cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.511
title: ผลกระทบของปริมาณแสงสว่างในห้อง ความสว่างและมุมเอียงของจอภาพ แอล.อี.ดีที่มีต่อสมรรถนะการพิมพ์งาน

description: ปัจจุบันคอมพิวเตอร์เป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ได้มีบทบาทในชีวิตประจำวันสำหรับการทำงานของมนุษย์ โดยมนุษย์ได้ใช้คอมพิวเตอร์สำหรับการทำงานที่หลากหลายสภาวะที่มีปริมาณแสงสว่างแตกต่างกัน ระดับปริมาณแสงที่สูงนั้นมักจะก่อให้เกิดปัญหาแสงบาดตาตามมา การปรับความสว่างของจอภาพและการเอียงหน้าจอไปในบางมุมเป็นวิธีการแก้ปัญหาการมองเห็นที่เกิดจากแสงบาดตาได้รวดเร็วที่สุด งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์ที่จะวิเคราะห์ถึงผลกระทบจากปัจจัยหลักที่ศึกษารวมถึงสมรรถนะของการพิมพ์งาน โดยพิจารณาจากเวลาที่ใช้ในการพิมพ์ตัวอักษร สำหรับสภาวะการทดลองที่ใช้จะถูกปรับให้เหมือนกับสภาพที่ใช้ในการทำงานในห้องทำงานทั่วไป ปริมาณแสงสว่างภายในห้องจะใช้อยู่ในช่วง 200 ถึง 1600 ลักซ์ ความสว่างจอภาพจะใช้ในช่วงที่สามารถปรับค่าบนหน้าจอได้ คือช่วง 0% ถึง 100% หรือ 67 ถึง 200 ในหน่วยแคนเดลาต่อตารางเมตร และมุมเอียงจอภาพจะใช้อยู่ในช่วง 0 ถึง 70 องศาวัดจากแนวดิ่งไปด้านหลัง โดยจะทำการทดสอบการพิมพ์ในชุดแบบทดสอบที่มีกลุ่มดัชนีความยากของชุดแบบทดสอบ 4 ระดับ โดยทั้ง 4 ปัจจัยนี้จะกำหนดให้เป็นปัจจัยที่ใช้ในการทดสอบ ผลการวิเคราะห์ทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 เมื่อใช้เวลาเฉลี่ยในการพิมพ์ตัวอักษรหนึ่งตัวเป็นตัวชี้วัดนั้นพบอันตรกิริยาที่เกิดขึ้นระหว่างมุมเอียงกับอีก 3 ปัจจัยที่เหลือได้แก่ ปริมาณแสงสว่างในห้อง ความสว่างจอภาพ และ กลุ่มดัชนีความยากของชุดแบบทดสอบ ในกรณีที่ใช้ตัวชี้วัดเป็นค่าสมรรถนะบุคคลนั้นจะพบอันตรกิริยาที่เกิดขึ้นระหว่างมุมเอียงและความสว่างจอภาพสำหรับผลการวิเคราะห์จากทุกๆอันตรกิริยานั้นพบว่าผลที่เกิดขึ้นนั้นสอดคล้องกับข้อแนะนำการใช้ปริมาณแสงสว่างในห้องสำหรับการใช้งานคอมพิวเตอร์ที่ 600 ลักซ์ โดยใช้มุมเอียงจอภาพที่อยู่ในช่วง 0-20 องศาหรือมากที่สุดคือ 30 องศาสำหรับการใช้งานคอมพิวเตอร์โดยความสว่างจอภาพนั้นควรใช้ที่ระดับ 50% หรือ 145 แคนเดลาต่อตารางเมตรขึ้นไป
DOI: 10.14457/cu.the.2014.512
title: ผลกระทบของระยะห่างการมองหน้าจอ แอล.อี.ดี. ขนาดตัวอักษร และมุมเอียงของจอภาพที่มีต่อสมรรถนะการรับรู้ตัวอักขระบนจอ

description: ปัจจุบันจอ LED ถูกนำมาใช้ประโยชน์ในด้านการแสดงข้อมูล และได้กลายมาเป็นตัวกลางสำคัญในการประมวลผลสารสนเทศของมนุษย์อีกด้วย ดังนั้นในงานวิจัยนี้จึงพิจารณาปัจจัยต่างๆ ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพของการรับรู้ข้อมูล ได้แก่ ปัจจัยด้านระยะห่างการมอง ขนาดตัวอักษร มุมเอียง รวมถึงประเภทของ Target เพื่อประเมินเวลาในการตอบสนอง ผลการทดลองจากผู้เข้าร่วมงานวิจัยทั้ง 10 คน พบว่าสถานการณ์ที่ยากขึ้นส่งผลให้เวลาในการตอบสนองเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ซึ่งหมายถึงสถานการณ์ที่มุมเอียงมีขนาดเพิ่มขึ้น รวมถึงขนาดความสูงของตัวอักษรที่มี Visual Angle ขนาดเล็ก และการรับรู้กลุ่มคำเมื่อเทียบกับตัวอักขระแบบเดี่ยว จึงทำให้เกิดความแตกต่างที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 สำหรับขนาดตัวอักษรที่อ่านได้อย่างชัดเจน พบว่าระยะห่างการมองไม่ส่งผลต่อเวลาในการตอบสนองอย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้ได้มีคำแนะนำในการออกแบบข้อมูลที่แสดงบนจอ โดยช่วงมุมเอียงที่เหมาะสมไม่ควรเกิน 45 องศา และความสูงของตัวอักษรควรมี Visual Angle ตั้งแต่ 16 MOA ขึ้นไป
DOI: 10.14457/cu.the.2014.513
title: ตัวเร่งปฏิกิริยาคาร์บอนที่ได้จากกระบวนการไพโรไลซิสยางรถยนต์ใช้แล้วสำหรับปฏิกิริยาของเอทานอล

description: งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาเกี่ยวกับคาร์บอนที่ได้จากกระบวนการไพโรไลซิสยางรถยนต์ใช้แล้วมาปรับปรุงให้มีความสามารถในการเร่งปฏิกิริยากับเอทานอลที่อุณหภูมิ 200-400 องศาเซลเซียส โดยเปรียบเทียบระหว่างการนำคาร์บอนมาปรับปรุงคุณภาพด้วยกรดไฮโดรคลอริกและกรดไนตริก กระตุ้นทางเคมีด้วยกรดฟอสฟอริกที่อุณหภูมิ 420 , 520 และ 620 องศาเซลเซียส จากนั้นใช้ดูดซับกรดซัลฟิวริกเพื่อเพิ่มความเป็นกรดในการทำปฏิกิริยากับเอทานอลจากการศึกษาพบว่า หลังจากกระตุ้นคาร์บอนให้เป็นถ่านกัมมันต์จะทำให้เกิดรูพรุนแบบมีโซพอร์ ถ่านกัมมันต์เหล่านี้เมื่อนำไปดูดซับกรดซัลฟิวริกและนำไปใช้เป็นตัวเร่งปฏิกิริยากับเอทานอลจะให้ผลิตภัณฑ์หลักเป็นเอทิลีน เนื่องจากเกิดเป็นปฏิกิริยาเอทานอลดีไฮเดรชัน โดยความเป็นกรดของตัวเร่งปฏิกิริยามีผลต่อร้อยละการเปลี่ยนแปลงของเอทานอล ที่อุณหภูมิในการเกิดปฏิกิริยา 400 องศาเซลเซียสมีผลต่อการเกิดเอทิลีนสูงสุด
DOI: 10.14457/cu.the.2014.514
title: การลดต้นทุนในกระบวนการชุบสีด้วยไฟฟ้าบนผิวรถบรรทุก

description: งานวิจัยนี้นำเสนอการประยุกต์ใช้วิถีทางแห่งซิกซ์ซิกมา เพื่อปรับปรุงกระบวนการชุบสีด้วยระบบไฟฟ้าในอุตสาหกรรมรถยนต์ งานวิจัยนี้ดำเนินงานตามขั้นตอน DMAIC ขั้นแรกของการปรับปรุงเริ่มจากระยะนิยามปัญหา ซึ่งเป้าหมายคือความหนาสีมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 20 ไมครอน และต้นทุนการผลิตที่ต่ำที่สุด ในระยะการวัด ผู้วิจัยได้วิเคราะห์ระบบการวัดพบว่ามีความผันแปรของระบบการวัดเทียบกับความผันแปรของกระบวนการเท่ากับร้อยละ 27.05 และวัดดัชนีความสามารถของกระบวนการ (Cpk) ได้เท่ากับ 0.49 จากนั้นระดมสมองเพื่อหาปัจจัยนำเข้าที่อาจส่งผลต่อค่าความหนาสีและต้นทุนทางการผลิต และจัดลำดับความสำคัญด้วยวิธีการให้คะแนนโดยทีมงาน ซึ่งปัจจัยที่มีผลต่อความหนาสีที่ได้เลือกศึกษาต่อไปได้แก่ ความเข้มข้นของสี เวลาและแรงดันไฟฟ้า ในระยะวิเคราะห์สาเหตุ ได้ออกแบบการทดลองแบบแฟคทอเรียลเพื่อทดสอบหาปัจจัยที่มีนัยสำคัญต่อความหนาสี พบว่าทุกปัจจัยมีผลต่อความหนาสี ส่วนต้นทุนการผลิตคิดมาจากความเข้มข้นของสีและแรงดันไฟฟ้าเท่านั้นที่มีผลต่อต้นทุนที่เกี่ยวข้องต่อคัน ถัดมาในระยะปรับปรุงมีการประยุกต์ใช้วิธีการพื้นผิวผลตอบแบบส่วนประสมกลาง เพื่อหาการปรับตั้งค่าปัจจัยนำเข้าเพื่อให้ค่าตอบสนองมีค่าความหนาสีที่ค่า 20 ไมครอนและต้นทุนทางการผลิตที่ต่ำที่สุด โดยตั้งค่าต่อไปนี้คือ ค่าความเข้มข้นสีชุบ17.5 เปอร์เซ็นต์ เวลาในการชุบ 5.5 นาที และแรงดันไฟฟ้าในการชุบ 329 โวลต์ ในระยะการควบคุมได้มีการปรับแผนควบคุมการตั้งค่าเครื่องจักรและวิธีการตรวจสอบความเข้มข้นของสีโดยใช้แบบฟอร์มในการตรวจสอบ และแผนภูมิ X-MR ในการติดตามตรวจสอบความคงที่ของค่าความหนาสี หลังจากการปรับปรุง ค่าความหนาสีเฉลี่ยของกระบวนการชุบสีด้วยไฟฟ้าข้อมูลเพิ่มขึ้นจาก 18.32 ไมครอน เป็น 19.76 ไมครอน และดัชนีความสามารถของกระบวนการ Cpk เพิ่มขึ้นจาก 0.49 เป็น 1.47 และสามารถลดต้นทุนทางการผลิตได้ร้อยละ 4 หรือเท่ากับ 2,599,400 บาทต่อปี
DOI: 10.14457/cu.the.2014.515
title: การลดความสูญเปล่าในสายการผลิตกล้องถ่ายรูปดิจิตอล

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อลดความสูญเปล่าในสายการผลิตกล้องถ่ายรูปดิจิตอลของโรงงานแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ที่ประกอบด้วยชิ้นส่วนหลากหลายและมีช่วงวงจรชีวิตที่สั้น โดยผลิตภัณฑ์จำแนกตามรุ่น แต่ละรุ่นจำแนกออกเป็นสีแต่ละสี งานวิจัยได้ศึกษากระบวนการผลิต ปริมาณความต้องการของลูกค้าย้อนหลัง ประเมินรอบเวลาการผลิตเทียบกับความต้องการของลูกค้า ดำเนินการปรับปรุงโดย (1) จัดกลุ่มกิจกรรมที่มีความคล้ายคลึงกันโดยจำแนกตามวิธีการปฏิบัติงาน เครื่องมือและอุปกรณ์ที่ใช้ ทักษะในการปฏิบัติงาน และชิ้นส่วนวัตถุดิบที่ใช้ (2) ฝึกพนักงานให้มีทักษะการปฏิบัติงานได้หลายหน้าที่ โดยเฉพาะการประกอบด้วยมือ (3) ปรับรูปแบบอุปกรณ์จับยึดชิ้นงานให้มีความหลากหลายเพื่อช่วยในการประกอบชิ้นงาน (4) ขจัดขั้นตอนการทำงานที่ไม่จำเป็น และ (5) การจัดสายการผลิตแบบขนานและการปรับสมดุลสายการผลิต ผลการศึกษาพบว่า (1) สามารถลดเวลาจากการเปลี่ยนรุ่นผลิตภัณฑ์ จาก 120 เป็น 20 นาที/รุ่นผลิตภัณฑ์ และเปลี่ยนสีผลิตภัณฑ์ จาก 20 เป็น 10 นาที/สีผลิตภัณฑ์ ตามลำดับ (2) รอบเวลาของกระบวนการผลิตลดลงจาก 42 เป็น 27 วินาที/ชิ้น ทำให้ผลผลิตเพิ่มขึ้นจาก 1520 เป็น 2400 ชิ้น/วัน โดยเพิ่มขึ้นจากเดิม 57.90 เปอร์เซ็นต์ (3) จำนวนพนักงานที่ใช้ในสายการผลิตลดลงจาก 55 เป็น 30 คน/สายการผลิต และ (4) อัตราผลผลิตด้านแรงงานเพิ่มขึ้นจาก 1.38 ผลิตภัณฑ์/คนชั่วโมง เป็น 2.03 ผลิตภัณฑ์/คนชั่วโมง โดยเพิ่มขึ้นจากเดิม 47.10 เปอร์เซ็นต์
DOI: 10.14457/cu.the.2014.516
title: ประสิทธิภาพของการใช้ไฮยาลูโรนิก แอซิด โดยการบริหารยาเข้าทางข้อต่อภาวะข้อเข่าเสื่อมภายหลังรับการผ่าตัดรักษาภาวะเอ็นไขว้หน้าหัวเข่าขาดในสุนัข

description: ภาวะข้อเสื่อมในสุนัข (canine osteoarthritis) ในปัจจุบันสามารถพบภาวะนี้ได้บ่อยครั้งในคลินิก โดยสาเหตุของภาวะดังกล่าวยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด การรักษาภาวะข้อเสื่อมในสัตว์โดยมากแล้วเป็นการรักษาเพื่อบรรเทาอาการโดยการใช้ยา และผลิตภัณฑ์เภสัชโภชนา ดังนั้นการทดสอบประสิทธิภาพของการใช้ไฮยาลูโรนิกแอซิด ผลิตภัณฑ์เภสัชโภชนา โดยการบริหารยาเข้าทางข้อ ในการรักษาภาวะข้อเข่าเสื่อม จึงเป็นการศึกษาที่น่าสนใจ เพื่อประโยชน์ในการนำมาใช้ทางคลินิก โดยการศึกษานี้ใช้สุนัขที่เข้ารับการผ่าตัดเอ็นไขว้หน้าหัวเข่าขาดจำนวน 16 ตัว แบ่งเป็น 2 กลุ่ม สุนัขกลุ่มที่หนึ่งจะได้รับ Hyaluronic acid (Hyalgan®) โดยการบริหารผลิตภัณฑ์เข้าทางข้อเข่า ส่วนสุนัขกลุ่มที่สองเป็นกลุ่มควบคุม ใช้คะแนนการกะเผลกของขา การลงน้ำหนักขา ภาพถ่ายทางรังสีวิทยา และระดับตัวชี้วัดทางชิวภาพ WF6 เป็นการประเมิณผลการศึกษา ผลการศึกษาพบว่ากลุ่ม HA มีคะแนนการกะเผลกของขา และการลงน้ำหนักของขาดีกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนการประเมินด้านอื่นๆ ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ตลอดระยะเวลาการศึกษาใน 8 สัปดาห์
DOI: 10.14457/cu.the.2014.517
title: ผลของยาสีฟันที่มีส่วนผสมของไซลิทอล ต่อการคืนแร่ธาตุสู่รอยโรคจำลองบนฟันน้ำนมในห้องปฏิบัติการ

description: ฟลูออไรด์เป็นสารที่ได้รับการยอมรับว่ามีส่วนช่วยในการป้องกันฟันผุ ปัจจุบันในประเทศไทยมียาสีฟันที่มีความเข้มข้นของฟลูออไรด์แตกต่างกัน บางชนิดได้เพิ่มสารชนิดอื่น เช่น ไซลิทอล และแคลเซียมแลคเตต เป็นต้น เพื่อหวังเพิ่มประสิทธิภาพของยาสีฟัน การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของยาสีฟันที่มีฟลูออไรด์ ยาสีฟันที่มีฟลูออไรด์ผสมไซลิทอล ยาสีฟันที่มีแคลเซียมแลคเตตผสมไซลิทอล ต่อรอยโรคฟันผุระยะเริ่มแรกบนผิวเคลือบฟันน้ำนม โดยการใช้เครื่องเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ระดับไมโครเมตรวิเคราะห์ค่าความหนาแน่นแร่ธาตุและความลึกรอยโรคฟันผุระยะแรกในฟันน้ำนมจำนวน 50 ซี่ซึ่งผ่านเกณฑ์คัดเข้า นำมาตัดให้เหลือผิวเคลือบฟันขนาด 1.5x1.5 มิลลิเมตร ทำให้เกิดรอยโรคฟันผุระยะแรกที่มีความลึก 100-150 ไมโครเมตร หลังจากนั้นนำไปผ่านการเลียนแบบสภาพการเปลี่ยนแปลงสภาวะความเป็นกรดด่างในช่องปากเป็นเวลา 7 วัน โดยมียาสีฟันกลุ่มทดลองคือ ยาสีฟันฟลูออไรด์ 500 ส่วนในล้านส่วน (โคโดโมไลออนเจล) ยาสีฟันฟลูออไรด์ 500 ส่วนในล้านส่วนผสมไซลิทอล (โคโดโมไลออนไซลิทอลพลัส) ยาสีฟันฟลูออไรด์ 1000 ส่วนในล้านส่วน (คอลเกตออริจินัล) ยาสีฟันแคลเซียมแลคเตตผสมไซลิทอล (โอเมกคิดส์) และมีกลุ่มควบคุมคือ น้ำลายเทียม เปรียบเทียบค่าความหนาแน่นแร่ธาตุและความลึกของรอยผุระยะแรก ก่อนและหลังการทดลองโดยใช้การวิเคราะห์สถิติค่าเฉลี่ยของกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่มสัมพันธ์กัน (Paired T-test) เปรียบเทียบร้อยละการเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นแร่ธาตุ และความลึกของรอยโรคฟันผุระยะแรกระหว่างกลุ่มโดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (one way ANOVA) โดยใช้ระดับนัยสำคัญที่ร้อยละ 95 ผลการศึกษาพบว่ายาสีฟันทุกชนิดไม่สามารถส่งเสริมการคืนกลับแร่ธาตุสู่รอยโรคฟันผุระยะแรกได้ ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญของร้อยละการเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นระหว่างกลุ่มยาสีฟัน (P=0.990) แต่พบความแตกต่างของร้อยละการเปลี่ยนแปลงความลึกของรอยโรคฟันผุระยะแรกระหว่างยาสีฟันฟลูออไรด์ 500 ส่วนในล้านส่วนและน้ำลายเทียม (P=0.040) การศึกษานี้พบว่ายาสีฟันฟลูออไรด์ 500 ส่วนในล้านส่วน มีแนวโน้มทำให้รอยโรคฟันผุระยะแรกดำเนินไปน้อยกว่ายาสีฟันฟลูออไรด์ 500 ส่วนในล้านส่วนผสมไซลิทอล ยาสีฟันฟลูออไรด์ 1000 ส่วนในล้านส่วนและยาสีฟันแคลเซียมแลคเตต ตามลำดับ แต่อย่างไรก็ดีไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อวัดค่าด้วยเครื่องเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ระดับไมโครเมตรภายใต้สภาวะที่กำหนด
DOI: 10.14457/cu.the.2014.518
title: ผลของโปรแกรมการเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายโดยเร็วต่อระยะเวลาในการใช้เครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤตอายุรกรรม

description: การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายโดยเร็วต่อระยะเวลาในการใช้เครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤตอายุรกรรมที่ใช้เครื่องช่วยหายใจ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยวิกฤตอายุรกรรม ที่ได้รับการใช้เครื่องช่วยหายใจและเข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยวิกฤตอายุรกรรมโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงตามคุณสมบัติที่กำหนด แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองกลุ่มละ 22 ราย โดยให้กลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่มมีความคล้ายคลึงกันในเรื่อง ระดับความรุนแรงของโรค (APACHAE score II) การวินิจฉัยโรคเบื้องต้น และระดับความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ ในขณะที่กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายโดยเร็ว ที่ผู้วิจัยประยุกต์มาพัฒนาโปรแกรมการเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายโดยเร็วในผู้ป่วยวิกฤตอายุรกรรมที่ใช้เครื่องช่วยหายใจ ตามแนวคิดการเคลื่อนไหวร่างกายของ Perme และ Chandrashekar (2009) ประกอบด้วยกิจกรรม 3 ระดับ ได้แก่ ระดับที่ 1 การเคลื่อนไหวบนเตียง ระดับที่ 2 การเคลื่อนไหวข้างเตียง ระดับที่ 3 การก้าวเดิน โปรแกรมการเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายโดยเร็วได้รับการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน มีค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหาเท่ากับ .80 สถิติที่ใช้ ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบไคสแควร์และสถิติทดสอบที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ระยะเวลาในการใช้เครื่องช่วยหายใจของกลุ่มทดลองภายหลังได้รับโปรแกรมการเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายโดยเร็วน้อยกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.519
title: ผลของการใช้รูปแบบพยาบาลเจ้าของไข้ต่อคุณภาพการดูแลตามการรับรู้ของญาติผู้ป่วยวิกฤตและความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพ

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบคุณภาพการดูแลตามรับรู้ของญาติผู้ป่วยวิกฤตระหว่างการพยาบาลปกติ และการใช้รูปแบบการพยาบาลเจ้าของไข้ และเปรียบเทียบความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพระหว่างการพยาบาลปกติ และการใช้รูปแบบการพยาบาลเจ้าของไข้ กลุ่มตัวอย่างมี 2 กลุ่ม 1) ญาติผู้ป่วยวิกฤตจำนวน 40 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม 20 คน และกลุ่มทดลอง 20 คน ได้รับการคัดเลือกโดยการจับคู่ เพศ อายุ กลุ่มโรค APACHE II score ของผู้ป่วยเป็นตัวกำหนด 2) กลุ่มพยาบาลวิชาชีพหอผู้ป่วยวิกฤตจำนวน 20 คน ได้รับการเลือกแบบเจาะจงตามคุณสมบัติที่กำหนด เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ รูปแบบพยาบาลเจ้าของไข้ในหอผู้ป่วยวิกฤต ประกอบด้วย คู่มือพยาบาลเจ้าของไข้สำหรับพยาบาลหอผู้ป่วยวิกฤตอายุรกรรมซึ่งสร้างและพัฒนาโดยผู้วิจัย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ 1) แบบสอบถามคุณภาพการดูแลตามการรับรู้ของญาติผู้ป่วยวิกฤต ผู้วิจัยสร้างและปรับปรุงตามแนวคิดของ Attree (1993) และ2) แบบสอบถามความพึงพอใจพยาบาลวิชาชีพผู้วิจัยสร้างและปรับปรุงตามแนวคิดของ Eriksen (1987) & Kritsotakis, et. al. (2010) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน ทดสอบค่า CVI ได้เท่ากับ .90 และ .88 ตามลำดับ และทดสอบความเที่ยงได้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของครอนบาคเท่ากับ .89 และ .88 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คุณภาพการดูแลตามรับรู้ของญาติผู้ป่วยวิกฤตอายุรกรรมโดยรวมทุกด้านจากการใช้รูปแบบพยาบาลเจ้าของไข้สูงกว่าการพยาบาลปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพหอผู้ป่วยวิกฤตอายุรกรรมโดยรวมทุกด้าน หลังใช้รูปแบบพยาบาลเจ้าของไข้สูงกว่าการพยาบาลปกติอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.520
title: การวิเคราะห์ต้นทุน-ประสิทธิผล และต้นทุนกิจกรรมการพยาบาลผู้ป่วยผ่าตัดถุงน้ำดีด้วยกล้องวีดีทัศน์ โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ต้นทุน-ประสิทธิผล และต้นทุนกิจกรรมการพยาบาลผู้ป่วยผ่าตัดถุงน้ำดีด้วยกล้องวีดีทัศน์ แบบวิธีมาตรฐาน 3 แผลและแบบแผลเดียว จำแนกตามระยะผ่าตัด กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย 1) กลุ่มตัวอย่างทุติยภูมิ (Secondary source) เป็นการเก็บรวบรวมข้อมูลในปีงบประมาณ พ.ศ. 2556 ได้แก่ แหล่งข้อมูลค่าใช้จ่ายหมวดค่าแรง, ทะเบียนคุมครุภัณฑ์การแพทย์ และโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่เก็บรวบรวมข้อมูลเวชภัณฑ์สิ้นเปลืองและข้อมูลผู้ป่วย และ2) กลุ่มตัวอย่างปฐมภูมิ (Primary source) ทำการเก็บรวบรวมข้อมูล 5 เดือน (ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2556 - กุมภาพันธ์ 2557) ได้แก่ บุคลากรทางการพยาบาล งานการพยาบาลผู้ป่วยผ่าตัด จำนวนรวมทั้งสิ้น 66 ราย ประกอบด้วย พยาบาลวิชาชีพ จำนวน 44 ราย และผู้ช่วยพยาบาล จำนวน 22 ราย และ ผู้ป่วยรับการผ่าตัดถุงน้ำดีด้วยกล้องวีดีทัศน์ จำนวน 30 ราย เครื่องมือทั้งหมด ได้ความตรงตามเนื้อหา เท่ากับ 1 และ ได้ค่าความเที่ยง เท่ากับ 0.9 เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการ 1) สังเกตบุคลากรทางการพยาบาลปฏิบัติกิจกรรมการพยาบาลแก่ผู้ป่วยที่ได้รับการผ่าตัดถุงน้ำดีด้วยกล้องวีดีทัศน์ และ 2) จากการที่ผู้ป่วยตอบแบบสอบถามคุณภาพชีวิตด้วยตนเอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและค่าคะแนนอรรถประโยชน์ ผลการศึกษา พบว่า 1. ต้นทุน-ประสิทธิผลของการผ่าตัดถุงน้ำดีด้วยกล้องวีดีทัศน์ แบบแผลเดียวมีอัตราส่วนต้นทุนประสิทธิผล(CER) ต่ำกว่าแบบวิธีมาตรฐาน 3 แผล เท่ากับ 39,584 และ 39,684 บาท ตามลำดับ 2. ต้นทุนกิจกรรมการพยาบาลผู้ป่วยผ่าตัดถุงน้ำดีด้วยกล้องวีดีทัศน์ แบบวิธีมาตรฐาน 3 แผลและแบบแผลเดียว จำแนกตามระยะผ่าตัด พบว่า ระยะผ่าตัดมีต้นทุนสูงสุด เท่ากับ 1,280 และ1,143 บาท/ราย ตามลำดับ รองลงมาคือ กิจกรรมการพยาบาลระยะก่อนผ่าตัดมีต้นทุน เท่ากับ 435 และ 430 บาท/ราย ตามลำดับ และกิจกรรมการพยาบาลระยะหลังผ่าตัดมีต้นทุนต่ำสุดคือ 69.7 และ 71.6 บาท/ราย ตามลำดับ เมื่อพิจารณาในภาพรวม พบว่า แบบแผลเดียวมีต้นทุนกิจกรรมการพยาบาล เท่ากับ 1,644 บาท/ราย ในขณะที่แบบวิธีมาตรฐาน 3 แผล มีต้นทุนกิจกรรมการพยาบาล เท่ากับ 1,785 บาท/ราย และแบบแผลเดียวใช้เวลาโดยรวมน้อยกว่าแบบวิธีมาตรฐาน 3 แผล โดยแบบแผลเดียว ใช้เวลา 582 นาที/ราย ในขณะที่แบบวิธีมาตรฐาน 3 แผล ใช้เวลา 631 นาที/ราย ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.521
title: ความต้องการการดูแลของผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อมระยะเริ่มต้น ระยะกลาง และระยะสุดท้าย

description: การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาความต้องการการดูแลของผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อมระยะเริ่มต้น ระยะกลางและระยะสุดท้าย โดยใช้แนวคิดความต้องการการดูแลผู้ป่วยสมองเสื่อมของ McWalter (1994) กลุ่มตัวอย่างคือผู้สูงอายุทั้งเพศชายและเพศหญิงที่มีอายุตั้งแต่ 60 ปีขึ้นไป ที่มารับบริการในแผนกผู้ป่วยนอกและได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์ ว่ามีภาวะสมองเสื่อมจำนวนทั้งหมด 160 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบประเมินสมรรถภาพสมองเบื้องต้นฉบับภาษาไทย (MMSE T - 2002) แบบประเมินระดับความรุนแรงของสมอง (CDR scale) แบบประเมินความต้องการการดูแลของผู้ป่วยสมองเสื่อม (Care Need Assessment in Dementia) ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ ได้ค่าความตรงตามเนื้อหา เท่ากับ .87 ค่าความเที่ยง เท่ากับ .97 ข้อมูลที่ได้นำไปวิเคราะห์ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและความแปรปรวนตัวเดียวแบบวัดซ้ำ (Anova) ผลการวิจัยสรุปดังนี้ 1. ผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อมจำนวน 160 ราย พบเพศหญิง 108 ราย คิดเป็นร้อยละ 68 มีอายุเฉลี่ย 72.5 ปี มีอายุอยู่ระหว่าง 71 - 80 ปี และ 81 - 90 ปี มากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 74 มีโรคประจำตัว 3 โรคคือ เบาหวาน ความดันโลหิตสูงและไขมันในเลือดสูง คิดเป็นร้อยละ 25 2. ผู้ป่วยสมองเสื่อมทั้ง 160 ราย จำแนกตามระยะ ได้แก่ ระยะเริ่มต้น 65 ราย คิดเป็นร้อยละ 41 ระยะปานกลาง 52 ราย คิดเป็นร้อยละ 32 และระยะสุดท้าย 43 ราย คิดเป็นร้อยละ 26.9 3. ความต้องการการดูแลในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อจำแนกตามระดับความต้องการ พบว่า ความต้องการการดูแล มาก คือ ความต้องการการดูแลด้านการใช้ชีวิตในชุมชน ด้านความคิดความจำ ด้านการมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมและด้านการดูแลบ้าน 4. ผลการเปรียบเทียบความต้องการการดูแลระหว่างกลุ่มผู้สูงอายุทั้ง 3 ระยะ พบว่า มีค่าเฉลี่ยความต้องการการดูแล ด้านการดูแลบ้าน ของผู้ป่วยสมองเสื่อมกลุ่มระยะเริ่มต้น มากกว่า กลุ่มระยะสุดท้าย ที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.522
title: ผลของโปรแกรมการให้ข้อมูล การสร้างแรงจูงใจ และการพัฒนาทักษะต่อความรุนแรงของโรคข้อเข่าเสื่อมและน้ำหนักตัวในผู้สูงอายุ โรคข้อเข่าเสื่อมที่มีน้ำหนักเกิน

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองเพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการให้ข้อมูล การสร้างแรงจูงใจ และการพัฒนาทักษะต่อความรุนแรงจากความปวดของโรคข้อเข่าเสื่อมและน้ำหนักตัวในผู้สูงอายุโรคข้อเข่าเสื่อมน้ำหนักเกิน กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุโรคข้อเข่าเสื่อมที่มีน้ำหนักเกินเข้ารับการรักษาแผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลปทุมธานี จำแนกเป็นกลุ่มทดลอง 20 รายและกลุ่มควบคุม 20 ราย โดยจับคู่ให้มีความคล้ายคลึงกันในเรื่องเพศ อายุ และค่าดัชนีมวลกาย เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ โปรแกรมการให้ข้อมูล การสร้างแรงจูงใจ และการพัฒนาทักษะ กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการให้ข้อมูล การสร้างแรงจูงใจ และการพัฒนาทักษะเป็นเวลา 5 สัปดาห์ โดยกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยายโดยหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ค่าเฉลี่ยความรุนแรงของโรคข้อเข่าเสื่อมหลังได้รับโปรแกรมการให้ข้อมูล การสร้างแรงจูงใจและการพัฒนาทักษะลดลงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ค่าเฉลี่ยของน้ำหนักตัวในผู้สูงอายุโรคข้อเข่าเสื่อมน้ำหนักเกินหลังได้รับโปรแกรมการให้ข้อมูล การสร้างแรงจูงใจ และการพัฒนาทักษะลดลงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. ค่าเฉลี่ยความรุนแรงของโรคข้อเข่าเสื่อมกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการให้ข้อมูล การสร้างแรงจูงใจและการพัฒนาทักษะลดลงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ระดับ .05 4. ค่าเฉลี่ยของน้ำหนักตัวในผู้สูงอายุโรคข้อเข่าเสื่อมน้ำหนักเกินกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการให้ข้อมูล การสร้างแรงจูงใจ และการพัฒนาทักษะลดลงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.523
title: ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยด้านความเจ็บป่วย การสนับสนุนทางสังคม การจัดการตนเอง กลวิธีการเผชิญปัญหา ความร่วมมือในการใช้ยา กับภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยด้านความเจ็บป่วย การสนับสนุนทางสังคม การจัดการตนเอง กลวิธีการเผชิญปัญหา ความร่วมมือในการใช้ยา กับภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่เข้ารับการรักษาในคลินิกผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ และโรงพยาบาลสุรินทร์ จำนวน 150 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างโดยการสุ่มแบบเจาะจงตามคุณสมบัติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินการสนับสนุนทางสังคม แบบประเมินการจัดการตนเอง แบบประเมินกลวิธีการเผชิญปัญหา แบบประเมินความร่วมมือในการใช้ยา และแบบประเมินภาวะซึมเศร้า ที่ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิและนำเครื่องมือไปทดลองใช้ได้ค่าความเที่ยงเท่ากับ .93, .74, .92, .67 และ .81 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และสถิติไควสแควร์ ผลการวิจัยพบว่าผู้ป่วยเบาหวานมีคะแนนภาวะซึมเศร้าเฉลี่ยเท่ากับ 16.36 (SD=7.89) กล่าวคือ มีภาวะซึมเศร้า 73 คน (48.7%) และไม่มีภาวะซึมเศร้า 77 คน (51.3%) เพศ สถานภาพสมรส ระยะเวลาการป่วย ภาวะแทรกซ้อนเรื้อรังของโรคเบาหวาน และระดับ HbA1C ไม่มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ส่วนรายได้ การสนับสนุนทางสังคม การจัดการตนเอง และกลวิธีการเผชิญปัญหา มีความสัมพันธ์ทางลบกับภาวะซึมเศร้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r=-.277,-.477,-.275 และ -.344 ตามลำดับ) ส่วนความร่วมมือในการใช้ยามีความสัมพันธ์ทางลบกับภาวะซึมเศร้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r=-.196)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.524
title: ผลของโปรแกรมการจัดกิจกรรมตามแนวคิดมอนเตสซอรี่ต่อภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุในศูนย์พัฒนาการจัดสวัสดิการสังคมผู้สูงอายุ

description: การวิจัยเชิงทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการจัดกิจกรรมตามแนวคิดมอนเตสซอรี่ต่อภาวะซึมเศร้า ของผู้สูงอายุในศูนย์พัฒนาการจัดสวัสดิการสังคมผู้สูงอายุ โดยใช้แนวคิดของ Montessori (2011) กลุ่มตัวอย่างคือผู้สูงอายุที่มีภาวะซึมเศร้าเล็กน้อยถึงปานกลาง จำนวน 40 คน กลุ่มทดลองจำนวน 20 คน และกลุ่มควบคุมจำนวน 20 คน จับคู่ในด้านเพศ ช่วงอายุ และระดับภาวะซึมเศร้า กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการจัดกิจกรรมตามแนวคิดมอนเตสซอรี่ ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการบริการตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ โปรแกรมการจัดกิจกรรมตามแนวคิดมอนเตสซอรี่ สร้างโดยผู้วิจัยประกอบด้วย คู่มือการดำเนินโปรแกรมการจัดกิจกรรมตามแนวคิดมอนเตสซอรี่ สำหรับบุคลากรและผู้ดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะซึมเศร้า ได้รับการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบวัดความเศร้าในผู้สูงอายุของไทย (Thai Geriatric Depression Scale) (กลุ่มฟื้นฟูสมรรถภาพสมอง, 2537) มีค่าความเที่ยงเท่ากับ .93 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติทดสอบที (t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ค่าเฉลี่ยคะแนนภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุภายหลังได้รับโปรแกรมการจัดกิจกรรมตามแนวคิดมอนเตสซอรี่ต่ำลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ค่าเฉลี่ยคะแนนภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุหลังได้รับโปรแกรมการจัดกิจกรรมตามแนวคิดมอนเตสซอรี่ต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการบริการตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.525
title: ปัจจัยทำนายความเหนื่อยล้าของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย เพื่อศึกษาความสัมพันธ์และความสามารถในการทำนาย ระหว่างตัวแปร ระดับความรุนแรงของภาวะหัวใจล้มเหลว ระดับโพแทสเซียมในเลือด ระดับความดันหลอดเลือดแดงเฉลี่ย อาการหายใจลำบาก ระดับฮีโมโกลบิน อาการนอนไม่หลับ ภาวะซึมเศร้า ความสามารถในการมีกิจกรรมทางกาย กับความเหนื่อยล้าของผู้ป่วยหัวใจล้มเหลวที่เข้ารับการรักษาที่หน่วยผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ และโรงพยาบาลตำรวจ จำนวน 154 คน ที่ได้จากการเลือกแบบเจาะจงตามคุณสมบัติที่กำหนด เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินความเหนื่อยล้า แบบประเมินอาการหายใจลำบาก แบบประเมินอาการนอนไม่หลับ แบบประเมินภาวะซึมเศร้า แบบประเมินความสามารถในการมีกิจกรรมทางกาย ซึ่งได้รับการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ และตรวจสอบความเที่ยงของแบบประเมิน ได้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของครอนบราคเท่ากับ .86, .93, .90, .92, และ .86 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน (Pearson’s product moment correlation) และใช้สถิติถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน (Stepwise multiple regression) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. กลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยหัวใจล้มเหลวมีความเหนื่อยล้าอยู่ในระดับปานกลาง (mean = 4.93, SD = 2.06) 2. อาการหายใจลำบาก อาการนอนไม่หลับ และภาวะซึมเศร้ามีความสัมพันธ์ทางบวกกับความเหนื่อยล้าของกลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยหัวใจล้มเหลวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .732, .500 และ .391 ตามลำดับ) 3. ความสามารถในการมีกิจกรรมทางกายมีความสัมพันธ์ทางลบกับความเหนื่อยล้าของกลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยหัวใจล้มเหลวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = - .262) 4. ระดับโพแทสเซียมในเลือด ความดันหลอดเลือดแดงเฉลี่ย และระดับฮีโมโกลบินไม่มีความสัมพันธ์กับความเหนื่อยล้าของกลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยหัวใจล้มเหลว อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 5. อาการหายใจลำบาก ภาวะซึมเศร้า และระดับโพแทสเซียมในเลือดสามารถร่วมกันทำนายความเหนื่อยล้าของผู้ป่วยหัวใจล้มเหลว ได้ร้อยละ 57.20 (R2 = .572) และสร้างสมการในรูปคะแนนมาตรฐานได้ดังนี้ ความเหนื่อยล้าของผู้ป่วยหัวใจล้มเหลว = .689 (อาการหายใจลำบาก) + .136 (ภาวะซึมเศร้า) +.120 (ระดับโพแทสเซียมในเลือด)