cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.629
title: การจับคู่งานวิจัยระหว่างมหาวิทยาลัยและภาคอุตสาหกรรมในประเทศไทย

description: การพัฒนานวัตกรรมมีความจำเป็นต้องพึ่งพาความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยและภาคอุตสาหกรรม แต่ในประเทศไทยความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยและภาคอุตสาหกรรมยังมีอยู่น้อย งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยความร่วมมือด้านงานวิจัยระหว่าง มหาวิทยาลัยและภาคอุตสาหกรรมในประเทศไทย และเพื่อพัฒนาส่งเสริมช่องทางการจับคู่ความร่วมมือด้านงานวิจัยระหว่างมหาวิทยาลัยและภาคอุตสาหกรรม โดยการนำเทคโนโลยีการจับคู่ (Match-Making System) มาประยุกต์ใช้และนำเสนอผ่านทางเว็บไซต์เพื่อเสริมการเชื่อมโยง การจับคู่ด้านงานวิจัยระหว่างมหาวิทยาลัยและภาคอุตสาหกรรม และภาครัฐเข้าด้วยกัน จากผลสำรวจแบบสอบถามปัจจัยที่ส่งผลต่อความร่วมมือด้านงานวิจัยร่วมระหว่างมหาวิทยาลัยและภาคอุตสาหกรรม กรณีศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และภาคอุตสาหกรรมในประเทศไทย แบ่งออกเป็น 2 ชุด 1) สำหรับอาจารย์/นักวิจัยในจุฬาฯ 2) สำหรับภาคอุตสาหกรรมในประเทศ พบว่าร้อยละ 67 ของอาจารย์/นักวิจัยเคยมีประสบการณ์ความร่วมมือกับภาคอุตสาหกรรมเกี่ยวกับการทำงานวิจัยมากกว่า 2 แห่งขึ้นไป อันดับความร่วมมือที่มากที่สุดคือ กลุ่มการจัดการสิ่งแวดล้อม ปิโตรเคมี และเคมี ร้อยละ 39 เคยทำงานกับภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่และขนาดกลาง ร้อยละ 69 เป็นรูปแบบการเชื่อมโยงการทำงานในระดับอาจารย์/นักวิจัยกับภาคอุตสาหกรรม สำหรับภาคอุตสาหกรรม สำหรับภาคอุตสาหกรรมร้อยละ 60 เคยมีประสบการณ์ความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยอันดับความร่วมมือที่มากที่สุด คือ คณะวิทยาศาสตร์และคณะวิศวกรรมศาสตร์ ร้อยละ 66 มีรูปแบบการเชื่อมโยงการทำงานในระดับอาจารย์/นักวิจัยกับภาคอุตสาหกรรมเช่นเดียวกัน สรุปผลจากแบบสอบถามชี้ให้เห็นว่า ปัจจัยที่ส่งเสริมด้านความร่วมมือมากที่สุด คือ แรงจูงใจ แหล่งเงิน ในขณะเดียวกับปัจจัยที่เป็นอุปสรรค คือ การเข้าถึงข้อมูล และคณะวิจัยยังมีขั้นตอนในความซับซ้อน เงินทุนการวิจัยพัฒนาไม่เพียงพอ รวมถึงทั้งสองฝ่ายยังไม่เห็นความสำคัญของความร่วมมือด้านงานวิจัยและพัฒนาเท่าที่ควร จากผลการวิจัยที่กล่าวมานี้นำไปสู่การสร้างเครื่องมือบริการจับคู่งานวิจัยผ่านเว็บไซต์ชื่อ Matchingseeds.com ผลการสำรวจการยอมรับเทคโนโลยีจากกลุ่มตัวอย่างทั้ง 15 คน พบว่า Matchingseeds มีอิทธิพลต่อกลุ่มตัวอย่างในด้านการรับรู้ถึงผลประโยชน์ต่อการใช้บริการมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 27 หมายถึง ระดับความเชื่อที่ผู้ใช้คาดหวังต่อการใช้บริการนี้ว่ามีความสะดวกและง่ายต่อการใช้งานของระบบ จากการประมาณการทางการเงินโดยการขาย Licensing แบบ N0n-exclusive เป็นเวลา 3 ปี คิดเป็นมูลค่าเงิน 300,000 บาท และการเรียกเก็บค่าบริการรายเดือน เดือนละ 200 บาท พบว่าสามารถคืนทุนภายใน 1 ปี โดยกำไรสุทธิอยู่ที่ 2,382,000 บาท
DOI: 10.14457/cu.the.2014.630
title: ระบบช่วยเหลือคนตาบอดผ่านวีดีโอคอลในโทรศัพท์ร่วมกับการประกอบภาพทางไกล

description: โปรแกรมวิดีโอคอลบนโทรศัพท์มือถือเป็นช่องทางสำคัญในการสื่อสารสำหรับคนตาบอดในสถานการณ์ที่คนตาบอดอยู่ตามลำพังและจำเป็นต้องอาศัยความช่วยเหลือจากผู้ช่วย แต่อย่างไรก็ตามโปรแกรมที่มีอยู่ในปัจจุบันไม่สามารถใช้ช่วยเหลือคนตาบอดได้ ทั้งนี้เกิดจากหลายสาเหตุตัวอย่างเช่น ปัญหาด้านมุมมองภาพที่แสดงเพียงภาพวิดีโอปัจจุบันที่ได้รับจากคนตาบอด ซึ่งผู้ช่วยเหลือจำเป็นต้องบอกคนตาบอดให้หมุนกล้องไปมา จนกว่าจะถึงตำแหน่งที่ถูกต้อง ซึ่งทำได้ยากเนื่องจากคนตาบอดไม่สามารถมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ที่กำลังถ่ายอยู่ได้ ดังนั้นในวิทยานิพนธ์นี้จึงให้ความสนใจไปที่การนำวิดีโอที่ได้รับจากคนตาบอดมาสร้างเป็นภาพขนาดใหญ่โดยใช้เทคนิคการต่อภาพ เพื่อให้ผู้ช่วยเหลือสามารถใช้งานช่วยเหลือคนตาบอดผ่านโปรแกรมวิดีโอคอลได้อย่างมีประสิทธิภาพ อัลกอริทึมของการสร้างภาพทางไกลที่นำเสนอในวิทยานิพนธ์นี้รวมอยู่ในระบบต่อแสงสุข ซึ่งประกอบด้วย 3 ส่วน ส่วนแรก คือ โปรแกรมสำหรับคนตาบอด โดยเป็นโปรแกรมวิดีโอคอลบนโทรศัพท์ที่ใช้ระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ ซึ่งทำหน้าที่ในการถ่ายและส่งวิดีโอจากคนตาบอดไปยังผู้ช่วยเหลือ ที่ออกแบบโดยอ้างอิงจาก WCAG ส่วนที่สองคือส่วนการให้บริการการสื่อสารระหว่างผู้ใช้ ซึ่งเป็นการสื่อสารผ่าน WebRTC และส่วนสุดท้ายคือโปรแกรมสำหรับผู้ช่วยเหลือ ซึ่งรวมการทำงานของอัลกอริทึมของการสร้างภาพทางไกลที่มีพื้นฐานบนอัลกอริทึม SIFT โดยการประมวลผลนี้ได้นำการประมวลผลแบบเทรดมาใช้สำหรับการประมวลผลในกรณีภาพไม่ต่อเนื่อง โดยรองรับการทำงานสูงสุด 5 เทรด นอกจากนี้ผู้ใช้ยังสามารถขยายภาพที่ตำแหน่งต่าง ๆ และใช้โทนสีในการบอกตำแหน่งปัจจุบันแก่ผู้ช่วยเหลือด้วยเช่นกัน การทดสอบการทำงานของระบบต่อแสงสุข ทำโดยผู้ทดลองที่เป็นคนตาบอดจำนวน 1 คน และผู้ช่วยเหลือที่เป็นบุคคลทั่วไปจำนวน 2 คน กับกิจกรรมจำนวน 2 กิจกรรม โดยเป็นการใช้งานระบบต่อแสงสุขที่รวมการทำงานของการสร้างภาพทางไกล และการทำงานที่ไม่รวมการสร้างภาพทางไกลเพื่อทำการเปรียบเทียบ ซึ่งการทดลองออกแบบให้สลับลำดับการใช้งานเพื่อป้องกันการเรียนรู้ของผู้ทดลอง โดยสุดท้ายจากการวัดผลการทดลองในรูปแบบของเวลาที่ใช้ในแต่ละกิจกรรมพบว่า การใช้งานระบบต่อแสงสุขร่วมกับการสร้างภาพทางไกลทำให้การช่วยเหลือเร็วขึ้นประมาณ 31% หรือ 1.75 นาที
DOI: 10.14457/cu.the.2014.631
title: แนวทางการออกแบบผังพื้นภายในห้องตรวจและวินิจฉัย แผนกผู้ป่วยนอก : กรณีศึกษา โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: ห้องตรวจและวินิจฉัยในแผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาล เป็นพื้นที่ส่วนสำคัญที่จะให้บริการทางการแพทย์แก่ผู้ป่วยโรคทั่วไปที่ไม่มีความเร่งด่วนในการรักษา ซึ่งเป็นผู้ป่วยที่มีจำนวนมากที่สุดในโรงพยาบาล จึงมีความสนใจที่จะศึกษากรณีศึกษาห้องตรวจและวินิจฉัยของโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ที่เป็นโรงพยาบาลโรงเรียนแพทย์ซึ่งมีการบริการทางการแพทย์ระดับตติยภูมิขั้นสูง (super tertiary care) ซึ่งมีขีดความสามารถในการให้บริการและมีความพร้อมในการรักษาสูงสุด สามารถรักษาโรคที่มีความยากและซับซ้อนได้ทุกประเภท จึงเกิดความสนใจที่จะศึกษาสภาพผังพื้นและแนวทางการออกแบบผังพื้นของห้องตรวจและวินิจฉัย ในแผนกผู้ป่วยนอกที่ต่างกัน โดยมีสมมติฐานเบื้องต้นว่าแผนกผู้ป่วยนอกที่ต่างกันจะที่มีปัจจัยและข้อจำกัดที่ที่จะส่งผลต่อสภาพกายภายและผังพื้นที่แตกต่างต่างกัน โดยทำการศึกษาข้อมูลจากการลงพื้นที่สำรวจทางกายภาพ การสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้องกับการใช้งานในพื้นที่ การค้นคว้าจากรายงาน เอกสาร หนังสือ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง เพื่อนำมาวิเคราะห์ และสรุปผลเป็นข้อมูลสำหรับการวางแนวทางการออกแบบผังพื้นภายในห้องตรวจและวินิจฉัยในแผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โดยจากการศึกษาพบว่าห้องตรวจและวินิจฉัยภายในกรณีศึกษาสามารถจำแนกออกเป็น 2 ประเภท คือ ห้องตรวจทั่วไปและห้องตรวจที่มีการเรียนการสอนของนิสิตแพทย์ ห้องตรวจมีความแตกต่างจากแนวทางการออกแบบของต่างประเทศเนื่องจากการอาคารมีการสร้างมานานแล้วและยังไม่มีกฎหมายหรือแนวทางในการออกแบบในประเทศไทย ปัญหาในการใช้งานภายในห้อตรวจเกิดจากข้อจำกัดด้านพื้นที่ที่มีอยู่จำกัดไม่เพียงพอต่อการรองรับผู้ป่วยที่เพิ่มขึ้น โดยปัจจัยที่ส่งผลต่อการออกแบบห้องตรวจคือ ผู้ใช้งาน (people) (ผู้ให้บริการและผู้รับบริการทางการแพทย์) ด้านกายภาพ (physical) (โต๊ะตรวจ เตียงตรวจ ม่าน ประตู อ่างล้างมือ ฯลฯ) และ การใช้งาน (process) (ขั้นตอนการดำเนินการตรวจและวินิจฉัย) ซึ่งการออกแบบที่ผ่านการพิจารณาทุกปัจจัยอย่างถี่ถ้วนแล้ว จะทำให้ห้องตรวจและวินิจฉัยสามารถใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพในขนาดพื้นที่ที่เหมาะสม
DOI: 10.14457/cu.the.2014.960
title: การสลายตะกอนเหล็กและนำกลับมาใช้ใหม่โดยกระบวนการทางชีวภาพแบบไร้อากาศ-เติมอากาศ

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการสลายตะกอนโดยปฏิกิริยารีดักชันทางชีวภาพของเฟอริกไฮดรอกไซด์ (Fe(OH)3) ที่เตรียมจากเฟอริกคลอไรด์ (FeCl3.6H2O) เพื่อเป็นแนวทางในการช่วยลดปริมาณการเติมเฟอริกคลอไรด์ในระบบเอเอส และสามารถประมาณขนาดของถังหมักไร้อากาศที่เหมาะสม โดยใช้ FeCl3 5 ความเข้มข้น ได้แก่ 70 140 275 550 และ1,100 มก./ล ใช้น้ำเสียสังเคราะห์โดยมีนมผงเป็นแหล่งอาหาร ความเข้มข้นซีโอดีเริ่มต้น 1,100 มิลลิกรัมต่อลิตร ตะกอนจุลินทรีย์จากโรงบำบัดน้ำเสียชุมชนความเข้มข้นเริ่มต้น 4,000-5,000 มิลลิกรัมต่อลิตร ผลการศึกษาพบว่าที่ความเข้มข้นของเฟอริกไออน (Fe3+) 70 140 และ 275 มก./ล ลดลงมากกว่าร้อยละ 80 ภายในเวลา 3 วัน และที่ความเข้มข้น 550 และ 1,100 มก./ล ลดลงมากกว่าร้อยละ 80 ภายในเวลา 5 วัน โดยสอดคล้องกับค่าความเข้มข้นของเฟอรัส (Fe2+) ที่เพิ่มขึ้น โดยปฏิกิริยารีดักชันที่เกิดขึ้นเป็นแบบชีวภาพ ค่าพีเอชอยู่ในช่วงเป็นกลาง ค่าโออาร์พีอยู่ในช่วง -200 ถึง -500 mV อัตราการเกิดปฏิกิริยารีดักชันเป็นไปตามสมการโมนอด (Monod equation) โดยมีค่า kmax เท่ากับ 337±104 วัน-1และค่า Ks เท่ากับ 871.4 ±501 มก./ล ส่วนเมื่อเติมอากาศพบว่าเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชันขึ้นอย่างรวดเร็วภายใน 1 ชั่วโมง โดยเป็นไปตามสมการปฏิกิริยาอันดับหนึ่งมีค่าเฉลี่ย k1 เท่ากับ 229±128 วัน-1 นอกจากนี้ยังศึกษาผลของการเติมกรดฮิวมิก (Humic acid) 5 ความเข้มข้น ได้แก่ 0 25 50 100 และ 200 มก./ล ต่ออัตราการเกิดปฏิกิริยารีดักชัน และอัตราการเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชัน ผลการทดลองพบว่ากรดฮิวมิกไม่ส่งผลใดๆ โดยเฟอริกเปลี่ยนรูปไปเป็นเฟอรัสมากกว่าร้อยละ 80 ภายในเวลา 3 วันเช่นกันในทุกความเข้มข้นของกรดฮิวมิก อัตราการเกิดปฏิกิริยารีดักชันเฉลี่ยเท่ากับ 111.74±3.98 มก./ล/วัน ส่วนอัตราการเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชันเกิดภายใน 10 นาที โดยมีค่า k1 เพิ่มขึ้นเป็น 90, 314, 358, 542 และ598 วัน-1 เมื่อความเข้มข้นของกรดฮิวมิกเพิ่มขึ้นตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.961
title: การใช้ซอร์บิแทนเอสเตอร์ทดแทนสารลดแรงตึงผิวสังเคราะห์ในการผลิตเชื้อเพลิงชีวภาพจากน้ำมันปาล์มโดยวิธีไมโครอิมัลชัน

description: จากปัญหาด้านพลังงานและสิ่งแวดล้อมในปัจจุบัน นำไปสู่การศึกษาและพัฒนาการใช้ประโยชน์จากน้ำมันพืชเพื่อนำไปผลิตเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพ เนื่องจากเป็นพลังงานที่สะอาดและช่วยลดการพึ่งพาการนำเข้าน้ำมัน อย่างไรก็ดีการใช้น้ำมันพืชอาจเกิดปัญหาเมื่อนำมาใช้งานกับเครื่องยนต์ เนื่องจากน้ำมันพืชมีความหนืดสูง จึงต้องมีการปรับปรุงคุณสมบัติของน้ำมันพืช กระบวนการไมโครอิมัลชัน ใช้เอทานอลในการลดความหนืดของน้ำมันพืช โดยมีสารลดแรงตึงผิวและสารลดแรงตึงผิวร่วมเป็นตัวประสาน เพื่อให้เชื้อเพลิงชีวภาพรวมตัวเป็นเนื้อเดียวกันได้ ซึ่งเป็นวิธีการหนึ่งที่ใช้ในการปรับปรุงคุณสมบัติของน้ำมันพืช ในการศึกษาวิจัยนี้ใช้ซอร์บิแทนเอสเตอร์เป็นสารลดแรงตึงผิวทดแทนสารลดแรงตึงผิวสังเคราะห์ โดยใช้สารลดแรงตึงผิว ซอร์บิแทนโมโนลอเรต หรือสแปน 20 ซอร์บิแทนโมโนโอลิเอต หรือสแปน 80 และ ซอร์บิแทนไตรโอลิเอต หรือสแปน 85 ผสมกับสารลดแรงตึงผิวร่วม ได้แก่ บิวทานอล เฮกซานอล และออกทานอล ผลการทดลองพบว่า น้ำมันปาล์มผสมดีเซล ที่อัตราส่วน 1:1 โดยปริมาตร ที่สัดส่วนร้อยละ 60 โดยปริมาตร สแปน 80 ผสมออกทานอล ที่อัตราส่วน 1:8 โดยปริมาตร ที่สัดส่วนร้อยละ 20 โดยปริมาตร และเอทานอล ความบริสุทธิ์ร้อยละ 99 ที่สัดส่วนร้อยละ 20 โดยปริมาตร สามารถทำให้เชื้อเพลิงชีวภาพรวมตัวเป็นเนื้อเดียวกันได้ในขณะที่ใช้สารลดแรงตึงผิวในปริมาณน้อย เหมาะสมที่จะนำมาใช้ในการเตรียมเชื้อเพลิงชีวภาพที่มีคุณสมบัติอยู่ในเกณฑ์ใกล้เคียงกับน้ำมันไบโอดีเซล
DOI: 10.14457/cu.the.2014.962
title: การพัฒนาต้นแบบระบบควบคุมการทำงานเครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้านแบบอัตโนมัติ

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้นำเสนอการพัฒนาต้นแบบระบบควบคุมการทำงานเครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้านแบบอัตโนมัติ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อลดการใช้พลังงานไฟฟ้า เพิ่มความสะดวกสบายและความปลอดภัยให้ผู้อยู่อาศัยภายในบ้าน​ ซึ่งระบบมีรูปแบบการควบคุมอัตโนมัติ 4 แบบหลักๆ ที่สามารถทำงานร่วมกันได้กล่าวคือการควบคุมอัตโนมัติด้วยเซ็นเซอร์วัดความสว่างของแสง การควบคุมอัตโนมัติด้วยเซ็นเซอร์วัดอุณหภูมิ การควบคุมอัตโนมัติด้วยเซ็นเซอร์ตรวจวัดการเคลื่อนไหวและการควบคุมอัตโนมัติด้วยเวลา โดยการควบคุมอัตโนมัติด้วยเซ็นเซอร์ต่างๆ จะใช้หลักการทำงานของเซ็นเซอร์ 3 ชนิดได้แก่เซ็นเซอร์วัดความสว่างของแสง เซ็นเซอร์วัดอุณหภูมิและเซ็นเซอร์ตรวจวัดการเคลื่อนไหว และการควบคุมอัตโนมัติด้วยเวลาเป็นการตั้งเวลาเปิดปิดการทำงานของเครื่องใช้ไฟฟ้า ซึ่งระบบประกอบด้วยอุปกรณ์ส่วนควบคุมหรือปลั๊กพ่วงและอุปกรณ์ส่วนรีโมทอินฟราเรดที่รับคำสั่งการเปิดปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าจากอุปกรณ์ส่วนการประมวลผลที่พัฒนามาจากอุปกรณ์ประมวลผลพลังงานต่ำ Raspberry Pi และอุปกรณ์ส่วนเซ็นเซอร์ที่วัดค่าต่างๆ แล้วส่งข้อมูลไปยังอุปกรณ์ส่วนการประมวลผลเพื่อเก็บบันทึกในฐานข้อมูลและนำมาวิเคราะห์การควบคุมอัตโนมัติ โดยอุปกรณ์ในระบบมีการรับส่งข้อมูลระยะใกล้ผ่านเทคโนโลยีการสื่อสารไร้สายซิกบีและแสดงสถานะการทำงานของเครื่องใช้ไฟฟ้าผ่านเว็บบราวเซอร์บนโครงข่ายอินเทอร์เน็ต
DOI: 10.14457/cu.the.2014.632
title: ผลกระทบทางด้านองค์ประกอบการออกแบบแสงสว่างที่มีผลต่อการรับรู้ความรู้สึก: กรณีศึกษา โถงประดิษฐานพระพุทธรูปในกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยนี้ศึกษาอิทธิพลขององค์ประกอบของแสงไฟฟ้าและค่าความเปรียบต่างของความสว่างระหว่างวัตถุและพื้นหลังที่ปรากฏภายในสถาปัตยกรรมทางพระพุทธศาสนา ทั้งรูปแบบสถาปัตยกรรมที่มีและไม่มีองค์ประกอบเสาร่วมใน เพื่อส่งเสริมองค์พระประธานซึ่งเป็นหัวใจสำคัญภายในอาคาร และมีผลต่อการรับรู้บรรยากาศโดยรวมในบริเวณโถงที่ใช้ประดิษฐานพระพุทธรูปนั้น ใช้วิธีการศึกษาเชิงกรณีศึกษา โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสำรวจภาคสนาม เพื่อนำผลมาคัดกรองตัวแปรที่เกิดจากปัจจัยด้านสถาปัตยกรรม ปัจจัยด้านวัตถุ (พระพุทธรูป) และปัจจัยด้านแสงสว่าง แล้วนำรูปแบบแสงสว่างที่ได้จากการวิเคราะห์มาสร้างแบบจำลอง เพื่อใช้ในแบบสอบถามความคิดเห็น และใช้มาตรวัดแบบลิเคิร์ท (Likert Scale) โดยคำที่ใช้ในการประเมินได้แก่ สงบ ศักดิ์สิทธิ์ น่าเคารพ สบายใจ และพอใจในการให้แสงสว่าง และประเมินผลทางสถิติ ผลการศึกษาสรุปได้ว่าความเปรียบต่างของความสว่างระหว่างวัตถุและพื้นหลังเป็นปัจจัยหลักที่มีผลต่อการรับรู้ความรู้สึกต่างๆ เมื่อมีความเปรียบต่างของความสว่างระหว่างวัตถุและพื้นหลังยิ่งมาก ก็จะทำให้ระดับการรับรู้ความรู้สึกสูงขึ้นในสถาปัตยกรรมทั้ง 2 รูปแบบ ปัจจัยรองลงมาคือองค์ประกอบแสงไฟฟ้า องค์ประกอบแสงไฟฟ้าทำให้เกิดการรับรู้ความรู้สึกด้านความสงบ สบายใจ และพอใจในการให้แสงสว่างเฉพาะโถงที่ไม่มีองค์ประกอบเสาร่วมใน โดยบริเวณโถงที่ไม่มีองค์ประกอบแสงไฟฟ้าทำให้ระดับการรับรู้ความรู้สึกสูงกว่าโถงที่มีองค์ประกอบแสงไฟฟ้า นอกจากนี้การใช้องค์ประกอบร่วมกัน 2 องค์ประกอบ ระหว่างความเปรียบต่างของความสว่างระหว่างวัตถุและพื้นหลังกับองค์ประกอบแสงไฟฟ้า มีผลส่งเสริมกันและกัน ทำให้การรับรู้ความรู้สึกมากขึ้นในสถาปัตยกรรมทั้ง 2 รูปแบบ โดยทำให้เกิดการรับรู้ความรู้สึกสงบ ศักดิ์สิทธิ์ สบายใจ และพอใจในการให้แสงสว่างในโถงที่ไม่มีองค์ประกอบเสาร่วมใน และการรับรู้ความรู้สึกสบายใจและพอใจในการให้แสงสว่างในโถงที่มีองค์ประกอบเสาร่วมในอย่างมีนัยสำคัญ จากผลการวิจัยข้างต้นสามารถนำไปใช้ในการออกแบบแสงสว่างภายในสถาปัตยกรรมทางพุทธศาสนา หรือประยุกต์ใช้กับกรณีใกล้เคียง
DOI: 10.14457/cu.the.2014.633
title: ประสิทธิภาพของเครื่องผลิตพลังงานไฟฟ้าเทอร์โมอิเล็กทริกเมื่อใช้งานกับเปลือกอาคารและระบบผนังสองชั้นระบายอากาศ

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาวิธีการสร้างพลังงานไฟฟ้าจากหลักการทำงานของ Thermoelectric Generator ด้วยค่าความต่างของอุณหภูมิระหว่างผิวของอุปกรณ์ Thermoelectric Modules(TE) ในระบบที่เกิดจากความร้อนของแสงอาทิตย์ตกกระทบและสะสมบนเปลือกอาคารกับอุณหภูมิภายในอาคารปรับอากาศ โดยความต่างของอุณหภูมิจะส่งผลให้เกิด Seebeck Effect ในอุปกรณ์ TE Modules และจะสามารถผลิตกระแสไฟฟ้าออกมาได้ งานวิจัยชิ้นนี้เป็นงานวิจัยเชิงทดลองเพื่อศึกษาประสิทธิภาพการผลิตพลังงานไฟฟ้าของระบบ Thermoelectric Generator จากความต่างของอุณหภูมิที่เกิดจากการใช้งานอาคารและความร้อนจากแสงอาทิตย์ว่าสามารถตอบโจทย์ด้านการผลิตพลังงานไฟฟ้าได้มากน้อยขนาดไหน รวมไปถึงการเพิ่มประสิทธิภาพในตัวแปรสำคัญต่างๆที่มีผลต่อการผลิตกระแสไฟฟ้าของระบบ Thermoelectric Generator เช่น ความสามารถในการระบายและเก็บความร้อนของระบบ พื้นผิวที่ทำการติดตั้งระบบ และ ระบบเครื่องกลอื่นๆที่จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของตัวระบบนี้ได้มากขึ้น โดยปัจจัยหลักคือ ค่าความต่างของอุณหภูมิผิวทั้งสองด้านของ TE Modules ในการวิจัยชิ้นนี้ได้ทำการทดลองเพิ่มประสิทธิภาพของระบบด้วยการใช้ระบบ Active/Passive Airflow Window และการทาสีดำบริเวณผิวด้านที่สัมผัสความร้อนเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของระบบด้วย จากการทดลองเพิ่มประสิทธิภาพดังกล่าวสรุปได้ว่า ระบบ Thermoelectric Generator ที่มีประสิทธิภาพในการผลิตพลังงานไฟฟ้าได้สูงสุดตลอดช่วงเวลาที่ทำการทดลองทั้ง 2 วัน คือระบบ Active airflow window แบบทาสีดำ โดยผลิตพลังงานไฟฟ้ารวมได้ที่ 1,052.75 วัตต์/ตารางเมตร รองลงมาคือระบบ Active airflow window แบบสีขาว ผลิตพลังงานไฟฟ้ารวมได้ 520.02 วัตต์/ตารางเมตร รองลงมาคือระบบ Passive airflow window แบบทาสีดำ ผลิตพลังงานไฟฟ้ารวมได้ 339.89 วัตต์/ตารางเมตร และสุดท้ายคือระบบ Passive airflow window แบบสีขาว ผลิตพลังงานไฟฟ้ารวมได้ 236.51 วัตต์/ตารางเมตร
DOI: 10.14457/cu.the.2014.634
title: ผลของการฝึกเวลาปฏิกิริยาควบคู่กับการฝึกพลังระเบิดของกล้ามเนื้อที่มีต่อเวลาตอบสนองในนักกีฬาแบดมินตัน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกเวลาปฏิกิริยาควบคู่กับการฝึกพลังระเบิดของกล้ามเนื้อที่มีต่อเวลาตอบสนองในนักกีฬาแบดมินตัน โดยแบ่งเป็น 2 ขั้นตอน ขั้นตอนที่ 1 ทำการเปรียบเทียบความหนักที่แตกต่างกันของยางยืดแบบมีลูกรอกที่มีผลต่อพลังกล้ามเนื้อขาในการเคลื่อนที่ด้านข้างของนักกีฬาแบดมินตัน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาแบดมินตันชายระดับสโมสรอายุตั้งแต่ 14-18 ปี จำนวน 15 คน ทำการทดลองแบบถ่วงดุลลำดับ แบ่งเป็น 3 กลุ่มๆละ 5 คน ทั้ง 3 กลุ่มสลับกันทดสอบทุกระดับความหนักที่ระดับ 30 เปอร์เซ็นต์ 50 เปอร์เซ็นต์ และ 70 เปอร์เซ็นต์ของความพยายามสูงสุด ผลการวิจัยพบว่า ความหนักที่ 70 เปอร์เซ็นต์ของความพยายามสูงสุด ทำให้เกิดพลังสูงสุดมากกว่าความหนักที่ 50 เปอร์เซ็นต์ และ 30 เปอร์เซ็นต์ของความพยายามสูงสุด ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 ขั้นตอนที่ 2 ทำการศึกษาผลของการฝึกเวลาปฏิกิริยาควบคู่กับการฝึกพลังระเบิดของกล้ามเนื้อที่มีต่อเวลาปฏิกิริยา เวลาเคลื่อนไหว และเวลาตอบสนองในนักกีฬาแบดมินตัน กลุ่มตัวอย่างเป็น นักกีฬาแบดมินตันชายระดับสโมสรอายุตั้งแต่ 14-18 ปี จำนวน 40 คน แบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม ใช้การกำหนดกลุ่มแบบสุ่ม กลุ่มละ10 คน ทำการฝึก 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 วัน กลุ่มควบคุมฝึกซ้อมตามปกติ กลุ่มที่ 1 ฝึกเวลาปฏิกิริยาและฝึกตามปกติ กลุ่มที่ 2 ฝึกพลังระเบิดของกล้ามเนื้อและฝึกตามปกติ กลุ่มที่ 3 ฝึกเวลาปฏิกิริยาควบคู่กับฝึกพลังระเบิดของกล้ามเนื้อและฝึกตามปกติ ทำการทดสอบก่อนและหลังการทดลอง ผลการวิจัยพบว่าหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มที่ 2 และกลุ่มที่ 3 มีค่าเวลาตอบสนองลดลง ไม่แตกต่างกัน และดีกว่ากลุ่มที่ 1 และกลุ่มควบคุม ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 สรุปได้ว่าการฝึกเสริมด้วยการฝึกพลังระเบิดของกล้ามเนื้อ และการฝึกเวลาปฏิกิริยาควบคู่กับการฝึกพลังระเบิดของกล้ามเนื้อ เป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์สามารถลดเวลาตอบสนองของนักกีฬาแบดมินตันชายระดับสโมสรได้อย่างมีนัยสำคัญ และรูปแบบการฝึกเสริมด้วยการฝึกเวลาปฏิกิริยาควบคู่กับการฝึกพลังระเบิดของกล้ามเนื้อ สามารถลดทั้งเวลาปฏิกิริยาและเวลาเคลื่อนไหวได้
DOI: 10.14457/cu.the.2014.635
title: การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนจังหวัดอุดรธานี

description: การศึกษาวิจัยเรื่องการพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนจังหวัดอุดรธานีครั้งนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (PAR) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชน 2) ศึกษาฐานทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชน และ 3) พัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสู่การเรียนรู้ กลุ่มเป้าหมายและเครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาได้แก่ ชุมชนในตำบลเมืองพาน อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานีที่ได้คัดเลือก 4 หมู่บ้านได้แก่ บ้านติ้วหมู่ 6 บ้านใหม่หมู่ 2 บ้านใหม่หมู่ 13 และบ้านจอมศรี โดยใช้การเปิดเวทีประชาคมเพื่อสร้างการมีส่วนร่วม การสังเกตแบบมีส่วนร่วมเพื่อสำรวจทรัพยาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในชุมชน และการสัมภาษณ์เชิงลึก (indepth-interview) เจ้าหน้าที่ภาครัฐท้องถิ่น 5 คนและผู้อาวุโสในชุมชน 16 คน การเปิดเวทีประชาคม 5 ครั้งมีผู้เข้าร่วม 85 คน จัดการประชุมเชิงปฏิบัติการ (Work shop) ตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้ามีผู้เข้าร่วมประชุม 49 คน ผลการศึกษาพบว่า ประชาชนในตำบลเมืองพานต้องการมีส่วนร่วมในการร่วมมือกันจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในชุมชนของตน ชุมชนมีทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่หลากหลายทั้งในธรรมชาติและการทอผ้ามัดหมี่ในวิถีชีวิต ผลจากการประชุมเชิงปฏิบัติการทำให้เกิดกลุ่มแกนที่สามารถจะแบ่งหน้าที่รับผิดชอบเป็นกลุ่มย่อยได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เช่น กลุ่มทอผ้าเพื่อการเรียนรู้ กลุ่มทำอาหาร กลุ่มมัคคุเทศก์นำเที่ยว กลุ่มดูแลด้านที่พักในการให้บริการนักท่องเที่ยว ผลที่เกิดขึ้นจากกระบวนการวิจัยพบว่า จังหวัดอุดรธานีสามารถพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนที่ตำบลเมืองพานให้มีขีดความสามารถในการแข่งขัน โดยเฉพาะงานวิจัยครั้งนี้ได้เกิดการคิดประดิษฐ์ลวดลายผ้าทอมัดหมี่ลาย ‘หอนางอุสา’ ซึ่งเป็นโบราณวัตถุเพิงหินที่พักตามตำนาน ‘อุสา-บารส’ อันเลื่องชื่อมีความสวยงามเป็นที่ประทับใจไปในท้องถิ่นเกิดเอกลักษณ์และนวัตกรรมใหม่ที่ส่งเสริมการสร้างการมีขีดความสามารถเป็นเสน่ห์ดึงดูดใจของแหล่งท่องเที่ยวในชุมชนเพิ่มมากยิ่งขึ้น คำสำคัญ : การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยว การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การมีส่วนร่วมของชุมชน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.636
title: พัฒนาการของคำบอกปฏิเสธ "บ่" "มิ" "ไป่" "ไม่" ในภาษาไทย

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคำปฏิเสธภาษาไทยจำนวน 4 คำ ได้แก่ บ่ มิ ไป่ และ ไม่ โดยมีสมมติฐานว่าคำเหล่านี้ในอดีตมีความแตกต่างด้านการณ์ลักษณะแต่ต่อมาสูญลักษณะดังกล่าวไป อีกทั้งต้องการนำเสนอที่มาของคำปฏิเสธ ไม่ ซึ่งไม่ใช่คำตกทอดจากภาษาไทดั้งเดิมตามการสืบสร้างคำปฏิเสธในภาษาไทดั้งเดิม งานวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาตามแนวการศึกษาแบบอิงการใช้ โดยเก็บข้อมูลจากเอกสารโบราณจำนวน 61 เล่ม ตั้งแต่สมัยสุโขทัย จนถึงสมัยรัชกาลที่ 7 ผลการศึกษาพบว่า คำปฏิเสธในสมัยสุโขทัยและสมัยอยุธยาตอนต้นยังคงรักษาความแตกต่างด้านการณ์ลักษณะซึ่งเป็นลักษณะตกทอดจากภาษาไทดั้งเดิมเอาไว้ กล่าวคือ บ่ และ มิ ปรากฏในสถานการณ์แบบทรงสภาพ ขณะที่ ไป่ ปรากฏในสถานการณ์พลวัต แต่เมื่อเข้าสู่สมัยอยุธยาตอนกลางไม่พบความแตกต่างดังกล่าวแล้ว นอกจากความแตกต่างของคำปฏิเสธ ผลการศึกษายังสรุปได้ว่า ไม่ เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของ มิ และ ได้ จากวลีกลายเป็นคำ การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวเกิดขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลางต่อเนื่องกับสมัยอยุธยาตอนปลาย การคำนวณค่าความถี่การปรากฏร่วมของ มิได้ แสดงให้เห็นว่าในสมัยอยุธยาตอนกลาง มิ ปรากฏกับ ได้ เกินกว่าครึ่งหนึ่งของการพบ มิ ปรากฏกับคำอื่นๆ และการปรากฏเช่นนี้เป็นลักษณะที่พบในสมัยอยุธยาตอนกลางเท่านั้น ความถี่ของการใช้คำหรือโครงสร้างใดซ้ำๆ มักส่งผลให้เกิดการจดจำแบบเป็นหน่วยเดียว ในกรณีของ มิได้ เมื่อปรากฏร่วมกันด้วยความถี่สูงทำให้พบว่า มิได้ มีความหมายมีความหมายคลุมเครือ บางกรณีมีความหมายเท่ากับคำว่า ไม่ โดยเฉพาะเมื่อปรากฏกับกริยาคุณศัพท์ การที่ มิได้ ถูกใช้เป็นคำปฏิเสธโดยไม่มีความหมายของ ได้ แสดงให้เห็นว่า มิได้ มีลักษณะเป็นหน่วยเดียว ประกอบกับความถี่ของการใช้ทำให้การออกเสียงสั้นลงผลก็คือ มิได้ เกิดการควบรวมเสียง เปลี่ยนจากวลีกลายเป็นคำว่า ไม่ จากหลักฐานต่างๆแสดงให้เห็นว่าคำว่า ไม่ เกิดขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลางต่อเนื่องกับอยุธยาตอนปลาย เพื่อแทนที่ มิได้ แต่ในระยะแรก ไม่ ยังมีตำแหน่งการปรากฏที่จำกัด คือ พบปรากฏเฉพาะหน้าคำกริยาหลัก ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 3 ไม่ แสดงการแพร่การใช้และเข้าแทนที่ มิ อย่างสมบูรณ์ในทุกตำแหน่ง จากการเข้าแทนที่ มิ ของไม่ ส่งผลให้ มิ มีจำนวนการปรากฏน้อยลง กระทั่งในสมัยรัชกาลที่ 7 มิ ได้กลายเป็นคำปฏิเสธที่พบเฉพาะในสำนวนซึ่งเคยมีการใช้บ่อย หรือปรากฏในภาษาที่เป็นทางการเท่านั้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.637
title: การสลับภาษาไทยกับภาษาจีนแต้จิ๋วของคนไทยเชื้อสายจีนในชุมชนเยาวราช

description: งานวิจัยนี้มุ่งวิเคราะห์การสลับภาษาระหว่างภาษาจีนแต้จิ๋วกับภาษาไทยของคนไทยเชื้อสายจีนในชุมชนเยาวราช ประเด็นที่วิเคราะห์ ได้แก่ หน้าที่ของการสลับภาษา ความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะของการสลับภาษากับความเป็นปึกแผ่นระหว่างผู้พูดผู้ฟังและหัวข้อการสนทนา และเงื่อนไขทางวากยสัมพันธ์ของการสลับภาษา โดยมีสมมติฐานว่า หน้าที่ของการสลับภาษาที่ใช้มากที่สุด คือ การยกถ้อยคำ (quotation) และความเป็นปึกแผ่น (solidarity) กับหัวข้อการสนทนามีอิทธิพลต่อความถี่ของการสลับภาษา รูปแบบการสลับภาษา (ระหว่างประโยค / ภายในประโยค) และการใช้ภาษาหลัก (จีนแต้จิ๋ว / ไทย) นอกจากนั้น ผู้วิจัยยังคาดว่า การสลับภาษาของคนไทยเชื้อสายจีนแต้จิ๋วไม่ละเมิดกฎไวยากรณ์ของภาษาไทยหรือจีนแต้จิ๋ว คือไม่ละเมิดกฎการลำดับคำ กฎการปรากฏร่วมของกริยาในหน่วยสร้างกริยาเรียง และกฎที่ว่าคำแรกที่สลับต้องไม่เป็นคำไวยากรณ์ ข้อมูลที่ใช้ในงานวิจัยได้มาจากการสนทนาของคนไทยเชื้อสายจีนรุ่นที่ 2 ซึ่งเป็นผู้รู้สองภาษา ที่เติบโตในชุมชนเยาวราช จำนวน 20 คน บริเวณจุดเก็บข้อมูล ได้แก่ วงเวียนโอเดียน แยกเฉลิมบุรี ตลาดเก่า ถนนมังกร เยาวราช 17 ซอยทรงสวัสดิ์ เยาวราช 2 สี่แยกผดุงด้าว ซอยบำรุงรัฐ และเยาวราช 10 ผลการวิจัยพบว่า หน้าที่ของการสลับภาษามี 7 หน้าที่ ได้แก่ การยกถ้อยคำ (quotation) การซ้ำถ้อยคำเพื่อเน้นย้ำ (reiteration) การขยายความ (message qualification) การทำให้เป็นเรื่องส่วนตัว (personalization) การอุทาน (interjection) การเจาะจงผู้รับสาร (addressee specification) และการเบี่ยงบัง (hedging) ส่วนหน้าที่ที่พบมากที่สุด คือ การยกถ้อยคำ ซึ่งสอดคล้องกับงานในอดีต ในด้านความสัมพันธ์ระหว่างการสลับภาษากับความเป็นปึกแผ่นและหัวข้อการสนทนาพบว่า ความเป็นปึกแผ่นทำให้ความถี่ในการสลับภาษาลดลง ในขณะที่ การสนทนาหัวข้อที่เกี่ยวกับวัฒนธรรมจีนทำให้ความถี่ในการสลับภาษาเพิ่มขึ้น ส่วนรูปแบบการสลับภาษา คือ สลับภาษาระหว่างประโยคหรือภายในประโยค และการใช้ภาษาไทยหรือจีนแต้จิ๋วเป็นภาษาหลักไม่ขึ้นอยู่กับความเป็นปึกแผ่นและหัวข้อการสนทนา ในด้านเงื่อนไขบังคับทางวากยสัมพันธ์พบว่า การสลับภาษาไทย-จีนแต้จิ๋ว ไม่ละเมิดกฎไวยากรณ์ในการลำดับคำและการปรากฏร่วมของกริยาในหน่วยสร้างกริยาเรียง แต่ละเมิดเงื่อนไขที่ว่า คำแรกที่สลับต้องไม่เป็นคำไวยากรณ์
DOI: 10.14457/cu.the.2014.963
title: การศึกษาการเบรกดาวน์ของเยื่อหุ้มเซลล์พืชภายใต้สนามไฟฟ้าแบบพัลส์ที่ถูกควบคุม

description: วิทยานิพนธ์นี้ศึกษาการเกิดเบรกดาวน์ของเยื่อหุ้มเซลล์พืชภายใต้สนามไฟฟ้าแบบพัลส์ที่ถูกควบคุมโดยศึกษาลักษณะการเบรกดาวน์ของเซลล์พืชในระดับเซลล์เดี่ยว. ผู้วิจัยทดลองโดยนำระบบของไหลขนาดไมโครซึ่งภายในช่องทางเดินสารมีกำแพงฉนวนและช่องเปิดที่ช่วยควบคุมสนามไฟฟ้า. การทดลองทำโดยป้อนแรงดันรูปคลื่นไซน์ขนาด 10 VP, พัลส์ไฟฟ้าความถี่ต่ำ (fL) = 10, 20, 33, 50, 100 และ 200 kHz, เวลาคงอยู่ของพัลส์ความถี่ต่ำ (tL) = 1, 3, 5, 10 และ 100 ms โดยมีสภาพนำของสารละลายภายนอกเซลล์อยู่ในช่วง 45-150 mS/m. ผู้วิจัยใช้โพรโทพลาสต์ที่สกัดจากลำต้นไควาเระและกลีบดอกอัญชัน. ผลการทดลองพบว่า ที่เวลาคงอยู่ของพัลส์ความถี่ต่ำ = 10 ms การป้อนพัลส์ไฟฟ้าความถี่ต่ำเท่ากับความถี่วิกฤต (fC) ทำให้เยื่อหุ้มเซลล์มีอัตราการเกิดเบรกดาวน์ถึง 78% ในขณะที่การป้อนพัลส์ไฟฟ้าความถี่ต่ำที่ 5 เท่าของความถี่วิกฤตไม่เกิดเบรกดาวน์ของเยื่อหุ้มเซลล์. เมื่อป้อนพัลส์ด้วยความถี่น้อยกว่าความถี่วิกฤตทำให้อัตราการเกิดเบรกดาวน์ของทั้งเยื่อหุ้มเซลล์เพิ่มสูงถึง 91.7% และมีโอกาสเบรกดาวน์จนถึงเยื่อหุ้มแวคิวโอลสำหรับโพรโทพลาสต์ที่สกัดจากดอกอัญชัน. นอกจากนี้ยังพบว่า ที่เวลาคงอยู่ของพัลส์ความถี่ต่ำที่ 1 ms อัตราการเกิดเบรกดาวน์เหลือ 20% และ 0% สำหรับพัลส์ความถี่ต่ำที่ 100 และ 200 kHz ตามลำดับ.