cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.24378/exe.1443
title: Current-induced picosecond magnetization dynamics in a Ta/CoFeB/MgO Hall Bar (dataset)

description: This is the dataset used for the Spicer et al. (2019) article "Current-induced picosecond magnetization dynamics in a Ta/CoFeB/MgO Hall Bar" published in the Journal of Physics D: Applied Physics.
description: Both simulated and experimental data acquired in the production of the titled manuscript. TRSKM data should be viewed using Origin (from OriginLab) but a Matlab compatible version should be included with the simulated data.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1318
title: ผลของโปรแกรมการใช้ดนตรีเพื่อการบำบัดร่วมกับการสนับสนุนทางสังคมต่อภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุโรคพาร์กินสัน

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาผลของโปรแกรมการใช้ดนตรีเพื่อการบำบัดร่วมกับการสนับสนุนทางสังคมต่อภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุโรคพาร์กินสัน โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยกึ่งทดลอง แบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้สูงอายุที่ป่วยด้วยโรคพาร์กินสันทั้งเพศชายและเพศหญิง อายุ 60 ปีบริบูรณ์ขึ้นไปที่เข้ารับบริการในคลินิกพาร์กินสัน หอผู้ป่วยนอก สถาบันประสาทวิทยา จำนวน 40 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 20 คน โปรแกรมการใช้ดนตรีเพื่อการบำบัดร่วมกับการสนับสนุนทางสังคม ประกอบด้วยกิจกรรม 3 กิจกรรมคือ กิจกรรมรอบรู้สู้พาร์กินสัน กิจกรรมคีตะสัมพันธ์ กิจกรรมคีตะเจริญใจ ใช้เวลา 4 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินภาวะซึมเศร้า CES-D ของ Radloff ฉบับภาษาไทย มีค่าความเที่ยงเท่ากับ .89 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบค่าที (t-test)ผลการวิจัยพบว่า1. คะแนนเฉลี่ยของภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุโรคพาร์กินสัน หลังจากได้รับโปรแกรมการใช้ดนตรีเพื่อการบำบัดร่วมกับการสนับสนุนทางสังคมต่ำกว่าก่อนได้รับโปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. คะแนนเฉลี่ยของภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุโรคพาร์กินสันกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการใช้ดนตรีเพื่อการบำบัดร่วมกับการสนับสนุนทางสังคมต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1319
title: ปัจจัยทำนายกิจกรรมทางกายของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจภายหลังการทำผ่าตัดทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจ

description: งานวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอำนาจการทำนายของปัจจัย ได้แก่ ดัชนีมวลกาย ภาวะโรคร่วม ระยะเวลาหลังผ่าตัด ความถี่ของอาการ ความทุกข์ทรมานจากอาการ การรับรู้ประโยชน์ การรับรู้อุปสรรค การสนับสนุนทางสังคม การรับรู้สมรรถนะแห่งตน และความกลัวการหกล้มกับกิจกรรมทางกายของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจภายหลังการผ่าตัดทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจภายหลังการผ่าตัดทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจเป็นครั้งแรก ซึ่งมาตรวจรับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยนอก คลินิกโรคศัลยกรรมหัวใจและทรวงอก โรงพยาบาลระดับตติยภูมิ เขตกรุงเทพมหานคร ได้แก่ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์และโรงพยาบาลตำรวจ จำนวน 159 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วยแบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามความถี่ของอาการ แบบสอบถามความทุกข์ทรมานจากอาการ แบบสอบถามการรับรู้ประโยชน์ แบบสอบถามการรับรู้อุปสรรค แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม แบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตน แบบสอบถามความกลัวการหกล้ม และแบบสอบถามการทำกิจกรรมทางกาย ได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิและมีค่าความเที่ยงจากการคำนวณค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ .89, .89, .98, .95, .95,.94, .97 และ .83 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตราฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยสามารถสรุปได้ดังนี้ 1.การทำกิจกรรมทางกายของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจภายหลังการผ่าตัดทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจอยู่ในระดับมาก โดยมีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 42.01 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 16.11 2.ความกลัวการหกล้ม การรับรู้สมรรถนะแห่งตน ระยะเวลาหลังผ่าตัด และการรับรู้ประโยชน์ สามารถร่วมกันทำนายกิจกรรมทางกายของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจภายหลังการผ่าตัดทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจได้ร้อยละ 34.20 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และสร้างสมการทำนายในรูปคะแนนมาตรฐานได้ดังนี้ Z กิจกรรมทางกาย = -.443Z ความกลัวการหกล้ม + .323Zการรับรู้สมรรถนะแห่งตน +.179Zระยะเวลาหลังผ่าตัด + .155Z การรับรู้ประโยชน์
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1320
title: การศึกษาความต้องการการดูแลผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยสูงอายุ ตามการรับรู้ของผู้ป่วย ญาติผู้ดูแล และพยาบาลจิตเวช

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความต้องการการดูแลผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยสูงอายุตามการรับรู้ของผู้ป่วย ญาติผู้ดูแลและพยาบาลจิตเวช กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยสูงอายุ ญาติผู้ดูแลและพยาบาลจิตเวช แผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลในศูนย์สุภาพจิตเขตที่ 4 จำนวน 186 คน กลุ่มตัวอย่างได้รับการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1.แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2.แบบทดสอบสภาพสมองเสื่อมเบื้องต้นฉบับภาษาไทย และ 3.แบบประเมินความต้องการของผู้สูงอายุฉบับภาษาไทย เครื่องมือชุดที่ 2 และชุดที่ 3 ได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่านมีค่าความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ .83 และ .75 ตามลำดับและมีค่าความเที่ยงโดยวิธีสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบราค เท่ากับ .83 และ .80 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติเชิงพรรณนา วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวและค่าความสอดคล้องโดยใช้สัมประสิทธิ์แคปปาของโคเฮนผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยสูงอายุรับรู้ว่าตนเองมีความต้องการการดูแลที่ได้รับการตอบสนองมากที่สุดได้แก่ ด้านร่างกายคิดเป็นร้อยละ 46.8 ส่วนความต้องการการดูแลที่ไม่ได้รับการตอบสนองมากที่สุดได้แก่ด้านสังคมคิดเป็นร้อยละ 10 ญาติผู้ดูแลรับรู้ว่าผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยสูงอายุมีความต้องการการดูแลที่ได้รับการตอบสนองมากที่สุดได้แก่ ด้านร่างกายคิดเป็นร้อยละ 66 ส่วนความต้องการการดูแลที่ไม่ได้รับการตอบสนองมากที่สุดได้แก่ด้านสังคมคิดเป็นร้อยละ 3 พยาบาลจิตเวชรับรู้ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยสูงอายุมีความต้องการการดูแลที่ได้รับการตอบสนองมากที่สุดได้แก่ ด้านร่างกายคิดเป็นร้อยละ 56.5 ส่วนความต้องการการดูแลที่ไม่ได้รับการตอบสนองมากที่สุดได้แก่ด้านสิ่งแวดล้อมคิดเป็นร้อยละ 9.6 2. ความต้องการที่ได้รับการตอบสนองและความต้องการการดูแลที่ไม่ได้รับการตอบสนองตามการรับรู้ของผู้ป่วย ญาติผู้ดูแลและพยาบาลจิตเวช แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .053. ค่าเฉลี่ยสัมประสิทธิ์ความสอดคล้องความต้องการการดูแลผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยสูงอายุระหว่างผู้ป่วย ญาติผู้ดูแลเท่ากับ 0.36 โดยที่ความต้องการการดูแลระดับมากได้แก่ความต้องการการดูแลด้านสิ่งแวดล้อมและความต้องการการดูแลระดับน้อยได้แก่ความต้องการดูแลด้านจิตใจ4. ค่าเฉลี่ยสัมประสิทธิ์ความสอดคล้องความต้องการการดูแลผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยสูงอายุระหว่างผู้ป่วยและพยาบาลจิตเวชเท่ากับ 0.31 โดยที่ความต้องการการดูแลระดับมากได้แก่ความต้องการการดูแลด้านร่างกายและความต้องการการดูแลระดับน้อยได้แก่ความต้องการดูแลด้านสิ่งแวดล้อม
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1321
title: ผลของโปรแกรมการฝึกทักษะชีวิตแบบบูรณาการโดยครอบครัวมีส่วนร่วมต่อพลังต้านการเสพยาบ้าของผู้เสพยาบ้าที่ได้รับการบำบัดในระยะฟื้นฟูสภาพ

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบ 1) พลังต้านการเสพยาบ้าก่อนและหลังการทดลองของผู้เสพยาบ้าในกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการฝึกทักษะชีวิตแบบบูรณาการโดยครอบครัวมีส่วนร่วม และกลุ่มควบคุมที่ได้รับการดูแลตามปกติ 2) พลังต้านการเสพยาบ้าในผู้เสพยาบ้าระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการฝึกทักษะชีวิตแบบบูรณาการโดยครอบครัวมีส่วนร่วม กับกลุ่มควบคุมที่ได้รับการดูแลตามปกติ กลุ่มตัวอย่างจำนวน 40 ราย ซึ่งเป็นผู้เสพยาบ้าที่ได้รับการบำบัดในระยะฟื้นฟูสภาพ แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลของรัฐ และมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ ได้รับการจับคู่ด้วย.อายุ เพศ และสุ่มเข้ากลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 20 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ 1) โปรแกรมการฝึกทักษะชีวิตแบบบูรณาการโดยครอบครัวมีส่วนร่วม 2) แบบประเมินพลังต้านการเสพยาบ้า 3) แบบวัดการควบคุมตนเอง ทักษะชีวิต และการรับรู้เกี่ยวกับยาเสพติด 4) แบบวัดการมีส่วนร่วมของครอบครัวผู้เสพยาบ้า 5) แบบสอบถามข้อมูลประชากร เครื่องมือทุกชุดผ่านการตรวจความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 ท่าน เครื่องมือชุดที่ 2, 3 และ 4 มีค่าความเที่ยงอัลฟาของครอบบาค เท่ากับ .95, .75 และ .72 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทีผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. คะแนนเฉลี่ยพลังต้านการเสพยาบ้าของผู้เสพยาบ้า หลังได้รับโปรแกรมการฝึกทักษะชีวิตแบบบูรณาการโดยครอบครัวมีส่วนร่วม ในกลุ่มทดลองสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (t= 11.62)2. คะแนนเฉลี่ยพลังต้านการเสพยาบ้า ในกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการฝึกทักษะชีวิตแบบบูรณาการโดยครอบครัวมีส่วนร่วม สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการดูแลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .01 (t= 12.02)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1322
title: ประสบการณ์ชีวิตของผู้สูงอายุที่ดูแลผู้ป่วยสูงอายุโรคซึมเศร้า

description: การวิจัยเชิงคุณภาพครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายประสบการณ์ของผู้สูงอายุที่ดูแลผู้ป่วยสูงอายุโรคซึมเศร้า ผู้ให้ข้อมูลเป็นผู้สูงอายุจำนวน 10 ราย ที่ดูแลผู้ป่วยสูงอายุโรคซึมเศร้าที่อาศัยอยู่ในชุมชน ที่ให้การดูแลมาเป็นระยะเวลามากกว่า 6 เดือนขึ้นไป ผู้ให้ข้อมูลได้รับการคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจงตามเกณฑ์คุณสมบัติ โดยการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก ใช้แนวคำถามแบบกึ่งมีโครงสร้าง ใช้ระยะเวลาในการสัมภาษณ์ 45 -60 นาที และทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis)ผลการวิจัยพบว่า ผู้ดูแลได้ให้ความหมายของประสบการณ์ชีวิตในการดูแลผู้สูงอายุโรคซึมเศร้าคือ เป็นการแสดงความห่วงใย และการให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ส่วนประสบการณ์การดูแลผู้ป่วยสูงอายุโรคซึมเศร้าแบ่งเป็น 3 ประเด็นหลัก คือ 1) การดำเนินชีวิตอย่างมีข้อจำกัด ประกอบด้วย ขาดการเข้าสังคม มีการเปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิตประจำวัน และมีการปรับตัวในการใช้ชีวิตร่วมกับผู้ป่วย 2) สิ่งที่ได้จากการดูแล ประกอบด้วย ภูมิใจ สุขใจและรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง ท้อแท้ที่ต้องดูแล ความสัมพันธ์ใกล้ชิดเพิ่มขึ้น และ 3) ความคาดหวังและความต้องการของผู้ดูแลวัยสูงอายุ ประกอบด้วย ผู้ดูแลคาดหวังให้ผู้ป่วยมีอาการซึมเศร้าลดลงและมีความสุขเพิ่มขึ้น ส่วนด้านความต้องการ ผู้ดูแลต้องการเวลาพักผ่อนเพิ่มขึ้น โดยมีผู้ช่วยเหลือคอยสลับเปลี่ยนเวลาในการดูแลผลการวิจัยครั้งนี้เป็นข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนาแนวทางการดูแลและให้ความช่วยเหลือผู้ดูแลวัยสูงอายุที่ดูแลผู้ป่วยสูงอายุโรคซึมเศร้าในเรื่องความคาดหวังและความต้องการของผู้ดูแลวัยสูงอายุ รวมทั้งการส่งเสริมสัมพันธภาพระหว่างผู้ดูแลวัยสูงอายุและผู้ป่วยให้สามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างปกติ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.511
title: DESIGN AND DEVELOPMENT OF ETHYLENE CARBONATE PRODUCTION PROCESS FROM BIOMASS

description: This research studied the design and development of ethylene carbonate production process from biomass. The overall process consisted of four sections including biogas production and treatment; oxidative coupling of methane (OCM) process; ethylene oxide (EO) process and ethylene carbonate (EC) process. Biogas was produced by a novel anaerobic digestion process and then treated to remove carbon dioxide. OCM reaction on Na-W-Mn/SiO2 catalyst was employed to produce ethane and ethylene (C2) products. Ethylene was then converted to ethylene oxide and ethylene carbonate by utilizing carbon dioxide generated from other parts of the process. Process simulation was performed by Aspen Plus® program. Novel kinetic model of OCM and EO had been employed in the developed process. Four key parameters of the process i.e. oxygen feed flow rate for OCM process, OCM reaction temperature, oxygen feed flow rate for EO process and EO reaction temperature were studied. The optimized process converts 99.98% of methane in biogas and yields 27.47% of ethylene, which consecutively converts into ethylene carbonate by utilizing 27.54% of carbon dioxide generated from the process. Process heat integration was performed in the optimized model. The heat-integrated process required 465 kW of energy consumption, which is about 70% reduction from the base case model. This process provides a green chemical concept, which uses biomass as raw materials and utilizes carbon dioxide generated to produce a higher valuable chemical.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.512
title: โครงสร้างต้นทุนรถตู้โดยสารร่วมบริการองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

description: การประกอบการรถตู้โดยสารสาธารณะในกรุงเทพมหานครและปริมณฑลนั้นถูกกำกับดูแลโดยกรมการขนส่งทางบก ซึ่งควบคุมอัตราค่าโดยสารโดยใช้อาศัยข้อมูลต้นทุนการดำเนินการ อย่างไรก็ตาม ข้อมูลต้นทุนที่ใช้กำหนดอัตราค่าโดยสารนั้นมีการปรับปรุงครั้งล่าสุดเมื่อปี พ.ศ. 2548 ในปัจจุบันปัจจัยต่างๆ ที่นำมาใช้วิเคราะห์ต้นทุนได้มีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากทำให้อัตราค่าโดยสารที่ใช้อยู่ในปัจจุบันอาจไม่เหมาะสม วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทำการศึกษาต้นทุนการดำเนินการของรถตู้โดยสาร โดยทำการวิเคราะห์ต้นทุนตามลักษณะของเส้นทาง แบ่งเป็นกลุ่มเส้นทางระหว่างเขตพื้นที่ศูนย์กลางเมืองและพื้นที่นอกเมือง, กลุ่มเส้นทางระหว่างพื้นที่นอกเมืองและพื้นที่นอกเมือง และกลุ่มเส้นทางบนทางด่วน โดยผลการวิเคราะห์ข้อมูลจากการสำรวจต้นทุนจากผู้ประกอบการรถตู้ในภาคสนามพบว่าการดำเนินรถตู้โดยสารในปัจจุบันมีต้นทุนที่สูงขึ้นจากเดิมที่กรมการขนส่งทางบกได้วิเคราะห์ไว้ และแต่ละกลุ่มเส้นทางมีโครงสร้างต้นทุนที่แตกต่างกัน นอกจากนี้ เมื่อทำการศึกษาโครงสร้างต้นทุนในเชิงลึกพบต้นทุนค่าเข้าร่วมเป็นสมาชิกวินรถตู้ ซึ่งผู้ประกอบการต้องจ่ายให้กับเจ้าของวิน มีค่าสูงถึงประมาณร้อยละ 10 ของต้นทุนทั้งหมด ต้นทุนนี้เป็นต้นทุนนอกระบบที่มีมาตั้งแต่ก่อนการอนุญาตให้นำรถตู้โดยสารมาบริการสาธารณะอย่างถูกกฎหมาย ซึ่งการอนุญาตให้รถตู้เข้ามาวิ่งร่วมบริการองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพนั้น มีวัตถุประสงค์หนึ่งก็เพื่อลดต้นทุนนอกระบบดังกล่าว แต่ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าระบบในการจัดระเบียบรถตู้ที่ใช้ควบคุมอยู่ในปัจจุบันว่ามีส่วนทำให้ต้นทุนการดำเนินการเพิ่มสูงขึ้นโดยไม่จำเป็น ดังนั้นระบบกำกับดูแลรถตู้จึงควรได้รับการปรับปรุงและแก้ไขให้เหมาะสมต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1323
title: แนวทางพัฒนาการจัดการแหล่งท่องเที่ยวบึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค์

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวยังแหล่งท่องเที่ยวบึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค์ และเพื่อพัฒนาแนวทางการจัดการแหล่งท่องเที่ยวบึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค์ ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวมรวมข้อมูลจากนักท่องเที่ยวจำนวน 400 คน และใช้แบบสำรวจในการเก็บข้อมูลเพิ่มเติมด้านสภาพของแหล่งท่องเที่ยว โดยผู้วิจัยได้นำข้อมูลที่ได้จากแบบสอบถามมาหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูลที่ได้จากแบบสำรวจสรุปตามประเด็นโดยเขียนพรรณนาเชิงอธิบาย หลังจากนั้นนำผลวิเคราะห์ที่ได้จากแบบสอบถามและแบบสำรวจ มาสร้างแบบสอบถามอีกฉบับเพื่อใช้สอบถามบุคลากรผู้บริหารหรือดูแลแหล่งท่องเที่ยวบึงบอระเพ็ด เพื่อเป็นการยืนยันผลการวิจัย ผลการวิจัยพบว่าการจัดการแหล่งท่องเที่ยวบึงบอระเพ็ด จังหวัดวัดนครสวรรค์มีแนวทางการพัฒนาในประเด็นสำคัญดังนี้ ได้แก่ แหล่งท่องเที่ยวควรเพิ่มอุปกรณ์หรือเครื่องเล่น เช่น สไลเดอร์และอุปกรณ์ช่วยเหลือคนตกน้ำบริเวณหาดทรายเทียม จัดรอบรถกอล์ฟไฟฟ้าขนาดเล็กให้มีรอบวิ่งมากขึ้น สร้างหรือต่อเติมห้องสุขาให้มีห้องน้ำสำหรับผู้ที่มีความต้องการพิเศษ(เช่น คนพิการ คนชรา สตรีมีครรภ์) เพิ่มเติมในห้องสุขาทุกจุดของแหล่งท่องเที่ยวขึ้น เสนอตัวเป็นผู้จัดงานหรือสนับสนุนในกิจกรรมและกิจการงานต่างๆเช่น งานประชุม งานแสดงสินค้า การประกวดต่างๆ เป็นต้น ติดตั้งโทรทัศน์วงจรปิดในทุกจุดท่องเที่ยวที่อาจเกิดต่อชีวิตและทรัพย์สิน จัดทำแบบประเมินความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการบริการเพื่อเป็นการประเมินผลการทำงานของเจ้าหน้าที่ และ ประชาสัมพันธ์แหล่งท่องเที่ยวผ่านทางสื่อสิ่งพิมพ์หรือสื่อโทรทัศน์ในบางโอกาส เช่น ช่วงที่มีเทศกาลพิเศษ หรือ ประชาสัมพันธ์จุดท่องเที่ยวใหม่ๆ เป็นต้น ซึ่งแนวทางพัฒนาการจัดการแหล่งท่องเที่ยวบึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค์ดังกล่าว ได้รับการยืนยันว่ามีความเป็นไปได้มากที่สุดจากบุคลากรผู้บริหารหรือดูแลแหล่งท่องเที่ยวบึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1324
title: ความเป็นธรรมในการจำหน่ายหนี้สูญตามประมวลรัษฎากร

description: ด้วยเหตุที่มาตรา 65 วรรคสองแห่งประมวลรัษฎากรในปัจจุบันได้บัญญัติให้ บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลจะต้องใช้เกณฑ์สิทธิในการคำนวณรายได้และรายจ่าย ซึ่งในกรณีเช่นนี้เมื่อรายได้เกิดขึ้นตามเกณฑ์สิทธิ กิจการก็ต้องนำรายได้นั้นมารวมคำนวณเป็นรายได้ แม้รอบระยะเวลาบัญชีนั้นจะยังไม่ได้รับชำระหนี้ รายได้ดังกล่าวจึงอาจมีความเป็นไปได้ที่จะไม่ได้รับชำระหนี้เลยหรือไม่อาจใช้สิทธิในการรับชำระหนี้ได้โดยแท้ กิจการก็มีความจำเป็นต้องจำหน่ายหนี้ดังกล่าวนั้นเป็นหนี้สูญออกไป ซึ่งอาจมีผลให้นิติบุคคลดังกล่าวจะต้องชำระภาษีเงินได้นิติบุคคลน้อยลงตามไปด้วย ซึ่งการดำเนินการดังกล่าวก็ย่อมต้องดำเนินการตามที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวง ฉบับที่ 186ฯ ที่ออกตามความในมาตรา 65 ทวิ (9) แห่งประมวลรัษฎากร วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงได้มุ่งเน้นศึกษาหลักเกณฑ์การจำหน่ายหนี้สูญที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวงฉบับที่ 186 ในปัจจุบันว่าสอดคล้องกับหลักการทางบัญชี หลักการทางภาษีอากรโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลักความเป็นธรรมทางภาษีอากร ตลอดจนหลักการจำหน่ายหนี้สูญในกรณีอื่นๆ อาทิเช่น ในกรณีของประเทศญี่ปุ่น สหราชอาณาจักร และเยอรมนี ตลอดจนการจำหน่ายหนี้สูญในกรณีอื่นๆหรือไม่ ซึ่งจากการศึกษาพบว่ามีประเด็นที่น่าสนใจหลายประการ อาทิเช่นลักษณะพิเศษเฉพาะของการจำหน่ายหนี้สูญในทางบัญชีที่มีการตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญซึ่งก็เพื่อวัตถุประสงค์ในการสะท้อนความเป็นจริงของสถานะของกิจการ ตลอดจนรูปแบบการจำหน่ายหนี้สูญในกรณีของต่างประเทศหรือหน่วยงานอื่นที่มีการนำเอาวิธีการคำนวณหามูลค่าปัจจุบันของกระแสเงินสดที่คาดว่าจะได้รับจากลูกหนี้ หรือจากการจำหน่ายหลักประกันมาปรับใช้ ทั้งนี้สำหรับปัญหาที่พบสำหรับการจำหน่ายหนี้สูญในปัจจุบันที่พึงพิจารณา เช่น การรับหลักการจำหน่ายหนี้สูญในทางบัญชีเข้ามาปรับใช้กับการจำหน่ายหนี้สูญตามประมวลรัษฎากร การจำหน่ายหนี้สูญตามกฎกระทรวงฉบับที่ 186 ที่ในปัจจุบันยังไม่สอดคล้องกับหลักความเป็นธรรม และข้อควรพิจารณาเมื่อเปรียบเทียบกับหลักการจำหน่ายหนี้สูญในต่างประเทศ ดังนั้นผู้เขียนจึงเสนอแนะให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขของกฎกระทรวงฉบับที่ 186 (พ.ศ. 2534) ให้มีความเหมาะสม ชัดเจนและเป็นธรรมยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1325
title: การใช้ถ่านชีวภาพในพื้นที่เพาะปลูกถั่วเหลืองเพื่อการเพิ่มผลผลิตและกักเก็บคาร์บอน

description: การศึกษาการใช้ถ่านชีวภาพในพื้นที่เพาะปลูกถั่วเหลืองเพื่อการเพิ่มผลผลิตและกักเก็บคาร์บอน ทำการทดลองที่ศูนย์วิจัยและพัฒนาถ่านชีวภาพป่าเด็ง ตำบลป่าเด็ง อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี การศึกษาวิจัยนี้กำหนดให้มี 4 ตำรับทดลอง (Treatment) แต่ละตำรับการทดลองทำการทดลองซ้ำ 3 ครั้ง แปลงทดลองขนาด 2×5 เมตร ได้แก่ ตำรับการทดลองควบคุมที่ไม่ใส่ถ่านชีวภาพ (BC 0) ตำรับการทดลองที่ใส่ถ่านชีวภาพในอัตรา 1 กิโลกรัมต่อตารางเมตร (BC 1) 2 กิโลกรัมต่อตารางเมตร (BC 2) และ 3 กิโลกรัมต่อตารางเมตร (BC 3) ผลการศึกษาพบว่า ตำรับการทดลองที่ใส่ถ่านชีวภาพสามารถเพิ่มปริมาณไนโตรเจนทั้งหมด (TKN) และปริมาณโพแทสเซียมที่แลกเปลี่ยนได้ (Exchangeable Potassium) ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &lt; 0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับตำรับการทดลองควบคุมที่ไม่ใส่ถ่านชีวภาพ การใส่ถ่านชีวภาพสามารถเพิ่มการเจริญเติบโตและผลผลิตเมล็ดถั่วเหลือง กล่าวคือ ความสูงลำต้น จำนวนข้อ น้ำหนักแห้งลำต้น น้ำหนักแห้งใบ และความยาวรากของถั่วเหลืองเพิ่มสูงขึ้นได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเปรียบเทียบกับตำรับการทดลองควบคุม ขณะที่จำนวนฝักรวมและผลผลิตเมล็ดถั่วเหลืองเพิ่มสูงขึ้นได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยที่ตำรับการทดลองที่ใส่ถ่านชีวภาพในอัตรา 2 และ 3 กิโลกรัมต่อตารางเมตร มีน้ำหนักเมล็ดถั่วเหลืองเพิ่มขึ้นร้อยละ 28.0 และ 36.8 ตามลำดับ การใส่ถ่านชีวภาพลงในพื้นที่เพาะปลูกถั่วเหลืองส่งผลให้การสะสมคาร์บอนในส่วนต่าง ๆ ของถั่วเหลืองมีปริมาณเพิ่มสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยที่ปริมาณการสะสมคาร์บอนในส่วนต่าง ๆ ของถั่วเหลือง ไม่ว่าจะเป็นในลำต้น ใบ ฝัก และเมล็ดของตำรับทดลองที่ใส่ถ่านชีวภาพมีค่าเพิ่มสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การใส่ถ่านชีวภาพลงในดินส่งผลให้การปลดปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากผิวดินมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นในตำรับการทดลองที่ใส่ถ่านชีวภาพแต่ไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ เมื่อเพิ่มปริมาณการใส่ถ่านชีวภาพลงในดินในทุกระยะการเจริญเติบโตของถั่วเหลือง การประเมินการกักเก็บคาร์บอนสุทธิจากการศึกษานี้พบว่า พื้นที่ควบคุมซึ่งไม่ได้ใส่ถ่านชีวภาพสูญเสียคาร์บอนออกจากพื้นที่ ขณะที่พื้นที่ที่ใส่ถ่านชีวภาพมีปริมาณการกักเก็บคาร์บอนสุทธิเพิ่มสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่ง BC 0 สูญเสียคาร์บอนสุทธิออกจากพื้นที่ -467.8 กิโลกรัมต่อไร่ ขณะที่ BC 1 BC 2 และ BC 3 กักเก็บคาร์บอนสุทธิลงในพื้นที่ 786.8 2,032.3 และ 3,282.8 กิโลกรัมต่อไร่ ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1326
title: A STUDY OF COMMUNITY RENEWABLE ENERGY PROJECTS MOVING TOWARDSBEST MANAGEMENT PRACTICES BASE ONSUSTAINABLE COMMUNITY RENEWABLE ENERGY IN SATHYA SAI SCHOOL THAILAND

description: Renewable Energy (RE) is a solution to address various environmental and energy problems such as climate change from GHGs emission and high cost of conventional energy. However, RE system itself is intermittent and its technology as well as production cost is very expensive and need to be imported. Although production quantity (supply) is increased, it still doesn’t meet with people’s demand. Therefore, to meet with people’s demand, RE and conventional energy needs to be used concurrently. The mentioned disadvantages of RE make people and communities feel hesitated to initiate self-reliant RE because they worry about the efficiency and quality of RE. Regarding this, organization working on standard control, then, defined a universal standard for energy management such as ISO 50001:2011, this international standard is based on the Plan - Do - Check - Act (PDCA) continual improvement framework and incorporates energy management into everyday organizational practices. Nonetheless, these universal standards are only suitable with some projects and contexts but cannot cover every project, especially small projects. This research aims to present different aspects of Community Renewable Energy (CRE) projects management, emphasizing on practice which is unrestricted, simple, and flexible to surrounding environment and eventually will lead to sustainability in the community. The case studied is RE projects of Sathya Sai School Thailand, an education-based community which has community-like organizational management. The community residents believe in potentiality of RE and in self-sustainability, beginning with micro scale in the community which will impact to reduction of the global warming crisis at global level. This research uses both qualitative and quantitative method. For qualitative method, field observation was used to find RE specific site characteristics and interview was used to find participation of community members and benefit they gained from RE projects as well as, importantly, identity of people and culture in the community. For quantitative method, preference questionnaire was used to find out community residents’ attitudes and preferences on the issues of CRE projects management and theirs benefit and to explore genuine involvement of community residents. The results of exploring direction to Best Management Practices (BMPs) for CRE are from actual understanding of elements in the community, way of life, characteristics of geography, climate and natural resources, and from the use of method that is appropriate to the context, with sustained practice by community residents as a core of management. Furthermore, experiences can be sprung further by exchanging of knowledge between networks in order to improve RE to be suitable with dynamic environment both in academic and professional fields.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1327
title: การควบคุมเชิงทำนายแบบจำลองที่มีเงื่อนไขบังคับคงทนแบบป้อนกลับสัญญาณขาออกสำหรับระบบสี่ถัง

description: ในงานวิจัยนี้พิจารณาปัญหาการควบคุมเชิงทำนายแบบจำลองที่มีเงื่อนไขบังคับคงทนแบบป้อนกลับสัญญาณขาออกสำหรับระบบแบบไม่ต่อเนื่องทางเวลาภายใต้ขอบเขตความไม่แน่นอนแบบโพลีโทฟ ระเบียบวิธีการควบคุมที่ได้เสนอสามารถคำนวณปัญหาออฟติไมซ์แบบออฟไลน์เพื่อหาค่าอัตราขยายของตัวควบคุมแบบป้อนกลับค่าสัญญาณขาออก โดยกฎการควบคุมแบบป้อนกลับค่าสัญญาณขาออกจะเป็นฟังก์ชันกับตัวแปรสภาวะจากการประมาณซึ่งคำนวณจากค่าสัญญาณขาออก ณ เวลาปัจจุบันด้วยตัวประมาณค่าตัวแปรสภาวะ นอกจากนี้เซตยืนยงทรงรีจะถูกสร้างขึ้นโดยแต่ละเซตยืนยงทรงรีจะมีค่าอัตราขยายของตัวควบคุมแบบป้อนกลับกำกับแต่ละเซต ในขั้นตอนการควบคุมระบบ การสุ่มรับค่าแต่ละครั้งจะคำนวณหาค่าตัวแปรสภาวะจากการประมาณด้วยค่าสัญญาณขาออกโดยใช้ตัวประมาณค่าตัวแปรสภาวะ จากนั้นจะนำค่าตัวแปรสภาวะจากการประมาณมาคำนวณค่าอัตราขยายแบบป้อนกลับ โดยเลือกค่าอัตราขยายแบบป้อนกลับของเซตยืนยงทรงรีที่เล็กที่สุดซึ่งค่าตัวแปรสภาวะจากการประมาณเป็นสมาชิกของเซตนั้น จากนั้นจะคำนวณค่าตัวแปรปรับเพื่อควบคุมระบบ นอกจากนี้ในงานวิจัยยังได้ประยุกต์ใช้การประมาณค่าอัตราขยายของตัวควบคุมแบบป้อนกลับสัญญาณขาออกระหว่างเซตยืนยงทรงรีซึ่งตัวแปรสภาวะจากการประมาณเป็นสมาชิกกับเซตยืนยงถัดไปที่มีขนาดเล็กกว่าโดยคำนวณค่าอัตราขยายมากที่สุดภายใต้เงื่อนไขทางการควบคุม ระเบียบวิธีการควบคุมที่งานวิจัยได้เสนอถูกนำไปทดสอบกับระบบสี่ถังซึ่งเป็นระบบที่คำนึงถึงผลความไม่แน่นอนภายใต้ขอบเขตความไม่แน่นอนของโพลีโทฟ ผลการทดสอบแสดงให้เห็นว่า ระเบียบวิธีการควบคุมที่เสนอสามารถควบคุมให้ระบบมีความเสถียรภาพและการประยุกต์ใช้การประมาณค่าอัตราขยายของตัวควบคุมแบบป้อนกลับสัญญาณขาออกสามารถปรับปรุงสมรรถนะในการควบคุม