cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2022.729
title: ไปดีมีสุข: วิสาหกิจเพื่อสังคมกับความตายของผู้ป่วยระยะท้าย

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดการดูแลแบบประคับประคองและการจัดการกับความตายของผู้ป่วยระยะท้ายที่บ้านของวิสาหกิจเพื่อสังคม โดยการวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพในรูปแบบของการวิจัยเฉพาะกรณี (Case Studies) ผ่านการดำเนินงานของ “ไปดีมีสุข” ซึ่งเป็นวิสาหกิจเพื่อสังคมแห่งหนึ่งที่มีเป้าหมายในการดูแลผู้ป่วยระยะท้ายที่บ้าน ผลศึกษาในส่วนของการดูแลแบบประคับประคองพบว่า ระบบคิดและปฏิบัติการทางการแพทย์ของวิสาหกิจเพื่อสังคมในการจัดการกับการดูแลแบบประคับประคองผู้ป่วยระยะท้ายเป็นรูปแบบการแพทย์ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ผู้ป่วยและญาติผู้ดูแล สะท้อนถึงมิติทางสังคมของการปรับกระบวนทัศน์ทางการแพทย์ในการดูแลผู้ป่วยระยะท้าย จากเดิมที่มุ่งเน้นไปยังการรักษาเพื่อยืดความตายออกไปให้นานที่สุดมาเป็นรูปแบบการแพทย์ทางเลือกที่เปิดโอกาสให้ผู้ป่วยและญาติผู้ดูแลเข้าถึงทางเลือกในการดูแลแบบประคับประคองได้มากขึ้น สำหรับในส่วนของการจัดการกับความตายของผู้ป่วยระยะท้าย ผลการศึกษาพบว่า เป้าหมายสำคัญของวิสาหกิจเพื่อสังคม คือ การทำให้ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตที่ดี มีความเจ็บปวดเกิดขึ้นน้อยที่สุด และสามารถตายอย่างสงบที่บ้าน อย่างไรก็ตาม การจัดการกับความตายของวิสาหกิจเพื่อสังคมไม่สามารถดำเนินงานโดยแยกขาดออกจากระบบแพทย์กระแสหลักได้ โดยเฉพาะการเข้าถึงยาควบคุมที่ใช้ในการลดอาการปวด อีกทั้งการได้รับการดูแลแบบประคับประคองที่บ้านอาจไม่ได้หมายความถึงการตายอย่างสงบที่บ้าน หากญาติและผู้ดูแลไม่สามารถจัดการกับอารมณ์ ความรู้สึก รวมถึงความทรมานจากการเจ็บปวดของผู้ป่วยระยะท้ายก่อนตายได้ การจัดการกับความตายของผู้ป่วยระยะท้ายที่บ้านจึงขึ้นอยู่กับปฏิสัมพันธ์ของทั้ง 3 ฝ่าย คือ ผู้ป่วย ญาติผู้ดูแล และวิสาหกิจเพื่อสังคม
DOI: 10.14457/tu.the.2022.731
title: ปัญหาระบบเลือกตั้งที่ให้ผลไม่ตรงตามเจตนารมณ์ของประชาชน: ศึกษาแนวทางแก้ไขที่เหมาะสมสำหรับการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในประเทศไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาแนวทางแก้ไขปัญหาระบบเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในประเทศไทยที่ให้ผลไม่ตรงตามเจตนารมณ์ของประชาชน ซึ่งเมื่อประกอบกับปัญหาการรัฐประหารบ่อยครั้งและปัญหาผู้ปกครองไม่เคารพสิทธิเสรีภาพทางการเมืองของประชาชนแล้วนั้นนำไปสู่ความไม่มีประสิทธิภาพและไม่มีเสถียรภาพของระบบการเมืองโดยรวม และเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ประเทศไทยยังไม่เป็น “ประชาธิปไตยเต็มใบ” ตามมาตรฐานสากล วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้ทำการศึกษาข้อความคิดทั่วไปเกี่ยวกับประชาธิปไตยโดยผู้แทนและการเลือกตั้ง ลักษณะสำคัญของระบบเลือกตั้งประเภทต่าง ๆ ปัญหาระบบเลือกตั้งในประเทศไทย นับตั้งแต่การเริ่มใช้ระบบเสียงข้างมากธรรมดา ระบบผสมคู่ขนาน และระบบจัดสรรปันส่วนผสม รวมถึงการกลับไปใช้ระบบผสมคู่ขนานอีกครั้งตามรัฐธรรมนูญ พ.‌ศ.‌ 2560 แก้ไขเพิ่มเติม พ.‌ศ.‌ 2564 ในปัจจุบัน เพื่อนำไปสู่การวิเคราะห์เปรียบเทียบแนวทางแก้ไขที่เหมาะสมและกรณีศึกษาต่างประเทศและในประเทศ จากการศึกษาพบว่าประเทศไทยมีการปกครองระบบรัฐสภาและการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นจุดเกาะเกี่ยวทางการเมืองโดยตรงเพียงจุดเดียวที่ประชาชนมีต่อการใช้อำนาจรัฐหรือการเข้าสู่อำนาจรัฐในระดับประเทศ ระบบเลือกตั้งทั้งที่เคยใช้และใช้อยู่ในปัจจุบันมีปัญหาในลักษณะที่แตกต่างกัน ทั้งในด้านการไม่สะท้อนเจตนารมณ์ของประชาชน ด้านการนำไปสู่ระบบการเมืองที่ไม่มีประสิทธิภาพและไม่มีเสถียรภาพ และด้านความซับซ้อนเกินจำเป็น โดยเมื่อทำการวิเคราะห์เปรียบเทียบระบบเลือกตั้งประเภทต่าง ๆ แล้ว พบว่าระบบเลือกตั้งตามสัดส่วน (Proportional Representation) มีศักยภาพที่จะแก้ไขปัญหาดังกล่าวได้ดีกว่าระบบผสมคู่ขนานที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน จึงได้ทำการศึกษากรณีศึกษาระบบเลือกตั้งตามสัดส่วน 2 ระบบ ได้แก่ ระบบสัดส่วนบัญชีรายชื่อ (Party-list proportional representation system; List-PR) ในนอร์เวย์ ฟินแลนด์ สวีเดน และระบบสัดส่วนผสม (Mixed-member proportional system; MMP) ในเยอรมัน นิวซีแลนด์ และร่างรัฐธรรมนูญ พ.‌ศ.‌ 2558 ฉบับเสนอสภาปฏิรูปแห่งชาติ บนพื้นฐานว่าระบบเลือกตั้งที่ดีต้องสะท้อนเจตนารมณ์ของประชาชน ในขณะเดียวกันก็ต้องนำไปสู่การมีระบบการเมืองที่มีประสิทธิภาพและมีเสถียรภาพได้ และไม่มีความซับซ้อนเกินจำเป็น การนำระบบเลือกตั้งตามสัดส่วนมาใช้ในประเทศไทยจึงอาจทำได้ 2 แนวทาง กล่าวคือ การใช้ระบบสัดส่วนบัญชีรายชื่อ คือ ประชาชนมี 1 คะแนนเสียงสำหรับเลือกตั้งพรรคการเมืองหรือเลือกตั้งผู้สมัครรายบุคคลในบัญชีรายชื่อของพรรคการเมืองโดยใช้จังหวัดเป็นเขตเลือกตั้ง หรือการใช้ระบบสัดส่วนผสม คือ ประชาชนมี 2 คะแนนเสียงสำหรับเลือกตั้งผู้สมัครรายบุคคลในเขตเลือกตั้งเขตละคนและเลือกตั้งพรรคการเมือง โดยในการนำทั้ง 2 แนวทางมาใช้ แต่ละพรรคการเมืองจะได้รับการจัดสรรสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรตามสัดส่วนคะแนนเสียงที่ได้รับทั้งประเทศ อย่างไรก็ดี การจะนำระบบเลือกตั้งตามสัดส่วนมาใช้ในประเทศไทยจำเป็นต้องมีการปรับเปลี่ยนลักษณะสำคัญบางประการเพื่อให้สอดคล้องกับลักษณะโครงสร้างทางการเมืองการปกครองของประเทศด้วย
DOI: 10.14457/tu.the.2022.732
title: ปัญหาการกำหนดนิยามของความผิดฐานกระทำให้บุคคลสูญหาย

description: การกระทำให้บุคคลสูญหายจัดว่าเป็นอาชญากรรมร้ายแรงที่กระทบต่อสิทธิมนุษยชนและเป็นภัยคุกคามต่อมนุษยชาติที่เกิดขึ้นทั่วโลกมาเป็นระยะเวลานานแล้ว แต่เดิมอาชญากรรมนี้มักเกิดขึ้นในรูปแบบของการกักขังโดยลับ สงครามกลางเมือง และสงครามภายในที่เกิดจากการขัดกันทางอาวุธ ตามลำดับ โดยสาเหตุสำคัญที่นำมาสู่อาชญากรรมประเภทนี้คือความขัดแย้งทางความคิดไม่ว่าจะเป็นในด้านอุดมการณ์ทางการเมือง ด้านการปกป้องหรือเรียกร้องสิทธิต่าง ๆ โดยเฉพาะการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนหรือเป็นไปเพื่อปกปิดหลักฐานหรือความผิดอันเกิดจากการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐ มุ่งต่อกลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นักการเมือง ผู้นำชุมชน ผู้นำแรงงาน นักปกป้องสิทธิมนุษยชน ฯลฯ ซึ่งในทางระหว่างประเทศให้ความสำคัญในการมุ่งแก้ไขและขจัดปัญหาดังกล่าวโดยสร้างเครื่องมือทางกฎหมายขึ้นหลายฉบับ แต่ทั้งนี้ กฎหมายระหว่างประเทศที่ได้บัญญัตินิยามของการกระทำให้บุคคลสูญหายไว้ทั้ง 3 ฉบับได้บัญญัติองค์ประกอบความผิดของการกระทำให้บุคคลสูญหายเอาไว้แตกต่างกันในบางประเด็น ส่งผลให้เกิดปัญหาความไม่ชัดเจนในการนิยามการกระทำให้บุคคลสูญหาย ซึ่งต่อมาเมื่อมีการอนุวัติการกฎหมายระหว่างประเทศมาเป็นกฎหมายภายในของรัฐย่อมทำให้เกิดความไม่สอดคล้องกับกฎหมายระหว่างประเทศ โดยเห็นได้จากกฎหมายของประเทศต่าง ๆ ที่ได้บัญญัติกฎหมายเพื่อจัดการกับอาชญากรรมการกระทำให้บุคคลสูญหายที่มีผลใช้บังคับแล้ว ประเทศไทยได้เล็งเห็นความสำคัญของอาชญากรรมดังกล่าวเช่นกันและมีความพยายามในการสนองรับนโยบายในการมีมาตรการป้องกันและคุ้มครองไม่ให้บุคคลสูญหายขึ้นใช้บังคับภายในประเทศโดยการรับหลักการและแนวทางจากเครื่องมือทางกฎหมายระหว่างประเทศมาบัญญัติเป็นพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565 ซึ่งมีผลใช้บังคับแล้วในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2566 ที่ผ่านมา วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงปัญหาความไม่ชัดเจนในการนิยามการกระทำให้บุคคลสูญหายในประเด็นต่าง ๆ โดยจะชี้ให้เห็นถึงประเด็นความสอดคล้องและไม่สอดคล้องในส่วนนิยามของการกระทำให้บุคคลสูญหายที่บัญญัติในพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565 ของประเทศไทยกับหลักการหรือนโยบายของกฎหมายระหว่างประเทศที่บัญญัติเพื่อใช้จัดการกับการกระทำให้บุคคลสูญหายโดยเฉพาะ โดยศึกษา จากเครื่องมือทางกฎหมายระหว่างประเทศที่ได้บัญญัตินิยามการกระทำให้บุคคลสูญหายไว้ ความเห็นของคณะกรรมการชุดต่าง ๆ ในทางระหว่างประเทศ รวมถึงกฎหมายของประเทศต่าง ๆ ที่บัญญัติขึ้นเพื่อใช้จัดการกับอาชญากรรมประเภทนี้ พร้อมวิเคราะห์กรณีศึกษาในส่วนคำสั่งของหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติในการเรียกตัวบุคคลไปเพื่อปรับทัศนคติที่เกิดขึ้นในสมัยการปฏิวัติรัฐประหารเพื่อให้เห็นภาพพจน์และบริบทสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการกระทำให้บุคคลสูญหายที่เกิดขึ้นในประเทศไทยว่าเข้าข่ายการกระทำความผิดฐานนี้หรือไม่ อย่างไร
DOI: 10.14457/tu.the.2022.734
title: บทบาทของรัฐสภาไทยในการสกัดกั้นการทุจริตเชิงนโยบายที่เกิดจากการใช้เงินแผ่นดิน

description: การทุจริตเชิงนโยบาย (Policy Corruption) คือ การที่ผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีอาศัยหน้าที่ในการบริหารราชการแผ่นดินตามรัฐธรรมนูญ เพื่อแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวต่อตนเองและพวกพ้อง ซึ่งจะมีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ขั้นตอนการแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีต่อรัฐสภาและในระหว่างการทำหน้าที่บริหารราชการแผ่นดิน โดยอาศัยช่องว่างทางกฎหมายและผ่านช่องทางการใช้เงินแผ่นดินและทำให้เกิดความเสียหายแก่เงินแผ่นดินของรัฐ ทั้งยังเป็นปัญหาที่ประเทศไทยต้องประสบพบเจออยู่ตลอดจนส่งผลให้การพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของประเทศเป็นไปอย่างล่าช้า อันสะท้อนให้เห็นว่าประเทศไทยยังขาดกลไกการป้องกันและการตรวจสอบการทุจริตเชิงนโยบายที่มีประสิทธิภาพ จึงนำมาสู่การศึกษาของวิทยานิพนธ์เล่มนี้ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพกลไกการป้องกันและการตรวจสอบการทุจริตเชิงนโยบายที่สามารถใช้การสกัดกั้น การทุจริตเชิงนโยบายที่เกิดจากการใช้เงินแผ่นดินได้ในทุกกรณี ผลการศึกษาพบว่า การทุจริตเชิงนโยบายมีความเกี่ยวข้องกับการใช้เงินแผ่นดินของรัฐบาลหรือคณะรัฐมนตรีที่มีลักษณะเป็น การแสวงหาประโยชน์หรือการเอื้อประโยชน์หรือการขัดกันระหว่างประโยชน์ส่วนตัวกับผลประโยชน์ส่วนรวม เพื่อให้ตนเองหรือบุคคลอื่นได้ประโยชน์จากการดำเนินดังกล่าวและทำให้เกิดความเสียหายแก่เงินแผ่นดินของรัฐ และปรากฏขึ้นได้ทั้งในช่วงก่อนและในระหว่างการทำหน้าที่บริหารราชการแผ่นดินของรัฐบาล ผู้เขียนจึงเสนอให้การสกัดกั้นการทุจริตเชิงนโยบายของรัฐบาลเป็นหน้าที่รัฐสภาและสำนักงบประมาณของรัฐสภาในการป้องกันและตรวจสอบการทุจริตเชิงนโยบายดังกล่าวในขั้นตอนการแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีต่อรัฐสภาซึ่งเป็นช่วงก่อนทำหน้าที่บริหารราชการแผ่นดินและในขั้นตอนการอนุมัติงบประมาณซึ่งเป็นช่วงการทำหน้าที่บริหารราชการแผ่นดินของรัฐบาล และควรพัฒนากลไกสำนักงบประมาณของรัฐสภาให้ทำหน้าที่ในการให้ข้อมูลต่อรัฐสภาเพื่อใช้ใน การสกัดกั้นการทุจริตเชิงนโยบาย รวมทั้งปรับรูปแบบกฎหมายว่าด้วยงบประมาณเสียใหม่เป็นกฎหมายงบประมาณสองขาและปรับประเภทและองค์ประกอบของคณะกรรมาธิการวิสามัญในขั้นตอนการอนุมัติงบประมาณเสียใหม่ด้วย เพื่อสร้างกลไกที่มีประสิทธิภาพในการป้องกันและตรวจสอบการทุจริตเชิงนโยบายที่เกิดจากการใช้เงินแผ่นดินในทุกกรณี
DOI: 10.14457/tu.the.2022.735
title: การออกหมายจับในชั้นสอบสวนกรณีความผิดร้ายแรง

description: การออกหมายจับเนื่องจากเหตุความผิดอาญาร้ายแรงของประเทศไทยใช้ความผิดที่มีอัตราโทษจาคุกอย่างสูงเกิน 3 ปี ซึ่งเป็นอัตราโทษที่ต่าและไม่มีความสมเหตุสมผล อันเป็นการออกหมายจับโดยไม่มีความจาเป็นในการนาตัวบุคคลไว้ภายใต้อานาจรัฐอย่างเพียงพอ ทั้งระเบียบราชการฝ่ายตุลาการว่าด้วยแนวปฏิบัติในการออกหมายจับและค้น พ.ศ.2545 ลงวันที่ 3 ตุลาคม 2545 ข้อ 10 ได้กาหนดความผิดอาญาร้ายแรง คือ ความผิดอาญาที่มีอัตราโทษจาคุกอย่างสูงเกิน 3 ปี จึงเป็นเหตุให้ศาลออกหมายจับ เป็นการกาหนดนิยามของความผิดอาญาร้ายแรงอย่างเป็นอัตวิสัย ไม่ได้สารวจหลักกฎหมายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาหรือกฎหมายอาญาว่า ความผิดอาญาร้ายแรงที่แท้จริงแล้วควรเป็นความผิดในลักษณะใด ซึ่งไม่มีเหตุผลที่สามารถอธิบายได้ ทาให้การออกหมายจับสามารถกระทาได้โดยง่าย สิทธิและเสรีภาพของบุคคลจึงไม่ได้รับความคุ้มครองเท่าที่ควร การออกหมายจับเป็นมาตรการที่กระทบต่อสิทธิและเสรีภาพของบุคคลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การใช้มาตรการที่กระทบต่อสิทธิและเสรีภาพของบุคคลจะต้องมีกฎหมายรับรองให้สามารถกระทาได้เท่าที่จาเป็น ไม่ใช่ทุกความผิดจะต้องจับตัวบุคคลไว้เสมอ แต่การออกหมายจับขึ้นอยู่กับความจาเป็น วัตถุประสงค์ และหลักของการออกหมายจับ ซึ่งเหตุความผิดอาญาร้ายแรงเป็นเหตุรองในการออกหมายจับ ไม่ได้มีความจาเป็นที่จะต้องจับบุคคลเสมอแบบเหตุหลัก เช่น เหตุจะหลบหนี เหตุจะยุ่งเหยิงกับพยานหลักฐาน หรือจะก่อเหตุร้ายประการอื่น จึงต้องกาหนดความหมายหรือนิยามของคาว่า “ความผิดอาญาร้ายแรง” เพื่อกาหนดกรอบดุลพินิจในการออกหมายจับให้คุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ทั้งยังคงสามารถควบคุมอาชญากรรมได้ในขณะเดียวกัน ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาในเรื่องการออกหมายจับเนื่องจากความร้ายแรงของความผิดอาญาควรได้รับการแก้ไขเพื่อให้สิทธิและเสรีภาพของบุคคลได้รับความคุ้มครองมากยิ่งขึ้น ผู้เขียนจึงมีความเห็นว่าควรกาหนดคานิยามของคาว่า “ความผิดอาญาร้ายแรง” ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาไว้โดยเฉพาะ
DOI: 10.14457/tu.the.2022.738
title: ปัญหากฎหมายในการจัดการขยะพลาสติกทางทะเลในอาเซียน

description: การศึกษาวิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาเรื่องปัญหากฎหมายในการจัดการขยะพลาสติกทางทะเลในอาเซียน โดยจะศึกษาถึงหลักการทางสิ่งแวดล้อม แนวคิดและหลักกฎหมายระหว่างประเทศและความร่วมมือระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองและรักษาสิ่งแวดล้อมจากปัญหาขยะพลาสติกระดับภูมิภาค : กรณีศึกษาสมาคมประชาชาติเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จากการศึกษาปัญหาขยะพลาสติกทางทะเลในอาเซียนพบว่าปัจจุบันอาเซียนได้มีเอกสารที่เกี่ยวข้องเพื่อกำหนดแนวทางในการจัดการปัญหาขยะพลาสติกทางทะเลในอาเซียนร่วมกันของประเทศสมาชิกอาเซียน 3 ฉบับ ได้แก่ ปฏิญญากรุงเทพฯ ว่าด้วยการต่อต้านขยะทะเลในภูมิภาคอาเซียน กรอบปฏิบัติงานอาเซียนว่าด้วยขยะทะเล และแผนปฏิบัติการระดับภูมิภาคของอาเซียนเพื่อจัดการกับขยะทางทะเลในประเทศสมาชิกอาเซียน ในปีพ.ศ. 2564-2568 ซึ่งเอกสารทั้งสามฉบับแสดงถึงเจตนารมณ์และความมุ่งมั่นต่อการแก้ไขปัญหาขยะพลาสติกทางทะเลในอาเซียน ที่แสดงให้เห็นถึงความร่วมมือของประเทศสมาชิกอาเซียนในเชิงนโยบาย แต่เอกสารดังกล่าวยังขาดสภาพบังคับใช้ในทางกฎหมายที่จะทำให้การจัดการปัญหาขยะพลาสติกทางทะเลในอาเซียนมีประสิทธิภาพมากขึ้น ด้วยเหตุดังกล่าวข้างต้น วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงจัดทำขึ้นเพื่อสะท้อนสภาพปัญหาขยะพลาสติกทางทะเลที่ต้องการได้รับการแก้ไข และมุ่งหวังให้ประเทศสมาชิกอาเซียน และอาเซียนจะสามารถผลักดันความร่วมมือกันแก้ไขปัญหาขยะพลาสติกทางทะเลต่อไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งนี้ผู้เขียนจึงเสนอให้อาเซียนมีการปรับปรุงกลไกการทำงานของอาเซียนด้านสิ่งแวดล้อม ผลักดันและยกระดับความตกลงว่าด้วยการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ ค.ศ.1985 ให้มีผลบังคับใช้ ทบทวนหลักการและบรรทัดฐานที่เป็นอุปสรรคต่อการแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ภายในอาเซียนเพื่อให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อมมากยิ่งขึ้น และเสนอให้ภาคเอกชนเข้ามามีบทบาทให้การร่วมกันแก้ไขปัญหาขยะพลาสติกทางทะเลในอาเซียน
DOI: 10.14457/tu.the.2022.740
title: การควบคุมการใช้ดุลพินิจของเจ้าหน้าที่ของรัฐโดยศาลปกครองไทย

description: บทบาทการควบคุมการใช้ดุลพินิจของเจ้าหน้าที่ของรัฐโดยศาลปกครองในประเทศไทย นับเป็นเรื่องที่มีความสำคัญในการคุ้มครองไว้ซึ่งสิทธิเสรีภาพของประชาชนและรักษาไว้ซึ่งประโยชน์สาธารณะ จากการศึกษาถึงคำพิพากษาของศาลปกครองไทยในเรื่องการควบคุมการใช้ดุลพินิจของเจ้าหน้าที่รัฐเปรียบเทียบกับคำพิพากษาศาลปกครองต่างประเทศ จะเห็นว่ามีมาตรฐานและคุณภาพของคำพิพากษาก็ได้รับการยอมรับเป็นส่วนใหญ่โดยมีความโน้มเอียงในการให้เหตุผลตามแนวทางของสภาที่ปรึกษาแห่งรัฐของฝรั่งเศส อย่างไรก็ตาม เมื่อศึกษาวิเคราะห์ถึงคำพิพากษาคดีปกครองเกี่ยวกับการใช้อำนาจดุลพินิจของเจ้าหน้าที่ของรัฐก็พบถึงปัญหาบางประการที่สำคัญ ได้แก่ ปัญหาความชัดเจนในการให้เหตุผลประกอบในการวินิจฉัยคดี ความต่อเนื่องสม่ำเสมอในแนวคำพิพากษาที่ได้วางไว้ ซึ่งสาเหตุหลักที่พบคือ การขาดบทบัญญัติกฎหมายที่จะเป็นฐานอ้างอิงในการให้เหตุผลวินิจฉัยคดีถึงลักษณะของการใช้อำนาจดุลพินิจซึ่งไม่ปรากฏทั้งในพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 และพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 ดังนั้นจึงควรจะได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายทั้งสองฉบับตามแนวทางที่ปรากฏในกฎหมายวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองของเยอรมันและกฎหมายวิธีพิจารณาคดีปกครองของศาลปกครองเยอรมัน ที่มีการบัญญัติรับรองไว้อย่างชัดเจนที่ศาลปกครองเยอรมันใช้อ้างเพื่อแก้ไขปัญหาการไม่มีบทบัญญัติที่ชัดเจน ในการกำหนดกฎเกณฑ์ให้ศาลปกครองไทยวินิจฉัยเรื่องดุลพินิจของเจ้าหน้าที่ของรัฐในปัจจุบันได้ ส่งผลให้การตัดสินพิพากษาคดีของศาลปกครองไทยเกิดความชัดเจนในการให้เหตุผลทางกฎหมายที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันอย่างมีเอกภาพ ก่อให้เกิดมาตรฐานคุณภาพของคำพิพากษาศาลปกครองในการทำหน้าที่มากยิ่งขึ้น รวมถึงการเกิดเส้นแบ่งที่ชัดเจนในการเข้าไปควบคุมการใช้อำนาจดุลพินิจของเจ้าหน้าที่รัฐในประเทศไทยว่าจะสามารถทำได้ในขอบเขตใดบ้างอีกด้วย
DOI: 10.14457/tu.the.2022.741
title: การศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการ mixed use บนที่ดินแปลงขนาด 11 ไร่ 3 งาน 17 ตารางวาบนถนนมิตรภาพ อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น

description: โครงการ La Pace Mixed Use ตั้งอยู่บริเวณถนนกัลปพฤกษ์ ติดถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น เนื้อที่ที่ดินมีขนาด 11-3-17.3 ไร่ โดยมีอาณาเขตดังนี้ทิศเหนือติดถนนกัลปพฤกษ์ทิศใต้ติดกับที่ดินเปล่าที่ติดกับ ซอยพระชัยและซอยจันทร์เจริญทิศตะวันออกถนนมิตรภาพ ขาออก ซึ่งเป็นถนนสายหลัก ที่สามารถเดินไปทางไปยัง ขอนแก่น - อุดรธานีทิศตะวันตกติดกับหอพักสตรีแก่นทองและปวริศา อพาร์ทเมนท์การศึกษาได้ทำการกลั่นกรองความคิดเบื้องต้นโดยทำการวิเคราะห์ถึงข้อกำหนดทางกฎหมาย วิเคราะห์ลักษณะทางกายภาพ วิเคราะห์ความเป็นไปได้ทางการตลาด และวิเคราะห์ความเป็นไปได้ทางการเงินในเบื้องต้น โดยจากการวิเคราะห์ขั้นต้นพบว่าที่ดินที่ได้นำมาทำการศึกษานั้น มีความเหมาะสมแก่การพัฒนาเป็นโครงการมิกซ์ยูส ซึ่งผสมระหว่างศูนย์การค้าและคอนโดมิเนียม เนื่องจากมีการขยายตัวของตลาดคอนโดในบริเวณใกล้เคียง และอัตราการเช่าในตลาดที่มีอยู่ค่อนข้างสูง จากการวิเคราะห์ตั้งสมมติฐานทางการเงินเบื้องต้นสามารถทำราคาเช่าของศูนย์การค้าและราคาขายของคอนโดมิเนียมไม่ต่างจาก ตลาด ณ ปัจจุบันมากนักโดยที่มีความได้เปรียบทางด้านรูปแบบการพัฒนาที่สามารถพัฒนาให้ตรงตามความต้องการของกลุ่มลูกค้าเป้าหมาย เพื่อเป็นจุดขายที่แตกต่างจากโครงการที่มีอยู่แล้วโดยจากการศึกษากลุ่มลูกค้าในบริเวณใกล้เคียงกับที่ดินที่ทำการพัฒนาสามารถกำหนดรูปแบบโครงการให้ตรงตามลักษณะของกลุ่มลูกค้าเป้าหมาย โดยลักษณะของโครงการประกอบไปด้วยอาคารพาณิชย์ 5 อาคาร มีพื้นที่ก่อสร้างรวม 19,100 ตารางเมตร และมีพื้นที่เช่ารวม 12,168 ตารางเมตร และมีค่าเช่าเฉลี่ยทั้งโครงการอยู่ที่ 746 บาทต่อตารางเมตรต่อเดือน โดยกลุ่มเป้าหมายหลักเป็นนักเรียน นักศึกษา ผู้ที่ทำงานหรือผู้ที่อยู่อาศัยในมหาวิทยาลัยขอนแก่น และ โรงพยาบาลศรีนครินทร์คอนโดมิเนียมในโครงการประกอบไปด้วยอาคารทั้งหมด 5 อาคาร มืพื้นที่ก่อสร้างรววม 23,994.20 ตารางเมตร ซึ่งประกอบไปด้วยจำนวนห้องทั้งหมด 583 ห้อง แต่ละอาคารจะประกอบไปด้วยห้องพักแบบ Studio แบบ 1 Bedroom และ 2 Bedroom มีราคาขายเฉลี่ยอยู่ที่ 70,000 บาทต่อตร.ม. โดยกลุ่มเป้าหมายหลักเป็นบุคลากรทางการแพทย์ และ นักลงทุนจากการวิเคราะห์ทางการเงินของศูนย์การค้า โครงการนี้มีมูลค่าการลงทุนทั้งสิ้น 529,564,100 บาท และมีมูลค่าโครงการปัจจุบันสุทธิเท่ากับ 353,966,370 บาท ซึ่งมีค่ามากกว่าศูนย์ และอัตราผลตอบแทนภายในมีค่าเท่ากับ 14.98% ซึ่งมีค่าสูงกว่าต้นทุนเฉลี่ยของเงินทุน (WACC) ที่ 9.47% ซึ่งสามารถคืนทุนในระยะเวลา 9 ปีจากการวิเคราะห์ทางการเงินของคอนโดมิเนียม โครงการนี้มีมูลค่าการลงทุนทั้งสิ้น612,320,630 บาท และมีมูลค่าโครงการเท่ากับ 1,299,900,000 บาทและมีมูลค่าโครงการปัจจุบันสุทธิเท่ากับ 440,986,793 บาท ซึ่งมีค่ามากกว่าศูนย์ มีอัตราผลตอบแทนภายในเท่ากับ 77% ซึ่งมีค่าสูงกว่าต้นทุนเฉลี่ยของเงินทุน (WACC) ที่ 3.47% โดยสามารถคืนทุนได้ภายในระยะเวลา 1 ปี 4 เดือนซึ่งหากวิเคราะห์ทางการเงินของโครงการคอนโดมิเนียมและโครงการศูนย์การค้าจะพบว่าทั้งโครงการมีมูลค่าการลงทุนทั้งสิ้น 1,141,884,730 บาท และมีมูลค่าโครงการปัจจุบันสุทธิ 696,819,893 บาท ซึ่งมีค่ามากกว่าศูนย์ มีอัตราผลตอบแทนภายในเท่ากับ 22.62% ซึ่งมีค่าสูงกว่าต้นทุนเฉลี่ยของเงินทุน (WACC) ที่ 9.40% โดยทั้งโครงการสามารถคืนทุนได้ภายในระยะเวลา 4 ปี
DOI: 10.14457/tu.the.2021.1205
title: ปัจจัยที่มีผลต่อราคาของอาคารชุดในเขต CBD: กรณีศึกษาปี 2558-2564

description: การเพิ่มขึ้นของอสังหาริมทรัพย์เติบโตพร้อมกับการขยายตัวของเมือง โดยงานวิจัยนี้ได้นำแนวคิดด้าน Hedonic Pricing และ Housing Price Gradient มาวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อราคาของห้องชุด องค์ประกอบของปัจจัยประกอบด้วย ปัจจัยด้านทำเล ปัจจัยด้านโครงสร้าง ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม มีตัวแปรทั้งหมด 72 ตัวแปร ใช้จำนวนตัวอย่างห้องชุด 113 โครงการ ในเขตสาทร, ปทุมวัน, บางรัก, คลองเตย และ เขตวัฒนา ในช่วง พ.ศ. 2558-2564 โดยข้อมูลหลักมาจากกรมส่งเสริมธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประกอบกับข้อมูลที่หาเพิ่มในอินเตอร์เน็ต ข้อมูลระยะห่างจากจุดห้องชุดถึงจุดสำคัญทางผู้วิจัยได้ใช้ระยะกระจัดจากการหาสูตรพีทาโกรัสในโปรแกรม Excel ในการศึกษานี้รอบข้างเพื่อหาความสัมพันธ์ของแต่ละตัวแปรซึ่งสามารถแบ่งตัวแปรจะได้ 4 กลุ่มแรก คือ ทำเลระยะห่างจากเขต CBD หากระยะทางห่างจาก CBD เพิ่มขึ้น 1 กิโลเมตรจะทำให้ราคาห้องชุดลดลงไป 17.2% , กลุ่มที่ 2 คือ Node ของ Shopping Center หากระยะทางห่างจากกลุ่มนี้ 1 กิโลเมตรจะทำให้ราคาลดลงไป 12.1% และ ทั้งนี้ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษามีจำนวนไม่เพียงพอต่อการอภิปรายของกลุ่มที่ 3 กลุ่มระยะห่างจากย่านอ่อนนุชทางผู้วิจัยมีข้อมูลไม่เพียงพอ และปัจจัยด้านโครงสร้างอาคารการเก็บข้อมูลของตัวแปรมีข้อมูลไม่เพียงพอต่อการอภิปรายนี้
DOI: 10.14457/tu.the.2022.742
title: ความสัมพันธ์ระหว่างระยะทางจากศูนย์กลางธุรกิจรอบนอกกับราคาขายคอนโดมิเนียม: กรณีศึกษาคอนโดมิเนียมตามแนวรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีเขียวส่วนต่อขยายคูคต (สถานีหมอชิต-สถานีคูคต) และสายสีเขียวส่วนต่อขยายเคหะสมุทรปราการ (สถานีบางจาก-สถานีเคหะสมุทรปราการ)

description: นโยบายการพัฒนาเมืองหลวงของประเทศไทยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมิได้มุ่งเน้นการพัฒนาเฉพาะกรุงเทพมหานครเพียงเมืองเดียว แต่มีการขยายการพัฒนาด้านต่างๆ ไปยังบริเวณรอบๆปริมณฑลของกรุเทพ (EBMR : Extended Bangkok Metropolitan Region) ทั้งระบบสาธารณูปการ และระบบสาธารณูปโภคต่าง ๆ ซึ่งเป็นไปเพื่ออำนวยความสะดวกและสร้างประโยชน์ให้แก่ประชาชน โดยหนึ่งในนโยบายจากทางภาครัฐคือการสร้างรถไฟฟ้าซึ่งเป็นระบบขนส่งมวลชนสาธารณะเพื่อให้ประชาชนสามารถสัญจรระหว่างพื้นที่และลดการใช้ยานพาหนะส่วนตัวเพื่อแก้ปัญหาการจราจรติดขัดบนถนน ทั้งนี้โครงการรถไฟฟ้าโครงการแรกของประเทศไทย มีทั้งหมด 2 เส้นทาง 23 สถานี ได้แก่สายสุขุมวิทหรือสายสีเขียวเข้ม เป็นสาย 1 ระยะทาง 17 กม. จากสถานีหมอชิต ถึงสถานีอ่อนนุช และ สายสีลมหรือสายสีเขียวอ่อน เป็นสาย 2 ระยะทาง 6.5 กม. จากสถานีสนามกีฬาแห่งชาติ ถึงสถานีสะพานตากสิน เปิดให้บริการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2542 ทั้งนี้ส่วนต่อขยายคูคตตั้งแต่สถานีรถไฟฟ้าสายสีเขียวเข้มส่วนต่อขยาย (สถานีหมอชิต - สถานีคูคต) เริ่มมีการเปิดให้บริการใน 4 สถานีแรกในปี 2562 และเปิดให้บริการเต็มระบบทั้งสายในปี 2563 โดยในส่วนของรถไฟฟ้าสายสีเขียวเข้มส่วนต่อขยายเคหะสมุทรปราการ (สถานีบางจาก – สถานีเคหะสมุทรปราการ) ได้มีการเปิดให้บริการใน 5 สถานีแรกในปีพ.ศ. 2554 และเปิดให้บริการเต็มระบบทั้งสายในปีพ.ศ. 2561ในอดีตรถไฟฟ้าสายดังกล่าวข้างต้นจะวิ่งเฉพาะภายในตัวเมืองเท่านั้น แต่ในเวลาถัดมาได้มีการขยายเส้นทางเพื่อเชื่อมโยงกับชานเมืองต่างๆ การขยายตัวของเส้นทางรถไฟฟ้าส่งผลกระทบต่อพฤติกรรมของประชาชนตามแนวเส้นทางรถไฟฟ้าในหลายด้าน หนึ่งในนั้นคือพฤติกรรมการเลือกซื้อที่อยู่อาศัยประเภทห้องชุดหรือคอนโดมิเนียม เพื่อแลกกับความสะดวกสบายในการเดินทางเข้าสู่แหล่งงานในเมือง ส่งผลให้เกิดอุปสงค์จำนวนมาก และเมื่อผู้พัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์เห็นโอกาสในการสร้างกำไร จึงทำให้เกิดการพัฒนาโครงการคอนโดมิเนียมตามแนวรถไฟฟ้าเพื่อสอดรับกับความต้องการของตลาดงานวิจัยนี้ต้องการศึกษาผลกระทบของระยะทางจากศูนย์กลางธุรกิจรอบนอกต่อราคาขายคอนโดมิเนียมตามแนวรถไฟฟ้ารถไฟฟ้าสายสีเขียวเข้มส่วนต่อขยาย (สถานีหมอชิต - สถานีคูคต) และ รถไฟฟ้าสายสีเขียวเข้มส่วนต่อขยายเคหะสมุทรปราการ (สถานีบางจาก – สถานีเคหะสมุทรปราการ) ซึ่งโครงการรถไฟฟ้าทั้ง 2 เส้นทาง เป็นรถไฟฟ้าชานเมืองจากจังหวัดปทุมธานีและจังหวัดสมุทรปราการวิ่งเข้าสู่ศูนย์กลางเมืองของกรุงเทพมีลักษณะเส้นทางรถไฟฟ้าคล้ายกัน กล่าวคือเป็นเส้นทางที่เกิดจากเส้นทางรถไฟฟ้าสายสีเขียวเข้มซึ่งเป็นเส้นทางรถไฟฟ้าที่วิ่งเฉพาะภายในตัวเมืองและขยายไปสู่ชานเมืองในลำดับถัดมา โดยการศึกษาในครั้งนี้จะสร้างแบบจำลองเฮโดนิกแบบตัวแปรหุ่นเวลาเพื่อใช้ในการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยอิสระที่ส่งผลต่อราคาขายคอนโดมิเนียมตามแนวรถไฟฟ้าสายสีเขียวเข้มส่วนต่อขยาย (สถานีหมอชิต - สถานีคูคต) และ รถไฟฟ้าสายสีเขียวเข้มส่วนต่อขยายเคหะสมุทรปราการ (สถานีบางจาก – สถานีเคหะสมุทรปราการ)ผลของสมการถดถอยพหุ (Multiple Linear Regression) ได้พิสูจน์ยืนยันว่าระยะทางจากสถานีรถไฟฟ้าถึงศูนย์กลางธุรกิจรอบนอกตามแนวรถไฟฟ้าชานเมืองเป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อราคาขายคอนโดมิเนียมมากที่สุด รองลงมาเป็นประเภทเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมือง จำนวนชั้นของอาคาร จำนวนห้องขาย สัดส่วนพื้นที่จอดรถ และระยะทางจากคอนโดมิเนียมถึงสถานีรถไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุด โดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์ถดถอยเป็นเกณฑ์
DOI: 10.14457/tu.the.2022.743
title: การศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการที่ดินบริเวณซอยเกษตรสิน 9 อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี

description: เมืองพัทยาเป็นหนึ่งในเมืองท่องเที่ยวชายทะเลที่สำคัญของประเทศไทยซึ่งเป็นที่รู้จักในระดับสากลทั้งชาวไทยและต่างประเทศ แม้เมืองพัทยาจะมีพื้นที่ในการปกครองรวมเพียง 53.4 ตารางกิโลเมตร แต่ก็เป็นพื้นที่ที่สำคัญต่อเศรษฐกิจของจังหวัดชลบุรีและภาคตะวันออกของประเทศไทยในฐานะแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ นอกจากนี้ นโยบายการพัฒนา“เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก” หรือ EEC ก็เป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่ทำให้เมืองพัทยาเกิดการขยายตัวอย่างต่อเนื่อง รวมไปถึงการก่อสร้างระบบขนส่งสาธารณะระบบรางตามโครงการรถไฟความเร็วสูงเชื่อม 3 สนามบินและ EEC Project List ซึ่งจะเข้ามากระทบความสามารถในการเข้าถึง (Accessibility) ของที่ดินจำนวนมาก ทำให้ผู้จัดทำเล็งเห็นถึงความสำคัญในการศึกษาความเป็นไปได้ในการพัฒนาแปลงที่ดินในพื้นที่เมืองพัทยาในลักษณะ Site in search for a use โดยเลือกทำการศึกษาแปลงที่ดินขนาด 8 ไร่ 13 ตารางวา บริเวณซอยเกษตรสิน 9 ณ เขาพระตำหนัก เมืองพัทยา ซึ่งเป็นทำเลที่มีช่องว่างในการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ได้หลากหลายรูปแบบ โดยเมื่อทำการศึกษาความเป็นไปได้ในการพัฒนาที่ดินในแง่มุมของกายภาพของที่ดิน กฏหมายที่เกี่ยวข้องและสภาวะของตลาดโดยรวมของทำเลที่ตั้ง พบว่า แปลงที่ดินมีศักยภาพในการพัฒนาโครงการได้ทุกรูปแต่มีความเหมาะสมในการพัฒนาโครงการประเภทศูนย์การค้ามากที่สุด เนื่องจากช่องว่างของตลาดที่ไม่มีอุปทานในบริเวณ โครงการ C-Hill Phratumnuk เป็นโครงการศูนย์การค้าชุมชน ตั้งอยู่บริเวณซอยเกษตรสิน 9 มีลักษณะเป็นอาคารศูนย์การค้าสูง 3 ชั้น มีพื้นที่ใช้สอยของอาคารรวม 16,142 ตารางเมตร มีพื้นที่เช่าถาวรจำนวน 8,157 ตารางเมตร คิดเป็นประสิทธิภาพอาคารที่ร้อยละ 50.53 มีจุดเด่นของโครงการจากทิวทัศน์ของโครงการ ทั้งยังเป็นศูนย์การค้าหนึ่งเดียวในบริเวณเขาพระตำหนักเมื่อทำการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการด้านกฎหมาย กายภาพของที่ดิน การตลาด และการเงินพบว่า โครงการ C-Hill Phratumnuk มีผลตอบแทนภายในร้อยละ 10.92 ซึ่งมากกว่าอัตราคิดลดของโครงการซึ่งอยู่ที่ร้อยละ 9 โครงการมีมูลค่าปัจจุบันสุทธิอยู่ที่ 135,588,477.14 บาท และมีระยะเวลาคืนทุนอยู่ที่ 13.61 ปีซึ่งน้อยกว่าระยะเวลาดำเนินการของโครงการที่ 32 ปี จึงสรุปได้ว่าโครงการมีความเป็นไปได้ในการลงทุน