cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.25549/wpacards-m72316
title: WPA household census for 1430 S LOS ANGELES S, Los Angeles
DOI: 10.25549/wpacards-m72318
title: WPA household census for 1430 S LOS ANGELES S, Los Angeles
DOI: 10.25549/wpacards-m72319
title: WPA household census for 1430 S LOS ANGELES S, Los Angeles
DOI: 10.25549/wpacards-m72320
title: WPA household census for 1430 S LOS ANGELES S, Los Angeles
DOI: 10.25549/wpacards-m72323
title: WPA household census for 1424 S LOS ANGELES S, Los Angeles
DOI: 10.25549/wpacards-m72325
title: WPA household census for 1424 S LOS ANGELES S, Los Angeles
DOI: 10.25549/wpacards-m72327
title: WPA household census for 1406 S LOS ANGELES S, Los Angeles
DOI: 10.14457/tu.the.2014.74
title: การวิเคราะห์ผลกระทบของการปรับมาตรฐานเกษตรอินทรีย์จากมาตรฐานทั่วไปเป็นมาตรฐานบังคับ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทัศนคติและวิเคราะห์ SWOT ของการปรับมาตรฐานเกษตรอินทรีย์ของประเทศไทยจากมาตรฐานทั่วไปเป็นมาตรฐานบังคับ โดยการวิจัยเชิงสำรวจร่วมกับการสัมภาษณ์ผู้ซึ่งมีส่วนได้ส่วนเสียจำนวน 128 ราย ประกอบด้วยเพศหญิง 60.2% และเพศชาย 39.8% ประชากรตัวอย่างทั้งหมดมีอาชีพเกษตรกร 48.4% พนักงานบริษัทเอกชน 18.8% ผู้บริโภค 13.3% พนักงานจากหน่วยงานภาครัฐ 7.8% บุคลากรจากสถาบันการศึกษา 5.5% ผู้ประกอบการ 5.5% พนักงานจากสถาบันการเงิน 0.7% และจัดอยู่ในช่วงอายุ 20-40 ปี 49.2% อายุ 41-60 ปี 45.3% และอายุ 61 ปี ขึ้นไป 5.5% โดยประชากรตัวอย่างส่วนใหญ่จบการศึกษาระดับปริญญาตรี (48.4%) รองลงมาคือ จบการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 6 – มัธยมศึกษาปีที่ 6 (25.8%) ระดับปริญญาโท (16.4%) ต่ำกว่าระดับประถมศึกษาปีที่ 6 (5.5%) และระดับปริญญาเอก (3.9%) ตามลำดับ ผลการศึกษาวิจัยแสดงให้เห็นว่า เพศ อายุ การศึกษา และอาชีพของผู้ซึ่งมีส่วนได้ส่วนเสียสัมพันธ์กับทัศนคติเชิงบวกและเชิงลบเกี่ยวกับผลของการปรับมาตรฐานเกษตรอินทรีย์ของประเทศไทยจากมาตรฐานทั่วไปเป็นมาตรฐานบังคับ และผลการวิเคราะห์ SWOT พบว่าจุดแข็ง ได้แก่ ตรารับรองมาตรฐานบังคับสร้างความเชื่อมั่นให้กับสินค้าเกษตรอินทรีย์ จุดอ่อน ได้แก่  เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการตรวจสอบมาตรฐานไม่เพียงพอและภาครัฐสนับสนุนงบประมาณและการวิจัยค่อนข้างจำกัด ยิ่งไปกว่านั้นระเบียบการปฏิบัติตามเกณฑ์มาตรฐานเป็นสิ่งบันทอนกำลังใจเกษตรกร รวมทั้งเกณฑ์รับรองมาตรฐานเกษตรอินทรีย์บางประการไม่เหมาะสมกับประเทศไทยและการบังคับให้แสดงฉลากหรือตรารับรอง จะส่งผลให้สินค้าราคาสูงขึ้น โอกาส ได้แก่ ภูมิปัญญาชาวบ้านเป็นพื้นฐานที่ดีสำหรับการทำเกษตรอินทรีย์ ผู้บริโภคตระหนักถึงความปลอดภัยของอาหารและการเลือกบริโภค สถาบันการศึกษาในระดับอุดมศึกษาเพิ่มหลักสูตรการเรียนการสอนด้านเกษตรอินทรีย์ โรงแรม ร้านอาหาร โรงพยาบาล ใช้ผลิตผลเกษตรอินทรีย์ จัดเป็นการขยายตลาดอีกทางหนึ่ง การช่วงชิงโอกาสการเป็นผู้นำด้านเกษตรอินทรีย์ในช่วงต้นของการก้าวสู่อาเซียน และเกษตรกรรวมกลุ่มกันมากขึ้น เป็นโอกาสให้เข้าถึงมาตรฐานเกษตรอินทรีย์ได้ง่าย และภัยคุกคาม ได้แก่ เกษตรกรรายย่อยไม่สามารถเข้าถึงการรับรองมาตรฐานเกษตรอินทรีย์ได้ ผู้บริโภคขาดความรู้ด้านเกษตรอินทรีย์และพิษภัยของสารพิษตกค้าง เกษตรกรรายใหญ่มีโอกาสในการทำการตลาดที่มากกว่าเกษตรกรรายย่อย ผลิตภัณฑ์เกษตรปลอดภัยอื่น ๆ สร้างความสับสนแก่ผู้บริโภค และขาดการเทียบเคียงมาตรฐานเกษตรอินทรีย์ของประเทศไทยกับประเทศคู่ค้า ดังนั้นหากจะมีการปรับมาตรฐานเกษตรอินทรีย์ของประเทศไทยจากมาตรฐานทั่วไปเป็นมาตรฐานบังคับจะต้องศึกษาและกำหนดรายละเอียดเพิ่มเติมให้ครอบคลุมทุกด้าน และจำเป็นต้องส่งเสริมพื้นฐานของการทำเกษตรอินทรีย์อย่างจริงจัง รวมทั้งจำเป็นต้องรณรงค์ ส่งเสริม ให้ผู้บริโภคเกิดความรู้และความมั่นใจต่อเกษตรอินทรีย์
DOI: 10.14457/tu.the.2014.75
title: การหาความสัมพันธ์ของตัวบ่งชี้ดัชนีหุ้นด้วยกฎการเชื่อมโยงโดยใช้ทฤษฎีรัฟเซต

description: ตัวบ่งชี้ดัชนีหุ้น เป็นเครื่องมือการวิเคราะห์ทางเทคนิค นักลงทุนใช้ตัวบ่งชี้ดัชนีหุ้นคาดการณ์แนวโน้มของราคาในอนาคต เพื่อเป็นสัญญาณใช้ในการตัดสินใจซื้อหรือขาย ตัวอย่างของตัวบ่งชี้ดัชนีหุ้น เช่น ตัวบ่งชี้ดัชนีค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ของราคาปิด Simple Moving Average ตัวบ่งชี้ดัชนีการวัดระดับการแกว่งตัวของราคา Relative Strength Index ตัวบ่งชี้ดัชนีอัตราการเปลี่ยนแปลงของราคาปิด Price Rate of Change ตัวบ่งชี้ดัชนีความสัมพันธ์ของเส้นค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ Moving Average Convergence Divergence ตัวบ่งชี้ดัชนีการแกว่งตัวของราคา Stochastic Oscillator และ ตัวบ่งชี้ดัชนีการแกว่งตัวของปริมาณการซื้อขาย Chaikin Oscillator เป็นต้น งานวิจัยนี้หาความสัมพันธ์ของตัวบ่งชี้ดัชนีหุ้นด้วยกฎการเชื่อมโยงโดยใช้ทฤษฎีรัฟเซต ชุดข้อมูลการซื้อขายของนักลงทุนสกัดมาจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ช่วงระหว่างวันที่ 12 เมษายน 2556 ถึง 8 กันยายน 2557
DOI: 10.14457/tu.the.2016.1687
title: การประเมินความพึงพอใจของผู้ประกันตนในระบบประกันสังคมเขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร

description: วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้ เป็นการศึกษาเกี่ยวกับปัจจัยส่วนบุคคลของผู้ประกันตนในกรุงเทพมหานคร ต่อสวัสดิการการรักษาพยาบาลตามสิทธิประกันสังคม ตลอดจนระดับความพึงพอใจและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับทัศนคติและความพึงพอใจต่อสวัสดิการการรักษาพยาบาลตามสิทธิประกันสังคมของผู้ประกันตนในเขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร วิธีการศึกษาเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เป็นผู้ประกันตนในระบบประกันสังคม เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร จำนวน 400 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือ แบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเสร็จรูปทางสถิติเพื่อการวิจัยทางสังคมศาสตร์ หรือ SPSS จากการศึกษาครั้งนี้พบว่า ความสัมพันธ์ระหว่างข้อมูลทั่วไปของผู้ประกันตนในกรุงเทพมหานครกับความพึงพอใจต่อสวัสดิการการรักษาพยาบาลตามสิทธิประกันสังคมในด้านคุณภาพของโรงพยาบาลที่เลือกประกันตน อยู่ในระดับปานกลางเมื่อแยกพิจารณาตามรายด้านพบว่า ห้องน้ำสะอาด ไม่มีกลิ่นอับ สุขภัณฑ์ไม่ชำรุดอยู่ในระดับน้อย ด้านสิทธิประโยชน์ที่ได้รับ อยู่ในระดับปานกลาง และเมื่อแยกพิจารณาตามรายด้านพบว่า สิทธิประโยชน์ที่ได้รับในกรณีสงเคราะห์บุตรอยู่ในระดับน้อย ด้านบุคลากรที่ให้บริการพบว่า อยู่ในระดับน้อยเมื่อแยกพิจารณาตามรายด้านพบว่า กริยามารยาทและความสุภาพของแพทย์อยู่ในระดับน้อย และด้านขั้นตอนการขอรับบริการอยู่ในระดับน้อย เมื่อแยกพิจารณาตามรายด้านพบว่า เจ้าหน้าที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับขั้นตอนการให้บริการ และประสานงานไปยังจุดบริการต่าง ๆ อยู่ในระดับน้อย
DOI: 10.14457/tu.the.2016.1688
title: ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่มีต่อพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดฝั่งคลอง (ไทยพวน) ตำบลเกาะหวาย อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก

description: การศึกษา เรื่อง “ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่มีต่อพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น วัดฝั่งคลอง (ไทยพวน) ตำบลเกาะหวาย อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่มีผลต่อพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น วัดฝั่งคลอง (ไทยพวน) ตำบลเกาะหวาย อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือ นักท่องเที่ยวที่เข้ามาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น วัดฝั่งคลอง (ไทยพวน) ตำบลเกาะหวาย อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก ในเดือนเมษายน-พฤษภาคม 2560 ซึ่งมีขนาดกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 204 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล คือ แบบสอบถาม และประมวลผลข้อมูลด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูปทางสถิติ โดยสถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ค่าร้อยละ และค่าเฉลี่ย ผลการศึกษาพบว่า ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่เข้ามาเยี่ยมพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น วัดฝั่งคลอง ในภาพรวมทั้ง 5 ด้าน ได้แก่ ด้านสถานที่และอาคาร ด้านการบริการ ด้านการประชาสัมพันธ์ ด้านวัตถุสิ่งของ และด้านการจัดแสดงและนิทรรศการ มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลาง และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า นักท่องเที่ยวมีความพึงพอใจในด้านสถานที่และอาคาร ในระดับมาก และมีความพึงพอใจ ในด้านการบริการ ด้านการประชาสัมพันธ์ ด้านวัตถุสิ่งของ รวมถึงด้านการจัดแสดงและนิทรรศการ ในระดับปานกลาง ข้อเสนอแนะที่ได้จากการศึกษา ควรมีการส่งเสริมและพัฒนาพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นท้องถิ่น วัดฝั่งคลอง (ไทยพวน) ตำบลเกาะหวาย อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก ให้มีความน่าสนใจ ความทันสมัยต่อสถานการณ์ทางสังคม เพื่อให้นักท่องเที่ยวเกิดความประทับใจแล้วมีความประสงค์กลับมาเยี่ยมชม
DOI: 10.14457/tu.the.2016.1689
title: ความเสมอภาคในที่ทำงานของคนพิการในสถานประกอบการและหน่วยงานของรัฐในจังหวัดแพร่: ภายใต้ขอบเขตการบังคับใช้กฎหมายตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 2 (2556)

description: การศึกษาเรื่อง “ความเสมอภาคในที่ทำงานของคนพิการในสถานประกอบการและหน่วยงานของรัฐในจังหวัดแพร่: ภายใต้ขอบเขตการบังคับใช้กฎหมายตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ.2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 2 (2556)” มีวัตถุประสงค์ของการวิจัย 2 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาสถานการณ์การทำงานของคนพิการในสถานประกอบการและหน่วยงานของรัฐในจังหวัดแพร่ 2) เพื่อศึกษาความเสมอภาคในที่ทำงานของคนพิการในสถานประกอบการและหน่วยงานของรัฐในจังหวัดแพร่ โดยผู้วิจัยได้นำข้อมูลที่ได้จากการรวบรวมภาคสนามเพื่อนำมาวิเคราะห์ข้อมูล โดยนำสถิติใช้ในการอธิบายข้อมูล รวมทั้งสิ้น 28 คน พบว่า 1) ลูกจ้างคนพิการส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงมากกว่าเพศชาย และมีช่วงอายุเฉลี่ยอยู่ที่ 39 ปี ซึ่งมีช่วงระยะเวลาการทำงานอยู่ระหว่าง 1-2 ปี 2) สถานประกอบการที่มีการจ้างงานคนพิการในจังหวัดแพร่ทุกแห่งมีการจ้างงานคนพิการตามาตรา 33 ครบทุกแห่งและมีการจ้างงานคนพิการมากกว่าอัตราส่วนที่กำหนด 3) การเข้าถึงสิทธิ และสวัสดิการในการทำงานของคนพิการยังไม่ทั่วถึงครบทุกแห่ง พบว่า คนพิการในหน่วยงานของรัฐไม่ได้เข้าสู่ระบบประกันสังคม 4) การเข้าถึงข้อมูลข่าวสารของคนพิการมีอยู่อย่างจำกัด ด้วยความยากลำบากของสภาพความพิการ และข้อจำกัดระหว่างหน่วยงานผู้ให้ข้อมูล และวันทำการที่คนพิการสามารถเข้าติดต่อได้ไม่ตรงกัน 5) สวัสดิการคนพิการยังไม่ทั่วถึง ไม่เพียงพอต่อความต้องการของคนพิการ ลูกจ้างคนพิการจึงเป็นตัวแปรที่สำคัญและส่งผลกระทบได้ต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการในจังหวัดแพร่ 6) ประเด็นด้านความสัมพันธ์ในที่ทำงานขึ้นอยู่กับการยอมรับของที่ทำงานและการปรับตัวของคนพิการ 7) ด้านสภาพแวดล้อมในที่ทำงานคนพิการมีความจำเป็นพิเศษที่เพื่อเอื้อต่อการทำงานอย่างเท่าเทียมกับบุคคลอื่น จึงจำเป็นต้องมีการจัดทำสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับคนพิการและการจัดสรรภาระงานอย่างเหมาะสมต่อความพิการที่แตกต่างกัน 8) ด้านค่าตอบแทนควรมีการจ่ายค่าจ้างที่เป็นธรรมตามความสามารถและใช้บริการสวัสดิการสำหรับพนักงาน เช่น ลูกจ้างคนอื่น 9) ด้านการพัฒนาศักยภาพคนพิการบางกลุ่มปฏิเสธการพัฒนาศักยภาพเนื่องจากความลำบากจากความพิการผลการศึกษามีประเด็นที่ควรศึกษาต่อ คือ ประเด็นด้านความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง ประเด็นเรื่องความมั่นคงทางอาชีพ และประเด็นเรื่องความก้าวหน้าในสายงานอาชีพ และประเด็นเรื่องการรับรู้และตระหนักถึงสิทธิ และสวัสดิการที่คนพิการพึงได้รับ เป็นองค์ประกอบด้านคลังความรู้ในการพิทักษ์สิทธิของตนเอง เพื่อสร้างความเสมอภาคในที่ทำงานให้กับตนเองได้อย่างแท้จริงข้อเสนอแนะจากการศึกษา มาตรการเหล่านี้เป็นเพียงกลไกส่วนหนึ่งในการส่งเสริมให้คนพิการ มีอาชีพ มีงานทำ และเป็นเครื่องมือแรกที่ทำให้คนพิการสามารถเข้าถึงตลาดแรงงาน ได้ง่ายขึ้นเท่านั้น แต่ความมั่นคงในสายงานอาชีพในฐานะลูกจ้างคนพิการ จะเกิดขึ้นได้กลไกสำคัญ คือ การสร้างความมั่นใจและความมั่นคงในที่ทำงานให้เกิดแก่ลูกจ้างคนพิการ ผ่านการได้รับความเสมอภาคในที่ทำงานเฉกเช่นลูกจ้างคนอื่นๆ โดยไม่ถูกเลือกปฏิบัติด้วยเหตุแห่งความพิการ เพื่อให้คนพิการเกิดความรักในงานที่ทำ สร้างความสุขความพึงพอใจในการทำงาน เกิดความมั่นใจและฝักใฝ่ในการพัฒนาตนเอง พัฒนางาน และสร้างความมั่นคงแก่ตนเองได้
DOI: 10.14457/tu.the.2014.76
title: High school student attitude and behavior toward career-advice services, and how to promote the service to them?

description: In every country, education is the most important factor pushing the country forward.  However, there are lots of educational problems, but not many solutions coming out from any institutions.One of the problems is a gap between education and profession; for high school students having to decide which path in the future they would take. Many students cannot connect the earlier stage (education) to the latter stage (profession). Therefore, career-advice services exist. However, most students still do not know what they would be in the future, some of them have not even think of it, or cannot find information that could help making decision.            Junior Achievement (JA) in the United States and A-chieve in Thailand, trying to solve the problem by providing experiences and information. However, there is less study about student attitude toward the need of the services.            This study is to investigate a contemporary topic in applied marketing. The study aims to get insightful information to help shaping career-advice services’ marketing communications and product features. This research mainly used quantitative analysis to segment high-school students by attitude and identify features, benefits, and approaches that they are looking for.            The findings show that most respondents believe they know what they want in the future; therefore career-advice services became unsought goods. However, there are segments of students wanting this type of service to guide them toward their future. The most seeking feature from the service is experiences, because it is the thing that lacks from normal curriculum in schools.
DOI: 10.14457/tu.the.2014.77
title: การศึกษาเกี่ยวกับกลุ่มคนที่มีรูปร่างหน้าตาที่อยู่ในเกณฑ์ที่ดี (physical fit) ต่อเรื่องความวิตกกังวลต่อร่างกายและความงามของตนเอง (physical anxiety)

description: อุตสาหกรรมความงามในประเทศไทยมีการเติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงหลายปีที่ผ่านมา โดยมีมูลค่าสูงถึง 130,000 ล้านบาท ทั้งนี้ จากพฤติกรรมของผู้บริโภคที่มีความสนใจในเรื่องสุขภาพและความงามที่มีมากขึ้นเมื่อเทียบกับอดีตที่ผ่านมา ซึ่งพบเห็นได้บ่อยครั้ง ผ่านสื่อต่างๆ รวมถึง สื่อสังคมออนไลน์ (Social Media) ประกอบกับสภาพสังคมในปัจจุบันมีการแข่งขันสูงขึ้น ซึ่งเป็นที่ยอมรับกันว่า การที่มีรูปร่างหน้าตาที่ดีนั้น เป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความก้าวหน้าในอาชีพการงาน รวมถึงโอกาสต่างๆ ที่มากกว่าคนอื่นๆ โดยจะเห็นได้ว่า คนมีแนวโน้มที่จะเกิดความวิตกกังวลในรูปร่างหน้าตา (Physical Anxiety) ของตนเอง จนทาให้ต้องบริโภคสินค้าและบริการเพื่อความงาม เพื่อที่จะแก้ไขหรือลดความวิตกกังวลดังกล่าว แต่ในกลุ่มบุคคลบางคนที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ที่มีรูปร่างหน้าตาที่อยู่ในเกณฑ์ที่ดีแล้ว จะยังมีความรู้สึกวิตกกังวลต่อรูปร่างหน้าตาและความงามของตัวเองหรือไม่งานวิจัยชิ้นนี้จึงเป็นการศึกษาข้อมูลเชิงลึกในกลุ่มคนที่มีรูปร่างหน้าตาที่อยู่ในเกณฑ์ที่ดี ต่อเรื่องความวิตกกังวลต่อร่างกายและความงามของตนเองและเป็นการค้นหาปัจจัยหรือแนวคิดที่ส่งผลต่อเรื่องความวิตกกังวลที่ส่งผลให้เกิดการปรับปรุงรูปร่างหน้าตา โดยพบว่า ถึงแม้จะมีรูปร่างหน้าตาอยู่ในเกณฑ์ที่ดีแล้ว ยังมีความวิตกกังวลอยู่ โดยความวิตกกังวล ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยที่มีความเกี่ยวข้องกับความวิตกกังวล คือ แนวคิดเรื่อง Self-concept, Self-esteem และ Body-esteem โดยมีกระบวนการสาคัญ 4 ขั้นตอนคือ ทัศคติต่อตนเอง (Cognitive) การประเมินตนเอง (Evaluative) การ ใช้อารมณ์หรือเหตุผลในการตัดสิน (Affective) และ การเปลี่ยนแปลง (Change) โดยในแต่ละขั้นตอนนั้น การมีบุคคลอ้างอิง (Reference) เป็นปัจจัยที่สาคัญที่ทาให้เกิดการเปลี่ยนแปลงตอบสนองความพึงพอใจของแต่ละบุคคล ซึ่งผลการวิจัยนี้จะเป็นประโยชน์ต่อรูปแบบ ขั้นตอนการให้บริการของธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับความงาม รวมถึงเนื้อหา และ สินค้า ที่ตอบสนองความต้องการลูกค้ามากขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2016.1691
title: การเข้าถึงสิทธิของคนพิการในเขตเทศบาลนครอ้อมน้อย

description: การศึกษาเรื่อง “การเข้าถึงสิทธิของคนพิการ ในเขตเทศบาลนครอ้อมน้อย” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้ การเข้าถึง และความต้องการสิทธิของคนพิการตามมาตรา 20 แห่ง พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ.2550” เป็นการศึกษาเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่างเป็น คนพิการที่มีทะเบียนบ้านอาศัยอยู่ในเขตตำบลอ้อมน้อย อ.กระทุ่มแบน จ.สมุทรสาคร จำนวน 248 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติเพื่อการวิจัยทางสังคม (SPSS) สถิติที่ใช้ได้แก่ การแจกแจงความถี่และการหาค่าร้อยละค่าเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการศึกษาสรุปได้ดังนี้คนพิการที่ศึกษาส่วนใหญ่ เป็นเพศหญิง มีอายุอยู่ระหว่าง 21-30 ปี มีการศึกษาระดับประถมศึกษาและไม่ได้ประกอบอาชีพ มีความพิการทางการเคลื่อนไหวร่างกาย พบความพิการตั่งแต่ช่วงวัยรุ่น (อายุ 10-25ปี) ระยะความพิการอยู่ระหว่าง 1-2 ปี และสาเหตุความพิการเกิดจากอุบัติเหตุเป็นส่วนใหญ่ การศึกษาด้านการรับรู้ การเข้าถึงและความต้องการเกี่ยวกับสิทธิของคนพิการตามมาตรา 20 แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ.2550 ด้านการรับรู้พบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีการรับรู้ด้านสิทธิในการยอมรับกิจกรรมทางสังคม ว่าสถานที่ราชการหรือเอกชนต้องมีที่จอดรถสำหรับคนพิการตั้งแต่ 101คันขึ้นไปอยู่ในระดับมาก รองลงมาคือสิทธิด้านการฟื้นฟูสมรรถภาพด้านอาชีพ ว่าสถานประกอบการต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกให้คนพิการตามความพิการ และสิทธิด้านอื่นๆ ว่าคนพิการสามารถขออาสาสมัครเพื่อแปลเอกสารภาษาต่างประเทศได้ที่สำนักฯพัฒนาสังคมจังหวัดน้อยที่สุด ด้านการเข้าถึง พบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีการเข้าถึงสิทธิที่เกี่ยวกับการยอมรับในกิจกรรมทางสังคม ว่าคนพิการที่จดทะเบียนความพิการสามารถลงคะแนนเลือกตั่งได้อยู่ในระดับมาก รองลงมาคือ สิทธิด้านการฟื้นฟูสมรรถภาพโดยกระบวนการทางการแพทย์ ว่าคนพิการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพตามโรงพยาบาลใกล้บ้านได้ และความรู้ด้านสาระสำคัญของพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ.2550 ตามมาตรา 20 ว่าการขอขึ้นทะเบียนคนพิการสามารถติดต่อที่พัฒนาสังคมจังหวัดหรือเทศบาลใกล้บ้านได้น้อยที่สุด ด้านระดับความต้องการเข้าถึงสิทธิพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีความต้องการด้านสิทธิการจัดสวัสดิการเบี้ยความพิการระดับมาก รองลงมาคือความรู้ด้านสาระสำคัญของพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ.2550 ตามมาตรา 20 ว่าการใช้สิทธิต่างๆ ของคนพิการต้องดำเนินการจดทะเบียนพิการก่อนเพื่อที่จะใช้สิทธิได้ และสิทธิด้านการฟื้นฟูสมรรถภาพโดยกระบวนการทางการแพทย์ว่า คนพิการสามารถขอใช้บริการปรับสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยเพื่ออำนวยความสะดวกให้คนพิการในวงเงินไม่เกิน 20, 000 บาท น้อยที่สุดข้อเสนอแนะ ภาครัฐควรส่งเสริมความรู้ความเข้าใจในด้านสิทธิต่างๆ แก่คนพิการอย่างทั่วถึงรวมทั้งองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นควรร่วมมือกับองค์กรภาคีเครือข่ายภาคเอกชนเพื่อร่วมกำหนดแผนในการป้องกันและลดอุบัติเหตุต่างๆ ทั้งในโรงงานและตามท้องถนน และเพิ่มช่องทางในการประชาสัมพันธ์เรื่องการจัดทำบัตรประจำตัวคนพิการ ควรจัดหน่วยบริการเคลื่อนที่ในการออกนอกสถานที่เพื่อจัดทำบัตรให้กับคนพิการ และสร้างอาสาสมัครสาธารณสุขที่สามารถช่วยเหลือคนพิการและจัดทำข้อมูลประวัติหรือทะเบียนคนพิการในชุมชนเพื่อเป็นการดูแลคนพิการอย่างยั่งยืน
DOI: 10.14457/tu.the.2016.1692
title: ทัศนะของบุคลากรกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการต่อการเป็นองค์กรสร้างสุข

description: การศึกษาเรื่อง “ทัศนะของบุคลากรกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการต่อการเป็นองค์กรสร้างสุข” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทัศนะของกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการต่อการเป็นองค์กรสร้างสุข และต่อการพัฒนาองค์กรให้เป็นองค์กรสร้างสุข โดยมีบุคลากรกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ คือ ข้าราชการ และพนักงานราชการที่ปฏิบัติหน้าที่ในส่วนกลาง รวมเป็น 370 คน การคำนวณหาขนาดกลุ่มตัวอย่างของ Taro Yamane ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 253 คนและสามารถเก็บรวบรวมข้อมูลได้ จำนวน 233 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล โดยการวิเคราะห์สถิติเชิงพรรณนา การเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างตัวแปร ได้แก่ การเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยใช้สถิติการทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ย (t-test) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One Way Analysis of Variance) ผลการศึกษาสรุปได้ดังนี้ บุคลากรกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุระหว่าง 30-39 ปี ส่วนมากมีการศึกษาในระดับปริญญาตรี และมีระยะเวลาในการปฏิบัติงานส่วนมากปฏิบัติงานในระยะเวลาน้อยกว่า 5 ปี และเป็นพนักงานราชการส่วนมาก ซึ่งในภาพรวมของทัศนะต่อการเป็นองค์กรสร้างสุข พบว่า บุคลากรมีทัศนะต่อการเป็นองค์กรสร้างสุขมากที่สุด คือ การมีความสุขจากครอบครัว คือ การให้ความสำคัญกับครอบครัวและการได้รับกำลังใจจากคนในครอบครัว และด้านความสุขที่เกิดจากสังคม บุคลากรส่วนมากนั้นต้องการสังคมในการทำงานที่มีน้ำใจ มีความปรารถนาดี และมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมงาน รองลงมาด้านน้ำใจงาม ซึ่งบุคลากรเห็นว่าการได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงานและให้ความสำคัญกับการทำงานเป็นทีมมากที่สุด และด้านความสุขทางกาย นั้นพบว่า บุคลากรให้ความสำคัญกับการนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอเพื่อให้การทำงานมีประสิทธิภาพ เมื่อการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างคุณลักษณะของบุคลากรกับทัศนะต่อการเป็นองค์กรสร้างสุข พบว่า บุคลากรที่มีสังกัดต่างกันมีทัศนะต่อการเป็นองค์กรสร้างสุขที่แตกต่างกันในด้านน้ำใจงาม ด้านทางสายกลาง ด้านศาสนาและศีลธรรม ด้านการปลอดหนี้ ด้านการมีความสุขจากครอบครัว และด้านความสุขที่เกิดจากสังคม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และภาพรวมของทัศนะต่อการพัฒนาองค์กรให้เป็นองค์กรสร้างสุข พบว่า บุคลากรส่วนมากต้องการพัฒนาองค์กรด้านสภาพแวดล้อมทางกายภาพในการทำงาน ในการจัดสภาพแวดล้อมอย่างเหมาะสมเพื่อให้มีบรรยากาศในการทำงานที่ดี และด้านสภาพแวดล้อมทางจิตใจและสังคมในการทำงานนั้นองค์กรควรมีการจัดสภาพแวดล้อมที่เงียบและส่งเสริมให้มีสมาธิในการทำงาน อีกทั้งการสร้างสังคมในการทำงานแบบพี่น้อง เพื่อให้บุคลากรมีความสุขในการทำงาน และเมื่อการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างคุณลักษณะของบุคลากรกับการพัฒนาองค์กรให้เป็นองค์กรสร้างสุข พบว่า บุคลากรที่มีสังกัดต่างกันมีทัศนะต่อการพัฒนาองค์กรให้เป็นองค์กรสร้างสุขแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05ดังนั้น หากกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการต้องการสร้างองค์กรให้เป็นองค์กรสร้างสุขควรมีนโยบายส่งเสริมการออม การจัดทำบัญชีครัวเรือน เพื่อให้บุคลากรได้มีการวางแผนด้านการเงิน ส่งเสริมให้มีการตรวจสุขภาพประจำปี การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างบุคลากรต่างวัย และต่างกลุ่มงาน โดยการหมุนเวียนการทำงาน และยกย่องบุคลากรที่มีผลงานดีเด่น อีกทั้งมีการจัดสถานสำหรับให้บุคลากรได้ผ่อนคลายในระหว่างการทำงาน และมีกิจกรรมให้บุคลากรได้พบปะสังสรรค์เพื่อให้เป็นการส่งเสริมให้บุคลากรสามารถปฏิบัติงานได้อย่างมีประสิทธิภาพและมีความสุขในการทำงาน
DOI: 10.14457/tu.the.2016.1693
title: ความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานกับการขับเคลื่อนโรงพยาบาลเข้าสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้

description: การศึกษาเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานกับการขับเคลื่อนโรงพยาบาลเข้าสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับคุณภาพชีวิตการทำงาน การมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนโรงพยาบาลเข้าสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้ของบุคลากรที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลลาดกระบัง-กรุงเทพมหานคร รวมทั้งเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานกับการขับเคลื่อนโรงพยาบาลเข้าสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้ การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ บุคลากรที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลลาดกระบังกรุงเทพมหานคร จำนวน 197 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูล และนำมาประมวลผลด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน (Pearson’s Product Moment Correlation Coefficient) ผลการศึกษา สรุปได้ดังนี้กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุอยู่ระหว่าง 31-40 ปี มีสถานภาพสมรส ส่วนใหญ่มีการศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรี มีประสบการณ์การทำงานระหว่าง 1-5 ปี ดำรงตำแหน่งข้าราชการ มีรายได้ระหว่าง 10,001-20,000 บาท บุคลากรกลุ่มตัวอย่างมีคุณภาพชีวิตการทำงานโดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.33 ซึ่งอยู่ในระดับปานกลางด้านความสัมพันธ์ระหว่างชีวิตการทำงานกับชีวิตประจำวันมีค่าเฉลี่ยสูงสุดเท่ากับ 3.54 ซึ่งอยู่ในระดับมากการมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนโรงพยาบาลเข้าสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้ในภาพรวมมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.44 ซึ่งอยู่ในระดับมาก การมีความรอบรู้แห่งตนเพื่อมุ่งมั่นพัฒนาตนเองสู่เป้าหมายมีค่าเฉลี่ยสูงสุดเท่ากับ 3.69 ซึ่งอยู่ในระดับมากคุณภาพชีวิตการทำงานกับการขับเคลื่อนโรงพยาบาลเข้าสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับสูง ประเด็นคุณภาพชีวิตการทำงานของบุคลากรในด้านโอกาสในการพัฒนาสมรรถภาพของบุคคลมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับสูงกับการมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนโรงพยาบาลเข้าสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้ ในด้านการทำงานเป็นทีม และด้านการมีแบบแผนความคิดมีมุมมองที่เปิดกว้าง ข้อเสนอแนะจากการศึกษาควรมีนโยบาย/แผนพัฒนาสมรรถภาพของบุคคล เช่น การส่งบุคลากรเข้าอบรมความรู้ตามตำแหน่งงาน ในหลักสูตรที่เอื้อให้เกิดการพัฒนางานอยู่เสมอควรมีนโยบาย/แผนพัฒนางานของหน่วยงานภายในโรงพยาบาล เช่น การจัดประชุมทีมสหวิชาชีพ การจัดอบรมเพื่อพัฒนาระบบการทำงาน และควรมีนโยบายส่งเสริมเรื่องโรงพยาบาลคุณธรรม มีความถูกต้องเหมาะสมในการเลื่อนขั้น/เลื่อนตำแหน่ง/การเพิ่มเงินเดือนที่มีความยุติธรรมและมีความเสมอภาค นอกจากนี้ควรมีการเปิดโอกาสให้บุคลากรเข้ามามีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนโรงพยาบาลเข้าสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้มากยิ่งขึ้น โดยการจัดเวทีแลกเปลี่ยนสำหรับบุคลากรทุกวิชาชีพเพื่อให้บุคลากรได้เข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนางานให้มีประสิทธิภาพ การส่งเสริมให้บุคลากรได้มีโอกาสเข้ามาทำงานร่วมกันเป็นทีม ในการศึกษาครั้งต่อไปควรศึกษาเพื่อเปรียบเทียบความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานกับการขับเคลื่อนโรงพยาบาลเข้าสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้แต่ละสาขาวิชาชีพแต่ละโรงพยาบาลในสังกัดเดียวกันรวมทั้งของหน่วยงานที่ให้บริการด้านการรักษาพยาบาลทั้งหน่วยงานภาครัฐและเอกชน