DOI: 10.17026/dans-zc7-4xvq
title: Haarlem, Spaarndamseweg 74-76, Gemeente Haarlem (NH.). Een Archeologisch Bureauonderzoek.
title: 2020-04/10

description: &lt;p&gt;Er is een archeologisch bureauonderzoek uitgevoerd voor een plangebied aan de Spaarndamseweg 74-76 te Haarlem. De aanleiding voor het onderzoek is de ontwikkeling van woningbouw. De geplande ontwikkelingen zullen bestaan uit de sloop van de huidige bebouwing en de bouw van een woongebouw met een hoogte van 30 meter. Ook wordt een kelder ingegraven met een diepte van 5 meter beneden het maaiveld. Het plangebied is circa 2.040 m2 groot en zal vrijwel geheel worden bebouwd. Binnen het geldende bestemmingsplan, Spaarndamseweg e.o., ligt het plangebied voor het grootste deel in een zone met waarde archeologie 4 (archeologisch onderzoek noodzakelijk bij oppervlakten groter dan 2.500 m2 en dieper dan 30 centimeter). Een strook aan de zuidzijde van het plangebied, ter grootte van circa 340 m2, ligt echter in een zone met waarde archeologie 2 (archeologisch onderzoek noodzakelijk bij oppervlakten groter dan 50 m2 en dieper dan 30 centimeter). Indien in een plangebied meerdere waardes gelden wordt gewoonlijk voor het hele plangebied de kleinste vrijstelling aangehouden. Mede gezien de forse diepte van de bodemingrepen is het deel van het plangebied dat binnen de vrijstellingsnorm ligt dan ook meegenomen in dit bureauonderzoek. Het plangebied ligt aan de oostelijke rand van de strandwal langs de veenrivier het Spaarne. Omstreeks 2750 vC ontstond door ophoping van sediment het huidige kustlandschap, bestaande uit duinen en strandwallen. Op de hogere en droge strandwallen was bewoning mogelijk. Ten westen van het duinlandschap ontstond een nat veengebied. Gedurende droge perioden kon er vanaf de strandwallen en duinen, duinzand worden afgezet, waardoor het leefbaar oppervlak groter werd. Tijdens nattere periodes kon het Spaarne echter buiten zijn oevers treden, waardoor de rivier zich kon verleggen met het gevolg dat er delen van het omliggende landschap zijn weggespoeld. Langs de flanken van de rivier werd bij het buiten de oevers treden van de rivier fijn sediment (klei) afgezet. Boorgegevens uit de omgeving (circa 100 meter ten noorden van het plangebied) tonen aan dat vanaf 1,25 meter onder het maaiveld er sprake is van een circa 0,75 meter dikke kleilaag. Onder deze kleilaag is sprake van een afwisseling van veen en zand tot 5,2 meter diep. In deze zandlagen, hoogstwaarschijnlijk bestaande uit strandafzettingen, kunnen nog archeologische resten bewaard zijn gebleven, omdat deze zijn afgedekt door een laag veen (en daardoor mogelijk niet zijn geërodeerd). Op basis van historische kaarten zijn er geen directe aanwijzingen voor bebouwing in het plangebied vanaf de 16e eeuw. In de 19e eeuw werd het in gebruik genomen door de boomkwekerij van de firma J.D. Zocher. Pas met de liquidatie van de firma in het begin van de 20e eeuw raakte het plangebied bebouwd. Vlak ten zuiden zijn vondsten gedaan uit de nieuwe tijd (runderschedels, tinnen lepel, roodbakkend aardewerk). Deze vondsten zijn mogelijk afkomstig uit aanplempingslagen langs het Spaarne. Oudere archeologische resten zijn in het plangebied en in de nabije omgeving niet bekend.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Selectie-advies door KNA-archeoloog J.S. van der Heul MA Uit het bureauonderzoek blijkt dat er een hoge kans is op archeologische resten uit de nieuwe tijd en een lage kans op oudere resten. Omdat de bodemverstorende ingrepen tot een diepte van 5 meter onder het maaiveld reiken dreigen deze resten te worden vernietigd. Geadviseerd wordt om vervolgonderzoek uit te voeren in het plangebied in de vorm van een verkennend booronderzoek. Het verkennende booronderzoek dient de gaafheid en opbouw van de bodem te bepalen en uitsluitsel te geven over de aanwezigheid en diepte van mogelijke archeologische resten en niveaus.&lt;/p&gt;
description: &lt;p&gt;2020-04/10&lt;/p&gt;