cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2016.672
title: ผลของการฝึกการออกกำลังกายเพื่อการทรงตัว ที่มีต่อความสามารถในการกระโดดและการทรงตัวในนักกีฬาวอลเลย์บอลเยาวชนหญิง

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกการออกกำลังกายเพื่อการทรงตัวที่มีต่อความสามารถในการกระโดดและการทรงตัวในนักกีฬาวอลเลย์บอลเยาวชนหญิง กลุ่มตัวอย่างคือ นักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงโรงเรียนกีฬากรุงเทพมหานคร อายุ 16-18 ปี จำนวน 18 คน ทำการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง แบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 9 คน ด้วยการสุ่มอย่างง่าย ทำการฝึก 3 วันต่อสัปดาห์ ระยะเวลา 6 สัปดาห์ โดยกลุ่มทดลองทำการฝึกเสริมด้วยโปรแกรมการฝึกการออกกำลังกายเพื่อการทรงตัว ก่อนการฝึกซ้อมตามปกติ ส่วนในกลุ่มควบคุมทำการฝึกซ้อมตามปกติ ทำการทดสอบความสามารถในการกระโดด ในทั้ง 3 ท่าของการกระโดด คือ กระโดดตบ กระโดดสกัดกั้น และวิ่งสามก้าวกระโดดตบ และทดสอบการทรงตัวในขณะอยู่นิ่งในลักษณะของความสามารถในการทรงท่า ก่อนการทดลอง และหลังการทดลอง 6 สัปดาห์ จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติ โดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยก่อนและหลังการทดลอง 6 สัปดาห์ โดยใช้สถิติ Pair t-test และสถิติ The Wilcoxon matched pairs signed-ranks test และการเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยระหว่างกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง โดยใช้สถิติ Independent t-test และสถิติ The Kolmogorov-smirnov two-sample Test ผลการวิจัย พบว่า หลังการทดลอง 6 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีความสามารถในการกระโดด ทั้ง 3 ท่า มากกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05 และพบว่าการทรงตัวขณะอยู่นิ่งทั้งในขณะลืมตาและหลับตามีค่าที่ดีขึ้นกว่าก่อนการทดลองแต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 หลังการทดลอง 6 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีความสามารถในการกระโดดทั้ง 3 ท่ามากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และพบว่าการทรงตัวขณะอยู่นิ่งทั้งในขณะลืมตาและหลับตาของทั้งสองกลุ่มไม่มีความแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2016.673
title: ผลฉับพลันของการฝึกกล้ามเนื้อที่ต้านการทำงานด้วยความหนักที่แตกต่างกันที่มีต่อประสิทธิภาพกล้ามเนื้อหลักที่ทำงาน

description: วัตถุประสงค์ : การวิจัยครั้งนี้มุ่งศึกษาผลของการฝึกกลุ่มกล้ามเนื้อที่ต้านการทำงานในท่านอนดึงที่มีต่อประสิทธิภาพของกลุ่มกล้ามเนื้อหลักที่ทำงานของการโยนในท่านอนดัน วิธีดำเนินการวิจัย : กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตเพศชาย คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อายุ 18-22 ปี จำนวน 11 คน อายุเฉลี่ย 19.58 ± 0.8 ปี น้ำหนักเฉลี่ย 70.50 ± 3.7 กิโลกรัม ส่วนสูงเฉลี่ย 176.33 ± 3.03 เซนติเมตร ดัชนีมวลกายเฉลี่ย 22.68 ± 1.20 กิโลกรัมต่อเมตร2 และความแข็งแรงสัมพัทธ์ของท่านอนดันเฉลี่ย 1.01 ± 0.04 โดยกลุ่มตัวอย่างจะต้องทำการทดสอบทั้งหมด 5 ครั้ง แต่ละครั้งเว้นระยะห่างอย่างน้อย 5 วัน ทำการทดสอบความแข็งแรงสูงสุด (1 RM.) ของท่านอนดัน และท่านอนดึงในครั้งแรก และอีก 4 ครั้งที่เหลือ ทำการทดสอบก่อนการฝึกด้วยการโยนในท่านอนดันที่ระดับความหนัก 30% 1 RM. ของท่านอนดัน จำนวน 5 ครั้ง และฝึกท่านอนดึง 8 ครั้ง โดยเลือกความหนักของการฝึกด้วยวิธีสุ่มอย่างง่าย 4 ระดับความหนัก ดังนี้ 20% 1 RM. 40% 1 RM. 60% 1 RM. และ 80% 1 RM. จากนั้น ทดสอบหลังการฝึกด้วยการโยนในท่านอนดันจำนวน 2 ครั้ง คือ หลังฝึกทันทีและหลังจากนั่งพักเป็นเวลา 8 นาที เปรียบเทียบระหว่างระดับความหนัก โดยใช้ One-way ANOVA และหาคู่ต่างโดยวิธี tukey และเปรียบเทียบภายในกลุ่มโดยใช้ One-way ANOVA แบบ repeated measures และหาคู่ต่างโดยวิธี Bonferroni ผลการวิจัย : เมื่อเปรียบเทียบระหว่างความหนักในการฝึกพบว่า ความเร็วสูงสุดหลังการฝึกทันทีที่ระดับ 20% 1 RM. มีค่าต่ำกว่าที่ระดับ 80% 1RM. อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่หลังการพัก 8 นาที ความเร็วสูงสุด และแรงสูงสุดที่ระดับ 20% 1 RM. มีค่ามากกว่าที่ระดับ 40% และ 80% 1RM. อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และเมื่อเปรียบเทียบภายในกลุ่มที่ระดับ 40% และ 60% 1RM. พบว่า การทดสอบหลังการพัก 8 นาที มีความเร็วสูงสุดมากกว่าก่อนและหลังฝึกทันทีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และที่ระดับ 80% 1 RM. พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในทุกตัวแปร สรุปผลการวิจัย :การฝึกท่านอนดึงที่ความหนัก 80% 1RM. สามารถกระตุ้นกระบวนการทำงานในรูปแบบของการยอมตามจากการควบคุมการทำงานของระบบประสาทได้ทันที ดังนั้นจึงส่งผลฉับพลันต่อพลังสูงสุด แรงสูงสุดและความเร่งสูงสุดของการโยนในท่านอนดัน แต่การฝึกกลุ่มกล้ามเนื้อที่ต้านการทำงานที่ระดับความหนักนี้ไม่สามารถส่งผลคงค้างหลังจากการพัก 8 นาทีได้ ดังนั้น ความเร่งสูงสุด และ เเรงสูงสุดจึงลดลงหลังการพัก 8 นาที
DOI: 10.14457/cu.the.2016.675
title: แรงจูงใจของนักท่องเที่ยวไทยในการเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี

description: ในการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาแรงจูงใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี และเพื่อเปรียบเทียบลักษณะประชากรศาสตร์ของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี ระหว่าง เพศ อายุ ระดับการศึกษา สถานภาพ และรายได้ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ คือ นักท่องเที่ยวชาวไทยทีมาท่องเที่ยว จ.อุบลราชธานี และเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม มีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.72 และมีค่าสัมประสิทธ์อัลฟาเท่ากับ 0.82 โดยนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ ด้วยการหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เพื่ออธิบายลักษณะข้อมูลทั่วไปและข้อมูลพฤติกรรมของผู้ตอบแบบสอบถาม ในการทดสอบสมมุติฐาน การทดสอบค่า ”ที” (t-test) ใช้ในการเปรียบเทียบแรงจูงใจในการเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี ระหว่างเพศชายกับ เพศหญิง ส่วนการเปรียบเทียบแรงจูงใจในการเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี ในความแตกต่างด้าน อายุ สถานภาพ ระดับการศึกษา และรายได้ วิเคราะห์ความความแปรปรวนทางเดียว (Analysis of Variances) แบบ One-Way ANOVA กรณีพบค่าความแตกต่างเป็นรายคู่ จะใช้วิธีการเปรียบเทียบความแตกต่างรายคู่ ด้วยวิธีบอนเฟอโรนี่ (Bonferroni’s method)ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุในช่วง 20-29 ปี มีสถานภาพโสด การศึกษาระดับปริญญาตรี มีรายได้เฉลี่ยต่อเดือน น้อยกว่าหรือเท่ากับ 10,000 บาท อาชีพนิสิต/นักศึกษา และมีภูมิลำเนาอยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 2. พฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวจังหวัดอุบลราชธานีส่วนใหญ่พบว่า เดินทางมาท่องเที่ยว จ.อุบลราชธานี 2-3 ครั้ง ใช้ระยะเวลาท่องเที่ยว 3-4 วัน เดินทางมากับครอบครัว มีวัตถุประสงค์เพื่อการพักผ่อน/นันทนาการ เดินทางด้วยรถยนต์ส่วนบุคคล รู้ข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวในจ.อุบลราชธานี จากอินเตอร์เน็ต สิ่งดึงดูดใจให้มาท่องเที่ยว จังหวัดอุบลราชธานีมากที่สุดคือ การชมงานเทศกาลแห่เทียนเข้าพรรษา สถานที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดอุบลราชธานี คือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี และรู้ข้อมูลเกี่ยวกับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี จากบุคคลใกล้ชิด/คนรู้จัก 3. นักท่องเที่ยวชาวไทยมีแรงจูงใจของในการเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี โดยรวมทั้ง 6 ด้าน อยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า แรงจูงใจในการเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี อยู่ในระดับมากที่สุด คือ ด้านวัฒนธรรม และอีก 5 ด้านอยู่ในระดับมากคือ ด้านการพัฒนาตนเอง ต่อมาด้านสรีระหรือทางด้านร่างกาย ด้านการให้ได้มาเพื่อสถานภาพ และด้านส่วนบุคคล 4. เมื่อเปรียบเทียบแรงจูงใจของนักท่องเที่ยวไทยในการเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี ของผู้ตอบแบบสอบถามระหว่างเพศชายและเพศหญิง พบว่า แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 5. เมื่อเปรียบเทียบแรงจูงใจของนักท่องเที่ยวไทยในการเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี ระหว่าง อายุ ระดับการศึกษา และรายได้ของผู้ตอบแบบสอบถามที่แตกต่างกัน ในภาพรวมมีแรงจูงใจในการเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 6. เมื่อเปรียบเทียบแรงจูงใจของนักท่องเที่ยวไทยในการเข้าชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี ระหว่างสถานภาพของผู้ตอบแบบสอบถามที่แตกต่างกัน พบว่า ไม่แตกต่างกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2016.677
title: ผลของการฝึกเสริมด้วยการฝึกความอดทนทางอนากาศนิยมระยะสั้นที่มีต่อความสามารถที่แสดงออกทางอนากาศนิยมและความสามารถในการว่ายน้ำในท่าฟรอนท์ครอว์ลระยะ 50 เมตร

description: วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการฝึกเสริมด้วยการฝึกความอดทนทางอนากาศนิยมระยะสั้นที่มีต่อสมรรถภาพเชิงอนากาศนิยมและความสามารถในการว่ายน้ำในท่าฟรอนท์คลอว์ลระยะ 50 เมตร วิธีการดำเนินงานวิจัย นักว่ายน้ำจากชมรมว่ายน้ำโรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ ปทุมวัน จำนวน 12 คน อายุเฉลี่ย 16 ปี ได้รับการคัดเลือกให้เข้าร่วมงานวิจัยโดยแบ่งเป็นกลุ่มทดลองที่ได้รับการฝึกเสริมด้วยการฝึกความอดทนทางอนากาศนิยมระยะสั้น โดยว่ายน้ำด้วยความเร็วสูงสุดในเครื่องอุโมงค์น้ำจำนวน 10 รอบ รอบละ 15 วินาที โดยพักระหว่างรอบ 3 นาที ทำการฝึก 2 ครั้งต่อสัปดาห์เป็นเวลา 8 สัปดาห์ร่วมกับการฝึกปกติ และกลุ่มควบคุมซึ่งฝึกปกติเพียงอย่างเดียวกลุ่มละ 6 คน เวลาสถิติดีสุดในการว่ายน้ำ เวลาสถิติเฉลี่ยในการว่ายน้ำ กำลังแบบอนากาศนิยมและความสามารถสูงสุดแบบอนากาศนิยมของกลุ่มตัวอย่างทั้งก่อนและหลังการทดลองได้ถูกบันทึกและวิเคราะห์ทางสถิติหาค่าความแตกต่างระหว่างกลุ่ม และภายในกลุ่มที่ระดับ 0.05 ผลการวิจัย เมื่อเปรียบเทียบระหว่างก่อนและหลังเข้ารับการฝึกเสริม ผู้เข้าร่วมการวิจัยในกลุ่มทดลองมีเวลาสถิติดีสุดในการว่ายน้ำลดลง และมีกำลังแบบอนากาศนิยมเพิ่มขึ้น แต่เวลาสถิติเฉลี่ยในการว่ายน้ำและความสามารถสูงสุดแบบอนากาศนิยม ไม่เปลี่ยนแปลง ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่พบความเปลี่ยนแปลงใดๆอย่างมีนัยสำคัญ และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมหลังการทดลอง 8 สัปดาห์ไม่พบการเปลี่ยนแปลงใดๆอย่างมีนัยสำคัญเช่นกัน สรุปผลการวิจัย โปรแกรมการฝึกเสริมด้วยการฝึกความอดทนทางอนากาศนิยมสามารถพัฒนาเวลาสถิติดีสุดและกำลังแบบอนากาศนิยมได้ แต่ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เกิดการพัฒนาความสามารถในการว่ายน้ำในท่าฟรอนท์ครอว์ลระยะ 50 เมตร อย่างมีนัยสำคัญ เมื่อเทียบกับการฝึกตามปกติ
DOI: 10.14457/cu.the.2016.678
title: ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความสามารถแห่งตนกับการมีกิจกรรมทางกายของวัยรุ่นตอนต้นที่มีภาวะน้ำหนักเกินในกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความสามารถแห่งตนกับการมีกิจกรรมทางกายของวัยรุ่นตอนต้นที่มีภาวะน้ำหนักเกินในกรุงเทพมหานคร และเปรียบเทียบการมีกิจกรรมทางกายตามตัวแปรเพศ อายุ และระดับชั้น การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา กลุ่มตัวอย่างเป็นวัยรุ่นตอนต้นที่มีภาวะน้ำหนักเกินในกรุงเทพมหานคร จำนวน 302 คน โดยใช้แบบสอบถามการรับรู้ความสามารถแห่งตน General Self-Efficacy Scale และแบบสอบถามการมีกิจกรรมทางกายที่ดัดแปลงจาก GPAQ (Global Physical Activity Questionnaires: GPAQ Version2) มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) เท่ากับ 0.80 และ 0.82 ตามลำดับ และมีค่าความเที่ยงของแบบสอบถาม (r) เท่ากับ 0.80 และ 0.80 ตามลำดับ วิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยการหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearson’s correlation coefficient) ค่าร้อยละ คะแนนเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า“ที” (t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (ANOVA) ผลการวิจัย พบว่า 1. การรับรู้ความสามารถแห่งตนมีความสัมพันธ์ทางบวกระดับต่ำกับกิจกรรมทางกาย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. วัยรุ่นตอนต้นที่มีภาวะน้ำหนักเกินในกรุงเทพมหานครมีการรับรู้ความสามารถแห่งตนอยู่ในระดับค่อนข้างสูง และมีกิจกรรมทางกายอยู่ในระดับปานกลาง 3. วัยรุ่นตอนต้นที่มีภาวะน้ำหนักเกินในกรุงเทพมหานครที่มีเพศ และระดับชั้นต่างกัน มีการทำกิจกรรมทางกายแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนอายุต่างกัน มีการทำกิจกรรมทางกายที่ไม่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปผลการวิจัย วัยรุ่นตอนต้นที่มีภาวะน้ำหนักเกินในกรุงเทพมหานคร มีการรับรู้ความสามารถแห่งตนอยู่ในระดับค่อนข้างสูง มีการทำกิจกรรมทางกายอยู่ในระดับปานกลางและมีความสัมพันธ์กันทางบวก หากมีการพัฒนาและส่งเสริมให้วัยรุ่นตอนต้นที่มีภาวะน้ำหนักเกิน มีการรับรู้ความสามารถแห่งตนเพิ่มขึ้น ย่อมส่งผลให้มีการทำกิจกรรมทางกายมากขึ้นได้
DOI: 10.14457/cu.the.2016.679
title: คุณลักษณะและการเลือกสีย้อมเพื่อประเมินคุณภาพอสุจิโลมาอิรวดี (Orcaella brevirostris) ในสถานที่เพาะเลี้ยง

description: โลมาอิรวดี (Orcaella brevirostris) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลชนิดหนึ่งที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย โลมาอิรวดีถูก IUCN จัดให้เป็นสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ เนื่องจากการลดลงอย่างต่อเนื่องของประชากรโลมาอิรวดีในธรรมชาติ การศึกษาที่เกี่ยวกับระบบสืบพันธุ์ของโลมามีรายงานไว้ในโลมาหลายๆสายพันธุ์ โดยการศึกษาในโลมาอิรวดีมีรายงานไม่มากนัก วัตถุประสงค์ของการศึกษาในครั้งนี้เพื่อศึกษาคุณลักษณะและรูปร่างของอสุจิในโลมาอิรวดีและหาคุณสมบัติของสีย้อมที่เหมาะสมสำหรับการตรวจคุณภาพน้ำเชื้อ โดยทำการเก็บตัวอย่างน้ำเชื้อโลมาอิรวดีเพศผู้จำนวน 3 ตัวด้วยเทคนิคการกระตุ้นให้หลั่งน้ำเชื้อด้วยตัวเอง นำตัวอย่างน้ำเชื้อมาย้อมด้วยสีย้อมหลายชนิด ได้แก่ ปาปานิโคลัว, ชอร์, ดิฟฟ์ควิก, อีโอซิน, 0.1%โทลูอิดีนบลู, วิลเลียม, ฮีมาท๊อกซิลินอีโอซิน และอีโอซินนิโกรซิน โดยทำการประเมินตัวอย่างทั้งหมดภายใต้กล้องจุลทรรศน์แบบใช้แสง และกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าน้ำเชื้อโลมาอิรวดีมีลักษณะขุ่นขาวเหมือนน้ำนม มีปริมาตรน้ำชื้อเฉลี่ย 3.42±0.49 มิลลิลิตร ความเข้มข้นของตัวอสุจิ 1.44±0.586 x109 ตัว/มิลลิลิตร บริเวณส่วนหน้าของหัวอสุจิมีรูปร่างบางแบนและเว้าเล็กน้อย ส่วนด้านหลังมีรูปร่างรียาว มีสันนูนขนานตามแนวยาวของบริเวณด้านท้ายหัวอสุจิ ส่วนคอของอสุจิยาวและหนา ขนาดหัวอสุจิมีความยาว 4.37±0.18 ไมครอน กว้าง 1.61±0.14 ไมครอน ความผิดปกติของดีเอ็นเอในอสุจิสามารถตรวจได้โดยการย้อมด้วย สีโทลูอิดีนบลู ส่วนการประเมินสัณฐานวิทยาของตัวอสุจิสามารถใช้สีดิฟฟ์ควิก, วิลเลียม, ฮีมาท๊อกซิลินอีโอซิน, ปาปานิโคลัว และสีชอร์
DOI: 10.14457/cu.the.2016.680
title: ผลของการฝึกเสริมความแข็งแรงของแกนกลางลำตัวที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไว และการทรงตัวในนักกีฬาเทนนิส

description: วัตถุประสงค์ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกความแข็งแรงของแกนกลางลำตัวที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไว และการทรงตัวในนักกีฬาเทนนิส วิธีดำเนินการวิจัย กลุ่มตัวอย่าง เป็นนักกีฬาเทนนิสชาย อายุ 15-19 ปี จำนวน 21 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลอง จำนวน 11 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 10 คน ทั้งสองกลุ่มทำการฝึกทักษะเทนนิสที่มีรูปแบบโปรแกรมการฝึกที่เหมือนกัน และฝึกความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาที่ความหนัก 80 เปอร์เซ็นต์ของความแข็งแรงของกล้ามเนื้อที่สามารถออกแรงได้สูงสุดเพียงครั้งเดียว (1RM) โดยฝึกความแข็งแรงกล้ามเนื้อขา สัปดาห์ละ 2 ครั้ง เฉพาะกลุ่มทดลองเพียงกลุ่มเดียวที่มีการฝึกเสริมความแข็งของกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวที่ความหนัก 50 เปอร์เซ็นต์ของความแข็งแรงของกล้ามเนื้อที่สามารถออกแรงได้สูงสุดเพียงครั้งเดียว (1RM) โดยฝึกความแข็งแรงของกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัว สัปดาห์ละ 3 ครั้ง ระยะเวลาการฝึกทั้งหมด 6 สัปดาห์ ทดสอบตัวแปรทางสรีรวิทยาก่อนการฝึก และภายหลังสัปดาห์ที่ 6 นำผลที่ได้จากการทดสอบมาวิเคราะห์ทางสถิติ ผลการวิจัย ภายหลังสัปดาห์ที่ 6 พบว่า ค่าเฉลี่ยความคล่องแคล่วว่องไวของกลุ่มทดลองมีความคล่องแคล่วว่องไวเพิ่มขึ้น โดยมีค่าเฉลี่ยเวลาน้อยกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และค่าเฉลี่ยดัชนีการทรงตัว (Sway Index) ที่ได้จากการทดสอบการทรงตัวด้วยโปรแกรมซีทีเอสไอบี (CTSIB) โดยเครื่องทดสอบการทรงตัว Bio Sway พบว่ากลุ่มทดลองมีความสามารถในการทรงตัวที่ดีขึ้นในท่ายืนบนพื้นนิ่ม ลืมตา ซึ่งมีค่าเฉลี่ยดัชนีการทรงตัว (Sway Index) น้อยกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 สรุปผลการวิจัย การฝึกเสริมความแข็งแรงของแกนกลางลำตัว ร่วมกับการฝึกความแข็งแรงของขาสามารถพัฒนาความคล่องแคล่วว่องไวได้ แต่ยังไม่สามารถพัฒนาความสามารถในการทรงตัวของนักกีฬาได้
DOI: 10.14457/cu.the.2016.681
title: การตรวจหาเชื้อ Enterocytozoon hepatopenaei โดยวิธีทางอณูชีววิทยาในสัตว์น้ำขนาดใหญ่ที่อาศัยในบ่อเลี้ยงกุ้งขาวแวนนาไม

description: กุ้งขาวแวนนาไม (Litopenaeus vannamei) และกุ้งกุลาดำ (Penaeus monodon) เป็นสัตว์น้ำเศรษฐกิจของประเทศไทย โรคที่ก่อให้เกิดความเสียหายและส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมการเลี้ยงกุ้งในประเทศไทย คือปัญหากลุ่มอาการโตช้าในกุ้งกุลาดำ (Monodon Slow Growth Syndrome, MSGS) และโรคตายด่วน (Early Mortality Syndrome, EMS) ซึ่งพบว่ามีการติดเชื้อไมโครสปอริเดียชนิด Enterocytozoon hepatopenaei ร่วมด้วย และมีรายงานการติดเชื้อในกุ้งกุลาดำและกุ้งขาวแวนนาไมเท่านั้น แต่ยังไม่มีการศึกษาการติดเชื้อ E. hepatopenaeiในสัตว์น้ำอื่นๆ การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์ในการศึกษาการติดเชื้อ E. hepatopenaei ในสัตว์น้ำขนาดใหญ่ (aquatic macrofauna) ที่อยู่ภายในบ่อกุ้งขาวแวนนาไมว่าสามารถติดเชื้อ E. hepatopenaeiในสัตว์น้ำขนาดใหญ่ โดยใช้วิธีการตรวจทางอณูชีววิทยา โดยทำการศึกษาในฟาร์มเลี้ยงกุ้ง จำนวน 4 ฟาร์ม แบ่งเป็นฟาร์มในจังหวัดฉะเชิงเทรา 2 ฟาร์ม และฟาร์มในจังหวัดจันทบุรี 2 ฟาร์ม ทำการตรวจหาการติดเชื้อ E. hepatopenaei ในกุ้ง สัตว์น้ำขนาดใหญ่ ดิน และน้ำที่ใช้เลี้ยงในวันที่เริ่มเลี้ยงและวันที่สิ้นสุดการเลี้ยง ผลการศึกษาพบว่าพบเชื้อในสัตว์น้ำขนาดใหญ่ จำนวน 5 สายพันธุ์ ได้แก่ กุ้งก้ามกราม (Macrobrachium rosenbergii) ปูนา (Sayamia Bangkokensis) ปูแสมก้ามแดง (Episesarma mederi) ปูแสมก้ามม่วง (E. versicolor) และ ปูแป้น (Varuna litterata) เมื่อทำการศึกษาทางจุลพยาธิวิทยาพบเชื้อ E. hepatopenaei ภายในท่อตับและตับอ่อน จากการศึกษาครั้งนี้สรุปได้ว่า สัตว์น้ำขนาดใหญ่นอกจากกุ้งขาวแวนนาไมและกุ้งกุลาดำแล้ว ยังสามารถพบการติดเชื้อในสัตว์น้ำขนาดใหญ่ชนิดอื่นได้ ซึ่งแสดงว่าสัตว์เหล่านี้มีโอกาสที่จะเป็นพาหะของเชื้อ E. hepatopenaei ผลการศึกษาในครั้งนี้พบการติดเชื้อ E. hepatopenaei ในสัตว์น้ำชนิดอื่นเป็นครั้งแรกของประเทศไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2016.682
title: การย่อยสลายทางชีวภาพของไขมันและน้ำมันในบ่อดักไขมันโดยแบคทีเรียตรึงบนพอลิยูริเทนโฟม

description: การปล่อยไขมันและน้ำมันลงแหล่งน้ำหรือท่อระบายน้ำ ทำให้เกิดความเสียหายต่อสภาพแวดล้อม งานวิจัยนี้จึงสนใจนำวิธีทางชีวภาพมาใช้ร่วมกับบ่อดักไขมัน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของระบบและปรับปรุงคุณภาพของน้ำทิ้งให้ดีขึ้น โดยการทดลองประกอบด้วยการคัดเลือกแบคทีเรียที่มีประสิทธิภาพในการย่อยสลายไขมัน การตรึงแบคทีเรียผสมบนพอลิยูรีเทนโฟม และการศึกษาประสิทธิภาพการย่อยไขมันของแบคทีเรียตรึงในขวดทดลองและถังดักไขมันแบบจำลอง ทั้งนี้คัดกรองแบคทีเรียจากทั้งหมด 17 สายพันธุ์ โดยดูจากความสามารถการย่อยสลายน้ำมันปาล์มที่ความเข้มข้น 1500 มิลลิกรัมต่อลิตร ในน้ำเสียสังเคราะห์ ผลการทดลองพบว่าแบคทีเรีย 3 สายพันธุ์ คือ Bacillus thuringiensis สายพันธุ์ SBO1, Bacillus subtilis สายพันธุ์ URBO1 และ Paenibacillus elgii RO3 มีประสิทธิภาพในการย่อยสลายน้ำมันปาล์มมากกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ เป็นแบคทีเรียไม่ก่อโรคและไม่เป็นปฏิปักษ์ต่อกัน เมื่อนำแบคทีเรียผสมทั้ง 3 สายพันธุ์มาตรึงบนพอลิยูรีเทนโฟม โดยให้จำนวนเซลล์ตรึงเริ่มต้นมีค่าประมาณ 11.2 log CFU ต่อกรัม พบว่าแบคทีเรียตรึงสามารถย่อยสลายไขมันในน้ำเสียสังเคราะห์ที่อัตรา 0.32 กรัมน้ำมันต่อกรัมแบคทีเรียต่อชั่วโมง จากนั้นทดสอบประสิทธิภาพในการบำบัดน้ำเสียโดยใช้น้ำเสียจริงจากร้านอาหารที่มีความเข้มข้นของไขมัน 1200-3000 มิลลิกรัมต่อลิตร ในบ่อดักไขมันจำลองมีปริมาตร 4 ลิตร และระยะเวลาในการกักเก็บ 12 ชั่วโมง พบว่าชุดการทดลองที่เติมแบคทีเรียตรึงและอากาศ มีประสิทธิภาพการย่อยสลายไขมัน 61 เปอร์เซ็นต์ ในระยะเวลา 21 วัน และสามารถลดค่าบีโอดี และซีโอดี ได้ 38 และ 39 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าสามารถใช้เซลล์ตรึงเพื่อลดปริมาณน้ำมัน ค่าบีโอดี และค่าซีโอดี ในน้ำทิ้งของบ่อดักไขมันได้
DOI: 10.14457/cu.the.2016.683
title: การผสมผสานวิถีการปฏิบัติและประเพณีทางศาสนาของพุทธศาสนิกชนในบริบทพื้นที่ชายแดนไทยและเมียนมา

description: งานวิจัยนี้เป็นการทำวิจัย 2 แนวทาง คือการวิจัยเอกสารกับการวิจัยสนาม ซึ่งการวิจัยเอกสารเน้นการศึกษาประวัติศาสตร์แม่สอดจากเอกสารหอจดหมายเหตุแห่งชาติกับเอกสารท้องถิ่น ส่วนการวิจัยสนามใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสังเกตแบบมีส่วนร่วมและการสัมภาษณ์เชิงลึก เพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลวัด พระสงฆ์ และชุมชนในพื้นที่ตำบลท่าสายลวด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก เหตุผลสำคัญที่เลือกศึกษาพื้นที่แม่สอดนี้เนื่องจากเป็นชุมชนชายแดนไทยกับเมียนมาที่มีทั้งวัดไทยและวัดเมียนมาอยู่ร่วมกัน ทำให้เห็นการปฏิสัมพันธ์ระหว่างพระสงฆ์ไทยและพระสงฆ์เมียนมา ตลอดจนพุทธศาสนิกชนชาวไทยและชาวเมียนมาในพื้นที่ได้อย่างชัดเจน อันจะนำไปสู่ความเข้าใจในประเด็นการผสมผสานวิถีปฏิบัติและประเพณีทางศาสนา ทั้งในกลุ่มประชากรหลักคือพระสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ผลการวิจัยพบว่าแม่สอดเป็นเมืองพหุวัฒนธรรมที่คนไทยและคนเมียนมาอยู่ร่วมกันมาอย่างยาวนาน โดยสามารถจำแนกลักษณะความสัมพันธ์ได้ 3 ประการ คือ (1) ศึกษาการพัฒนาและใช้ประโยชน์พื้นที่ทางศาสนาผ่านสถาปัตยกรรมและศิลปกรรม พบว่ามีการผสมผสานโน้มเอียงไปทางวัฒนธรรมเมียนมา เนื่องจากคณะศรัทธาที่เข้าไปบริจาคและร่วมทำบุญด้านการก่อสร้างภายในวัดส่วนมากเป็นชาวเมียนมา และช่างก่อสร้างในวัดส่วนใหญ่เป็นชาวเมียนมา สถาปัตยกรรมและศิลปกรรมภายในวัดจึงมีความโน้มเอียงไปในแบบแผนวัฒนธรรมเมียนมา (2) วิถีการปฏิบัติและประเพณีทางศาสนาของพระสงฆ์เมียนมาผสมผสานเข้ากับวัฒนธรรมไทย เพราะพระสงฆ์ชาวเมียนมาต้องปฏิบัติอยู่ภายใต้กฎของคณะสงฆ์ไทย ในขณะที่พระสงฆ์ไทยก็ได้ปรับประยุกต์เข้ากับพระสงฆ์เมียนมาในบางพิธีกรรม เพื่อให้พุทธศาสนิกชนทั้งชาวไทยและเมียนมาสามารถปฏิบัติประเพณีทางศาสนาที่เป็นอัตลักษณ์ท้องถิ่นร่วมกัน (3) วิถีการปฏิบัติและประเพณีทางศาสนาของพุทธศาสนิกชนไทยมีความโน้มเอียงในเชิงรับวัฒนธรรมเมียนมาไปปรับใช้มากกว่าพุทธศาสนิกชนเมียนมา เนื่องจากมีพื้นฐานความศรัทธาในพุทธศาสนาเหมือนกัน แต่การมีรากฐานวัฒนธรรมเมียนมาที่เข้มแข็งในพื้นที่แม่สอดมาอย่างยาวนาน ทำให้ชาวไทยและชาวเมียนมามีความพยายามผสมผสานวิถีปฏิบัติและประเพณีร่วมกันจนกลายเป็นอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของท้องถิ่นแม่สอด กล่าวโดยสรุปได้ว่าแม่สอดเป็นพื้นที่ที่คนไทยและคนเมียนมาสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างปกติสุขท่ามกลางสังคมที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม โดยมีพุทธศาสนาเป็นจุดเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างคนไทยและคนเมียนมาให้สามารถอยู่ร่วมกันได้โดยปราศจากความขัดแย้ง อันจะเป็นแบบอย่างแนวทางการผสมผสานทางศาสนาและวัฒนธรรมเพื่อสร้างเสริมประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียนได้ในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2016.684
title: ปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อการป้องกันการรั่วไหลของน้ำมันจากเรือบรรทุกน้ำมันในประเทศไทย

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อการป้องกันการรั่วไหลของน้ำมันจากเรือบรรทุกน้ำมันและระดับการป้องกันการรั่วไหลของน้ำมันจากเรือบรรทุกน้ำมันในประเทศ กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาจำนวน 118 คน เป็นพนักงานผู้เกี่ยวกับการปฏิบัติงานขนส่งน้ำมันของบริษัทเรือบรรทุกน้ำมันภายในประเทศ เครื่องมือที่ใช้แบบสอบถามที่กำหนดคำตอบไว้ให้ผู้ตอบเลือกตอบ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ใช้การคำนวณหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียรสันวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรต้นกับตัวแปรตาม และใช้วิธีการวิเคราะห์การถดถอยพหคูณแบบขั้นตอน (Stepwise regression analysis) สร้างสมการพยากรณ์การป้องกันการรั่วไหลของน้ำมันจากเรือบรรทุกน้ำมันในประเทศไทยที่ดี ผลการวิจัยพบว่าปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อการป้องกันการรั่วไหลของน้ำมันจากเรือบรรทุกน้ำมันในประเทศมี 3 ด้าน คือ ด้านการจัดการสิ่งแวดล้อม ด้านมาตรการในการวัดผล การวิเคราะห์และปรับปรุง และด้านการเตรียมการเพื่อผจญกับเหตุการณ์ฉุกเฉิน ตัวแปรทั้ง 3 ตัว สามารถพยากรณ์การป้องกันการรั่วไหลของน้ำมันจากเรือบรรทุกน้ำมัน ได้ร้อยละ 44.8 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.05 สำหรับระดับการป้องกันการรั่วไหลของน้ำมันจากเรือบรรทุกน้ำมันพบว่าอยู่ในระดับมาก ดังนั้นบริษัทเรือบรรทุกน้ำมันภายในประเทศ ควรมุ่งเน้นพัฒนาปัจจัยทั้ง 3 ด้าน เพื่อจะทำให้การป้องกันการรั่วไหลของน้ำมันจากเรือบรรทุกน้ำมันเกิดประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2016.685
title: วิธีฮิวริสติกสำหรับการจัดสรรสายพานลำเลียงสัมภาระขาเข้า

description: งานวิจัยฉบับนี้ นำเสนอการพัฒนาวิธีฮิวริสติก สำหรับแก้ปัญหาการแก้ไข เปลี่ยนแปลง การจัดสรรสายพานลำเลียงกระเป๋าสัมภาระขาเข้าประจำวัน เพื่อทดแทนการทำงานในปัจจุบัน ที่ใช้เจ้าหน้าที่ในการพิจารณาจัดสรรสายพานฯ ให้กับเที่ยวบินขาเข้าตลอด 24 ชั่วโมง โดยแบ่งกระบวนการออกเป็น 5 ขั้นตอนหลัก ขั้นตอนแรก เป็นการเตรียมข้อมูล โดยนำเข้าข้อมูลแผนการจัดสรรสายพานฯล่วงหน้าและนำเข้าข้อมูลการบินที่มีเวลามาถึง เป็นรอบ รอบละ 60 นาที เพื่อปรับปรุงข้อมูลการบินตามเวลาที่คาดว่าเที่ยวบินจะเดินทางมาถึง (Estimated Time of Arrival: ETA) ขั้นตอนที่สองเป็นการพิจารณาข้อมูลการบินหลังจากปรับปรุงเวลา ETA แล้วว่ามีการจัดสรรผิดเงื่อนไขในการจัดสรรสายพานฯ หรือไม่ ถ้าพบ จะทำการย้ายเที่ยวบินที่ผิดเงื่อนไข ออกจากสายพานฯ จากนั้นขั้นตอนที่สามเป็นการนำเที่ยวบินที่พบผิดเงื่อนไขมาสร้างเป็นเมทริกซ์ต้นทุนการจัดสรรงาน (Assignment Cost Matrix: ACM) โดยใช้ระยะเวลาที่ซ้อนทับกันเมื่อต้องจัดเที่ยวบินลงในสายพานฯต่างๆ และกำหนดให้มีต้นทุนสูงมากให้กับการจัดสรรที่ผิดเงื่อนไข ขั้นตอนสุดท้าย เป็นการจัดสรรสายพานฯให้กับเที่ยวบินที่ผิดเงื่อนไข โดยเปรียบเทียบการจัดสรรด้วยวิธีแทรกงาน และวิธีฮังกาเรียน มีดัชนีชี้วัดประสิทธิภาพของการจัดสรรสายพานฯ 3 หัวข้อได้แก่ ต้องจัดสรรสายพานฯให้สอดคล้องกับหลุมจอดอากาศยาน ต้องมีการจัดให้ใช้สายพานฯร่วมกันน้อยที่สุด และต้องมีจำนวนครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงการจัดสรรสายพานฯที่น้อยที่สุด ซึ่งจากการทดสอบจัดสรรสายพานด้วยข้อมูลจริง พบว่า กระบวนการจัดสรรทั้งสองวิธีมีประสิทธิภาพดีกว่าการจัดสรรสายพานฯด้วยเจ้าหน้าที่ โดยทั้งสองวิธีไม่พบกรณีจัดสรรผิดเงื่อนไข และวิธีฮังกาเรียนสามารถลดระยะเวลาทับซ้อนได้มากถึง 39.31% ในขณะที่วิธีแทรกงานสามารถลดระยะเวลาทับซ้อนได้ 29.42% และด้วยระยะเวลาในการประมวลผลที่ไม่สูงมากสามารถรองรับการขยายตัวในอนาคต จึงสรุปได้ว่า วิธีฮิวริสติกที่พัฒนาขึ้งโดยใช้วิธีฮังกาเรียนในการจัดสรรสายพาน มีความเหมาะสมในการนำไปใช้ในการแก้ปัญหาการจัดสรรสายพานลำเรียงกระเป๋าสัมภาระขาเข้า
DOI: 10.14457/cu.the.2016.686
title: การประเมินผลประโยชน์จากการจัดทำระบบการจัดการพลังงานในอุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่ม

description: ผลประโยชน์ที่ได้รับจากการจัดทำระบบการจัดการพลังงานที่เป็นที่รู้จักคือผลประหยัดจากการลดใช้พลังงาน ผลประโยชน์อื่นๆที่องค์กรได้รับจากการจัดทำระบบการจัดการพลังงานมีการรวบรวมและวิเคราะห์น้อยมาก วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการรวมรวมและวิเคราะห์จากมุมมองนักวิจัยอิสระ ไม่ขึ้นกับองค์กรหรือภาครัฐผ่านแบบสำรวจและการสัมภาษณ์ โดยได้ทำการส่งแบบสอบถามไปยังโรงงานกลุ่มอาหารและเครื่องดื่มในนิคมอุตสาหกรรมสมุทรสาคร ด้วยเหตุผลว่ามีกลุ่มโรงงานอาหารและเครื่องดื่มจำนวนมากที่สุดเมื่อเทียบกับนิคมอุตสาหกรรมอื่นๆจากบันทึกของการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ซึงตอบรับจำนวน 25 โรงงานจากทั้งหมด 31 โรงงาน ผลการสำรวจพบว่าไม่ใช่ผลประหยัดด้านพลังงานที่ลดลงจะเป็นผลประโยชน์ที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุด กลุ่มตัวอย่างกล่าวถึง ความรู้ที่เกี่ยวข้องกับการจัดการพลังงานมากถึง 27% ตามมาด้วยความตระหนักในการอนุรักษ์พลังงาน25% ผลประหยัดด้านพลังงาน 23% การลดต้นทุนด้านพลังงาน 11% การประชาสัมพันธ์และภาพลักษณ์องค์กร 7% การดูแลสิ่งแวดล้อม 5% และ การจัดการด้านการฝึกอบรม 2% เหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงมุมมองและความสำคัญที่องค์กรให้กับระบบการจัดการพลังงาน หากมีหน่วยงานไม่ว่าจะเป็นภาครัฐหรือเอกชนต้องการสนับสนุนให้เกิดการจัดทำระบบการจัดการพลังงานสามารถสร้างแรงจูงใจจากผลประโยชน์เหล่านี้ได้เพิ่มเติม ไม่จำเป็นต้องส่งเสริมโดยผ่านมาตรการเพื่อลดการใช้พลังงานเพียงอย่างเดียว