cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.895
title: พฤติกรรมและสภาพการอยู่อาศัยของผู้สูงอายุในอาคารชุดที่ออกแบบเพื่อผู้สูงอายุ กรณีศึกษา สวางคนิเวศ จ.สมุทรปราการ

description: โครงการสวางนิเวศเฟส 2 เป็นอาคารชุดสำหรับผู้สูงอายุ สร้างแล้วเสร็จเมื่อ เดือนมีนาคม พ.ศ.2556 จุดประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้ (1) ศึกษาพฤติกรรมการอยู่อาศัย (2) เพื่อศึกษาสภาพการอยู่อาศัย (3) ศึกษาปัญหา ข้อจำกัดและวิธีการแก้ปัญหา (4) เพื่อเสนอแนะแนวทางในการออกแบบที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมกับผู้สูงอายุ โดยศึกษาทำการเก็บรวบรวมข้อมูลจากแบบสอบถามของกลุ่มตัวอย่างจำนวน 110 คน (ผู้สูงอายุทั้งเฟส 1และเฟส 2) และทำการสัมภาษณ์เชิงลึก 25 กรณีศึกษา โดยใช้วิธีการสังเกต การสำรวจพื้นที่ใช้สอยภายในห้องพัก การสัมภาษณ์การใช้พื้นที่ส่วนกลางและความคิดเห็นด้านต่างๆ กรณีศึกษาบางส่วนที่ไม่ได้เข้าพักในโครงการจะใช้วิธีการส่งแบบสัมภาษณ์ล่วงหน้าแล้วโทรศัพท์เพื่อสัมภาษณ์เกี่ยวกับความคิดเห็นด้านต่างๆแทน นอกจากนี้ผู้วิจัยได้สัมภาษณ์ผู้บริหารและผู้จัดการโครงการ เกี่ยวกับการจัดการภายในโครงการ การจัดกิจกรรมและปัญหาที่ผู้สูงอายุร้องเรียนข้อมูลด้านพฤติกรรมและสภาพการอยู่อาศัยนั้นสามารถเก็บรวบรวมได้จากผู้สูงอายุ 3 กลุ่ม คือ (1) กลุ่มอยู่อย่างอิสระ แบบอยู่อาศัยประจำ มีการใช้พื้นที่ห้องพัก พื้นที่ส่วนกลางและพื้นที่ภายนอกอาคารที่มีความหลากหลาย ตามความชอบหรือความสามารถของร่างกาย (2) กลุ่มอยู่อย่างอิสระ แบบอยู่อาศัยไม่ประจำ พบว่าส่วนใหญ่จะใช้เวลาพักผ่อนภายในห้องพัก สิ่งอำนวยความสะดวกส่วนกลางที่ใช้มากคือ ร้านอาหาร รองลงมาคือห้องสมุด (3) กลุ่มอยู่แบบพึ่งพาซึ่ง อยู่อาศัยประจำ ส่วนใหญ่จะใช้เวลาอยู่ภายในห้องพัก ปัญหาที่พบในระดับห้องพัก คือ การระบายอากาศ ในระดับพื้นที่ส่วนกลาง คือ ที่จอดรถน้อยและอยู่ไกล พื้นที่ส่วนกลางอยู่ไกล ไม่มีระบบอินเตอร์เน็ตไร้สาย ไม่มีทางเลือกเรื่องร้านอาหาร ควรมีกิจกรรมสำหรับคนที่ไม่สูงอายุบ้าง การบริการของเจ้าหน้าที่เป็นระบบราชการ ล่าช้า เจ้าหน้าที่ไม่เพียงพอ ไม่มีใจบริการสรุปผลศึกษาพบว่ากลุ่มอยู่แบบพึ่งพา มีความต้องการด้านกายภาพที่แตกต่างจากกลุ่มอยู่อย่างอิสระคือ ต้องการระยะทางเดิน พื้นที่โล่งส่วนนอน ส่วนนั่งเล่นและห้องน้ำ สำหรับรถวีลแชร์ อุปกรณ์ช่วยเหลือหรือสำหรับผู้ดูแล โดยที่ผู้ดูแลมี 2 ประเภท คือ ผู้ดูแลส่วนตัวและผู้ดูแลส่วนกลาง ก็จะมีรายละเอียดในการจัดพื้นที่ใช้สอยแตกต่างกัน ดังนั้นในการออกแบบที่อยู่อาศัยระยะยาวที่เหมาะสมกับผู้สูงอายุแบบอยู่อย่างอิสระและแบบพึ่งพา จึงต้องมีความแตกต่างกัน ซึ่งรายละเอียดบางประการไม่สอดคล้องกับทฤษฎีการออกแบบเพื่อคนทั้งมวล เนื่องจากปัจจัยต่างๆได้แก่ ลักษณะการอยู่อาศัย (อยู่อย่างอิสระหรือแบบพึ่งพา) รูปแบบในการอยู่อาศัย (แบบอยู่ประจำหรืออยู่ไม่ประจำ) การมีผู้ดูแล เป็นต้น อย่างไรก็ตามที่อยู่อาศัยของผู้สูงอายุทั้ง 2 กลุ่มควรอยู่ในโครงการเดียวกันแต่แยกพื้นที่(zoning) เพื่อความสะดวกในการดูแลจัดการ สิ่งอำนวยความสะดวก การบริการ และการรักษาความสัมพันธ์ของผู้อยู่อาศัย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.896
title: ระดับการเข้าถึงระบบขนส่งสาธารณะในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล

description: การวิจัยนี้เป็นการศึกษาดัชนีและวัดระดับการเข้าถึงระบบขนส่งสาธารณะในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ซึ่งผลการวิจัยจะเป็นเครื่องมือชี้วัดระดับการเข้าถึงฯ ในแต่ละพื้นที่ โดยพิจารณาจาก 3 ปัจจัย คือ (1) ปัจจัยด้านเวลา (2) ค่าใช้จ่าย และ (3) โอกาสในการเชื่อมต่อ เพื่อแสดงให้เห็นว่าแต่ละพื้นที่มีระดับการเข้าถึงฯอยู่ในระดับไหน และมีรูปแบบเชิงพื้นที่เป็นอย่างไร สมมติฐานการวิจัยคือ (1) การให้บริการระบบขนส่งสาธารณะมีความเหลื่อมล้ำของการให้บริการและเมื่อมีการพัฒนาระบบขนส่งสาธารณะทางรางของกรุงเทพมหานครและปริมณฑลจะทำให้ระดับการเข้าถึงระบบขนส่งสาธารณะโดยรวมของพื้นที่สูงขึ้น และ (2) ระดับการเข้าถึงระบบขนส่งสาธารณะในปัจจุบันไม่สอดคล้องกับบริบททางด้านการใช้ประโยชน์ที่ดินและการผังเมือง ซึ่งวัตถุประสงค์ในการวิจัยนี้เพื่อศึกษารูปแบบการกระจายตัวเชิงพื้นที่ของโครงข่ายการให้บริการระบบขนส่งสาธารณะ และเพื่อศึกษาดัชนีและระดับการเข้าถึงฯ แยกรายพื้นที่ โดยอาศัยวิธีการเชิงปริมาณในการวิเคราะห์ปัจจัยและวัดระดับการเข้าถึงฯ ด้วยเทคนิคการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพื้นที่ (Spatial Data) ผ่านระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (GIS)ผลการศึกษารูปแบบการกระจายตัวเชิงพื้นที่ พบว่า การกระจายตัวของสถานีให้บริการระบบขนส่งสาธารณะทั้ง 3 ระบบมีการกระจายตัวในรูปแบบที่เป็นกลุ่มก้อน ซึ่งเมื่อนำมาพิจารณาด้วยสถิติเชิงพื้นที่ พบว่า พื้นที่ที่มีการทับซ้อนของระยะมาตรฐานทั้ง 3 ระบบ ได้แก่ พื้นที่บริเวณ เขตจตุจักร เขตดุสิต เขตพญาไท เป็นต้นผลการศึกษาระดับการเข้าถึงฯ ซึ่งพิจารณาจากค่าดัชนีชี้วัดระดับการเข้าถึง มีค่าอยู่ระหว่าง 0.00 – 10.00 พบว่าระดับการเข้าถึงฯ โดยเฉลี่ยอยู่ในระดับ 4 (Accessibility Index: AI = 4.62) ซึ่งเมื่อนำผลการศึกษาระดับการเข้าถึงฯ พิจารณาร่วมกับบริบทเชิงพื้นที่และมิติด้านเวลา ได้ผลดังนี้ คือ ในด้านการเปลี่ยนแปลงตามลำดับเวลา กรณีที่เกิดการพัฒนาระบบขนส่งมวลชนทางราง พบว่า ระดับการเข้าถึงฯโดยรวมเฉลี่ยเพิ่มขึ้น จากระดับ 4 (AI = 4.62) เพิ่มขึ้นเป็นระดับ 5 (AI : 5.23) สอดคล้องกับผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงพื้นที่ เพื่อแสดงความเหลื่อมล้ำของระดับการเข้าถึงฯ พบว่า ค่าสัมประสิทธิ์จีนีที่คำนวณได้มีค่าเท่ากับ 0.49 ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความเหลื่อมล้ำของระดับการเข้าถึงฯ และสุดท้ายคือ ผลการวิเคราะห์ร่วมกับลักษณะการใช้ประโยชน์ที่ดินและบริบทด้านผังเมือง พบว่า มีบางพื้นที่ที่มีลักษณะที่ไม่สอดคล้องกันระหว่างค่าร้อยละของความเป็นเมือง รูปแบบการใช้ที่ดินตามผังเมือง และระดับการเข้าถึงฯ ซึ่งต้องเร่งพัฒนาโครงสร้างระบบขนส่งสาธารณะเพื่อเป็นการเพิ่มระดับการเข้าถึงฯ ให้สอดคล้องกับบริบทด้านพื้นที่ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.897
title: ความปลอดภัยในการก่อสร้างอาคารกรณีศึกษา : อาคารขนาดใหญ่ที่ก่อสร้างในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: อุตสาหกรรมการก่อสร้างในประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ. 2547-2556 มีการเพิ่มปริมาณมากขึ้น ทำให้สถานประกอบกิจการการก่อสร้าง ต้องทำงานในสภาพของการแข่งขัน เร่งรีบ ทำงานแข่งกับเวลา จนทำให้ความปลอดภัยในงานก่อสร้างถูกละเลย เป็นสาเหตุที่ก่อให้เกิดอุบัติเหตุต่อแรงงาน เนื่องจากกระบวนการก่อสร้างตั้งแต่เริ่มจนเสร็จสิ้นโครงการนั้น มีขั้นตอนในการดำเนินการที่มากมาย และมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ เหตุนี้การเกิดอุบัติเหตุในการก่อสร้างจึงจำเป็นต้องมีการป้องกันเพื่อความปลอดภัยในการก่อสร้างอาคารและการทำงาน เพื่อให้เป็นไปตามที่ได้มีพัฒนาการกฎหมายว่าด้วยความปลอดภัยในการก่อสร้างของภาครัฐ ดังนั้น เจ้าของโครงการและผู้บริหารโครงการก่อสร้างจำเป็นต้องมีการวางแผนและดำเนินการจัดการบริหารในเรื่องของความปลอดภัยในการก่อสร้างอาคาร การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระบบการจัดการความปลอดภัยในงานก่อสร้างอาคาร และปัจจัยที่มีผลต่อความปลอดภัยในการก่อสร้างอาคารที่เป็นอาคารขนาดใหญ่พิเศษ เพื่อวิเคราะห์การจัดการความปลอดภัยในการก่อสร้างอาคารขนาดใหญ่พิเศษที่ก่อสร้างในจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย โดยจะศึกษาเฉพาะในส่วนของ เรื่องการตกหล่นของคน และสิ่งของในงานก่อสร้าง และจะดำเนินการวิจัยโดยศึกษาหลักการ กฎหมาย และทฤษฎีที่เกี่ยวข้องในเรื่องความปลอดภัยในการก่อสร้างอาคาร พร้อมทั้งศึกษากรณีตัวอย่างโครงการ ซึ่งจะมีการเก็บข้อมูลโดยการสำรวจ สังเกต และสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้องในเรื่องความปลอดภัยในงานก่อสร้างอาคาร และนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์เพื่อหาข้อสรุปผลการวิจัยความไม่ปลอดภัยในการก่อสร้างอาคารนั้นพบว่า ปัญหาระหว่างการก่อสร้างเป็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุดและเป็นอุบัติเหตุที่ร้ายแรงมากที่สุด ได้แก่ เรื่องของการตกหล่นของคนและสิ่งของในงานก่อสร้าง ซึ่งปัญหาดังกล่าว ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับปัจจัยดังต่อไปนี้ 1.) สถานที่ตั้งโครงการ 2.) ระยะเวลาในการก่อสร้าง 3.) งบประมาณในการก่อสร้าง 4.) กฎหมายและข้อกำหนด 5.) รูปแบบอาคาร 6.) วิธีในการก่อสร้าง 7.) อาคารข้างเคียง 8.) สภาพอากาศ ภัยธรรมชาติ ซึ่งทำให้เกิดความเข้าใจและ สามารถหาวิธีแก้ไขได้และป้องกันได้ นอกจากนี้ยังสรุปได้ว่าอาจเกิดจากเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยระดับบริหารที่ไม่คำนึงถึงความปลอดภัย รวมถึงวิธีการดำเนินงานการจัดการด้านความปลอดภัยในการทำงาน การวางแผนขั้นตอนการทำงานก่อสร้าง ที่ไม่ได้คำนึงถึงความสำคัญในการปฏิบัติงานด้านความปลอดภัยในการก่อสร้าง และต่อผู้ปฏิบัติงาน ปัจจัยทั้งหมดขึ้นอยู่กับการให้ความสำคัญของผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในงานก่อสร้างซึ่งแต่ละกรณีศึกษาต่างมีข้อจำกัดของการก่อสร้างที่ส่งผลต่อเกณฑ์ในการพิจารณาแตกต่างกันไป เนื่องจากไม่มีการเตรียมงบประมาณด้านนี้ไว้ให้พอเพียง แต่มีการกำหนดงานด้านความปลอดภัยในราชการไว้ในสัญญาการก่อสร้าง เพื่อเป็นการบังคับผู้รับจ้างให้ดำเนินการตามที่สัญญาระบุไว้ เพื่อให้เป็นไปตามที่กฎหมายกำหนด แต่ในการปฏิบัติงานจริงไม่ได้คำนึงถึงความปลอดภัยในการทำงานเท่าที่ควร
DOI: 10.14457/cu.the.2013.898
title: ลักษณะปัญหาการกองครุภัณฑ์รอการกำจัดในอาคารราชการ : กรณีศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: การศึกษาครั้งนี้ มุ่งศึกษาถึง ลักษณะการวางกองครุภัณฑ์เหลือใช้หรือรอจำหน่าย สาเหตุของการมีครุภัณฑ์เหลือใช้หรือรอจำหน่าย และกระบวนการจำหน่ายครุภัณฑ์เหลือใช้หรือรอจำหน่าย ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ใช้แนวทางการศึกษาโดยการเข้าสำรวจพื้นที่อาคาร สำรวจครุภัณฑ์เหลือใช้หรือรอจำหน่าย และวิธีการจัดการครุภัณฑ์เหลือใช้หรือรอจำหน่ายของ 17 คณะ และ 2 โรงเรียน ทำการรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ สำรวจ และการรวบรวมข้อมูลเอกสารจากการศึกษาพบว่า สถานที่ที่พบครุภัณฑ์ฯ ที่มักพบ ได้แก่ ทางเดินในอาคาร ทางเดินรอบนอกอาคาร โถงบันได/โถงลิฟท์ บันไดหลัก และบันไดหนีไฟ โดยครุภัณฑ์ฯ ที่พบนั้นแบ่งเป็น 12 ประเภท ได้แก่ ครุภัณฑ์สำนักงานและการศึกษา ครุภัณฑ์ยานพาหนะและขนส่ง ครุภัณฑ์การเกษตร ครุภัณฑ์ก่อสร้าง ครุภัณฑ์ไฟฟ้าและวิทยุ ครุภัณฑ์โฆษณาและเผยแพร่ ครุภัณฑ์วิทยาศาสตร์การแพทย์ ครุภัณฑ์งานบ้านงานครัว ครุภัณฑ์โรงงาน ครุภัณฑ์กีฬา ครุภัณฑ์สำรวจ และครุภัณฑ์คอมพิวเตอร์ สภาพที่พบ ได้แก่ ชำรุดและไม่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ ชำรุดและสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ ทรุดโทรมและไม่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ ทรุดโทรมและสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ และอยู่ในสภาพดีและใช้งานได้ สาเหตุที่ครุภัณฑ์ฯ นำมากองทิ้งไว้เป็นผลมาจากมีสถานที่เก็บครุภัณฑ์ฯ ไม่เพียงพอ หรือไม่มีสถานที่เก็บครุภัณฑ์ฯ ส่วนสาเหตุที่ต้องเปลี่ยนหรือกำจัดครุภัณฑ์ฯ ออกไปจนเกิดเป็นปัญหาการวางกองครุภัณฑ์ฯ ที่พบเห็นนั้น มี 3 สาเหตุ ได้แก่ 1.ครุภัณฑ์หมดสภาพการใช้งาน 2.ครุภัณฑ์มีการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี และ 3.มีครุภัณฑ์ใหม่ทดแทนของเดิมที่ยังมีสภาพใช้ได้ และจากการศึกษายังพบว่าวิธีการจำหน่ายครุภัณฑ์ฯ มี 3 วิธี คือ 1.การโอน 2.การจำหน่ายขาย และ 3.การบริจาค ซึ่งการบริจาคครุภัณฑ์นั้นมักบริจาคให้วัดสวนแก้วมากที่สุด รวมถึงการบริจาคให้โรงเรียนอื่นๆโดยเฉพาะโรงเรียนในชนบท ซึ่งระยะเวลาในการจำหน่ายมักยาวนานใน 2 ขั้นตอน คือ 1.การแต่งตั้งกรรมการตรวจสอบ และ 2.การเสนอผู้บริหารขออนุมัติจำหน่ายจนมีการอนุมัติเพื่อจำหน่ายครุภัณฑ์ออกไปในที่สุดการศึกษานี้มีข้ออภิปรายว่าแนวทางการจัดการเพื่อแก้ปัญหาข้างต้น ควรดำเนินการอย่างเป็นระบบตั้งแต่ต้นทาง คือ เมื่อมีการนำครุภัณฑ์เข้ามา และเมื่อมีความต้องการกำจัดครุภัณฑ์เดิม นอกจากนี้ความร่วมมือของผู้ใช้ครุภัณฑ์ ตลอดจนการทราบถึงข้อมูลรายการครุภัณฑ์ที่ทันสมัยจะช่วยลดเวลาในการจำหน่ายทิ้งครุภัณฑ์ฯ ได้ ทั้งนี้เนื่องจากการเสื่อมสภาพครุภัณฑ์เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติและต่อเนื่อง หน่วยงานจึงควรได้พิจารณาจัดเตรียมพื้นที่จัดเก็บเพื่อรอการจำหน่ายให้เพียงพอและในบริเวณที่เหมาะสม
DOI: 10.14457/cu.the.2013.899
title: การปรับปรุงเปลี่ยนแปลงสภาพและการใช้งานภายในอาคารโรงพยาบาลระหว่างเปิดใช้งาน : กรณีศึกษา โรงพยาบาลเอกชน

description: การปรับปรุงเปลี่ยนแปลงสภาพและการใช้งานภายในโรงพยาบาลนั้นมีที่มาจากความต้องการที่จะรองรับผู้ป่วยเพิ่มมากขึ้น ซึ่งจากการศึกษาพบว่าการปรับปรุงเหล่านี้เกิดขึ้นหลังจากการที่โรงพยาบาลได้มีพื้นที่อาคารเพิ่มมากขึ้นจากการก่อสร้างอาคารใหม่ จากการที่ธุรกิจของโรงพยาบาลนั้นต้องมีผู้ใช้งานอาคารตลอด 24 ชั่วโมงทำให้การดำเนินการก่อสร้างในโรงพยาบาลนั้นย่อมส่งผลกระทบต่อผู้ใช้อาคารอย่างแน่นอนดังนั้นการศึกษาถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นจะช่วยลดปัญหาในการก่อสร้างและผลกระทบต่อผู้ใช้อาคารเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการดำเนินงานของทางโรงพยาบาล และยกระดับงานบริการของโรงพยาบาลเองการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสาเหตุปัจจัยและปัญหาต่างๆที่ส่งผลกระทบต่อผู้ใช้งานอาคาร เพื่อประโยชน์ในการกำหนดมาตรฐาน งานป้องกัน หลีกเลี่ยง หรือลดผลกระทบที่ส่งผลต่อการดำเนินกิจการของโรงพยาบาลโดยมีวิธีการดำเนินงานวิจัยดังนี้ คือ ศึกษาทฤษฎีเรื่องผลกระทบในการก่อสร้าง การบริหารงานก่อสร้าง ปัจจัยต่างๆที่มีผลในการช่วยลดผลกะทบในการก่อสร้าง โดยศึกษาจากกรณีศึกษา โครงการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงสภาพและการใช้งานภายในโรงพยาบาลเอกชน ที่ได้ดำเนินกิจการมามากกว่า 10 ปีและผ่านมาตรฐานงานบริการทางการแพทย์ ดำเนินการศึกษาในโครงการที่เกิดขึ้นภายในระยะเวลา 5 ปี โรงพยาบาล ที่ใช้เป็นกรณีศึกษาได้แก่ โรงพยาบาลสมิติเวชสุขุมวิท โรงพยาบาลรามคำแหง โรงพยาบาลทักษิณ โดยสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้องดังนี้คือ ผู้บริหารโครงการก่อสร้าง และผู้ออกแบบผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลกระทบในการก่อสร้างได้แก่ 1)วิสัยทัศน์ของโรงพยาบาล 2)นโยบาย 3)ระดับการบริการของโรงพยาบาล 4)ที่มาของการปรับปรุง 5)งบประมาณ 6)ข้อกำหนดในการออกแบบ 7)ผู้ใช้อาคารที่ได้รับผลกระทบ 8)พื้นที่ก่อสร้าง 9)ประสบการณ์ของผู้ออกแบบ 10)วัสดุที่ใช้ในการออกแบบ 11)ขนาดพื้นที่ของโครงการ 12)รูปลักษณะทางกายภาพของงานออกแบบ 13)ประสบการณ์ของผู้ควบคุมงาน 14)จำนวนปริมาณงานที่ต้องทำ 15)วิธีการก่อสร้าง/รื้อถอน 16)ระยะเวลาของโครงการ 17)เวลาเข้าออกของโครงการ 18)การประชาสัมพันธ์โครงการ 19)มลภาวะจากงานก่อสร้าง และพบว่าสิ่งที่ส่งผลกระทบต่อผู้ใช้งานอาคารมากที่สุดคือมลภาวะเรื่องเสียงรบกวน รองลงมาคือ ฝุ่นละอองการศึกษานี้ มีข้อเสนอแนะในงานวิจัย คือ ข้อเสนอแนะให้มีแนวทางในการจัดทำร่างข้อกำหนดในการปฏิบัติงานโครงการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงสภาพและการใช้งานภายในโรงพยาบาล และวิธีการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นในโครงการ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1415
title: ผลกระทบทางเศรษฐกิจจากการปรับลดการอุดหนุนราคา ก๊าซปิโตรเลียมเหลว ในประเทศไทย

description: ก๊าซปิโตรเลียมเหลวเป็นเชื้อเพลิงสำคัญในระบบเศรษฐกิจไทย รัฐบาลกำหนดให้ควบคุมราคาขายต่ำกว่าต้นทุนที่แท้จริง ตั้งแต่พ.ศ. 2534 จนถึงปัจจุบัน และเป็นภาระทางการคลังรวมกันมากกว่า100,000 ล้านบาท รัฐบาลมีแผนที่จะปรับลดการอุดหนุนราคาก๊าซปิโตรเลียมเหลวภาคครัวเรือนทีละน้อย และวางแผนการลอยตัวราคาก๊าซให้เป็นไปตามกลไกตลาดในที่สุด การศึกษาผลกระทบจากการปรับลดการอุดหนุนราคาก๊าซปิโตรเลียมเหลวต่อระบบเศรษฐกิจใช้แบบจำลองดุลยภาพทั่วไปเชิงพลวัต (Computable General Equilibrium Model) และฐานข้อมูลตารางบัญชีเมตริกซ์สังคม ปี 2553 เพื่อประเมินผลกระทบต่อ การผลิต-การใช้พลังงาน และสวัสดิการสังคมของ ครัวเรือนตามชั้นรายได้ ผลการศึกษาพบว่า กรณีที่หนึ่ง เมื่อลดการอุดหนุนราคาก๊าซปิโตรเลียมเหลวในภาคครัวเรือนโดยเพิ่มราคาอีก 6 บาทต่อกิโลกรัม ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ลดลง 0.06% และดัชนีราคาผู้บริโภค (CPI) เพิ่มสูงขึ้น 0.03% เมื่อเทียบกับกรณีฐาน กรณีที่สอง หากลอยตัวราคาก๊าซปิโตรเลียมเหลวทุกชนิดให้เท่ากับราคาตลาดโลก ส่งผลกระทบต่อการขยายตัวทางเศรษฐกิจมากกว่ากรณีแรก เพราะ ก๊าซปิโตรเลียมเหลว ใช้เป็นวัตถุดิบขั้นกลางในการผลิต GDP ลดลง 0.37% ระดับราคาสูงขึ้น 0.11% การบริโภคภาคเอกชนลดลง 0.46% สวัสดิการสังคมของครัวเรือนที่มีรายได้สูงได้รับผลกระทบมากกว่าครัวเรือนรายได้ปานกลาง-รายได้น้อย กรณีที่สาม เมื่อขึ้นราคาก๊าซปิโตรเลียมเหลวให้เท่ากับ ต้นทุนเฉลี่ย ก๊าซปิโตรเลียมเหลวจาก 3 แหล่ง ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจปารกลางกล่าวคือ GDP ขยายตัวลดลง 0.15% ดัชนีราคาผู้บริโภคสูงขึ้น 0.04% การบริโภคภาคครัวเรือนลดลง 0.18% สวัสดิการผู้บริโภคลดลงประมาณ 0.17% เมื่อเทียบกับกรณีฐาน การลดการอุดหนุนราคาก๊าซปิโตรเลียมเหลวในทุกกรณีลดภาระทางการคลัง ขณะเดียวกัน ลดสวัสดิการสังคมของครัวเรือนเช่นกัน การขี้นราคาก๊าซปิโตรเลียมเหลวในภาคครัวเรือนอีก 6 บาทต่อกิโลกรัม ส่งผลสุทธิต่อการลดสวัสดิการสังคมของครัวเรือนเท่ากับ -2.07 พันล้านบาท ในขณะที่การทยอยปรับราคาขึ้นให้เท่ากับต้นทุนการนำเข้าที่แท้จริงตามราคาตลาดโลก ส่งผลสุทธิเท่ากับ -49.01 ล้านบาทการปรับราคาให้เท่ากับต้นทุนเฉลี่ย ของ 3 แหล่งผลิต ส่งผลสุทธิต่อการลดลงของสวัสดิการสังคมเท่ากับ -16.06 ล้านบาท และเป็นข้อเสนอในทางนโยบายที่น่ายอมรับได้ในระยะสั้น การศึกษาไม่ได้นำผลการเพิ่มประสิทธิการจัดสรรทรัพยากรสังคม (Deadweight Loss) มาพิจารณา และควรเป็นหัวข้อเพื่อทำการศึกษาต่อไปในอนาคตหากต้องทำการลอยตัวราคาก๊าซปิโตรเลียมเหลว ในระยะยาวต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1416
title: การศึกษาปัจจัยกำหนดการทำการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันของอุตสาหกรรมอาหาร ระหว่างประเทศไทยกับกลุ่มประเทศอาเซียน

description: อุตสาหกรรมอาหารเป็นอุตสาหกรรมหนึ่งที่มีความสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจไทย เนื่องจากเป็นอุตสาหกรรมที่สามารถสร้างมูลค่าเพิ่มได้ในระดับสูง อีกทั้งอาศัยปัจจัยการผลิตจากภายในประเทศตลอดห่วงโซ่อุปทาน การค้าระหว่างประเทศของอุตสาหกรรมอาหารพบว่ามีการขยายตัวอย่างรวด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การค้าระหว่างไทยกับกลุ่มประเทศอาเซียน โดยไทยส่งออกสินค้าในอุตสาหกรรมอาหารไทยยังกลุ่มประเทศอาเซียนสูงที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับภูมภาคอื่นๆ ของโลก ซึ่งประเทศในกลุ่มอาเซียนมีสัดส่วนการนำเข้าสินค้าในอุตสาหกรรมอาหารจากประเทศไทยมากที่สุด อย่างไรก็ตาม ลักษณะการค้าของอุตสาหกรรมดังกล่าวปรากฏทั้งการส่งออกและการนำเข้า อันเป็นลักษณะของการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกัน (IIT) ผู้วิจัยจึงมีความสนใจในการศึกษาถึงลักษณะและปัจจัยกำหนดการทำการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันของอุตสาหกรรมอาหารระหว่างไทยกับกลุ่มประเทศอาเซียนผู้วิจัยศึกษาสินค้าในกลุ่มอาหารของกลุ่มประเทศอาเซียน 5 แบ่งกลุ่มสินค้าตามพิกัดศุลกากรระบบฮาร์โมไนซ์ ในระดับ 2 ถึง 4 หลัก ครอบคลุมช่วงปี พ.ศ. 2545 – 2555 ศึกษาทั้งกลุ่มปัจจัยเฉพาะของประเทศและปัจจัยเฉพาะของอุตสาหกรรม วัดระดับการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันด้วยดัชนี Grubel-Lloyd (GL) และดัชนี Aquino (AQ) รวมทั้งแบ่งรูปแบบเป็นการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันในแนวตั้ง (VIIT) และแนวนอน (HIIT) ประมาณการแบบจำลองด้วยวิธี Fixed-Effects Panel Dataผลการศึกษาพบว่า ระดับการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันของอุตสาหกรรมอาหารระหว่างไทยกับกลุ่มประเทศอาเซียนในช่วงปีที่ทำการศึกษามีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ยกเว้นกรณีการค้ากับสิงคโปร์ ในขณะที่ระดับการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันระหว่างไทยกับมาเลเซียมีค่าสูงที่สุด โดยดัชนี GL สามารถสะท้อนมูลค่าการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันได้ดีกว่าดัชนี AQ ในขณะที่การแบ่งรูปแบบการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันพบว่าโดยส่วนใหญ่กลุ่มสินค้าในอุตสาหกรรมอาหารมีลักษณะ VIIT แบบคุณภาพต่ำ และกลุ่มสินค้าที่มีลักษณะ VIIT โดยส่วนใหญ่คือกลุ่มสินค้าแปรรูป ส่วนกลุ่มวัตถุดิบและสินค้าขึ้นกลางส่วนใหญ่เป็น HIIT ผลการศึกษาปัจจัยกำหนดฯ พบว่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอธิบายกับตัวแปรตามอันได้แก่ ดัชนี GL, AQ และสัดส่วน HIIT มีทิศทางคล้ายคลึงกัน และตรงกันข้ามกับทิศทางความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอธิบายกับสัดส่วน VIIT ตัวแปรอธิบายสำคัญที่มีนัยสำคัญทางสถิติได้แก่ ความแตกต่างการบริโภคไฟฟ้าต่อหัว ดัชนีมูลค่าการผลิตโดยเฉลี่ย และสัดส่วนรายการสินค้าอ่อนไหว
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1417
title: พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 : ศึกษากรณีอำนาจหน้าที่ของศาลกรณีร้องขอให้ทรัพย์สินตกเป็นของแผ่นดิน

description: การฟอกเงินเป็นอาชญากรรมที่สร้างความเสียหายต่อเศรษฐกิจอย่างมาก โดยมีรูปแบบในการประกอบอาชญากรรมเพื่อให้ได้มาซึ่งทรัพย์สินที่มีมูลค่าสูง อาชญากรมีการพัฒนาการประกอบอาชญากรรมให้ซับซ้อนขึ้นและยากต่อการติดตามมาดำเนินคดี พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ.2542 จึงเป็นกฎหมายที่มีมาตรการที่ดำเนินการกับตัวบุคคลที่กระทำความผิดในทางอาญา และมีมาตรการที่มุ่งเน้นดำเนินการกับทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องกับการกระทำความผิด เพื่อป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินและตัดวงจรมิให้นำทรัพย์สินมาเป็นต้นทุนก่ออาชญากรรมขึ้นอีกกฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติและมีการเพิ่มเติมความผิดมูลฐานฟอกเงินเพื่อให้ทันต่อการพัฒนาการของอาชญากรและสามารถบรรลุผลตามเจตนารมณ์ของกฎหมาย โดยกฎหมายได้ให้อำนาจหน่วยงานของรัฐให้มีหน้าที่ดำเนินการตามกฎหมายฟอกเงิน หน่วยงานรัฐประกอบไปด้วยสำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน อัยการและศาล ร่วมกันประสานงานและดำเนินการตามกฎหมายอำนาจหน้าที่ของศาลในคดีฟอกเงินทางอาญาศาลจังหวัดมีเขตอำนาจพิจารณาพิพากษาคดี ส่วนคดีแพ่งในการดำเนินการทางศาลกับทรัพย์สินที่เกี่ยวกับการกระทำความผิด ด้วยการมีคำสั่งให้ยึด อายัดทรัพย์สินไว้ชั่วคราว มีคำสั่งให้ทรัพย์สินที่เกี่ยวกับการกระทำความผิดฟอกเงินตกเป็นของแผ่นดิน ศาลแพ่งในกรุงเทพมหานครมีเขตอำนาจในการพิจารณาพิพากษาคดี เนื่องจากกฎหมายฟอกเงินได้มีผลบังคับใช้มาเป็นระยะเวลานานและมีการแก้ไขเพิ่มเติมความผิดมูลฐานฟอกเงิน กฎหมายฟอกเงินที่ให้อำนาจศาลจึงควรแก้ไขให้มีความเหมาะสม และมีความชัดเจนเพียงพอ เพื่อให้ศาลสามารถพิจารณาพิพากษาคดีฟอกเงินให้สอดคล้องกับเจตนารมณ์ของกฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน และให้ศาลมีส่วนสำคัญในการลดปัจจัยความเสี่ยงฟอกเงินของประเทศไทยลงได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1418
title: วิวัฒนาการของกระบวนการลงโทษจำคุกในประเทศไทยและปัจจัยที่ส่งผลต่อความเปลี่ยนแปลง

description: โทษจำคุกเป็นโทษที่จำกัดเสรีภาพของผู้กระทำความผิด และเป็นโทษที่มีความรุนแรงรองลงมาจากโทษประหารชีวิต การลงโทษจำคุกเพิ่งมานิยมใช้กันในช่วงหลังศตวรรษที่ ๑๖ แต่เดิมนั้นมักจะนำตัวผู้กระทำความผิดไปขังในสถานที่อื่นที่ไม่ใช่คุก เช่น ปราสาท ถ้ำ กรงขัง เป็นต้น ต่อมาเมื่อแนวคิดด้านสิทธิมนุษยชนมีอิทธิพลมากขึ้น ทำให้มีการยกเลิกการลงโทษต่อเนื้อตัวร่างกาย และหันมาใช้โทษจำคุกมากขึ้น ทั้งนี้การลงโทษจำคุกมีวัตถุประสงค์เพื่อแก้แค้นทดแทน ขมขู่ให้เกิดความกลัว เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ผู้ที่กระทำความผิดแล้วกลับมากระทำความผิดอีก และยังเป็นการลงโทษเพื่อแก้ไขฟื้นฟูให้ผู้กระทำความผิดสามารถกลับไปใช้ชีวิตในสังคมได้อย่างปกติกระบวนการลงโทษจำคุกนี้มีวิวัฒนาการมาอย่างยาวนานและมีการเปลี่ยนแปลงไปตามแต่ละยุคสมัย กระบวนการลงโทษจำคุกที่เปลี่ยนแปลงไปนั้นเกิดจากปัจจัยต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นปัจจัยด้านเศรษฐกิจและทรัพยากร ปัจจัยด้านสังคม ปัจจัยด้านการเมืองระหว่างประเทศ ปัจจัยด้านกฎหมายระหว่างประเทศ ที่เป็นตัวผลักดันให้เกิดความเปลี่ยนแปลง แต่อย่างไรก็ตามปัจจัยเหล่านี้ส่งผลมากน้อยแตกต่างกันออกไปตามแต่ละยุคสมัย ในสมัยกรุงศรีอยุธยาปัจจัยที่ส่งผลต่อความเปลี่ยนแปลงของกระบวนการลงโทษจำคุกที่สุดคือ ปัจจัยด้านเศรษฐกิจและทรัพยากร ส่วนปัจจัยด้านสังคมเป็นปัจจัยที่ส่งผลรองลงมา สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ปัจจัยด้านสังคมเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลให้กระบวนการลงโทษจำคุกเกิดความเปลี่ยนแปลง ส่วนสมัยปฏิรูประบบกฎหมายในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ปัจจัยด้านการเมืองระหว่างประเทศเป็นปัจจัยที่ก่อให้กระบวนการลงโทษจำคุกเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนในยุคปัจจุบันกระบวนการลงโทษจำคุกที่เปลี่ยนแปลงไปนั้นเกิดจากปัจจัยด้านเศรษฐกิจและทรัพยากรเป็นสำคัญ รองลงมาคือปัจจัยด้านกฎหมายระหว่างประเทศ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1419
title: การนำรายงานการสืบเสาะข้อเท็จจริงมาใช้ในการพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน

description: รายงานการสืบเสาะและพินิจเด็กและเยาวชนเปรียบเสมือนเครื่องมือหนึ่งที่ช่วยในการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูเด็กและเยาวชนซึ่งต้องหาว่ากระทำความผิดหรือเป็นจำเลยในคดีอาญาให้กลับตนเป็นพลเมืองดีของสังคม อันเป็นวัตถุประสงค์ของกระบวนการยุติธรรมทางอาญาสำหรับเด็กและเยาวชน ดังนั้นวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมุ่งศึกษาถึงการนำรายงานการสืบเสาะและพินิจมาใช้ในการพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนและรูปแบบของรายงานการสืบเสาะและพินิจ เพื่อให้บรรลุเจตนารมณ์แห่งกฎหมายจากการศึกษาพบว่าในรายงานการสืบเสาะและพินิจมีข้อมูลที่เป็นผลร้ายต่อเด็กและเยาวชนที่เป็นจำเลย โดยเฉพาะข้อมูลด้านประวัติการกระทำความผิดและสาเหตุการกระทำความผิด จึงมีข้อสงสัยแก่ประชาชนว่าข้อมูลในรายงานการสืบเสาะและพินิจอาจมีอิทธิพลเหนือการวินิจฉัยความผิดได้ เพราะรายงานการสืบเสาะและพินิจของประเทศไทยเข้ามาในกระบวนการพิจารณาคดีนับแต่ยื่นฟ้องคดีต่อศาล ก่อนศาลวินิจฉัยว่าเด็กและเยาวชนเป็นผู้กระทำความผิด นอกจากนี้รายละเอียดข้อมูลในรายงานการสืบเสาะและพินิจยังมีบางประเด็นที่ขาดความสมบูรณ์ ดังนั้นการนำข้อมูลในรายงานการสืบเสาะและพินิจมาใช้ในการพิจารณาคดีต้องนำมาใช้ในการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูเด็กและเยาวชนเท่านั้น ห้ามศาลนำข้อมูลในรายงานมาใช้เพื่อวินิจฉัยความผิดของจำเลย โดยการพิสูจน์ความผิดของจำเลยต้องอยู่บนหลักการพื้นฐานของกระบวนการยุติธรรมทางอาญา ซึ่งโจทก์ต้องนำพยานหลักฐานเข้าสืบเพื่อพิสูจน์ว่าจำเลยเป็นผู้กระทำความผิด และศาลต้องวินิจฉัยความผิดของจำเลยโดยอาศัยข้อเท็จจริงที่มาจากพยานหลักฐานที่โจทก์และจำเลยนำสืบ ไม่ใช่ข้อเท็จจริงจากรายงานการสืบเสาะและพินิจ นอกจากนี้รายงานการสืบเสาะและพินิจควรเพิ่มเติมรายละเอียดของข้อมูลบางประการ เพื่อให้การนำข้อมูลในรายงานการสืบเสาะและพินิจมาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดในการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูและเพื่อป้องกันผลร้ายที่จะเกิดขึ้นแก่เด็กและเยาวชน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1420
title: บทบาทและอำนาจหน้าที่ทางกฎหมายขององค์กรศาสนาคริสต์ในประเทศไทย

description: วิทยานิพนธ์เล่มนี้มุ่งศึกษาเปรียบเทียบบทบาท อำนาจหน้าที่ และสถานะทางกฎหมายขององค์กรศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิกและนิกายโปรเตสแตนต์ ในประเทศไทย กับองค์กรศาสนาพุทธและองค์กรศาสนาอิสลามในประเทศไทย ตลอดจนองค์กรศาสนาในต่างประเทศทั้งประเทศที่มีและไม่มีกฎหมายกำหนดบทบาทและอำนาจหน้าที่ขององค์กรศาสนาไว้เป็นการเฉพาะผลการศึกษาวิจัยพบว่า แม้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยและกฎหมายหลายฉบับในปัจจุบันจะมีบทบัญญัติคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพทางศาสนา รวมทั้งรับรองสิทธิและหน้าที่ขององค์กรศาสนาในประเด็นต่าง ๆ ไว้เป็นการทั่วไป ตลอดจนมีการตรากฎหมายกำหนดบทบาท อำนาจหน้าที่ และสถานะทางกฎหมายขององค์กรศาสนาพุทธ องค์กรศาสนาอิสลาม และองค์กรศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก ในประเทศไทยไว้เป็นการเฉพาะก็ตาม แต่ในทางกลับกันก็สะท้อนให้เห็นถึงบทบาทของรัฐในการควบคุมหรือมีส่วนร่วมกับการบริหารจัดการภายในองค์กรศาสนาผ่านการใช้อำนาจที่ได้รับตามกฎหมายดังกล่าว ซึ่งขัดต่อแนวความคิดเกี่ยวกับการแยกศาสนจักรออกจากอาณาจักร อีกทั้งเกิดปัญหาเกี่ยวกับบทบาทและอำนาจหน้าที่ทางกฎหมายขององค์กรศาสนาคริสต์ในประเทศไทย ทั้งปัญหาการถือกรรมสิทธิ์ที่ดิน ปัญหาการจัดการศึกษา ปัญหาการตีความองค์กรศาสนาคริสต์ในประเทศไทยเป็นองค์กรต่างประเทศ และปัญหาการเสนอกฎหมายว่าด้วยการบริหารองค์กรศาสนาคริสต์ในประเทศไทย ซึ่งมีสาเหตุมาจากทั้งบทบัญญัติแห่งกฎหมายและการตีความทางกฎหมายของหน่วยงานหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐที่เกี่ยวข้องดังนั้น หากไม่มีกฎหมายบัญญัติให้รัฐเข้ามาควบคุมการดำเนินงานขององค์กรศาสนาคริสต์ในประเทศไทย จะเป็นหลักประกันเสรีภาพทางศาสนาให้องค์กรเหล่านี้สามารถดำเนินงานทางศาสนา รวมทั้งดำเนินงานเพื่อสาธารณกุศลและสาธารณประโยชน์ต่อสังคมไทยโดยส่วนรวมได้เต็มศักยภาพ ขณะเดียวกัน รัฐยังคงมีหน้าที่ส่งเสริม สนับสนุน และคุ้มครองการดำเนินงานขององค์กรศาสนาคริสต์ในประเทศไทยให้มีความเป็นอิสระ ตลอดจนมีสิทธิและเสรีภาพในประเด็นต่าง ๆ ตามที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยและกฎหมายอื่นบัญญัติรับรองไว้อย่างเป็นรูปธรรม อาทิ การพิจารณาอนุญาตให้อัครมุขมณฑลมีอำนาจถือกรรมสิทธิ์ที่ดินเพื่อประโยชน์ของโบสถ์คาทอลิกแต่ละแห่งได้ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายที่ดิน แก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยโรงเรียนเอกชนยกเว้นให้นิติบุคคลประเภทองค์กรศาสนามีสิทธิขอรับใบอนุญาตจัดตั้งหรือรับโอนโรงเรียนได้ แม้ไม่มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาโดยตรงก็ตาม ประกาศรับรองฐานะให้องค์กรศาสนาคริสต์ในประเทศไทยเป็นองค์การศาสนาที่อยู่ในความอุปถัมภ์ของทางราชการตามคำร้องขอขององค์กรนั้น ๆ รวมทั้งกำหนดวัตถุประสงค์ในการดำเนินงานที่ชัดเจนและครอบคลุมการดำเนินงานทุกด้านในปัจจุบัน พิจารณาตรากฎหมายหรือกฎเพื่อรับรองสิทธิประโยชน์ ส่งเสริม สนับสนุน และคุ้มครองการดำเนินงานขององค์กรศาสนาคริสต์ในประเทศไทย รวมถึงพิจารณาความเหมาะสมในการกำหนดบทบาท อำนาจหน้าที่ และสถานะทางกฎหมายขององค์กรศาสนาคริสต์ในประเทศไทยไว้ในรูปแบบของกฎหมายลายลักษณ์อักษร