DOI: 10.14457/tu.the.2017.1251
title: การปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น ส.ป.ป.ลาว ตามกฎหมายว่าด้วยการปกครองท้องถิ่น ค.ศ. 2015

description: วิทยานิพนธ์เล่มนี้มุ่งเน้นศึกษาเฉพาะการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น ส.ป.ป.ลาว โดยศึกษาในเชิงวิเคราะห์ปัญหาการปฏิรูปด้านโครงสร้างการปกครองท้องถิ่น เพื่อหาวิธีที่ควรจะปรับปรุงแก้ไขในบางส่วนที่เห็นว่ายังมีความบกพร่อง ให้มีความเหมาะสมกับการขยายตัวของสังคมในแต่ละระยะ ถึงแม้ ส.ป.ป.ลาว จะมีการบังคับใช้กฎหมายว่าด้วยการปกครองท้องถิ่นแล้วก็ตาม แต่ไม่อาจสามารถกำหนดให้ได้โดยชัดเจนเสมอไป ซึ่งบางกรณี แม้กฎหมายได้บัญญัติไว้สอดคล้องกับการพัฒนา และการขยายตัวทางด้านเศรษฐกิจ สังคมของประเทศ แต่ในทางปฏิบัติเห็นว่ายังไม่ตรงต่อเป้าหมายอย่างชัดเจน จึงทำให้โครงสร้างการปกครองท้องถิ่นถูกนำมาปฏิรูปบ่อยครั้ง แต่หากยังไม่สามารถปฏิบัติให้สำเร็จตามวัตถุประสงค์ดังที่กฎหมายบัญญัติไว้เท่าที่ควร จึงส่งผลต่อการปฏิบัติภารกิจการบริหารราชการส่วนท้องถิ่น ส.ป.ป.ลาว เกิดมีความล่าช้า ดังนั้น จากการศึกษาเกี่ยวกับการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น ส.ป.ป.ลาว ตามกฎหมายว่าด้วยการปกครองท้องถิ่น ค.ศ. 2015 จึงพบว่า ยังมีปัญหาความบกพร่องบางประการ เช่น ปัญหาแรก คือ ปัญหาการปฏิรูปโครงสร้างองค์การปกครองเทศบาล เนื่องจากว่า องค์การปกครองเทศบาลเป็นองค์การซึ่งกฎหมายว่าด้วยการปกครองท้องถิ่นได้ให้การรองรับให้มีการจัดตั้งขึ้นในขั้นเมือง (อำเภอ) เริ่มแต่ ค.ศ. 2003 จนถึงปัจจุบัน แต่ยังไม่มีการจัดตั้งองค์การดังกล่าวนี้ขึ้นมาแต่อย่างใดจนตราบเท่าปัจจุบัน ส่วนปัญหาที่สอง คือ การปฏิรูปโดยการรวมเงื่อนไขการจัดตั้งองค์การปกครองแขวง (จังหวัด) และนครหลวงเข้าเป็นมาตรฐานเดียวกัน ซึ่งโดยสภาพความเป็นจริงแล้ว องค์การปกครองแขวง และนครหลวงไม่ใช่องค์การอันเดียวกัน แต่กฎหมายว่าด้วยการปกครองท้องถิ่นฉบับปรับปรุง ค.ศ. 2015 มาตรา 9 ได้กำหนดให้รวมเงื่อนไขการจัดตั้งองค์การทั้ง 2 เข้าเป็นมาตรฐานเดียวกัน จึงมิอาจสอดคล้องกับลักษณะความเป็นจริง เพราะองค์การปกครองแขวง (จังหวัด)เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับองค์การปกครองนครหลวงจะเห็นโดยชัดเจนว่า องค์การปกครองแขวง (จังหวัด) เป็นองค์การซึ่งถูกจัดเข้าอยู่ในระยะเวลาที่กำลังขยายตัวทางด้านพื้นฐานโครงสร้างต่าง ๆส่วนองค์การปกครองนครหลวงเป็นองค์การปกครอง ซึ่งได้มีการพัฒนาอย่างเป็นระบบมาก่อนแล้ว และสามารถสนองการบริการแก่สาธารณะได้ดีกว่าองค์การปกครองต่าง ๆ ในขอบเขตท้องถิ่นทั่วทั้งประเทศด้วยช้ำ และปัญหาที่สาม คือ ปัญหาความล่าช้าในการปฏิบัติภารกิจส่วนราชการท้องถิ่น เนื่องด้วย ประการแรก คือ การสนองงบประมาณในส่วนราชการท้องถิ่นต้องได้ปฏิบัติโดยรูปแบบการรวมศูนย์ เพื่อรับประกันให้แก่การพัฒนาทางด้านเศรษฐกิจ สังคมของชาติมีความเสมอภาคภายใต้กฎหมายฉบับเดียวกันทั่วทั้งประเทศ และไม่อนุญาตให้จ่ายเงินเกินงบประมาณ ส่วนประการที่สอง คือ การบริหารงานบุคคลในส่วนราชการท้องถิ่น ซึ่งสังเกตได้ว่า ยังไม่มีการกำหนดเกี่ยวกับมาตรฐานการบรรจุ และการพ้นจากตำแหน่งของบรรดาผู้บริหารราชการส่วนท้องถิ่นให้เป็นไปตามหลักการทางวิชาการเท่าที่ควรจากผลการศึกษาเกี่ยวกับปัญหาการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น ส.ป.ป.ลาว ผู้จัดทำจึงเกิดมีข้อเสนอแนะ เพื่อการปรับปรุงการจัดตั้งองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นให้เป็นไปตามกระบวนการของกฎหมาย โดยเฉพาะการกำหนดโครงสร้างองค์การปกครองท้องถิ่น เพื่อรับประกันให้แก่การปฏิบัติภารกิจในส่วนราชการท้องถิ่น ส.ป.ป.ลาว ให้มีความราบรื่น โดยการเสนอให้องค์การที่มีหน้าที่ในการรับผิดชอบต่อการจัดตั้งองค์การปกครองเทศบาลควรจะพิจารณาเพื่อจัดตั้งองค์การปกครองเทศบาลขึ้นมาดังที่กฎหมายได้บัญญัติไว้ ควรจะพิจารณาหรือปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการปกครองท้องถิ่นค.ศ. 2015 มาตรา 9 โดยแยกเงื่อนไขการจัดตั้งองค์การปกครองแขวง (จังหวัด) และนครหลวงออกจากกันเป็นการเฉพาะ โดยถือเอาเงื่อนไขการจัดตั้งองค์การปกครองแขวง (จังหวัด) และนครหลวงตามที่กฎหมายว่าด้วยการปกครองท้องถิ่นฉบับแรก ค.ศ. 2003 ได้บัญญัติไว้ในมาตรา 12 เป็นเกณฑ์ในการกำหนดเพื่อการปรับปรุงแก้ไขเพิ่มเติมข้อกฎหมายดังกล่าว และควรจะสร้างกลไกในการปฏิบัติภารกิจในส่วนราชการท้องถิ่น ส.ป.ป.ลาว ให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ของกฎหมายว่าด้วยการปกครองท้องถิ่น ค.ศ. 2015 เพื่อรับประกันให้แก่การปฏิบัติแผนงบประมาณแห่งรัฐให้ดำเนินภายใต้การแบ่งขั้นคุ้มครอง เพื่อปกป้องสิทธิ และผลประโยชน์อันชอบธรรมของปวงชนอย่างเที่ยงแท้ ทั้งรับประกันให้แก่การจัดตั้ง และการบริหารงานบุคคลภายในองค์การปกครองท้องถิ่นให้มีความโปร่งใส และสอคล้องกับหลักวิชาการบนพื้นฐานรัฐธรรมนูญและกฎหมาย