cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2022.113
title: การคุ้มครองบุตรผู้เยาว์กรณีการหย่าโดยความยินยอม

description: สถาบันครอบครัว มีความสำคัญอย่างมากต่อคุณภาพของประชากรในสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งครอบครัวที่มีบุตร เมื่อบิดามารดาประสงค์ให้การสมรสสิ้นสุดลงและหย่าโดยความยินยอม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1520-1522 กำหนดให้มีการตกลงในเรื่องการใช้อำนาจปกครองบุตรและค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตร แต่ไม่ได้เป็นเงื่อนไขแห่งความสมบูรณ์ของการหย่า คู่สมรสที่จดทะเบียนหย่าโดยไม่ผ่านขั้นตอนทางศาล อาจไม่ได้กำหนดเงื่อนไขในเรื่องค่าอุปการะเลี้ยงดูและอำนาจปกครองบุตรไว้ในสัญญาหย่า หรือกำหนดไว้แล้วแต่ประสงค์จะแก้ไขเปลี่ยนแปลงในภายหลัง กฎหมายไม่มีช่องทางในการตกลงกันด้วยวิธีอื่น นอกจากการนำคดีขึ้นสู่ศาลเพื่อพิจารณาและมีคำสั่งเพื่อให้มีผลทางกฎหมาย โดยคำนึงถึงความผาสุกและประโยชน์ของบุตรเป็นสำคัญ จากการศึกษาหลักการหย่าโดยความยินยอมของกฎหมายไทยเปรียบเทียบกับต่างประเทศ พบว่าในประเทศอังกฤษและอเมริกา การหย่ากระทำได้โดยผ่านการตรวจสอบจากศาลก่อนเท่านั้น เพื่อคุ้มครองเจตนาที่แท้จริงของคู่สมรส และตรวจสอบสิทธิที่บุตรควรได้รับ ตามหลักประโยชน์สูงสุดของเด็ก เช่น ค่าอุปการะเลี้ยงดู และสิทธิเยี่ยมเยียนบุตร เป็นต้น สำหรับประเทศฝรั่งเศส แม้คู่สมรสจะสามารถหย่ากันเองได้โดยไม่ต้องผ่านขั้นตอนทางศาล แต่ก็มีการกำหนดเงื่อนไขในการรับรองข้อตกลงการหย่าโดยโนตารี และมีข้อยกเว้นเมื่อคู่สมรสมีบุตรที่ยังเป็นผู้เยาว์ ซึ่งอยู่ในฐานะที่สามารถแสดงความเห็นได้ ให้ศาลรับฟังความเห็นของผู้เยาว์ด้วย อันเป็นการรับรองสิทธิของบุตรตามอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็กการเพิ่มเงื่อนไขในขั้นตอนการหย่า ให้มีเอกสารซึ่งมีเนื้อหาครอบคลุมเรื่องอำนาจปกครองบุตร สิทธิติดต่อกับบุตรพร้อมแบบรายงานการพบเจอบุตร การจ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตร ผลการรับรองสุขภาพจิตของบิดามารดาและบุตร รวมถึงข้อมูลอื่นที่จำเป็น ประกอบการพิจารณาจดทะเบียนหย่า และให้มีการควบคุมข้อตกลงในสัญญาหย่าไม่ให้ขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน โดยผ่านการตรวจสอบและรับรองจากหน่วยงานที่มีหน้าที่รับผิดชอบ จะเป็นการปรับปรุงหลักเกณฑ์การหย่าโดยความยินยอมของประเทศไทยในส่วนที่เกี่ยวกับบุตร เพื่อรับประกันสิทธิที่บุตรควรได้รับความคุ้มครอง ตามหลักประโยชน์สูงสุดของเด็ก ภายหลังจากที่การสมรสของบิดามารดาสิ้นสุดลง
DOI: 10.14457/tu.the.2022.114
title: การออกแบบอาคารเรียนและสภาพแวดล้อมด้วยแนวคิดไบโอฟิลิก: กรณีศึกษา โครงการพิเศษสำหรับโรงเรียนประถมศึกษาขนาดกลางของรัฐบาล

description: ปัจจัยสำคัญที่ทำให้การศึกษาของประเทศไทยมีปัญหา คือ รูปแบบการศึกษา และสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้อต่อการเรียนรู้ของเด็กนักเรียน ปัจจุบันในประเทศไทยมีการออกแบบพื้นที่ธรรมชาติ สำหรับโรงเรียนเอกชนเกิดขึ้นมาแล้ว แต่สำหรับโรงเรียนรัฐบาลนั้น เนื่องจากรูปแบบการเรียนการสอนตามมาตรฐานรัฐบาล และงบประมาณที่จำกัดจึงยังไม่มีการออกแบบอาคารและพื้นที่ธรรมชาติที่สอดคล้องกับแนวคิดธรรมชาติอย่างเป็นรูปธรรม งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 5 ประการ ได้แก่ 1) ศึกษาและวิเคราะห์การจัดการพื้นที่ทางกายภาพของโรงเรียนประถมศึกษาของรัฐบาลที่มีอยู่ในปัจจุบัน 2) ศึกษาแนวความคิดและทฤษฎีการเรียนรู้ของเด็กวัยประถมศึกษา ที่มีความเกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ 3) ศึกษาลักษณะทางกายภาพของโรงเรียนกรณีศึกษา และทำการวิเคราะห์รูปแบบของอาคาร พื้นที่ธรรมชาติ สัดส่วนของพื้นที่ธรรมชาติและกิจกรรมการใช้พื้นที่ของเด็กนักเรียน 4) ทำการออกแบบอาคารเรียนและสภาพแวดล้อมด้วยแนวคิดไบโอฟิลิก และ 5) นำเสนอการออกแบบ โดยขั้นตอนดำเนินงานวิจัยประกอบไปด้วย การศึกษาและวิเคราะห์การจัดการพื้นที่ทางกายภาพของโรงเรียนประถมศึกษาที่มีอยู่ในปัจจุบัน การศึกษาแนวคิดไบโอฟิลิก และทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบสิ่งแวดล้อม และพื้นที่ธรรมชาติสำหรับโรงเรียน รวมไปถึงการศึกษาลักษณะทางกายภาพและแนวคิดการออกแบบจากกรณีศึกษาที่มีความสอดคล้องกับการออกแบบพื้นที่ธรรมชาติทั้งในประเทศและต่างประเทศ เพื่อนำไปสู่การออกแบบ ข้อจำกัดของวิจัย เนื่องจากในปัจจุบันรัฐบาลมีข้อบังคับใช้การออกแบบอาคารเรียนโรงเรียนรัฐบาลที่ไม่สามารถออกแบบอาคารในลักษณะที่ต่างจากแบบมาตรฐานได้ จึงนำเสนอการออกแบบอาคารโครงการพิเศษสำหรับโรงเรียนประถมศึกษาขนาดกลางของรัฐบาล จากผลการศึกษาพบว่าโรงเรียนบ้านหนองสาหร่าย ซึ่งตั้งอยู่ที่ถนนนิคม-ลำตะคอง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา มีศักยภาพตามเกณฑ์ต่าง ๆ ที่ได้จากการวิเคราะห์และเปรียบเทียบข้อมูลจากกรณีศึกษา ประกอบด้วย ทำเลที่ตั้งเป็นย่านชุมชนที่อยู่อาศัย ความหนาแน่นน้อยถึงปานกลาง บริเวณโดยรอบมีสาธารณูปโภคครบครัน สัดส่วนพื้นที่กิจกรรมและพื้นที่ธรรมชาติในโรงเรียนประมาณ ร้อยละ 70 มีแนวโน้มที่สามารถปรับปรุงหรือต่อเติมได้ จากแนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับการออกแบบ ประกอบด้วย ความต้องการในการพัฒนาแต่ละด้านของเด็ก ได้แก่ การพัฒนาด้านร่างกาย การพัฒนาด้านอารมณ์ การพัฒนาด้านการเรียนรู้ การออกแบบพื้นที่สภาพแวดล้อมกลางแจ้งสำหรับการเรียนรู้ของเด็ก แนวความคิดการออกแบบไบโอฟิลิก ร่วมกับข้อมูลจากกรณีศึกษา แบ่งการออกแบบเป็น 3 ส่วน คือ การปรับปรุงโซนพื้นที่ พื้นที่สนามเด็กเล่น และการออกแบบอาคารโครงการพิเศษ ผลการศึกษาสามารถใช้บางส่วนของแนวคิดไบโอฟิลิกในการออกแบบพื้นที่สนามเด็กเล่นและอาคารโครงการพิเศษ มี 10 ข้อ ได้แก่ การเชื่อมต่อธรรมชาติโดยตรง การเชื่อมต่อธรรมชาติโดยอ้อม การใช้วัสดุธรรมชาติ การรับรู้วัฏจักรธรรมชาติ การได้รับแสงธรรมชาติ การรับรู้อุณหภูมิ การจำลององค์ประกอบธรรมขาติ การเพิ่มโอกาสในการมองเห็น พื้นที่เสี่ยง และพื้นที่ซ่อนตัว
DOI: 10.14457/tu.the.2022.115
title: อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชุมชนตลาดเก่า: กรณีศึกษา ชุมชนตลาดน้อย กรุงเทพมหานคร

description: งานวิจัยนี้มุ่งศึกษา สำรวจ รวบรวมองค์ความรู้ทางด้านประวัติศาสตร์ พัฒนาและการเปลี่ยนแปลง และศึกษาองค์ประกอบทางวัฒนธรรมที่มีคุณค่าของชุมชนตลาดน้อยทั้งที่เป็นรูปธรรมและนามธรรม เพื่อวิเคราะห์และสรุปอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชุมชนตลาดน้อย โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ แบ่งการเก็บข้อมูลออกเป็น 2 ส่วนหลัก ๆ คือ การสำรวจและวิเคราะห์ข้อมูลจากการศึกษาเอกสาร การทบทวนวรรณกรรม และศึกษาภาคสนามโดยสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลในชุมชนตลาดน้อย จำนวน 25 คน ผลการวิจัยพบว่า ชุมชนตลาดน้อยเป็นหนึ่งในย่านชุมชนเก่า มีพัฒนาการของชุมชนตั้งแต่ยุคเริ่มต้น ยุครุ่งเรือง และยุคปัจจุบัน ที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทั้งความหลากหลายทางกายภาพ กิจกรรมทางเศรษฐกิจ และโครงสร้างทางสังคมที่มีผลต่อวิถีชีวิตความเป็นอยู่ หากแต่ชุมชนยังคงรากเหง้าทางวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาจนถึงปัจจุบัน แสดงผ่านความโดดเด่นทางวัฒนธรรมเชิงรูปธรรมโดยเฉพาะลักษณะเด่นทางโครงสร้างที่ยังคงอยู่ ที่มีความสัมพันธ์กับประวัติศาสตร์ความเป็นมา เนื่องจากชุมชนตลาดน้อยมีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยอยุธยา จึงยังคงเห็นโครงสร้างดั้งเดิมจากรูปแบบการตั้งถิ่นฐานแบบกลุ่ม (Cluster Settlement) กระจุกตัวอยู่บริเวณริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา และมีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างหลังจากการพัฒนาเส้นทางคมนาคมทางบกและตัดถนนเจริญกรุงเข้ามายังชุมชน ส่งผลให้เกิดการตั้งถิ่นฐานแบบแนวเส้นตรง (Linear settlements) ที่มีเส้นทางการสัญจรเป็นตัวกำหนดลักษณะการวางตัวของอาคาร นอกจากนี้ภายในชุมชนยังมีกลุ่มอาคารเรือนแถวและศาสนสถานที่มีลักษณะเด่นทางสถาปัตยกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากกลุ่มคนหลากหลายเชื้อชาติที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานภายในชุมชนตลาดน้อย ทั้งชาวจีน ชาวณวน และชาวโปรตุเกส ภายในชุมชนจึงมีความหลากหลายทางวัฒนธรรมในมิติต่าง ๆ ซึ่งมีความเชื่อมโยงกับองค์ประกอบที่มีความโดดเด่นทางวัฒนธรรมเชิงนามธรรม ที่มีความผูกพันทางศาสนาและการดำรงชีวิต แสดงออกมาในรูปแบบของพิธีกรรม ศรัทธาความเชื่อ และประเพณีต่าง ๆ มีบทบาทในการเป็นสื่อกลางในการถ่ายทอดเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมและวิถีชีวิตได้อย่างชัดเจน จึงกล่าวได้ว่าองค์ประกอบทางวัฒนธรรมเชิงนามธรรมมีคุณค่าและแสดงถึงความเป็นตัวตนของชุมชนตลาดน้อยได้ชัดเจนที่สุด เนื่องจากเป็นการส่งเสริมให้เกิดการใช้พื้นที่และการรวมกลุ่มกัน นำไปสู่การเสนอแนะแนวทางการพัฒนาและการอนุรักษ์ อาทิเช่น การวางแผนผังชุมชน การเพิ่มมาตรการต่าง ๆ ในการอนุรักษ์ เพื่อส่งเสริมลักษณ์เฉพาะตัวของชุมชนจากฐานรากทางวัฒนธรรมดั้งเดิมให้คงอยู่ต่อไป รวมถึงความพร้อมในการปรับตัวให้เข้ากับสภาพการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอย่างเหมาะสม
DOI: 10.14457/tu.the.2022.116
title: การก่อการร้ายทางไซเบอร์: ปัญหาการนิยาม เขตอำนาจ และการบังคับใช้ กฎหมาย

description: การก่อการร้ายทางไซเบอร์เป็นหนึ่งในปฏิบัติการบนพื้นที่ไซเบอร์ที่ผิดกฎหมายนอกเหนือจากการโจมตีทางไซเบอร์และอาชญากรรมทางไซเบอร์ โดยสามารถพิจารณาความแตกต่างของการกระทำความผิดแต่ละประเภทได้จากวัตถุประสงค์และผลของการดำเนินการ ซึ่งคำนิยามของการก่อการร้ายทางไซเบอร์ที่เป็นสากลที่เป็นไปได้คือ การดำเนินการของกลุ่มก่อการร้ายโดยมีระบบคอมพิวเตอร์เป็นเครื่องมือหรือเป้าหมาย ซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายอันเป็นการสร้างความหวาดกลัวต่อประชาชนในสังคม เพื่อข่มขู่หรือบีบบังคับรัฐบาลเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ทางการเมืองการก่อการร้ายทางไซเบอร์เป็นการกระทำความผิดที่เกิดขึ้นบนพื้นที่ไซเบอร์ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มิไดตั้งอยู่บนเขตแดนทางกายภาพที่แน่นอน ประกอบกับการดำเนินการที่สามารถปกปิดหรือปลอมแปลงตัวตนได้ และผลของการดำเนินการที่ส่งผลกระทบต่อรัฐต่าง ๆ ทั่วโลกจึงนำไปสู่ปัญหาที่ต้องพิจารณาใน 2 ประเด็นคือ ปัญหาการบังคับใช้เขตอำนาจรัฐ และปัญหาการดำเนินคดีกับผู้กระทำความผิด โดยผลการศึกษาพบว่าการบังคับใช้เขตอำนาจรัฐตามหลักป้องกันประกอบกับหลักการดำเนินคดีตามลำดับจะเป็นแนวทางที่ช่วยลดจำนวนรัฐที่อ้างเขตอำนาจรัฐทับซ้อนได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด อีกทั้งเป็นหลักการที่ส่งเสริมการกำหนดมาตรการการดำเนินคดีกับการก่อการร้ายทางไซเบอร์ในกฎหมายภายในและกฎหมายระหว่างประเทศ นอกจากนี้การดำเนินคดีกับผู้กระทำความผิดต้องอาศัยความร่วมมือระหว่างประเทศทั้งในส่วนที่เป็นกระบวนการรวบรวมพยานหลักฐานทางคดีอาญา ไปจนถึงการส่งผู้ร้ายข้ามแดน ซึ่งสามารถแก้ไขได้ด้วยความช่วยเหลือซึ่งกันและกันทางอาญาระหว่างประเทศ เช่น องค์การตำรวจสากล และสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ ซึ่งถือเป็นทบวงการชำนัญพิเศษของสหประชาชาติ ท้ายที่สุดการพิจารณาผลของการก่อการร้ายทางไซเบอร์ในฐานะที่เป็นอาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติจะเป็นแนวทางที่เป็นไปได้ที่สุดในการดำเนินคดีกับการก่อการร้ายทางไซเบอร์ต่อศาลอาญาระหว่างประเทศ ผลที่ได้จากการศึกษาในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้แสดงให้เห็นถึงแนวทางการพัฒนากฎหมายและความร่วมมือระหว่างประเทศที่เกี่ยวกับการก่อการร้ายทางไซเบอร์ ซึ่งจะนำไปสู่แนวทางการปรับปรุงกฎหมายของประเทศไทยให้มีประสิทธิภาพเพียงพอที่จะรับมือและป้องกันกับการกระทำความผิดดังกล่าวได้
DOI: 10.48323/b34r4-xmj90
title: MS_XevoTQXS_2022_July
DOI: 10.14457/tu.the.2022.118
title: ปัญหาความสมบูรณ์ของการแสดงเจตนาและความสมบูรณ์ของนิติกรรม

description: “การแสดงเจตนา” นับว่าเป็นองค์ประกอบประการหนึ่งของนิติกรรมตามมาตรา 149 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ โดยปรากฏในบรรพ 1 ลักษณะ 4 หมวด 2 ซึ่งประเด็นมีว่าคำว่า “การแสดงเจตนา” ที่ถูกบัญญัติไว้ในบรรพ 1 ลักษณะ 4 หมวด 2 มีความหมายเดียวกันกับนิติกรรม หรือหมายถึง “การแสดงเจตนา” ในฐานะที่เป็นองค์ประกอบหนึ่งของนิติกรรม ตัวอย่างเช่น มาตรา 155 (ว่าด้วยเจตนาลวง) บัญญัติว่า “การแสดงเจตนาลวงโดยสมรู้กับ คู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งเป็นโมฆะ” ทั้งนี้ มีตำรากฎหมายบางเล่มอธิบายว่าการแสดงเจตนาลวงโดยสมรู้กับคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งนั้นทำให้การแสดงเจตนาตกเป็นโมฆะ ดังนั้น นิติกรรมตามเจตนาจึงเกิดขึ้นไม่ได้ ไม่ใช่นิติกรรมตกเป็นโมฆะ ด้วยปัญหาดังกล่าวผู้เขียนจึงต้องการศึกษาว่า “การแสดงเจตนา” ในตัวบทบรรพ 1 ลักษณะ 4 หมวด 2 กับคำว่า “นิติกรรม” แท้จริงแล้วมีความหมายเหมือนกันหรือไม่ประการใด โดยศึกษาจากต้นร่างประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 1 ที่เกี่ยวข้องกับนิติกรรมและการแสดงเจตนา รวมถึงคำอธิบายกฎหมายของไทยและคำอธิบายกฎหมายของเยอรมันจากการศึกษาพบว่า ผู้ร่างประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์กฎหมายได้ปรึกษาหารือกันว่า คำว่า “Declaration of Intention”กับคำว่า “Juristic Act” ยังใช้ปะปนกันอยู่ จะควรแก้ไขใหม่ ซึ่งผู้เขียนเห็นว่าผู้ร่างกฎหมายน่าจะมีความเห็นว่าการแสดงเจตนาและนิติกรรมไม่ได้มีความหมายเหมือนกัน ซึ่งต่างประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมันที่ผู้ร่างกฎหมายถือว่านิติกรรม (Rechtsgeschäft) และการแสดงเจตนา (Willenserklärung) มีความหมายเหมือนกันในลักษณะคำพ้องความหมาย ส่วนตำรากฎหมายส่วนใหญ่ของไทยแม้จะไม่ได้อธิบายชัดเจนว่ามีความหมายเหมือนกันแต่เป็นที่เข้าใจว่าการแสดงเจตนาและนิติกรรมมีความหมายเหมือนกันเห็นได้จากอธิบายผลของการแสดงเจตนาที่ไม่ตรงกับเจตนาที่แท้จริงว่า “การแสดงเจตนาตกเป็นโมฆะ” และ “นิติกรรมตกเป็นโมฆะ” อย่างไรก็ตาม มีตำรากฎหมายบางเล่มอธิบายผลของการแสดงเจตนาที่ในกรณีดังกล่าวว่า “ไม่ก่อเกิดเป็นนิติกรรม” จากการศึกษาผู้เขียนเห็นว่าน่าจะหมายความว่าไม่ก่อเกิดเป็นนิติกรรมตามมาตรา 149 มิได้หมายความว่าไม่ก่อเกิดเป็นนิติกรรมเลยเพราะเห็นได้จากตัวอย่างประกอบคำอธิบายมีการยกคำพิพากษาศาลฎีกาที่อธิบายผลของกรณีเจตนาลวงดังกล่าวว่าสัญญาตกเป็นโมฆะ ด้วยปัญหาที่เกิดจากการใช้ภาษาที่ไม่ชัดเจนจึงอาจทำให้เกิดความเข้าใจคลาดเคลื่อนว่าการแสดงเจตนาและนิติกรรมไม่เป็นสิ่งเดียวกันจึงทำให้มองไปได้ว่าเมื่อการแสดงเจตนาตกเป็นโมฆะนิติกรรมจึงไม่เกิดขึ้น ดังนั้นผลการศึกษาจึงสรุปได้ว่า “การแสดงเจตนา” ในตัวบทบรรพ 1 ลักษณะ 4 หมวด 2 กับคำว่า “นิติกรรม” มีความหมายเหมือนกันสามารถใช้แทนกันได้ตามบริบทการปรับบทกฎหมาย
DOI: 10.14457/tu.the.2022.119
title: ปัญหาความไม่สอดคล้องในการใช้บังคับคำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการต่างประเทศกับกระบวนการล้มละลาย

description: ในกรณีที่ต้องการบังคับใช้คําชี้ขาดอนุญาโตตุลาการต่างประเทศตามอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการยอมรับและการบังคับตามคําชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่างประเทศ ค.ศ.1958 หรืออนุสัญญานิวยอร์ก แต่บุคคลผู้ซึ่งเป็นคู่พิพาทฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตกเป็นบุคคลล้มละลาย หรือมีหนี้สินล้นพ้นตัว ซึ่งบุคคลนั้นมีทรัพย์สินหรือความสามารถที่จะชําระหนี้ตามคําชี้ขาดได้เท่านั้น และหากปฏิบัติตามคําชี้ขาดแล้ว แต่ก็ต้องกระทําการอย่างใดอย่างหนึ่งที่ขัดต่อกฎหมายในกระบวนการล้มละลายเช่น กรณีที่คําชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการนั้นตัดสินบริษัทซึ่งศาลมีคําพิพากษาให้ล้มละลายได้รับชําระเงินเมื่อได้ดําเนินการส่งสินค้าให้คู่พิพาทจนครบถ้วน แต่หากพิจารณาตามกฎหมายล้มละลายของประเทศไทยนั้น การกระทําเช่นนั้นไม่อาจทําได้ อีกทางหนึ่งคือการที่คําตัดสินได้ก่อให้เกิดภาระหน้าที่ที่บุคคลซึ่งอยู่ในกระบวนการล้มละลายไม่สามารถกระทําได้ เช่น หนี้กระทําการ ทําให้ไม่สามารถบังคับใช้คําชี้ขาดดังกล่าวได้ หรือเข้าลักษณะของการสร้างหนี้เพิ่มให้แก่บุคคลล้มละลาย ซึ่งกฎหมายล้มละลายนั้นมีบทบัญญัติห้ามมิให้ลูกหนี้เข้าจัดการกิจการและทรัพย์สินของตนเอง อํานาจดังกล่าวตดอยู่แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ทั้งสิ้น ซึ่งจะเป็นปัญหาในเรื่องของลําดับการได้รับชําระหนี้ตามกฎหมายและการยื่นคําขอรับชําระหนี้ของเจ้าหนี้ตามคําตัดสินนั้น และจะเข้ามาอย่างเจ้าหนี้โดยอาศัยมูลหนี้ประเภทใด นอกจากนี้ การที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่มีอํานาจในทางกฎหมายที่จะเข้าไปมีส่วนร่วมในการทําให้เกิดกระบวนการทางกฎหมายที่ไม่สอดคล้องกัน อีกทั้ง ยังกระทบต่อประสิทธิภาพของทั้งฝั่งกฎหมายล้มละลายและกฎหมายอนุญาโตตุลาการ และการปฏิบัติตามพันธกรณีระหว่างประเทศด้วย ทั้งในส่วนกรณีที่เกิดขึ้นก่อนเริ่มต้นกระบวนล้มละลายและที่เกิดขึ้นในระหว่างกระบวนการล้มละลาย ทําให้เกิดความสับสน จึงจําเป็นที่จะต้องหาแนวในการแก้ไขปัญหาดังกล่าวโดยศึกษาจากแนวทางของต่างประเทศคือ สหรัฐอเมริกา ประเทศญี่ปุ่น และสหภาพยุโรป และนํามาพิจารณาความเป็นไปได้ที่จะนําแนวทางนั้นมาปรับใช้กับบริบทของกฎหมายไทย
DOI: 10.14457/tu.the.2022.120
title: การปรับปรุงบทบัญญัติเกี่ยวกับการเพิ่มทุนของบริษัทจำกัด

description: บทคัดย่อ การเพิ่มทุนมีบทบาทสำคัญต่อการขยายธุรกิจในรูปแบบของบริษัทจำกัดอย่างมากทั้งต่อการทำให้ธุรกิจเกิดการฟื้นตัว ขยายตัว หรือมีผลให้สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้ กฎหมายที่เกี่ยวกับการเพิ่มทุนในบริษัทจำกัดของประเทศไทยนั้นจึงเป็นเรื่องที่สำคัญและอยู่ภายใต้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ กฎหมายกำหนดให้บริษัทจำกัดอาจเพิ่มทุนของบริษัทขึ้นได้ด้วยวิธีการออกหุ้นใหม่ กฎหมายของประเทศไทยมีการรับรองเรื่อง สิทธิจองซื้อหุ้นก่อนบุคคลอื่น (pre-emptive right) ไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์โดยกำหนดให้บริษัทจำกัดต้องให้สิทธิแก่ผู้ถือหุ้นเดิมซื้อหุ้นเพิ่มทุนที่ออกใหม่ตามสัดส่วนการถือหุ้น เหตุผลที่กฎหมายกำหนดหลักการดังกล่าวก็เพื่อรักษาสิทธิและดำรงสัดส่วนความเป็นเจ้าของในบริษัทของผู้ถือหุ้นเดิมในการบริหารจัดการบริษัทอันเป็นการปกป้องผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้นเดิมที่มีอยู่เดิมในบริษัทไม่ให้เปลี่ยนแปลงไป หลังจากมีการเสนอขายหุ้นแก่ผู้ถือหุ้นเดิมแล้วผู้ถือหุ้นเดิมบอกปัดไม่รับซื้อหุ้นทั้งหมดหรือรับซื้อแต่เพียงบางส่วนจะส่งผลให้เกิดหุ้นเพิ่มทุนส่วนที่เหลือ กรรมการบริษัทจะเสนอขายหุ้นเพิ่มทุนส่วนที่เหลือแก่ผู้ใดได้บ้าง ซึ่งในเรื่องนี้กฎหมายไทยกำหนดเพียงว่า ให้เสนอขายแก่ผู้ถือหุ้นคนอื่นหรือกรรมการจะรับซื้อไว้เองก็ได้ การกำหนดเช่นนี้ส่งผลให้เกิดปัญหาที่ตามมาในหลายประการ การค้นคว้าอิสระเล่มนี้จึงมุ่งศึกษาข้อบกพร่องบางประการของบทบัญญัติเกี่ยวกับการเพิ่มทุนของบริษัทจำกัดโดยเฉพาะในเรื่องการเสนอขายหุ้นเพิ่มทุนที่ออกใหม่ เพื่อให้ได้รับการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายไทย โดยได้ทำการศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการเพิ่มทุนในบริษัทจำกัดตามกฎหมายของประเทศอังกฤษ ประเทศมาเลเซีย และประเทศไทย โดยมุ่งศึกษาและวิเคราะห์ในปัญหาทางกฎหมาย 2 ประการ ได้แก่ ประการที่หนึ่ง ปัญหาการขาดหลักเกณฑ์ในการเสนอขายหุ้นเพิ่มทุนส่วนที่เหลือ จากการศึกษากฎหมายไทยพบว่า เกิดจากความบกพร่องของมาตรา 1222 วรรคสาม ที่กำหนดให้เป็นเรื่องดุลพินิจของกรรมการในการจัดสรรหุ้นเพิ่มทุน การให้จัดสรรหุ้นตามดุลพินิจของกรรมการจึงนำมาซึ่งปัญหาประการต่าง ๆ เช่น กรรมการใช้อำนาจของตนในการจัดสรรหุ้นที่ไม่สุจริต ไม่เป็นธรรมและเกิดการเลือกปฏิบัติแก่ผู้ถือหุ้นคนอื่น ในขณะที่กฎหมายของประเทศอังกฤษและประเทศมาเลเซีย พบว่า ทั้งสองประเทศมีการกำหนดขอบอำนาจของกรรมการในการจัดสรรหุ้นโดยไม่ได้เป็นเรื่องของดุลพินิจและยังพบหลักเกณฑ์ในการจัดสรรหุ้น ดังนั้น การค้นคว้าอิสระฉบับนี้จึงเห็นควรให้มีการกำหนดหลักเกณฑ์ในการเสนอขายหุ้นเพิ่มทุนส่วนที่เหลือในกฎหมายของประเทศไทย เพื่อเป็นการคุ้มครองผู้ที่มีส่วนได้เสีย ประการที่สอง ปัญหาความไม่เหมาะสมของการห้ามเสนอขายหุ้นเพิ่มทุนส่วนที่เหลือแก่บุคคลอื่นเกิดจากไม่แน่นอนชัดเจนของมาตรา 1222 วรรคสาม ที่ก่อให้เกิดปัญหาการตีความขัดแย้งกันว่าสามารถนำหุ้นเพิ่มทุนส่วนที่เหลือขายให้แก่บุคคลอื่นได้หรือไม่ จากการศึกษากฎหมายของประเทศอังกฤษและประเทศมาเลเซีย พบว่า ทั้งสองประเทศให้สามารถเสนอขายแก่บุคคลอื่นซึ่งเป็นบุคคลภายนอกได้ แต่เป็นบุคคลเฉพาะ ไม่ใช่ประชาชนทั่วไป ดังนั้น การค้นคว้าอิสระฉบับนี้จึงเห็นว่า การตีความบทบัญญัติที่ห้ามเสนอขายหุ้นเพิ่มทุนส่วนที่เหลือแก่บุคคลอื่นสมควรให้ได้รับการแก้ไข เพื่อให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ที่แท้จริงของกฎหมายและเพื่อให้เกิดการระดมทุนในบริษัทจำกัดเป็นไปอย่างคล่องตัวมากขึ้น
DOI: 10.25704/qmzf-vv36
title: SOCIB CALYPSO Glider Observations

description: CALYPSO (Coherent Lagrangian Pathways from the Surface Ocean to Interior) is an ONR Departmental Research Initiative that addresses the challenge of observing, understanding and predicting the three-dimensional pathways by which water from the surface ocean makes its way into the deeper ocean. Discovering the routes by which trace substances, phytoplankton, and dissolved gases like oxygen, are transported vertically, as they are also carried horizontally by oceanic currents, is the goal of this research. An innovative set of observational techniques are being used, along with process study models, predictive models, and data synthesis, to identify coherent pathways for vertical transport and to diagnose and predict the physical processes that underlie such subduction.
DOI: 10.14457/tu.the.2022.121
title: การใช้กฎหมายว่าด้วยเครื่องหมายการค้าในการไม่รับจดทะเบียน เครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต

description: พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 กาหนดเครื่องหมายที่ต้องห้ามมิให้ จดทะเบียนไว้ในมาตรา 8 ความในอนุมาตรา (9) ของบทบัญญัติดังกล่าวกาหนดให้เครื่องหมายการค้าที่ “ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหรือรัฐประศาสโนบาย” เป็นเครื่องหมาย ต้องห้ามมิให้จดทะเบียน ทั้งนี้ นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าและคณะกรรมการเครื่องหมายการค้า ได้อาศัยบทบัญญัติมาตรา 8 (9) ดังกล่าวในการไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเมื่อปรากฏพฤติการณ์ ว่าผู้ขอจดทะเบียนได้ขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริตโดยใช้หรือลอกเลียนเครื่องหมายการค้าของบุคคลอื่น ซึ่งยังมิได้จดทะเบียนไว้ในประเทศไทย การใช้มาตรา 8 (9) เพื่อการดังกล่าวน่าจะไม่ถูกต้องเนื่องจาก การกาหนดเกี่ยวกับเครื่องหมายซึ่งต้องห้ามมิให้จดทะเบียนเป็นการกาหนดลักษณะต้องห้ามจาก การปรากฏรูปลักษณ์ของเครื่องหมาย มิใช่ลักษณะการใช้เครื่องหมายวิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาแนวทางการตีความบทบัญญัติของกฎหมายว่าด้วยเครื่องหมาย การค้าในส่วนที่เกี่ยวกับการไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต โดยวิเคราะห์ว่าสามารถนาบทบัญญัติมาตรา 8 (9) ซึ่งเป็นบทบัญญัติเกี่ยวกับเครื่องหมายที่ขัดต่อ ความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหรือรัฐประศาสโนบาย มาปรับใช้เพื่อไม่รับจดทะเบียน เครื่องหมายการค้าที่ผู้ขอจดทะเบียนได้ขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริตได้หรือไม่ โดยศึกษาแนวทางการบัญญัติ กฎหมายและการปรับใช้กฎหมายของประเทศไทยเปรียบเทียบกับกฎหมายของต่างประเทศจากการศึกษาพบว่าปัจจุบันกฎหมายว่าด้วยเครื่องหมายการค้าของไทยยังไม่มีบทบัญญัติ เฉพาะ ซึ่งให้อานาจปฏิเสธไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่มีการขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต จึงมีการนาเอามาตรา 8 (9) มาปรับใช้เพื่อไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ผู้ขอได้ขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต ทั้งนี้ ศาลมีแนวทางการตีความมาตรา 8 (9) ดังกล่าวสองแนวทางในส่วนที่เกี่ยวกับ เครื่องหมายการค้าที่มีการขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต แนวทางแรกเห็นว่าสามารถปรับใช้มาตรา 8 (9) กับกรณีการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าโดยไม่สุจริต ส่วนอีกแนวทางหนึ่งเห็นว่าไม่อาจปรับใช้ มาตรา 8 (9) กับกรณีดังกล่าวได้เนื่องจากบทบัญญัติดังกล่าวเป็นเรื่องเครื่องหมายต้องห้ามในกรณี ที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหรือรัฐประศาสโนบาย ทั้งนี้ ต้องพิเคราะห์ ลักษณะต้องห้ามดังกล่าวจากรูปลักษณะที่ปรากฏในตัวเครื่องหมายการค้าเท่านั้น มิใช่จากพฤติการณ์ การนาเอาเครื่องหมายการค้าของผู้อื่นมาขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต การตีความในแนวทางที่ขัดแย้งกัน เช่นนั้นเกิดจากความไม่ชัดเจนของกฎหมายเองดังนั้น ผู้เขียนจึงเห็นว่าควรแก้ไขพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 เพื่อให้มี บทบัญญัติพิเศษซึ่งกาหนดอย่างชัดแจ้งให้การขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริตเป็นเหตุของการไม่รับจดทะเบียน โดยเด็ดขาด ทั้งนี้ อาจเพิ่มเหตุดังกล่าวเป็นอนุมาตรา (4) ของมาตรา 6 ซึ่งเป็นบทบัญญัติที่ใช้ในขั้นตอน การยื่นคาขอจดทะเบียน ส่วนในขั้นตอนการประกาศโฆษณาการรับจดทะเบียนเพื่อให้มีการคัดค้านนั้น ผู้คัดค้านก็สามารถคัดค้านเครื่องหมายการค้าที่มีการขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริตโดยอาศัยมาตรา 35 ได้โดยตรง โดยยกเหตุว่า “ตนมีสิทธิดีกว่าผู้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า” ซึ่งเป็นเหตุที่ความส่วนแรก ของมาตรา 35 ได้บัญญัติไว้โดยตรงแล้วแต่กลับไม่ได้รับการยกขึ้นใช้ในทางปฏิบัติ เหตุดังกล่าวจึงควร ได้รับการยกขึ้นมาใช้โดยตรงแทนที่จะปรับใชม้าตรา8(9)ในกรณีการจดทะเบียนโดยไม่สุจริต
DOI: 10.14457/tu.the.2022.122
title: ปัญหาเขตอำนาจศาลในกฎหมายระหว่างประเทศแผนกคดีบุคคล: ศึกษากรณี การละเมิดลิขสิทธิ์ผ่านช่องทางออนไลน์

description: เนื่องด้วยการคุ้มครองและบังคับสิทธิในทางทรัพย์สินทางปัญญาเป็นไปตาม “หลักดินแดน” (territoriality) แต่หากพิจารณาสภาพสังคมในปัจจุบัน การละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาอาจไม่ได้จำกัดเฉพาะในเขตดินแดนแห่งประเทศใดประเทศหนึ่งเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออินเทอร์เน็ตเข้ามามีบทบาทกับผู้คนซึ่งส่งผลให้รูปแบบการละเมิดงานอันมีลิขสิทธิ์ภายใต้ระบบออนไลน์เกิดได้ง่าย กว้างขวาง และรวดเร็วขึ้นเมื่อคดีเข้าสู่การพิจารณาคดีของศาล ศาลจำต้องพิจารณาก่อนว่าตนมีเขตอำนาจเหนือคดีพิพาทหรือไม่ แต่เมื่อพิจารณาถึงลักษณะการกระทำความผิดผ่านช่องทางออนไลน์ที่การกระทำนั้นเป็นการกระทำละเมิดที่มีความเชื่อมโยงในทางระหว่างประเทศ ทั้งลักษณะของอินเทอร์เน็ตก็ไม่มีขอบเขตทางภูมิศาสตร์ชัดเจนอันแตกต่างจากการละเมิดตามปรกติทั่วไป จึงเกิดปัญหาที่ไม่อาจระบุตัวผู้กระทำความผิด ปัญหาการกำหนดภูมิลำเนาและสถานที่ที่มีการกระทำความผิดว่าจะใช้หลักเกณฑ์ใดในการพิจารณาอันส่งผลต่อการพิจารณาถึงเขตอำนาจศาลเหนือคดี นอกจากนี้ ด้วยสภาพของอินเทอร์เน็ตอาจทำให้เกิดความหลากหลายของเขตอำนาจศาล ซึ่งการมีศาลที่มีอำนาจเหนือคดีหลายประเทศอาจส่งผลให้เกิดการใช้เขตอำนาจศาลทับซ้อนต่อการละเมิดในครั้งเดียวกันอันก่อให้เกิดปัญหาสำคัญประการหนึ่ง คือ การดำเนินคดีซ้ำซ้อนแบบคู่ขนาน (parallel proceedings)หากพิจารณากฎหมายไทยในปัจจุบันพบว่า กฎหมายไทยไม่มีบทบัญญัติโดยเฉพาะที่ครอบคลุมถึงการพิจารณาเขตอำนาจศาลเหนือคดีละเมิดลิขสิทธิ์ผ่านช่องทางออนไลน์ ด้วยเหตุว่าการพิจารณาความมีเขตอำนาจศาลของไทยได้ขึ้นอยู่กับสภาพทางภูมิศาสตร์และพื้นที่ทางกายภาพเป็นหลัก ทั้งบทบัญญัติที่มีอยู่อันอาจนำมาปรับใช้กับกรณีเช่นว่าก็ยังไม่มีความเหมาะสมเพียงพอ แม้ในระยะหลังประเทศไทยจะมีคำพิพากษาของศาลที่เกี่ยวข้องกับการกระทำความผิดผ่านระบบออนไลน์ แต่ก็ไม่ได้มีการวินิจฉัยถึงหลักในการพิจารณาเขตอำนาจศาลกรณีละเมิดลิขสิทธิ์ทางออนไลน์ไว้โดยตรงแต่อย่างใด ส่วนปัญหาความซ้ำซ้อนในการพิจารณาคดี ประเทศไทยก็ไม่มีบทบัญญัติทางกฎหมาย กระทั่งการตีความทางกฎหมายถึงเรื่องดังกล่าวไว้โดยตรงเช่นเดียวกันเมื่อพิจารณาเปรียบเทียบกับประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศฝรั่งเศส ประเทศญี่ปุ่น ประเทศดังกล่าวต่างมีหลักการทางกฎหมาย ทั้งคำวินิจฉัยของศาลในการพิจารณาถึงเขตอำนาจศาลเหนือการละเมิดทางออนไลน์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศสหรัฐอเมริกาที่มีคำวินิจฉัยของศาลในประเด็นดังกล่าวเป็นจำนวนมาก ส่วนปัญหาความซ้ำซ้อนในการพิจารณาคดีพบว่า แต่ละระบบกฎหมายหรือแต่ละกลุ่มประเทศได้พยายามสร้างหลักกฎหมายขึ้นมาเพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าว เช่น การนำหลัก forum non conveniens, หลัก lis pendens มาปรับใช้กับคดีวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมุ่งศึกษาถึงการพิจารณาเขตอำนาจศาลทางแพ่งของไทยเหนือคดีละเมิดลิขสิทธิ์ผ่านทางออนไลน์และแนวทางพิจารณาของศาลต่อปัญหาความซ้ำซ้อนในการพิจารณาคดี โดยผลการศึกษาจะนำไปสู่ข้อเสนอแนะให้ประเทศไทยจำเป็นต้องมีหลักการในการพิจารณาเขตอำนาจศาลเหนือคดีละเมิดลิขสิทธิ์ผ่านระบบออนไลน์อย่างชัดเจน โดยนำแนวทางการขยายเขตอำนาจศาล (long-arm jurisdiction) ของประเทศสหรัฐอเมริกามาปรับใช้เพื่อให้ศาลไทยมีเขตอำนาจครอบคลุมไปถึงการกระทำละเมิดดังกล่าว ส่วนปัญหาความซ้ำซ้อนในการพิจารณาคดี ศาลไทยควรนำหลัก lis pendens มาปรับใช้กับคดีอันจะได้กล่าวถึงต่อไป