DOI: 10.17026/dans-zyq-cefc
title: Wanssum-Blitterswijck, Plangebied Ooijen-Wanssum vindplaats 3
title: Een opgraving van resten uit de prehistorie tot en met de nieuwe tijd

description: &lt;p&gt;BAAC heeft tussen 15 mei en 27 juni 2017 in opdracht van Mooder Maas, een samenwerkingsverband tussen Dura Vermeer en Ploegam, een archeologische opgraving uitgevoerd op vindplaats 3 te Blitterswijck gemeente Venray. Dit onderzoek maakt deel uit van een serie archeologische onderzoeken ten behoeve van de gebiedsontwikkeling Ooijen-Wanssum. De aanleiding voor het archeologisch onderzoek is de voorgenomen realisatie van een hoogwatergeul langs de Maas. Hierbij zal een hoogwatergeul worden aangelegd ter verbetering van de waterhuishouding van de Maas bij (extreem) hoge waterstanden.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Het plangebied bevindt zich binnen een laag gelegen Dryas terrasrestant. Pal ten zuiden van het plangebied (vindplaats 3.2) grenst dit laag gelegen Dryasterras aan het hoger gelegen Dryas terras. Als gevolg van de aanwezigheid van een dijklichaam op delen van deze locatie is de overgang niet overal meer als zodanig herkenbaar. Ter plaatse van het centrale deel van vindplaats 3.2 is de overgang tussen beide terrassen vastgesteld.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Binnen het vindplaats 3 zijn drie verschillende afzettingsfases worden onderscheiden; afzettingen behorende tot het Jonge Dryas-terras, vroege oeverafzettingen en een pakket (post-Romeinse) overstromingsafzettingen.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Het vroegste gebruik van het terrein aan de vindplaats 3 kan in het mesolithicum (8.800-4.900 v.Chr.) worden gedateerd, op basis van enkele vuursteenartefacten. Vermoedelijk zijn de vondsten een overblijfsel van kortstondige activiteiten, zoals reparatie van gereedschap.&lt;br&gt;Vanaf de ijzertijd is het terrein intensiever in gebruik geweest. Gedurende&lt;br&gt;deze periode is waarschijnlijk het noordoostelijke deel van het plangebied&lt;br&gt;voor landbouwdoeleinden gebruikt. Uit deze tijd is minstens één structuur&lt;br&gt;aangetroffen: een spieker, en mogelijk ook een andere structuur, die zo slecht bewaard is, dat het bij de uitwerking als paalconcentratie is gedefinieerd. Hoe deze vindplaats getypeerd moeten worden is niet zeker. In het opgegraven areaal, dat het grootste deel van de rug vertegenwoordigt, is geen hoofdgebouw aangetroffen, zodat het onwaarschijnlijk is dat hier sprake is van een nederzetting. De aanwezigheid van aardewerk, sporen en een spiekerstructuur&lt;br&gt;maken het wel aannemelijk dat zich in de directe omgeving van de onderzochte zone een nederzetting bevindt.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;In de late middeleeuwen tot de nieuwe tijd is het westelijke deel van het terrein verder ontwikkeld. Ook in deze periode is het terrein als landbouwareaal in gebruik geweest. De greppel en de palenrijen uit de middeleeuwen en nieuwe tijd wijzen hierop. De kadastrale kaart uit ca. 1811-1832 toont dat het oorspronkelijke plangebied destijds bestond uit een open gebied met meerdere percelen.&lt;br&gt;Ter plekke van vindplaats 3 zijn ook karrensporen van een doorgaande,&lt;br&gt;onverharde weg uit de nieuwe tijd aangetroffen die in de noordwestelijke&lt;br&gt;richting door een deel van plangebied liep. De van noord naar zuid doorgaande weg verbond tot voor enkele jaren nog de huidige Brugweg met de veldpercelen.&lt;/p&gt;