cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1209
title: ปัญหาการกำกับดูแลเครื่องเอกซเรย์ทางการแพทย์ที่ไม่มีวัสดุกัมมันตรังสีเป็นส่วนประกอบและการจัดการเครื่องเอกซเรย์ที่ไม่ประสงค์ใช้งานของประเทศไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เป็นการศึกษาการจัดตั้งหน่วยงานในการกำกับดูแลเครื่องเอกซเรย์โดยเฉพาะเครื่องเอกซเรย์ทางการแพทย์ที่ไม่มีวัสดุกัมมันตรังสีในประเทศไทย รวมถึงศึกษาสภาพปัญหาในการกำกับดูแลการครอบครองหรือใช้เครื่องเอกซเรย์ของประเทศไทย โดยเปรียบเทียบกับการกับดูแลด้านความปลอดภัยในการใช้รังสี และหน่วยงานในการกำกับดูแลเครื่องเอกซเรย์ของต่างประเทศ ซึ่งจากการศึกษาการกำกับดูแลเครื่องเอกซเรย์ของประเทศไทย พบว่า โครงสร้างหน่วยงานกำกับดูแล มาตรการทางกฎหมายในการกำกับดูแลการครอบครองหรือใช้เครื่องเอกซเรย์ทางการแพทย์ที่ไม่มีวัสดุกัมมันตรังสีเป็นส่วนประกอบนั้น ได้ถูกแบ่งแยกการกำกับออกเป็น 2 หน่วยงาน คือ สำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ และกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ ซึ่งแตกต่างกับการกำกับดูแลด้านนิวเคลียร์และรังสีของประเทศออสเตรเลีย สาธารณรัฐไอร์แลนด์ และประเทศสิงคโปร์ ที่มีหน่วยงานหลักที่ทำหน้าที่กำกับดูแลมีเพียงหน่วยงานเดียวที่เป็นหน่วยงานสังกัดรัฐบาลกลางทำหน้าที่เป็นแกนกลางในการวางกรอบกำกับดูแล (regulatory framework) ทางด้านการใช้พลังงานนิวเคลียร์และรังสีเป็นสำคัญ นอกจากนี้ ในการกำจัดเครื่องเอกซเรย์ที่ไม่ประสงค์จะใช้งาน พบว่า ปัจจุบันประเทศไทยยังไม่มีระบบการบริหารจัดการซากผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ที่ครบวงจร อีกทั้งไม่มีข้อกฎหมายหรือมาตรการในการบังคับใช้กฎหมายซึ่งเกี่ยวกับการจัดการมลพิษสิ่งแวดล้อมที่เกิดจากการจัดการของเสียอันตรายประเภทขยะอิเล็กทรอนิกส์ (e - waste) หรือซากผลิตภัณฑ์อุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไว้โดยเฉพาะด้วยดังนั้น เพื่อให้การกำกับดูแลการครอบครองหรือใช้เครื่องเอกซเรย์และการจัดการเครื่องเอกซเรย์ที่ไม่ประสงค์ใช้งานเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ และปลอดภัยต่อชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน จึงควรแก้ไขปรับปรุงมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับหน่วยงานที่รับผิดชอบกำกับดูแลความปลอดภัยทางรังสีของประเทศไทยให้มีความเป็นอิสระ หรือมีการประสานงานระหว่างหน่วยงานที่มีหน้าที่กำกับดูแลอย่างเป็นระบบ เพื่อให้ประชาชนผู้ใช้หรือครอบครองเอกซเรย์มีความมั่นใจได้ว่าจะมีการจัดการอย่างถูกต้อง เป็นระบบ โดยมุ่งเน้นไปที่การกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการในการกำกับดูแล รวมถึงกำหนดปฏิบัติในการกำจัด (disposal) เครื่องเอกซเรย์ที่ไม่ประสงค์จะใช้งานอีกต่อไปให้มีความชัดเจน ตลอดถึงกำหนดมาตรการลงโทษเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการบังคับใช้กฎหมายโดยคำนึงถึงความปลอดภัยต่อมนุษย์และสิ่งแวดล้อมเป็นสำคัญ
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1210
title: ความรับผิดทางแพ่งต่อความเสียหายทางรังสีชนิดก่อไอออน

description: ปัจจุบันประเทศไทยได้มีการพัฒนาการใช้ประโยชน์จากพลังงานนิวเคลียร์และรังสีอย่างแพร่หลายและมีแนวโน้มที่จะมีการใช้ประโยชน์เพิ่มมากขึ้น จึงมีความเสี่ยงที่จะเกิดผลกระทบทางรังสีเพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย ทั้งนี้ การใช้ประโยชน์จากรังสีชนิดก่อไอออนสามารถให้ทั้งคุณประโยชน์และโทษได้ จึงต้องมีระบบในการกำกับดูแลตามกฎหมายเพื่อป้องกันอันตรายจากผลกระทบทางรังสีที่อาจเกิดขึ้นต่อประชาชน ผู้ปฏิบัติงานและสิ่งแวดล้อม และกฎหมายเฉพาะที่กำกับดูแลการใช้ประโยชน์จากรังสีชนิดก่อไอออนของประเทศไทย คือ พระราชบัญญัติพลังงานนิวเคลียร์เพื่อสันติ พ.ศ. 2559 แม้จะมีบทบัญญัติในการกำกับดูแลการใช้ประโยชน์จากรังสีชนิดก่อไอออนตั้งแต่ต้นทางจนสิ้นสุดการดำเนินการ แต่พระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวไม่มีบทบัญญัติเกี่ยวกับความรับผิดทางแพ่งไว้แต่อย่างใด หากเกิดอุบัติเหตุทางรังสีขึ้นแล้วจะต้องนำบทบัญญัติของกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้องมาบังคับใช้แทน ทั้งนี้ ผลกระทบจากรังสีชนิดก่อไอออนอาจจะปรากฏความเสียหายทันทีหรืออาจจะต้องใช้ระยะเวลานานจึงจะแสดงอาการออกมา จึงเห็นได้ว่าความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นนั้นมีลักษณะที่แตกต่างจากความเสียหายทั่ว ๆ ไป และเมื่อพิจารณากฎหมายไทยที่เกี่ยวข้องที่สามารถนำมาบังคับใช้แก่กรณีได้แล้วยังมีความไม่เหมาะสมและไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอตามลักษณะของผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากรังสีชนิดก่อไอออนนั้นวิทยานิพนธ์เล่มนี้จึงได้ศึกษาถึงหลักความรับผิดทางแพ่งตามหลักความรับผิดที่ปรากฏอยู่ในอนุสัญญากรุงเวียนนาว่าด้วยความรับผิดทางแพ่งต่อความเสียหายทางนิวเคลียร์ (The Vienna Convention on Civil Liability for Nuclear Damage) และตามกฎหมายต่างประเทศที่บัญญัติเรื่องหลักความรับผิดทางแพ่งต่อความเสียหายทางรังสีชนิดก่อไอออนไว้เป็นการเฉพาะ เพื่อพิจารณาให้เห็นถึงหลักความรับผิดที่เหมาะสมกับบริบทของความเสียหายทางรังสีชนิดก่อไอออน ประกอบกับวิเคราะห์หลักความรับผิดตามกฎหมายไทยที่เกี่ยวข้องเพื่อให้เห็นถึงข้อจำกัดบางประการของกฎหมายซึ่งอาจมีความไม่เหมาะสมและยังมีปัญหาในการบังคับใช้ ดังนั้น ผู้เขียนจึงได้มีการเสนอแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติพลังงานนิวเคลียร์เพื่อสันติ พ.ศ. 2559 ไม่ว่าในเรื่องของการนำหลักความรับผิดโดยเคร่งครัด (strict liability) มาบังคับใช้ การกำหนดบุคคลผู้ที่จะต้องรับผิด การยกข้อต่อสู้เพื่อหลุดพ้นจากความรับผิด ระยะเวลาในการใช้สิทธิเรียกร้อง และการจัดให้มีการประกันให้ครอบคลุมถึงความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น เพื่อรองรับและเยียวยาให้กับผู้ที่ได้ผลกระทบจากการใช้ประโยชน์จากรังสีชนิดก่อไอออนได้อย่างเหมาะสมและมีประสิทธิภาพ
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1213
title: เหตุหลุดพ้นความรับผิดของผู้ประกอบการเกี่ยวกับการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ขององค์กรของรัฐ ตามกฎหมายว่าด้วยความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย

description: พระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ.2551 ไม่ได้กำหนดให้การปฏิบัติตามกฏเกณฑ์ขององค์กรของรัฐเป็นเหตุหลุดพ้นความรับผิดของผู้ประกอบการ ซึ่งในกรณีที่เป็นมาตรฐานบังคับเกี่ยวกับสินค้าผู้ประกอบการจำต้องปฏิบัติตามโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่สามารถวางจำหน่ายสินค้าในท้องตลาดได้ แต่หากการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ดังกล่าวเป็นเหตุให้เกิดความไม่ปลอดภัยขึ้นในสินค้าผู้ประกอบการก็ต้องรับผิดในความเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัยเพียงลำพัง โดยไม่อาจนำสืบปฏิเสธความรับผิดในชั้นศาลได้ แม้ว่าผู้ประกอบการจะได้ปฏิบัติตามกฏเกณฑ์บังคับเกี่ยวกับสินค้าขององค์กรของรัฐแล้ว และไม่อาจรู้หรือคาดเห็นได้ว่าอันตรายนั้นจะเกิดขึ้นก็ตาม ในประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศเยอรมนี เมื่อผู้ประกอบการสามารถปฏิบัติได้ตามเงื่อนไขของเหตุหลุดพ้นความรับผิดกรณีการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ขององค์กรของรัฐที่กฎหมายกำหนดไว้ ผู้ประกอบการก็จะหลุดพ้นจากความรับผิดในความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัยนั้น ทว่าผู้ประกอบการในประเทศญี่ปุ่น แม้จะได้พิสูจน์ให้ศาลเห็นได้ว่าตนได้กระทำไปตามกฎเกณฑ์ที่กำหนดขึ้นโดยองค์กรของรัฐก็ยังคงต้องรับผิดในความเสียหายนั้น ซึ่งในบางกรณีอาจปรากฏว่าองค์กรของรัฐที่ออกกฎเกณฑ์หรือมาตรฐานจะต้องร่วมรับผิดกับผู้ประกอบการนั้นด้วย หากว่าการออกกฎเกณฑ์หรือมาตรฐานดังกล่าวนั้นเป็นไปอย่างจงใจหรือประมาทเลินเล่อจนก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลอื่น ดังนั้น การศึกษาในครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากฎหมายว่าด้วยความรับผิดในสินค้าที่ไม่ปลอดภัยในเรื่องการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์บังคับขององค์กรของรัฐของประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศเยอรมนี ประเทศญี่ปุ่น และประเทศไทย และนำมาเป็นแนวทางในการพัฒนาหลักเกณฑ์ของเหตุหลุดพ้นความรับผิดของผู้ประกอบการในกรณีดังกล่าวในประเทศไทยต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1218
title: ปัญหาการคุ้มครองความปลอดภัยของสินค้าประเภทเครื่องนุ่งห่มจากสารเคมีอันตราย

description: ปัจจุบันมีการตรวจพบความเป็นอันตรายจากสารเคมีที่ปนเปื้อนอยู่ในสินค้าประเภทเครื่องนุ่งห่มอันเป็นปัจจัยสี่ของมนุษย์ จากรายงานขององค์กรGreenpeaceพบว่า มีสารเคมีอันตรายหลายชนิดที่ใช้ในการผลิตสินค้าประเภทเครื่องนุ่งห่มปนเปื้อนอยู่ในสินค้าประเภทนี้ในปริมาณที่เป็นอันตรายต่อผู้บริโภคและประเทศไทยเป็นประเทศฐานการผลิตสินค้าประเภทเครื่องนุ่งห่มอันทำให้สารเคมีอันตรายที่ใช้ในการผลิตส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอีกด้วยสารเคมีอันตรายที่ใช้ในการผลิตเครื่องนุ่งห่มมีหลากหลายชนิดซึ่งมักส่งผลต่อระบบฮอร์โมนของมนุษย์ ระบบสืบพันธุ์ รบกวนพัฒนาการทางเพศ และเป็นสารก่อมะเร็งอีกด้วย ในกระบวนการการผลิตสินค้าประเภทเครื่องนุ่งห่มมีการใช้สารเคมีอันตรายทั้งสิ้น เริ่มตั้งแต่กระบวนการผลิตเส้นใยตลอดจนกระบวนการตกแต่งเสร็จ ทั้งนี้ความเป็นอันตรายขึ้นอยู่กับปริมาณในการใช้งานและค่าความตกค้างในสินค้าประเภทเครื่องนุ่งห่มด้วยในการผลิตสินค้าประเภทเครื่องนุ่งห่มเพื่อส่งออกไปยังประเทศคู่ค้า ผู้ผลิตจะต้องทำตามกฎระเบียบเรื่องความปลอดภัยของสินค้าของประเทศคู่ค้าที่ต้องการส่งสินค้าไปยังตลาดของประเทศนั้น ๆ แต่หากเป็นประเทศที่ไม่มีกฎระเบียบทางการค้าใช้บังคับเพื่อเป็นมาตรฐานความปลอดภัยแล้ว ก็ไม่อาจคาดได้ว่าผู้ประกอบธุรกิจจะคำนึงถึงความปลอดภัยของผู้บริโภคในความเป็นอันตรายจากการใช้สารเคมีอันตรายในการผลิตสินค้าประเภทเสื้อผ้าได้อย่างไรก็ตาม แม้ประเทศไทยมีกฎหมายที่มีลักษณะให้ความคุ้มครองแก่ผู้บริโภค ได้แก่ พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562 พระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 พระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. 2511 พระราชบัญญัติวัตถุอันตราย พ.ศ. 2535 และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ที่มีการกำหนดมาตรการเชิงเยียวยาความเสียหายเอาไว้ให้แก่ผู้บริโภค หรือหากมีมาตรการเชิงป้องกันก็ไม่อาจนำมาใช้บังคับกับสินค้าประเภทเครื่องนุ่งห่มได้ กฎหมายเหล่านี้จึงไม่สามารถให้ความคุ้มครองแก่ผู้บริโภคด้านการป้องกันการเกิดความเสียหายได้อย่างมีประสิทธิภาพและเหมาะสมต่อสถานการณ์จากการศึกษาพบว่า สหภาพยุโรปมีกฎระเบียบ Regulation (EC) No 1907/2006 Concerning the Registration, Evaluation, Authorization, and Restriction of Chemicals (REACH) เพื่อให้ความคุ้มครองเรื่องความปลอดภัยในการใช้สารเคมีในการผลิตสินค้าในการรักษาสุขอนามัยของมนุษย์และคุณภาพของสิ่งแวดล้อม โดยเป็นระบบเดียวที่ใช้ควบคุมความปลอดภัยเกี่ยวกับเรื่องสารเคมีอันตรายของสหภาพยุโรป พร้อมมีมาตรการเชิงป้องกันการเกิดความเป็นอันตรายต่อผู้บริโภค ผู้ผลิตจากทั่วโลกต้องต่อทำตามกฎระเบียบนี้หากต้องการนำสินค้าเข้าสู่ตลาดสหภาพยุโรปจากปัญหาตามที่ได้กล่าวไปแล้วนี้ ผู้เขียนจึงมีความเห็นว่า การให้ความคุ้มครองความปลอดภัยของสินค้าประเภทเครื่องนุ่งห่มจากสารเคมีอันตรายจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง การให้ความคุ้มครองที่มีลักษณะเชิงป้องการจึงเป็นสิ่งจำเป็น ผู้เขียนจึงเสนอให้แก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติวัตถุอันตราย พ.ศ. 2535 เพื่อให้มีมาตรการที่เป็นลักษณะเชิงป้องกันดังเช่นกฎระเบียบ Regulation (EC) No 1907/2006 Concerning the Registration, Evaluation, Authorization, and Restriction of Chemicals (REACH) แต่มีความเหมาะสมกับบริบทของประเทศไทย เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ในการคุ้มครองความปลอดภัยของสินค้าประเภทเครื่องนุ่งห่มจากสารเคมีอันตรายได้อย่างมีประสิทธิภาพ
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1220
title: ปัญหาในกฎหมายว่าด้วยการฟ้องคดีแทนบริษัท: บทบาทของผู้ถือหุ้นและศาล

description: การฟ้องคดีแทนบริษัท (derivative action) เป็นกลไกทางกฎหมายที่มีวัตถุประสงค์ในการคุ้มครองบริษัทจากการที่กรรมการซึ่งมีหน้าที่ตามกฎหมายโดยตรงต่อบริษัทกระทำการฝ่าฝืนต่อหน้าที่และก่อให้เกิดความเสียหายแก่บริษัท โดยกรรมการในฐานะผู้แสดงออกซึ่งเจตนาของบริษัทไม่ดำเนินการฟ้องคดีเพื่อเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากตนเองหรือกรรมการด้วยกัน เนื่องจากตนเองหรือกรรมการอื่นที่มีความใกล้ชิดเป็นผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำดังกล่าวด้วย ส่งผลให้บริษัทได้รับความเสียหายโดยไม่ได้รับการเยียวยา กฎหมายจึงให้สิทธิแก่ผู้ถือหุ้นในการฟ้องคดีเพื่อเรียกร้อง ค่าสินไหมทดแทนจากกรรมการโดยเป็นการทำแทนบริษัทและให้ค่าสินไหมทดแทนที่ได้จากการฟ้องคดีตกได้แก่บริษัท เพื่อเป็นการเยียวยาความเสียหายที่บริษัทได้รับ หลักการดังกล่าวปรากฏอยู่ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1169 ซึ่งเป็นบทบัญญัติให้สิทธิแก่ผู้ถือหุ้นในการฟ้องคดีแทนบริษัทในกรณีที่บริษัท (โดยกรรมการ) ไม่ดำเนินการฟ้องคดี ส่วนกระบวนการและขั้นตอนในการดำเนินคดีกฎหมายไม่ได้กำหนดไว้เป็นพิเศษจึงต้องเป็นไปตามกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งซึ่งเป็นกฎหมายทั่วไปสำหรับการดำเนินคดีแพ่งการค้นคว้าอิสระฉบับนี้ศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายว่าด้วยการฟ้องคดีแทนบริษัทของประเทศอังกฤษ เพื่อวิเคราะห์ให้เห็นว่ากระบวนการและขั้นตอนภายหลังที่ผู้ถือหุ้นได้ยื่นฟ้องคดีแทนบริษัทตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมีข้อบกพร่องประการใด โดยแบ่งประเด็นในการศึกษาออกเป็นสามประเด็นหลัก ได้แก่ ประเด็นแรก บทบาทของผู้ถือหุ้นอื่นที่ไม่ได้ฟ้องคดี ประเด็นที่สอง บทบาทของศาลในคดีที่ผู้ถือหุ้นฟ้องคดีแทนบริษัท และประเด็นที่สาม หลักกฎหมายในเรื่องการฟ้องซ้ำ โดยประเด็นดังกล่าวล้วนเป็นกลไกสำคัญที่จะช่วยส่งเสริมให้การฟ้องคดีแทนบริษัทเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและเป็นการคุ้มครองประโยชน์ของบริษัทตามเจตนารมณ์ของหลักการฟ้องคดีแทนบริษัทจากการศึกษาพบว่าการฟ้องคดีแทนบริษัทภายใต้กระบวนการและขั้นตอนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มีบทบัญญัติที่ไม่สอดคล้องกับลักษณะและแนวคิดของหลักการฟ้องคดีแทนบริษัท นอกจากนี้ ยังมีหลักเกณฑ์ที่เป็นอุปสรรคในการดำเนินคดีของผู้ถือหุ้นที่ประสงค์จะฟ้องคดีเพื่อรักษาประโยชน์ของบริษัทและส่งผลให้บริษัทอาจไม่ได้รับการเยียวยาความเสียหายอย่างเต็มที่ตามสิทธิของบริษัท การค้นคว้าอิสระฉบับนี้ได้มีการเสนอให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายเกี่ยวกับวิธีสบัญญัติเพื่อให้กระบวนการและขั้นตอนในการฟ้องคดีแทนบริษัทของผู้ถือหุ้นสอดคล้องและเป็นไปตามวัตถุประสงค์ของหลักการฟ้องคดีแทนบริษัท
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1222
title: ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับการเพิกถอนสิทธิบัตรตามมาตรา 54 แห่งพระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. 2522

description: การให้ความคุ้มครองการประดิษฐ์ด้วยระบบสิทธิบัตรนั้นมีที่มาจากความตกลงและอนุสัญญาระหว่างประเทศที่เกี่ยวกับการให้ความคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาที่แต่ละประเทศสมาชิกจำเป็นต้องอนุวัติการกฎหมายให้สอดคล้องกับความตกลงและอนุสัญญาระหว่างประเทศดังกล่าว ซึ่งการตรากฎหมายเพื่อให้การคุ้มครองการประดิษฐ์มีการตรากฎหมายในลักษณะที่คล้ายคลึงกันหรือแตกต่างกันออกไปตามดุลยพินิจของแต่ละประเทศที่จะกำหนด การเพิกถอนสิทธิบัตรนั้นเป็นมาตรการที่เกิดขึ้นเพื่อเป็นกลไกในการตรวจสอบความสมบูรณ์ของสิทธิบัตรและเพื่อถ่วงดุลและลดผลกระทบที่อาจเกิดกับสังคมอันเกิดจากการใช้สิทธิเด็ดขาดของผู้ทรงสิทธิบัตรนี้ ในขณะที่ระบบสิทธิบัตรนั้นได้ให้สิทธิเด็ดขาดแก่ผู้ประดิษฐ์คิดค้นผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ เพื่อเป็นแรงจูงใจสำหรับผู้ลงทุนในการค้นคว้าวิจัยและสร้างนวัตกรรมใหม่ๆ สิทธิเด็ดขาดจะทำให้ผู้ได้รับสิทธิบัตรสามารถแสวงหารายได้และกำไรคืนกลับมาจากการศึกษาพบว่าพระราชบัญญัติสิทธิบัตรของไทยมีบทบัญญัติไม่ครอบคลุมหลายกรณีของการเพิกถอนสิทธิบัตรที่ก่อให้เกิดปัญหาบางประการ อีกทั้งยังมีลักษณะที่แคบและไม่สอดคล้องกับหลักสากลในการคุ้มครองการประดิษฐ์รวมถึงยังไม่ครอบคลุมกับแนวทางปฏิบัติในปัจจุบัน โดยแบ่งประเด็นในการศึกษาออกเป็นสามประเด็นหลัก ได้แก่ ประเด็นแรก เหตุแห่งการเพิกถอนสิทธิบัตร ประเด็นที่สอง สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรในกระบวนการเพิกถอนสิทธิบัตร และประเด็นที่สาม ผลทางกฎหมายของการเพิกถอนสิทธิบัตร โดยการค้นคว้าอิสระฉบับนี้ศึกษาเปรียบเทียบอนุสัญญากรุงปารีสว่าด้วยการคุ้มครองทรัพย์สินอุตสาหกรรม ค.ศ. 1883 (Paris Convention for the Protection of Industrial Property 1883) ความตกลงว่าด้วยสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาที่เกี่ยวกับการค้า ค.ศ. 1994 (Agreement on Trade Related Aspects of Intellectual Property Rights 1994 (TRIPS)) ซึ่งเป็นกฎหมายระหว่างประเทศที่สำคัญที่ให้การคุ้มครองสิทธิบัตรในระดับสากล กฎหมายแม่แบบสำหรับประเทศกำลังพัฒนาว่าด้วยการประดิษฐ์ขององค์การทรัพย์สินทางปัญญาโลก ค.ศ. 1965 และกฎหมายแม่แบบสำหรับประเทศกำลังพัฒนาว่าด้วยการประดิษฐ์ขององค์การทรัพย์สินทางปัญญาโลก ค.ศ. 1979 ซึ่งเป็นการวางแนวทางสำหรับการให้ความคุ้มครองการประดิษฐ์เพื่อให้ประเทศต่างๆ สามารถนำไปเป็นต้นแบบในการร่างกฎหมายภายในได้ รวมถึงกฎหมายเกี่ยวกับการเพิกถอนสิทธิบัตรของประเทศญี่ปุ่นและสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นประเทศที่มีความเจริญก้าวหน้าทางอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีที่เป็นประโยชน์ต่อการศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายที่จะนำไปใช้เป็นแนวทางสำหรับประเทศไทยในการแก้ไขปรับปรุงกฎหมายต่อไปเพื่อให้มีบทบัญญัติที่ชัดเจนและสมบูรณ์ในกฎหมายไทยรวมถึงป้องกันมิให้เกิดการตีความไปหลายแนวทาง จึงเสนอให้แก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. 2522 และกฎกระทรวงที่ออกภายใต้พระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. 2522 ในส่วนที่เกี่ยวข้องต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1224
title: การนำหลักโยนิโสมนสิการมาปรับใช้กับหลักการ ชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานในคดีอาญา

description: ผู้พิพากษาเป็นบุคลากรในหน่วยงานของศาลยุติธรรมที่มีอำนาจอิสระในการพิจารณาพิพากษาทั้งคดีแพ่งและคดีอาญาหรือคดีประเภทอื่นๆตามที่กฎหมายบัญญัติ อำนาจอิสระของผู้พิพากษาได้รับการรับรองคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 188 สำหรับคดีอาญาได้บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา พ.ศ.2477 มาตรา 227 ที่ให้ผู้พิพากษามีอำนาจใช้ดุลพินิจวินิจฉัยชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานได้ทั้งปวง ดุลพินิจการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานเป็นอำนาจของผู้พิพากษาโดยแท้ในการวิเคราะห์ประเมินผลพยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบว่ามีน้ำหนักน่าเชื่อเป็นความจริงได้มากน้อยเพียงใด ดุลพินิจดังกล่าวต้องชอบด้วยเหตุผลภายใต้หลักนิติธรรมจากการศึกษาพบว่ากฎหมายลักษณะพยานไทยในอดีตเคยบัญญัติกรอบหลักเกณฑ์วิธีการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานไว้ หลังจากประกาศใช้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา พ.ศ. 2477 จึงยกเลิกกฎหมายลักษณะพยานตามกฎหมายเดิม สำหรับมาตรา 227 ที่บัญญัติให้อำนาจศาลใช้ดุลพินิจวินิจฉัยชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานก็บัญญัติไว้กว้างๆไม่มีขอบเขต ทำให้ผู้พิพากษาแต่ละคนใช้ดุลพินิจวินิจฉัยคดีตามความรู้ ความสามารถ สามัญสำนึกและประสบการณ์ของตนแตกต่างกันไปหากดุลพินิจวินิจฉัยคดีแตกต่างกันเพราะการวิเคราะห์วินิจฉัยข้อเท็จจริงในพยานหลักฐานผิดพลาดจากผลคำวินิจฉัยที่แตกต่างกันทำให้คู่ความเกิดข้อสงสัยว่าคำวินิจฉัยใดเป็นคำวินิจฉัยที่ถูกต้องคู่ความจึงจำเป็นต้องแสวงหาคำตอบที่แท้จริงโดยการใช้สิทธิอุทธรณ์หรือฎีกา ในระหว่างการพิจารณาคดีไม่ว่าจะอยู่ในศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกา คู่ความหรือบุคคลที่เกี่ยวข้องอาจได้รับความเสียหาย กล่าวคือในด้านผู้เสียหายอาจยังไม่ได้รับการเยียวยาชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจนกว่าคดีจะถึงที่สุด ในด้านจำเลยอาจได้รับความเสียหายอันเนื่องจากถูกคุมขังในระหว่างการพิจารณาคดีนอกจากนั้นอาจส่งผลกระทบต่อบรรดาญาติพี่น้องของคู่ความทั้งสองฝ่ายอีกด้วย และผลของคำวินิจฉัยนั้นย่อมนำความเสียหายไปสู่บุคคลที่เกี่ยวข้องในวงกว้างได้จากการศึกษาหลักโยนิโสมนสิการซึ่งเป็นหลักการคิดวิเคราะห์โดยแยบคาย มีวิธีการและขั้นตอนการคิดอย่างมีเหตุผล หากนำไปประยุกต์โดยผสมผสานให้สอดคล้องกับหลักการของกฎหมายปัจจุบันแล้ว จะทำให้ผู้พิพากษานำไปเป็นแนวทางในการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานได้ จึงจำเป็นต้องแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา พ.ศ.2477 มาตรา 227 เพื่อให้ประธานศาลฎีกามีอำนาจในการออกข้อกำหนดว่าด้วยหลักเกณฑ์ขั้นตอนการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานในคดีอาญา ข้อกำหนดประธานศาลฎีกาควรกำหนดหลักเกณฑ์ขั้นตอนการชั่งน้ำหนักให้ชัดเจน โดยมีรายรายละเอียดเกี่ยวกับการคัดแยกพยานหลักฐาน กำหนดประเภทค่าน้ำหนักพยานหลักฐานที่มีความน่าเชื่อถือและพยานหลักฐานที่ไม่มีความน่าเชื่อถือหรือพยานหลักฐานที่มีน้ำหนักน่าเชื่อถือน้อย พยานหลักฐานที่มีความมั่นคงกับพยานหลักฐานที่ไม่มีความมั่นคง และพยานหลักฐานที่มีคุณค่าในเชิงพิสูจน์กับพยานหลักฐานที่ไม่มีคุณค่าในเชิงพิสูจน์ เป็นต้น ทั้งนี้ เพื่อให้ผู้พิพากษาได้ใช้เป็นแนวทางในการใช้ดุลพินิจวินิจฉัยชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานในคดีอาญาต่อไป
DOI: 10.25345/c5kb88
title: MassIVE MSV000086895 - Optimized liquid and gas phase fractionations increase HLA-peptidome coverage for primary cell and tissue samples
title: Klaeger S, Apffel A, Clauser KR, Sarkizova S, Oliveira G, Rachimi S, Le PM, Tarren A, Chea V, Abelin JG, Braun DA, Ott PA, Keshishian H, Hacohen N, Keskin DB, Wu CJ, Carr SA. 2021. Mass spectrometry is the most effective method to directly identify peptides presented on HLA molecules. However, current standard approaches often require billions of cells for input material to achieve high coverage of the immunopeptidome and are therefore not compatible with the often limiting amounts of tissue available from clinical tumor samples. Here, we evaluated microscaled basic reversed-phase fractionation to separate HLA peptide samples off-line followed by ion mobility coupled to LC-MS/MS for analysis. The combination of these two separation methods enabled identification of 20% to 50% more peptides compared to samples analyzed without either prior fractionation or use of ion mobility. We demonstrate coverage of HLA immunopeptidomes with up to 8,107 distinct peptides starting with as few as 50 million cells or 150 milligrams of wet weight tumor tissue. This increased sensitivity can improve HLA binding prediction algorithms and enable detection of clinically relevant epitopes such as neoantigens.
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1204
title: การคุ้มครองสิทธิมนุษยชนโดยกระบวนการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐของประเทศไทย

description: รัฐมีพันธกรณีที่ต้องเคารพ คุ้มครอง และทำให้บรรลุผลซึ่งสิทธิมนุษยชนของแต่ละบุคคลหรือกลุ่มบุคคล แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือยังคงมีการละเมิดสิทธิมนุษยชนของผู้ประกอบการในภาคธุรกิจต่าง ๆ ทำให้มีความคิดที่จะใช้ประโยชน์จากการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐในการส่งเสริมคุณค่าบางอย่างที่รัฐเห็นว่ามีความสำคัญรวมถึงสิทธิมนุษยชน ผ่านการบัญญัติกฎเกณฑ์หรือผ่านข้อกำหนดในสัญญาการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ เพื่อให้ผู้ประกอบการที่เป็นคู่สัญญากับรัฐต้องปฏิบัติให้สอดคล้องกับคุณค่าที่ภาครัฐต้องการส่งเสริม เนื่องจากการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐเป็นกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่มีมูลค่าสูงจึงมีความดึงดูดผู้ประกอบการจำนวนมาก มีโอกาสสูงที่จะทำให้การส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชนในการประกอบธุรกิจประสบความสำเร็จ แต่ประเทศไทยไม่มีบทบัญญัติที่เกี่ยวข้องกับการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐที่สามารถใช้เป็นเครื่องมือในการส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชน วิทยานิพนธ์นี้จึงมุ่งศึกษาถึงความสำคัญของกระบวนการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐในฐานะที่เป็นเครื่องมือในการส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชนทั้งในเชิงความสำคัญเนื่องจากรัฐมีพันธกรณีตามกฎหมาย และความสำคัญในด้านการค้าระหว่างประเทศ รวมถึงศึกษาปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในการบัญญัติกฎหมาย โดยศึกษาจากหลักการ กฎหมาย และความตกลงการค้าระหว่างประเทศ ซึ่งจากการศึกษา พบว่า การจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐเป็นเครื่องมือสำคัญที่จะทำให้พันธกรณีของภาครัฐในการเคารพ คุ้มครอง และทำให้บรรลุผลซึ่งหลักสิทธิมนุษยชน ต่อทั้งกฎหมายภายในประเทศและกฎหมายระหว่างประเทศสำเร็จได้ ส่วนในเชิงการค้าระหว่างประเทศ พบว่า ประเทศมหาอำนาจทางเศรษฐกิจ เช่น สหรัฐอเมริกาได้นำประเด็นสิทธิมนุษยชนมาเป็นเครื่องมือในการกดดันประเทศคู่ค้าของตนมากขึ้น หากประเทศไทยมีกฎหมายจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐที่ใช้เป็นเครื่องมือในการส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชนจะช่วยลดแรงกดดันที่เกิดขึ้นในการค้าระหว่างประเทศได้ วิทยานิพนธ์นี้จึงเสนอให้มีการแก้ไขพระราชบัญญัติการจัดซื้อจัดจ้างและการบริหารพัสดุภาครัฐ พ.ศ.2560 เพื่อให้สามารถใช้เป็นเครื่องมือในการส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชน โดยกฎหมายควรมีขอบเขตของการคุ้มครองสิทธิที่เหมาะสม ครอบคลุมผู้ประกอบการที่ได้รับประโยชน์จากการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐทุกรายไม่ว่าบุคคลนั้นจะเป็นคู่สัญญาหรือไม่ และกฎหมายควรคำนึงถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นในการค้าระหว่างประเทศหากในอนาคตประเทศไทยประสงค์จะทำความตกลงการค้าเพื่อเปิดตลาดการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐด้วย
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1207
title: ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับข้อยกเว้นการละเมิดลิขสิทธิ์สำหรับคนพิการทางสายตา

description: เนื่องจากคนพิการทางสายตาไม่สามารถเข้าถึงหนังสือหรือสื่อสิ่งพิมพ์ในรูปแบบเดียวกับคนที่มีสายตาปกติได้ แต่ต้องเข้าถึงหนังสือหรือสื่อสิ่งพิมพ์ในรูปแบบที่เหมาะสมกับข้อจำกัดเท่านั้น ซึ่งหนังสือหรือสื่อสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ ถือเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ หากมีการทำซ้ำหรือดัดแปลงหนังสือหรือสิ่งพิมพ์ให้อยู่ในรูปแบบที่คนพิการดังกล่าวสามารถเข้าถึงได้โดยมิได้รับความยินยอมจากเจ้าของลิขสิทธิ์ย่อมถือเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ เช่นนี้จึงทำให้เกิดอุปสรรคอย่างมากในการทำหนังสือให้อยู่ในรูปแบบที่คนพิการทางสายตาสามารถเข้าถึงได้และทำให้บุคคลดังกล่าวไม่สามารถเข้าถึงสิทธิ์ของตนได้อย่างเท่าเทียมกับบุคคลอื่นต่อมาเมื่อประเทศไทยเข้าเป็นภาคีในสนธิสัญญามาร์ราเคชเพื่ออำนวยความสะดวกการเข้าถึงสื่อสิ่งพิมพ์สำหรับคนตาบอด คนที่มีความบกพร่องทางการเห็น และคนพิการทางสื่อสิ่งพิมพ์ (Marrakesh Treaty to Facilitate Access to Published Works for Persons Who Are Blind, Visually Impaired or Otherwise Print Disable) ประเทศไทยก็ได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 โดยการตราพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2561 และได้มีการตรากฎหมายลำดับรองขึ้นใช้บังคับด้วย โดยกำหนดให้องค์กรที่ได้รับอนุญาตหรือได้รับการยอมรับมีอำนาจในการทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ งานอันมีลิขสิทธิ์เพื่อประโยชน์แก่คนพิการได้ แม้จะมีการกำหนดหลักเกณฑ์ในลักษณะดังกล่าวแต่ก็ยังมีความไม่ชัดเจนบางประการซึ่งอาจก่อให้เกิดปัญหาในการตีความได้ กล่าวคือ ขอบเขตของผู้ที่ได้รับความคุ้มครองตามข้อยกเว้นการละเมิดลิขสิทธิ์ การกำหนดขอบเขตขององค์กรที่ได้รับอนุญาตหรือได้รับการยอมรับ และหลักเกณฑ์การเข้าเป็นองค์กรที่ได้รับอนุญาตหรือได้รับการยอมรับ ดังนั้นในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ผู้เขียนจึงจะได้ศึกษาพระราชบัญญัติและกฎหมายลำดับรองดังกล่าวเปรียบเทียบกับสนธิสัญญามาร์ราเคชฯ และเปรียบเทียบกับกฎหมายว่าด้วยข้อยกเว้นการละเมิดลิขสิทธิ์ของประเทศอื่นบางประเทศ ได้แก่ ประเทศสหรัฐอเมริกา สหภาพยุโรป และประเทศอังกฤษ จากการศึกษาผู้เขียนเห็นว่ากฎหมายดังกล่าวควรต้องกำหนดหลักการให้เป็นไปตามสนธิสัญญามาร์ราเคชฯ และประเทศอื่น ทั้งนี้เพื่อให้เกิดความชัดเจนในการตีความ เพื่อเป็นการอำนวยความสะดวกคนพิการในการเข้าถึงงานอันมีลิขสิทธิ์ และเพื่อให้เกิดความสมดุลระหว่างประโยชน์ของเจ้าของลิขสิทธิ์กับประโยชน์สาธารณะ
DOI: 10.6084/m9.figshare.13311464
title: Xu et al., carbon data in hadal trench (JGR)

description: This dataset contain the raw data on orgnaic carbon content, stable and radiocarbon isotopes in two trenches, namely Kermadec and Atacama trench.<br>
DOI: 10.6084/m9.figshare.13311464.v3
title: Xu et al., carbon data in hadal trench (JGR)

description: This dataset contain the raw data on orgnaic carbon content, stable and radiocarbon isotopes in two trenches, namely Kermadec and Atacama trench.<br>
DOI: 10.6084/m9.figshare.13311464.v2
title: Xu et al., carbon data in hadal trench (JGR)

description: This dataset contain the raw data on orgnaic carbon content, stable and radiocarbon isotopes in two trenches, namely Kermadec and Atacama trench.<br>
DOI: 10.6084/m9.figshare.14050388
title: Support Material for Techs4Events

description: Technical report containing the database that served as support for the Techs4Event recommendation system.
DOI: 10.6084/m9.figshare.14050388.v2
title: Support Material for Techs4Events

description: Technical report containing the database that served as support for the Techs4Event recommendation system.
DOI: 10.6084/m9.figshare.14050388.v1
title: Support Material for Techs4Events

description: Technical report containing the database that served as support for the Techs4Event recommendation system.