cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1477
title: วิเคราะห์เพลงนางหงส์ : กรณีศึกษา รองศาสตราจารย์พิชิต ชัยเสรี

description: การศึกษาวิเคราะห์เพลงนางหงส์ กรณีศึกษา รองศาสตราจารย์พิชิต ชัยเสรี เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เพื่อศึกษาโครงสร้าง รูปแบบและสำนวนเพลงของบทเพลงนางหงส์โดยมีขอบเขตของการศึกษาเฉพาะเพลงเรื่องนางหงส์ อัตราจังหวะสองชั้น อันเป็นของเดิม รวมถึงเพลงนางหงส์ เรื่องแสนสุดสวาท และเพลงนางหงส์ เรื่องเทพนิมิตที่ผูกขึ้นใหม่โดยรองศาสตราจารย์พิชิต ชัยเสรี ศิษย์สำนักพระยาเสนาะดุริยางค์จากการศึกษาพบว่าบทเพลงต่างๆ ในเพลงเรื่องนางหงส์ อัตราจังหวะสองชั้น ของเดิมมีความสัมพันธ์กันทั้งด้านบันไดเสียงและลูกตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำนวนเพลงพบว่ามีการใช้สำนวนเพลงที่ซ้ำกัน เป็นรูปแบบของการใช้มือฆ้องที่เป็นแบบแผน มีลักษณะเฉพาะเหมาะสมกับการใช้หน้าทับนางหงส์ซึ่งเป็นหน้าทับเฉพาะใช้กำกับบทเพลงประเภทนี้เท่านั้น ให้ความรู้สึกวังเวง สะเทือนใจ แต่แสดงถึงภาวะสงบ นิ่ง ให้ใคร่ครวญพิจารณาในองค์ธรรมซึ่งเหมาะกับการใช้บรรเลงในงานศพเพลงนางหงส์ เรื่องแสนสุดสวาท ประกอบไปด้วยเพลงแสนสุดสวาท สามชั้น เพลงเร็วปลาย สร้อยสน เพลงเร็วแขกต่อยหม้อ เพลงจีนท้ายโป๊ยกังเหล็ง เพลงนางหงส์ เรื่องเทพนิมิต ประกอบไปด้วยเพลงเทพนิมิต สามชั้น เพลงเร็วแขกมัดตีนหมู เพลงเร็วลูกวอนแม่ และเพลงจีนไหว้เจ้า เป็นเพลงนางหงส์ที่รองศาสตราจารย์พิชิต ชัยเสรี เรียงร้อยขึ้นใหม่โดยยึดหลักแนวคิดตามโบราณ รูปแบบการเรียงร้อยเพลงนางหงส์ตั้งต้นด้วยบทเพลงอัตราจังหวะสามชั้นหน้าทับปรบไก่ มีสำนวนลูกล้อลูกขัด มีความยาวพอเหมาะไม่สั้นหรือยาวจนเกินไป ตามด้วยเพลงเร็ว จำนวน ๒ เพลงขึ้นไป และเพลงเบ็ดเตล็ดที่เป็นสำเนียงภาษาจบด้วย ลูกหมด บทเพลงที่เรียงร้อยต่อกันนั้น มีการใช้สัมผัสเสียง บันไดเสียงที่พบเป็นบันไดเสียงทางเพียงออบน ทางชวาและทางเพียงออล่าง เพลงเร็วใช้มือฆ้องที่ซับซ้อนเพื่อแสดงฝีมือของ ผู้บรรเลง จากองค์ประกอบดังที่กล่าวมา ทำให้การบรรเลงเพลงนางหงส์ในลักษณะเช่นนี้ให้ความรู้สึกกระฉับกระเฉงต่างจากเพลงเรื่องนางหงส์สองชั้น
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1478
title: การตระหนักรู้ในตนเองและกลวิธีการเผชิญปัญหากับปัจจัยที่เกี่ยวข้องในผู้ป่วยที่เข้ารับการบำบัดสารเสพติด

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการตระหนักรู้ในตนเองและกลวิธีที่ใช้ในการเผชิญปัญหา ตลอดจนปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการตระหนักรู้ในตนเองและกลวิธีการเผชิญปัญหาในผู้ที่เข้ารับการบำบัดสารเสพติด โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้ป่วยที่เข้ารับการบำบัดสารเสพติดแบบผู้ป่วยใน ที่สถาบันธัญญารักษ์จำนวน 110 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ 1) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป 2) แบบประเมินการตระหนักรู้ในตนเอง 3) แบบประเมินกลวิธีการเผชิญปัญหา ใช้สถิติเชิงพรรณนาเพื่ออธิบายลักษณะทั่วไปของกลุ่มตัวอย่าง คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านต่างๆกับการตระหนักรู้ในตนเอง และกลวิธีการเผชิญปัญหา โดยใช้สถิติไคสแควร์ วิเคราะห์หาความสัมพันธ์ระหว่างการตระหนักรู้ในตนเองกับกลวิธีการเผชิญปัญหา โดยใช้ค่าสหสัมพันธ์เพียร์สัน และวิเคราะห์การถดถอยโลจิสติกเพื่อหาปัจจัยทำนายของการตระหนักรู้ในตนเองและกลวิธีการเผชิญปัญหาจากผลจากการศึกษาพบว่ากลุ่มตัวอย่างร้อยละ 54.5 มีการตระหนักรู้ในตนเองอยู่ในระดับปานกลาง โดยมีปัจจัยที่สัมพันธ์กับการตระหนักรู้ในตนเอง ได้แก่ การใช้ยาบ้า และรูปแบบการเข้ารับการบำบัด และกลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ใช้การเผชิญปัญหาแบบหลีกหนีอยู่ในระดับปานกลาง มีปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ได้แก่ การใช้บุหรี่และรูปแบบการเข้ารับบำบัด ใช้การเผชิญปัญหาแบบมุ่งจัดการปัญหาในระดับปานกลางโดยมีปัจจัยที่มีความสัมพันธ์คือ จำนวนครั้งที่เข้ารับการบำบัด และแบบมุ่งแสวงหาการสนับสนุนทางสังคมในระดับสูงโดยมีปัจจัยที่เกี่ยวข้องคือ การศึกษา การมีคนให้ปรึกษา และปัญหาทางด้านการเงินจากการใช้สาร และเมื่อวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร พบว่า การตระหนักรู้ในตนเองมีความสัมพันธ์กับการเผชิญปัญหาแบบมุ่งจัดการปัญหาและแบบมุ่งแสวงหาการสนับสนุนทางสังคม แต่ไม่มีความสัมพันธ์กับการเผชิญปัญหาแบบหลีกหนีผลที่ได้ดังกล่าวนี้ทำให้ทราบว่าการตระหนักรู้ในตนเองเป็นสิ่งสำคัญที่ควรจะเสริมสร้างให้มีในตัวบุคคล เพื่อช่วยให้ผู้ที่ใช้สารเสพติดมีความตั้งใจที่จะเลิกใช้สารเสพติดได้โดยเกิดจากตนเอง อีกทั้งการเสริมสร้างให้มีการเผชิญปัญหาด้วยวิธีที่มีประสิทธิภาพ ได้แก่ การมุ่งแก้ไขปัญหา และการแสวงหาการสนับสนุนทางสังคม จะทำให้ผู้ที่ใช้สารเสพติดไม่หันกลับไปใช้สารเพื่อเป็นการหลีกหนีปัญหา
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1479
title: การจัดการธุรกิจนำเที่ยวเมืองพัทยา

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการจัดการธุรกิจนำเที่ยวของผู้ประกอบการเมือพัทยา และเพื่อเปรียบเทียบการจัดการระหว่างผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวเมืองพัทยาประเภทบุคคลธรรมดาและนิติบุคคล กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเมืองพัทยาจำนวน 214 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น และได้มีการตรวจสอบเครื่องมือ โดยนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติ โดยหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t-test)ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวมีความคิดเห็นเกี่ยวกับกระบวนการการจัดการธุรกิจนำเที่ยวเมืองพัทยาโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากในทุกด้าน(ค่าเฉลี่ย = 4.02) ได้แก่ ด้านภาวะผู้นำ(ค่าเฉลี่ย = 4.13) ด้านการวางแผน(ค่าเฉลี่ย = 4.12) ด้านการจัดองค์กร(ค่าเฉลี่ย = 3.95) และด้านการควบคุม (ค่าเฉลี่ย = 3.86) 2. ผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวมีความคิดเห็นเกี่ยวกับผลกระทบต่อธุรกิจนำเที่ยวเมืองพัทยาโดยภาพรวม อยู่ในระดับมากในทุกด้าน(ค่าเฉลี่ย = 3.88) ได้แก่ ด้านคู่แข่งขัน(ค่าเฉลี่ย = 4.16) ด้านสังคม(ค่าเฉลี่ย = 3.94) ด้านสิ่งแวดล้อม / ภัยพิบัติ(ค่าเฉลี่ย = 3.91) ด้านการเมืองและกฎหมาย(ค่าเฉลี่ย = 3.90) ด้านเทคโนโลยี(ค่าเฉลี่ย = 3.78) และด้านเศรษฐกิจ(ค่าเฉลี่ย = 3.61) 3. เมื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของกระบวนการการจัดการธุรกิจนำเที่ยวโดยภาพรวม พบว่าผู้ประกอบการประเภทบุคคลธรรมดาและนิติบุคคล ไม่มีความคิดเห็นแตกต่างกัน แต่เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่าในด้านการวางแผน และด้านการจัดองค์กร มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. เมื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของผลกระทบโดยภาพรวมต่อธุรกิจนำเที่ยวเมืองพัทยา พบว่าผู้ประกอบการประเภทบุคคลธรรมดาและนิติบุคคล ไม่มีความคิดเห็นแตกต่างกัน แต่เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่าในด้านการเมืองและกฎหมาย ด้านสังคม และด้านเทคโนโลยีมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1481
title: การนำสัญญาอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้าเป็นหลักประกัน

description: สัญญาอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้า (Trademark Licensing Agreement) เป็นสัญญาที่ผู้รับอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้า (Licensee) มีสิทธิที่จะใช้เครื่องหมายการค้าภายใต้เงื่อนไขที่ระบุอยู่ในสัญญานั้น ถือว่าเป็นทรัพย์สินอย่างหนึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 138 ที่สามารถประเมินราคาได้เช่นเดียวกับทรัพย์สินทั่วไป โดยจัดเป็นสินทรัพย์ที่ไม่มีตัวตน ตามมาตรฐานการบัญชี ฉบับที่ 38 ซึ่งมีรูปแบบการประเมินอยู่ด้วยกัน 3 วิธี คือ 1. วิธีประเมินจากต้นทุน 2. วิธีประเมินจากราคาตลาด 3. วิธีประเมินจากรายได้ โดยวิธีการประเมินด้วยได้รายได้ จัดเป็นวิธีการประเมินที่ได้รับความนิยมมากที่สุดสำหรับการประเมินสินทรัพย์ที่ไม่มีตัวตน รวมไปถึงสิทธิในสัญญาอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้าวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาถึงแนวทางที่เหมาะสมในการนำสิทธิในสัญญาอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้าไปเป็นหลักประกันการชำระหนี้ รวมทั้งแนวทางการบังคับหลักประกันที่เหมาะสมกับลักษณะของสิทธิดังกล่าว ซึ่งจากการศึกษาพบว่า วิธีการโอนสิทธิเรียกร้อง หรือการทำข้อตกลงในรูปแบบสัญญาทั่วไป ที่ผู้ให้หลักประกันตกลงที่จะมอบสิทธิในสัญญาอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้าแก่เจ้าหนี้ เมื่อตนไม่ปฏิบัติตามสัญญาประธาน ข้อตกลงดังกล่าวก่อให้เกิดเพียงบุคลสิทธิผูกพันระหว่างคู่สัญญา ไม่ก่อให้เกิดสิทธิพิเศษแก่เจ้าหนี้ในการบังคับเอากับทรัพย์สินที่เป็นหลักประกันแต่อย่างใด รวมทั้ง รูปแบบการประกันการชำระหนี้ด้วยทรัพย์ที่ก่อให้เกิดบุริมสิทธิแก่เจ้าหนี้ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบจำนองหรือจำนำ ก็ไม่สามารถที่จะนำมาใช้บังคับกับลักษณะของสิทธิในสัญญาอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้า ซึ่งมีลักษณะเป็นทรัพย์สินที่ไม่มีตัวตนได้ผู้ศึกษาจึงเห็นว่า การนำสัญญาอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้ามาเป็นหลักประกัน ควรใช้วิธีการภายใต้ร่างพระราชบัญญัติหลักประกันทางธุรกิจ พ.ศ... เนื่องจากผู้ให้หลักประกันไม่จำต้องส่งมอบทรัพย์สินให้แก่ผู้รับหลักประกัน ผู้ให้หลักประกันยังคงมีสิทธิใช้สอยหาประโยชน์จากทรัพย์สินนั้นได้ในระหว่างสัญญาหลักประกันมีผลบังคับ และผู้รับหลักประกันยังอยู่ในฐานะเจ้าหนี้มีประกันอีกด้วย ดังนั้น แนวทางการพัฒนากฎหมายและการทำสัญญาหลักประกันทางธุรกิจเพื่อรองรับการนำสัญญาอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้ามาเป็นหลักประกัน มีแนวทางดังต่อไปนี้ 1. สัญญาอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้าที่จะนำมาเป็นหลักประกันได้ ต้องได้รับความยินยอมจากผู้อนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้าก่อน 2. แก้ไขเพิ่มเติมร่างพระราชบัญญัติหลักประกันทางธุรกิจ พ.ศ... มาตรา 8(5) เพิ่มหลักเกณฑ์ให้สัญญาอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้าเป็นทรัพย์สินประเภทหนึ่งที่นำมาเป็นหลักประกันได้ 3. วิธีการบังคับหลักประกันควรใช้วิธีการจำหน่ายโดยการประมูลโดยเปิดเผยและควรเพิ่มวิธีการบังคับโดยการให้อนุญาตช่วงด้วยอีกวิธีหนึ่ง 4. ควรกำหนดมาตรการในการคุ้มครองเจ้าหนี้ผู้รับหลักประกัน ไว้ในสัญญาหลักประกันทางธุรกิจด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1482
title: ผลของการผ่อนคลายกล้ามเนื้อแบบโพรเกรสซีฟต่อความอยากบุหรี่ในผู้ที่สูบบุหรี่

description: การวิจัยเชิงทดลอง แบบสุ่มและมีกลุ่มเปรียบเทียบ ศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 34 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม 17 คน กลุ่มทดลอง 17 คน โดยใช้แบบสอบถามซึ่งประกอบด้วย 1) แบบบันทึกข้อมูลพื้นฐานส่วนบุคคลโดยใช้แบบสัมภาษณ์ Semi-Structured Assessment for Drug Dependence and Alcoholism (SSADDA) 2) แบบทดสอบความอยากเสพสารฉบับดัดแปลงจาก Penn Alcohol Craving Scale (PACS) 3) แบบวัดความรู้สึก Visual Analog Scale (VAS) 4) เครื่องวัดระดับสัญญาณชีพอัตโนมัติ ข้อมูลส่วนบุคคลและข้อมูลการใช้บุหรี่ เปรียบเทียบข้อมูลของกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง โดยใช้ chi-square และ independent-samples T test ผลการวิเคราะห์เปรียบเทียบผลก่อนและหลัง การผ่อนคลายกล้ามเนื้อแบบโพรเกรสซีฟ และการอ่านหนังสือพิมพ์ ต่อความอยากบุหรี่ ความรู้สึก 9 ด้าน และระดับสัญญาณชีพด้วยสถิติ Paired-Samples T test และ Wilcoxon signed-rank test และผลการเปรียบเทียบระหว่างการผ่อนคลายกล้ามเนื้อแบบโพรเกรสซีฟและการอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยสถิติ non-Parametric Mann-Whitney test และ ANCOVA โดยทำการเก็บข้อมูลตั้งแต่สิงหาคม - พฤศจิกายน 2555พบว่าการผ่อนคลายกล้ามเนื้อแบบโพรเกรสซีฟสามารถลดความอยากสูบบุหรี่ ความรู้สึกถูกกระตุ้น ความรู้สึกกังวล ความรู้สึกหิว ความรู้สึกแย่ ความรู้สึกอยากสูบบุหรี่ และ ความดันโลหิตซิสโตลิก แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ p&lt;0.05 เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม และพบว่า ความอยากสูบบุหรี่ ความรู้สึกถูกกระตุ้น ความรู้สึกกังวล ความรู้สึกหิว ความรู้สึกแย่ ความดันโลหิตซิสโตลิก และความดันโลหิตไดแอสโตลิก ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ p&lt;0.05 หลังการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อแบบโพรเกรสซีฟ
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1483
title: การศึกษาความสามารถของการหลั่งอินซูลินจากตับอ่อนในผู้ป่วยเบาหวานที่เสี่ยงต่อภาวะเลือดเป็นกรดและผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่หนึ่ง โดยประเมินระดับซีเปปไทด์ที่ระดับสูงสุดหลังการกระตุ้นด้วยอาหารสูตรมาตรฐาน

description: ที่มา : โรคเบาหวานที่มาด้วยอาการภาวะเลือดเป็นกรดเป็นครั้งแรกมีสาเหตุจากโรคเบาหวานได้หลายชนิด จุดประสงค์ของการศึกษานี้เพื่อทดสอบความสามารถของการหลั่งอินซูลินจากตับอ่อนในผู้ป่วยเบาหวานที่เสี่ยงต่อภาวะเลือดเป็นกรดและตรวจภูมิต้านทานต่อตับอ่อน เพื่อดูว่าแตกต่างจากโรคเบาหวานชนิดที่ 1 หรือไม่หลังหายจากภาวะเลือดเป็นกรดวิธีการศึกษา : ผู้ป่วยเบาหวานที่เสี่ยงต่อภาวะเลือดเป็นกรดที่ได้รับการวินิจฉัยจากการเกิดภาวะเลือดเป็นกรดโดยมีปัจจัยกระตุ้นไม่แน่ชัดและเกิดโรคเบาหวานหลังอายุ 30 ปี จำนวน 12 ราย ได้รับการตรวจความสามารถของการหลั่งอินซูลินจากตับอ่อนและตรวจภูมิต้านทานต่อตับอ่อน เทียบกับผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 1 จำนวน 12 ราย หลังหายจากภาวะเลือดเป็นกรด และมีการตรวจซ้ำทุก 6 เดือนจนครบระยะเวลาวิจัย 12 เดือนผลการศึกษา : จากการศึกษาพบว่าอายุเฉลี่ยของผู้ป่วยเบาหวานที่เสี่ยงต่อภาวะเลือดเป็นกรด อยู่ที่ 43.0+11.1ปี เทียบกับผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 1 ซึ่งอยู่ที่ 26.7+10.3 ปี (p&lt;0.001) ค่ามัธยฐาน fasting plasma C-peptide ในกลุ่มผู้ป่วยเบาหวานที่เสี่ยงต่อภาวะเลือดเป็นกรดอยู่ที่ 0.75 ng/dl (0.13-1.23) เทียบกับ 0.10 ng/dl (0.10-0.45) ในผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 1 (p=0.024) และค่ามัธยฐาน median peak stimulated plasma C-peptide ในกลุ่มผู้ป่วยเบาหวานที่เสี่ยงต่อภาวะเลือดเป็นกรดอยู่ที่ 1.20 ng/dl (0.55-6.65) เทียบกับ 0.15 ng/dl (0.10-0.50) ในผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 1 (p=0.018) จากการแบ่งผู้ป่วยโดยใช้ระบบ Aß classification ในการศึกษานี้พบผู้ป่วย A+ß- จำนวน 2 ราย, A-ß+ จำนวน 5 ราย, และ A-ß- จำนวน 5 ราย ไม่พบผู้ป่วยในกลุ่ม A+ß+ จากการติดตามตลอดระยะเวลา 12 เดือน พบว่าผู้ป่วยกลุ่ม A-ß+ จำนวน 4 ราย (คิดเป็นร้อยละ 80 ของผู้ป่วยกลุ่ม A-ß+) สามารถหยุดอินซูลินได้โดยไม่เกิดเลือดเป็นกรดซ้ำที่ระยะเวลา 2 ถึง 7 เดือนหลังหายจากภาวะเลือดเป็นกรดสรุปผลการศึกษา : ภาวะเสี่ยงต่อการเป็นกรดจากโรคเบาหวานในผู้ป่วยไทยมีการดำเนินโรคที่หลากหลายซึ่งแตกต่างจากโรคเบาหวานชนิดที่ 1 เช่นเดียวกับที่เคยรายงานจากการศึกษาในต่างประเทศ การแบ่งผู้ป่วยเหล่านี้โดยใช้ระบบ Aß classification มีประโยชน์ในการพิจารณาหยุดอินซูลินในผู้ป่วยเหล่านี้
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1484
title: การศึกษาเปรียบเทียบประสิทธิภาพวัสดุหลังคาที่มีสัมประสิทธิ์การแผ่รังสีต่ำและฉนวนกันความร้อนทั่วไป

description: งานวิจัยนี้ศึกษาเปรียบเทียบการใช้พลังงานไฟฟ้าของวัสดุกันความร้อน อลูมีเนียมฟอยล์ที่มีสัมประสิทธิ์แผ่รังสีความร้อนต่ำ และ ฉนวนใยแก้วกันความร้อน ในหลังคาไม่มีฝ้าเพดาน และ หลังคาที่มีฝ้าเพดาน เมื่อใช้งานในอาคาร 4 ประเภท ที่มีการใช้งานเครื่องปรับอากาศในเวลาที่ต่างกัน ได้แก่ อาคารพักอาศัย อาคารสำนักงาน อาคารโรงพยาบาลและอาคารร้านค้า โดยหาค่าคุณสมบัติด้วยการวัดอุณหภูมิจากกล่องทดลองร่วมกับการใช้สมการทางคณิตศาสตร์ และ นำค่าคุณสมบัติที่ได้ป้อนข้อมูลของหลังคาเพื่อจำลองผลการใช้พลังงานของอาคารด้วยโปรแกรม VisualDOE4.1 และคำนวณค่าใช้จ่ายตลอดอายุการใช้งานเพื่อหาความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์การศึกษาด้วยกล่องทดลองพบว่า ในหลังคาที่ไม่มีฝ้าเพดาน หลังคาที่มีฝ้าเพดานช่องว่างอากาศสูง 10 ซม. และหลังคาที่มีฝ้าเพดานช่องว่างอากาศสูง 20 ซม. หลังคาที่ใช้ฉนวนใยแก้ว 2 นิ้วมีค่าความต้านทานความร้อนรวมมากที่สุด รองลงมาได้แก่ หลังคาที่มีการใช้อลูมีเนียมฟอยล์ หลังคาที่ไม่มีการใช้วัสดุกันความร้อน และ หลังคาที่ทาสีกันความร้อนอนุภาคซิลิกาด้านใต้พบว่าให้ค่าความต้านทานความร้อนน้อยที่สุดการจำลองการใช้พลังงาน พบว่าในอาคารพักอาศัยซึ่งมีการใช้เครื่องปรับอากาศเฉพาะในเวลากลางคืน วัสดุกันความร้อนที่มีค่าความต้านทานความร้อนต่ำหรือมีมวลสารน้อย เช่น สีกันความร้อนอนุภาคซิลิกา และ อลูมีเนียมฟอยล์ ช่วยลดการใช้พลังงานไฟฟ้ารวมและลดพลังงานที่ใช้ในระบบปรับอากาศรายชั่วโมงได้มากกว่าการใช้ฉนวนใยแก้ว 2 นิ้ว ในอาคารสำนักงาน ซึ่งมีการใช้เครื่องปรับอากาศเฉพาะในเวลากลางวัน อาคารโรงพยาบาล ซึ่งมีการใช้เครื่องปรับอากาศตลอด 24 ชั่วโมง และ อาคารร้านค้าซึ่งมีการใช้เครื่องปรับอากาศในเวลากลางวันมากกว่ากลางคืน การใช้วัสดุที่มีค่าความต้านทานความร้อนสูงหรือเป็นมวลสารมากกว่า เช่น ฉนวนใยแก้ว 2 นิ้ว จะช่วยป้องกันความร้อนที่จะเข้าสู่อาคาร ลดภาระของระบบปรับอากาศ และได้ผลการใช้พลังงานไฟฟ้ารวมต่ำสุด หลังคาที่ใช้อลูมีเนียมฟอยล์ซึ่งมีคุณสมบัติป้องกันการแผ่รังสีความร้อนลงสู่พื้นที่ใช้งานเบื้องล่างในตอนกลางวัน และ ช่วยให้อาคารระบายความร้อนได้เร็วในเวลากลางคืน ช่วยลดการใช้พลังงานไฟฟ้ารวมได้รองลงมาและมีประสิทธิภาพเทียบเท่าฉนวนใยแก้ว 2 นิ้ว ซึ่งเป็นข้อสังเกตสำหรับการวิจัยครั้งต่อไปว่าควรจำลองการใช้พลังงานในอาคารที่มีช่วงใช้งานเครื่องปรับอากาศในเวลากลางคืนในปริมาณชั่วโมงที่มากกว่าเวลากลางวัน อลูมีเนียมฟอยล์จะสามารถแสดงประสิทธิภาพด้านการประหยัดพลังงานได้เต็มที่ยิ่งขึ้นในบ้านพักอาศัย แม้สีกันความร้อนอนุภาคซิลิกาและอลูมีเนียมฟอยล์จะช่วยลดการใช้พลังงานไฟฟ้ารวมได้ดี แต่เนื่องจากมีต้นทุนวัสดุและค่าบำรุงรักษาสูง ทำให้มีค่าใช้จ่ายตลอดอายุการใช้งานสูงมาก ซึ่งหากต้องการประหยัดรายจ่าย อาจต้องเลือกหลังคารูปแบบอื่นแทน ในอาคารสำนักงาน อาคารโรงพยาบาล และ อาคารร้านค้า พบว่าการใช้ฉนวนใยแก้ว 2 นิ้ว ในหลังคา นอกจากช่วยลดการใช้พลังงานไฟฟ้ารวมมากที่สุดแล้ว ยังมีประสิทธิภาพในทางเศรษฐศาสตร์อีกด้วย เนื่องจากมีค่าใช้จ่ายตลอดอายุการใช้งานต่ำกว่าวัสดุกรณีอื่น
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1485
title: การใช้ไม้เทียมในงานออกแบบสถาปัตยกรรม

description: ไม้เคยเป็นวัสดุที่นิยมใช้ในการก่อสร้าง ด้วยสามารถใช้ได้ทั้งส่วนโครงสร้าง ส่วนประกอบ และส่วนตกแต่ง ในปัจจุบันไม้เริ่มหายากและมีราคาสูงขึ้น อีกทั้งมีข้อจำกัดในการใช้งาน คือ ไม่คงทนต่อสภาพอากาศและไม่ทนไฟ จึงมีการผลิตไม้เทียมขึ้นมาเพื่อใช้ทดแทน ไม้เทียมที่มีจำหน่ายมากในปัจจุบันจะเป็นวัสดุฐานซีเมนต์ ถ้ารวมตัวกับเส้นใยจะเรียกว่า ไฟเบอร์ซีเมนต์ ซึ่งแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภท คือ ประเภทที่ผลิตด้วยกระบวนการ Flow on ใช้เส้นใยสั้น และอีกประเภทผลิตด้วยกระบวนการ Hatschek ใช้ทั้งเส้นใยสั้นและยาว ผ่านการอบด้วยความร้อนสูง แต่ถ้าหากรวมกับชิ้นไม้จะเรียกว่า ไม้อัดซีเมนต์ ผลิตด้วยการโปรยส่วนผสมลงบนแผ่นรองแล้วบีบอัดให้แน่นด้วยเครื่องอัดแรงดันสูงวัสดุฐานซีเมนต์มีปริมาณความชื้น 5 – 15 % ,การดูดซึมน้ำ 10 -35 % ,การเปลี่ยนแปลงขนาดเนื่องจากความชื้น 0.06 – 2 %,ค่าพีเอช 7 – 12,ค่าการนำความร้อน 0.084 - 0.184 วัตต์/เมตร องศาเคลวิน,ความต้านทานแรงดัด 9.0 – 22 เมกะปาสกาล,โมดูลัสยืดหยุ่น 4,500 - 8000เมกะปาสกาล ,ทนไฟได้ 30 – 240 นาที,น้ำหนักประมาณ 1,488 กิโลกรัม/ลูกบาศก์เมตร ราคาประมาณ 920 บาท/ลูกบาศก์ฟุตและมีอายุการใช้งานประมาณ 50 ปีเมื่อเปรียบเทียบคุณสมบัติกับไม้จะพบว่าวัสดุฐานซีเมนต์มีอัตราการยืด-หดตัวต่ำ มีค่าการนำความร้อนน้อย มีขนาดเป็นมาตรฐาน ทนไฟ ราคาถูกและอายุการใช้งานยาวนานกว่า แต่มีข้อจำกัดอยู่ คือ สามารถรับแรงดัดได้น้อยและมีน้ำหนักมากผลิตภัณฑ์ที่จำหน่ายจะมีลักษณะเป็นแผ่นใหญ่ ซึ่งสามารถนำไปใช้งานได้ทั้งแบบเป็นแผ่นหรือนำมาตัดให้เป็นชิ้นเล็กลงและเรียกชื่อตามการใช้งานหรือตามองค์ประกอบของอาคาร ได้แก่ ไม้บันได ไม้พื้น ไม้เชิงชาย ไม้ปิดลอนกระเบื้อง ไม้ระแนง ไม้บังตา ไม้ฝา ไม้บัว ไม้มอบ ไม้ตกแต่ง ไม้รั้ว ไม้กันนก แผ่นปิดมุม แผ่นผนัง แผ่นฝ้า แผ่นรองใต้หลังคา แผ่นพื้นมีการนำไม้เทียมไปใช้งานเป็นส่วนประกอบและส่วนตกแต่งอาคาร รวมทั้งใช้ในส่วนโครงสร้างที่ไม่ต้องรับแรงมาก เช่น เสาระเบียง โครงคร่าวผนัง โครงคร่าวฝ้า จันทัน เป็นต้น นอกจากนี้จากการศึกษายังพบว่ามีการประยุกต์ใช้งานอีกมากมาย ทั้งใช้ในงานตกแต่งภายใน ทำเป็นเครื่องเรือน ใช้ในงานภูมิสถาปัตยกรรม และร่วมใช้ในงานระบบก่อสร้างสำเร็จรูป
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1486
title: แนวทางการปรับปรุงข้อกำหนดโครงการ (TOR : Term of Reference) ของผู้ควบคุมงานก่อสร้าง : กรณีศึกษา โครงการก่อสร้างอาคารเพื่อการศึกษา สถาบันอุดมศึกษาของภาครัฐ

description: โครงการก่อสร้างอาคารในปัจจุบันมีความซับซ้อนมากขึ้น จึงต้องการผู้มีความสามารถเฉพาะทางเข้ามาบริหารจัดการและประสานงานเพื่อให้โครงการแล้วเสร็จตามวัตถุประสงค์ที่วางไว้ การออกเอกสารข้อกำหนดโครงการ(TOR) จึงเป็นส่วนสำคัญในการจัดจ้างผู้ควบคุมงานที่เหมาะสมกับโครงการนั้นๆ โดยแสดงถึงรายละเอียดโครงการ วัตถุประสงค์ของโครงการ หลักเกณฑ์การพิจารณา และข้อสงวนสิทธิต่างๆ ดังนั้นข้อกำหนดโครงการต้องมีข้อมูลที่ครบถ้วนชัดเจน เพื่อให้ผู้เสนองานใช้ประกอบการเสนอแนวทางการควบคุมงานที่เหมาะสมกับโครงการได้จากการศึกษาพบว่า แต่ละมหาวิทยาลัยจะจัดจ้างผู้ควบคุมงานโดยอิงแนวทางการปฏิบัติจากระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการพัสดุ พ.ศ.2535 โดยในแต่ละมหาวิทยาลัยมีขั้นตอนการปฏิบัติที่แตกต่างกัน ดังนั้น เพื่อหาแนวทางการปรับปรุงข้อกำหนดโครงการ จึงจำเป็นต้องพิจารณาหาปัจจัยที่ส่งผลต่อรายละเอียดต่างๆ และวิเคราะห์เพื่อเสนอแนะแนวทางการจัดทำข้อกำหนดโครงการ ที่เหมาะสมกับการปฏิบัติงานผลการศึกษาพบว่า การดำเนินโครงการก่อสร้างของมหาวิทยาลัย ได้แบ่งการปฏิบัติงานออกเป็นหลายช่วง ดังนั้นการประสานงานและการเชื่อมโยงข้อมูลที่ทั่วถึงจึงเป็นสิ่งสำคัญ โดยรายละเอียดภายในข้อกำหนดโครงการ(TOR) จะประกอบด้วย รายละเอียดโครงการ งบประมาณ ระยะเวลาการดำเนินงาน คุณสมบัติของผู้-เสนองาน ผลงาน อัตรากำลังพนักงาน ขอบเขตการให้บริการ รายละเอียดค่าบริการ วิธีการยื่นเสนองาน เกณฑ์การพิจารณา ข้อสงวนสิทธิ และแบบฟอร์มเอกสารที่ใช้ประกอบการเสนองาน ซึ่งรูปแบบของข้อกำหนดโครงการ (TOR) มี 2 ลักษณะคือ บริษัทผู้ควบคุมงานจะแสดงข้อมูลตามรายละเอียดที่กำหนดไว้ในข้อกำหนดโครงการ(TOR) โดยต้องผ่านเกณฑ์ที่กำหนดไว้ ทั้งวิธีการและการจัดหาบุคลากร อีกลักษณะหนึ่งคือ การให้ผู้เสนองานเสนอแนวทางการปฏิบัติงานที่เหมาะสมกับโครงการและการจัดทีมบุคลากรที่จะเข้ามาปฏิบัติงาน โดยแต่ละวิธีสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามความเหมาะสมของการบริหารงานของหน่วยงานเจ้าของโครงการและระเบียบปฏิบัติจะเห็นว่าการดำเนินโครงการก่อสร้างของมหาวิทยาลัยมีผลต่อการจัดทำข้อกำหนดโครงการ(TOR) ตั้งแต่วิธีการดำเนินโครงการก่อสร้าง หน่วยงานที่เกี่ยวข้องในโครงการ แหล่งที่มาของเงินงบประมาณ จนถึงวิธีการจัดจ้างผู้ควบคุมงาน ดังนั้นการกำหนดรายละเอียดในข้อกำหนดโครงการ(TOR) จึงต้องมีรายละเอียดที่ชัดเจน เพื่อใช้เป็นเครื่องมือจัดจ้างผู้ควบคุมงานที่เหมาะสมกับโครงการ โดยลดอุปสรรคที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1487
title: กระบวนการก่อสร้างด้วยชิ้นส่วนสำเร็จรูปของอาคารประเภทบ้านเดี่ยว กรณีศึกษา : บริษัท พฤกษา เรียลเอสเตท จำกัด (มหาชน)

description: การศึกษาครั้งนี้เลือกระบบการก่อสร้างด้วยชิ้นส่วนสำเร็จรูป ของบริษัท พฤกษา เรียลเอสเตท จำกัด (มหาชน) เฉพาะอาคารประเภทบ้านเดี่ยวเป็นกรณีศึกษา ในปัจจุบัน บริษัท พฤกษา เรียลเอสเตท จำกัด (มหาชน) ใช้ระบบการก่อสร้างด้วยชิ้นส่วนสำเร็จรูปแบบผนังรับน้ำหนัก โดยรูปร่างผนังมีอยู่ 2 แบบ คือ ผนังที่ไม่มีช่องเปิด และผนังที่มีช่องเปิด (ประตูหรือหน้าต่าง)ในการศึกษาพบว่าผนังที่มีช่องเปิดประเภทหน้าต่างนั้น มีระยะหน้าต่างที่มีความกว้างหรือความยาวตั้งแต่ 0.20 ม. ถึง 3.25 ม. โดยมีระยะใกล้เคียงกัน เช่น 0.47 0.49 0.50 0.55 0.565 0.59 และ 0.60 ม. หรือ 1.00 1.03 1.025 1.034 1.045 1.05 และ 1.10 ม. ฯลฯ เช่นเดียวกับรูปร่างหน้าต่างที่มีขนาดใกล้เคียงกัน ได้แก่ 0.47x1.395 และ 0.50x1.40 หรือ 1.10x1.80 และ 1.10x1.825 ฯลฯ ด้วยเหตุนี้ทำให้ต้องมีแบบหล่อจำนวนมาก และมักจะเกิดปัญหาในการเลือกแบบหล่อ ทั้งนอกจากจะต้องเสียค่าผลิตแบบหล่อแล้ว ยังต้องการพื้นที่เก็บแบบหล่อมากขึ้นด้วยในขณะเดียวกันแบบหล่อช่องหน้าต่างแต่ละขนาด ก็มีจำนวนต่างกัน เช่น ขนาด 0.39x1.22 มี 1 ชิ้น ขนาด 0.50x0.50 มี 20 ชิ้น และขนาด 0.80x1.10 มี 158 ชิ้น เป็นต้น ทำให้เข้าใจได้ว่าแบบหล่อแต่ละขนาดมีความถี่ในการใช้งานต่างกันจึงมีข้อเสนอแนะให้รวมขนาดของหน้าต่างที่มีระยะความกว้างหรือความยาวใกล้เคียงกัน อย่างเช่น 0.47 0.49 0.50 0.55 เหลือเพียง 0.50 ม. และรวมรูปร่างที่มีขนาดใกล้เคียงกัน เช่น 0.47x1.395 และ 0.50x1.40 รวมเป็น 0.47x1.395 หรือ 0.50x1.40 แบบใดแบบหนึ่ง เป็นต้น โดยใช้เกณฑ์การพิจารณาจากจำนวนแบบหล่อที่มีความถี่ในการใช้งานสูงนอกจากนี้ยังพบว่า เครื่องจักรสามารถผลิตเหล็กตะแกรงเสริมในผนังได้แคบที่สุด 0.50 เมตร หากขนาดของผนังมีส่วนที่แคบน้อยกว่า จะต้องตัดเหล็กตะแกรงส่วนที่เกินออกทิ้ง ส่งผลให้ต้องใช้แรงงานและเสียวัสดุในการผลิตเพิ่มขึ้น เมื่อรวมระยะห่างระหว่างขอบผนังและเหล็กตะแกรงด้านละ 0.025 ม. จึงมีข้อเสนอแนะให้การออกแบบช่องเปิดควรห่างจากผนังอย่างน้อยต้อง 0.55 ม.การดำเนินงานตามข้อเสนอแนะดังกล่าว จะช่วยให้ลดปัญหาในการทำงาน ลดต้นทุนในขั้นตอนการผลิต และทำให้ระบบการก่อสร้างด้วยชิ้นส่วนสำเร็จรูปมีประสิทธิภาพมากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1488
title: การศึกษาสัณฐานกระบวนการเปลี่ยนแปลงลักษณะพื้นที่ริมน้ำ คลองบางลำพู

description: คลองบางลำพูเป็นส่วนหนึ่งของคลองรอบกรุง ซึ่งมีความสำคัญในฐานะคลองสายประวัติศาสตร์ของกรุงรัตนโกสินทร์ โดยถูกขุดขึ้นในช่วงเวลาใกล้เคียงกับการสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากร จากเดิมที่คลองบางลำพูเป็นส่วนหนึ่งในวิถีชีวิตของผู้อยู่อาศัยริมคลองและเป็นทางสัญจรหลักของชาวรัตนโกสินทร์มาตั้งแต่ครั้งสถาปนากรุงฯ ในเวลาต่อมาการสัญจรหลักได้เปลี่ยนจากการสัญจรทางน้ำไปเป็นการสัญจรทางบก ทำให้เครือข่ายการสัญจรทางน้ำเดิมลดลงเพราะถูกถมไปทำถนน อีกทั้งคลองที่ยังคงอยู่ถึงปัจจุบันก็ไม่ได้ถูกใช้งานเช่นเดิม ซึ่งการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวส่งผลต่อพัฒนาการพื้นที่ริมน้ำคลองบางลำพูในปัจจุบัน ทำให้พื้นที่ริมน้ำคลองบางลำพูมีความหลากหลายในแต่ละพื้นที่ แต่ลักษณะพื้นที่ริมน้ำสาธารณะที่เกิดขึ้นในปัจจุบันกลับไม่สามารถชี้ชัดได้ว่ามีการวางแผนเพื่อการพัฒนาความเป็นพื้นที่ริมน้ำสาธารณะอเนกประสงค์ในรูปแบบที่สัมพันธ์กันอย่างกลมกลืนกับลำคลองดังที่เห็นได้ในกรณีประเทศที่พัฒนาแล้วการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิวัฒนาการของพื้นที่ริมน้ำบริเวณคลองบางลำพูตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน โดยการจำแนกรูปแบบความสัมพันธ์ของพัฒนาการพื้นที่ริมน้ำกับองประกอบเมืองต่างๆ ได้แก่ การสัญจรทางบก การสัญจรทางน้ำ และที่ดิน โดยใช้การอ้างอิงลักษณะพื้นที่ในอดีตจากแผนที่เก่าและรูปถ่ายเก่าเพื่อสร้างแผนที่การสัญจรและรูปตัดของพื้นที่ริมน้ำบริเวณคลองบางลำพูในอดีตและใช้ข้อมูลจากการลงพื้นที่สำรวจข้อมูลทางกายภาพและแผนที่เพื่อสร้างแผนที่การสัญจรและรูปตัดของพื้นที่ริมน้ำในปัจจุบัน จากนั้นทำการวิเคราะห์เพื่อจำแนกรูปแบบพื้นที่ริมน้ำออกเป็นรูปแบบต่างๆ โดยการแทนค่าด้วยสัญลักษณ์ และรูปแบบที่ได้ไปหาปัจจัยที่ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงระหว่างพื้นที่ริมน้ำในอดีตและพื้นที่ริมน้ำในปัจจุบัน เพื่อดูการเปลี่ยนแปลงของสัณฐานพื้นที่ริมน้ำบริเวณคลองบางลำพูจากการศึกษาพบว่าพื้นที่ริมน้ำในอดีตมีทั้งหมด 8 รูปแบบ และพื้นที่ริมน้ำในปัจจุบันมีทั้งหมด 10 รูปแบบ โดยพื้นที่ริมน้ำในอดีตมีรูปแบบการเปลี่ยนแปลงสู่พื้นที่ริมน้ำในปัจจุบัน 25 รูปแบบ และสามารถแบ่งช่วงเวลาพัฒนาการของพื้นที่ริมน้ำได้เป็น 4 ช่วง กล่าวคือช่วงที่ 1 ช่วงเวลาตั้งแต่ก่อตั้งกรุงรัตนโกสินทร์จนถึงช่วงก่อนจะมีการก่อสร้างตลิ่งเพื่อใช้ประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ ช่วงที่ 2 ช่วงเวลาที่กรุงเทพฯเริ่มพัฒนาความเป็นมืองทำให้มีการสร้างตลิ่งเพื่อการใช้ประโยชน์สาธารณะและการพาณิชย์มากขึ้น ช่วงที่ 3 ช่วงที่กรุงเทพฯมีลักษณะใกล้เคียงกับปัจจุบัน พื้นที่ตลิ่งริมน้ำถูกก่อสร้างให้คงทนถาวรโดยผู้ที่อยู่อาศัยในพื้นที่ เและช่วงที่ 4 เป็นช่วงหลังจากมีการสร้างตลิ่งริมน้ำถาวรที่มีรูปแบบใกล้เคียงกันโดยราชการ ทั้งนี้กล่าวได้ว่า พื้นที่ริมน้ำที่เกิดขึ้นในปัจุบัน เป็นไปเพื่อการพัฒนาระบบสาธารณูปโภคเพียงอย่างเดียว โดยไม่ได้มีพัฒนาการด้วยการวางแผนเพื่อใช้งานในลักษณะพื้นที่ริมน้ำสาธารณะอเนกประสงค์