cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.943
title: ระบบเสียงและคำศัพท์ในภาษาที่พูดโดยคนเชื้อสายบ้าบ๋าในจังหวัดภูเก็ตและภาษามลายูบ้าบ๋า: การเปรียบเทียบแนวร่วมสมัย

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ระบบเสียงและคำศัพท์ในภาษาที่พูดโดยคนเชื้อสายบ้าบ๋าในจังหวัดภูเก็ตหรือภาษาภูเก็ตบ้าบ๋า และนำมาเปรียบเทียบกับระบบเสียงและคำศัพท์ภาษามลายูบ้าบ๋าที่เคยมีผู้ศึกษาไว้แล้ว รวมทั้งระบุความสัมพันธ์ระหว่างภาษาภูเก็ตบ้าบ๋าและภาษามลายูบ้าบ๋า ผลการวิเคราะห์และเปรียบเทียบด้านระบบเสียงพบว่า ภาษาภูเก็ตบ้าบ๋ามีระบบเสียงคล้ายกับภาษาไทยถิ่นภูเก็ต ในขณะที่ภาษามลายูบ้าบ๋ามีระบบเสียงคล้ายกับภาษามลายู ภาษาภูเก็ตบ้าบ๋ามีพยัญชนะ 21 หน่วยเสียง ซึ่งเป็นพยัญชนะต้นได้ทุกหน่วยเสียง เป็นพยัญชนะท้ายได้ 9 หน่วยเสียง มีพยัญชนะควบกล้ำ 10 เสียงซึ่งน้อยกว่าภาษาไทยถิ่นภูเก็ต 1 เสียงคือไม่มีเสียง ml- ภาษาภูเก็ตบ้าบ๋ามีสระเดี่ยว 18 หน่วยเสียง และสระประสม 6 หน่วยเสียง ทั้งสระเดี่ยวและสระประสมมีความต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างสระสั้นกับสระยาว ส่วนวรรณยุกต์มี 7 หน่วยเสียงเหมือนกับภาษาไทยถิ่นภูเก็ต ซึ่งเป็นไปตามสมมุติฐานที่ตั้งไว้ว่า ภาษาภูเก็ตบ้าบ๋าเป็นภาษามีวรรณยุกต์ ในขณะที่ภาษามลายูบ้าบ๋ามีพยัญชนะ 19 หน่วยเสียง ซึ่งเป็นพยัญชนะต้นได้ทุกหน่วยเสียง เป็นพยัญชนะท้ายได้ 10 หน่วยเสียง มีสระเดี่ยว 8 หน่วยเสียง และสระประสม 7 หน่วยเสียง ภาษามลายูบ้าบ๋าเป็นภาษาไม่มีวรรณยุกต์ ผลการวิจัยด้านคำศัพท์ จากคำศัพท์ทั้งสิ้น 2,000 คำ ที่เก็บข้อมูล พบว่า คำศัพท์คล้ายคลึงระหว่างภาษาภูเก็ตบ้าบ๋าและมลายูบ้าบ๋ามีจำนวน 510 คำ (ร้อยละ 25.5) แบ่งตามความเหมือน ความใกล้เคียง และความต่างบางประการด้านเสียง ความหมาย และไวยากรณ์ของคำศัพท์คล้ายคลึงได้เป็น 8 กลุ่ม มีข้อค้นพบว่าคำศัพท์กลุ่มที่ 2 ซึ่งออกเสียงต่างกันบางลักษณะ แต่มีลักษณะทางความหมายและไวยากรณ์เหมือนกัน มีจำนวนมากที่สุด คือ 248 คำ คิดเป็นร้อยละ 48.62 ของจำนวนคำศัพท์คล้ายคลึงทั้งหมด การที่ภาษาภูเก็ตบ้าบ๋ามีคำศัพท์คล้ายคลึงกับคำศัพท์ในภาษามลายูบ้าบ๋าเป็นจำนวนร้อยละ 25.5 ของคำศัพท์ทั้งหมด แต่ที่เหลืออีกร้อยละ 74.5 เป็นคำศัพท์ทั่วไปที่ใช้ในชีวิตประจำวันที่คล้ายกับภาษาไทยถิ่นภูเก็ต แสดงว่าคนไทยเชื้อสายบ้าบ๋าน่าจะพูดวิธภาษาของภาษาไทยถิ่นภูเก็ต ส่วนที่มีคำศัพท์ภาษามลายูน้อยลงเพราะนำภาษาไทยถิ่นภูเก็ตมาแทนที่ ดังนั้น จึงปฏิเสธสมมุติฐานที่ตั้งไว้ว่าภาษาภูเก็ตบ้าบ๋าเป็นวิธภาษาของภาษามลายูบ้าบ๋า นอกจากนี้ ยังพบว่าคำศัพท์จำนวน 2,000 คำในภาษาภูเก็ตบ้าบ๋าและภาษามลายูบ้าบ๋าเป็นคำศัพท์ทั่วไปจำนวน 1,819 คำ (ร้อยละ 90.95) และเป็นคำศัพท์เกี่ยวกับวัฒนธรรมจำนวน 181 คำ (ร้อยละ 9.05) คำศัพท์ทั่วไปในภาษาภูเก็ตบ้าบ๋าส่วนใหญ่มาจากภาษาไทยถิ่นภูเก็ตซึ่งเป็นไปตามสมมุติฐาน ส่วนคำศัพท์เกี่ยวกับวัฒนธรรมพบว่าเป็นคำศัพท์คล้ายคลึงระหว่างภาษาภูเก็ตบ้าบ๋ากับมลายูบ้าบ๋าทั้งหมด คำศัพท์เกี่ยวกับวัฒนธรรมในภาษาภูเก็ตบ้าบ๋าส่วนใหญ่เป็นภาษามลายูบ้าบ๋า ที่มาจากภาษาจีนฮกเกี้ยนถิ่นเซี่ยเหมิน ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐาน
DOI: 10.14457/cu.the.2015.944
title: การวิเคราะห์แบบหลายเกณฑ์ด้วยระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ สำหรับการเลือกที่ตั้งจุดบริการไปรษณีย์ ในพื้นที่บริการของไปรษณีย์ศูนย์กลางจ่ายบางขุนเทียน

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะหาพื้นที่เหมาะสมสำหรับการจัดตั้งจุดให้บริการไปรษณีย์แห่งใหม่เพื่อรองรับการใช้บริการของประชาชนในพื้นที่บริการไปรษณีย์ศูนย์กลางจ่ายบางขุนเทียน ปัจจุบันมีที่ทำการไปรษณีย์ทั้งหมด 5 แห่ง โดยศึกษาความต้องการใช้บริการไปรษณีย์ของประชาชนในพื้นที่จาก แบบสอบถาม 400 ชุด เปรียบเทียบกับความสามารถในการให้บริการไปรษณีย์ของไปรษณีย์ในพื้นที่ ซึ่งใช้ข้อมูลสถิติการให้บริการไปรษณีย์ทั้ง 5 แห่ง ในช่วง พ.ศ. 2553-2557 ผลการวิเคราะห์เปรียบเทียบพบว่า ความต้องการใช้บริการไปรษณีย์มีมากกว่าความสามารถในการให้บริการของไปรษณีย์ ทำให้ต้องหาพื้นที่เหมาะสมสำหรับจัดตั้งจุดให้บริการไปรษณีย์เพิ่มเติม โดยคำนึงถึงความใกล้ไกลจาก 4 ปัจจัยได้แก่ 1) ห้างสรรพสินค้า 2) แหล่งชุมชนและที่อยู่อาศัย 3) สถานที่ราชการ โรงเรียน วัด และ 4) ถนน เป็นเกณฑ์กำหนดพื้นที่เหมาะสม นำมาทำการวิเคราะห์ตามลำดับชั้น (Analytic Hierarchy Process: AHP) เพื่อหาค่าน้ำหนักของแต่ละปัจจัย และใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ในการหาพื้นที่ที่เหมาะสมโดยใช้ค่าน้ำหนักดังกล่าว ผลการวิเคราะห์พบพื้นที่ที่มีความเหมาะสมมากที่สุด คือ บริเวณภายในห้างสรรพสินค้าที่มีระยะห่างไม่เกิน 200 เมตร จากถนนพระราม 2 และถนนกาญจนาภิเษก
DOI: 10.14457/cu.the.2015.945
title: รัฐกับนโยบายส่งเสริมกีฬาในหมู่เกาะอินโดนีเซียระหว่างสงครามมหาเอเชียบูรพาและสงครามต่อสู้เพื่อเอกราช ในช่วง ค.ศ. 1942-1949

description: วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มุ่งศึกษาการส่งเสริมกีฬาและการออกกำลังกายให้แก่ประชาชนในหมู่เกาะอินโดนีเซียช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพาและสงครามต่อสู้เพื่อเอกราช ค.ศ. 1942-1949 รัฐบาลกองทัพญี่ปุ่นสนับสนุนให้ชาวอินโดนีเซียหันมามีส่วนร่วมกับการกีฬาและการออกกำลังกายเพื่อให้ประชาชนเหล่านี้มีสุขภาวะที่ดีและเพื่อเป็นการเตรียมความพร้อมในการทำสงครามต่อสู้กับฝ่ายสัมพันธมิตร หลังจากที่ประชาชนเหล่านี้ได้รับโอกาสด้านการกีฬาและการออกกำลังกายอย่างจำกัดในสมัยการปกครองยุคอาณานิคม โดยในเวลาต่อมาการส่งเสริมกีฬาของกองทัพญี่ปุ่นได้กลายเป็นแนวทางแก่รัฐบาลสาธารณรัฐอินโดนีเซียในการใช้กีฬาและการออกกำลังกายเป็นหนึ่งในนโยบายสร้างชาติของรัฐบาลและใช้ต่อสู้กับการกลับมาของอาณานิคมตะวันตก กองทัพญี่ปุ่นให้ความสำคัญกับการส่งเสริมกีฬาและการออกกำลังกายด้วยวัตถุประสงค์ที่หลากหลายเพื่อให้สอดคล้องกับยุทธศาสตร์ของสงครามมหาเอเชียบูรพา การเปลี่ยนแปลงยุทธศาสตร์ทางการสงครามของกองทัพญี่ปุ่นในหมู่เกาะอินโดนีเซียช่วง ค.ศ. 1943 ส่งผลให้กองทัพญี่ปุ่นให้ความสำคัญกับการส่งเสริมกีฬาต่อสู้ป้องกันตัวไปพร้อมกับการส่งเสริมกีฬาสากลและการออกกำลังกายแก่ประชาชน แนวทางการส่งเสริมกีฬาการต่อสู้ป้องกันตัวกลายเป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดการผลักดันกีฬาต่อสู้ป้องกันตัวพื้นเมืองอย่างปันจักสีลัตเป็นกีฬาประจำชาติไปพร้อมกับเป็นกีฬาที่ใช้ฝึกฝนกองกำลังชาวพื้นเมือง และเมื่อเข้าสู่ช่วงสงครามต่อสู้เพื่อเอกราชรัฐบาลสาธารณรัฐอินโดนีเซียยังคงผลักดันปันจักสีลัตเป็นหนึ่งในกีฬาประจำชาติไปพร้อมกับการจัดการแข่งขันสัปดาห์กีฬาแห่งชาติเพื่อเป็นหนึ่งในเครื่องมือแสดงออกถึงความมีอำนาจอธิปไตยของสาธารณรัฐอินโดนีเซียเหนือเจ้าอาณานิคมเดิมอย่างเนเธอร์แลนด์
DOI: 10.14457/cu.the.2015.946
title: พฤติกรรมการเข้าชมนิทรรศการในพิพิธภัณฑ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย: การศึกษาผ่านภาพ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการเข้าชมนิทรรศการในพิพิธภัณฑ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ในด้านระยะเวลาในการเข้าชม ลำดับการเข้าชม ความสนใจ รวมถึงความพึงพอใจและประโยชน์ที่ได้รับจากการเข้าชมนิทรรศการ โดยเทคนิคเสียงจากภาพ (Photovoice) การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Method) ระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงสำรวจ โดยใช้แบบสอถาม แบบการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างและภาพถ่ายเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประชากรที่ใช้ในการศึกษา คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายหรือเทียบเท่าที่เข้าชมนิทรรศการในมิวเซียมสยามและพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ ภายใต้องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ ในระหว่างวันที่ 1 กรกฎาคม ถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2558 จำนวนทั้งหมด 40 คน ผลการวิจัยพบว่านักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่เข้าร่วมการวิจัยใช้เวลาในการเข้าชมพิพิธภัณฑ์โดยเฉลี่ย 79.40 นาที (1 ชั่วโมง 19 นาที 40 วินาที) ในด้านลำดับการเข้าชม พบว่ารูปแบบการจัดแสดงนิทรรศการของพิพิธภัณฑ์เป็นปัจจัยหลักที่ส่งผลต่อลำดับการเข้าชมนิทรรศการของนักเรียน โดยนักเรียนที่เข้าชมนิทรรศการในมิวเซียมสยามจำนวนมากที่สุดเลือกชมนิทรรศการตามลำดับเนื้อหาของนิทรรศการ ขณะที่นักเรียนที่เข้าชมนิทรรศการในพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ฯ จำนวนมากที่สุดเลือกชมนิทรรศการตามความดึงดูดใจของนิทรรศการ ผลการศึกษาภาพถ่ายพบว่าประเภทภาพถ่ายที่นักเรียนถ่ายมากที่สุด คือ ภาพถ่ายแบบเฉพาะเจาะจง ภาพถ่ายส่วนใหญ่มีองค์ประกอบภาพเป็นวัตถุจัดแสดง โดยนักเรียนมีวัตถุประสงค์ในการถ่ายภาพที่หลากหลาย ทั้งนี้นักเรียนถ่ายภาพเพื่อใช้เก็บเป็นที่ระลึกมากที่สุด ในการศึกษาความพึงพอใจพบว่านักเรียนที่เข้าชมนิทรรศการในมิวเซียมสยามมีความพึงพอใจด้านการจัดแสดงนิทรรศการอยู่ในระดับมากที่สุด 2 ด้าน ได้แก่ วัตถุจัดแสดง อุปกรณ์และสื่อมัลติมีเดียและความสวยงามและความสมจริงของวัตถุจัดแสดง และด้านเนื้อหาที่มีการจัดแสดงอยู่ในระดับมากที่สุด 3 ด้าน ได้แก่ เนื้อหามีความถูกต้อง เนื้อหามีความครบถ้วนและเนื้อหาเข้าใจง่าย และนักเรียนยังได้รับประโยชน์จากการเข้าชมนิทรรศการในระดับมากสุด 4 ด้านได้แก่ ได้รับความสนุกสนานเพลิดเพลิน ได้ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ ได้รับแรงกระตุ้นในการอยากเรียนรู้และได้รับความรู้ ใหม่ที่ไม่เคยทราบมาก่อน นักเรียนที่เข้าชมนิทรรศการในพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์มีความพึงพอใจในด้านการจัดแสดงนิทรรศการอยู่ในระดับมากที่สุด 1 ด้าน ได้แก่ การออกแบบนิทรรศการ และด้านเนื้อหาของนิทรรศการอยู่ในระดับมากที่สุด 3 ด้าน ได้แก่ เนื้อหามีความถูกต้อง เนื้อหามีความครบถ้วนและเนื้อหาตรงตามความต้องการ และนักเรียนยังได้รับประโยชน์จากการเข้าชมนิทรรศการในระดับมากสุด 4 ด้าน ได้แก่ ได้รับความสนุกสนานเพลิดเพลิน ได้ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ ได้รับแรงกระตุ้นในการอยากเรียนรู้และสามารถนำความรู้ไปใช้ได้
DOI: 10.14457/cu.the.2015.947
title: ความต่างที่มีนัยสำคัญด้านความสั้นยาวของสระในภาษาไทยสมัยสุโขทัย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) วิเคราะห์ระบบอักขระแทนเสียงสระในจารึกสุโขทัย (2) เปรียบเทียบความต่างที่มีนัยสำคัญ (contrast) ระหว่างหน่วยอักขระในจารึกสุโขทัยกับหน่วยเสียงสระในภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิมและกับหน่วยเสียงในภาษาผู้ให้คำยืมในภาษาไทยสมัยสุโขทัย และ (3) วิเคราะห์ความต่างที่มีนัยสำคัญด้านความสั้นยาวของสระในภาษาไทยสมัยสุโขทัยจากระบบอักขระในจารึกภาษาไทยสมัยสุโขทัย ผลการศึกษาพบว่าหน่วยอักขระแทนเสียงสระในจารึกสุโขทัยแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือหน่วยอักขระที่แสดงความต่างที่มีนัยสำคัญด้านความสั้นยาว ได้แก่ หน่วยอักขระแทนเสียงสระ (i) และ (ɯ) หน่วยอักขระแทนเสียงสระ (u) หน่วยอักขระแทนเสียงสระ (o) และ (ɔ) และหน่วยอักขระแทนเสียงสระ (a) หน่วยอักขระที่ไม่แสดงความต่างที่มีนัยสำคัญด้านความสั้นยาว ได้แก่ หน่วยอักขระแทนเสียงสระ (e) และ (ɛ) หน่วยอักขระแทนเสียงสระ (ɤ) และหน่วยอักขระแทนเสียงสระประสม คือ (iə) (ɯə) และ (uə) เมื่อเปรียบเทียบความต่างที่มีนัยสำคัญของหน่วยอักขระในจารึกสุโขทัยกับหน่วยเสียงสระในภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิมและกับในภาษาผู้ให้คำยืมในภาษาไทยสมัยสุโขทัย พบว่าแม้หน่วยอักขระแทนเสียงสระส่วนใหญ่จะมีความต่างด้านความสั้นยาวสอดคล้องกับภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม แต่ก็มีหน่วยอักขระที่มีความต่างด้านความสั้นยาวแตกต่างจากความต่างที่มีนัยสำคัญในภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม คือ หน่วยอักขระแทนเสียงสระ (o) และ (ɔ) มีความต่างด้านความสั้นยาว แต่หน่วยเสียง *o และ *ɔː ในภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิมไม่มีความต่างที่มีนัยสำคัญด้านความสั้นยาว ความไม่สอดคล้องกันนี้น่าจะเกิดขึ้นจากการที่ภาษาไทยสมัยสุโขทัยมีคำยืมจากภาษาเขมรสมัยพระนครเป็นจำนวนมาก หลังจากวิเคราะห์หน่วยอักขระประกอบกับปฏิภาคของหน่วยอักขระกับหน่วยเสียงดั้งเดิม พบว่ามีหน่วยเสียงสระภาษาไทยสมัยสุโขทัย 2 กลุ่ม คือหน่วยเสียงสระที่มีความต่างที่มีนัยสำคัญด้านความสั้นยาว ได้แก่ หน่วยเสียงสระเดี่ยว /i, iː/ /ɯ, ɯː/ /u, uː/ /e, eː/ /ɤ, ɤː/ /o, oː/ และ /a, aː/ และหน่วยเสียงสระที่ไม่มีความต่างที่มีนัยสำคัญด้านความสั้นยาว ได้แก่ หน่วยเสียงสระเดี่ยว /ɛː/ และ /ɔː/ และหน่วยเสียงสระประสม /iə/ /ɯə/ และ /uə/ กล่าวโดยสรุป ระบบเสียงภาษาไทยสมัยสุโขทัยมีความต่างที่มีนัยสำคัญด้านความสั้นยาวของสระ
DOI: 10.14457/cu.the.2015.948
title: ภาพ "มาเลเซีย" ในวรรณกรรมร้อยแก้วไทย

description: วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มุ่งศึกษาภาพ "มาเลเซีย" ที่ปรากฏในวรรณกรรมร้อยแก้วไทยตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 จนถึงปัจจุบัน รวมถึงศึกษาบริบททางสังคมวัฒนธรรมที่สัมพันธ์กับการนำเสนอภาพ "มาเลเซีย" ในช่วงเวลาดังกล่าว การศึกษาครั้งนี้ผู้วิจัยเลือกศึกษาวรรณกรรมร้อยแก้วไทยประเภทสารคดีที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับมาเลเซีย ตั้งแต่ พ.ศ.2426 จนถึง พ.ศ.2545 จำนวน 26 เรื่อง การศึกษาพบว่าในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจนถึงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ปรากฏภาพหลักของมลายู 4 ภาพ คือ ดินแดนมลายูบางส่วนเป็นเมืองประเทศราชของสยาม ดินแดนมลายูส่วนที่เป็นอาณานิคมของอังกฤษเป็นเมืองที่เจริญก้าวหน้าแบบตะวันตก ดินแดนมลายูเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมสำหรับคนไทยที่ต้องการเดินทางไปเที่ยว "เมืองนอก" และดินแดนมลายูเป็นสังคมพหุวัฒนธรรมที่ประกอบไปด้วยประชาชนหลากหลายเชื้อชาติ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึงก่อนสหพันธรัฐมาลายาได้รับเอกราชจากอังกฤษนั้นพบว่าภาพหลักของมลายูที่ปรากฏมี 3 ภาพ คือ ดินแดนมลายูเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษจึงได้รับผลกระทบอย่างหนักจากสงครามโลกครั้งที่ 2 ดินแดนมลายูหลังสงครามได้รับการบูรณะฟื้นฟูจากเมืองแม่ให้เจริญก้าวหน้าอีกครั้งและดินแดนมลายูมีลักษณะสังคมแบบพหุวัฒนธรรมที่มีประชาชนหลากหลายเชื้อชาติ เมื่อสหพันธรัฐมาลายาได้รับเอกราชจากอังกฤษใน ค.ศ. 1957 (พ.ศ. 2500) จนถึง พ.ศ. 2545 พบว่าภาพหลักของมาเลเซียที่ปรากฏช่วงนี้มี 4 ภาพ คือ มาเลเซียเป็นประเทศที่เจริญก้าวหน้าและมีการพัฒนาในด้านต่างๆมากกว่าประเทศไทย มาเลเซียเป็นประเทศที่มีสังคมแบบพหุวัฒนธรรม ประเทศมาเลเซียเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของคนไทยและเป็นคู่แข่งทางการท่องเที่ยวของไทยและประเทศมาเลเซียมีความสัมพันธ์และความร่วมมือที่ดีกับประเทศไทย จากการศึกษาภาพ "มาเลเซีย" ที่ปรากฏในช่วงเวลาต่างๆพบว่ามีความสัมพันธ์กับบริบททางสังคมวัฒนธรรมในช่วงเวลาต่างๆไม่ว่าจะเป็นจากที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของแหลมมลายู บริบททางประวัติศาสตร์และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศไทยกับประเทศมาเลเซียตั้งแต่อดีตเรื่อยมา รวมถึงนโยบายการบริหารประเทศของรัฐบาลมาเลเซียหลังได้รับเอกราชจากอังกฤษเป็นต้นมาด้วยเช่นกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2015.949
title: แบบจำลองเชิงพื้นที่เพื่อกำหนดพื้นที่เสี่ยงต่อการเกิดอาชญากรรมในเขตท้องที่สถานีตำรวจนครบาลพญาไท

description: งานวิจัยนี้มีความมุ่งหมายเพื่อศึกษารูปแบบทางพื้นที่และเวลาของการเกิดอาชญากรรมในเขตท้องที่สถานีตำรวจนครบาลพญาไทและสร้างแบบจำลองกำหนดพื้นที่เสี่ยงต่อการเกิดอาชญากรรมในเขตท้องที่สถานีตำรวจนครบาลพญาไท โดยใช้โปรแกรมระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (Geographic Information System : GIS) และโปรแกรมด้านการวิเคราะห์สถิติ ในการวิเคราะห์ข้อมูลใช้ข้อมูลการเกิดอาชญกรรมในช่วง พ.ศ. 2556-2558 และปัจจัยที่คาดว่าจะส่งผลต่อการเกิดอาชญากรรม ได้แก่ ร้านสะดวกซื้อ (7-Eleven) ป้ายรถเมลล์ เส้นถนนที่เชื่อมต่อกับเส้นอื่น (ทางทะลุ) ทางเปลี่ยวในช่วงเวลากลางวัน ทางเปลี่ยวในช่วงเวลกลางคืน ขอบเขตชุมชนแออัด และที่อยู่อาศัย ผลการวิจัยพบว่ารูปแบบการเกิดอาชญกรรมในช่วงเวลากลางวันมีความแตกต่างจากกลางคืน แต่ยังมีบางพื้นที่ที่มีอาชญากรรมเกิดขึ้นทั้งกลางวันและกลางคืน นอกจากนี้ แบบจำลองพบว่า ป้ายรถเมล์ และชุมชนแออัดไม่มีผลต่อการเกิดอาชญากรรม และแบบจำลองสามารถสร้างอธิบายการเกิดอาชญากรรมในทุกช่วงเวลาได้ร้อยละ 51.6 เฉพาะที่เกิดเวลากลางวันได้ร้อยละ 67.4 และเฉพาะที่เกิดเวลากลางคืนได้ร้อยละ 47.4
DOI: 10.14457/cu.the.2015.950
title: การประเมินค่าทางญาณวิทยาของวิกิพีเดีย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งประเมินค่าทางญาณวิทยาของวิกิพีเดีย ซึ่งการประเมินค่าทางญาณวิทยาในที่นี้เป็นการประเมินว่าเมื่อไหร่ที่ความเชื่อที่ S ได้รับมาจากวิกิพีเดียจึงมีเหตุควรแก่การเชื่อ โดยในลำดับแรกผู้วิจัยศึกษาปัญหาการสร้างความรู้โดยสังคมซึ่งเป็นเหตุผลหลักในการโต้แย้งความน่าเชื่อถือของข้อมูลที่ได้รับมาจากวิกิพีเดียว่าทำให้ความเชื่อที่ได้รับมาจากวิกิพีเดียไม่มีเหตุควรแก่การเชื่อในทุกกรณีหรือไม่ ในลำดับที่สองผู้วิจัยศึกษาผู้กระทำทางญาณวิทยาที่ใช้วิกิพีเดียว่าเมื่อใดที่ความเชื่อที่ได้รับมาจากวิกิพีเดียจึงมีเหตุควรแก่การเชื่อ โดยพิจารณาวิกิพีเดียในฐานะแหล่งความรู้ประเภทคำบอกเล่าของผู้อื่นที่เราไม่อาจยืนยันตัวตนผู้บอกได้ ผลการศึกษาพบว่า 1.เราไม่อาจปฏิเสธวิกิพีเดียในฐานะแหล่งความรู้แหล่งหนึ่งได้ และ 2.เกณฑ์การประเมินคำบอกเล่าของผู้อื่นในลักษณะของกลุ่มลดทอนนิยมและปฏิเสธลดทอนนิยมประสบปัญหาเมื่อนำมาอภิปรายวิกิพีเดีย ผู้วิจัยจึงเสนอแนวคิดลดทอนนิยมแบบอ่อนพร้อมทั้งมโนทัศน์ความรับผิดชอบทางญาณวิทยาเพื่อที่จะเป็นเกณฑ์ในการอธิบายว่าเมื่อใดที่ความเชื่อของ S ซึ่งได้รับมาจากวิกิพีเดียนั้นมีเหตุควรแก่การเชื่อ
DOI: 10.14457/cu.the.2015.951
title: พฤติกรรมการแสวงหาสารสนเทศเพื่อการตัดสินใจลงทุนในหุ้นของนักลงทุนวัยเกษียณ

description: การวิจัยเชิงสำรวจนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการแสวงหาสารสนเทศของนักลงทุนวัยเกษียณเพื่อการตัดสินใจลงทุนในตลาดหุ้น ในด้านแหล่ง วิธีการ ประเภทของทรัพยากรสารสนเทศ เนื้อหาสารสนเทศ ปัญหาในการแสวงหาสารสนเทศ การนำไปใช้ และปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกใช้แหล่งสารสนเทศ โดยใช้แบบสอบถามเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นนักลงทุนวัยเกษียณที่เข้ามาใช้บริการภายในห้องสมุดมารวย รวมทั้งผู้เข้าร่วมกิจกรรม SET in the City ปี 2557 จัดโดยตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย จำนวนรวมทั้งสิ้น 100 คน ผลการวิจัย พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่แสวงหาสารสนเทศจากแหล่งสื่อสารมวลชน ด้วยวิธีการชมรายการวิเคราะห์หุ้น ใช้ทรัพยากรสารสนเทศประเภทสิ่งตีพิมพ์ที่เป็นหนังสือคู่มือการลงทุน แสวงหาสารสนเทศที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับดัชนีราคาหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ และนำสารสนเทศที่แสวงหาไปใช้วางแผนการลงทุนในหุ้น ส่วนปัญหาในการแสวงหาสารสนเทศ พบว่า นักลงทุนวัยเกษียณประสบปัญหาทุกรายการทั้งในระดับปานกลางและระดับน้อย โดยรายการปัญหาที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ การขาดการอบรมวิธีสืบค้นสารสนเทศใหม่ๆ สำหรับปัจจัยที่ส่งผลในระดับมากต่อการเลือกใช้แหล่งสารสนเทศและมีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ความครอบคลุมของสารสนที่ได้รับจากแหล่งสารสนเทศ
DOI: 10.5281/zenodo.4455021
title: Molecular characterisation of Crimean-Congo haemorrhagic fever virus detected in African blue ticks feeding on cattle in a Ugandan abattoir

description: CCHFV multiple sequence alignments and maximum likelihood phylogeny treefiles.
DOI: 10.5281/zenodo.4282998
title: Molecular characterisation of Crimean-Congo haemorrhagic fever virus detected in African blue ticks feeding on cattle in a Ugandan abattoir

description: CCHFV multiple sequence alignments and maximum likelihood phylogeny treefiles.
DOI: 10.14457/cu.the.2015.952
title: ถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังของผู้ร่วมสนทนาที่มีสถานภาพเท่ากันในบทสนทนาภาษาไทย

description: การแสดงการเป็นผู้ฟังเป็นองค์ประกอบที่สำคัญในการสนทนาและปรากฏได้ในทุกภาษา แต่อย่างไรก็ตามงานวิจัยที่ผ่านมาแสดงให้เห็นว่า ถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังในแต่ละวัฒนธรรมมีความแตกต่างกันทั้งในแง่รูปแบบ ตำแหน่ง และหน้าที่ ด้วยเหตุนี้ผู้วิจัยจึงสนใจที่จะศึกษารูปแบบ ตำแหน่ง และหน้าที่ถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังในการสนทนาภาษาไทย อีกทั้งยังศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังกับถ้อยคำของผู้ที่กำลังพูดอยู่ และศึกษาเปรียบเทียบถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังในบทสนทนาสองประเภท ได้แก่ บทสนทนาแบบเน้นภารกิจและบทสนทนาในชีวิตประจำวัน ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษามาจากการสนทนาของคู่สนทนาเพศหญิงที่มีสถานภาพเท่ากัน ได้แก่ ข้อมูลบทสนทนาแบบเน้นภารกิจ 9 คู่ ความยาว 69.23 นาที และข้อมูลบทสนทนาในชีวิตประจำวัน 9 คู่ ความยาว รวม 182.87 นาที ผลการวิจัยพบว่า รูปของถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังในภาษาไทยมี 10 กลุ่ม ได้แก่ 1) ถ้อยคำสั้น ๆ 2) คำอุทาน 3) ถ้อยคำที่กล่าวซ้ำคู่สนทนา 4) คำถามสั้น ๆ 5) คำรับรอง 6) คำประเมินค่า 7) ถ้อยคำที่กล่าวต่อถ้อยคำคู่สนทนาสั้น ๆ 8) คำปฏิเสธ 9) คำสั่ง และ10) คำเชื่อม ตามลำดับ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผู้ฟังในภาษาไทยใช้รูปถ้อยคำที่ค่อนข้างหลากหลายเพื่อแสดงการเป็นผู้ฟัง ลักษณะการปรากฏของถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังมี 3 ลักษณะ ได้แก่ 1) การปรากฏเดี่ยว ๆ 2) การปรากฏซ้ำถ้อยคำ 3) การปรากฏร่วมระหว่างถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟัง ส่วนตำแหน่งของถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังแบ่งออกเป็น 2 ระดับ ได้แก่ 1) ตำแหน่งของถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังระดับหน่วยผลัด และ 2) ตำแหน่งของถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังระดับผลัดการสนทนา ตำแหน่งของถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังระดับหน่วยผลัดการสนทนามี 3 ตำแหน่ง ได้แก่ ตำแหน่งที่กล่าวจบถ้อยคำ ตำแหน่งที่กล่าวแทรกหน่วยผลัด และตำแหน่งที่กล่าวพร้อมกัน ตำแหน่งที่พบมากที่สุด คือ ตำแหน่งที่กล่าวจบถ้อยคำ ตำแหน่งของถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังระดับผลัดการสนทนามี 2 ตำแหน่ง ได้แก่ 1) ตำแหน่งที่ปรากฏภายในผลัด และ 2) ตำแหน่งที่ปรากฏระหว่างผลัด ตำแหน่งระดับผลัดการสนทนาในภาษาไทยที่พบมากที่สุดคือ ตำแหน่งที่ปรากฏภายในผลัดการพูดของผู้พูด หน้าที่ของถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังมี 5 กลุ่มหลัก 11 หน้าที่ย่อย ได้แก่ 1) กลุ่มแสดงการรับรู้มี 4 หน้าที่ย่อย ได้แก่ แสดงการเอื้อให้กล่าวต่อ แสดงความเข้าใจ แสดงการยืนยัน และแสดงการนึกออก 2) กลุ่มแสดงความเห็นมี 4 หน้าที่ย่อย ได้แก่ แสดงความเห็นด้วย แสดงการสนับสนุนและแสดงอารมณ์ร่วม แสดงความไม่เห็นด้วย แสดงการประเมินค่า 3) กลุ่มแสดงอารมณ์ความรู้สึก 4) แสดงภาวะกำลังคิด และ 5) แสดงการโน้มน้าวให้กล่าวต่อ จากการศึกษารูปแบบ ตำแหน่ง และหน้าที่ของถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังแสดงให้เห็นว่าผู้ฟังในภาษาไทยมีแนวโน้มที่จะปฏิสัมพันธ์เชิงสนับสนุนการพูดของผู้พูดและมีส่วนร่วมในการสนทนาเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ ยังพบว่าประเภทของวัจนกรรมมีผลต่อการใช้ถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟัง เช่น เมื่อผู้พูดกล่าวถ้อยคำในกลุ่มวัจนกรรมบอกกล่าวและกลุ่มวัจนกรรมชี้นำ ผู้ฟังสามารถเลือกใช้หน้าที่ของถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังได้อย่างหลากหลาย ในขณะที่หากผู้พูดกล่าวถ้อยคำในกลุ่มวัจนกรรมผูกมัด ผู้ฟังเลือกใช้หน้าที่ของถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังได้ค่อนข้างจำกัด เป็นต้น เมื่อศึกษาเปรียบเทียบการใช้ถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟังในข้อมูลบทสนทนาสองประเภท ได้แก่ ข้อมูลบทสนทนาแบบเน้นภารกิจและข้อมูลบทสนทนาในชีวิตประจำวัน ผลการศึกษาพบว่า ประเภทของบทสนทนามีผลต่อรูปแบบ ตำแหน่ง หน้าที่ถ้อยคำแสดงการเป็นผู้ฟัง และความสัมพันธ์ของถ้อยคำผู้พูดและถ้อยคำของผู้ฟัง โดยเฉพาะในเรื่องความถี่
DOI: 10.14457/cu.the.2015.953
title: การรับอนุภาคลงท้าย “นะ” และ “สิ” ของผู้เรียนภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์หน้าที่การสื่อสารและวัจนกรรมของถ้อยคำที่มีการปรากฏของอนุภาคลงท้าย “นะ” และ “สิ” ในภาษาไทย ศึกษาการรับอนุภาคลงท้าย “นะ” และ “สิ” ของผู้พูดภาษาญี่ปุ่นที่เรียนภาษาไทยเป็นภาษาที่สองและผู้พูดภาษาอังกฤษที่เรียนภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง และเปรียบเทียบการรับอนุภาคลงท้าย “นะ” และ “สิ” ของผู้เรียนภาษาที่สองทั้งสองกลุ่มกับการใช้อนุภาคลงท้ายดังกล่าวของเจ้าของภาษา ผู้วิจัยได้วิเคราะห์หน้าที่การสื่อสารและวัจนกรรมของถ้อยคำที่มีการปรากฏของอนุภาคลงท้าย “นะ” และ “สิ” จากข้อมูลในคลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติ พบว่าอนุภาคลงท้าย “นะ” มีหน้าที่การสื่อสาร 3 หน้าที่ คือ ทำให้ถ้อยคำมีความอ่อนโยน เน้นย้ำถ้อยคำให้เด่นชัด และเกริ่นนำหัวเรื่องให้เด่นชัด ส่วนวัจนกรรมของถ้อยคำที่มีการปรากฏของอนุภาคลงท้าย “นะ” มีทั้งหมด 4 วัจนกรรม คือ วัจนกรรมบรรยาย วัจนกรรมกำหนดให้ทำ วัจนกรรมผูกมัด และ วัจนกรรมแสดงความรู้สึก ในขณะที่อนุภาคลงท้าย “สิ” มีหน้าที่การสื่อสาร 4 หน้าที่ คือ ทำให้ถ้อยคำมีอำนาจ ทำให้ถ้อยคำมีความหนักแน่น แสดงให้เห็นว่าผู้พูดไม่มีความสนใจร่วม และเกริ่นนำหัวเรื่องแบบแย้ง ส่วนวัจนกรรมของถ้อยคำที่มีการปรากฏของอนุภาคลงท้าย “สิ” มีทั้งหมด 3 วัจนกรรม คือ วัจนกรรมบรรยาย วัจนกรรมกำหนดให้ทำ และวัจนกรรมแสดงความรู้สึก ผู้วิจัยได้เก็บข้อมูลการใช้อนุภาคลงท้าย “นะ” และ “สิ” จากผู้ให้ข้อมูล 3 กลุ่ม ได้แก่ เจ้าของภาษา ผู้พูดภาษาญี่ปุ่นที่เรียนภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง และผู้พูดภาษาอังกฤษที่เรียนภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง จำนวนกลุ่มละ 20 คน ผลการวิจัยของการใช้อนุภาคลงท้ายทั้งสองในละครจำลองสถานการณ์ (role play) และการจับคู่สนทนาในสถานการณ์ที่กำหนด (pair discussion) พบว่ากลุ่มผู้ให้ข้อมูลทั้งสามกลุ่มใช้อนุภาคลงท้าย “นะ”และ “สิ” ในแง่ความถี่ ความหลากหลายของหน้าที่การสื่อสาร และวัจนกรรมโดยรวมไม่แตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม ผลการวิจัยจากแบบทดสอบวัดความเข้าใจแบบปรนัย (multiple choice test) พบว่าเจ้าของภาษาสามารถเข้าใจหน้าที่การสื่อสารและวัจนกรรมของถ้อยคำที่มี “นะ” และ “สิ” มากกว่ากลุ่มผู้เรียนภาษาที่สองทั้งสองกลุ่ม ซึ่งความแตกต่างนี้สามารถอธิบายได้ด้วยวัตถุประสงค์และลักษณะของเครื่องมือที่แตกต่างกัน กล่าวคือ เครื่องมือละครจำลองสถานการณ์และการจับคู่สนทนาในสถานการณ์ที่กำหนดมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการใช้ภาษาจริงของผู้ให้ข้อมูลที่เป็นธรรมชาติ ผู้ให้ข้อมูลสามารถเลือกใช้ภาษาและอนุภาคลงท้ายที่ตนเองรู้และใช้เป็น ในขณะที่แบบทดสอบวัดความเข้าใจแบบปรนัยต้องการทดสอบความเข้าใจในหน้าที่การสื่อสารของอนุภาคลงท้าย “นะ” และ “สิ” และวัจนกรรมของถ้อยคำที่มีการปรากฏของอนุภาคลงท้าย “นะ” และ “สิ” ทั้งนี้ผู้ให้ข้อมูลยังต้องเข้าใจความแตกต่างระหว่างอนุภาคลงท้าย “นะ” และ “สิ” กับอนุภาคลงท้ายอื่นๆ ด้วย นอกจากนี้ ผู้ให้ข้อมูลต้องเลือกคำตอบในบริบทต่างๆ ที่ไม่สามารถกำหนดได้เอง ซึ่งอาจเป็นเรื่องยากสำหรับผู้เรียนภาษาที่สอง โดยสรุปงานวิจัยนี้พบว่าผู้เรียนภาษาที่สองที่ภาษาแม่มีอนุภาคลงท้ายและไม่มีอนุภาคลงท้ายสามารถรับอนุภาคลงท้ายในภาษาที่สองได้ไม่แตกต่างกัน แต่อาจจะยังไม่ได้ในระดับที่ใกล้เคียงกับเจ้าของภาษา
DOI: 10.14457/cu.the.2015.955
title: แนวคิดและยุทธศาสตร์ทางการเมืองของ ดี. เอ็น. ไอดิต ในช่วง ค.ศ. 1951-1965

description: วิทยานิพนธ์นี้ศึกษาแนวคิดและยุทธศาสตร์ทางการเมืองของ ดี. เอ็น. ไอดิต เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียระหว่างปี 1951-1965 ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการกำหนดทิศทางและการขับเคลื่อนพรรค ภายใต้การนำของไอดิต พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียเติบโตขึ้น มีฐานมวลชนและแนวร่วมให้การสนับสนุนมากที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งพรรค จนถือได้ว่าเป็นพรรคคอมมิวนิสต์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกนอกค่ายคอมมิวนิสต์ก่อนจะถูกปราบอย่างราบคาบในปี 1965 ข้อเสนอหลักของวิทยานิพนธ์คือแนวคิดและยุทธศาสตร์ทางการเมืองของไอดิตในช่วงปี 1951-1965 วางอยู่บนพื้นฐานการวิเคราะห์โครงสร้างสังคม การประเมินสถานการณ์และเงื่อนไขทางการเมือง เศรษฐกิจ และสังคมอินโดนีเซียเป็นสำคัญ โดยมีลักษณะที่ยืดหยุ่น มีพัฒนาการทางความคิดที่ต่อเนื่อง และมีการปรับเปลี่ยนภายใต้บริบททางการเมืองและสังคมอินโดนีเซียที่มีการเปลี่ยนแปลงในแต่ละช่วง ที่สำคัญคือการปรับเปลี่ยนแนวทางจากการสร้างแนวร่วมแห่งชาติและการต่อสู้ทางรัฐสภา ซึ่งปฏิเสธการต่อสู้ด้วยอาวุธในทศวรรษ 1950 มาสู่การปลุกระดมมวลชนอย่างหนักในปี 1963 เป็นต้นมา จนนำไปสู่ความพยายามติดอาวุธให้กับชาวนา และนำไปสู่ความขัดแย้งกับกองทัพอินโดนีเซีย จนกระทั่งถูกปราบในเหตุการณ์เกสตาปูปี 1965