cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1223
title: สมบัติและเสถียรภาพของพอลิ(ไวนิลอะซิเตต-โค-อัลคิลอะคริเลต)เลเทกซ์ดัดแปรด้วยคาร์บอกซิลและไฮดรอกซิลมอนอเมอร์

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาปัจจัยของการเติมหมู่ฟังก์ชันมอนอเมอร์เพื่อปรับปรุงคุณสมบัติการยึดติดและความเสถียรของกาวประเภทที่ว่องไวต่อแรงกด (pressure sensitive adhesive, PSA) ที่อยู่ในรูปเลเทกซ์ของพอลิไวนิลอะซิเตต-โค-อัลคิลอะคริเลต โดยสังเคราะห์ด้วยกระบวนการมินิอิมัลชันพอลิเมอไรเซชันแบบ semi-continuous ใช้มอนอเมอร์ตัวหลัก คือ ไวนิลอะซิเตตมอนอเมอร์ (10%wt) และเอทิลเฮกซิลอะคริเลตมอนอเมอร์ (90%wt) และปรับปรุงสมบัติการยึดติดและความเสถียรด้วยการเติมมอนอเมอร์ที่มีหมู่ฟังก์ชันประเภทคาร์บอกซิลิกมอนอเมอร์ (–COOH) คือ beta-carboxyethyl acrylate, methacrylic acid และ acrylic acid, หมู่ฟังก์ชันเอสเทอร์ (-O-CO-) คือ methyl methacrylate และหมู่ฟังก์ชันประเภทไฮดรอกซิลกมอนอเมอร์ (–OH) คือ 2-hydroxyl ethyl acrylate และ 2-hydroxy ethyl methacrylate ในอัตราส่วน 0-1.25%wt โดยเติมเพียง 1 หมู่ฟังก์ชันและมากกว่า 1 หมู่ฟังก์ชัน หลังจากได้อนุภาคเลเทกซ์ของพอลิไวนิลอะซิเตต-โค-อัลคิลอะคริเลต นำไปเตรียมชิ้นงานที่ความหนาของฟิล์มพอลิเมอร์ 20 mm สำหรับทดสอบสมบัติของฟิล์มพอลิเมอร์บนวัสดุประเภท stainless-steel พบว่าสมบัติทางกายภาพของเลเทกซ์ที่มีความเสถียรมีค่าประจุบนผิวของอนุภาคคอลลอยด์ (zeta potential) -30 ถึง -36 mV และ ค่าการนำไฟฟ้า (conductivity) 1.45x10-3 ถึง 3.13x10-2 mS/cm เลเทกซ์ที่ดัดแปลงด้วยหมู่ฟังก์ชันคาร์บอกซิลิกมอนอเมอร์และหมู่ฟังก์ชันไฮดรอกซิลมอนอเมอร์สามารถจัดเก็บที่อุณหภูมิห้องนาน 6 เดือน สมบัติของฟิล์มพอลิเมอร์ การทนต่อการลอกออก (peel adhesion) &gt; 0.7 kg/in และ ความแข็งแรงภายในโมเลกุลของกาวสามารถทนต่อแรงถ่วงของตุ้ม &gt; 24 ชั่วโมง คาดว่าจะได้กาวประเภทที่ว่องไวต่อแรงกด (Pressure sensitive adhesive, PSA) ชนิดใหม่ที่มีการปรับปรุงสมบัติการยึดติดและความเสถียรดีขึ้นกว่าเลเทกซ์ที่ไม่ได้เติมหมู่ฟังก์ชันคาร์บอกซิลมอนอเมอร์
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1224
title: รูปแบบเขื่อนป้องกันน้ำท่วมเพื่อวิถีชีวิตชุมชนเมืองริมน้ำ กรณีศึกษา ชุมชนปากคลองมหาสวัสดิ์ กรุงเทพมหานคร

description: วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบของแนวเขื่อนป้องกันน้ำท่วมเพื่อวิถีชีวิตชุมชนเมืองริมน้ำ บริเวณชุมชนปากคลองมหาสวัสดิ์ กรุงเทพมหานคร โดยผู้วิจัยต้องการค้นหาว่าจากลักษณะการตั้งถิ่นฐานของชุมชนริมน้ำภาคกลางตามบริบทแบบไทย ที่มีลักษณะเฉพาะทางกายภาพแบบสะเทินน้ำสะเทินบกและมีความหลากหลายของกิจกรรมในการใช้งานพื้นที่ริมน้ำ รูปแบบของแนวเขื่อนป้องกันน้ำท่วมที่สอดคล้องกับลักษณะการตั้งถิ่นฐานดังกล่าวควรมีรูปแบบอย่างไร โดยมีสมมติฐานคือ แนวเขื่อนป้องกันน้ำท่วมต้องมีรูปแบบที่หลากหลาย ซึ่งเกิดจาก(1)ลักษณะทางกายภาพและสังคมของพื้นที่ริมน้ำที่แตกต่างกันย่อมต้องการรูปแบบของแนวเขื่อนป้องกันน้ำท่วมที่แตกต่างกัน และ(2)จากความต้องการมีปฏิสัมพันธ์กับน้ำที่ต่างกันของแต่ละประเภทกิจกรรมและกลุ่มผู้ใช้งานย่อมต้องการรูปแบบของแนวเขื่อนป้องกันน้ำท่วมที่แตกต่างกัน โดยทำการสำรวจ แบบสอบถามและสัมภาษณ์เชิงลึก ประกอบผลการวิเคราะห์กรณีตัวอย่างและแนวทางการออกแบบแนวเขื่อนบนพื้นที่เสี่ยงภัยในระดับสากล เพื่อกำหนดเกณฑ์และลำดับขั้นตอนการออกแบบ ซึ่งจะทำให้ทราบถึงรูปแบบของแนวเขื่อนในแต่ละลักษณะทางกายภาพและสังคมของพื้นที่ริมน้ำ จากการศึกษาพบว่า รูปแบบของแนวเขื่อนป้องกันน้ำท่วมที่สอดคล้องกับลักษณะการตั้งถิ่นฐาน แบบสะเทินน้ำสะเทินบก ตามบริบทแบบไทยควรมีความหลากหลาย โดยขึ้นอยู่กับองค์ประกอบ 2 ประการ ได้แก่ (1) ลักษณะทางกายภาพและสังคมของพื้นที่ริมน้ำ และ (2) ความต้องการมีปฏิสัมพันธ์กับน้ำที่ต่างกันของประเภทกิจกรรมและกลุ่มผู้ใช้งาน ดังจะเห็นได้จาก การกำหนดคุณลักษณะการกั้นน้ำของแนวเขื่อนและการปรับองค์ประกอบทางกายภาพเพื่อใช้งานรูปแบบอื่น ที่สัมพันธ์กับระดับปฏิสัมพันธ์กับน้ำในระดับ น้อย กลางและมาก ที่แตกต่างกันไปในแต่ละประเภทชุมชน 2 ประเภทหลัก คือ 1)พื้นที่ชุมชนเมือง และพื้นที่ชุมชนเมืองกึ่งเกษตร ที่ต้องการเครื่องมือป้องกันพื้นที่ต่อระดับน้ำ และต้องการให้แนวเขื่อนมีการออกแบบการใช้งานเพื่อเป็นพื้นที่สาธารณะแก่ชุมชน เช่น ทางเดินริมน้ำ,ทางจักรยาน เนื่องจากความหนาแน่นของประชากรในพื้นที่สูง และควรคำนึงถึงองค์ประกอบในการเชื่อมโยงโครงข่าย การสัญจรทั้งทางบกและทางน้ำเข้าด้วยกัน ดังนั้น คุณลักษณะแนวเขื่อนในการกั้นน้ำที่ค้นพบในพื้นที่จึงมี 2 ลักษณะ คือ ไม่ยอมให้น้ำผ่านได้เลย และยอมให้น้ำผ่านได้แค่บางส่วน ในขณะที่ 2) พื้นที่ชุมชนเกษตร ต้องการเพียงการปรับตัวองค์ประกอบทางกายภาพ โดยเฉพาะในระดับตัวเรือนเพื่ออาศัยอยู่กับระดับน้ำ แนวเขื่อนควรมีการออกแบบที่คำนึงถึงองค์ประกอบทางกายภาพตัวเรือน ที่สำคัญในการใช้น้ำของประชาชน อาทิช่องเปิดและบันไดสู่น้ำ, อู่จอดเรือ รวมถึงการเชื่อมต่อกับโครงข่ายเส้นทางสัญจรภายในพื้นที่เนื่องจากความหนาแน่นน้อย และยังต้องการใช้น้ำอยู่ คุณลักษณะในการกั้นน้ำของแนวเขื่อนที่ค้นพบจึงมีเพียงแนวเขื่อนที่ยอมให้น้ำผ่านได้แค่บางส่วน ที่ช่วยลดความรุนแรงของกระแสน้ำ ทั้งในระดับชุมชนและตัวเรือนเท่านั้น จากข้อค้นพบ จึงนำไปสู่ข้อเสนอแนะที่ว่า ในการออกแบบแนวเขื่อนป้องกันน้ำท่วม ที่สอดคล้องกับลักษณะการตั้งถิ่นฐาน และลดผลกระทบต่อวิถีชีวิตของชุมชนน้อยที่สุด นอกจากต้องคำนึงถึงคุณลักษณะในการกั้นน้ำของพื้นที่ที่สัมพันธ์กับรูปแบบพฤติกรรมแล้ว ควรมีการออกแบบพื้นที่ใช้งานริมน้ำร่วมกับแนวเขื่อนอีกด้วย
DOI: 10.1285/i20380313v26p179
title: Silvio G. Vacca e La Uerra noscia (La Guerra nostra, 1915). Fra Grande Patria e 'impaesamento'

description: F.A. D'Amelio and G. De Dominicis were the 'tutelary deities' in Salento area and their dialectal poetry was enriched by the poet's creations Silvio G. Vacca (1893-1937) from Surbo, near Lecce the capital of Terra d'Otranto. Vacca thought it was necessary to redesign ideological solicitations, collective emotions and lyrical suggestions, between village and nation, between his Terra d'Otranto and the young Italy. On the eve of the first World War, he wrote an extraordinary little poem, La Uerra noscia (Our War, 1915). In this poem he tried to awaken sentimental memories and love for his country, blocked by the general disappointment of political scandals; he considered the war as the final act of the Risorgimento: the first World War was a 'Great' War, because it was the fourth War of Independence. So the wealthy of his cultural background, his young enthusiasm and his civil and 'national' engagement brought Vacca to a powerful poetry, with colloquial and popular verses, according to authentic feelings and deep mood. These were also the characteristics of his following dialectal lyrics.
description: Sulla scia dei 'numi tutelari' F.A. D'Amelio e di G. De Dominicis, la lirica dialettale salentina si arricchì delle creazioni poetiche di Silvio G. Vacca (1893-1937) di Surbo. Vacca rielaborò sollecitazioni ideologiche, emozioni e suggestioni, fra borgo e nazione, fra la sua Terra d'Otranto e la 'giovane' Italia, dinanzi alla Guerra del 1915 e scrisse un poemetto straordinario La Uerra noscia (La Guerra nostra, 1915). Egli tendeva a risvegliare un amor di patria sopito con le delusioni di una politica di scandali e compromessi, per indicare la guerra come ultimo atto di un Risorgimento finalmente completato: era una guerra 'Grande', anche perché 'quarta' guerra di indipendenza. Così il ricco retroterra della sua formazione culturale, il fermento giovanile e l'orizzonte d'impegno civile e 'nazionale' spinsero Vacca alla sintesi in poesia, in una versificazione coinvolgente, affabile, secondo una misura colloquiale, dai toni popolareggianti, ma nutrita di attese e umori autentici. Erano le caratteristiche anche della sua lirica dialettale successiva.
DOI: 10.1285/i20380313v26p223
title: Bella matribus detestata: gli orrori della Prima Guerra Mondiale nel memoriale di un fante salentino

description: This essay is about the original memories drawn by a soldier who fought in First World War: his name is Giuseppe Corsano and he was from Parabita, Salento. Through the narration of his experience, we deepen the main theme of the war documents and the literary genre of memoir writing. It deals with specifications, witness, war writers and historians, and provide a wide bibliographic range.
description: Il saggio propone il memoriale inedito di un soldato salentino nella Prima Guerra Mondiale: Giuseppe Corsano da Parabita. Attraverso la narrazione dell'esperienza di Corsano, si approfondisce la tematica delle scritture di guerra che rientrano nel fortunato genere letterario della memorialistica, fornendo dati e testimonianze di autori e studiosi della materia, con un ricco apparato bibliografico ed una specifica bibliografia finale.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1225
title: โครงการและการออกแบบวัดบางกุ้งเพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช

description: วัดบางกุ้ง เป็นพื้นที่สำคัญทางประวัติศาสตร์สมัยต้นกรุงธนบุรี เกิดวีรกรรมการกอบกู้เอกราชของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและเหล่าทหารอาสาไทย – จีน ค่ายบางกุ้ง ซึ่งมีชัยชนะเหนือกองทัพพม่า เป็นการประกาศพระราชอำนาจ ความเป็นผู้นำ สร้างขวัญกำลังใจและยังความมั่นคงเป็นปึกแผ่นให้แก่อาณาประชาราษฎร์หลังจากการพ่ายแพ้เสียกรุงเพียงไม่นาน ทั้งนี้ในวาระครบรอบ 250 ปีแห่งการปราบดาภิเษกและสถาปนากรุงธนบุรีในปี พ.ศ. 2560 จึงเห็นสมควรที่จะแสดงความสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งวีรกรรมการศึกค่ายบางกุ้ง ประกอบกับในปัจจุบันวัดบางกุ้งจัดพื้นที่ส่วนหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้นและมีโบราณสถานอุโบสถเก่าแก่ของวัดเป็นสถานที่อันมีชื่อเสียง ส่งผลให้วัดมีสภาพส่วนหนึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ต้องรองรับนักท่องเที่ยวเป็นจำนวนมาก เกิดผลกระทบต่อการใช้งานระหว่าง พระภิกษุสงฆ์ ฆราวาสที่มาวัดและนักท่องเที่ยว ดังนั้นจึงเสนอแนะโครงการออกแบบวางผังวัดบางกุ้งเพื่อการเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชรวมทั้งปรับปรุงพื้นที่การใช้งานให้เหมาะสมกับบริบทในปัจจุบัน ในการวิจัยมีแนวทางในการศึกษาโดยทำการศึกษาข้อมูลภาคเอกสารเพื่อสืบค้นข้อมูลทางด้านประวัติศาสตร์เกี่ยวกับสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและจังหวัดสมุทรสงคราม เพื่อชี้ให้เห็นถึงความสำคัญและเพื่อเชื่อมโยงไปสู่การศึกษาเชิงสถาปัตยกรรม เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมสำคัญในสมัยกรุงธนบุรีและวัดสำคัญอันแสดงออกถึงเอกลักษณ์ของพื้นที่จังหวัดสมุทรสงคราม รวมไปถึงการใช้รูปสัญลักษณ์เพื่อสื่อความหมายถึงพระมหากษัตริย์ในสถาปัตยกรรมพระพุทธศาสนา ทั้งนี้เพื่อนำข้อมูลที่ได้เป็นแนวทางสำหรับการออกแบบโครงการ โดยทำการวางผังกำหนดพื้นที่การใช้งานระหว่างวัดและพื้นที่ของการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และการออกแบบสถาปัตยกรรมเพื่อแสดงออกถึงการเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและการเป็นอนุสรณ์แห่งวีรกรรมการศึกค่ายบางกุ้ง ผลของการวิจัยสามารถใช้เพื่อเสนอแนะรูปแบบของงานสถาปัตยกรรมไทยอันเป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่นจังหวัดสมุทรสงครามและเพื่อการเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช รวมถึงการเป็นวัดสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ ตลอดจนการเป็นวัดท้องถิ่นในบริบทของสังคมปัจจุบัน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1226
title: ผลของรองเท้าบัลเล่ต์แบบหัวนิ่มและหัวแข็งต่อแรงปฏิกิริยาจากพื้นในท่ากระโดดกรองเจตเต้ในนักบัลเล่ต์

description: การศึกษานี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาแรงปฎิกิริยาจากพื้น ที่เกิดขึ้นรองเท้าบัลเล่ต์แบบหัวนิ่มเปรียบเทียบกับรองเท้าบัลเล่ต์แบบหัวแข็ง ในการลงสู่พื้นของท่ากระโดดกรองเจตเต้ ในนักบัลเล่ต์ ผู้เข้าร่วมวิจัยเป็นนักบัลเล่ต์เพศหญิง อายุระหว่าง 18 – 26 ปี จำนวณ 62 คน ที่มีสุขภาพดีไม่มีการบาดเจ็บในช่วงรยางค์ล่าง ทำการทดลองโดยการกระโดดท่ากรองเจตเต้ ลงบนแผ่นวัดแรงอย่างเต็มความสามารถ โดยใส่รองเท้าบัลเล่ต์ 2 ชนิด เลือกรองเท้าที่สวมใส่ ก่อน – หลัง โดยการจับฉลาก ทำการกระโดดท่ากรองเจตเต้ 3 ครั้งในการสวมใส่รองเท้าแต่ละชนิด พักอย่างน้อย 5 ชั่วโมง ระหว่างการเปลี่ยนรองเท้า นำเสนอข้อมูลเป็น แรงปฎิกิริยาสูงสุด (N/kg) แรงปฎิกิริยาในข้อเท้า (N/kg) แรงปฎิกิริยาในข้อเข่า (N/kg) แรงปฎิกิริยาในข้อสะโพก (N/kg) ด้วยค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ค่าความแตกต่างของแรงปฎิกิริยาของรองเท้าบัลเล่ต์ทั้ง 2 ชนิด โดยใช้สิถิติแบบ non-parametric โดยวิเคราะห์แบบ man-whitney u ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 และ 95% ของความเชื่อมั่น ผลการวิจัยพบว่า มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของค่าฉลี่ยแรงปฎิกิริยาสูงสุด และแรงปฎิกิริยาในข้อเข่า ในรองเท้าบัลเล่ต์แบบหัวนิ่มมีแรงปฎิกิริยามากกว่าในรองเท้าบัลเล่ต์แบบหัวแข็ง แรงปฎิกิริยาในข้อเท้า และข้อสะโพกไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า การสวมใส่รองเท้าบัลเล่ต์แบบหัวแข็งไม่ได้มีผลในการเพิ่มแรงปฎิกิริยาในขณะลงสู่พื้นของการกระโดด สามารถใช้เป็นคำแนะนำในการเลือกสวมใส่รองเท้าในการฝึกซ้อมบัลเล่ต์ โดยสามารถสวมใส่รองเท้าบัลเล่ต์แบบหัวแข็งได้บ่อยขึ้น และใส่ได้เร็วขึ้นสำหรับนักบัลเล่ต์สมัครเล่น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1227
title: ผลของการดื่มน้ำเย็นต่อการตอบสนองของอุณหภูมิแกนกลางของร่างกายและการสูญเสียน้ำขณะออกกำลังกายระดับปานกลางในที่ร้อนของคนอ้วน

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอุณหภูมิแกนกลางของร่างกายและการสูญเสียน้ำของคนอ้วนเปรียบเทียบกับคนน้ำหนักปกติในการออกกำลังกายด้วยความหนักระดับปานกลางในที่อากาศเย็นและที่อากาศร้อน และศึกษาผลของการดื่มน้ำเย็นเปรียบเทียบกับการดื่มน้ำอุณหภูมิห้องก่อนการออกกำลังกายในที่ร้อนต่ออุณหภูมิแกนกลางและการสูญเสียน้ำของคนอ้วน 12 คน และชายสุขภาพดีน้ำหนักปกติ 12 คน ทำการทดสอบเดินเร็วแบบต่อเนื่องด้วยความหนักระดับปานกลาง 45–50% ของอัตราการเต้นของหัวใจสำรองสูงสุด ตามสูตรของ Karvonen เป็นเวลา 30 นาที บนลู่วิ่งกลในห้องควบคุมสภาพอากาศ ในที่อากาศเย็นควบคุมอุณหภูมิคงที่ 23°C - 24°Cความชื้นสัมพัทธ์ 75±5% ส่วนในที่อากาศร้อนควบคุมอุณหภูมิคงที่ 30°C - 31°C ความชื้นสัมพัทธ์ 80±5% ผลการศึกษาพบว่า อุณหภูมิแกนกลางร่างกายของคนอ้วนไม่มีความแตกต่างกันกับคนน้ำหนักปกติทั้งในที่เย็น (คนอ้วน 37.77±0.08°C, คนปกติ 37.68±0.08°C; P=0.463) และในที่อากาศร้อน (คนอ้วน 37.82±0.06°C, คนปกติ 37.85±0.06°C; P=0.725) อัตราการเต้นของหัวใจ ความรู้สึกเหนื่อย และความรู้สึกร้อนของคนอ้วนกับคนน้ำหนักปกติไม่แตกต่างกันทั้งในการออกกำลังกายในที่เย็นและที่ร้อน แต่คนอ้วนมีปริมาณการสูญเสียน้ำจากการออกกำลังกายมากกว่าคนน้ำหนักปกติ ในที่เย็น 160 มล. (คนอ้วน 443.33±98.65 มล., คนปกติ283.33±108.15 มล.; P≤0.001) ในที่ร้อน 194 มล. (คนอ้วน 632.50 ±126.57 มล.,คนปกติ 438.33±126.62 มล.; P≤0.001) และผลการศึกษาการดื่มน้ำเย็น (0.5±0.5°C) เปรียบเทียบกับการดื่มน้ำอุณหภูมิห้อง (30.5±0.5°C) ก่อนการออกกำลังกายในที่ร้อนของคนอ้วนพบว่า อุณหภูมิแกนกลางของร่างกายจากการดื่มน้ำเย็นเปรียบเทียบกับการดื่มน้ำอุณหภูมิห้อง (ดื่มน้ำเย็น 37.57±0.07°C, ดื่มน้ำอุณหภูมิห้อง 37.63±0.05°C; P=0.296) ความรู้สึกเหนื่อย (ดื่มน้ำเย็น 12.15±0.29, ดื่มน้ำอุณหภูมิห้อง 12.64±0.36; P=0.068) และความรู้สึกร้อน (ดื่มน้ำเย็น 2.40±0.10, ดื่มน้ำอุณหภูมิห้อง 2.66±0.15; P=0.068) ไม่แตกต่างกัน แต่การดื่มน้ำเย็นทำให้อัตราการเต้นของหัวใจต่ำกว่าการดื่มน้ำอุณหภูมิห้อง (ดื่มน้ำเย็น 130.75±1.67 ครั้ง/นาที, ดื่มน้ำอุณหภูมิห้อง 134.08±1.91 ครั้ง/นาที; P=0.024) และการดื่มน้ำเย็นก่อนออกกำลังกายในที่ร้อนสามารถลดการสูญเสียน้ำได้ดีกว่าการดื่มน้ำอุณหภูมิห้อง (ดื่มน้ำเย็น 646.67±139.82 มล., ดื่มน้ำอุณหภูมิห้อง 735.00±126.95 มล.; P=0.010) แสดงว่าคนอ้วนที่จะต้องออกกำลังกายในที่อากาศร้อน 30°C - 31°C สามารถออกกำลังกายแบบต่อเนื่องในระดับความหนักปานกลางเป็นระยะเวลาประมาณ 30 นาทีได้โดยที่อุณหภูมิแกนกลางของร่างกายไม่มีการเพิ่มสูงมากจนถึงขั้นเป็นอันตราย แต่คนอ้วนควรดื่มน้ำก่อนการออกกำลังกายเพิ่มเติมจากคนน้ำหนักปกติประมาณ 200 มล. สำหรับออกกำลังกายในที่อากาศร้อน และ 160 มล.ในที่อากาศเย็น และการดื่มน้ำเย็นก่อนการออกกำลังกายเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับคนอ้วนที่จะต้องออกกำลังกายในที่ร้อนเพราะสามารถลดปริมาณการสูญเสียน้ำและลดอัตราการเต้นของหัวใจขณะออกกำลังกายในที่ร้อนได้ และการดื่มน้ำเย็นก่อนออกกำลังกายมีแนวโน้มช่วยลดความรู้สึกเหนื่อยและความรู้สึกร้อนขณะออกกำลังกายในที่ร้อนได้ โดยที่ไม่ส่งผลต่ออุณหภูมิแกนกลางของร่างกาย
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1228
title: ผลของความผิดปกติของการหายใจขณะหลับต่อผลลัพธ์ไม่พึงประสงค์ในการตั้งครรภ์

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นของหญิงตั้งครรภ์ต่อภาวะครรภ์เป็นพิษ และการคลอดก่อนกำหนด ความชุกของภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้น ภาวะง่วงมากกว่าปกติในเวลากลางวัน และคุณภาพการนอนหลับของหญิงตั้งครรภ์ ใช้การศึกษารูปแบบ Prospective cohort study ในอาสาสมัครจำนวน 1,485 คน เป็นหญิงตั้งครรภ์ซึ่งมีอายุครรภ์น้อยกว่า 20 สัปดาห์ เข้ารับบริการดูแลการตั้งครรภ์ ณ โรงพยาบาลหรือสถานพยาบาลในเครือข่ายงานอนามัยแม่และเด็กจังหวัดนครราชสีมา จำนวน 5 แห่ง อาสาสมัครจะตอบแบบประเมินด้วยตนเอง ในช่วงอายุครรภ์ไตรมาสที่ 1-3 โดยประเมินความเสี่ยงต่อภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้น ภาวะง่วงมากกว่าปกติในเวลากลางวัน และคุณภาพการนอนหลับ ด้วยแบบประเมิน Berlin แบบประเมิน Epworth Sleepiness Scale และแบบประเมิน Pittsburgh Sleep Quality Index ตามลำดับ ใช้สถิติถดถอยโลจิสติกส์ในการวิเคราะห์หาความสัมพันธ์และควบคุมตัวแปรกวน ผลการศึกษาพบว่า เมื่อเทียบกับหญิงตั้งครรภ์ที่มีความเสี่ยงต่ำต่อภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นและควบคุมตัวแปรกวนแล้ว หญิงตั้งครรภ์ที่มีความเสี่ยงสูงต่อภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นซึ่งใช้ผลการประเมินในช่วงอายุครรภ์ไตรมาสที่ 2 มีโอกาสเกิดภาวะครรภ์เป็นพิษ 2.72 เท่า (95% confidence interval [CI]: 1.33, 5.57) และคลอดก่อนกำหนด 2.00 เท่า (95% CI: 1.20, 3.34) ตามลำดับ ในช่วงอายุครรภ์ไตรมาสที่ 1-3 หญิงตั้งครรภ์มีความเสี่ยงสูงต่อภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นร้อยละ 8.6, 10.2 และ 18.1 มีภาวะง่วงมากกว่าปกติในเวลากลางวันร้อยละ 25.2, 32.7 และร้อยละ 38.0 และมีคุณภาพการนอนหลับไม่ดีร้อยละ 39.7, 40.0 และ 61.1 ตามลำดับ สรุป ผลการศึกษาครั้งนี้น่าจะสร้างความตระหนักต่อภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้น ทั้งนี้ไม่เฉพาะในหญิงตั้งครรภ์ แต่รวมทั้งในบุคลากรทางการแพทย์ การเฝ้าระวังหญิงตั้งครรภ์ที่มีความเสี่ยงสูงต่อภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้น อาจช่วยลดความเสี่ยงของการเกิดภาวะครรภ์เป็นพิษและการคลอดก่อนกำหนด
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1229
title: ฤทธิ์ของสารสกัดพลูคาวในการชักนำให้เกิดการตายและฤทธิ์การต้านการลุกลามของเซลล์มะเร็งปากมดลูกมนุษย์

description: ที่มาและความสำคัญ : มะเร็งปากมดลูกเป็นมะเร็งที่พบมากเป็นอับดับสองของมะเร็งในผู้หญิง ในปี ค.ศ. 2012 มีรายงานผู้ป่วยมะเร็งปากมดลูกรายใหม่ประมาณ 528,000 ราย และมีผู้เสียชีวิตประมาณ 266,000 รายทั่วโลก ทั้งนี้ มีหญิงไทยเสียชีวิตจากมะเร็งปากมดลูกถึง 14 รายต่อวัน การรักษาจะใช้วิธีการผ่าตัดก้อนเนื้อร้ายออก รังสีรักษา เคมีบำบัด การใช้ยาที่จำเพาะต่อเซลล์มะเร็ง หรือวิธีการเหล่านี้รวมกัน โดยขึ้นอยู่กับชนิดของเซลล์มะเร็งและระยะของโรค วิธีการเหล่านี้มีค่าใช้จ่ายในการรักษาที่สูง และมีผลข้างเคียงมาก จึงได้มีการคิดค้นนำพืชสมุนไพรมาร่วมในการรักษา โดยจะมุ่งเน้นให้มีการลดผลข้างเคียง และลดค่าใช้จ่ายลง นอกจากนี้ อาจใช้พืชสมุนไพรเพื่อการป้องกันมะเร็งชนิดนี้ การศึกษานี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ฤทธิ์ในการต้านมะเร็งปากมดลูกของสารสกัดพลูคาว ซึ่งเป็นพืชที่พบมากในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมทั้งในภาคเหนือของประเทศไทย วิธีการ : นำลำต้นก้านและใบพลูคาวมาล้างน้ำและอบแห้ง จากนั้นนำไปสกัดด้วยวิธี Soxhlet โดยใช้ตัวทำละลายสามชนิดที่แตกต่างกัน แล้วนำไประเหยตัวทำละลายออกได้สารสกัดหยาบออกมา เก็บไว้ที่ -20 องศาเซลเซียสจนกระทั่งทำการทดสอบ โดยทดสอบความเป็นพิษของสารสกัดต่อเซลล์มะเร็งปากมดลูกมนุษย์ชนิด SiHa ด้วยเทคนิค MTT assay ฤทธิ์ของสารสกัดในการยับยั้งการแพร่กระจายของเซลล์มะเร็งด้วยเทคนิค Wound healing assay และการวัดปริมาณเอนไซม์ MMP2 ด้วยเทคนิค ELISA รวมทั้งวิเคราะห์รูปแบบการชักนำให้เกิดการตายของเซลล์มะเร็งปากมดลูกด้วยเทคนิค Flow cytometry การย้อมสี acridine orange และ Western blot ผลการทดลอง : พบว่าสารสกัดพลูคาวในส่วนตัวทำละลาย Dichloromethane (DC) ที่ความเข้มข้น 1, 2, 4, 6,8, 10 µg/mL และ Absolute Ethanol (ET) ที่ความเข้มข้น 2, 4, 6,8, 10 µg/mL เป็นพิษต่อเซลล์มะเร็งปากมดลูก SiHa อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 95% อีกทั้ง ระดับความเป็นพิษนั้น ขึ้นอยู่กับระดับความเข้มข้นของสารสกัดพลูคาว และจากผลการทดลองด้วย Flow cytometry พบว่า การตายนั้น มีสาเหตุจากความเป็นกรดของไลโซโซม ซึ่งเป็นกระบวนการเกี่ยวข้องกับออโตฟาจี จากการติดสีย้อม acridine orange และทดสอบยืนยันโปรตีน LC3 ด้วยเทคนิค Western blot สำหรับฤทธิ์ต้านการแพร่กระจายของเซลล์มะเร็งนั้น พบว่า สารสกัดพลูคาวไม่มีฤทธิ์ต้านการลุกลามของเซลล์มะเร็งปากมดลูก เนื่องจากไม่มีการลดลงของระดับเอนไซม์ MMP-2 และพบว่าสารสกัดพลูคาวในส่วนตัวทำละลาย ET ที่ความเข้มข้น 0.25 µg/mL สามารถยับยั้งการเคลื่อนที่ของเซลล์มะเร็งได้ 0.08% ที่ 24 ชั่วโมง และ 0.18% ที่ 48 ชั่วโมง เมื่อเทียบกับ Control ที่ระดับความเชื่อมั่น 95% สรุปผลการทดลอง : การทดลองครั้งนี้เป็นการศึกษาฤทธิ์ของสารสกัดสมุนไพรพลูคาวในการต้านมะเร็งปากมดลูก โดยสารสกัดพลูคาวในส่วนตัวทำละลาย DC และ ET มีฤทธิ์ในการฆ่าเซลล์มะเร็งปากมดลูกมนุษย์ด้วยการตายของเซลล์มะเร็งนั้น มีสาเหตุจากความเป็นกรดของไลโซโซม ซึ่งเป็นกระบวนการเกี่ยวข้องกับออโตฟาจี สารสกัดพลูคาวจากทุกตัวทำละลาย ไม่มีฤทธิ์ในการยับยั้งการลุกลามของเซลล์มะเร็งอย่างมีนัยสำคัญ แต่สารสกัดพลูคาวในส่วนตัวทำละลาย ET ที่ความเข้มข้น 0.25 µg/mL สามารถยับยั้งการเคลื่อนที่ของเซลล์มะเร็งได้ที่ 24 และ 48 ชั่วโมง ดังนั้น ข้อมูลเหล่านี้จึงเป็นข้อมูลพื้นฐานเพื่อที่จะพัฒนาต่อยอดสารสกัดพลูคาว สำหรับการป้องกันและรักษาโรคมะเร็งปากมดลูกในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1230
title: ธาลัสซีเมียและฮีโมโกลบินผิดปกติของประชากรในนครหลวงเวียงจันทน์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

description: ธาลัสซีเมียและฮีโมโกลบินผิดปกติเป็นโลหิตจางที่สามารถถ่ายทอดทางพันธุกรรมที่พบบ่อยในประชากรแถบภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากผู้ที่เป็นโรคนี้จะมีอาการป่วยรุนแรงแล้วโรคนี้ยังถือว่าเป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญในแถบภูมิภาคนี้ด้วย ข้อมูลอุบัติการณ์และความผิดปกติระดับยีนของโรคนี้ในประเทศลาวยังมีรายงานอยู่จำกัด การศึกษานี้จึงได้ทำการตรวจหาอุบัติการณ์ของธาลัสซีเมียและฮีโมโกลบินผิดปกติในกลุ่มประชากรลาวที่อาศัยอยู่ในนครหลวงเวียงจันทร์ สปป.ลาว จำนวน 354 ราย โดยใช้วิธีตรวจคัดกรอง การตรวจวิเคราะห์ฮีโมโกลบินและการตรวจในระดับยีน ผลการศึกษาพบลักษณะจีโนไทป์ทั้งหมดจำนวน 22 ชนิดและพบอุบัติการณ์ของธาลัสซเมียและฮีโมโกลบินผิดปกติ จำนวน 156 ราย คิดเป็นร้อยละ 44 ประกอบด้วยชนิดที่พบเป็นจำนวนมากดังนี้ พบพาหะฮีโมโกลบินอี จำนวน 64 ราย คิดเป็นร้อยละ 18 พบพาหะแอลฟ่าธาลัสซีเมีย จำนวน 46 ราย คิดเป็นร้อยละ 13 พบพาหะเบต้าธาลัสซีเมียจำนวน 11 ราย คิดเป็นร้อยละ 3.1 และพบกลุ่มความผิดปกติร่วมของทั้งสายแอลฟ่าและเบต้าโกลบินจำนวน 28 ราย คิดเป็นร้อยละ 8.4 จากผลการตรวจความสมบูรณ์ของเม็ดเลือดพบว่ากลุ่มพาหะแอลฟ่าธาลัสซีเมียชนิด SEA มีค่า MCV และ MCH ต่ำกว่ากลุ่มพาหะแอลฟ่าธาลัสซีเมียชนิด 3.7 kb อย่างมีนัยสำคัญ ข้อมูลอุบัติการณ์และลักษณะจีโนไทป์ที่ได้จากการศึกษานี้สามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลในการควบคุมป้องกันโรคธาลัสซีเมียในประชากรลาวได้ต่อไปในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1231
title: ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการควบคุมความดันโลหิตของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงในภาคใต้

description: การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยความสัมพันธ์เชิงทำนาย เพื่อศึกษาความความสัมพันธ์และปัจจัยทำนายระหว่าง เจตคติต่อการควบคุมความดันโลหิต การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง อารมณ์ที่คาดหวังด้านบวก อารมณ์ที่คาดหวังด้านลบ การรับรู้การควบคุมพฤติกรรม และพฤติกรรมในอดีต กับพฤติกรรมการควบคุมความดันโลหิตของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงในภาคใต้ โดยใช้แนวคิดแบบแผนเป้าหมายกำกับพฤติกรรมของ Bagozzi, Baumgartner and Pieter (1998) กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคความดันโลหิตสูงอย่างน้อย 1 ปี มีอายุระหว่าง 18-59 ปี ที่มารับบริการตรวจรักษาที่คลินิกโรคความดันโลหิตสูงของโรงพยาบาลระดับทุติยภูมิในภาคใต้ สังกัดกระทรวงสาธารณสุข จำนวน 3 โรงพยาบาล รวมจำนวน 260 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยการสุ่มอย่างง่าย รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล เจตคติต่อการควบคุมความดันโลหิต การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง อารมณ์ที่คาดหวังด้านบวก อารมณ์ที่คาดหวังด้านลบ การรับรู้การควบคุมพฤติกรรม พฤติกรรมในอดีต และแบบสอบถามพฤติกรรมการควบคุมความดันโลหิตของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงในภาคใต้ มีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอน บาค เท่ากับ .74, .80, .88, .80, .91 และ.70 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคลโดยการแจกแจงความถี่ หาค่า ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความสัมพันธ์ ด้วยการหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน วิเคราะห์ปัจจัยทำนาย ด้วยการคำนวณหาค่าสัมประ สิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการควบคุมความดันโลหิตของผู้ ป่วย โรคความดันโลหิตสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 คือ พฤติกรรมในอดีตในการควบคุมความดันโลหิต (r = .75) การรับรู้การควบคุมพฤติกรรมในการควบคุมความดันโลหิต (r =.53) และอารมณ์ที่คาดหวังด้านบวกในการควบคุมความดันโลหิต (r = .42) ส่วนอารมณ์ที่คาดหวังด้านลบในการควบคุมความดันโลหิต (r = .08) และการคล้อยตามกลุ่มอ้างอิงในการควบคุมความดันโลหิต (r = .01) ไม่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการควบคุมความดันโลหิตของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงในภาคใต้ และปัจจัยที่สามารถทำนายพฤติกรรมการควบคุมความดันโลหิตของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงในภาคใต้ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 คือ พฤติกรรมในอดีตในการควบคุมความดันโลหิต (b = .75) และ เจตคติต่อการควบคุมความดันโลหิต (b = .14) โดยสามารถทำนายพฤติกรรมการควบคุมความดันโลหิตได้ร้อยละ 58.20