cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1358
title: การควบคุมแรงสำหรับการเจียระไนพลอยด้วยเครื่องเจียระไนพลอยจุฬาแบบอัตโนมัติ

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษา ออกแบบ และพัฒนาระบบควบคุมตำแหน่งและแรงทางอ้อม สำหรับควบคุมการทำงานของเครื่องเจียระไนพลอยจุฬาแบบอัตโนมัติ ในงานเจียระไนพลอยแบบอัตโนมัติ เครื่องเจียระไนพลอยจุฬาแบบอัตโนมัติประกอบด้วยการเคลื่อนที่แบบควบคุมตำแหน่ง 4 แกน และการควบคุมแบบ เปิด-ปิด 2 แกน คือการหมุนจานเจียระไนและการส่ายเข้า-ออกของจานเจียระไน โดยที่สามารถเจียระไนพลอยได้หลายเม็ดพร้อมกัน นอกจากนี้ขนาดและรูปร่างของพลอยที่ได้จะมีขนาดและคุณภาพความเงาที่ใกล้เคียงเท่ากัน ในงานวิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการพัฒนาตัวควบคุมตำแหน่งการเคลื่อนที่ให้มีความรู้สึกของแรงแบบผ่อนตามในขณะที่กดพลอย และทดสอบระบบควบคุมแรงกดที่พัฒนาขึ้นนี้โดยใช้พลอยชนิด คิวบิค เซอร์โคเนีย ที่มีความแข็งระดับ 8.5 โดยการหาแบบจำลองสภาพแวดล้อมของ การเจียระไนพลอยก่อน และหาพารามิเตอร์ที่เหมาะสมสำหรับการเจียระไนขัดขึ้นเงาของพลอยชนิดนี้ พร้อมหาขนาดขอบเขตช่วงของแรงกดที่รู้สึกได้จากตัวควบคุมแรงที่พัฒนาขึ้น แล้วนำค่าพารามิเตอร์ที่หาได้ทั้งหมดนี้มาทดลองเจียระไนพลอยเพื่อให้พลอยที่ได้มีขนาดและความเงาที่ใกล้เคียงกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1359
title: แขนกล 6 องศาอิสระ 2 แขน ที่ทำงานแบบแขนกลนำและแขนกลตามแบบมีแรงสะท้อนกลับ สำหรับงานขนาดเล็ก

description: งานวิจัยนี้เป็นการพัฒนาหุ่นยนต์แขนกลนำ-แขนกลตาม 2 แขน สำหรับนำมาใช้ทำงานขนาดเล็กที่มีความแม่นยำในระดับ 0.5 มิลลิเมตร การเคลื่อนที่ของแขนกลตามมี 2 รูปแบบคือ โหมดหยาบสำหรับเคลื่อนที่เข้าไปในพื้นที่ทำงานได้รวดเร็ว และโหมดละเอียดสำหรับเคลื่อนที่ในพื้นที่ทำงานได้อย่างแม่นยำและควบคุมตำแหน่งได้สะดวก นอกจากนี้ผู้ใช้งานสามารถเปิดการทำงานของฟังก์ชันสร้างขอบเขตกำแพงเสมือน เพื่อเป้าหมายในการจำกัดการเคลื่อนที่ไม่ให้แขนกลตามชนกับสิ่งกีดขวางนอกพื้นที่ทำงาน และสามารถใช้ตำแหน่งปลายแขนกลตาม 2 ข้างกำหนดตำแหน่งและขนาดของขอบเขตกำแพงเสมือนร่วมกันได้ จากการทดลองเปรียบเทียบได้ว่าแขนกลตามตัวใหม่มีความถูกต้องและความแม่นยำใกล้เคียงแขนกลตามตัวเก่า และการทำงานของหุ่นยนต์แขนกลนำ-แขนกลตาม 2 แขนในโหมดละเอียดมีความแม่นยำตรงตามวัตถุประสงค์ของงานวิจัย นอกจากนี้การทดลองการทำงานร่วมกันของหุ่นยนต์แขนกลนำ-แขนกลตาม 2 แขนภายใต้สถานการณ์จำลองการใช้งานจริง แสดงให้เห็นว่าหุ่นยนต์แขนกลที่พัฒนาขึ้นมานี้สามารถนำไปใช้ทำงานขนาดเล็กได้จริง
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1360
title: ขอบเขตตรึงเสมือนแบบแฮปติกสำหรับช่วยการทำงานแบบแขนกลนำและแขนกลตาม

description: วิทยานิพนธ์นี้เป็นการพัฒนากำแพงเสมือนสำหรับระบบแขนกลนำและแขนกลตามแบบมีแรงสะท้อนกลับ เพื่อเพิ่มความแม่นยำในการทำงานและป้องกันการออกนอกบริเวณที่กำหนด โดยกำแพงเสมือนที่นำเสนอสามารถแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มกำแพงเสมือนเคลื่อนที่ได้ซึ่งคำนวณระยะการเคลื่อนที่ที่คาดว่าจะเกิดขึ้นจากเงื่อนไขบางประการ และกลุ่มกำแพงเสมือนแบบสมการซิกมอยด์ซึ่งเขียนความสัมพันธ์ระหว่างแรงจากกำแพงเสมือนและตำแหน่งของปลายแขนกลในรูปแบบสมการซิกมอยด์ จากการทดลองแสดงให้เห็นว่ากำแพงเสมือนทั้ง 2 กลุ่มสามารถช่วยเพิ่มความสะดวกในการทำงานและลดระยะระหว่างตำแหน่งของปลายแขนกลและขอบเขตบริเวณห้ามเข้าถึงได้ และเมื่อทำการปรับพารามิเตอร์บางตัวสามารถป้องกันการล้ำแนวเข้าสู่บริเวณห้ามเข้าถึงได้
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1361
title: การแสดงออกของยีนที่ควบคุมการแปลรหัสในซิโนวิโอไซต์จากผู้ป่วยโรคข้อเข่าเสื่อม

description: โรคข้อเข่าเสื่อม เกิดจากการเสื่อมสลายไปของกระดูกอ่อนผิวข้อ ซึ่งอาจเป็นผลมาจากการแสดงออกของยีนที่เปลี่ยนแปลงไปในซิโนวิโอไซต์ จากการศึกษาข้อมูลไมโครอาร์เรย์ โดยใช้เทคโนโลยีชีวสารสนเทศเปรียบเทียบการแสดงออกของยีนในเยื่อบุข้อระหว่างผู้ป่วยโรคข้อเข่าเสื่อม (n=10) และกลุ่มควบคุม (n=9) พบว่ามีอย่างน้อย 4,816 ยีน มีการแสดงออกแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ จากนั้นจึงเลือกยีนที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการถอดรหัสและแปลรหัส ได้แก่ ATF3 DPH5 eIF4G2 และ SBP2 มาศึกษาระดับการแสดงออกของแต่ละยีนด้วยวิธี real-time PCR เพื่อใช้เปรียบเทียบและยืนยันผลที่ได้จากไมโครอาร์เรย์ โดยใช้ตัวอย่างอาร์เอ็นเอที่สกัดได้จากน้ำไขข้อ และซิโนวิโอไซต์ในน้ำไขข้อที่ผ่านการเพาะเลี้ยงเซลล์ ซึ่งได้จากผู้ป่วยโรคข้อเข่าเสื่อม 10 ราย และกลุ่มควบคุม 5 ราย จากผล real-time PCR พบว่า ระดับการแสดงออกของ eIF4G2 DPH5 และ SBP2 จากตัวอย่างน้ำไขข้อ มีการแสดงออกแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างผู้ป่วยโรคข้อเข่าเสื่อมกับกลุ่มควบคุม (P &lt; 0.05) โดย DPH5 eIF4G2 และ SBP2 มีการแสดงออกเพิ่มขึ้นในผู้ป่วย ซึ่ง eIF4G2 และ SBP2 มีทิศทางการแสดงออกสวนทางกับข้อมูลที่ได้จากไมโครอาร์เรย์ ส่วน ATF3 ที่ได้จากน้ำไขข้อพบว่ามีการแสดงออกไม่แตกต่างกันระหว่างผู้ป่วยโรคข้อเข่าเสื่อมกับกลุ่มควบคุม (P &gt; 0.05) ในระดับที่การแสดงออกของ ATF3 ที่ได้จากตัวอย่างเพาะเลี้ยงเซลล์ มีการแสดงออกเพิ่มขึ้นในผู้ป่วย (P &lt; 0.01) ซึ่งตรงข้ามกับผลของไมโครอาร์เรย์ ที่ ATF3 มีการแสดงออกลดลง แต่ DPH5 eIF4G2 และ SBP2 จากตัวอย่างซิโนวิโอไซต์ที่ผ่านการเพาะเลี้ยงเซลล์ กลับมีการแสดงออกไม่แตกต่างกันระหว่างผู้ป่วยโรคข้อเข่าเสื่อมกับกลุ่มควบคุม (P &gt; 0.05) ความแตกต่างของข้อมูลที่ได้จากการทำ real-time PCR จากตัวอย่างน้ำไขข้อ และซิโนวิโอไซต์ที่ผ่านการเพาะเลี้ยงเซลล์ กับไมโครอาร์เรย์ คาดว่าอาจเกิดจากความแตกต่างของตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา รวมถึงผลบวกลวงที่อาจเกิดขึ้นในไมโครอาร์เรย์
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1362
title: ผลของสารก่อการจับก้อนและวิธีการทำแห้งต่อสมบัติเชิงหน้าที่ของโปรตีนเข้มข้นจากถั่วเขียวและถั่วอะซูกิ

description: ศึกษาผลของสารก่อการจับก้อน (กรดไฮโดรคลอริกและกรดซิตริก) ต่อสมบัติเชิงหน้าที่ของโปรตีนเข้มข้นจากถั่วเขียวและถั่วอะซูกิ โดยพบว่าโปรตีนเข้มข้นจากถั่วเขียวและถั่วอะซูกิที่ได้จากการตกตะกอนโปรตีนด้วยกรดทั้งสองชนิดที่ปรับค่า pH เท่ากับ 5.0 และตามด้วย 4.5 ได้ร้อยละผลผลิตโปรตีนเข้มข้นมากกว่าการตกตะกอนโปรตีนที่ pH เพียงค่าเดียว จากการตรวจสอบรูปแบบโปรตีนด้วย SDS-PAGE พบว่าโปรตีนเข้มข้นจาก ถั่วเขียวที่ตกตะกอนด้วยกรดแต่ละชนิดมีรูปแบบโปรตีนคล้ายคลึงกัน แต่แตกต่างจากรูปแบบโปรตีนเข้มข้นจากถั่ว อะซูกิ ในด้านองค์ประกอบทางเคมีและสมบัติเชิงหน้าที่ พบว่าโปรตีนเข้มข้นจากถั่วชนิดเดียวกันที่ตกตะกอนด้วยกรดไฮโดรคลอริกและกรดซิตริกมีปริมาณความชื้นและไขมันไม่แตกต่างกัน (p &gt; 0.05) แต่มีปริมาณโปรตีน เถ้าและคาร์โบไฮเดรตแตกต่างกัน (p ≤ 0.05) โดยโปรตีนเข้มข้นจากถั่วทั้งสองชนิดที่ตกตะกอนด้วยกรดไฮโดรคลอริกมีปริมาณโปรตีนมากกว่าโปรตีนเข้มข้นที่ตกตะกอนด้วยกรดซิตริกอย่างมีนัยสำคัญ (p ≤ 0.05) โปรตีนเข้มข้นจากถั่วเขียวและถั่วอะซูกิที่ตกตะกอนด้วยกรดไฮโดรคลอริกมีความสามารถในการละลาย ความสามารถในการอุ้มน้ำ ความสามารถในการเกิดอิมัลชันสูงกว่าโปรตีนเข้มข้นจากถั่วทั้งสองชนิดที่ตกตะกอนด้วยกรดซิตริกอย่างมีนัยสำคัญ (p ≤ 0.05) แต่มีความคงตัวของอิมัลชัน ค่า surface hydrophobicity และระดับความเข้มข้นในการเกิดเจลของโปรตีนต่ำกว่าโปรตีนเข้มข้นจากถั่วทั้งสองชนิดที่ใช้กรดซิตริกในการตกตะกอน ในด้านวิธีการทำแห้ง พบว่าโปรตีนเข้มข้นจากถั่วที่ทำแห้งแบบถาดมีโครงสร้างทางจุลภาคเป็นอนุภาคที่มีขอบชัดเจน และมีการกระจายของขนาด อนุภาคในช่วงกว้างกว่าโปรตีนเข้มข้นจากถั่วที่ผ่านการทำแห้งแบบแช่เยือกแข็ง โปรตีนเข้มข้นจากถั่วเขียวที่ผ่านการทำแห้งแบบแช่เยือกแข็งมีความสามารถในการดูดน้ำกลับสูงกว่าโปรตีนเข้มข้นจากถั่วเขียวที่ทำแห้งแบบถาดอย่างมีนัยสำคัญ (p ≤ 0.05) แต่มีค่า aw และความหนาแน่นรวมต่ำกว่าโปรตีนเข้มข้นถั่วเขียวที่ผ่านการทำแห้งแบบถาด ซึ่งผลที่ได้พบในโปรตีนเข้มข้นจากถั่วอะซูกิด้วย ในด้านองค์ประกอบทางเคมีและสมบัติเชิงหน้าที่ พบว่าโปรตีนเข้มข้นที่ผ่านการทำแห้งแบบแช่เยือกแข็งมีปริมาณความชื้นต่ำกว่าโปรตีนเข้มข้นที่ผ่านการทำแห้งแบบถาด (p ≤ 0.05)ในขณะที่ความสามารถในการละลาย ความสามารถในการอุ้มน้ำ ความสามารถในการเกิดอิมัลชันสูงกว่าโปรตีนเข้มข้นที่ทำแห้งแบบถาดอย่างมีนัยสำคัญ (p ≤ 0.05) แต่มีความคงตัวของอิมัลชัน ค่า surface hydrophobicity และระดับความเข้มข้นต่ำสุดที่เกิดเจลได้ต่ำกว่าโปรตีนเข้มข้นที่ผ่านการทำแห้งแบบถาด ซึ่งผลเป็นไปในทิศทางเดียวกันสำหรับโปรตีนเข้มข้นจากถั่วเขียวและถั่วอะซูกิ เมื่อเติมโปรตีนเข้มข้นจากถั่วเขียวและถั่วอะซูกิที่ผ่านการทำแห้งแบบแช่เยือกแข็งและแบบถาดลงในซูริมิ พบว่าเจลซูริมิที่เติมโปรตีนเข้มข้นทุกตัวอย่างมีค่าความแข็งแรง, ค่าการอุ้มน้ำ และค่าความขาวแตกต่างจากตัวอย่างควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ (p ≤ 0.05)
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1363
title: ประสิทธิผลของโปรแกรมสนับสนุนการจัดการดูแลตนเอง สำหรับผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ในศูนย์บริการสาธารณสุข สำนักอนามัย กรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินประสิทธิผลของโปรแกรมสนับสนุนการจัดการดูแลตนเองที่ดำเนินการโดยบุคลากรด้านการแพทย์ สำหรับผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ในศูนย์บริการสาธารณสุขในกรุงเทพมหานคร รูปแบบการวิจัยเชิงทดลองในคลินิกแบบมีกลุ่มควบคุม ศึกษาในศูนย์บริการสาธารณสุข 4 แห่งของสำนักอนามัย กรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 อายุ 20 ปีขึ้นไป มีระดับน้ำตาลสะสมตั้งแต่ร้อยละ7 ขึ้นไป และอาศัยในจังหวัดกรุงเทพมหานคร อาสาสมัครจำนวน 180 ราย ถูกสุ่มเข้าเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 90 ราย มาตรการทดลองใช้โปรแกรมสนับสนุนการจัดการดูแลตนเองสำหรับผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 หลักสูตร 6 คาบตามแนวคิดการเสริมสร้างพลังอำนาจ ดำเนินการโดยบุคลากรสุขภาพสหสาขา จัดประชุมกลุ่มย่อยทุก 2 สัปดาห์ 6 ครั้งและติดตามให้คำแนะนำทางโทรศัพท์ 2 ครั้งในสัปดาห์ที่ 10 และ 20 กลุ่มควบคุมได้รับบริการปกติที่ศูนย์บริการสาธารณสุขโดยพบแพทย์และพยาบาลเดือนละครั้ง เก็บข้อมูล3 ครั้งก่อนเริ่มการทดลองและในสัปดาห์ที่ 12และ 24 หลังเริ่มการทดลอง เพื่อประเมินผลลัพธ์ ได้แก่ ระดับน้ำตาลสะสม วัดความดันโลหิต ดัชนีมวลกาย การรับรู้ความสามารถตนเอง พฤติกรรมการดูแลตนเอง ภาวะซึมเศร้า คุณภาพชีวิตด้านเบาหวาน และคุณภาพชีวิตทั่วไป ท้ายสุดเหลือข้อมูลที่สามารถนำมาวิเคราะห์ได้174 ราย ผลการวิจัย พบว่า กลุ่มทดลองมีการเปลี่ยนแปลงของระดับน้ำตาลสะสม ระดับความดันโลหิต ดัชนีมวลกาย ไม่แตกต่างกับกลุ่มควบคุมทั้งในทุกรอบการประเมิน แต่มีการเปลี่ยนแปลงของคะแนนการรับรู้ความสามารถในตนเอง (p=0.004) คะแนนพฤติกรรมการดูแลตนเอง (p&lt;0.001) ภาวะซึมเศร้าลดลง(p&lt;0.001)คุณภาพชีวิตด้านโรคเบาหวาน (p&lt;0.001)และคุณภาพชีวิตทั่วไป (p&lt;0.001) ในสัปดาห์ที่ 24 แตกต่างจากกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งดำรงอยู่หลังจากปรับผลของปัจจัยรบกวนแล้ว สรุป การใช้โปรแกรมสนับสนุนการจัดการดูแลตนเอง สำหรับผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 มีผลดีต่อการพัฒนาการรับรู้ความสามารถตนเอง พฤติกรรมการดูแลตนเอง ลดภาวะซึมเศร้าและเพิ่มคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยให้ดีขึ้น ดังนั้นจึงมีข้อเสนอแนะให้พิจารณานำโปรแกรมฯนี้ไปใช้เพื่อส่งเสริมศักยภาพการดูแลตนเองสุขภาพของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ในศูนย์บริการสาธารณสุข กรุงเทพมหานคร
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1364
title: การเปรียบเทียบผลของการใช้กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซินและฟลูออไรด์วาร์นิชต่อการลุกลามของรอยผุด้านประชิดระยะแรกเริ่ม

description: วัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของกลาสไอโอโนเมอร์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซิน(Proseal®) กับฟลูออไรด์วาร์นิช (Clinpro® White varnish) ต่อการลุกลามของรอยผุด้านประชิดในฟันหลังระยะแรกเริ่มวัสดุและวิธีการ เป็นการทดลองสปลิทเมาท์แบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมในอาสาสมัครอายุ 20-22 ปี จำนวน 70 คน (240 ซี่) ยินยอมเข้าร่วมในการศึกษาครั้งนี้ อาสาสมัครแต่ละคนต้องมีรอยผุด้านประชิดในฟันหลังระยะแรกเริ่มอย่างน้อย 2 ซี่ ซึ่งสามารถตรวจพบได้ว่ามีรอยผุในระดับเคลือบฟันจากภาพถ่ายรังสีและเป็นรอยผุที่มีการดำเนินของโรคและไม่แตกเป็นโพรงจากการตรวจทางคลินิกรอยผุในฟันแต่ละคนจะได้รับการสุ่มอย่างไม่เฉพาะเจาะจงเพื่อระบุเป็นกลุ่มศึกษา (กลุ่มที่ 1 คือ Proseal® และกลุ่มที่ 2 คือ Clinpro® White varnish) หรือกลุ่มควบคุมผลการศึกษา จากการติดตามผลการลุกลามของรอยผุจากภาพถ่ายรังสีโดยผู้วิจัยซึ่งไม่ทราบว่าเป็นกลุ่มการศึกษาใด อ่านและแปลผลภาพรังสีเป็นคู่ๆ ในอาสาสมัครจำนวน 70 คน (240 ซี่)และ65 คน (216 ซี่)ที่ระยะเวลา 6 เดือนและ12 เดือนตามลำดับ พบว่า ค่าเฉลี่ยความลึกรอยผุในกลุ่มควบคุมเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ และลดลงอย่างมีนัยสำคัญทั้งในกลุ่ม Proseal®และ Clinpro® White varnishโดยเมื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยความลึกรอยผุระหว่างกลุ่มควบคุมและกลุ่มศึกษา (ทั้งProseal®และ Clinpro® White varnish)พบว่าความแตกต่างของค่าเฉลี่ยความลึกรอยผุแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (p&lt;0.05)สรุปProseal®และ Clinpro® White varnishมีผลในการยับยั้งการลุกลามรอยผุด้านประชิดระยะแรกเริ่มคล้ายคลึงกัน แต่อย่างไรก็ตาม ในรอยผุที่ระดับน้อยกว่าครึ่งนอกของความหนาเคลือบฟัน Proseal®มีประสิทธิภาพในการยับยั้งการลุกลามรอยผุได้ดีกว่า Clinpro® White varnish
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1365
title: การพัฒนาอุปกรณ์ตรวจวิเคราะห์ของไหลจุลภาคฐานกระดาษสำหรับตรวจวัดระดับกลูโคสจากเลือดครบส่วน ด้วยหลักการเคมีไฟฟ้า

description: อุปกรณ์ตรวจวิเคราะห์ของไหลจุลภาคฐานกระดาษ เป็นอุปกรณ์ที่สร้างได้ง่ายราคาต้นทุนต่ำ เมื่อนำมาใช้ร่วมกับการตรวจวิเคราะห์ด้วยเทคนิคทางเคมีไฟฟ้า ทำให้อุปกรณ์ดังกล่าวมีความไวและความจำเพาะสูง ซึ่งระบบที่สร้างขึ้นได้นำมาใช้ในการตรวจวัดระดับกลูโคสจากเลือดครบส่วน อุปกรณ์ที่สร้างขึ้นออกแบบเป็นรูปดัมเบล ให้มีส่วนสำหรับแยกเลือด 2 ส่วนและส่วนสำหรับตรวจวัด 1 ส่วน โดยส่วนสำหรับตรวจวัดเชื่อมต่อกับขั้วไฟฟ้าพิมพ์ลายที่มี Prussian blue เป็นสารตัวกลางในการถ่ายทอดอิเล็กตรอน เมื่อนำมาทดสอบกับเลือดครบส่วนที่มีปริมาณเม็ดเลือดแดงอัดแน่นอยู่ในช่วง 24-60 เปอร์เซ็นต์ ใช้เวลาในการแยกพลาสมาออกจากเลือดครบส่วนภายใน 4 นาที โดยไม่ต้องเจือจางเลือดก่อน การตรวจวัดระดับกลูโคสใช้หลักการ Glucose oxidase โดยตรึงเอนไซม์ดังกล่าวบริเวณตรวจวัด เมื่อพลาสมาที่แยกจากเลือดครบส่วนไหลไปผสมกับเอนไซม์ เกิดผลิตภัณฑ์ของปฏิกิริยาคือ H2O2 ซึ่งจำเพาะกับขั้วไฟฟ้าที่เลือกใช้งาน H2O2 ที่เกิดขึ้นถูกติดตามปฏิกิริยาโดยใช้เทคนิคโคลโนแอมแปรโรเมตรี ที่ศักย์ไฟฟ้าคงที่ -0.1 โวลต์เทียบกับ Ag/AgCl ที่ใช้เป็นขั้วไฟฟ้าอ้างอิง การตรวจวัดกลูโคสจากเลือดครบส่วนมีช่วงความเป็นเส้นตรงที่ 0-33.1 mM (r2 = 0.987) และความแม่นยำในการตรวจวิเคราะห์โดยใช้กลูโคสความเข้มข้น 3.4, 6.3 และ 15.6 mM มีค่าสัมประสิทธิ์ความแปรปรวนอยู่ที่ 6.5%, 9.0% และ 8.0% ตามลำดับ เนื่องจากการวิเคราะห์ทางเคมีไฟฟ้าที่ใช้เลือดครบส่วนนั้นพบว่าระดับสารชีวเคมีที่แตกต่างกันในแต่ละบุคคลรบกวนการตรวจวิเคราะห์ได้ ดังนั้นในการศึกษานี้จึงทำการตรวจวิเคราะห์ด้วยวิธี standard addition แทน เมื่อเปรียบเทียบผลการตรวจวิเคราะห์กลูโคสจากเลือดครบส่วนด้วยวิธีของไหลจุลภาคฐานกระดาษที่ใช้เทคนิคทางเคมีไฟฟ้าในงานวิจัยนี้กับวิธีที่ใช้ทั่วไปในห้องปฏิบัติการทางการแพทย์ พบว่าทั้งสองวิธีไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.6996, paired sample t-test, n=14)
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1366
title: ผลของยาแก้อักเสบคีโทโรแล็กต่อแอพอปโทซิสและการแสดงออกของยีนซ่อมแซมของเซลล์กระดูกอ่อน

description: โรคข้อเสื่อม เป็นโรคในกลุ่มที่มีอาการผิดปกติของข้อกระดูก เกิดจากการเสื่อมของกระดูกอ่อนผิวข้อ ซึ่งจะกระตุ้นให้เกิดการอักเสบ ยาคีโรแล็กจัดอยู่ในกลุ่มยาลดการอักเสบชนิดที่ไม่มี สเตียรอยด์ ในปัจจุบันยาคีโทโรแล็กนิยมใช้ในการลดการอักเสบและอาการปวดในผู้ป่วยโรคข้อเสื่อม และมีแนวคิดเกี่ยวกับการฉีดยาคีโทโรแล็กเข้าที่ระหว่างข้อเข่า วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือ ศึกษาผลกระทบของยาแก้อักเสบคีโทโรแล็กที่มีต่อแอพอปโทซิสและการแสดงออกของยีนซ่อมแซมของเซลล์กระดูกอ่อน ตัวอย่างกระดูกอ่อนผิวข้อถูกเก็บจากผู้ป่วยโรคข้อเข่าเสื่อมที่ได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนข้อเข่า จำนวน 9 คน ทดสอบเซลล์กระดูกอ่อนด้วยยาคีโทโรแล็กความเข้มข้น 0, 1, 5, 10 และ 20 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร เป็นเวลา 24 และ 48 ชั่วโมง ตรวจสอบระดับความมีชีวิตของเซลล์กระดูกอ่อนด้วยเทคนิค MTT assay ตรวจสอบแอพอปโทซิสของเซลล์กระดูกอ่อนด้วยเทคนิค TUNEL assay ตรวจสอบการตายของเซลล์กระดูกอ่อนด้วยเทคนิค Live/Dead assay ที่เวลา 24 ชั่วโมง และวิเคราะห์ระดับการแสดงออกของยีน ACAN และ BMP2 ซึ่งเป็นยีนที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับการซ่อมแซมเซลล์กระดูกอ่อนด้วยเทคนิค Real-time PCR เมื่อทดสอบเซลล์กระดูกอ่อนด้วยยาคีโทโรแล็ก เป็นเวลา 24 และ 48 ชั่วโมง พบว่าเปอร์เซ็นต์ระดับความมีชีวิตของเซลล์กระดูกอ่อนมีค่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อได้รับยาคีโทโรแล็กที่ความเข้มข้นสูงกว่า 1 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร เมื่อเลี้ยงเซลล์กระดูกอ่อนพร้อมกับยาคีโทโรแล็ก เป็นเวลา 24 ชั่วโมง ตรวจสอบการเกิดแอพอปโทซิสของเซลล์กระดูกอ่อนพบว่า เซลล์กระดูกอ่อนเกิดแอพอปโทซิสเพิ่มมากขึ้นตามความเข้มข้นของยาที่สูงขึ้น และเมื่อตรวจสอบการตายของเซลล์กระดูกอ่อนพบว่า เซลล์กระดูกอ่อนมีเปอร์เซ็นต์การตายสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ทุกความเข้มข้น ยกเว้นที่ 1 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร นอกจากนั้นยาคีโทโรแล็กความเข้มข้น 1 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร ยังมีผลทำให้ระดับการแสดงออกของยีน ACAN มีค่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ดังนั้นควรมีการศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับอันตรายในการใช้ยาคีโทโรแล็กในการฉีดเข้าที่ข้อเข่าโดยตรง
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1367
title: สมบัติและฤทธิ์ต้านออกซิเดชันของโปรตีนไฮโดรไลเสตจากถั่วเขียว Vigna radiata และถั่วอะซูกิ Vigna angilaris งอก

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของระยะเวลาในการเพาะต่อองค์ประกอบทางเคมีของถั่วเขียวและถั่วอะซูกิ ความเข้มข้นที่เหมาะสมของ Flavourzyme® ในการผลิตโปรตีนไฮโดรไลเสต จากถั่วงอกแต่ละชนิด และผลของมอลโทเด็กซ์ทรินต่อฤทธิ์ต้านออกซิเดชันของโปรตีนไฮโดรไลเสตที่ผ่านการทำแห้งแบบแช่เยือกแข็ง ผลการศึกษาการเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบทางเคมีของถั่วเขียวและถั่วอะซูกิในช่วงระยะเวลาเพาะ 0, 9, 18, 27 และ 36 ชั่วโมง ที่อุณหภูมิ 30 ± 2 °C พบว่า ระยะเวลาเพาะไม่ส่งผลต่อการเพิ่มขึ้นของปริมาณโปรตีนหยาบในถั่วเขียวอย่างมีนัยสำคัญ (p&gt;0.05) แต่ส่งผลต่อการเพิ่มปริมาณสารประกอบฟีนอลิก (TPC) อย่างมีนัยสำคัญ(p≤0.05) โดยการเพาะถั่วเขียว 36 ชั่วโมง ให้ TPC สูงสุด แต่ไม่แตกต่างทางสถิติเมื่อเทียบกับปริมาณ TPC ในถั่วเขียวเพาะ 27 ชั่วโมง (p&gt;0.05) ขณะที่ระยะเวลาเพาะถั่วอะซูกิมีผลให้ปริมาณโปรตีนหยาบ และ TPC เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (p≤0.05) โดยถั่วอะซูกิเพาะ 36 ชั่วโมงมีปริมาณโปรตีนหยาบสูงสุด แต่ไม่แตกต่างกันทางสถิติ เมื่อเทียบกับปริมาณโปรตีนหยาบในถั่วอะซูกิเพาะ 27 ชั่วโมง (p&gt;0.05) การย่อยโปรตีนจากถั่วเขียว และถั่วอะซูกิเพาะ 27 ชั่วโมง ด้วยเอนไซม์ Flavourzyme® 7 % (w/w) ได้ปริมาณหมู่อะมิโนอิสระและ TPC สูงสุด และแตกต่างจากภาวะอื่นอย่างมีนัยสำคัญ (p≤0.05) การเพิ่มขึ้นของความเข้มข้น Flavourzyme® ทำให้ปริมาณกรดอะมิโนอิสระเพิ่มขึ้น สอดคล้องกับผลการทดสอบฤทธิ์ต้านออกซิเดชันที่วิเคราะห์ด้วยวิธี ferric reducing antioxidant power ( ค่า FRAP) ที่สูงกว่าภาวะอื่นๆ การเติมมอลโทเด็กซ์ทรินในโปรตีนไฮโดรไลเสตจากถั่วเขียวและถั่วอะซูกิเพาะ 0 และ 27 ชั่วโมง ย่อยด้วย Flavourzyme® ความเข้มข้น 7 % (w/w) ที่ผ่านการทำแห้งแบบแช่เยือกแข็งมีผลให้ปริมาณหมู่อะมิโนอิสระ TPC ค่า FRAP และค่า ascorbic acid equivalent antioxidant capacity (AEAC) ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (p≤0.05) เมื่อทำการวิเคราะห์ฤทธิ์ต้านออกซิเดชันด้วยการใช้ electron spin resonance พบว่า การเติมมอลโทเด็กซ์ทรินทำให้ร้อยละ DPPH scavenging activity ลดลง เช่นเดียวกับการวิเคราะห์ด้วย spectrophotometer อย่างไรก็ตามการเติมมอลโทเด็กซ์ทรินในโปรตีนไฮโดรไลเสตจากถั่วเขียวและถั่วอะซูกิงอก ส่งผลให้ร้อยละผลผลิตและค่าปริมาณน้ำอิสระเพิ่มขึ้น ในขณะที่ค่า surface hydrophobicity และค่าการดูดน้ำ ของโปรตีนไฮโดรไลเสตจากถั่วเขียวและถั่วอะซูกิงอกที่ผสมมอลโทเด็กซ์ทรินลดลง
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1368
title: การพัฒนาและทดสอบสื่อประสมเรื่องโรคปริทันต์และการดูแลสุขภาพช่องปากสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 อำเภอตะพานหิน จังหวัดพิจิตร

description: วัตถุประสงค์ เพื่อทดสอบประสิทธิภาพของสื่อประสมที่จัดทำขึ้นสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เรื่องโรคปริทันต์และการดูแลสุขภาพช่องปาก วัสดุและวิธีการ การศึกษานี้ทำในนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 อำเภอตะพานหิน จังหวัดพิจิตร จำนวน 345 คน อายุ 11-15 ปี ใช้วิธีการสุ่มอย่างง่าย แบ่งนักเรียนเป็นกลุ่มควบคุม 169 คน และกลุ่มทดลอง 176 คน สื่อประสมประกอบด้วย สื่อโสตทัศน์และแผ่นพับ เรื่อง โรคปริทันต์และการดูแลสุขภาพช่องปาก ทดสอบความรู้ก่อนการทดลอง 2 สัปดาห์ หลังการทดลองทันที และหลังการทดลอง 2 สัปดาห์ โดยใช้แบบทดสอบชนิดปรนัยแบบคู่ขนานจำนวน 20 ข้อ (20 คะแนน) วิเคราะห์หาประสิทธิภาพและดัชนีประสิทธิผลของสื่อประสม ทดสอบความแตกต่างของคะแนนความรู้ก่อนและหลังการใช้สื่อประสมด้วยสถิติแพร์ ที เทสต์ และวิลคอกสัน แมช แพร์ ไซน์ แรงค์ เทสต์ เปรียบเทียบความรู้ระหว่างกลุ่มด้วยสถิติที เทสต์ แบบเป็นอิสระต่อกันและสถิติแมน วิทนีย์ ยู เทสต์ ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ผลการศึกษา สื่อประสมมีประสิทธิภาพ 90/80 ดรรชนีประสิทธิผล 0.79 นักเรียนในกลุ่มควบคุมมีคะแนนความรู้ทั้ง 3 ครั้งแตกต่างกันแต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่นักเรียนในกลุ่มทดลองมีคะแนนความรู้หลังการใช้สื่อประสมทั้ง 2 ครั้ง มากกว่าก่อนใช้สื่อประสมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเปรียบเทียบระหว่าง 2 กลุ่ม พบว่าหลังการใช้สื่อประสมกลุ่มทดลองมีคะแนนความรู้มากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สรุป สื่อประสมที่จัดทำขึ้นทำให้นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีความรู้เรื่องโรคปริทันต์และการดูแลสุขภาพช่องปากเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1369
title: ยางธรรมชาติเสริมแรงด้วยซิลิกาปริมาณสูงที่เกิดขึ้นผ่านกระบวนการโซล-เจลในน้ำยาง

description: ในงานวิจัยนี้ได้สังเคราะห์อินซิทูซิลิกาในน้ำยางธรรมชาติโดยปฏิกิริยาโซล-เจล ให้มีปริมาณสูงและมีการกระจายตัวของอนุภาคซิลิกาในตัวกลางยางธรรมชาติที่ดี โดยศึกษาผลของตัวแปรต่างๆ ของปฏิกิริยาโซล-เจลที่มีต่อปริมาณอินซิทูซิลิกา เช่น ปริมาณของ TEOS อัตราส่วนโดยโมลของน้ำต่อ TEOS เวลาในการเกิดปฏิกิริยา และอุณหภูมิในการเกิดปฏิกิริยา พบว่า ภาวะที่เหมาะสมในการสังเคราะห์อินซิทูซิลิกาให้ได้ปริมาณสูงสุดคือ ปริมาณ TEOS เท่ากับ 200 ส่วนในร้อยส่วนของเนื้อยาง (phr) อัตราส่วนโดยโมลของน้ำต่อ TEOS ที่ 28.91:1 ทำปฏิกิริยาที่อุณหภูมิห้อง ปฏิกิริยาจะเข้าสู่สมดุลเวลา 1 วัน สามารถสังเคราะห์อินซิทูซิลิกาได้สูง 53.61 phr หรือ 34.9 % หลังจากนั้นศึกษาสมบัติต่าง ๆ ของวัสดุคอมพอสิต ได้แก่ ลักษณะการคงรูป สมบัติเชิงกล สมบัติเชิงพลวัติ และสมบัติเชิงความร้อนของยาง เปรียบเทียบกับคอมพอสิตยางธรรมชาติที่เสริมแรงด้วยซิลิกาเกรดการค้า พบว่าเมื่อเสริมแรงคอมพอสิตยางธรรมชาติด้วยอินซิทูซิลิกาสามารถปรับปรุงสมบัติต่างๆ ของยางได้ดีกว่าคอมพอสิตยางธรรมชาติที่เสริมแรงด้วยซิลิกาเกรดการค้า รวมทั้งให้การกระจายตัวของอนุภาคอินซิทูซิลิกาที่สม่ำเสมอกว่าคอมพอสิตยางธรรมชาติที่เสริมแรงด้วยซิลิกาเกรดการค้า วิเคราะห์ลักษณะการกระจายตัวของอนุภาคซิลิกาโดยกล้องจุลทรรศน์แบบส่องกราด นอกจากนั้นศึกษาผลของการเติมสารคู่ควบไซเลน พบว่าคอมพอสิตยางธรรมชาติที่เสริมแรงด้วยอินซิทูซิลิกาให้คุณสมบัติต่าง ๆ ที่ดีโดยไม่จำเป็นต้องใช้สารคู่ควบไซเลน ในขณะที่คอมพอสิตยางธรรมชาติที่เสริมแรงด้วยซิลิกาเกรดการค้าจำเป็นต้องใช้สารคู่ควบไซเลน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1370
title: นวัตกรรมเครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดเล็กจากพลังงานน้ำที่ไม่ได้ใช้

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อศึกษาและพัฒนานวัตกรรมเครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดเล็กจากพลังงานน้ำเหลือทิ้งซึ่งยังไม่ถูกนำมาใช้ที่มีอยู่โดยรอบอาคารหรือสถานที่ต่างๆ โดยงานวิจัยแบ่งการศึกษาและพัฒนาออกเป็น 3 ส่วนได้แก่ 1.การวิจัยทดลอง ทำการศึกษาออกแบบสร้างโมเดลและทดลองผลิตไฟฟ้าโดยใช้พลังงานน้ำ ผลการทดลองที่ได้พบว่า แรงดันน้ำและอัตราการไหลที่สูงขึ้นส่งผลให้กำลังไฟฟ้าที่ผลิตได้มากขึ้นตามไปด้วย และจากการทดลองใช้ปั๊มน้ำขนาด 0.75 กิโลวัตต์สามารถผลิตไฟฟ้าได้ประมาณ 20 วัตต์ ซึ่งถือว่ามีความเป็นไปได้ทางเทคนิคในการประยุกต์พัฒนานวัตกรรมผลิตไฟฟ้าโดยใช้ปั๊มน้ำเป็นแหล่งพลังงานน้ำ 2.การพัฒนาผลิตภัณฑ์นวัตกรรม ทำการสำรวจความต้องการที่ยังไม่ได้รับการตอบสนองของกลุ่มเป้าหมายด้วยวิธีการเชิงคุณภาพ 4 วิธี ได้แก่ 1.ข้อมูลทุติยภูมิ 2.การสัมภาษณ์กลุ่มผู้ใช้งานกังหันน้ำ กลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านกังหันน้ำ และผู้ประกอบการระบบเติมอากาศ 3.การประชุมกลุ่มกับภูมิสถาปนิก และ 4.การสังเกตจากบริบทจริง ข้อมูลทั้งหมดนำมาสังเคราะห์เป็นแนวคิดนวัตกรรม ได้ 8 แนวคิด และผลการคัดสรรแนวคิดพบว่าแนวคิดที่มีความเหมาะสมที่จะนำไปพัฒนาต่อได้แก่แนวคิด ในการนำพลังงานน้ำเหลือทิ้งจากระบบเติมอากาศมาใช้ผลิตไฟฟ้าสำหรับบริการชาร์จแบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือสำหรับลูกค้าร้านกาแฟภายใต้แนวคิดการตลาดสีเขียว การทดสอบแนวคิดกับผู้ใช้บริการร้านกาแฟโดยการสัมภาษณ์พบว่า ลูกค้าให้ความสำคัญกับคุณภาพของเครื่องชาร์จ สำหรับในมุมมองของผู้จัดการร้านกาแฟการตัดสินใจลงทุนสร้างบริการให้ลูกค้าพิจารณาความคุ้มค่าในการลงทุน และต้องใช้เงินลงทุนไม่สูงจึงจะสนใจลงทุน และสำหรับแนวคิดต้นแบบนวัตกรรมเครื่องกำเนิดไฟฟ้าพลังงานน้ำ จากข้อมูลที่ได้กำหนดคุณสมบัติผลิตภัณฑ์ได้ว่า สามารถใช้ร่วมกับระบบเติมอากาศที่มีอยู่โดยไม่ทำให้ประสิทธิภาพการทำงานของระบบเดิมด้อยลง และต้องติดตั้งง่าย ใช้งานง่าย และผลิตได้ไฟฟ้าตามต้องการ 3.การศึกษาความเป็นไปได้เชิงพาณิชย์ ผลการศึกษาความคุ้มค่าในมุมมองของลูกค้าพบว่า ลูกค้าลงทุนอุปกรณ์และค่าติดตั้ง 24,000 บาทลูกค้าสามารถคุ้มทุนได้ภายใน 1 ปี สำหรับการศึกษาความเป็นไปได้ทางการเงินและผลตอบแทนของโครงการกรณีลงทุนเป็นผู้ประกอบการ พบว่ามีความเป็นไปได้ โดยเงินลงทุนเริ่มต้น 530,900 บาท กรณีฐานจะถึงจุดคุ้มทุนภายใน 3 ปี IRR=30% และการศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการยอมรับนวัตกรรมพลังงานทดแทนพบว่า ราคาที่ถูกลงของอุปกรณ์คือปัจจัยที่ทำให้เกิดยอมรับนวัตกรรมมากขึ้น ผลจากการวิจัยตามที่ได้กล่าวมาสรุปได้ว่าการสร้างนวัตกรรมเครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดเล็กจากพลังงานน้ำที่ไม่ได้ใช้โดยการนำพลังงานน้ำเหลือทิ้งมาใช้ผลิตไฟฟ้าเพื่อบริการชาร์จแบตเตอรี่สำหรับร้านกาแฟภายใต้แนวคิดการตลาดสีเขียวมีความเป็นไปได้ทั้งทางด้านเทคนิค ตลาดและธุรกิจ
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1371
title: การปรับปรุงสมบัติเชิงความร้อนและเชิงกลของพอลิแล็กติกแอซิดโดยยางธรรมชาติและสารเติมแต่ง

description: งานวิจัยนี้ศึกษาและมุ่งเน้นพัฒนาสมบัติของพอลิแล็กติกแอซิดให้สามารถประยุกต์ใช้งานได้หลากหลายขึ้น โดยผสมพอลิแล็กติกแอซิดร่วมกับยางธรรมชาติและตัวประสานสองชนิด ได้แก่ พอลิเมทิลเมทาคริเลต และยางธรรมชาติอิพอกซิไดซ์ รวมทั้งการใช้ตัวประสานร่วม ในรูปแบบการทำพอลิเมอร์ผสม ผสมในเครื่องบดผสมภายใน และขึ้นรูปแผ่นผลิตภัณฑ์โดยใช้แม่พิมพ์แบบอัด ศึกษาผลของปริมาณยางธรรมชาติและปริมาณตัวประสานที่ใช้แต่ละชนิดต่อสมบัติของพอลิเมอร์ผสม พบว่าภาวะที่ดีที่สุดคือการผสมพอลิแล็กติกแอซิดร่วมกับยางธรรมชาติ 15 ส่วนต่อพอลิแล็กติกแอซิด 100 ส่วน และใช้ตัวประสานร่วมที่ปริมาณยางธรรมชาติอิพอกซิไดซ์ และพอลิเมทิลเมทาคริเลต เท่ากับ 3 ส่วนและ 1 ส่วนต่อพอลิแล็กติกแอซิด 100 ส่วน ตามลำดับ ให้ระยะยืด ณ จุดขาดสูงและค่าพลังงานการกระแทกถึง 94.46 เปอร์เซนต์ และ 230.61 จูลล์ต่อเมตร ซึ่งให้ค่าที่สูงกว่าค่าของพอลิแล็กติกแอซิดบริสุทธิ์ถึง 11.4 และ 9.4 เท่า ตามลำดับ การวิเคราะห์สมบัติเชิงความร้อนแสดงให้เห็นถึงอุณหภูมิการสลายตัว เปอร์เซนต์ความเป็นผลึก และสมบัติการบ่มด้วยความร้อนของพอลิเมอร์ผสมมีค่าเพิ่มขึ้น ลักษณะสัณฐานพบว่าพื้นผิวมีความเข้ากันได้ดีกว่าการใช้ตัวประสานเพียงชนิดใดชนิดหนึ่ง ตลอดจนสมบัติเชิงพลวัติด้านมอดูลัสสะสมนั้นมีค่าสูงเทียบเท่าพอลิแล็กติกแอซิดบริสุทธิ์