cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.569
title: การศึกษาเพื่อประเมินประสิทธิผลของโลชั่นที่มีสารสกัดจากน้ำยางพารา (Hevea Brasiliensis extract) ในการลดริ้วรอยแห่งวัยบริเวณหางตา,การศึกษาแบบสุ่มเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมโดยปิดสองข้าง

description: ที่มาและวัตถุประสงค์: โลชั่นที่มีสารสกัดจากน้ำยางพารามีส่วนประกอบหลัก คือ Beta-glucan, N-Acetyl Glucosamine สามารถช่วยกระตุ้นการทำงานของเซลล์ไฟโบรบลาส และยังทำให้ผิวหนังมีความชุ่มชื้น เพิ่มความอ่อนเยาว์ ยังไม่เคยมีการศึกษาใดใช้สารสกัดนี้เพื่อช่วยลดริ้วรอยแห่งวัยบริเวณหางตา ในการศึกษานี้จึงเพื่อประเมินประสิทธิผลของโลชั่นที่มีสารสกัดจากน้ำยางพารา (Hevea Brasiliensis extract) ในการลดริ้วรอยแห่งวัยบริเวณหางตาโดยเปรียบเทียบระหว่างใบหน้าซีกที่ได้รับสารสกัดจากยางพาราและยาหลอกในคนเดียวกัน วิธีการศึกษา: ผู้ที่มีริ้วรอยแห่งวัยบริเวณหางตาทั้งสองข้างพอๆ กันระดับน้อยถึงปานกลาง จำนวน 38 คน สุ่มทายาโดยแบ่งใบหน้าของผู้ร่วมศึกษาเป็น 2 ซีก ใช้วิธีสุ่มใบหน้าซีกหนึ่งทาโลชั่นที่มีสารสกัดจากน้ำยางพารา (Hevea Brasiliensis extract) อีกซีกหนึ่งทาโลชั่นที่ไม่มีสารสกัดจากน้ำยางพารา โดยทายาบนใบหน้าแต่ละข้างปริมาณครั้งละ 5 หยดหรือ 2.5 กรัมโดยประมาณวันละ 2 ครั้ง เช้า และ ก่อนนอนเปรียบเทียบใบหน้าแต่ละข้างด้วยภาพถ่ายจากกล้องถ่ายรูป VISIA, วัดริ้วรอยด้วย visiometer และประเมินความพึงพอใจของผู้เข้าร่วมวิจัยด้วยแบบสอบถามก่อนและหลังการรักษาที่ 1, 3, 6 เดือน ผลการศึกษา: ส่วนใหญ่ของผู้เข้าร่วมวิจัยจำนวน 36 คนที่เข้าร่วมวิจัยจบจบโครงการมีสภาพผิวหน้าดีขึ้นและพึงพอใจกับผลการใช้โลชั่นนี้ พบว่าการประเมินริ้วรอยจากใบหน้าด้านข้างที่ถ่ายด้วย VISIA พบว่าในข้างที่ทาโลชั่นที่มีสารสกัดจากยางพาราหลังทาโลชั่นเป็นเวลา 3 เดือน ริ้วรอยลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยค่า p value = 0.046 เมื่อเปรียบเทียบกับข้างเดียวกันก่อนทาโลชั่น ผู้เข้าร่วมวิจัย 2 คนไม่สามารถเข้าร่วมวิจัยจนจบโครงการโดยผู้เข้าร่วมวิจัย 1 คนไม่สามารถมาตรวจติดตามได้ อีก 1 คนขอถอนตัวจากการศึกษาเนื่องจากมีอาการระคายเคืองภายหลังทายา สรุปผล: สารสกัดจากน้ำยางพารา (Hevea Brasiliensis extract) อาจมีศักยภาพในการช่วยลดริ้วรอยแห่งวัยชนิดตื้นโดยจะต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมอย่างละเอียดต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2014.570
title: ภาวะหมดไฟในการทำงานและปัจจัยที่เกี่ยวข้องในผู้แทนยาบริษัทยาข้ามชาติ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาวะหมดไฟและปัจจัยที่เกี่ยวข้องในผู้ประกอบอาชีพผู้แทนยาที่ทำงานในบริษัทยาข้ามชาติและได้ลงทะเบียนภายใต้การดูแลของสมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์ โดยเป็นการศึกษาเชิงพรรณนา แบบตัดขวาง ณ จุดเวลาหนึ่ง ประชากรกลุ่มตัวอย่างคือผู้แทนยาบริษัทยาข้ามชาติ จำนวน 273 คน ทำการเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม ดำเนินการเก็บข้อมูลในช่วงเดือน มีนาคม-พฤษภาคม 2557 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือแบบสอบถามชนิดตอบด้วยตนเอง ประกอบด้วย ปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยการทำงาน แบบวัดภาวะหมดไฟในการทำงาน Maslach Burnout Inventory-General Survey (MBI-GS) ฉบับภาษาไทย วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพทำโดยการหา ค่าความถี่ ร้อยละและทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างภาวะหมดไฟกับปัจจัยที่เกี่ยวข้องโดยใช้สถิติไคสแควร์ ผลการวิจัย พบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงมีจำนวน 177 คนคิดเป็นร้อยละ 65.1 อายุเฉลี่ยกลุ่มตัวอย่างเท่ากับ 32.1 ปี ส่วนใหญ่มีภาวะหมดไฟในการทำงานด้านความอ่อนล้าทางอารมณ์ในระดับต่ำคิดเป็นร้อยละ 53.1 ภาวะหมดไฟในการทำงานด้านการเมินเฉยต่องานส่วนใหญ่อยู่ในระดับปานกลางคิดเป็นร้อยละ 40.3 และองค์ประกอบด้านความสามารถในการทำงานพบว่ากลุ่มประชากรส่วนใหญ่มีภาวะหมดไฟในระดับสูงคิดเป็นร้อยละ 55.3 ปัจจัยส่วนบุคคลที่มีความสัมพันธ์กับภาวะหมดไฟระดับสูงด้านความอ่อนล้าทางอารมณ์ คือ สถานะการมีบุตร ปัจจัยการทำงานที่มีความสัมพันธ์กับภาวะหมดไฟระดับสูงด้านความอ่อนล้าทางอารมณ์ คือ ความรู้สึกต่อปริมาณยอดขายที่ทางบริษัทตั้งไว้ เบี้ยเลี้ยงและสวัสดิการที่ได้รับ ความรู้สึกไม่สบายใจเวลาที่ติดต่อขายยา การสนับสนุนจากองค์กร ความเพียงพอของการมีเวลาส่วนตัว ความเพียงพอของการมีเวลานอนหลับ ความเพียงพอของการมีเวลาให้ครอบครัว ความพึงพอใจในอาชีพผู้แทนยา การเคยคิดลาออกจากอาชีพผู้แทนยา ปัจจัยการทำงานที่มีความสัมพันธ์กับภาวะหมดไฟระดับสูงด้านการเมินเฉยต่องาน คือ ความรู้สึกไม่สบายใจเวลาที่ติดต่อขายยา การสนับสนุนจากองค์กร การมีที่ปรึกษาเมื่อประสบปัญหาในการทำงาน ความพึงพอใจในการฝึกอบรมเพิ่มเติมของบริษัท ความสามารถเรียนรู้และใช้เทคโนโลยีให้เกิดประโยชน์กับอาชีพผู้แทนยา ความพึงพอใจในอาชีพผู้แทนยา การเคยคิดลาออกจากอาชีพผู้แทนยา และปัจจัยการทำงานที่มีความสัมพันธ์กับภาวะหมดไฟระดับสูงด้านความสามารถในการทำงาน คือ ความสามารถเรียนรู้และใช้เทคโนโลยีให้เกิดประโยชน์กับอาชีพผู้แทนยา ผู้วิจัยเสนอแนะว่าการฝึกอบรมเรียนรู้เพิ่มเติมในงานที่ตนเองรับผิดชอบอาจช่วยลดระดับภาวะหมดไฟในการทำงานของผู้แทนยาได้
DOI: 10.14457/cu.the.2014.910
title: สมรรถนะของโครงต้านแรงดัดคอนกรีตเสริมเหล็กไร้ความเหนียวภายใต้แผ่นดินไหวรุนแรง

description: ในอดีตกรุงเทพมหานครไม่มีกฎหมายบังคับให้ต้องออกแบบอาคารต้านทานแรงแผ่นดินไหว แต่จากข้อมูลทางธรณีวิทยาในปัจจุบันพบว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเกิดแผ่นดินไหวรุนแรงในบริเวณจังหวัดใกล้เคียง จึงเริ่มมีกฎหมายด้านแผ่นดินไหวใช้บังคับตั้งแต่ปี 2550 ทำให้เกิดความวิตกกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของอาคารเก่า งานวิจัยนี้ศึกษาพฤติกรรมการสั่นไหว และความเสียหายในช่วงไร้เชิงเส้นของอาคารภายใต้แผ่นดินไหวรุนแรง โดยอาคารไม่ได้ถูกออกแบบต้านทานแรงแผ่นดินไหว เพื่อให้สอดคล้องกับสภาพอาคารจริงที่ก่อสร้างก่อนกฎหมายแผ่นดินไหวเริ่มบังคับ การศึกษาพิจารณาอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กตัวอย่างสูง 4 ชั้นและ 10 ชั้น รวมทั้งพิจารณาผลของความไม่สม่ำเสมอของความสูงชั้น ใช้การวิเคราะห์โครงสร้างภายใต้แผ่นดินไหวแบบอินอีลาสติกเชิงเวลา (inelastic dynamic analysis) โดยการจําลองพฤติกรรมส่วนโครงสร้างหลังการครากในแบบจําลองคอมพิวเตอร์ ด้วยโปรแกรม Perform 3D ระดับความเสียหายที่เกิดขึ้นในโครงสร้างจะประเมินตามมาตรฐาน ASCE 41-13 การศึกษานี้จะสังเคราะห์คลื่นแผ่นดินไหวจำนวน 26 คลื่นเป็นตัวแทนคลื่นแผ่นดินไหวที่อาจเกิดในกรุงเทพมหานคร จากรอยเลื่อนเจดีย์ 3 องค์ในจังหวัดกาญจนบุรี การวิเคราะห์ไม่คำนึงถึงผลของผนังก่ออิฐ การเสื่อมถอยของสติฟเนสและกำลังของส่วนโครงสร้างเมื่อเกิดความเสียหาย ผลการวิเคราะห์ที่ได้นำไปสู่การอภิปรายพฤติกรรมความเสียหายของอาคาร และแนวโน้มความรุนแรงของระดับความเสียหายของอาคารที่อาจเกิดขึ้นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว
DOI: 10.14457/cu.the.2014.911
title: การปรับปรุงวิสัยสามารถและการจัดสรรสเปกตรัมในโครงข่ายเฟมโตเซลล์โดยกลยุทธ์ราคา, ความยุติธรรม และคุณภาพของบริการ

description: ในปัจจุบันความต้องการปริมาณการใช้ข้อมูลในระบบโครงข่ายเซลล์ลูลาร์มีเพิ่มมากขึ้น เนื่องจากมีอุปกรณ์ที่สามารถรองรับการใช้งานพร้อมโปรแกรมประยุกต์ที่หลากหลาย จึงทำให้เกิดปริมาณการรับส่งข้อมูลจำนวนมากที่สถานีฐานแมโครเซลล์ ส่งผลให้ความเร็วในการรับส่งข้อมูลของผู้ใช้งานลดลง ดังนั้นสถานีฐานเฟมโตเซลล์จึงเป็นทางเลือกหนึ่งในการแก้ปัญหา ซึ่งสามารถลดปริมาณการรับส่งข้อมูลจำนวนมากที่สถานีฐานแมโครเซลล์ รวมถึงสามารถเพิ่มความจุช่องสัญญาณและแก้ไขปัญหารัศมีการครอบคลุมของสัญญาณที่เข้าไม่ถึงสำหรับผู้ใช้งาน อย่างไรก็ตามปัญหาการแทรกสอดของสัญญาณระหว่างสถานีฐานแมโครเซลล์และสถานีฐานเฟมโตเซลล์จะเกิดขึ้นหากใช้ความถี่เดียวกัน ซึ่งปัญหานี้สามารถแก้ไขได้โดยการจัดสรรสเปกตรัมแบบแบ่งความถี่ระหว่างสถานีฐานแมโครเซลล์กับสถานีฐานเฟมโตเซลล์ แต่ยังมีปัญหาในการคำนวณหาอัตราส่วนการจัดสรรสเปกตรัมที่เหมาะสมสำหรับสถานีฐานแมโครเซลล์และสถานีฐานเฟมโตเซลล์ว่าควรเป็นจำนวนเท่าใด รวมถึงในการคำนวณหาจำนวนช่องสัญญาณย่อยที่เหมาะสมสำหรับสถานีฐานเฟมโตเซลล์ แต่ในงานวิจัยที่ผ่านมามีการใช้การจัดสรรสเปกตรัมแบบคงที่ (FSA) ซึ่งกำหนดอัตราส่วนสำหรับการจัดสรรสเปกตรัม และจำนวนช่องสัญญาณย่อยแบบคงที่ โดยไม่เปลี่ยนแปลงตามการเพิ่มขึ้นของจำนวนเฟมโตเซลล์ในโครงข่าย วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงเสนอการหาอัตราส่วนที่เหมาะสมของสเปกตรัมที่เฟมโตเซลล์และแมโครเซลล์สามารถนำไปใช้งานได้ เมื่อจำนวนสถานีฐานเฟมโตเซลล์เพิ่มขึ้นในโครงข่าย รวมทั้งหาจำนวนช่องสัญญาณย่อยที่เหมาะสมสำหรับเฟมโตเซลล์ และปรับปรุงวิสัยสามารถในโครงข่าย โดยใช้กลยุทธ์ด้านราคามาพิจารณา เพื่อให้ผู้ให้บริการได้รับรายได้สูงสุด พร้อมทั้งพิจารณาความยุติธรรมและคุณภาพของบริการสำหรับผู้ใช้งานด้วย ซึ่งพบว่าวิธีที่นำเสนอนั้น ได้ค่าเฉลี่ยความจุช่องสัญญาณทั้งหมดในโครงข่ายมากกว่าวิธี FSA ในช่วงแรกของจำนวนเฟมโตเซลล์ แต่หลังจากนั้นจะน้อยกว่าวิธี FSA และเมื่อพิจารณาทางด้านค่าบริการพบว่า วิธีที่เสนอมีค่าบริการเมื่อใช้เฟมโตเซลล์ถูกกว่าแมโครเซลล์เสมอที่ทุกจำนวนเฟมโตเซลล์ ซึ่งจะดึงดูดให้ผู้ใช้บริการสนใจที่จะใช้บริการเฟมโตเซลล์มากขึ้น นอกจากนี้รายได้สูงสุดของผู้ให้บริการสำหรับวิธีที่เสนอนั้นมากกว่าวิธี FSA ทั้งหมดที่ทุกจำนวนเฟมโตเซลล์ และสุดท้าย เราได้จำนวนช่องสัญญาณย่อยที่เหมาะสมเพื่อนำไปใช้วางแผนในการจัดสรรสเปกตรัมอย่างมีประสิทธิภาพ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.912
title: การปรับเวลาให้ตรงกันที่มีความซับซ้อนต่ำและมีประสิทธิภาพการใช้พลังงานสำหรับโครงข่ายเซนเซอร์ไร้สายใต้น้ำแบบเคลื่อนที่ได้

description: การปรับเวลาให้ตรงกันเป็นองค์ประกอบที่สำคัญของการบริการหลายอย่างในโครงข่ายเซนเซอร์ไร้สาย โดยมีเป้าหมายให้นาฬิกาของโนดรอบข้างตรงกันกับโนดหัวหน้ากลุ่ม โพรโทคอลการปรับเวลาให้ตรงกันสำหรับโครงข่ายเซนเซอร์ภาคพื้นดินได้ถูกศึกษาค้นคว้าและวิจัยอย่างแพร่หลาย ในขณะที่โครงข่ายเซนเซอร์ไร้สายใต้น้ำมีการศึกษาและวิจัยค่อนข้างจำกัด อีกทั้งยังไม่สามารถนำเอาแนวคิดจากโครงข่ายภาคพื้นดินมาใช้งานได้โดยตรง เนื่องจากโครงข่ายเซนเซอร์ไร้สายใต้น้ำมีคุณลักษณะเฉพาะ เช่น เวลาประวิงการแพร่กระจายที่ยาวนาน การเคลื่อนที่ของโนดเซนเซอร์และไม่สามารถรับสัญญาณ GPS ได้ ด้วยเหตุนี้การปรับเวลาให้ตรงกันในโครงข่ายเซนเซอร์ไร้สายใต้น้ำจึงได้รับความสนใจและมีการวิจัยเพิ่มมากขึ้นโดยมุ่งเน้นไปที่การออกแบบขั้นตอนการปรับเวลาโดยเฉพาะ โพรโทคอล MU-Sync เป็นตัวอย่างหนึ่งของโพรโทคอลการปรับเวลาให้ตรงกันที่ถูกออกแบบมาสำหรับโครงข่ายเซนเซอร์ไร้สายใต้น้ำ คุณสมบัติที่สำคัญของ MU-Sync คือมีความซับซ้อนต่ำ สะดวกแก่การนำไปใช้งานและประยุกต์ใช้กับในสภาพแวดล้อมโครงข่ายได้หลากหลาย อย่างไรก็ตามในบางสถานการณ์ที่โนดหัวหน้ากลุ่มและโนดรอบข้างมีการเคลื่อนที่เข้าหากันหรือออกจากกันในระหว่างการแลกเปลี่ยนข่าวสาร เป็นเหตุให้การคำนวณเวลาประวิงการแพร่กระจายมีความผิดพลาด ส่งผลทำให้การประมาณค่า skew และ offset ผิดพลาด เพื่อลดข้อบกพร่องนี้ผู้วิจัยจึงเสนอวิธีการเพิ่มประสิทธิภาพของ MU-Sync โดยเรียกว่า EMU-Sync ซึ่งมีการคำนวณค่า skew และ offset จากทั้งสองมุมมองทั้งฝั่งโนดหัวหน้ากลุ่มและโนดรอบข้าง การทำเช่นนี้สามารถลดความผิดพลาดของการประมาณค่าเวลาประวิงการแพร่กระจายได้ ซึ่งผลการจำลองแสดงให้เห็นว่า EMU-Sync มีประสิทธิภาพที่ดีกว่า MU-Sync ทั้งในแง่ของความแม่นยำในการประมาณค่าและประสิทธิภาพการใช้พลังงาน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.913
title: การคาดการณ์จำนวนผู้โดยสารของระบบขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครด้วยแบบจำลองอุปสงค์โดยตรง

description: การขยายตัวพื้นที่เมืองของกรุงเทพมหานครเป็นไปอย่างรวดเร็วและไร้ขอบเขต ซึ่งทำให้เกิดปัญหาการจราจรติดขัดอย่างกว้างขวาง จึงจำเป็นต้องพัฒนาระบบขนส่งมวลชนให้รองรับความต้องการในการเดินทางที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามในอดีตที่ผ่านมาพบว่าระบบรถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครมีการใช้งานระบบที่เกิดขึ้นจริงมีปริมาณต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้ ดังนั้นงานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อคาดการณ์จำนวนผู้โดยสารของระบบขนส่งมวลชน และศึกษาตัวแปรที่จะส่งผลต่อจำนวนผู้โดยสารด้วยแบบจำลองอุปสงค์โดยตรงซึ่งเป็นแบบจำลองที่ใช้แนวทางการพัฒนาพื้นที่รอบสถานีมาปรับใช้ในการคาดการณ์ ซึ่งข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์แบบจำลองประกอบไปด้วย 3 ปัจจัย คือ ปัจจัยด้านการใช้พื้นที่รอบสถานี ปัจจัยด้านจำนวนประชากรรอบสถานี และปัจจัยด้านลักษณะและการให้บริการของระบบขนส่งมวลชน จากผลการศึกษาพบว่าตัวแปรหลักที่ส่งผลต่อจำนวนผู้โดยสาร ประกอบไปด้วย การใช้พื้นที่อาคารเป็นสำนักงานและบริษัท ห้างสรรพสินค้า ความยาวถนนรอบสถานี จำนวนประชากรรอบสถานี ความจุจุดจอดแล้วจร จำนวนเส้นทางรถประจำทาง ประเภทเส้นทางของระบบรถขนส่งมวลชน และประเภทของสถานี และเมื่อพิจารณาความคลาดเคลื่อนของจำนวนผู้โดยสารคาดการณ์และจำนวนผู้โดยสารจริงนั้นพบว่าแบบจำลองอุปสงค์โดยตรงนั้นให้ผลที่ยอมรับได้ เมื่อเปรียบเทียบกับแบบจำลองต่อเนื่อง 4 ขั้นตอนที่นิยมใช้ในการคาดการณ์จำนวนผู้โดยสารในปัจจุบัน เนื่องจากมีความคลาดเคลื่อนไม่แตกต่างจากกันมากนั้น สำหรับงานวิจัยนี้ยังมีข้อจำกัดในเรื่องของจำนวนสถานีตัวอย่าง สถานีที่นำมาวิเคราะห์แบบจำลองเป็นสถานีในเมืองในขณะที่สถานีคาดการณ์เป็นสถานีชานเมือง และแบบจำลองไม่สามารถอธิบายจำนวนผู้โดยสารได้หากมีเส้นทางอื่นแข่งขัน สุดท้ายสำหรับงานวิจัยในอนาคตควรจะเพิ่มจำนวนสถานีตัวอย่าง พร้อมกับเพิ่มจำนวนสถานีชานเมืองมาใส่ในแบบจำลองเพื่อให้ผลการคาดการณ์ที่ได้มีความถูกต้องมากยิ่งขึ้นไป
DOI: 10.17632/2thyw4yzb8.1
title: Data for: Photochemical consequences of prolonged hydrological drought: A model assessment of the Lower Lakes of the Murray-Darling Basin (Southern Australia)

description: Chemical data and photochemical parameters of the studied Australian lakes
DOI: 10.18141/1543132
title: Computed Tomography Scanning and Geophysical Measurements of the FutureGen FGA-1 Core

description: Carbon Storage TRS
DOI: 10.14457/cu.the.2014.571
title: ความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือของคนงานโรงงานเครื่องปั้นดินเผาและเซรามิกในจังหวัดราชบุรี

description: วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือของคนงานโรงงานเครื่องปั้นดินเผาและเซรามิกในจังหวัดราชบุรี วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาเชิงพรรณนา ณ จุดใดจุดหนึ่ง กลุ่มตัวอย่างคือ คนงานโรงงานเครื่องปั้นดินเผาและเซรามิกในจังหวัดราชบุรีจำนวน 422 คน จากโรงงานเครื่องปั้นดินเผาและเซรามิกในจังหวัดราชบุรีจำนวน 20 โรงงาน เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ตามแบบสอบถามเกี่ยวกับปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยจากการทำงาน ปัจจัยจากการทำงานบ้านหรืองานอดิเรก และประวัติผิวหนังอักเสบบริเวณมือ ที่ดัดแปลงมาจาก Nordic occupational skin questionnaire จากนั้นตรวจร่างกายและถ่ายภาพผิวหนังบริเวณมือของคนงาน เก็บข้อมูลในเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน 2557 ได้แบบสอบถามที่สามารถนำมาวิเคราะห์ข้อมูลจำนวน 415 ชุด คิดเป็นอัตราการตอบกลับร้อยละ 83.0 ผลการศึกษา: ความชุกของโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือของคนงานโรงงานเครื่องปั้นดินเผาและเซรามิกในจังหวัดราชบุรี คือ ร้อยละ 48.7 ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือ ได้แก่ เพศชาย อายุที่มากขึ้น และประวัติผิวหนังอักเสบจากการแพ้โลหะ ส่วนปัจจัยจากการทำงาน ปัจจัยจากการทำงานบ้านหรืองานอดิเรก ไม่พบความสัมพันธ์กับโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือ สรุป: อุตสาหกรรมเครื่องปั้นดินเผาและเซรามิกในจังหวัดราชบุรีพบความชุกของโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือค่อนข้างสูง ควรมีความร่วมมือระหว่างคนงาน ผู้ประกอบการ และบุคลากรด้านอาชีวอนามัย ในการจัดการทางด้านอาชีวอนามัยในสถานที่ทำงาน มีการให้ความรู้เรื่องโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือ การดูแลและทำความสะอาดผิวหนังบริเวณมือแก่คนงาน ได้แก่ การล้างมือเท่าที่จำเป็น การเลือกผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดผิวหนังบริเวณมือ และการใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวหนังบริเวณมือ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.572
title: ความชุก และปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะวิตกกังวล และซึมเศร้าในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียมทางหน้าท้องในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย

description: การศึกษาวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงพรรณนา ณ.จุดเวลาใด เวลาหนึ่ง (Cross-Sectional Descriptive study) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุก (Prevalence) และปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะวิตกกังวล และภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนัก ที่มีทวารเทียมทางหน้าท้อง ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนัก ที่ได้รับการผ่าตัดเปิดทวารเทียมทางหน้าท้อง ที่มารับบริการตรวจรักษาที่แผนกผู้ป่วยนอก คลินิกศัลยกรรม ตึก ภปร.ชั้น 6 จำนวน 80 ราย ตั้งแต่ เดือนพฤษภาคม จนถึง เดือนตุลาคม พ.ศ. 2557 โดยให้ผู้ป่วยตอบแบบสอบถามทั้งหมด 4 ส่วน ด้วยตนเอง ได้แก่ 1) ข้อมูลทั่วไปและข้อมูลด้านการรักษา 2) แบบสอบถามความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง 3) แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม 4) แบบวัดภาวะวิตกกังวลและภาวะซึมเศร้า Thai-HADS การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบ Chi-Square test สหสัมพันธ์ของเพียรสัน (Pearson Correlation) และใช้สถิติ Multivariate Logistic Regression analysis เพื่อหาปัจจัยทำนายภาวะวิตกกังวลและภาวะซึมเศร้าโดยกำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ผลการศึกษาพบว่ากลุ่มตัวอย่างในการศึกษาครั้งนี้ มีความชุกของภาวะวิตกกังวล ร้อยละ 35 และความชุกของภาวะซึมเศร้าร้อยละ 10 และพบว่าปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะวิตกกังวลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) ได้แก่ อายุ ระยะเวลาในการเจ็บป่วย ระยะเวลาที่มีทวารเทียม ภาวะแทรกซ้อนที่ผู้ป่วยหรือกลุ่มตัวอย่างให้ความสำคัญในเรื่อง การเข้าสังคม ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง และการสนับสนุนทางสังคม และปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) ได้แก่ ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง และการสนับสนุนทางสังคม และมีปัจจัยที่ทำนายภาวะวิตกกังวล ได้แก่ อายุตั้งแต่ 60 ปีขึ้นไป (OR=5.07; 95%CI=1.57-16.42) ระยะเวลาในการเจ็บป่วยน้อยกว่า 6 เดือน (OR=5.19; 95%CI=1.14-23.64) และระยะเวลาที่มีทวารเทียมน้อยกว่า 3 เดือน (OR=4.96, 95%CI=1.58-15.58) แต่ไม่สามารถหาปัจจัยทำนายของภาวะซึมเศร้าได้เนื่องจากไม่ตรงตามเงื่อนไขที่มีผู้ป่วยแค่ 8 case เท่านั้น ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง และการสนับสนุนทางสังคมเป็นปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะวิตกกังวล และภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียมทางหน้าท้อง ดังนั้นการส่งเสริมความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง และการสนับสนุนทางสังคม อาจจะช่วยลดภาวะวิตกกังวลและภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่ได้รับการผ่าตัดเปิดทวารเทียมทางหน้าท้องได้
DOI: 10.14457/cu.the.2014.573
title: การศึกษาแบบสุ่มเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมโดยปิดทั้งสองข้าง ผลของการได้รับวิตามินดีเสริมในผู้ป่วยไวรัสตับอักเสบซีชนิดเรื้อรังต่อการเปลี่ยนแปลงของระดับไซโตไคน์ที่เกี่ยวเนื่องกับการเพิ่มพังผืดในตับ

description: ความสำคัญและที่มาของปัญหางานวิจัย การให้วิตามินดีเสริมพบว่าสามารถลดการสร้างไซโตไคน์ที่เกี่ยวเนื่องกับการอักเสบลงได้ อีกทั้งยังสามารถลดการเกิดพังผืดภายในเนื้อตับได้เช่นกัน ซึ่งมีหลักฐานการศึกษาจากหลายๆการศึกษาทั้งในห้องทดลองปฏิบัติการและในสัตว์ทดลองสนับสนุนข้อมูลดังกล่าวของวิตามินดี ซึ่งอธิบายผ่านการยับยั้งการเพิ่มจำนวนของ hepatic stellate cells (HSCs) ซึ่งที่ผ่านมายังไม่มีการศึกษาใดที่ศึกษาเรื่องการให้วิตามินดีเสริมในในผู้ป่วยไวรัสตับอักเสบซีเรื้อรังที่มีภาวะขาดวิตามินดี ว่าจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงต่อระดับไซโตไคน์ที่เกี่ยวเนื่องกับการเพิ่มพังผืดในตับมาก่อน วัตถุประสงค์ เพื่อจะศึกษาถึงผลของการได้รับวิตามินดีเสริมในผู้ป่วยไวรัสตับอักเสบซีชนิดเรื้อรังที่มีภาวะขาดวิตามินดีต่อการเปลี่ยนแปลงของระดับ TGF-β1 เมื่อรับประทานต่อเนื่อง 6 สัปดาห์เปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม โดยวิธีการวัดระดับ TGF-β1 ในซีรัม ระเบียบวิธีการวิจัย ผู้ป่วยไวรัสตับอักเสบซีชนิดเรื้อรังที่มีภาวะขาดวิตามินดีจำนวนทั้งสิ้น 54 ราย ทำการแบ่งเป็นสองกลุ่มด้วยวิธีแบบสุ่ม กลุ่มแรกได้รับวิตามินดีเสริมจำนวน 27 รายตามแนวทางการให้วิตามินดีที่กำหนดไว้ กลุ่มที่สองได้รับยาหลอก 27 ราย ทำการวัดระดับ 25 (OH) vitamin D และ TGF-β1 ในเลือดที่เริ่มต้นก่อนการศึกษาและที่ 6 สัปดาห์ที่สิ้นสุดการศึกษา ผลการวิจัย ที่เริ่มต้นของการศึกษา ระดับ 25 (OH) vitamin D มีค่าใกล้เคียงกันทั้งสองกลุ่มและไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (19.5 ± 5.3 นาโนกรัมต่อมิลลิลิตร และ 18.2 ± 5.5 นาโนกรัมต่อมิลลิลิตร, p = 0.36 ตามลำดับ) เช่นเดียวกับระดับ TGF-β1 ที่พบว่าไม่มีความแตกต่างกันในทั้งสองกลุ่ม เมื่อประเมินที่ 6 สัปดาห์ของการศึกษาพบว่าในกลุ่มที่ได้รับวิตามินดีเสริมระดับ 25 (OH) vitamin D กลับมาอยู่ในเกณฑ์ที่ปกติคือเท่ากับ 45.6±13.2 นาโนกรัมต่อมิลลิลิตร แต่กลับไม่พบความเปลี่ยนแปลงของระดับ 25 (OH) vitamin D ในกลุ่มที่ได้รับยาหลอกเท่ากับ 18.6±5.1 นาโนกรับต่อมิลลิลิตร ซึ่งแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &lt; 0.001) ระดับความแตกต่างค่าเฉลี่ยก่อนและหลัง (mean difference) ของ TGF-β1 ในกลุ่มที่ได้รับวิตามินดีเสริมมีค่าที่ลดลงจากก่อนการรักษาเท่ากับ -29.1 ± 22.3 พิโคกรัมต่อมิลลิลิตร เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มที่ได้รับยาหลอกที่มีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นเท่ากับ 57.1±107.5 พิโคกรัมต่อมิลลิลิตร ซึ่งแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.012) สรุป การให้วิตามินดีเสริมในผู้ป่วยไวรัสตับอักเสบซีเรื้อรังให้มีระดับ 25 (OH) vitamin D กลับมาอยู่ในเกณฑ์ที่ปกติอาจช่วยชะลอการเกิดพังผืดภายในตับได้ผ่านกลไกที่ทำให้เกิดความสมดุลของไซโตไคน์ที่เกี่ยวข้องกับการสร้างพังผืด ผลจากการศึกษานี้ช่วยสนับสนุนสมมติฐานและหลักฐานจากห้องทดลองปฏิบัติการและสัตว์ทดลองก่อนหน้านี้ว่าการให้วิตามินดีเสริมสามารถลดการสร้างพังผืดในตับลงได้
DOI: 10.14457/cu.the.2014.574
title: การศึกษาการสนับสนุนทางสังคมและการปรับตัวของมารดาเด็กออทิสติกที่นำเด็กมารับการรักษาแบบผู้ป่วยนอก ณ สถาบันราชานุกูล

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา โดยการศึกษาวิจัย ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง (Cross-sectional Study) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสนับสนุนทางสังคมและการปรับตัวของมารดาเด็กออทิสติก และปัจจัยที่เกี่ยวข้อง โดยเก็บข้อมูลจากมารดาเด็กออทิสติกที่อายุระหว่าง 3 ถึง 7 ปี ที่นำเด็กมารับการรักษาแบบผู้ป่วยนอก ณ สถาบันราชานุกูล จำนวน 92 ราย เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ 1) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไปของมารดาและบุตร 2) แบบสอบถามการปรับตัวของมารดาเด็กออทิสติก พัฒนาโดย ประพา หมายสุข 3) แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม The Personal Resource Questionnaire : PRQ Part II ของ Brand and Weinert แปลโดยสุภาพ ชุณวิรัตน์ ใช้สถิติเชิงพรรณนาในการอธิบายลักษณะทั่วไปของกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ร้อยละ ความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติเชิงอนุมานในการทดสอบความสัมพันธ์ของการสนับสนุนทางสังคมกับการปรับตัวของมารดาเด็กออทิสติก ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการปรับตัว และปัจจัยพยากรณ์ โดยใช้สถิติ Pearson correlation, Independent samples t-test, One way ANOVA และ Simple and Multiple Regression Analysis. ผลการศึกษา พบว่า ระดับการสนับสนุนทางสังคมและการปรับตัวของมารดาเด็กออทิสติกอยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ย 66.09 และ 153.47 ตามลำดับ ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการปรับตัวของมารดาเด็กออทิสติก คือ อายุของบุตร และอายุของมารดา โดยพบว่า มารดาที่มีบุตรอายุมากกว่าหรือเท่ากับ 6 ปี ขึ้นไป มีการปรับตัวโดยรวมและด้านความสามารถในการเลี้ยงดูบุตรมากกว่ามารดาที่มีบุตรอายุระหว่าง 4 ปี 1 เดือน ถึง 5 ปี 11 เดือน (p &lt;0.05) มารดาที่มีบุตรอายุมากกว่าหรือเท่ากับ 6 ปี ขึ้นไป มีการปรับตัวด้านการยอมรับต่อสภาพบุตรมากกว่ามารดาที่มีบุตรอายุน้อยกว่าหรือเท่ากับ 4 ปี (p &lt;0.05) และมารดาที่มีอายุอยู่ในช่วง 31-40 ปี มีการปรับตัวด้านการรับผิดชอบต่ออนาคตบุตรมากกว่ามารดาที่อายุน้อยกว่าหรือเท่ากับ 30 ปี (p &lt;0.05) การสนับสนุนทางสังคมมีความสัมพันธ์กับการปรับตัวของมารดาเด็กออทิสติก (p &lt;0.01) และการสนับสนุนทางสังคมเป็นปัจจัยที่สามารถพยากรณ์การปรับตัวของมารดา ได้ร้อยละ 17 (p &lt;0.05) จากการศึกษาครั้งนี้ชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของอายุบุตรและมารดา รวมทั้งการสนับสนุนทางสังคมที่มีผลต่อการปรับตัวของมารดาเด็กออทิสติก ซึ่งสามารถนำไปใช้ประโยชน์ในทางปฏิบัติและงานวิจัยต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2014.575
title: การศึกษาการแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทส ในการคาดเดาการได้ประโยชน์จากการรักษาเสริมด้วยยาเคมีบำบัดสูตรที่มีอ๊อกซาลิพลาตินร่วมกับฟลูโอโรยูราซิลเทียบกับการได้ฟลูโอโรยูราซิลเพียงชนิดเดียวในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะที่สาม

description: วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาการแสดงออกของยีนไธมิดิเลท ซินเทสในการคาดเดาประโยชน์จากการรักษาด้วยยาเคมีบำบัดสูตรที่มีอ๊อกซาลิพลาตินร่วมกับฟลูโอโรยูราซิลเทียบกับการรักษาด้วยฟลูโอโรยูราซิลเพียงชนิดเดียว ในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะที่สาม โดยดูอัตราการรอดชีวิตโดยปลอดโรคที่ 5 ปี วิธีดำเนินการ: เก็บข้อมูลจากเวชระเบียน และภาพถ่ายทางรังสีวิทยาย้อนหลังและไม่พบการกระจายไปยังอวัยวะอื่น ในกลุ่มประชากรที่เป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะที่สามตั้งแต่ 1 มกราคม 2548 ถึง 31 ธันวาคม 2552 และได้รักษาเสริมด้วยยาเคมีบำบัด และย้อมชิ้นเนื้อเพื่อหาค่าการแสดงออกของ ไธมิดิไดเลท ซินเทส ผลการศึกษา: ผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะที่สาม 128 ราย กลุ่มที่มีการแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทสสูงมีร้อยละ 32.8 จากการติดตาม 5 ปี พบว่า ผู้ป่วยกลุ่มนี้ จะมีอัตราการรอดชีวิตโดยปลอดโรคที่ 5 ปี ร้อยละ 61.9 เมื่อเทียบกับร้อยละ 65.1 ในกลุ่มที่มีการแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทสต่ำ ( p=0.722 ) กลุ่มที่ได้ยาอ๊อกซาลิพลาตินร่วมด้วยมีอัตราการรอดชีวิตโดยปลอดโรคที่ 5 ปีดีกว่าการได้ฟลูโอโรยูราซิลชนิดเดียว ( ร้อยละ 70.6 เทียบกับ 59.7, p=0.21) เมื่อจำแนกตามการแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทส กลุ่มที่ได้รับอ๊อกซาลิพลาตินร่วมด้วยจะมีอัตราการรอดชีวิตโดยปลอดโรคที่ 5 ปีดีกว่าได้ฟลูโอโรยูราซิลชนิดเดียวเมื่อมีการแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทสสูง แต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (ร้อยละ 71.4 เทียบกับ 52.4, p=0.204, แตกต่างกันร้อยละ 19) และจะเห็นความแตกต่างน้อยกว่าถ้ามีการแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทสต่ำ (ร้อยละ 70 เทียบกับ 62.5, p=0.487, แตกต่างกันร้อยละ 7.5) สรุปผลการศึกษา: การแสดงออกของไธมิดิเลท ซินเทสอาจจะเป็นปัจจัยคาดเดาการได้รับประโยชน์ของการเพิ่มอ๊อกซาลิพลาตินในสูตรการรักษาเสริมในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะที่สาม