cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2002.425
title: การเปรียบเทียบแผนภูมิควบคุมคุณภาพเฉลี่ยสำหรับประชากรที่มีการแจกแจงเบ้

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของแผนภูมิควบคุมค่าเฉลี่ย เมื่อประชากรมีการแจกแจงเบ้ วิธีการสร้างขอบเขตควบคุม 4 วิธี ได้แก่ วิธีชิวฮาร์ท วิธีฮอดจ์-เลท์เมน วิธีบูทสแตรป และวิธีความแปรปรวนแบบถ่วงน้ำหนัก ประสิทธิภาพของแต่ละวิธีพิจารณาจากจำนวนความยาววิ่งโดยเฉลี่ย (ARL) โดยวิธีที่มีค่า ARL ต่ำสุดเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพในการตรวจสอบมากที่สุด การแจกแจงที่ศึกษา ได้แก่ การแจกแจงแลมดาตูกีร์ การแจกแจงเบตา การแจกแจงแกมมา และการแจกแจงลอกนอร์มอล ณ ความเบ้ระดับต่างๆ (+-0.25, +-0.50, +-1.00, +-1.50, +-2.00,+-2.50) ขอบเขตควบคุม ของแต่ละวิธีคำนวณมาจากจำนวนกลุ่มตัวอย่างเท่ากับ 20 และ 30 กลุ่ม ขนาดตัวอย่างในแต่ละกลุ่มเท่ากับ 2, 4, 6, 8, 10, 15, 20, 25 ค่า ARL คำนวณภายใต้กระบวนการที่มีค่าเฉลี่ยเพิ่มขึ้น ksigma (k = 0.5, 1.0, 1.5, 2.0, 2.5) และทดลองซ้ำ 5,000 ครั้งในแต่ละสถานการณ์ sigma แทนความคลาดเคลื่อนมาตรฐานของกระบวนการซึ่งมีค่าขึ้นอยู่กับค่าพารามิเตอร์ของแต่ละการแจกแจง ข้อมูลที่ใช้ศึกษาได้จากการจำลองภายใต้ตัวแบบอนุกรมเวลาค่าเฉลี่ยคงที่โดยใช้เทคนิคของมอนติคาร์โล ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. กรณีการแจกแจงเบ้ซ้าย เมื่อความเบ้มีขนาดเท่ากับ 0 ถึง 1.00 ที่ขนาดตัวอย่างเท่ากับ 2 และ 3 วิธีความแปรปรวนแบบถ่วงน้ำหนักมีประสิทธิภาพมากที่สุด เมื่อความเบ้มีขนาดเท่ากับ 0 ถึง 2.50 ที่ขนาดตัวอย่างเท่ากับ 4 ถึง 25 วิธีบูทสแตรปมีประสิทธิภาพมากที่สุด 2. กรณีการแจกแจงเบ้ขวา เมื่อความเบ้มีขนาดเท่ากับ 0 ถึง 0.50 ที่ขนาดตัวอย่างเท่ากับ 2 ถึง 25 วิธีชิวฮาร์ทมีประสิทธิภาพมากที่สุด เมื่อความเบ้มีขนาดเท่ากับ 0.51 ถึง 2.50 ที่ขนาดตัวอย่างเท่ากับ 4 ถึง 25 วิธีความแปรปรวนแบบถ่วงน้ำหนักมีประสิทธิภาพมากที่สุด 3. เมื่อระดับการเปลี่ยนแปลงของค่าเฉลี่ยและขนาดตัวอย่างมีค่าเพิ่มขึ้น ทุกวิธีจะมีประสิทธิภาพมากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2002.426
title: มูลค่าเสี่ยงสำหรับตลาดหลักทรัพย์ภูมิภาคเอเชีย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ทำการศึกษาการใช้เทคนิค VaR (Value at Risk) ได้แก่ VaRdelta และ Component VaR ในการประมาณมูลค่าเสี่ยงของกลุ่มหลักทรัพย์และเปรียบเทียบประสิทธิภาพระหว่างเทคนิค VaR กับค่าเบต้า (Beta) ซึ่งจะทำให้ทราบถึงมูลค่าความเสี่ยงที่เกิดขึ้นในแต่ละกลุ่มอุตสาหกรรมและแต่ละตลาดหลักทรัพย์ โดยแสดงถึงส่วนประกอบที่เป็นตัวทำให้เกิดความเสี่ยงหรือการประกันความเสี่ยงในกลุ่มหลักทรัพย์และมูลค่าความเสี่ยงรวมของกลุ่มหลักทรัพย์ อีกทั้งแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างการสร้างกลุ่มหลักทรัพย์โดยอาศัยค่าที่ได้จากเทคนิค VaR กับ ค่าเบต้า เพื่อที่ผู้จัดการกองทุน หรือนักลงทุนจะสามารถนำไปใช้เป็นเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยแบ่งวิธีการศึกษาออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกเป็นการศึกษาการใช้ VaRdelta และ Component VaR โดยจำลองกลุ่มหลักทรัพย์ซึ่งประกอบด้วยหุ้น 7 กลุ่มอุตสาหกรรมใน 8 ตลาดหลักทรัพย์ภูมิภาคเอเชีย เพื่อนำมาคำนวณค่า VaR ของแต่ละส่วนประกอบในกลุ่มหลักทรัพย์ (VaRdelta และ Component VaR) และค่า VaR ของกลุ่มหลักทรัพย์ทั้งหมด (portfolio VaR) รวมทั้งค่าความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราที่เกี่ยวข้องของแต่ละประเทศ และนำผลที่ได้รับมาจัดทำเป็นรายงานสรุป ส่วนที่สองเป็นการเปรียบเทียบประสิทธิภาพระหว่างเทคนิค VaRdelta กับค่าเบต้าโดยทำการเลือกหุ้นในกลุ่มอุตสาหกรรมที่เหมาะสมที่สุดจากผลการศึกษาที่ได้รับในส่วนแรก มาลงทุนในกลุ่มหลักทรัพย์ที่จำลองขึ้นหลายขนาด จากนั้นเปรียบเทียบ อัตราผลตอบแทนของกลุ่มหลักทรัพย์กับความผันผวน ของกลุ่มหลักทรัพย์ระหว่าง 2 เทคนิค
DOI: 10.14457/cu.the.2002.427
title: การแยกส่วนความแปรปรวนของผลตอบเทนหุ้น : การศึกษาจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

description: ศึกษาปัจจัยต่างๆ ที่มีผลกระทบต่อผลตอบแทนการลงทุนในหุ้น และแยกส่วนความแปรปรวนของผลตอบแทนหุ้นส่วนเกินที่ไม่ได้คาดหวัง ออกเป็น 2 ส่วนคือ ข่าวการเปลี่ยนแปลงของกระแสเงินสดที่คาดหวัง (Cash flow news) และข่าวการเปลี่ยนแปลงของผลตอบแทนที่คาดหวัง (Expected return) โดยอาศัยแบบจำลองสมการถดถอยแบบเวกเตอร์ (Vector autoregressive model) จากผลการศึกษาได้ให้สาระสำคัญที่น่าสนใจดังต่อไปนี้ ผลตอบแทนหุ้นนั้นสามารถอธิบายได้ด้วยปัจจัย ผลตอบแทนหุ้นย้อนหลัง (Lag return) อัตราส่วนมูลค่าทางบัญชีต่อมูลค่าตลาดของส่วนของผู้ถือหุ้น (Book-to-market ratio) อัตราส่วนกำไรต่อส่วนของผู้ถือหุ้น (Return on equity) ภาระผูกพัน (Leverage) และขนาดของกิจการ (Size) อย่างไรก็ดีความสัมพันธ์ของผลตอบแทนหุ้นกับปัจจัยต่างๆ ที่กล่าวมานั้น ไม่ได้มีลักษณะที่แน่นอนเสมอไป หากแต่ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขอื่นๆ อีก เช่น สภาวะเศรษฐกิจ ปริมาณของข้อมูลข่าวสาร การให้ความสำคัญของตลาด เป็นต้น ซึ่งเงื่อนไขต่างๆ เหล่านี้จะมีส่วนกำหนดความสัมพันธ์ ของผลตอบแทนหุ้นกับปัจจัยต่างๆ ว่าจะมีลักษณะแปรผันตามกัน แปรผกผันกันหรือไม่มีความสัมพันธ์กัน การศึกษาการแยกส่วนความแปรปรวนของผลตอบแทนหุ้นส่วนเกิน ที่ไม่ได้คาดหวังนี้ ได้ข้อสรุปว่า ในช่วง 9 ปีย้อนหลัง ความแปรปรวนของผลตอบแทนหุ้นส่วนเกินที่ไม่ได้คาดหวัง ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ได้รับผลกระทบจากความแปรปรวนของข่าวการเปลี่ยนแปลงของกระแสเงินสด (ซึ่งแทนด้วยอัตราส่วนกำไรต่อส่วนของผู้ถือหุ้น) มากกว่าความแปรปรวนของผลตอบแทนที่คาดหวังถึงประมาณ 3-4 เท่า นอกจากนี้เงื่อนไขต่างๆ ที่ได้กล่าวไว้เบื้องต้น มีส่วนในการกำหนดความแปรปรวนของผลตอบแทนหุ้นส่วนเกิน ที่ไม่ได้คาดหวัง โดยในช่วงที่เศรษฐกิจมีความผันผวนความแปรปรวนดังกล่าว จะมีค่าน้อยกว่าอย่างชัดเจนเมื่อเทียบกับช่วงที่เศรษฐกิจมีการเจริญเติบโต ส่วนเรื่องปริมาณของข้อมูลข่าวสาร และการให้ความสำคัญของนักลงทุนส่งผลกระทบกับความแปรปรวนปรวน ของผลตอบแทนส่วนเกินที่ไม่ได้คาดหวังไปในทางเดียวกัน กล่าวคือ บริษัทที่มีปริมาณข้อมูลข่าวสารมากและ/หรือนักลงทุนให้ความสำคัญ จะมีผลตอบแทนส่วนเกินที่ไม่ได้คาดหวังน้อยกว่า บริษัทที่มีปริมาณข้อมูลข่าวสารน้อยและนักลงทุนไม่ให้ความสำคัญ ดังนั้นอาจสรุปได้ว่าความแปรปรวนของผลตอบแทนส่วนเกิน ที่ไม่ได้คาดหวังสามารถอธิบายได้ด้วยปัจจัย 3 ประการคือ สภาวะเศรษฐกิจ ปริมาณของข้อมูลข่าวสาร และการให้ความสำคัญนักลงทุนในตลาด
DOI: 10.14457/cu.the.2002.428
title: การเปรียบเทียบอำนาจการทดสอบของตัวสถิติทดสอบความเท่ากันของสัมประสิทธิ์การแปรผัน

description: เปรียบเทียบอำนาจการทดสอบของตัวสถิติทดสอบความเท่ากันของสัมประสิทธิ์การแปรผันของประชากรสองกลุ่ม ตัวสถิติทดสอบ 4 ตัว คือ ตัวสถิติทดสอบอัตราส่วนความควรจะเป็น ตัวสถิติทดสอบเบนเนตดัดแปลง ตัวสถิติทดสอบสกอร์ และตัวสถิติทดสอบเชิงเส้นกำกับดัดแปลง โดยพิจารณาจากความสามารถในการควบคุมความน่าจะเป็นของความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 และอำนาจการทดสอบ เมื่อประชากรทั้งสองกลุ่มมีการแจกแจงแบบเดียวกัน ได้แก่ การแจกแจงแบบปกติ แกมมา และเบตา ขนาดตัวอย่าง เท่ากับ 5 10 15 20 30 40 50 70 และ 100 โดยที่สัมประสิทธิ์การแปรผันอยู่ในช่วง 0.05 ถึง 3.00 และระดับอัตราส่วนของสัมประสิทธิ์การแปรผัน 12 ระดับ ณ ระดับนัยสำคัญ 0.01 0.05 และ 0.10 ในการวิจัยครั้งนี้ใช้เทคนิคการจำลองแบบมอนติคาร์โล และทำการจำลอง 2,000 รอบ ในแต่ละสถานการณ์ ผลสรุปของการวิจัยมีดังนี้ กรณีประชากรมีการแจกแจงแบบปกติ ตัวสถิติทดสอบทั้ง 4 ตัว สามารถควบคุมความน่าจะเป็นของความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้ ในทุกระดับของสัมประสิทธิ์การแปรผันที่ศึกษา [0.05, 3.00] และทุกขนาดตัวอย่าง ยกเว้น ตัวสถิติทดสอบอัตราส่วนความควรจะเป็น เมื่อขนาดตัวอย่างเท่ากับ 5 ไม่สามารถควบคุมความน่าจะเป็นของความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้ แต่เมื่อขนาดตัวอย่างอยู่ในช่วง [10, 15] และสัมประสิทธิ์การแปรผันอยู่ในช่วง [2.10, 3.00] สามารถควบคุมความน่าจะเป็นของความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้ กรณีประชากรมีการแจกแจงแบบแกมมา ตัวสถิติทดสอบทั้ง 4 ตัว สามารถควบคุมความน่าจะเป็นของความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้ ในทุกระดับของสัมประสิทธิ์การแปรผันที่ศึกษา [0.05, 3.00] และทุกขนาดตัวอย่าง ยกเว้น ตัวสถิติทดสอบอัตราส่วนความควรจะเป็น เมื่อขนาดตัวอย่างเล็ก [5, 15] และสัมประสิทธิ์การแปรผันอยู่ในช่วง [0.05, 0.50] ไม่สามารถควบคุมความน่าจะเป็นของความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้ กรณีประชากรมีการแจกแจงแบบเบตา ตัวสถิติทดสอบทั้ง 4 ตัว สามารถควบคุมความน่าจะเป็นของความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้ ในกรณีที่สัมประสิทธิ์การแปรผันอยู่ในช่วง [0.30, 3.00] และขนาดตัวอย่างอยู่ในช่วง [20, 100] ยกเว้น ตัวสถิติทดสอบอัตราส่วนความควรจะเป็น เมื่อขนาดตัวอย่างเล็ก [5, 15] และสัมประสิทธิ์การแปรผันอยู่ในช่วง [0.05, 0.55] ไม่สามารถควบคุมความน่าจะเป็นของความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้ กรณีประชากรมีการแจกแจงแบบปกติหรือแกมมา สัมประสิทธิ์การแปรผันอยู่ในช่วงที่ศึกษา [0.05, 3.00] และขนาดตัวอย่างอยู่ในช่วง [20, 100] ตัวสถิติทดสอบอัตราส่วนความควรจะเป็น มีอำนาจการทดสอบสูงสุด แต่เมื่อขนาดตัวอย่างเล็ก [5, 15] และสัมประสิทธิ์การแปรผันอยู่ในช่วง [0.30, 3.00] ตัวสถิติทดสอบเบนเนตดัดแปลง มีอำนาจการทดสอบสูงสุด อำนาจการทดสอบของตัวสถิติทดสอบทั้ง 4 ตัว แปรผันตามขนาดตัวอย่าง อัตราส่วนสัมประสิทธิ์การแปรผัน และระดับนัยสำคัญ อำนาจการทดสอบของตัวสถิติทดสอบทั้ง 4 ตัว จะใกล้เคียงกันมากขึ้นเมื่อขนาดตัวอย่าง หรืออัตราส่วนสัมประสิทธิ์การแปรผันมีค่ามากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2002.429
title: การศึกษาปัจจัยที่มีผลกระทบต่อความสามารถ ของกำไรทางบัญชีและมูลค่าตามบัญชี ในการใช้อธิบายราคาหลักทรัพย์หุ้นสามัญ ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

description: ศึกษาความสามารถของกำไรทางบัญชีและมูลค่าตามบัญชี ในการใช้อธิบายราคาหลักทรัพย์ตามระยะเวลาที่เปลี่ยนแปลง ตามการเปลี่ยนแปลงมาตรฐานการบัญชีและตามกลุ่มอุตสาหกรรม และศึกษาปัจจัยเฉพาะของธุรกิจ (Firm-specific Factors) และปัจจัยทางบัญชี (Accounting Factors) ที่มีผลกระทบทำให้มูลค่าตามบัญชี สามารถอธิบายราคาหลักทรัพย์ได้มากกว่ากำไรทางบัญชี และกำไรทางบัญชีสามารถอธิบายราคาหลักทรัพย์ ได้มากกว่ามูลค่าตามบัญชี โดยศึกษาข้อมูลงบการเงินและราคาหลักทรัพย์ของบริษัทจดทะเบียน ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยปี พ.ศ. 2527-2542 ทุกกลุ่มอุตสาหกรรม ยกเว้น ธนาคารธุรกิจเงินทุนและหลักทรัพย์ และธุรกิจประกันภัยและประกันชีวิต วิธีการศึกษาใช้วิธีวิเคราะห์สหสัมพันธ์ (Correlation Analysis) และการวิเคราะห์ความถดถอยแบบภาคตัดขวาง (Cross-sectional Regression Analysis) โดยประยุกต์ตัวแบบของ Feltham-Ohison (1995) ทั้งแบบรวม (Pooled) แบบแยกรายปี แบบแยกรายไตรมาศ และแยกตามกลุ่มอุตสาหกรรม ต่อจากนั้นใช้ปัจจัยเป็นเกณฑ์แยกกลุ่มตัวอย่าง เพื่อวิเคราะห์ความถดถอย ผลการวิเคราะห์ พิจารณาจากค่าสัมประสิทธิ์ของการตัดสินใจ (Adjusted R2) ค่าสัมประสิทธิ์ของการตัดสินใจส่วนเพิ่ม (Incremental R2) และระดับความมีนัยสำคัญของค่าสัมประสิทธิ์ (Beta) ของต้วแปรอิสระในตัวแบบต่างๆ การทดสอบทั้งหมดใช้ระดับนัยสำคัญ 0.05 และ 0.10 ผลการวิจัยพบว่า ความสามารถของกำไรทางบัญชีและมูลค่าตามบัญชีร่วมกัน ในการใช้อธิบายราคาหลักทรัพย์ลดลงตามระยะเวลฃา ไม่เพิ่มขึ้นตามการเปลี่ยนแปลงมาตรฐานการบัญชี และไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญในแต่ละกลุ่มอุตสาหกรรม ความสามารถส่วนเพิ่มของข้อมูลทางบัญชีทั้งสอง ไม่เปลี่ยนแปลงในการทดสอบทั้ง 3 เรื่องที่กล่าวข้างต้น โดยกำไรทางบัญชีสามารถอธิบายราคาหลักทรัพย์ ได้มากกว่ามูลค่าตามบัญชี ผลการศึกษาปัจจัยพบว่า รายการที่ไม่เกิดขึ้นเป็นประจำ ขาดทุนจากการดำเนินงานหลัก ขนาดของกิจการ รายการตีราคาสินทรัพย์ใหม่ ผลต่างจากอัตราแลกเปลี่ยน เป็นปัจจัยที่มีผลการะทบทำให้มูลค่าตามบัญชี สามารถอธิบายราคาหลักทรัพย์ได้มากกว่ากำไรทางบัญชี กำไรที่มีอัตราการเติบโตและระดับกำไรที่มีเสถียรภาพ เป็นปัจจัยที่มีผลกระทบทำให้กำไรทางบัญชี สามารถอธิบายราคาหลักทรัพย์ได้มากกว่ามูลค่าตามบัญชี ขณะที่การยึดหลักจับคู่ค่าใช้จ่ายกับรายได้ เป็นปัจจัยที่ทำให้มูลค่าตามบัญชีสามารถอธิบายราคาหลักทรัพย์ ได้มากกว่ากำไรทางบัญชี ตรงข้ามกับสมมุติฐาน ส่วนการลงทุนในสินทรัพย์ไม่มีตัวตนที่ไม่สามารถบันทึกบัญชี ไม่ใช่ปัจจัยที่ทำให้มูลค่าตามบัญชีสามารถอธิบายราคาหลักทรัพย์ ได้มากกว่ากำไรทางบัญชี ผลการวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหุ ปรากฏว่า ปัจจัยทั้งหมดสามารถอธิบายความสามารถส่วนเพิ่มของกำไรทางบัญชีได้มากกว่าความสามารถส่วนเพิ่มของมูลค่าตามบัญชี
DOI: 10.14457/cu.the.2002.430
title: การประมาณค่าองค์ประกอบความแปรปรวนของแผนแบบเชิงชั้น กรณีแผนแบบสมดุลอย่างสุ่ม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบการประมาณองค์ประกอบความแปรปรวนของแผนแบบเชิงชั้นสามชั้น กรณีแผนแบบสมดุลเชิงสุ่ม 2 วิธี คือ วิธีวิเคราะห์ความแปรปรวน (Analysis of Variance) และวิธีประมาณสามลำดับชั้น (Three-Stage Estimation) โดยที่แผนแบบเชิงชั้นสามชั้นมีตัวแบบ ดังนี้ Y[subscript ijkl] = micro + tau[subscript i] + beta[subscript j(i)] + alpha[subscript k(ij)] + epsilon[subscript ijkl], i = 1,...,a ; j = 1,...,b ; k = 1,...,c ; I = 1,...,n a แทนจำนวนระดับปัจจัยของปัจจัยแรก, b แทนจำนวนระดับปัจจัยของปัจจัยสอง, c แทนจำนวนระดับปัจจัยของปัจจัยสาม และ n แทนขนาดหน่วยทดลองที่ใช้ในแต่ละวิธีการทดลอง, Y[subscript ijk] คือ ค่าสังเกตที่ตัวอย่างย่อย n ในปัจจัยสามภายใต้ปัจจัยที่สอง ที่ระดับ j และภายใต้ปัจจัยแรกที่ระดับ i, micro คือ ค่าเฉลี่ยทั้งหมดในการทดลอง, tau[subscript i] คือ อิทธิพลของปัจจัยแรกที่ระดับ i, beta[subscript j(i)] คือ อิทธิพลของปัจจัยสอง ที่ระดับ j ภายใต้ในปัจจัยแรก ที่ระดับ i, alpha[subscript k(ij)] คือ อิทธิพลของปัจจัยสาม ที่ระดับ k ภายใต้ปัจจัยสอง ที่ระดับ j และภายใต้ในปัจจัยแรก ที่ระดับ i, epsilon[subscript ijk] คือ ความคลาดเคลื่อนสุ่มซึ่งเป็นตัวแปรสุ่มที่มีการแจกแจงแบบปกติและเป็นอิสระ มีค่าเฉลี่ย 0 และ ความแปรปรวน sigma[superscript 2][subscript tau], sigma[superscript 2][subscript beta], sigma[superscript 2][subscript alpha] และ sigma[superscript 2][subscript epsilon] ตามลำดับ โดยที่พารามิเตอร์ sigma[superscript 2][subscript tau], sigma[superscript 2][subscript beta], sigma[superscript 2][subscript alpha] และ sigma[superscript 2][subscript epsilon] เรียกว่า องค์ประกอบความแปรปรวน การวิจัยครั้งนี้ได้ทำการจำลองข้อมูลด้วยเทคนิคมอนติคาร์โลโดยใช้โปรแกรม S-plus 2000 และทำการเปรียบเทียบภายใต้สถานการณ์ทดลองที่กำหนดให้ระดับปัจจัยแรก (a) เท่ากับ 2, 3, 4 ระดับของปัจจัยที่สอง (b) เท่ากับ 2, 3, 4 ระดับปัจจัยที่สาม (c) เท่ากับ 2, 3, 4 และขนาดหน่วยทดลอง เท่ากับ 2, 3, 4 ที่ระดับค่าสัมประสิทธิ์การแปรผัน (CV = sd/micro *100) เท่ากับ 10%, 50% และ 90% ตามลำดับ โดยใช้เกณฑ์การเปรียบเทียบค่าประมาณจากวิธีการทั้งสองด้วยวิธีการหาค่าระยะทางยุคลิดเฉลี่ย ผลการวิจัยสรุปได้ว่า ในการศึกษาเปรียบเทียบไม่มีวิธีใดที่ให้ค่าระยะทางยุคลิดต่ำกว่าในทุกสถานการณ์ ดังนั้น ในการประมาณค่าองค์ประกอบความแปรปรวนของแผนแบบเชิงขั้น กรณีแผนแบบสมดุลอย่างสุ่ม สามารถเลือกใช้วิธีประมาณวิธีใดวิธีหนึ่งได้เป็นกรณีๆ ไป
DOI: 10.3886/e140001v2-101120
title: Gender Roles Produce Divergent Economic Expectations: Replication Files

description: This data repository includes the codes and sharable data to reproduce the figures and tables of the publication "Gender Roles Create Divergent Economic Expectations" (F. D'Acunto, U. Malmendier, and M. Weber) at the Proceedings of the National Academy of Sciences.
DOI: 10.14457/cu.the.2002.432
title: การประมาณค่าพารามิเตอร์สำหรับแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ปัจจัยคงที่ กรณีข้อมูลระยะยาว

description: ศึกษาและเปรียบเทียบการประมาณค่าพารามิเตอร์สำหรับปัจจัยคงที่ ในแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ 2 วิธี คือ วิธีภาวะน่าจะเป็นสูงสุด (Maximum Likahood Estimation) และวิธีกำลังสองน้อยที่สุด (Ordinary Least Squares Method) โดยข้อมูลที่นำมาวิเคราะห์เป็นข้อมูลระยะยาว ซึ่งสนใจศึกษากรณีที่ลักษณะของความคลาดเคลื่อนเป็นอิสระกัน การวิจัยครั้งนี้ได้จำลองข้อมูลด้วยเทคนิคมอนติคาร์โลโดยใช้โปรแกรม Visual Basic 6 การเปรียบเทียบกระทำภายใต้สถานการณ์ของจำนวนปัจจัยทดลอง ขนาดหน่วยทดลองที่ใช้ และจำนวนครั้งของการเก็บข้อมูล และได้จำลองข้อมูลในกรณีที่ a = 2, 3 และ 4 ; n = 3, 4 และ 5 โดยที่ t = 2, 4 และ 6 สำหรับเกณฑ์ที่นำมาใช้ในการเปรียบเทียบค่าประมาณจากวิธีการทั้งสองแบบนั้น ได้ใช้วิธีการหาค่าระยะทางยุคลิดเฉลี่ยเป็นเกณฑ์ในการเปรียบเทียบ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ในกรณีที่จำนวนปัจจัยการทดลอง ขนาดหน่วยการทดลองที่ใช้และจำนวนครั้งของการเก็บข้อมูลมีค่าน้อย การประมาณค่าพารามิเตอร์ด้วยวิธีกำลังสองน้อยที่สุด ให้ค่าระยะทางยุคลิดเฉลี่ยใกล้เคียงกับการประมาณค่าพารามิเตอร์ด้วยวิธีภาวะ น่าจะเป็นสูงสุด ส่วนในกรณีที่จำนวนปัจจัยทดลอง ขนาดหน่วยทดลองที่ใช้และจำนวนครั้งของการเก็บข้อมูลมีค่ามาก การประมาณค่าพารามิเตอร์ด้วยวิธีกำลังสองน้อยที่สุด ให้ค่าระยะทางยุคลิดเฉลี่ยสูงกว่า การประมาณค่าพารามิเตอร์ด้วยวิธีภาวะน่าจะเป็นสูงสุด นั่นคือการประมาณค่าพารามิเตอร์ของตัวแบบปัจจัยคงที่ สำหรับแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ กรณีข้อมูลระยะยาวและมีลักษณะความคลาดเคลื่อนเป็นอิสระกันด้วยวิธีภาวะน่าจะ เป็นสูงสุด จะให้ค่าประมาณโดยส่วนใหญ่ดีกว่าการประมาณด้วยวิธีกำลังสองน้อยที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2002.433
title: การทดสอบทฤษฎีลำดับขั้นในการจัดหาเงินทุนของโครงสร้างเงินทุน : การศึกษาของประเทศไทย

description: ทดสอบทฤษฎีลำดับขั้นในการจัดหาเงินทุนของโครงสร้างเงินทุน ของบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย 275 บริษัท ในช่วงปี พ.ศ. 2535-2544 โดยการศึกษาแบ่งออกเป็นการทดสอบเชิงประจักษ์ โดยใช้วิธีการทางเศรษฐมิติในการทดสอบทฤษฎีลำดับขั้น ในการจัดหาเงินทุนจากข้อมูลงบการเงิน และการสำรวจโดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือ ในการสอบถามผู้บริหารเกี่ยวกับการจัดหาเงินทุนของกิจการ จากการศึกษาเชิงประจักษ์พบว่า กิจการในประเทศไทยมีลักษณะการจัดหาเงินทุน ตามทฤษฎีลำดับขั้นในการจัดหาเงินทุน เมื่อกิจการต้องการเงินลงทุน กิจการเลือกใช้เงินทุนจากแหล่งเงินทุนภายในก่อนจากกำไรสะสม และถ้ามีความต้องการเงินทุนจากแหล่งเงินทุนภายนอก กิจการจะมีการก่อหนี้สินเพิ่มขึ้น มากกว่าการออกหุ้นทุน โดยมีลักษณะการจัดหาเงินทุนตามลำดับขั้นอย่างชัดเจน ในกิจการที่เผชิญปัญหาการเลือกแหล่งเงินทุนที่เหมาะสม ผลสำรวจจากแบบสอบถามพบว่า ลักษณะของกิจการในประเทศไทยและทัศนคติของผู้บริหารนั้น มีแนวทางเดียวกับทฤษฎีลำดับขั้นในการจัดหาเงินทุน คือมีการเลือกใช้เครื่องมือในการจัดหาเงินทุน จากแหล่งเงินทุนภายใน หนี้สินจากการกู้ยืมจากธนาคาร หนี้สินกู้ยืมระยะยาว และการออกหุ้นสามัญใหม่ ตามลำดับ จากศึกษาโดยรวมพบว่า ผลการศึกษาจากวิธีการศึกษาที่แตกต่างกันนั้นให้ผลที่สอดคล้องกัน คือ ประเทศไทยมีการจัดหาเงินทุนแบบเดี่ยวกับ ทฤษฎีลำดับขั้นในการจัดหาเงินทุน ซึ่งเรียงลำดับแหล่งเงินทุนดังนี้ เงินทุนภายใน หนี้สิน และส่วนของเจ้าของ
DOI: 10.14457/cu.the.2002.434
title: ผลกระทบของการออกใบสำคัญแสดงสิทธิ์การซื้อหุ้นต่อมูลค่าของผู้ถือหุ้นสามัญ : การศึกษาจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

description: การวิจัยนี้ใช้วิธีการศึกษาเหตุการณ์เพื่อศึกษาผลกระทบจากการออกวอร์แรนท์ ที่มีผลต่อมูลค่าของผู้ถือหุ้นอ้างอิงโดยใช้ข้อมูลของการซื้อขายหลักทรัพย์ และการออกวอร์แรนท์ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยระหว่างปี พ.ศ. 1995 ถึง ปี ค.ศ. 2002 พบว่าผลของการคำนวณหาผลตอบแทนส่วนเกินของราคาหุ้นสามัญอ้างอิงที่คัดเฉพาะ ตัวอย่างที่เป็นการออกวอร์แรนท์อย่างเดียวด้วยเหตุผลเพื่อตัดผลอันอาจเบี่ยง เบนไปโดยจากปัจจัยอื่น ผลลัพธ์ที่เป็นได้หลักฐานชี้ให้เห็นว่าการออกวอร์แรนท์มีผลกระทบทำให้มูลค่า ของผู้ถือหุ้นเปลี่ยนไปในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยอย่างมีนัยสำคัญ โดยที่ผลกระทบจากการออกวอร์แรนท์นั้นทำให้มูลค่าของผู้ถือหุ้นเพิ่มขึ้นใน ระยะสั้นอันเนื่องมาจาก Over Shooting สำหรับในระยะยาวแล้วการออกวอร์แรนท์นั้นทำให้มูลค่าของผู้ถือหุ้นลดลงอัน เนื่องมาจากการปรับสัดส่วนของนักลงทุนเพื่อย้ายการลงทุนจากหุ้นสามัญอ้างอิง ไปสู่การลงทุนในวอร์แรนท์โดยมีอิทธิพลของปัจจัยเสี่ยงและปัจจัยสภาพคล่อง ส่วนลำดับของการออกวอร์แรนท์นั้นไม่เกี่ยวข้องต่อผลกระทบแต่อย่างใด ผลของการวิจัยนี้ซึ่งสามารถนำไปพิสูจน์เพื่อศึกษาในเรื่องของการถ่ายโอน มูลค่าของผู้ถือหุ้นไปสู่ผู้ถือแรนท์ได้ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2002.435
title: การเปรียบเทียบวิธีการตรวจสอบค่าผิดปกติในการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้น

description: ศึกษาเปรียบเทียบความสามารถของวิธีการตรวจสอบค่าผิดปกติ ในการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้น เมื่อค่าผิดปกติเกิดที่ตัวแปรตาม ซึ่งศึกษาวิธีการตรวจสอบค่าผิดปกติ 4 วิธีคือ การทดสอบของ Kianifard and Swallow ได้แก่ Sequential Recursive Method (SRM) และ Modified Recursive Method (MRM) การทดสอบของ S.R. Paul & Karen Y. Fung (PK) และการทดสอบของ Daniel Pena & Victor Yohai (PY) โดยกระทำภายใต้เงื่อนไขของการแจกแจงของความคลาดเคลื่อนสุ่ม 2 กรณีคือ กรณีไม่มีค่าผิดปกติซึ่งความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงปกติ และกรณีมีค่าผิดปกติเกิดขึ้นซึ่งความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงปกติปลอมปน (โดยศึกษาการแจกแจงปกติปลอมปนในตำแหน่งและการแจกแจงปกติปลอมปนในสเกล) ที่สัดส่วนการปลอมปนของความคลาดเคลื่อน 3 ระดับ คือ 0.05, 0.10 และ 0.15 ระดับค่าผิดปกติ 3 ระดับ คือ ระดับเล็กน้อย ระดับปานกลางและระดับรุนแรง จำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 1 และ 3 ระดับขนาดตัวอย่าง 7 ระดับ คือ 20, 30, 40, 50, 60, 80 และ 100 ที่ระดับนัยสำคัญ 3 ระดับ คือ 0.01, 0.05 และ 0.10 ข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้จากการจำลองด้วยวิธีมอนติคาร์โล และกระทำซ้ำๆ กัน 500 ครั้ง ในแต่ละสถานการณ์ที่กำหนด ซึ่งการเปรียบเทียบจะใช้ค่าความน่าจะเป็นของความถูกต้องของการตรวจสอบ เป็นเครื่องมือวัดหรือมาตรวัด ดังนี้ ความน่าจะเป็นที่ตรวจถูกต้อง เมื่อข้อมูลไม่มีค่าผิดปกติ (P1) ความน่าจะเป็นที่ตรวจผิดพลาด เมื่อข้อมูลไม่มีค่าผิดปกติ (P2) ความน่าจะเป็นที่ตรวจถูกต้อง เมื่อข้อมูลมีค่าผิดปกติ (P3) ความน่าจะเป็นที่ตรวจผิดพลาด เมื่อข้อมูลมีค่าผิดปกติ (P4) และค่าเปอร์เซ็นต์รวมของการตรวจสอบถูกต้อง (TP%) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ พิจารณาค่าเปอร์เซ็นต์รวมของการตรวจสอบถูกต้อง (TP%) ซึ่งได้มาจากการคำนวณค่า P1, P2, P3 และ P4 จากการศึกษาทดลองในสถานการณ์ต่างๆ สรุปได้ 2 กรณีดังนี้ 1) กรณีความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงปกติปลอมปนในตำแหน่ง สรุปได้ดังนี้ กรณีสัดส่วนการปลอมปนระดับต่ำ (0.05) ตัวสถิติทดสอบ MRM มีค่า TP% สูงสุด ที่ขนาดตัวอย่างเท่ากับ 20 ทุกจำนวนตัวแปรอิสระและทุกระดับนัยสำคัญ รองลงมาคือ SRM, PK และ PY ตามลำดับ เมื่อจำนวนขนาดตัวอย่างเพิ่มขึ้นตัวสถิติทดสอบ SRM จะมีค่า TP% สูงสุด รองลงมาคือ PK, PY และ MRM ตามลำดับ กรณีสัดส่วนการปลอมปนระดับปานกลางถึงสูง (0.10-0.15) ตัวสถิติทดสอบ PY มีค่า TP% สูงสุด ที่ทุกระดับขนาดตัวอย่าง ทุกจำนวนตัวแปรอิสระและทุกระดับนัยสำคัญ รองลงมาคือ SRM, PK และ MRM ตามลำดับ 2) กรณีความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงปกติปลอมปนในสเกล สรุปได้ดังนี้ กรณีสัดส่วนการปลอมปนระดับต่ำ (0.05) เหมือนผลสรุปใน กรณีความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงปกติปลอมปนในตำแหน่ง ที่สัดส่วนการปลอมปนเท่ากับ 0.05 กรณีสัดส่วนการปลอมปนระดับปานกลางถึงสูง (0.10-0.15) ตัวสถิติทดสอบ SRM มีค่า TP% สูงสุดที่ทุกระดับขนาดตัวอย่าง ทุกจำนวนตัวแปรอิสระและทุกระดับนัยสำคัญ รองลงมาคือ PK, PY และ MRM ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2002.436
title: การเปรียบเทียบวิธีการทดสอบความเป็นอิสระระหว่างตัวแปร 2 ตัวแปร ที่มีการแจกแจงหหุนาม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบวิธีการทดสอบความเป็นอิสระ ระหว่างตัวแปร 2 ตัวแปร เมื่อตัวแปรมีการแจกแจงพหุนามและอยู่ในตารางการณ์จร 2 ทาง ซึ่งการทดสอบที่ใช้ในการเปรียบเทียบมี 3 วิธี คือ วิธีการทดสอบไคกำลังสองเพียร์สัน(CP) วิธีการทดสอบด้วยอัตราส่วนควรจะเป็น(MLR) และวิธีการมอนติคาร์โล (MC) ซึ่งเป็นวิธีการที่ถูกเสนอขึ้นมาใหม่ โดยที่วิธีการมอนติคาร์โลได้จากการแจกแจงของตัวอย่างที่ต้องการทดสอบโดย อาศัยตัวสถิติอัตราส่วนควรจะเป็นเพื่อคำนวณค่า p-value ในการทดสอบความเป็นอิสระระหว่าง 2 ตัวแปร สมมติฐานในการทดสอบ คือ Ho : Pij = Pi.P.j เทียบกับ H1 : Pij # Pi.P.j ภายใต้ฟังก์ชันควรจะเป็นสูงสุดของการแจกแจงพหุนาม (multinomial distribution) ค่า p-value จากวิธีการมอนติคาร์โลคำนวณได้จาก P-value = จำนวน (lambda * &lt;= lambda) / N เมื่อ lambda แทนค่าตัวสถิติอัตราส่วนควรจะเป็นภายใต้สมมติฐานว่าง lambda* แทนค่าตัวสถิติอัตราส่วนควรจะเป็นของชุดข้อมูลที่สร้างโดยวิธีมอนติคาร์โล และ N แทนจำนวนรอบที่กระทำซ้ำโดยวิธีมอนติคาร์โล เกณฑ์ที่ใช้ในการเปรียบเทียบวิธีการทดสอบทั้งสามวิธีจะพิจารณาจากความสามารถ ในการควบคุมความน่าจะเป็นของความผิดพลาดประเภทที่ 1 และอำนาจการทดสอบ ซึ่งในการวิจัยครั้งนี้ได้ทำการจำลองข้อมูลจากเทคนิคมอนติคาร์โลด้วยโปรแกรม S-PLUS 2000 ทำการทดลองซ้ำ 500 ครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งมีการสร้างชุดข้อมูลโดยวิธีการมอนติคาร์โลเท่ากับ 300 ครั้งเพื่อคำนวณค่า p-value ตามสูตรข้างบน และสามารถสรุปผลการวิจัยได้ดังนี้ 1. ความสามารถในการควบคุมความน่าจะเป็นของความผิดพลาดประเภทที่ 1 วิธีการทดสอบความเป็นอิสระระหว่าง 2 ตัวแปร วิธีการทดสอบทั้ง 3 วิธี สามารถควบคุมความน่าจะเป็นของความผิดพลาดประเภทที่ 1 ได้ทุกวิธี 2. อำนาจการทดสอบ โดยทั่วไปวิธีการมอนติคาร์โลจะให้อำนาจการทดสอบสูงที่สุด รองลงมาคือวิธีการทดสอบด้วยอัตราส่วนควรจะเป็น ส่วนวิธีการทดสอบไคกำลังสองเพียร์สันมีอำนาจการทดสอบต่ำสุด กรณีที่รูปแบบของตารางการณ์จรเป็นแบบจัตุรัสวิธีการทดสอบทั้ง 3 วิธีจะให้อำนาจการทดสอบใกล้เคียงกัน แต่ในกรณีที่รูปแบบของตารางการณ์จรไม่เป็นจัตุรัส กล่าวคือ จำนวนแถวกับสดมภ์ไม่เท่ากัน อำนาจการทดสอบมีแนวโน้มลดลงเมื่อความแตกต่างระหว่างแถวกับสดมภ์เพิ่มขึ้น อำนาจการทดสอบของวิธีการทดสอบทั้ง 3 วิธี แปรผันตามขนาดตัวอย่าง ระดับความสัมพันธ์ของข้อมูล และระดับนัยสำคัญ โดยเรียงลำดับจากมากไปน้อย ตามลำดับ