cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2011.1021
title: การนำเเสนอรูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีสำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 - 6

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพและปัญหาในการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 - 6 ด้านการจัดการเรียนรู้ตามสาระดนตรี และด้านการวัดและประเมินผลดนตรี 2) เพื่อศึกษาสาระดนตรี ทักษะดนตรีที่เป็นปัญหาในการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีของครู และสาระดนตรีที่ครูต้องการอบรมเพิ่มเติม โดยจำแนกตามสาขาวิชาเอกที่จบการศึกษา 3) เพื่อนำเสนอรูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรี ที่เหมาะสมกับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 - 6 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ ครูสอนดนตรีระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 - 6 โรงเรียนในเขตกรุงเทพมหานคร 3 สังกัด จำนวน 132 โรงเรียนและผู้ทรงคุณวุฒิด้านดนตรีศึกษา 2 ท่าน และครูที่สอนดนตรีที่คัดเลือกให้เป็นตัวแทนแต่ละสังกัดโรงเรียนจำนวน 9 โรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ จากแบบสอบถามจำนวน 132 ฉบับ ได้รับแบบสอบถามคืนมาจำนวน 111 ฉบับคิดเป็นร้อยละ 84.09 วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน นำผลที่ได้จากแบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และทฤษฎีทางดนตรีศึกษามาสังเคราะห์และพัฒนาเป็นรูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีที่เหมาะสมสำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 - 6 ผลการวิจัยพบว่า 1) ครูส่วนใหญ่มีการจัดการเรียนรู้ตามสาระดนตรีโดยรวมอยู่ในระดับมาก (M = 3.84, S.D. = 1.02) สอนสาระดนตรีโดยคำนึงถึงความต่อเนื่องสัมพันธ์กันจากง่ายไปหายาก เน้นการปฏิบัติทักษะการฟังและการร้อง ครูสอนดนตรีส่วนใหญ่มีการวัดและประเมินผลครบทุกด้านทั้งเนื้อหาดนตรี ทักษะดนตรี และเจตคติดนตรี ระดับของปัญหาการวัดและประเมินผลดนตรีอยู่ในระดับน้อย (M = 2.07, S.D. = 1.52) แต่ในส่วนของทักษะดนตรีมีปัญหาในการวัดและประเมินผลมากที่สุด 2) เนื้อหาดนตรีที่เป็นปัญหาในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้มากที่สุดคือ องค์ประกอบดนตรีและศัพท์สังคีต ส่วนทักษะดนตรีที่เป็นปัญหาในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้มากที่สุดคือ ทักษะการร้องประสานเสียง เหมือนกันทั้งครูที่จบสาขาดนตรีและสาขาอื่น ๆ และเนื้อหาที่ครู ที่จบสาขาดนตรีต้องการอบรมมากที่สุดคือ การพัฒนาการสอนทักษะดนตรีในชั้นเรียน ส่วนครูที่จบสาขา อื่น ๆ มีความต้องการอบรมในเรื่องการสร้างสื่อการเรียนการสอนดนตรีมากที่สุด และ 3) รูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีสำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 - 6 มีหลักการสำคัญ คือ ครูควรจัดการเรียนรู้โดยเน้นให้ผู้เรียนปฏิบัติทักษะดนตรีเป็นหลัก สอดแทรกเนื้อหาสาระดนตรีประกอบเข้าไป ศึกษาเจตคติของผู้เรียนควบคู่ไปด้วย ไม่ควรมุ่งบรรยายอย่างเดียว ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางมีความครบถ้วนตามหลักทฤษฎีการศึกษาสาระดนตรี ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับการบริหารเวลา และการบริหารหลักสูตรของแต่ละโรงเรียน และในอนาคตควรเพิ่มสาระดนตรีอาเซียนเข้าไปในการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 - 6 ด้วย ควรจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีจำนวน 2 คาบต่อสัปดาห์ (60 นาที/คาบ) ในส่วนของการวัดและประเมินผล ควรมีการวัดและประเมินผลเจตคติดนตรีไม่น้อยไปกว่าเนื้อหาดนตรีและทักษะดนตรี นอกจากนี้จำเป็นต้องคำนึงถึงเกณฑ์และคุณภาพในการและประเมินผลด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2011.1022
title: การวิเคราะห์องค์ประกอบ ระดับ และตัวแปรที่สัมพันธ์กับความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยของครู

description: งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบของความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยของครู 2) เพื่อวิเคราะห์ระดับของความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยของครู 3) เพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยของครูที่มีภูมิหลังแตกต่างกัน และ 4) เพื่อศึกษาตัวแปรที่สัมพันธ์กับความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยของครู กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน สำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร และสำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษาในกรุงเทพมหานคร จำนวน 785 คน เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถามความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัย มีช่วงพิสัยค่าความเที่ยงตั้งแต่ 0.88-0.96 การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติบรรยาย t-test, F-test, การวิเคราะห์โมเดลการวัดด้วยโปรแกรม LISREL และวิเคราะห์เชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา (content analysis)ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) องค์ประกอบของความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยของครู ได้แก่ (1) ทัศนะต่อการวิจัยด้านความเข้าใจในกระบวนการวิจัย การใช้ผล และการเสริมสร้างองค์กรการเรียนรู้ และ (2) พฤติกรรมการทำวิจัยด้านการอ่านและการใช้ การทำวิจัย และการสะท้อนผลวิจัย ผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน (CFA) ของโมเดลการวัดความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยของครูพบว่า โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ พิจารณาจากค่าสถิติในการทดสอบไคสแควร์ (Chi-square) มีค่าเท่ากับ 0.96, p= 0.916 ที่องศาอิสระเท่ากับ 4 มีค่า GFI เท่ากับ 1.000 มีค่า AGFI เท่ากับ 1.000 และมีค่า RMR เท่ากับ 0.001 2) โดยภาพรวมครูมีความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยในระดับสูง (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.87) เมื่อกำหนดจุดตัดด้วยวิธีการกลุ่มรู้ชัดออกเป็น 3 กลุ่ม พบว่าครูประมาณ 52.00% มีความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยระดับปานกลาง ส่วนครูที่มีระดับความยึดมั่นผูกพันระดับต่ำ และระดับสูง มีประมาณ 24.22% และ 23.78% ตามลำดับ 3) ครูสังกัด กทม. มีความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยมากกว่า ครูสังกัด สพฐ. สช. และสกอ. และครูอนุบาลและประถมศึกษามีความยึดมั่นผูกพันมากกว่าครูมัธยมศึกษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4) ผลการวิจัยโดยใช้ข้อมูลจากการสัมภาษณ์พบว่าตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยของครู ได้แก่ ความเข้าใจเกี่ยวกับการบูรณาการสอนและการวิจัย ความมุ่งมั่นทำวิจัยเพื่อผู้เรียน และความเชื่อมั่นศรัทธาในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ โดยกลุ่มครูที่มีลักษณะเหล่านี้สูงมีแนวโน้มที่จะยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยสูงกว่ากลุ่มอื่น ส่วนตัวแปรที่เป็นอุปสรรคต่อความยึดมั่นผูกพันกับการวิจัยของครู คือ ปริมาณงานของครูในชีวิตประจำวัน และการขาดความรู้ในการทำวิจัยในชั้นเรียน
DOI: 10.14457/cu.the.2011.1023
title: การแยกไอออนผสมของแทนทาลัมและไนโอเบียมด้วยเยื่อแผ่นเหลวที่พยุงด้วยเส้นใยกลวง

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการแยกไอออนแทนทาลัมและไนโอเบียมจากสารละลายป้อนสังเคราะห์ด้วยเยื่อแผ่นเหลวที่พยุงด้วยเส้นใยกลวง ลักษณะการไหลของสารละลายป้อนและสารละลายนำกลับเป็นแบบไหลสวนทางกันและมีอัตราการไหลเท่ากัน คือ 100 มิลลิลิตรต่อนาที ชนิดของสารสกัดที่ศึกษา คือ TBP และ Aliquat 336 ปัจจัยอื่นๆ ได้แก่ ความเข้มข้นของกรดไฮโดรฟลูออริกในสารละลายป้อน ความเข้มข้นของสารสกัด ชนิดและความเข้มข้นของสารละลายนำกลับ และความเข้มข้นเริ่มต้นของไอออนแทนทาลัมและไนโอเบียมในสารละลายป้อน จากผลการทดลองพบว่าสามารถเลือกสกัดไอออนแทนทาลัมจากไอออนไนโอเบียมได้ โดยใช้ Aliquat 336 ความเข้มข้น 3% โดยปริมาตร และความเข้มข้นของกรดไฮโดรฟลูออริกในสารละลายป้อนเท่ากับ 0.3 โมลต่อลิตร ร้อยละการสกัดไอออนแทนทาลัมสูงสุด คือ 78 สำหรับการนำกลับไอออนแทนทาลัมใช้สารละลายโซเดียมเปอร์คลอเรต ความเข้มข้น 0.2 โมลต่อลิตร ร้อยละการนำกลับไอออนแทนทาลัมเท่ากับ 67 การเพิ่มความเข้มข้นเริ่มต้นของไอออนแทนทาลัมและไนโอเบียมในสารละลายป้อนในช่วง 10-90 มิลลิกรัมต่อลิตร ไม่มีผลต่อร้อยละการสกัดและการนำกลับ ค่าสัมประสิทธิ์การถ่ายเทมวลของไอออนแทนทาลัมในสารละลายป้อน (k [subscript i]) และค่าสัมประสิทธิ์การถ่ายเทมวลของไอออนเชิงซ้อนของแทนทาลัมในเยื่อแผ่นเหลว (k [subscript m]) เท่ากับ 1.19 × 10⁻⁵ และ 1.44 × 10⁻⁷ เซนติเมตรต่อวินาที ตามลำดับ ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าขั้นตอนควบคุมอัตราการถ่ายเทมวล คือ การแพร่ซึมของไอออนสารประกอบเชิงซ้อนของแทนทาลัมและ Aliquat 336 ผ่านชั้นของสารละลายเยื่อแผ่นเหลว นอกจากนี้สามารถใช้แบบจำลองการถ่ายเทมวลคำนวณความเข้มข้นของไอออนแทนทาลัมในสารละลายป้อนที่เวลาต่างๆ เพื่อหาเวลาในการสกัดไอออนแทนทาลัมได้ พบว่าค่าที่คำนวณได้จากแบบจำลองสอดคล้องกับผลการทดลองเมื่อความเข้มข้นของสารสกัด Aliquat 336 ต่ำกว่า 4% โดยปริมาตร
DOI: 10.14457/cu.the.2011.1024
title: การออกแบบกิจกรรมศิลปะเพื่อเสริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุในแต่ละช่วงวัย

description: งานวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการออกแบบกิจกรรมศิลปะเพื่อเสริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุในแต่ละช่วงวัย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ ผู้สูงอายุที่พักอาศัยในศูนย์พัฒนาการจัดสวัสดิการผู้สูงอายุบ้านบางแค จำนวน 37 คน แบ่งผู้สูงอายุออกเป็น 4 ช่วงวัย ได้แก่ 1) ผู้สูงอายุ อายุ 60-69 ปี 2) ผู้สูงอายุ อายุ 70-79 ปี 3) ผู้สูงอายุ อายุ 80-89 ปี และ 4) ผู้สูงอายุ อายุ 90-99 ปี ระยะเวลา ในการทดลอง 5 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แผนการจัดกิจกรรมศิลปะเพื่อเสริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุในแต่ละช่วงวัย จำนวน 17 แผน ซึ่งพัฒนามาจากทฤษฏีกระบวนการทำงานศิลปะของ John A. Michael ทฤษฏีการเห็นคุณค่าในตนเองของ Coopersmith แบบวัดการเห็นคุณค่าในตนเอง แบบสังเกตพฤติกรรม และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่า (t-test) ผลการวิจัยพบว่า ระดับการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุ ทุกช่วงวัยหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 สรุปว่ากิจกรรมศิลปะเพื่อเสเริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองสามารถนำไปใช้เพื่อเป็นประโยชน์ในการเสริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุ ข้อเสนอแนะจากงานวิจัย การจัดกิจกรรมศิลปะเพื่อเสริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองให้ได้ดีนั้น ผู้สอนจำเป็นต้องมีพื้นฐานความรู้ความเข้าใจ ในเรื่องของศิลปะ การเห็นคุณค่าในตนเอง รวมถึงสมรรถภาพของผู้สูงอายุในแต่ละช่วงวัย เพื่อให้สามารถสร้างกิจกรรมที่เหมาะสม สอดคล้องกับความสนใจของผู้สูงอายุ บรรยากาศขณะปฏิบัติกิจกรรมศิลปะควรมีความสนุกสนานและเป็นกันเอง ทั้งต่อผู้สอนกับผู้สูงอายุ หรือผู้สูงอายุภายในกลุ่มเอง เพราะจะทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกผ่อนคลายรวมถึงกล้าแสดงความคิดเห็นร่วมกัน รวมถึงการจัดนิทรรศการศิลปะเพื่อจัดแสดงผลงานของผู้สูงอายุมีความสำคัญมากเพราะเป็นการส่งเสริมให้ผู้สูงอายุเกิดความภาคภูมิใจ รู้สึกว่าตนเองยังมีคุณค่าและเป็นส่วนหนึ่งของสังคม
DOI: 10.14457/cu.the.2011.1025
title: การสร้างข่าวของรายการข่าวท้องถิ่นของสถานีโทรทัศน์เคเบิ้ลทีวีจากสองสถานีในจังหวัดกำแพงเพชร

description: การศึกษาเรื่อง การสร้างข่าวของรายการข่าวท้องถิ่นของสถานีโทรทัศน์เคเบิ้ลทีวีจากสองสถานีในจังหวัดกำแพงเพชร ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ทราบถึงลักษณะการสร้างข่าวของรายการข่าวท้องถิ่นของสถานีโทรทัศน์เคเบิ้ลทีวีในจังหวัดกำแพงเพชรและเพื่อให้ทราบถึงการตอบสนองความต้องการที่เกินพอดีของผู้รับชมรายการข่าวทางสถานีโทรทัศน์เคเบิ้ลทีวีในจังหวัดกำแพงเพชรที่มีต่อข่าวท้องถิ่นที่นำเสนอทางสถานีโทรทัศน์เคเบิ้ลทีวีในจังหวัดกำแพงเพชร จากการศึกษาการสร้างข่าวของทางสถานีโทรทัศน์เคเบิ้ลทีวีทั้งสองสถานีในจังหวัดกำแพงเพชร พบว่าลักษณะของสร้างข่าวสามารถจำแนกตามลักษณะการใช้เหตุการณ์มี 2 ลักษณะ คือ 1.การสร้างข่าวจากเหตุการณ์จริงแต่มีการขยายประเด็นหรือมีการเติมต่อประเด็นต่างๆ และ 2.การสร้างข่าวจากเหตุการณ์เสมือนจริง (Pseudo-Events) โดยมีการสร้าง ตระเตรียม กระตุ้นให้เสมือนเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ การตอบสนองความต้องการที่เกินพอดีของผู้ชมในรายการข่าวท้องถิ่น สามารถจำแนกออกได้เป็น 2 ลักษณะคือ (1) ผู้ผลิตข่าว เป็นผู้กระตุ้นให้เกิดการตอบสนองความต้องการที่เกินพอดีเป็นผู้กระตุ้นให้เกิดการตอบสนองความต้องการที่เกินพอดี (Extravagant Expectation) ซึ่งการนำเสนอภาพบุคคลในรายการข่าวท้องถิ่นซึ่งปรากฏภาพแหล่งข่าวประเภทบุคคล และภาพชาวบ้านในท้องถิ่น (2) แหล่งข่าว เป็นผู้กระตุ้นให้เกิดการตอบสนองความต้องการที่เกินพอดี เพราะการที่แหล่งข่าวเป็นผู้กระตุ้นให้เกิดภาพปรากฏในรายการข่าว เพื่อเป็นการประชาสัมพันธ์ ตัวบุคคล องค์กร หรือแสดงถึงบทบาทหน้าที่ ความรับผิดชอบ ของแหล่งข่าว
DOI: 10.14457/cu.the.2011.1026
title: แนวทางการปรับปรุงส้วมสำหรับที่อยู่อาศัยให้ถูกสุขลักษณะ : กรณีศึกษา ชุมชนซอยวัดหลังบ้าน เทศบาลเมืองสมุทรสงคราม

description: ชุมชนวัดหลังบ้าน ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองจังหวัดสมุทรสงคราม ได้รับคัดเลือกจาก 14 ชุมชนให้เป็นชุมชนต้นแบบในการฟื้นฟูปรับปรุงที่อยู่อาศัย โดยปัญหาที่อยู่อาศัยอันหนึ่งที่ได้จากผลการประชุมชาวชุมชน คือ ปัญหาที่อยู่อาศัยไม่ถูกสุขลักษณะ โดยเฉพาะเรื่องส้วม วิทยานิพนธ์นี้จึงมีจุดประสงค์เพื่อหาแนวทางในการปรับปรุง แก้ไข ส้วมในที่อยู่อาศัยในชุมชนซอยวัดหลังบ้าน โดยมีระเบียบวิธีวิจัย คือ การสืบค้นเอกสาร การสำรวจ การสังเกต สภาพและปัญหา การสัมภาษณ์ผู้อยู่อาศัย การจัดทำทางเลือกในการแก้ปัญหาและการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญเพื่อนำมาประมวลผลและสรุปเป็นข้อเสนอแนะ ผลจากการศึกษาพบว่า ส้วมในบ้านทั้ง 170 หลัง ในชุมชนล้วนไม่เป็นไปตามมาตรฐานจากกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข (HAS) ทั้งหมดมีปัญหาเรื่องระบบบำบัด และเมื่อจำแนกตามระดับความรุนแรงของปัญหา พบว่ามีบ้าน 15 หลังที่มีปัญหารุนแรง คือ (1) จำนวนผู้ใช้ต่อจำนวนหัวส้วมไม่เพียงพอ มีจำนวน 8 หลัง (2) ขนาดของห้องส้วม จำนวน 5 หลัง (3) แสงสว่างและการระบายอากาศไม่เพียงพอ จำนวน 12 หลัง (4) พื้นที่ใช้สอยภายใน จำนวน 10 หลัง (5) ขาดความสะอาด จำนวน 15 หลัง (6) การไม่มีที่รองรับขยะจากส้วม จำนวน 10 หลัง (7) ยากต่อการเข้าถึง จำนวน 6 หลัง (8) รูปแบบของโถส้วมไม่สอดคล้องกับผู้ใช้งาน จำนวน 6 หลัง (9) ระบบบำบัดของเสียจากส้วม จำนวน 10 หลัง (10) ไม่มีความความสามารถในการจ่ายในการปรับปรุงส้วม จำนวน 6 หลัง จะเห็นว่า ปัญหาที่พบมากที่สุดคือ เรื่องความสะอาดและระบบบำบัดของเสียจากส้วม แนวทางในการปรับปรุง ได้แก่ (1)ต่างคนต่างทำ โดยการยื่นเรื่องต่อหน่วยงานหรือเทศบาลให้มาช่วยและระหว่างนั้น ควรมีการทำส้วมชุมชนรวมที่ถูกสุขลักษณะ ซึ่งอาจจะมีปัญหาเรื่องการรักษาความสะอาดร่วมกัน ดังนั้นควรมีข้อปฏิบัติที่ชาวชุมชนร่วมกันตั้งเพื่อเป็นกฏระเบียบร่วมกัน (2)หาบ้านที่มีกำลังทรัพย์ สร้างส้วมที่ถูกสุขลักษณะในราคาที่ประหยัด เพื่อเป็นตัวอย่างให้แก่เพื่อนบ้านในชุมชน (3)หากลุ่มบ้านหรือกลุ่มเครือญาติที่มีกำลังทรัพย์ จัดสร้างส้วมที่ถูกสุขลักษณะเพื่อเป็นตัวอย่าง (4)ร่วมกันทำทั้งชุมชน หาแนวทางแก้ไขโดยใช้แนวทางบ้านมั่นคง (พอช.) อาจจะมีการเชิญผู้เชียวชาญมาแลกเปลี่ยนข้อคิดเห็นร่วมกับชาวชุมชนเพื่อหาแนวทางแก้ปัญหาร่วมกันซึ่งจำเป็นต้องมีกระบวนการทำให้ชาวชุมชนตระหนักถึงปัญหาและการมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหาของตนเองและชุมชน
DOI: 10.14457/cu.the.2011.1027
title: การวิเคราะห์การแสดงออกทางศิลปะตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการแสดงออกทางศิลปะตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน 5 ด้าน คือ 1) เส้น 2) มิติ 3) รูปทรง 4) องค์ประกอบ และ 5) รายละเอียด กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่มีความบกพร่องทางการได้ยินของโรงเรียนโสตศึกษา 4 โรงเรียน ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวนทั้งหมด 53 คน คือ 1) เศรษฐเสถียรในพระราชูปถัมภ์ 2) โสตศึกษาทุ่งมหาเมฆ 3) โสตศึกษาจังหวัดนนทบุรี และ 4) โสตศึกษาจังหวัดนครปฐม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นเครื่องมือที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นเอง ประกอบด้วยแบบประเมินการแสดงออกทางศิลปะ และแบบสังเกตพฤติกรรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่านักเรียนมีการแสดงออกทางศิลปะตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินทั้ง 5 ด้าน โดยมีการแสดงออกและวิเคราะห์ภาพวาดได้ดีกว่าภาพที่เป็นรูปประติมากรรม แตกต่างกันตามความรู้พื้นฐานทางศิลปะและประสบการณ์รายบุคคล นอกจากนี้นักเรียนทั้งหมดยังมีการแสดงออกในรายละเอียดเกี่ยวกับภาพศิลปะที่เป็นรูปแบบตะวันออกและตะวันตกทั้งหมด จำนวน 4 ภาพ ตามทฤษฎีของวูลฟ์ฟลินในด้านต่างๆ ดังต่อไปนี้ 1) เส้น (Liner) พบว่านักเรียนส่วนใหญ่สามารถแสดงออกทางศิลปะด้านเส้นและพื้นภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน ได้ 1 ภาพ คือ ภาพกู่ร้อง (The Scream) 2) มิติ (Dimension) พบว่านักเรียนส่วนใหญ่สามารถแสดงออกทางศิลปะด้านระนาบและความลึกตามเกณฑ์มาตรฐานได้ 1 ภาพ คือ ภาพกู่ร้อง 3) รูปทรง (Form) พบว่านักเรียนส่วนใหญ่สามารถแสดงออกทางศิลปะด้านรูปทรงปิดและรูปทรงเปิดตามเกณฑ์มาตรฐานได้ 2 ภาพ คือ ภาพ กู่ร้อง และภาพคลื่นยักษ์แห่งคานากาวะ (The Great Wave off Kanagawa) ส่วนด้านรูปทรงปิด นักเรียนสามารถแสดงออกทางศิลปะได้ 2 ภาพ คือ ภาพขลุ่ยทิพย์ (Musical Rhythm) และภาพดาวิด (David) 4) องค์ประกอบ (Composition) พบว่านักเรียนส่วนใหญ่สามารถแสดงออกทางศิลปะด้านเอกภาพและพหุภาพ ตามเกณฑ์มาตรฐานได้ 1 ภาพ คือ ภาพกู่ร้อง 5) รายละเอียด (Details) พบว่านักเรียนส่วนใหญ่สามารถแสดงออกทางศิลปะด้านความชัดเจนทั้งภาพตามเกณฑ์มาตรฐานได้ 3 ภาพ คือ ภาพขลุ่ยทิพย์ ภาพคลื่นยักษ์แห่งคานากาวะ และภาพดาวิด ด้านการแสดงออกทางพฤติกรรมในภาพรวมพบว่า นักเรียนส่วนใหญ่จะให้ความสนใจในรายละเอียดและรู้จักภาพที่นำมาวิเคราะห์มากกว่าความสามารถในการตอบคำถามเรื่องความแตกต่างระหว่างศิลปะตะวันออกและตะวันตกที่มีผลต่อผลงานทัศนศิลป์
DOI: 10.14457/cu.the.2011.1028
title: การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดการไตร่ตรองเชิงวิพากษ์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการออกแบบการเรียนการสอนของนักศึกษาครู

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนามีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิด การไตร่ตรองเชิงวิพากษ์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการออกแบบการเรียนการสอนของนักศึกษาครู และเพื่อประเมินประสิทธิภาพของรูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้น การดำเนินการวิจัยแบ่งออกเป็น 3 ระยะ คือระยะที่ 1 การศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐาน ระยะที่ 2 การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอน และระยะที่ 3 การประเมินประสิทธิภาพรูปแบบการเรียนการสอน โดยนำไปทดลองใช้กับกลุ่มตัวอย่าง ซึ่งเป็นนักศึกษาครู ชั้นปีที่ 4 หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี จำนวน 15 คน ใช้เวลาในการทดลอง 1 ภาคการศึกษา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบประเมินความสามารถในการออกแบบ การเรียนการสอน และแบบบันทึกประกอบการประเมินความสามารถในการออกแบบการเรียนการสอน วิเคราะห์ข้อมูลโดยเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียน ระหว่างเรียน และหลังเรียน โดยใช้วิธีวิเคราะห์ ความแปรปรวนทางเดียว ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. รูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นมีวัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการออกแบบ การเรียนการสอนผ่านการไตร่ตรองเชิงวิพากษ์ มีหลักการ 4 ประการ ได้แก่ 1) การกระตุ้นให้เกิดการคิดวิเคราะห์เทคนิควิธีสอนที่เลือกใช้ในการออกแบบการเรียนการสอน 2) กระบวนการไตร่ตรองเชิงวิพากษ์สามารถส่งเสริมให้เกิดได้ตามระดับของการคิดไตร่ตรอง 3) การส่งเสริมความสามารถต้องครอบคลุมทั้ง การคิดพิจารณาเทคนิควิธีสอนในเชิงเปรียบเทียบและการนำสิ่งที่คิดไปใช้ 4) การเรียนรู้จากการมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในลักษณะสังคมแห่งการเรียนรู้ภายใต้สภาพแวดล้อมแบบประชาธิปไตยและร่วมมือกัน รูปแบบ การเรียนการสอนมี 5 ขั้นตอนได้แก่ 1) การทบทวนเทคนิควิธีสอนภายใต้หลักการและเหตุผลตามหลักวิชาการ 2) การวิเคราะห์จุดบกพร่อง จุดแข็งของเทคนิควิธีสอนภายใต้การเชื่อมโยงมุมมองและประสบการณ์ ที่หลากหลาย 3) การปรับแผนการเรียนการสอนใหม่ภายใต้ข้อสรุปอย่างไตร่ตรอง 4) การจัดกิจกรรมการเรียนการสอนอย่างไตร่ตรอง 5) การประเมินผลกระทบเชิงคุณค่าต่อผู้เรียนและสังคม 2. จากการทดลองใช้รูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้น พบว่า รูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพ ดังนี้ 2.1 หลังเรียนด้วยรูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้น นักศึกษาครูมีความสามารถใน การออกแบบการเรียนการสอนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.2 ระหว่างเรียนด้วยรูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้น นักศึกษาครูมีความสามารถใน การออกแบบการเรียนการสอนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.3 หลังเรียนด้วยรูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้น นักศึกษาครูมีความสามารถใน การออกแบบการเรียนการสอนสูงกว่าระหว่างเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.17171/1-1-8599
title: Dialface ID 759
title: Unknown

description: Information on the Dialface ID 759 / Object ID 684
description: Ancient Sundials
DOI: 10.17171/1-1-8600
title: Dialface ID 760
title: Unknown

description: Information on the Dialface ID 760 / Object ID 685
description: Ancient Sundials
DOI: 10.17171/1-1-8601
title: Dialface ID 761
title: Durres

description: Information on the Dialface ID 761 / Object ID 686
description: Ancient Sundials
DOI: 10.17171/1-1-8602
title: Dialface ID 762
title: Durres

description: Information on the Dialface ID 762 / Object ID 686
description: Ancient Sundials
DOI: 10.17171/1-1-8603
title: Dialface ID 763
title: Durres

description: Information on the Dialface ID 763 / Object ID 687
description: Ancient Sundials
DOI: 10.17171/1-1-8604
title: Dialface ID 764
title: Rhodes, Inv. Nr. APX 800

description: Information on the Dialface ID 764 / Object ID 688
description: Ancient Sundials
DOI: 10.17171/1-1-8605
title: Dialface ID 771
title: Unknown

description: Information on the Dialface ID 771 / Object ID 689
description: Ancient Sundials
DOI: 10.17171/1-1-8606
title: Dialface ID 773
title: Cluj-Napoca

description: Information on the Dialface ID 773 / Object ID 691
description: Ancient Sundials
DOI: 10.17632/7kyx4vwpc6.1
title: online case discussion combined data

description: quantitative data for research project that investigated the effect of group size and group composition on online case-based instruction
DOI: 10.17632/dc4zsw74ck.2
title: Data for "Network approach to items and domains from the Toronto Alexithymia Scale"

description: Dataset for the TAS Paper by Briganti & Linkowski
DOI: 10.17632/z4jc73tsrd.2
title: Psychological Armor: Science Service Warns Against Propaganda in The Science News-Letter (1926-1965)

description: This data describes and lists the classification of Science News-Letter articles (published 1926-1966) containing the word "propaganda."
DOI: 10.17632/z4jc73tsrd.3
title: Psychological Armor: Science Service Warns Against Propaganda in The Science News-Letter (1926-1965)

description: This data describes and lists the classification of Science News-Letter articles (published 1926-1966) containing the word "propaganda."
DOI: 10.14457/cu.the.2011.1029
title: การทดสอบโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของความคิดสร้างสรรค์ในงานที่ใช้หรือไม่ใช้ความสุขในสถานที่ทำงานเป็นตัวแปรส่งผ่าน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) ตรวจสอบความตรงของโมเดลเชิงสาเหตุของความคิดสร้างสรรค์ในงานโดยมีอิทธิพลจากการรับรู้สภาพแวดล้อมในงาน 2) ศึกษาและเปรียบเทียบความตรงของโมเดลเชิงสาเหตุของความคิดสร้างสรรค์ในงาน 2 โมเดล คือ โมเดลเชิงสาเหตุของความคิดสร้างสรรค์ในงานที่ไม่ใช้ความสุขในสถานที่ทำงานเป็นตัวแปรส่งผ่าน (แบบ ก) และโมเดลเชิงสาเหตุของความคิดสร้างสรรค์ในงานที่ใช้ความสุขในสถานที่ทำงานเป็นตัวแปรส่งผ่าน (แบบ ข) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้เป็นพนักงานจำนวน 575 คน ที่มีอายุงาน 1 ปีขึ้นไป ทำงานในตำแหน่งและแผนกที่หลากหลายจากองค์การในกลุ่มอุตสาหกรรมต่างๆ ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ 1) แบบสอบถามการรับรู้สภาพแวดล้อมในงานที่มีต่อความคิดสร้างสรรค์ในงาน และ 2) แบบสอบถามความสุขในสถานที่ทำงาน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยาย วิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และวิเคราะห์โมเดลลิสเรล ผลการวิจัยพบว่า 1. โมเดลเชิงสาเหตุของความคิดสร้างสรรค์ในงานที่ไม่ใช้ความสุขในสถานที่ทำงานเป็นตัวแปรส่งผ่าน (แบบ ก) มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (χ2 = 17.451, df = 13, p = .180, RMSEA = .024, GFI = .994, AGFI = .974, χ2/df = 1.342) 2. โมเดลเชิงสาเหตุของความคิดสร้างสรรค์ในงานที่ใช้ความสุขในสถานที่ทำงานเป็นตัวแปรส่งผ่าน (แบบ ข) (χ2 = 58.755, df = 47, p = .117, RMSEA = .021, GFI = .987, AGFI = .963, χ2/df = 1.250) มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์มากกว่าโมเดลแบบ ก 3. การรับรู้สภาพแวดล้อมในงานมีอิทธิพลทางอ้อมต่อความคิดสร้างสรรค์ในงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยส่งผ่านตัวแปรความสุขในสถานที่ทำงานบางส่วน (β = .38, p &lt; .01)
DOI: 10.14457/cu.the.2011.1030
title: แนวโน้มการพัฒนารูปแบบโรงแรมบูติก : กรณีศึกษา โรงแรม ในเขตอำเภอหัวหิน-ชะอำ

description: จากการที่ภาครัฐได้กำหนดนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวทั่วประเทศ เพื่อช่วยเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวไทย ที่เป็นที่สนใจของนักท่องเที่ยวทั่วโลกให้เติบโตยิ่งขึ้น รวมไปถึงพื้นที่เมืองท่องเที่ยวคู่แฝด หัวหิน-ชะอำ และในปัจจุบันธุรกิจหนึ่งที่พัฒนาไปพร้อมกับธุรกิจท่องเที่ยว นั่นก็คือธุรกิจที่พัก ซึ่งโรงแรมเป็นส่วนหนึ่งในธุรกิจนั้น โรงแรมทั่วโลกในปัจจุบันได้มีการพัฒนาอย่างมากมายหลายประเภท เพื่อรองรับกลุ่มนักท่องเที่ยวที่มีลักษณะการท่องเที่ยวที่แสวงหาสิ่งใหม่มากขึ้นต่างจากลักษณะการท่องเที่ยวในอดีต โรงแรมบูติกเป็นโรงแรมลักษณะใหม่ที่ทั่วโลกให้ความสนใจและมีการพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว รวมไปถึงโรงแรมบูติกในประเทศไทย และในพื้นที่อำเภอหัวหิน-ชะอำ เช่นกัน ผู้วิจัยได้แบ่งโรงแรมกลุ่มตัวอย่างการศึกษาในแต่ละรูปแบบสไตล์ของโรงแรมบูติก ออกเป็น 4กลุ่ม คือ สไตล์พื้นถิ่น สไตล์ย้อนยุค สไตล์ผสมผสาน และสไตล์สมัยใหม่ โดยได้จัดทำแบบสอบถามจากนักท่องเที่ยวชาวไทยและชาวต่างชาติรวม 218ตัวอย่าง จากการศึกษาพบว่านักท่องเที่ยวกลุ่มตัวอย่าง ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุ 20-29ปี นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เลือกเข้าพักโรงแรมบูติก 1-2ครั้งต่อปี และเลือกกลับมาพักที่โรงแรมเดิม(Repeater) ปัจจัยในการเลือกรูปแบบสไตล์ของโรงแรมบูติกที่นักท่องเที่ยวเลือกพัก คือ ความสวยงาม บรรยากาศของโรงแรมที่ดีเป็นปัจจัยสูงสุด รองลงมาคือ มีสไตล์ที่ตรงกับความชอบส่วนตัว และโรงแรมมีความสงบ เป็นส่วนตัว ตามลำดับ ผลการศึกษาระดับความสนใจของนักท่องเที่ยวที่มีต่อโรงแรมบูติกในแต่ละรูปแบบสไตล์ พบว่านักท่องเที่ยวให้ค่าระดับความสนใจระดับมากเป็นจำนวนมากที่สุดในสไตล์พื้นถิ่น นอกจากนี้รูปแบบพื้นที่ใช้สอยภายในโรงแรมบูติกที่จะสามารถเพิ่มมูลค่าได้ นักท่องเที่ยวให้ความสำคัญกับการออกแบบโรงแรมที่ไม่ซ้ำใครมากที่สุด โดยให้ความสนใจในแต่ละพื้นที่ใช้สอยที่คุ้มค่ากับราคาที่จะเพิ่มขึ้นได้ ในโรงแรมที่มี Lobby โปร่งโล่ง รับลม สระว่ายน้ำส่วนกลางแต่สามารถเข้าถึงได้จากห้องพัก ห้องอาหารตั้งอยู่บนอาคารชั้นบนที่เห็นทัศนียภาพได้ดี และมีสระว่ายน้ำส่วนตัวภายในห้องพัก นอกจากนี้เมื่อนำมาเปรียบเทียบค่าOccupancy Rate, ค่าRevPAR, รายได้และต้นทุนต่อตารางเมตร พบว่าโรงแรมบูติกสไตล์สมัยใหม่สามารถสร้างมูลค่าให้กับโครงการได้สูงสุด มีแนวโน้มว่าในอนาคตโรงแรมบูติกสไตล์ที่เน้นธรรมชาติ ผ่อนคลายเพื่อสุขภาพ และรักษาสิ่งแวดล้อม เป็นสไตล์ที่นักท่องเที่ยวจะให้ความสนใจสูง ข้อเสนอแนะ เนื่องจากธุรกิจโรงแรมมีการแข่งขันที่สูงขึ้น โรงแรมบูติกจึงควรวางแผนการตลาดและสร้างความเป็นเอกลักษณ์ของตนให้มากยิ่งขึ้น โรงแรมบูติกสามารถสร้างจุดขายที่แตกต่างจากโรงแรมบูติกอื่นๆได้ไม่ยาก เนื่องจากมี Market Differentiation ค่อนข้างสูง การศึกษาจากผลการวิจัยหรือสร้างจุดขายใหม่ จะทำให้สามารถพัฒนาธุรกิจให้มีความน่าสนใจ ตรงกับความต้องการของตลาดและสามารถเพิ่มมูลค่าสินค้าได้อีกด้วย หากนำผลวิจัยไปเป็นแนวทางการพัฒนาธุรกิจ จะเป็นผลดีให้เกิดความสอดคล้องกันของ อุปสงค์-อุปทาน การท่องเที่ยวในเขตอำเภอหัวหิน-ชะอำ และแนะนำให้ศึกษาภาพรวมของตลาดอีกครั้งก่อนดำเนินการ