cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1086
title: การพัฒนารูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับนักศึกษาอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี

description: การวิจัยผสานวิธีนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุด้านสภาพแวดล้อมทางการเรียนรู้ ด้านคุณลักษณะผู้เรียนอาชีวศึกษา ด้านการจัดหลักสูตรการเรียนรู้ และด้านการประเมินการเรียนรู้ที่มีต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับนักศึกษาอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี 2) เปรียบเทียบเส้นทางอิทธิพลระหว่างตัวแปรแฝงในรูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของการเรียนรู้ตลอดชีวิตตามความคิดเห็นระหว่างกลุ่มที่แตกต่างกัน 3) ค้นหาสาเหตุสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับนักศึกษาอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี พร้อมกำหนดแนวทางเชิงนโยบายการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับนักศึกษาอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี กลุ่มตัวอย่างได้จากการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิแบบโควต้า ประกอบด้วย ครูในสถานประกอบการ ผู้บริหารสถานศึกษาอาชีวศึกษา และหัวหน้างานอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี กลุ่มละ 250 คน รวมจำนวน 750 คน และกลุ่มผู้ให้ข้อมูลเชิงลึก จำนวน 12 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติลิสเรลและการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า1. รูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุด้านสภาพแวดล้อมทางการเรียนรู้ ด้านคุณลักษณะผู้เรียนอาชีวศึกษา ด้านการจัดหลักสูตรการเรียนรู้ และด้านการประเมินการเรียนรู้มีความสอดคล้องกับข้อมูลความคิดเห็นของกลุ่มตัวอย่าง สามารถอธิบายความแปรปรวนการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับนักศึกษาอาชีวศึกษาระบบ ทวิภาคีได้ร้อยละ 90 ด้วยค่าสถิติ Chi-square = 212.81, SRMR = .031, RMSEA = .047, GFI = .96, NFI = .99, CFI = .99, TLI = .99, AGFI = .93, PNFI = .62, Chi-square / 2 = 2.216 2. ผลการเปรียบเทียบเส้นทางอิทธิพลระหว่างตัวแปรแฝงในรูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับนักศึกษาอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี พบว่า 1) กลุ่มผู้บริหารสถานศึกษาอาชีวศึกษา พบว่าปัจจัยด้านการจัดหลักสูตรการเรียนรู้และปัจจัยการประเมินการเรียนรู้ มีอิทธิพลทางตรงต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต 2) กลุ่มหัวหน้างานอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี พบว่า ปัจจัยด้านคุณลักษณะผู้เรียนอาชีวศึกษาและปัจจัยการประเมินการเรียนรู้ มีอิทธิพลทางตรงต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต และ 3) กลุ่มครูในสถานประกอบการ พบว่า ปัจจัยการประเมินการเรียนรู้ มีอิทธิพลทางตรงต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต3. ผลการค้นหาสาเหตุสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับนักศึกษาอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี พบว่า สภาพแวดล้อมทางการเรียนรู้และคุณลักษณะผู้เรียนอาชีวศึกษาเป็นปัจจัยสนับสนุนการเรียนรู้ตลอดชีวิตของผู้เรียน สำหรับการจัดหลักสูตรการเรียนรู้และการประเมินการเรียนรู้เป็นปัจจัยสำคัญในการพัฒนาผู้เรียนให้เรียนรู้ได้อย่างต่อเนื่องตลอดชีวิต4. แนวทางเชิงนโยบายการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับนักศึกษาอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี ประกอบด้วย 1) การพัฒนาสภาพแวดล้อมทางการเรียนรู้ 2) การพัฒนาคุณลักษณะผู้เรียนอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี 3) การพัฒนาหลักสูตรอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี และ 4) การพัฒนาระบบประเมินการเรียนรู้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1087
title: การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง เพื่อส่งเสริมความสามารถทางศิลปหัตถกรรมบนฐานแนวคิดการพึ่งตนเองของชุมชน

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์รูปแบบการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง ในการส่งเสริมความสามารถทางศิลปหัตถกรรมบนฐานแนวคิดการพึ่งตนเองของชุมชน พัฒนารูปแบบการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง ในการส่งเสริมความสามารถทางศิลปหัตถกรรมบนฐานแนวคิดการพึ่งตนเอง และนำเสนอข้อเสนอแนะเชิงนโยบายเพื่อส่งเสริมความสามารถทางศิลปหัตถกรรมบนฐานแนวคิดการพึ่งตนเองของชุมชน โดยเลือกกรณีศึกษาแบบเฉพาะเจาะจง เป็นชุมชนที่มีความสามารถทางศิลปหัตถกรรม 3 ชุมชน ได้แก่ ชุมชนบ้านร่าหมาด ชุมชนทะเลน้อย และชุมชนบ้านทอน การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการศึกษาเอกสาร และการลงพื้นที่วิจัยภาคสนาม ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม ใช้เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลหลัก แบบสังเกตภาคสนาม ดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูล การวิเคราะห์และสังเคราะห์ข้อมูล นำไปสู่การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง เพื่อส่งเสริมความสามารถทางศิลปหัตถกรรมบนฐานการพึ่งตนเองของชุมชน โดยตรวจสอบรูปแบบและให้ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายโดยผู้ทรงคุณวุฒิผลการวิจัยพบว่า 1. รูปแบบการเรียนรู้ของชุมชนต้นแบบ ในอดีตมีลักษณะการเรียนรู้ตามธรรมชาติ โดยอาศัยครูพักลักจำ ลอกเลียนวิธีการจักสานลวดลายและรูปแบบ ลักษณะการถ่ายทอดความรู้เป็นแบบมุขปาฐะและการลงมือปฏิบัติให้ดูเป็นตัวอย่าง เนื่องจากศิลปหัตถกรรมจักสานเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตชุมชน การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงในการส่งเสริมความสามารถทางศิลปหัตถกรรม เริ่มเมื่อชุมชนมีปฏิสัมพันธ์กับสังคมภายนอก การผลิตเพื่อใช้ในชุมชนจึงเปลี่ยนไปสู่การผลิตเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้ซื้อ ชุมชนจึงต้องมีการพัฒนาความสามารถให้ตรงตามเป้าหมายการผลิต ชุมชนบ้านร่าหมาดมีเป้าหมายเพื่อจำหน่ายเป็นรายได้เสริมและการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น ชุมชนทะเลน้อยผลิตศิลปหัตถกรรมเป็นอาชีพหลักจึงต้องพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้เป็นที่ต้องการของกลุ่มเป้าหมาย ชุมชนบ้านทอนมีเป้าหมายเพื่อสร้างอาชีพเน้นรูปแบบดั้งเดิมแต่มีความประณีต ทั้ง 3 ชุมชน พึ่งตนเองได้ในการผลิตโดยใช้ทรัพยากรที่มีในท้องถิ่น ใช้วัตถุดิบการผลิตในพื้นที่ มีการหาความรู้ในการสร้างและพัฒนางานจากภูมิปัญญา ปราชญ์หรือผู้รู้ในท้องถิ่น 2. รูปแบบการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง เพื่อการเปลี่ยนแปลง ในการส่งเสริมความสามารถทางศิลปหัตถกรรมบนฐานแนวคิดการพึ่งตนเองของชุมชน ประกอบด้วย กระบวนการเรียนรู้ของชุมชน และทรัพยากร ซึ่งส่งผลต่อการกระทำที่เปลี่ยนแปลงไปของชุมชนในการพัฒนาและส่งเสริมความสามารถทางศิลปหัตถกรรม กระบวนการเรียนรู้มี 4 ขั้นตอน ได้แก่ 1) ความตระหนักรู้และเข้าใจสภาพจริง 2) มีเป้าหมายและการกำหนดแนวทาง 3) ปฏิบัติตามเป้าหมาย 4) ทบทวนการปฏิบัติและตรวจสอบผล โดยมีทรัพยากรที่เป็นปัจจัยสนับสนุนการเรียนรู้ ประกอบด้วย 1) วัตถุดิบหลักหรือเทคโนโลยีพื้นบ้าน 2) ภูมิปัญญาท้องถิ่นหรือปราชญ์ชาวบ้าน 3) ผู้นำในท้องถิ่น 4) สภาพแวดล้อมชุมชน 3. ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายเพื่อส่งเสริมความสามารถทางศิลปหัตถกรรม บนฐานแนวคิดการพึ่งตนเองของชุมชน ได้แก่ 1) ส่งเสริมให้ชุมชนมีความรู้ความสามารถในการผลิตศิลปหัตถกรรมได้ตรงตามความต้องการของตลาดในระดับสากล 2) ส่งเสริมให้มีการตรวจสอบและพัฒนามาตรฐานศิลปหัตถกรรมท้องถิ่น โดยมีการจัดตั้งหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งจากภาครัฐและเอกชน 3) ส่งเสริมกระบวนการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความสามารถทางด้านการผลิตศิลปหัตถกรรมของชุมชน 4) กำกับติดตามกระบวนการพัฒนาความรู้ความสามารถชุมชน เพื่อบรรลุเป้าหมายการพัฒนามาตรฐานศิลปหัตถกรรมท้องถิ่น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1088
title: การพัฒนารูปแบบและยุทธศาสตร์ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของมหาวิทยาลัยสงฆ์ในประเทศไทย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการดำเนินงานและปัญหาอุปสรรคในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของมหาวิทยาลัยสงฆ์ในประเทศไทย 2)วิเคราะห์แนวทางการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของมหาวิทยาลัยสงฆ์ในประเทศไทย และ 3) พัฒนารูปแบบและยุทธศาสตร์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของมหาวิทยาลัยสงฆ์ในประเทศไทย โดยใช้กระบวนการค้นคว้าจากเอกสาร ตำรา งานวิจัย การสัมภาษณ์ แบบสอบถาม และการตรวจสอบความเป็นไปได้โดยอิงผู้ทรงคุณวุฒิ ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของมหาวิทยาลัยสงฆ์ในประเทศไทย ประกอบด้วย 6 หลักการ และ 19 แนวทาง ดังนี้หลักการมี 6 หลัก ประกอบด้วย ความตระหนักในหน้าที่ หลักการเผยแผ่ศาสนาอย่างกว้างไกล การดำเนินงานด้านการเผยแผ่อย่างต่อเนื่อง สงเคราะห์ประชาชนทุกระดับ ความเป็นประโยชน์ต่อชีวิตชาตินี้ แสวงหาและสร้างกัลยาณมิตรแนวทางการเผยแผ่พระพุทธศาสนามี 19 ประการ ประกอบด้วย 1) การเปิดใจยอมรับฟังคำสอนของนักปราชญ์อื่นๆ 2) การสอนแบบบรรยาย 3) การถามตอบปัญหา 4) การสนทนาปราศรัยเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็น 5) การสอนด้วยทฤษฎี 4ส. คือ สันทัสสนา สมาทปนา สมุตเตชนา สัมปหังสนา 6) การสอนด้วยปาฏิหาริย์ 3 คืออิทธิปาฏิหาริย์ อาเทสนาปาฏิหาริย์ และอนุสาสนียปาฏิหาริย์ 7) การเสนอคำสอนที่เป็นแก่นแท้ 8) การประยุกต์/บูรณาคำสอนขึ้นมาใหม่ 9) คณะพระธรรมทูต 10) การปฏิรูปและปฏิวัติ 11) การแสดงพระธรรมเทศนา 12) การปรับบุคลิกภาพตัวเองให้เข้ากับวัฒนธรรมท้องถิ่น 13) การไปเยี่ยมบ้าน 14) การปลุกปลอบขวัญกำลังใจ 15) การปฏิบัติแบบเชิงรุก 16) การเข้าหาผู้นำทางศาสนาการเมืองและเศรษฐกิจ 17) การเจริญสัมพันธไมตรี 18) การใช้ล่ามแปล และ 19) การที่พระมหากษัตริย์ทรงเป็นผู้นำและทรงเป็นผู้สนับสนุนส่วนยุทธศาสตร์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของมหาวิทยาลัยสงฆ์ในประเทศไทย กำหนดได้ 19 ยุทธศาสตร์
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1089
title: การพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษานอกระบบโรงเรียนเพื่อเสริมสร้างทักษะการคิดวิจารณญาณในการป้องกันการเสพยาเสพติดสำหรับเยาวชนนอกระบบโรงเรียนในภาคใต้

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพ ปัญหา และความต้องการในการพัฒนาการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างทักษะการคิดวิจารณญาณในการป้องกันการเสพยาเสพติดสำหรับเยาวชนนอกระบบโรงเรียนในภาคใต้ 2) พัฒนารูปแบบการจัดการศึกษานอกระบบโรงเรียนเพื่อเสริมสร้างทักษะการคิดวิจารณญาณในการป้องกันการเสพยาเสพติด 3) ศึกษาผลการทดลองใช้รูปแบบการจัดการศึกษานอกระบบโรงเรียน และ 4) ศึกษาปัจจัยที่เป็นเงื่อนไขและอุปสรรคเมื่อนำรูปแบบการจัดการศึกษานอกระบบโรงเรียนไปใช้ การวิจัยนี้ใช้การวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย 2 ขั้นตอนหลัก คือ 1) ขั้นตอนการวิจัยสำรวจ เป็นการศึกษาสภาพการพัฒนาการเรียนรู้ ปัญหา และความต้องการในการพัฒนาการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างทักษะการคิดวิจารณญาณในการป้องกันการเสพยาเสพติดสำหรับเยาวชนนอกระบบโรงเรียนในภาคใต้ จากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นเยาวชนนอกระบบโรงเรียน 360 คน ผู้บริหาร 9 คน และครู 27 คน ได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน และ 2) ขั้นตอนการพัฒนาเป็นขั้นตอนการร่างรูปแบบการจัดการศึกษานอกระบบโรงเรียน ศึกษาผลการทดลองใช้โดยการวิจัยกึ่งทดลอง จากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นเยาวชนนอกระบบโรงเรียน 40 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 20 คน กลุ่มควบคุม 20 คน การศึกษาปัจจัยและเงื่อนไขในการนำรูปแบบการจัดการศึกษานอกระบบโรงเรียนไปใช้ โดยการสนทนากลุ่ม และเครื่องมือที่ใช้มี5 ชุด ได้แก่ (1) แบบสอบถามสภาพ ปัญหาและความต้องการ (2) แบบสอบถามลักษณะนิสัย (3) แบบสอบความรู้ (4) แบบสอบทักษะการคิดวิจารณญาณ (5) แบบสัมภาษณ์ผลการวิจัย พบว่า1. สภาพปัจจุบันเยาวชนนอกระบบโรงเรียนเข้าไปเกี่ยวข้องกับยาเสพติดมากขึ้น ทุกภาคส่วนควรให้ความสำคัญกับการป้องกันการเสพยาเสพติดในกลุ่มนี้ ปัญหาของเยาวชนนอกระบบโรงเรียนคือ ไม่เคยพัฒนาทักษะการคิดวิจารณญาณในการป้องกันการเสพยาเสพติดมาก่อน ส่วนใหญ่จึงต้องการพัฒนาทักษะการคิดวิจารณญาณในการป้องกันการเสพยาเสพติด ในขณะที่ครูและผู้บริหารไม่ค่อยสนใจและไม่ให้ความสำคัญกับการวิจัยและพัฒนาทักษะการคิดวิจารณญาณ2. ผลการพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษานอกระบบโรงเรียน ประกอบด้วย หลักการและกระบวนการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างทักษะการคิดวิจารณญาณมีทั้งหมด 6 องค์ประกอบ คือ 1) วัตถุประสงค์สอดคล้องกับสภาพ ปัญหา และความต้องการ 2) โครงสร้างเนื้อหา เน้นศักยภาพผู้สอน กระบวนการคิด ยาเสพติด และสร้างคุณค่าให้กับตนเอง 3) กระบวนการเรียนรู้เป็นไปตามขั้นตอน 4) แหล่งเรียนรู้และสื่อการเรียนรู้สอดคล้องกับเนื้อหา 5) วัดและประเมินผลจากสภาพงานที่ปฏิบัติจริง 6) ผู้สอน ผู้วิจัย และผู้เรียน เป็นกัลยาณมิตร3. ผลการทดลองใช้รูปแบบการจัดการศึกษานอกระบบโรงเรียน พบว่า เยาวชนนอกระบบโรงเรียนกลุ่มทดลองที่เรียนโดยใช้รูปแบบการจัดการศึกษานอกระบบโรงเรียนมีคะแนนความรู้ คะแนนลักษณะนิสัย และคะแนนทักษะการคิดวิจารณญาณหลังเรียนสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .054. ปัจจัยและเงื่อนไขที่เกี่ยวข้องกับการนำรูปแบบไปใช้ ได้แก่ 1) จุดมุ่งหมายต้องชัดเจนเหมาะสมกับผู้เรียน 2) เนื้อหามีความหมายนำไปปฏิบัติได้จริง เหมาะสมกับวัย และตรงกับความต้องการ 3) กระบวนการให้ความสำคัญกับผู้เรียน ความรู้ประยุกต์ใช้ได้ทันที กิจกรรมเข้าใจง่ายต่อเนื่อง 4) วัดและประเมินผล คำถามเข้าใจง่าย ยืดหยุ่นตามเวลา 5) สื่อการเรียนรู้ สถานการณ์ปฏิบัติได้ไม่ยาก 6) ผู้สอนและผู้วิจัย เข้าใจปัญหา วิธีแก้ปัญหา มีศักยภาพ และทัศนคติเชิงบวก ผู้เรียนสมัครใจ สนุกสนาน และผ่อนคลาย
DOI: 10.5284/1052666
title: The Manor, Brookers Hill, Shinfield, Berkshire. Archaeological Evaluation (OASIS ID: oxfordar1-352952)

description: Oxford Archaeology was commissioned by Persimmon Homes, Thames Valley to undertake a trial trench evaluation at The Manor, Brookers Hill, Shinfield in advance of the redevelopment of the site for housing. The work was undertaken in two phases; the first, in 2015, comprised the excavation of six trenches, and the second, undertaken in March 2018, a further eight trenches. No significant archaeological features were present within the trenches and no artefactual material was recovered. Construction of the buildings of the National Institute for Research in Dairying had caused some truncation of the southern part of the site, possibly removing any archaeological features that may have been in this area. Trenches 1, 4, 5 and 7, in the northern part of the site, uncovered plough features, of probable medieval-modern date, and a ditch and two postholes, all of which were undated.
DOI: 10.5284/1052667
title: 42 Querns Lane, Cirencester, Gloucestershire. Archaeological Excavation (OASIS ID: cotswold2-351293)

description: An archaeological evaluation was undertaken by Cotswold Archaeology in September 2018 at 42 Querns Lane, Cirencester, Gloucestershire. Six test-pits were excavated. A Roman wall, gravel surfacing and demolition material was identified between 1.2m and 1.5m below the present ground level. A post-Roman robber cut, most probably targeting a Roman wall, was also identified sealed by reworked 'dark-earth'/post-medieval agricultural soils. No evidence for a previously identified 'Roman pavement' was identified in the north-east corner of the site.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1090
title: กลยุทธ์การพัฒนาภาวะผู้นำด้านการเรียนการสอนสำหรับผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน และสภาพที่พึงประสงค์ของภาวะผู้นำด้านการเรียนการสอน (2) วิเคราะห์จุดแข็ง จุดอ่อน โอกาส และภาวะคุกคามภาวะผู้นำด้านการเรียนการสอน และ (3) พัฒนากลยุทธ์การพัฒนาภาวะผู้นำด้านการเรียนการสอนสำหรับผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษา กลุ่มตัวอย่างคือโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา จำนวน 342 โรงเรียน ผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วย ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการกลุ่มบริหารวิชาการ หัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้ ครู และบุคลากร จำนวน 663 คน เครื่องมือคือ แบบสอบถาม แบบประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของร่างกลยุทธ์ฯ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่งเบนมาตรฐาน ค่า PNImodified และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ภาวะผู้นำด้านการเรียนการสอนในสภาพปัจจุบันโดยรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก ( = 3.94, S.D. = 0.80)และสภาพที่พึงประสงค์โดยรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด( = 4.75, S.D. =0.51) ส่วนจุดแข็งได้แก่ ด้านมีภาพอนาคตและวิสัยทัศน์ (PNImodified =18.50) ด้านพัฒนาหลักสูตรการเรียนการสอน (PNImodified = 19.82) ด้านใส่ใจการเรียนรู้ของนักเรียน การให้คำปรึกษาและแก้ปัญหาของนักเรียน (PNImodified = 19.83)จุดอ่อนได้แก่ ด้านเสริมสร้างบรรยากาศเชิงบวกและความคาดหวังเพื่อความสำเร็จในการเรียนการสอน (PNImodified =22.74) ด้านใส่ใจความก้าวหน้าของครูและบุคลากรทางการศึกษา (PNImodified = 21.40) ด้านสื่อสารเพื่อสนับสนุนจากผู้ปกครองและชุมชน (PNImodified =21.20) มีโอกาสได้แก่ ด้านการเมือง/นโยบายของรัฐ (PNImodified =20.26) ด้านสังคม (PNImodified=20.54) และภาวะคุกคามได้แก่ ด้านเศรษฐกิจ (PNImodified=21.29)ด้านเทคโนโลยี (PNImodified =21.13)กลยุทธ์การพัฒนาภาวะผู้นำด้านการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นมี 20 กลยุทธ์ของ 6 ประเด็นกลยุทธ์ดังนี้ (1) เสริมสร้างบรรยากาศเชิงบวกด้านการเรียนการสอน (2)ส่งเสริมความก้าวหน้าของครู และบุคลากรทางการศึกษา (3)พัฒนาการสื่อสารเพื่อการสนับสนุนจากผู้ปกครองและชุมชน (4) สนับสนุนการเรียนรู้ของนักเรียน (5) พัฒนาการบริหารหลักสูตรและการเรียนการสอน (6) พัฒนาการวางภาพอนาคตและวิสัยทัศน์ร่วม
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1091
title: แนวทางการถ่ายทอดภูมิปัญญาและคุณค่าของเครื่องถ้วยเบญจรงค์ไทย

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์คุณค่าของเครื่องถ้วยเบญจรงค์ กระบวนการถ่ายทอดภูมิปัญญา และนำเสนอแนวทางการถ่ายทอดภูมิปัญญาและคุณค่าของเครื่องถ้วยเบญจรงค์ วิธีดำเนินการวิจัยประกอบด้วยการศึกษาเอกสารและการวิจัยภาคสนาม พื้นที่ที่ศึกษาคือ ตำบลนาดี ตำบลดอนไก่ดี จังหวัดสมุทรสาคร และตำบลบางช้าง ตำบลอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม โดยการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วมและมีส่วนร่วม การสัมภาษณ์แบบเจาะลึก ผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วยครูภูมิปัญญาช่าง 9 คน และช่างพื้นบ้าน 63 คน รวมทั้งจัดสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ 7 คน ผลการวิจัย พบว่า 1. คุณค่าของเครื่องถ้วยเบญจรงค์ ประกอบด้วยคุณค่าทางสุนทรียศาสตร์ที่แสดงออกถึงความงาม คุณค่าทางหัตถศิลป์ที่เป็นแม่แบบศิลปะแห่งเครื่องถ้วย คุณค่าทางประวัติศาสตร์ที่เป็นหลักฐานสำคัญ คุณค่าทางวัฒนธรรมที่แสดงถึงเอกลักษณ์ความเป็นไทย คุณค่าทางสังคมและเศรษฐกิจที่สร้างจิตสำนึกรักท้องถิ่นและมูลค่าเพิ่มบนฐานเศรษฐกิจสร้างสรรค์ และคุณค่าทางภูมิปัญญาของครูภูมิปัญญาช่างที่อนุรักษ์และพัฒนาไว้ได้ 2. กระบวนการถ่ายทอดภูมิปัญญาของครูภูมิปัญญาช่าง เน้นการพัฒนาผู้เรียนแบบองค์รวม ทั้งด้านสติปัญญา จิตใจหรือเจตคติ และทักษะความชำนาญงานทางด้านหัตถศิลป์ โดยอาศัยวิธีการถ่ายทอดที่บูรณาการระหว่างภาคทฤษฎีกับภาคปฏิบัติ โดยประเมินจากสภาพจริง 3. แนวทางการถ่ายทอดภูมิปัญญาและคุณค่าของเครื่องถ้วยเบญจรงค์ โดยอาศัยการศึกษา เริ่มด้วยการส่งเสริมเจตคติของผู้เรียน ผ่านการศึกษาตามอัธยาศัย ภายใต้บริบทของครอบครัวและชุมชน ตลอดจนการสนับสนุนจากองค์กรทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง จากนั้นจึงขับเคลื่อนสู่การอนุรักษ์และพัฒนาการผลิตเครื่องถ้วยเบญจรงค์ โดยการจัดการศึกษาในระบบที่บูรณาการกับหลักสูตรสถานศึกษาทั้งสายสามัญและสายอาชีพ ตลอดจนการจัดการศึกษานอกระบบ อาศัยการจัดกิจกรรมโครงการฝึกอบรมอย่างต่อเนื่อง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1092
title: กระบวนการพัฒนาครูผู้ดูแลเด็กตามแนวคิดชุมชนแห่งการปฏิบัติเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการดูแลเด็กปฐมวัย: การวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนากระบวนการพัฒนาครูผู้ดูแลเด็กตามแนวคิดชุมชนแห่งการปฏิบัติเพื่อเสริมสร้างความสามารถในดูแลเด็กปฐมวัย 2) เพื่อศึกษาผลการเปลี่ยนแปลงความสามารถในการดูแลเด็กปฐมวัยของครูผู้ดูแลเด็กที่เข้าร่วมกระบวนการที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น ผู้เข้าร่วมการวิจัย ได้แก่ ครูผู้ดูแลเด็กในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จำนวน 13 คน การวิจัยนี้เป็นงานวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมแบ่งการดำเนินการเป็น 2 ระยะคือ ระยะที่ 1 การเตรียมการก่อนลงภาคสนาม และระยะที่ 2 การดำเนินการในภาคสนามเป็นการนำกระบวนการฯ ที่พัฒนาขึ้นไปใช้กับครูผู้ดูแลเด็กที่ร่วมวิจัยเพื่อเก็บรวมรวมข้อมูลมาพัฒนากระบวนการให้เหมาะสมและสอดคล้องกับบริบทการทำงานของครูผู้ดูแลเด็กผลการวิจัยมีดังนี้กระบวนการพัฒนาครูผู้ดูแลเด็กตามแนวคิดชุมชนแห่งการปฏิบัติเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการดูแลเด็กปฐมวัย เป็นกระบวนการที่ดำเนินการอย่างเป็นระบบและต่อเนื่องของกลุ่มครูผู้ดูแลเด็กที่มีปัญหาหรือความสนใจร่วมกันเกี่ยวกับการดูแลเด็กปฐมวัย โดยการดำเนินการมี 3 ระยะ แต่ละระยะมีขั้นตอนหลัก ดังนี้ ระยะที่ 1 การก่อตั้งชุมชน ประกอบด้วย 1) ศึกษาบริบทการทำงานของสมาชิกในกลุ่ม 2) เสริมสร้างความสัมพันธ์ 3) สำรวจและวิเคราะห์ศักยภาพของกลุ่ม 4) การประสานความร่วมมือกับผู้สนับสนุน ระยะที่ 2 การพัฒนาชุมชน ประกอบ 1) การวางแผนการปฏิบัติการ 2) การปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม 3) การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกัน และ 4) การประสานความร่วมมือกับผู้สนับสนุน และระยะที่ 3 การสร้างความยั่งยืน ประกอบด้วย 1) การถอดประสบการณ์การเรียนรู้ 2) การติดตามผลการเรียนรู้กระบวนการพัฒนาครูผู้ดูแลเด็กตามแนวคิดชุมชนแห่งการปฏิบัติ มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงความสามารถของครูผู้ดูแลเด็กร่วมวิจัย กล่าวคือครูผู้ดูแลเด็กทั้ง 13 คน มีความสามารถด้านการสร้างความสัมพันธ์กับเด็กและด้านการจัดสภาพแวดล้อมสูงขึ้น ส่วนความสามารถด้านการสร้างความสัมพันธ์กับผู้ปกครองและด้านการจัดการเรียนรู้ที่ส่งเสริมพัฒนาการมีครูที่มีพัฒนาการขึ้น จำนวน 11 คน และความสามารถด้านการประเมินพัฒนาการมีครูผู้ดูแลเด็กที่มีพัฒนาการขึ้นจำนวน 12 คน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1094
title: การกำกับดูแลเนื้อหารายการที่อาจเป็นภัยในกิจการโทรทัศน์ของประเทศไทยเพื่อคุ้มครองเด็กและเยาวชนภายใต้ภาวะสื่อหลอมรวม

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบนิยามและขอบเขตของเนื้อหารายการที่อาจเป็นภัยและบทเรียนการกำกับดูแลเนื้อหารายการที่อาจเป็นภัยในกิจการโทรทัศน์ของต่างประเทศกับประเทศไทย และเพื่อแสวงหาแนวทางการพัฒนาและปรับปรุงการกำกับดูแลเพื่อคุ้มครองเด็กและเยาวชนได้อย่างมีประสิทธิภาพภายใต้ภาวะสื่อหลอมรวม ผู้วิจัยเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เอกสารของต่างประเทศ ได้แก่ สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร เครือรัฐออสเตรเลีย เนเธอร์แลนด์และสหพันธรัฐเยอรมนี ประกอบกับวิธีการสนทนากลุ่มและการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญในประเทศไทย ได้แก่ 1) ผู้ให้บริการโทรทัศน์ 10 ราย 2) นักกิจกรรมด้านสื่อกับเด็กในภาคประชาสังคมและนักวิชาการ 8 ราย และ 3) ผู้บริหารระดับนโยบายของสำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) 3 รายและเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ สำนักงาน กสทช. 1 ราย ผลการวิจัย พบว่า เนื้อหารายการที่อาจเป็นภัยในกิจการโทรทัศน์เป็นเนื้อหาที่มีความเสี่ยงจะก่อให้เกิดผลกระทบในเชิงลบต่ออารมณ์ ความคิดและการใช้เหตุผลของเด็กและเยาวชนที่เปิดรับ โดยมีขอบเขตที่เป็นสากลในการกำกับดูแล ได้แก่ เพศ ความรุนแรง ภาษาหยาบคาย และการเลือกปฏิบัติ ทั้งนี้ ต่างประเทศที่ศึกษาส่วนใหญ่จะใช้การกำกับดูแลร่วมกันในการคุ้มครองเด็กและเยาวชนในกิจการโทรทัศน์ตามแนวทางการให้ข้อมูลเนื้อหา อีกทั้งยังได้ปรับปรุงการกำกับดูแล อาทิ การแสวงหาความร่วมมือจากผู้มีส่วนเกี่ยวข้องหลายภาคส่วน การส่งเสริมความรู้เท่าทันสื่อ เพื่อรับมือกับความท้าทายจากภาวะสื่อหลอมรวมส่วนพัฒนาการของการกำกับดูแลเนื้อหารายการที่อาจเป็นภัยในกิจการโทรทัศน์ไทยหลังการปฏิรูปสื่อแบ่งได้เป็น 2 ช่วงคือ ช่วงก่อนมี กสทช. (พ.ศ.2540-2554) ที่ริเริ่มการใช้เครื่องมือการจัดระดับความเหมาะสมของรายการตามแนวทางการให้ข้อมูลเนื้อหาภายใต้การกำกับดูแลตนเองของผู้ให้บริการโทรทัศน์ ประกอบกับแนวทางการส่งเสริมเนื้อหาในเชิงบวก และช่วงของ กสทช. (พ.ศ.2554-ปัจจุบัน) ที่เน้นการกำกับดูแลโดยหน่วยงานผู้มีอำนาจตามกฎหมาย ตามแนวทางการจำกัดการเข้าถึง แนวทางการให้ข้อมูลเนื้อหาและแนวทางการส่งเสริมเนื้อหาในเชิงบวก งานวิจัยมีข้อเสนอแนะว่าประเทศไทยควรพัฒนาและปรับปรุงการกำกับดูแลในภาวะสื่อหลอมรวมด้วยการจัดให้มีนโยบายการสื่อสารในระดับชาติที่สามารถปรับตามสภาวะสื่อหลอมรวมได้เพื่อคุ้มครองและพัฒนาเด็กและเยาวชนโดยใช้หลักการแสวงหาความร่วมมือจากผู้มีส่วนเกี่ยวข้องหลายภาคส่วนและเน้นที่แนวทางการส่งเสริมเนื้อหาในเชิงบวกกับแนวทางการส่งเสริมการศึกษาและการรณรงค์ผลักดัน รวมถึงการนำเอาระบอบการกำกับดูแลร่วมกันมาใช้กำกับดูแลเนื้อหารายการที่อาจเป็นภัยในกิจการโทรทัศน์ที่ กสทช. กำกับดูแล
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1095
title: อิทธิพลของการรับรู้ความเสี่ยงต่อพฤติกรรมสุขภาพและแนวทางการสื่อสารเพื่อสร้างพฤติกรรมการป้องกันโรคไม่ติดต่อเรื้อรังของกลุ่มเสี่ยง

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้ความเสี่ยงต่อโรคไม่ติดต่อเรื้อรังที่มีต่อพฤติกรรมสุขภาพเพื่อนำปัจจัยสำคัญที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมมาพัฒนาเป็นชิ้นงานสื่อส่งเสริมพฤติกรรมป้องกันโรคและศึกษาอิทธิพลของสื่อที่มีต่อพฤติกรรมป้องกันโรคของกลุ่มเสี่ยง โดยทำการศึกษา 2 กรณีได้แก่โรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และโรคหัวใจ แบ่งการศึกษาออกเป็น 2 ระยะ ระยะที่ 1 ศึกษาโดยใช้วิธีวิจัยเชิงสำรวจกรณีศึกษาละ 400 คนรวม 800 คนโดยประมวลผลด้วยการวิเคราะห์สหสัมพันธ์ การวิเคราะห์ถดถอยพหุ และการทดสอบความแปรปรวนหลายตัวแปร ระยะที่ 2 ศึกษาโดยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพโดยการสัมภาษณ์เจาะลึก 23 คนและวิเคราะห์ผลโดยวิธีสรุปจากข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า ระยะที่ 1 ภาพรวมของทั้ง 2 โรคการรับรู้ตัวแปรในกลุ่มแนวโน้มส่งผลต่อพฤติกรรมสุขภาพของกลุ่มเสี่ยงมากกว่าการรับรู้ตัวแปรในกลุ่มภัยร้ายการรับรู้ความเสี่ยงโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และการรับรู้ความเสี่ยงโรคหัวใจมีความแตกต่างกันอย่างตรงกันข้าม โดยกลุ่มตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อการรับรู้ความเสี่ยงของ 2 โรคเป็นคนละชุดตัวแปรกรณีโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ การรับรู้ความคุ้นเคย และการรับรู้ความน่ากลัว มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมเสี่ยง กรณีโรคหัวใจคือ การรับรู้ความใกล้ การรับรู้การควบคุมได้ด้วยตนเอง การรับรู้ความสามารถในตน และการรับรู้ความสูญเสียมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมเสี่ยง ส่วนตัวแปรที่มีอิทธิพลสูงสุดต่อการป้องกันโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และโรคหัวใจเป็นตัวแปรเดียวกันคือการรับรู้ความสามารถในตน ทั้งนี้กรณีโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ การรับรู้ความสามารถในตน มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมเสี่ยงในลักษณะเป็นเงื่อนไขกับตัวแปรความคุ้นเคยและความน่ากลัวแต่กรณีโรคหัวใจไม่พบว่า มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมเสี่ยงในลักษณะเป็นเงื่อนไขระยะที่ 2 นำตัวแปรการรับรู้ความสามารถในตนมาใช้เป็นแนวทางการสื่อสารเพื่อสร้างพฤติกรรมป้องกันโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และโรคหัวใจพบว่ากลุ่มเสี่ยงสูงส่วนใหญ่มีทัศนคติเชิงบวกต่อการสื่อสารแนวทางกระตุ้นการรับรู้ความสามารถในตนเนื่องจากรู้สึกได้รับกำลังใจทำให้อยากปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันมากกว่าแนวทางการสื่อสารที่ไม่มีการกระตุ้นการรับรู้ความสามารถในตน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1096
title: อีสานซิมโฟนิกแวริเอชัน สำหรับคณะนักร้องประสานเสียงและวงดุริยางค์

description: บทประพันธ์เพลง “อีสานซิมโฟนิกแวริเอชัน สำหรับคณะนักร้องประสานเสียงและวงดุริยางค์”บทนี้ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากท่วงทำนองดนตรีพื้นบ้านภาคอีสาน ซึ่งผู้ประพันธ์ได้ประพันธ์ดนตรีจากทำนองเพลงกลอนลำสั้น อีสานเขียว และประพันธ์คำร้องขึ้นใหม่เพื่อถ่ายทอดสุนทรียภาพแห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นอกจากนั้นแล้ว เสียงของไซโลโฟน (Xylophone) และเครื่องดนตรีชนิดอื่นๆ ที่ประกอบอยู่ในวงดุริยางค์และการขับร้องประสานเสียงก็ได้ถูกนำมาผสมผสานเพื่อให้มีความโดดเด่นในการแสดงถึงเอกลักษณ์ของความเป็นดนตรีอีสานผ่านทางเครื่องดนตรีตะวันตก ผลงานการประพันธ์เพลงได้แบ่งออกเป็น 3 กระบวน ดังต่อไปนี้กระบวนที่ 1 (จังหวะเร็ว) เป็นปฐมบทแห่งความพิเศษของดนตรีอีสาน ที่ได้แสดงถึงความมีชีวิตชีวาผ่านเสียงการขับร้องประสานเสียงและวงดุริยางค์ นอกจากนี้ผู้ประพันธ์ยังได้เพิ่มเติมอรรถรสของดนตรีบทนี้ด้วยเทคนิคการใช้มิวท์(Mute)เป็นบางช่วงของทรัมเป็ต(Trumpet)และฮอร์น(Horn)กระบวนที่ 2 (จังหวะเร็วปานกลาง) ในกระบวนนี้มีลักษณะการประพันธ์แบบเฮเทโรโฟนี(Heterophony) เป็นหลักตลอดทั้งกระบวน โดยใช้รูปแบบของการเปลี่ยนบททำนองผ่านการขับร้องประสานเสียงและวงดุริยางค์กระบวนที่ 3 (จังหวะค่อนข้างเร็ว) ในกระบวนนี้มีการนำเทคนิคการประสานเสียงแบบครึ่งเสียง(Chromaticism) มาดัดแปลงและนำมาใช้เป็นจุดเด่นของทั้งกระบวน แฝงไว้ซึ่งอรรถรสของท่วงทำนองแห่งวัฒนธรรมอีสานที่ได้ออกแบบไว้อย่างเหมาะสม เพื่อให้เป็นจุดเด่นของบทประพันธ์อันน่าตื่นตาตื่นใจในกระบวนนี้