและ CPC ในการยับยั้ง E. coli และ L. monocytogenes สามารถส่งผลให้เซลล์เกิดความเสียหายรุนแรงอย่างมากเมื่อเปรียบเทียบกับการทำงานเชิงเดี่ยว ในขณะที่ผลจากการศึกษาด้วยเทคนิค Raman spectroscopy พบว่าเกิดการกระเจิงแสงในรูปแบบที่แตกต่างกันโดยไนซิน, CPC และเซลล์ E. coli แสดงพีครามานที่ 3090 cm-1, 1652 cm-1 และ 2934 cm-1 ตามลำดับ นอกจากนี้ผลจากการทำแผนที่รามานแสดงให้เห็นถึงตำแหน่งการทำงานของสารออกฤทธิ์ที่กระจายตัวอยู่ในรูปแบบสุ่มบนผิวเซลล์ทั้งไนซินและ CPC แต่บริเวณรอบเซลล์นั้นพบว่าสารทั้งสองชนิดมีการกระจายตัวที่แยกออกจากกัน จึงสามารถสรุปได้ว่าเทคนิคทั้งสองชนิดนี้มีประโยชน์อย่างมากในการศึกษาการยับยั้งการเจริญของแบคทีเรียด้วยสารชีวโมเลกุล และสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาสารถนอมอาหารที่ใช้ในอุตสาหกรรมอาหารได้อย่างมีประสิทธิภาพ
DOI: 10.14457/cu.the.2015.846
title: การผลิตคอมพอสิตยางธรรมชาตินำไฟฟ้าเติมด้วยเศษแกรไฟต์ดัดแปรทางเคมี

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการดัดแปรผงแกรไฟต์ที่เหลือจากอุตสาหกรรมหลอมโลหะ เพื่อใช้เป็นสารตัวเติมใน คอมพอสิตยางธรรมชาติ ผ่านปฏิกิริยาออกซิเดชัน (วิธีการ Hummers) และรีดักชันของกรดแอล-แอสคอร์บิก ผงแกรฟีนที่ได้ถูกวิเคราะห์โดยเทคนิคการวิเคราะห์หาธาตุ CHN การเลี้ยวเบนรังสีเอกซ์ ฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์มอินฟราเรดสเปคโตรโฟโทมิเตอร์ สเปคโตรสโคปีของอนุภาคอิเล็กตรอนที่ถูกปลดปล่อยด้วยรังสีเอกซ์ พื้นที่ผิวจำเพาะของ BET กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่าน และ four-point probe พบว่าผงแกรฟีนที่ได้มีปริมาณออกซิเจนลดลง แผ่นแกรฟีนมีความเป็น single layer sheet มากขึ้น ส่งผลให้ค่าการนำไฟฟ้าเพิ่มขึ้นประมาณ 1.96 เท่าเมื่อเปรียบเทียบกับผงแกรไฟต์ก่อนการดัดแปร ค่าการนำไฟฟ้าของคอมพอสิตยางธรรมชาติพบว่าคอมพอสิตยางธรรมชาติผสมกับผงแกรฟีนแสดงสัดส่วนวิกฤตที่ 5 phr ให้ค่าการนำไฟฟ้าเท่ากับ 9.06×10-6 S/m ซึ่งใกล้เคียงกับการใช้คาร์บอนแบล็กเกรดนำไฟฟ้าเป็นสารตัวเติม (5 phr, 8.15×10-6 S/m) และสามารถนำไฟฟ้าได้ดีกว่าการใช้คาร์บอนแบล็กเกรด N339 (25 phr, 2.35×10-7 S/m) นอกจากนี้สมบัติเชิงกลของคอมพอสิตยางธรรมชาติผสมร่วมกับผงแกรฟีนมีค่าใกล้เคียงกับการใช้คาร์บอนแบล็กเกรดนำไฟฟ้าและคาร์บอนแบล็กเกรด N339 เป็นสารตัวเติม
DOI: 10.14457/cu.the.2015.847
title: ผลของขอบและขนาดพื้นที่ของหญ้าคาทะเลต่อชุมชนปลาที่เกาะลิบง จังหวัดตรัง

description: ขอบเป็นบริเวณที่ได้รับอิทธิพลจากปัจจัยทางกายภาพและชีวภาพ ซึ่งมีผลต่อความหนาแน่นของปลา ขนาดพื้นที่ที่ต่างกันส่งผลต่อความหลากหลายและความชุกชุมของสิ่งมีชีวิต ขนาดพื้นที่หญ้าทะเลที่ต่างกัน ส่งผลให้สัดส่วนของขอบต่อพื้นที่ทั้งหมดต่างกัน ในพื้นที่ขนาดเล็กจะมีสัดส่วนของพื้นที่ขอบมากกว่าพื้นที่หญ้าทะเลขนาดใหญ่ ซึ่งมีผลต่อสิ่งมีชีวิตที่เข้ามาใช้ประโยชน์ การศึกษานี้สนใจผลของขอบเมื่อขนาดพื้นที่ต่างกัน โดยทำการเก็บตัวอย่างปลาในพื้นที่หญ้าทะเล 6 สถานี แบ่งเป็นพื้นที่ขนาดเล็ก 3 สถานี (240-297 ตารางเมตร) และพื้นที่ขนาดใหญ่ 3 สถานี (2,840-5,152 ตารางเมตร) ที่หมู่เกาะลิบง จังหวัดตรัง เก็บตัวอย่างปลาโดยใช้อวนทับตลิ่งขนาดเล็กเก็บตัวอย่าง 2 ตำแหน่งในแต่ละสถานี ตำแหน่งแรกคือขอบ และอีกตำแหน่งคือบริเวณภายในผืนหญ้าทะเล พบว่าความมากชนิดและความหนาแน่นของปลาที่บริเวณขอบสูงกว่าบริเวณภายในของพื้นที่หญ้าทะเลขนาดใหญ่ เนื่องจากพื้นที่หญ้าทะเลขนาดใหญ่เป็นที่หลบภัยที่ดีจากผู้ล่าและสภาวะแวดล้อมมีความเสถียร เมื่อพิจารณาความหนาแน่นของปลาในพื้นที่หญ้าทะเลขนาดใหญ่พบปลา 5 ชนิด ประกอบด้วย ปลาจิ้มฟันจระเข้เขียว (Syngnathoides biaculeatus) ปลาหมูสี (Lethrinus lentjan) ปลาข้างตะเภาลายโค้ง (Terapon jarbua) ปลาสลิดทะเลจุดขาว (Siganus fuscescens) และปลาสลิดทะเลแขก (Siganus javus) มีความหนาแน่นบริเวณขอบสูงกว่าภายใน และพบปลา 3 ชนิด ประกอบด้วย ปลาแป้นกระโดงจุด (Eubleekeria jonesi) ปลาผีเสื้อ (Parachaetodon ocellatus) และ ปลาบู่ (Acentrogobius caninus) ให้ผลในทางตรงข้าม คือมีความหนาแน่นบริเวณภายในสูงกว่าบริเวณขอบ ส่วนในพื้นที่หญ้าทะเลขนาดเล็กนั้นไม่พบความแตกต่างที่ชัดเจน ในพื้นที่หญ้าทะเลขนาดใหญ่บริเวณขอบอาจมีการกระจายของอาหารมากกว่าภายในของแหล่งหญ้าทะเล อีกทั้งยังง่ายต่อการเข้ามาของผู้ล่าซึ่งเป็นการเพิ่มความมากชนิดบริเวณขอบ
DOI: 10.14457/cu.the.2015.848
title: การผลิตไซโลออลิโกแซ็กคาไรด์จากวัชพืชโดยใช้ไซแลเนสจาก Aureobasidium pullulans

description: เมื่อคัดกรอง Aureobasidium pullulans จำนวน 30 สายพันธุ์ ในอาหารสูตร production medium ที่มีซังข้าวโพด 1% (w/v) เป็นแหล่งคาร์บอน เพื่อหาสายพันธุ์ที่สร้างเอนไซม์ไซแลเนสที่ทำงานได้ดีที่ค่าความเป็นกรดด่าง 7 และอุณหภูมิห้อง (28±2 องศาเซลเซียส) พบว่า A. pullulans AP 46 สามารถผลิตเอนไซม์ไซแลเนสได้สูงสุดที่ 2.70±0.11 ยูนิตต่อมิลลิลิตร และเอนไซม์นี้มีความเสถียรสูงที่ภาวะดังกล่าว โดยมีแอคติวิตีคงเหลือประมาณ 60% หลังจากเก็บเป็นเวลา 4 วัน เมื่อหาภาวะที่เหมาะสมต่อการผลิตเอนไซม์ไซแลเนสจาก A. pullulans AP 46 พบว่าสายพันธุ์ดังกล่าวสามารถผลิตไซแลเนสได้สูงสุดเท่ากับ 5.19±0.08 ยูนิตต่อมิลลิลิตร เมื่อเลี้ยงในอาหารสูตร production medium ที่มีฟางข้าวเข้มข้น 3.89% (w/v) เป็นแหล่งคาร์บอน และมีโซเดียมไนเตรตเข้มข้น 0.75% (w/v) เป็นแหล่งไนโตรเจน โดยปรับค่าความเป็นกรดด่างของอาหารเป็น 5.5 และเลี้ยงเป็นเวลา 72 ชั่วโมง จากนั้นนำเอนไซม์ไซแลเนสหยาบที่ผลิตได้มาย่อยไซแลนที่สกัดจากชีวมวลของพืชโตเร็วและวัชพืช ได้แก่ หญ้าคา หญ้าเนเปียร์ หญ้าแฝก และผักตบชวา เพื่อผลิตไซโลออลิโกแซ็กคาไรด์ จากการสกัดไซแลน พบว่าสามารถสกัดไซแลนจากหญ้าเนเปียร์ได้ในปริมาณสูงสุดเท่ากับ 28.33±3.33% (w/w) และพบว่าไซแลนที่สกัดได้จากพืชทุกชนิดประกอบด้วยพอลิเมอร์ที่มีมวลโมเลกุลสูงเป็นส่วนใหญ่ เมื่อย่อยไซแลนจากพืชชนิดต่างๆ ที่ค่าความเป็นกรดด่าง 7 และอุณหภูมิห้อง พบว่า การย่อยไซแลนที่สกัดได้จากหญ้าคาและหญ้าแฝก ให้ปริมาณน้ำตาลรีดิวซ์สูงสุดและไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ และการย่อยไซแลนที่สกัดได้จากหญ้าแฝกให้ปริมาณโดยรวมของไซโลไบโอสและไซโลไตรโอสสูงสุด ดังนั้น จึงหาภาวะที่เหมาะสมในการผลิตไซโลออลิโกแซ็กคาไรด์ โดยใช้ไซแลนที่สกัดจากหญ้าแฝกเป็นสารตั้งต้น พบว่า เมื่อใช้ปริมาณเอนไซม์เท่ากับ 27.94 ยูนิตต่อกรัมไซแลน และใช้เวลาในการย่อยเท่ากับ 92 ชั่วโมง 19 นาที จะทำให้ได้ปริมาณน้ำตาลรีดิวซ์สูงสุดที่ 23.65±1.34 มิลลิกรัมต่อ 100 มิลลิกรัมไซแลน เมื่อนำไซโลออลิโกแซ็กคาไรด์ที่ผลิตได้มาทำให้บริสุทธิ์บางส่วน และนำไปทดสอบสมบัติการเป็นพรีไบโอติก พบว่าสามารถกระตุ้นการเติบโตของ Lactobacillus brevis และ Lactobacillus casei ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเทียบกับกลูโคส
DOI: 10.14457/cu.the.2015.849
title: การผลิตไฮโดรเจนโดยใช้อุปกรณ์แทนเด็มของเซลล์เคมีไฟฟ้าเชิงแสง/เซลล์สุริยะชนิดสีย้อมไวแสง

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการผลิตแก๊สไฮโดรเจนโดยใช้อุปกรณ์แทนเด็มของเซลล์เคมีไฟฟ้าเชิงแสง/เซลล์สุริยะชนิดสีย้อมไวแสง โดยศึกษาความหนาฟิล์มไทเทเนียมไดออกไซด์ที่เหมาะสมกับขั้วไฟฟ้ารับแสงของเซลล์สุริยะชนิดสีย้อมไวแสง พบว่าที่ความหนาฟิล์มไทเทเนียมไดออกไซด์ เท่ากับ 5.7 ไมโครเมตร เมื่อนำมาประกอบเป็นเซลล์สุริยะพบว่ามีร้อยละประสิทธิภาพของเซลล์สุริยะชนิดสีย้อมไวแสงเท่ากับ 4.0 ซึ่งสูงพอที่จะนำมาทำงานร่วมกับเซลล์เคมีไฟฟ้าเชิงแสงในลักษณะแบบแทนเด็ม แล้วทำการเตรียมขั้วไฟฟ้ารับแสงของเซลล์สุริยะแบบแทนเด็มโดยเตรียมไทเทเนียมไดออกไซด์เพสต์ พบว่ามีช่วงการดูดกลืนแสงต่ำกว่า 370 นาโนเมตร มีช่องว่างแถบพลังงานเท่ากับ 3.33 อิเล็กตรอนโวลต์ศึกษาผลของการเจือด้วยอนุภาคควอนตัมดอทแคดเมียมซัลไฟด์พบว่ามีช่วงการดูดกลืนแสงในช่วงระดับพลังงานที่น้อยลง หรือในช่วงความยาวคลื่นที่มากขึ้น ประมาณ 400-500 นาโนเมตร ซึ่งเป็นช่วงที่มีความเข้มของรังสีอาทิตย์ในธรรมชาติสูงขึ้น และพบว่ามีช่องว่างแถบพลังงานแคบลง เท่ากับ 2.34 อิเล็กตรอนโวลต์ เป็นผลให้อิเล็กตรอนสามารถถูกกระตุ้นด้วยแสงที่มีพลังงานต่ำลง จึงมีความเหมาะสมในการนำมาใช้เป็นขั้วไฟฟ้ารับแสงของเซลล์สุริยะแบบแทนเด็ม นำขั้วไฟฟ้ารับแสงของเซลล์สุริยะแบบแทนเด็มประกอบเข้ากับเซลล์สุริยะชนิดสีย้อมไวแสง เปรียบเทียบการฉายแสงตกกระทบด้านขั้วไฟฟ้ารับแสงของเซลล์สุริยะชนิดสีย้อมไวแสง กับขั้วไฟฟ้ารับแสงของเซลล์สุริยะแบบแทนเด็ม พบว่าการฉายแสงตกกระทบด้านขั้วไฟฟ้ารับแสงของเซลล์สุริยะชนิดสีย้อมไวแสง จะให้ร้อยละประสิทธิภาพการเปลี่ยนพลังงานแสงเป็นพลังงานไฟฟ้าของเซลล์สุริยะชนิดสีย้อมไวแสงที่นำมาเป็นส่วนประกอบในเซลล์สุริยะแบบแทนเด็มที่สูงกว่าจึงเลือกทดสอบแสงด้านนี้ในงานวิจัย ทำการทดสอบสมบัติเชิงไฟฟ้าของขั้วไฟฟ้าของเซลล์สุริยะแบบแทนเด็มกับเซลล์สุริยะชนิดสีย้อมไวแสง วัดภายใต้แสงอาทิตย์จำลองโดยทำการวัดกระแสในสภาวะแสงจ้า พบว่าความหนาแน่นกระแสทำงาน ของเซลล์สุริยะแบบแทนเด็มมีค่าเท่ากับ 3.73 มิลลิแอมแปร์ต่อตารางเซนติเมตร ดังนั้นประสิทธิภาพร้อยละการเปลี่ยนพลังงานแสงเป็นไฮโดรเจนที่ต่ำที่สุดทางทฤษฎีจึงมีค่าเท่ากับร้อยละ 2.55
DOI: 10.14457/cu.the.2015.850
title: การหาภาวะที่เหมาะสมต่อการปรับสภาพเนื้อไม้ไมยราบยักษ์ Mimosa pigra L. เพื่อการผลิตกรดลีวูลินิก

description: กรดลีวูลินิก เป็นสารเคมีคาร์บอน 5 อะตอม โมเลกุลประกอบด้วยหมู่ฟังก์ชันประเภทกรดคาร์บอกซิลิกและหมู่คีโตน ซึ่งสามารถใช้ในการผลิตสารเพิ่มมูลค่า กรดลีวูลินิกสามารถผลิตได้จากวัสดุลิกโนเซลลูโลส โดยอาศัยกระบวนการปรับสภาพและปฎิกิริยาทางเคมี ในงานวิจัยนี้เลือกใช้ไมยราบยักษ์ (Mimosa pigra L.) ซึ่งเป็นวัชพืชที่ประกอบด้วยเซลลูโลสในปริมาณสูง สามารถใช้เป็นสารตั้งต้นในการผลิตกรดลีวูนิกได้ วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือ เพื่อตรวจสอบผลของการปรับสภาพเนื้อไม้ไมยราบยักษ์และผลิตกรดลีวูลินิกจากเนื้อไม้ไมยราบยักษ์ที่ผ่านการปรับสภาพ เมื่อนำเนื้อไม้ไมยราบยักษ์มาปรับสภาพด้วยวิธีทั้ง 3 วิธี พบว่า (1) ภาวะที่เหมาะสมต่อการปรับสภาพเนื้อไม้ด้วยวิธีการใช้ความร้อนร่วมกับสารเคมี คือ การใช้รังสีจากเครื่องไมโครเวฟร่วมกับสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ ความเข้มข้น 10 % (น้ำหนักโดยปริมาตร) เป็นเวลา 10 นาที ซึ่งสามารถเพิ่มสัดส่วนเซลลูโลสในเนื้อไม้สูงถึง 65.37 % (น้ำหนักโดยน้ำหนัก), (2) ภาวะที่เหมาะสมต่อการปรับสภาพเนื้อไม้ด้วยวิธีทางชีวภาพ คือ การปรับสภาพด้วยการใช้เชื้อรา Phanerochaete sordida สาบพันธุ์ SK7 อัตราส่วน 6 มิลลิกรัมเชื้อราต่อ 1 กรัมเนื้อไม้ เป็นเวลา 30 วัน ซึ่งสามารถเพิ่มสัดส่วนเซลลูโลสในเนื้อไม้สูงถึง 53.83 % (น้ำหนักโดยน้ำหนัก), และ (3) ภาวะที่เหมาะสมต่อการปรับสภาพเนื้อไม้ด้วยวิธีทางชีวภาพและวิธีการใช้ความร้อนร่วมกับสารเคมี คือ การปรับสภาพด้วยภาวะที่เหมาะสมของวิธีทางชีวภาพ และตามด้วยภาวะที่เหมาะสมของวิธีการใช้ความร้อนร่วมกับสารเคมี ซึ่งสามารถเพิ่มสัดส่วนเซลลูโลสในเนื้อไม้สูงถึง 70.15 % (น้ำหนักโดยน้ำหนัก) นำเนื้อไม้ไมยราบยักษ์ที่ผ่านการปรับสภาพด้วยภาวะที่เหมาะสมของแต่ละวิธีมาผลิตกรดลีวูลินิกผ่านกระบวนไฮโดรเทอร์โมไลซีส โดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยา ZSM-5 และ Al-SBA-15 ผลการทดลองพบว่า ผลผลิตกรดลีวูลินิกสูงสุด คือ 5.68 % (น้ำหนักโดยน้ำหนัก) (เนื้อไม้ที่ผ่านการปรับสภาพด้วยวิธีทางชีวภาพและวิธีการใช้ความร้อนร่วมกับสารเคมี) เมื่อใช้ตัวเร่งปฏิกิริยา ZSM-5
DOI: 10.14457/cu.the.2015.851
title: การประเมินความสามารถทนเค็มของต้นกล้าข้าวพันธุ์พื้นเมืองไทยและการเชื่อมโยงทั้งจีโนมกับลักษณะทนเค็ม

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินความสามารถในการทนเค็ม (9 dS/m) ของข้าวพันธุ์พื้นเมืองไทยจำนวน 174 พันธุ์ และนำข้อมูลมาใช้สำหรับวิเคราะห์การเชื่อมโยงทั้งจีโนมเพื่อระบุตำแหน่งยีนที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อภาวะเครียดจากความเค็ม ทั้งนี้ค่าน้ำหนักสดต้นและราก น้ำหนักแห้งต้นและราก ปริมาณน้ำสัมพัทธ์ในใบ เสถียรภาพเยื่อหุ้มเซลล์ และองค์ประกอบผลผลิตถูกนำมาศึกษาในระยะต้นกล้าที่มีอายุ 14 วันซึ่งได้รับสารละลายเกลือโซเดียมคลอไรด์ส่งผลให้ดินมีความเค็มที่ระดับ 9 dS/m ระหว่างที่ทำการทดลอง นอกจากนี้การระบุความสามารถในการทนเค็มยังใช้ค่าดัชนีเสถียรภาพเพื่อประเมินความสามารถในการทนเค็มด้วย จากผลการวิเคราะห์องค์ประกอบหลักและการวิเคราะห์กลุ่มโดยใช้ค่าการตอบสนองทางสรีรวิทยาและค่าดัชนีเสถียรภาพพบว่า กลุ่มของพันธุ์ข้าวสามารถจัดกลุ่มตามความสามารถในการทนเค็ม กลุ่มพันธุ์ข้าวที่อาจเป็นแหล่งของยีนทนเค็มที่สำคัญ ได้แก่ หลวงประทาน เจ้าขาว กข1 เล้าแตก ไอไท้ อีพวง สายหยุด ดำด่าง ป้องแอ้ว ขาวกอเดียว เหลืองเตี้ย ขี้ตมพัน และเหนียวสันป่าตอง ชุดข้อมูลการตอบสนองทางสรีรวิทยาได้ถูกใช้ศึกษาการเชื่อมโยงทั้งจีโนมกับฐานข้อมูลสนิปส์จำนวน 223,800 สนิปส์เพื่อแสดงตำแหน่งสนิปส์ที่คาดว่าน่าจะมีความเชื่อมโยงกับพารามิเตอร์ของการตอบสนองทางสรีรวิทยาต่าง ๆ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (โดยมีค่า Logarithm of Significant Level [-log10(P)] ที่น้อยกว่า 10-6) จากผลการศึกษาพบว่า มีจำนวน 30 สนิปส์ที่ถูกระบุอยู่บน exon ที่มีความเกี่ยวข้องกับความสามารถในการทนเค็ม ซึ่งกระจายตัวบนทุกโครโมโซมยกเว้นโครโมโซมที่ 5 โดยค่าคะแนนความเสียหายจากความเค็มมีความสัมพันธ์กับตำแหน่งของสนิปส์ 4 สนิปส์บนโครโมโซมที่ 1 3 7 และ 11 น้ำหนักสดส่วนต้นในภาวะเครียดจากความเค็มเชื่อมโยงกับ 7 สนิปส์บนโครโมโซมที่ 1 3 4 6 7 และ 10 ในขณะที่ค่าน้ำหนักแห้งต้นมีความเชื่อมโยงกับ 2 สนิปส์บนโครโมโซมที่ 10 และ 11 ส่วนค่าน้ำหนักสดรากมีความเชื่อมโยงกับ 5 สนิปส์บนโครโมโซมที่ 1 7 8 และ 12 ทั้งนี้ตำแหน่งสนิปส์ 4 ตำแหน่งดังกล่าวถูกพบว่าเชื่อมโยงกับพารามิเตอร์น้ำหนักสดส่วนต้นและน้ำหนักแห้งส่วนรากโดยค่าน้ำหนักแห้งรากในภาวะเค็มมีความเชื่อมโยงกับ 7 สนิปส์ บนโครโมโซมที่ 2 7 8 10 11 และ 12 ค่าดัชนีเสถียรภาพของน้ำหนักสดต้น น้ำหนักสดราก น้ำหนักแห้งต้น และน้ำหนักแห้งรากให้ผลการเชื่อมโยงกับจำนวนสนิปส์ 2 4 1 และ 1 สนิปส์ตามลำดับ เมื่อศึกษาการเชื่อมโยงระหว่างค่าการตอบสนองทางสรีรวิทยากับสนิปส์โปรโมเตอร์พบว่ามี 9 ยีนเป้าหมายที่เกี่ยวข้องกับการทนเค็มและถูกพบบนโครโมโซมที่ 3 4 6 9 10 11 และ 12 ผลดังกล่าวไม่สอดคล้องกับสนิปส์ที่ถูกทำนายจากผลการเชื่อมโยงกับสนิปส์บน exon ทั้งนี้ตำแหน่งดังกล่าวจำเป็นต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมถึงบทบาทในการทนเค็มก่อนนำไปใช้ในการปรับปรุงพันธุ์ข้าวในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2015.852
title: การวิเคราะห์ผลึกของสารประกอบเคมีที่ใช้เป็นวัตถุระเบิดด้วยภาพถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์แบบแสงโพลาไรซ์

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้กล้องจุลทรรศน์แบบแสงโพลาไรซ์ (polarized light microscope) ในการศึกษาสมบัติเชิงแสงของสารแอมโมเนียมไนเตรทและโพแทสเซียมไนเตรทมาตรฐาน โดยการถ่ายภาพโพลาไรซ์ของแต่ละสารตัวอย่างที่เตรียมด้วยวิธีการหลอมสารเคมีแล้วปล่อยให้เย็นตัว ภาพโพลาไรซ์ที่ได้จากเงื่อนไขการเย็นตัวอย่างรวดเร็วจะมีคุณภาพ และไม่มีฟองอากาศ เหมาะสำหรับนำไปวิเคราะห์ต่อด้วยกล้องจุลทรรศน์แบบแสงโพลาไรซ์ ภาพโพลาไรซ์มีสีของการแทรกสอดที่หลากหลายเกิดจากความหนาที่แตกต่างกัน สามารถหาความหนาของผลึกสารในแต่ละบริเวณที่มีสีแตกต่างกันได้จากการใช้ตัวหน่วง (retarder) และแผนภาพของมิเชล-เลวี่ (Michel-Lévy Chart) รูปแบบภาพโพลาไรซ์ของสารแอมโมเนียมไนเตรทและโพแทสเซียมไนเตรทมาตรฐานมีความแตกต่างกันโดยแอมโมเนียมไนเตรทมีลักษณะเกรนที่ซับซ้อนกว่าโพแทสเซียมไนเตรท การใช้เครื่องวิเคราะห์การเลี้ยวเบนรังสีเอ็กซ์ (X-Ray Diffraction) ศึกษาระบบผลึกของสารเคมีพบว่าระบบผลึกของสารเคมีที่อุณหภูมิห้องก่อนและหลังหลอมไม่มีการเปลี่ยนแปลง นอกจากนี้ได้นำสารเคมีที่ใช้เป็นส่วนผสมของวัตถุระเบิดที่เก็บได้จากสถานที่เกิดเหตุมาวิเคราะห์ด้วยกล้องจุลทรรศน์แบบแสงโพลาไรซ์ พบว่าสามารถใช้ภาพโพลาไรซ์ของสารเคมีมาตรฐานเป็นมาตรฐานเพื่อเปรียบเทียบกับภาพโพลาไรซ์ของสารเคมีที่ใช้เป็นส่วนผสมของวัตถุระเบิดจากสถานที่เกิดเหตุในการระบุชนิดสารเคมีสองชนิด คือ แอมโมเนียมไนเตรท และโพแทสเซียมไนเตรท ที่ใช้เป็นส่วนผสมของวัตถุระเบิดได้ แม้ว่าสารเคมีจากสถานที่เกิดเหตุจะมีการปนเปื้อนแต่ไม่ส่งผลต่อภาพโพลาไรซ์
DOI: 10.14457/cu.the.2015.853
title: การวิเคราะห์มิวเทชันของยีน CYP11B1 ในผู้ป่วยชาวไทยที่มีภาวะขาด 11บีตาไฮดรอกซิเลส

description: ภาวะขาด 11บีตาไฮดรอกซิเลส (11ß-hydroxylase deficiency; 11ß-OHD) เป็นภาวะที่พบได้มากเป็นอันดับที่สองในกลุ่มโรคเปลือกต่อมหมวกไตหนาแต่กำเนิด โดยพบประมาณร้อยละ 5-8 ของผู้ป่วยโรคเปลือกต่อมหมวกไตหนาแต่กำเนิดทั้งหมด อาการหลักของผู้ป่วย คือ มีลักษณะที่แข็งแรงแบบเพศชายแม้ผู้ป่วยจะเป็นเพศหญิง, ความดันโลหิตสูง และมีอาการอวัยวะเพศกำกวมในเพศหญิง เนื่องมาจากความบกพร่องของเอนไซม์ 11บีตาไฮดรอกซิเลส ในกระบวนการสังเคราะห์ฮอร์โมนคอร์ติซอล โดยสาเหตุเกิดมาจากการเกิดมิวเทชันในยีน CYP11B1 ซึ่งเป็นยีนที่ผลิตเอนไซม์ 11บีตาไฮดรอกซิเลส วัตถุประสงค์ในการศึกษาเพื่อวิเคราะห์หามิวเทชันในยีน CYP11B1 ในผู้ป่วยชาวไทย 3 ราย ที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะขาด 11บีตาไฮดรอกซิเลส อีกทั้งศึกษาผลของมิวเทชันที่พบในผู้ป่วยที่มีภาวะขาด 11บีตาไฮดรอกซิเลส โดยได้วิเคราะห์และหามิวเทชันในทุกเอ็กซอนรวมทั้งรอยต่อระหว่างเอ็กซอนและอินทรอนของยีน CYP11B1 พบว่าผู้ป่วยรายที่ 1 และ 2 ซึ่งเป็นพี่น้องกันพบ compound heterozygous c.421C&gt;T (p.R141X) และ c.1200+1G&gt;A (IVS7 (ds, +1) GTG&gt;ATG) ในผู้ป่วยรายที่ 3 พบ compound heterozygous c.714_740delTTCAT GCCCAGGAGCCTGTCTCGCTG และ c.1121G&gt;A (p.R374Q) จากนั้นทำการทดลองด้วย minigene เพื่อศึกษาผลของมิวเทชันแบบ splice site พบว่า อาร์เอ็นเอของผู้ป่วยมีความแตกต่างกับอาร์เอ็นเอของคนปกติ ซึ่งพบอาร์เอ็นเอที่ผิดปกติ 2 ชนิดด้วยกัน คือ อาร์เอ็นเอที่ไม่มีเอ็กซอนที่ 7 และอาร์เอ็นเอที่ไม่มีเอ็กซอนที่ 7-8 ในผู้ป่วยนั่นเอง จากการทดลองดังกล่าว ทำให้ยืนยันได้ ว่า มิวเทชันแบบ splice site นี้ เป็นผลทำให้การตัดอินทรอนในกระบวนการถอดรหัสของผู้ป่วยเกิดความผิดพลาดและส่งผลให้เกิดภาวะขาด 11บีตาไฮดรอกซิเลส
DOI: 10.14457/cu.the.2015.854
title: สตรอนเทียมไททาเนตเจือด้วยแลนทานัมสำหรับทรานส์เอสเทอริฟิเคชันของน้ำมันปาล์มเป็นเมทิลเอสเทอร์ของกรดไขมัน

description: ในงานวิจัยนี้สตรอนเทียมไททาเนตเจือด้วยแลนทานัมที่มีโครงสร้างแบบมีโซ (LMSTs) ถูกสังเคราะห์ผ่านวิธีการเผาไหม้โซลเจล โดยใช้โคพอลิเมอร์แบบบล็อกชนิดไร้ประจุ (Pluronic P123) เป็นสารก่อโครงสร้าง กรดซิตริกถูกเติมในของผสมสังเคราะห์เพื่อเพิ่มอันตรกิริยาของไอออนโลหะ และส่งเสริมการเกิดวัฏภาคสตรอนเทียมไททาเนต (SrTiO3) ฐานเพอรอฟสไกต์ที่มีความบริสุทธิ์และความเป็นผลึกสูง ทำการศึกษาผลของอัตราส่วนโดยโมลของแลนทานัมต่อสตรอนเทียม (La/Sr) และอุณหภูมิในการเผาต่อสมบัติทางเคมีกายภาพของ LMSTs โดยใช้เทคนิควิเคราะห์ต่างๆ จากผลการทดลองพบว่าการแทนที่ของ La3+ กับ Sr2+ ในโครงสร้างของ SrTiO3 ทำให้เกิดวัฏภาค LaxSr1-xTiO3 แบบเพอรอฟสไกต์ทรงลูกบาศก์ที่อุณหภูมิในการเผาเท่ากับ 600 องศาเซลเซียส โครงสร้างแบบมีโซและสมบัติความพรุนของ LMSTs สามารถควบคุมโดยปรับปริมาณแลนทานัมที่ใช้ LMSTs ที่มีอัตราส่วนโดยโมลของ La/Sr เท่ากับ 1 (LMST-1) มีพื้นที่ผิวจำเพาะสูงที่สุด (37.3 ตารางเมตร กรัม-1) และความพรุนแบบมีโซที่สูง สมรรถนะเชิงเร่งปฏิกิริยาของ LMSTs ถูกตรวจสอบในปฏิกิริยาทรานส์เอสเทอริฟิเคชันของน้ำมันปาล์มกับเมทานอลเพื่อสังเคราะห์เมทิลเอสเทอร์ของกรดไขมัน (FAME) LMST-1 เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาที่เหมาะสมที่สุดเนื่องจากสภาพเบสสูง ดังยืนยันได้จากการวิเคราะห์ด้วยเทคนิค Hammett indicator และการคายตามอุณหภูมิที่โปรแกรมของแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ ภายใต้ภาวะในการทำปฏิกิริยาที่เหมาะสม (อัตราส่วนโดยโมลของเมทานอลต่อน้ำมันเท่ากับ 20 ต่อ 1 น้ำหนักตัวเร่งปฏิกิริยาเท่ากับ 10 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก อุณหภูมิเท่ากับ 170 องศาเซลเซียส และเวลาเท่ากับ 3 ชั่วโมง) LMST-1 ให้ผลได้ของ FAME สูงสุด &gt;96 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก และสามารถนำกลับมาใช้ซ้ำในปฏิกิริยาทรานส์เอสเทอริฟิเคชันได้อย่างน้อย 3 ครั้ง
DOI: 10.14457/cu.the.2015.855
title: ฟลูแก๊สดีซัลเฟอไรเซชันโดยใช้หินปูนระหว่างการเผาไหม้ถ่านหิน

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาดีซัลเฟอไรเซชันของถ่านหินระหว่างการเผาไหม้โดยใช้หินปูนที่ภาวะปฏิกริยาต่าง ๆ ศึกษาผลของอัตราส่วนโดยโมลของแคลเซียมและกำมะถันในตัวอย่างถ่านหินผสมหินปูน อุณหภูมิการเผาไหม้ ขนาดถ่านหิน ปริมาณกำมะถันเริ่มต้นในถ่านหิน ต่อร้อยละปริมาณกำมะถันในเถ้าเทียบกับปริมาณกำมะถันในถ่านหินและประสิทธิภาพดีซัลเฟอไรเซชัน และศึกษาเปรียบเทียบการใช้ชีวมวลในการเผาไหม้พร้อมกับถ่านหินและหินปูนในการขจัดกำมะถัน เทคนิค X-Ray fluorescence ถูกใช้ในการติดตามปริมาณกำมะถันในถ่านหินและเถ้า ผลวิจัยพบว่า อัตราส่วนโดยโมลของแคลเซียมและกำมะถันมีผลอย่างมีนัยสำคัญต่อดีซัลเฟอไรเซชัน ที่ภาวะเหมาะสมให้ร้อยละการกำจัดกำมะถัน 89.3 ที่อัตราส่วนโดยโมลของแคลเซียมและกำมะถันเท่ากับ 1.93 : 1 อุณหภูมิ 850 องศาเซลเซียส และขนาดของถ่านหิน 0.5 - 2.0 มิลลิเมตร เมื่อปริมาณกำมะถันเริ่มต้นในถ่านหินเพิ่มขึ้นร้อยละปริมาณกำมะถันในเถ้าเทียบกับปริมาณกำมะถันในถ่านหินและประสิทธิภาพดีซัลเฟอไรเซชันลดลงเล็กน้อยและสูงกว่าร้อยละ 90 อีกทั้งการใช้ชีวมวล (ร้อยละ 10 โดยน้ำหนัก) เผาไหม้พร้อมกับถ่านหินและหินปูนยังให้ร้อยละปริมาณกำมะถันในเถ้าเทียบกับปริมาณกำมะถันในถ่านหินและประสิทธิภาพดีซัลเฟอไรเซชันเพิ่มขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2015.856
title: ลักษณะสมบัติของ Azospirillum sp. ในการส่งเสริมการเจริญของข้าวร่วมกับแอกทิวิตีปฏิปักษ์ของ Bacillus sp. ต่อการติดเชื้อ Rhizoctonia solani

description: งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาลักษณะสมบัติของ Azospirillum ที่มีสมบัติที่ดีในการส่งเสริมการเจริญของข้าว และยังมีเป้าหมายในการทดสอบความสามารถของแบคทีเรียจากน้ำทะเลจำนวนสามไอโซเลตในการยับยั้งการเจริญของ Rhizoctonia solani ที่เป็นสาเหตุของโรคกาบใบแห้งในข้าว ในด้านการควบคุมทางชีวภาพโดยใช้แบคทีเรียจากน้ำทะเลพบว่า Bacillus subtilis TD12-11 และ Bacillus aryabhattai TW1-1N9 มีฤทธิ์ในการยับยั้ง R. solani แม้ว่า Azospirillum ทุกไอโซเลตไม่สามารถยับยั้ง R. solani บนอาหารเลี้ยงเชื้อที่มีการเลี้ยงร่วมกับราได้ อย่างไรก็ตาม Azospirillum เกือบทุกไอโซเลตก็มีความสามารถในการส่งเสริมการเจริญของพืชโดย ตัวอย่างเช่น สามารถผลิตกรดอินโดลอะซีติกซึ่งเป็นฮอร์โมนพืชในช่วง 0.70-200.19 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร สามารถตรึงไนโตรเจนจากอากาศ สามารถละลายฟอสเฟต และสามารถผลิตไซเดอโรฟอร์ Azospirillum brasilense ไอโซเลต TS24 เป็นไอโซเลตที่มีสมบัติดีที่สุดในการเป็นไรโซแบคทีเรียที่ช่วยส่งเสริมการเจริญของพืช จากการวิเคราะห์ผลของแบคทีเรียต่อการเจริญของข้าวโดยทดลองปลูกในหลอดทดลองพบว่า ไอโซเลตของ Azospirillum sp. ส่วนใหญ่สามารถตรึงไนโตรเจนจากอากาศ สามารถเพิ่มจำนวนของรากแขนง ความสูงของข้าว และน้ำหนักแห้งของต้นข้าวได้อย่างมีนัยสำคัญ สำหรับไอโซเลตของแบคทีเรียจากน้ำทะเลพบว่าช่วยเพิ่มความแข็งแรงของราก จำนวนของรากแขนง ความสูงของต้นข้าว และน้ำหนักแห้งของต้นข้าวอย่างมีนัยสำคัญ เมื่อทดสอบผลการป้องกันโรคกาบใบแห้งในต้นข้าวพบว่าการใส่แบคทีเรียทั้ง 2 กลุ่มร่วมกันสามารถลดอาการของโรคกาบใบแห้งในข้าว และป้องกันโรคได้ 66.17-89.70% โดย Azospirillum zeae ไอโซเลต PNPHB9 ร่วมกับ B. aryabhattai ไอโซเลต TW1-1N9 มีประสิทธิภาพในการป้องกันโรคได้สูงสุด การประยุกต์ใช้แบคทีเรีย 2 กลุ่มร่วมกันเพื่อเป็นหัวเชื้อผสมในปุ๋ยชีวภาพสามารถทดแทนการใช้ปุ๋ยเคมีและสารกำจัดราสำหรับการทำการเกษตรแบบยั่งยืนได้