cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.1999.396
title: การพัฒนาการเรียนการสอนรายวิชาคอมพิวเตอร์เพื่อการออกแบบทางศิลปอุตสาหกรรม 1 หลักสูตรครุศาสตร์อุตสาหกรรมบัณฑิตสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง

description: วัตถุประสงค์ในงานวิจัย คือการพัฒนาการเรียนการสอนรายวิชาคอมพิวเตอร์เพื่อการออกแบบ ทางศิลปอุตสาหกรรม 1 หลักสูตรครุศาสตร์อุตสาหกรรมบัณฑิต สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหาร ลาดกระบัง โดยครอบคลุมประเด็น ดังนี้ 1) จุดประสงค์การเรียนการสอน 2) เนื้อหารายวิชา 3) กิจกรรม การเรียนการสอน 4) สื่ออุปกรณ์การเรียนการสอน 5) การประเมินผล ใช้เทคนิคการวิจัยแบบ EDFR ซึ่งใช้ ผู้เชี่ยวชาญทางด้านการสอนคอมพิวเตอร์เพื่อการออกแบบศิลปอุตสาหกรรม 17 คน เครื่องมือในการวิจัยรอบ ที่ 1 ใช้แบบสัมภาษณ์ ส่วนรอบที่ 2 และ 3 แบบสอบถามเป็นลักษณะมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ทําการ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่ามัธยฐานและพิสัยระหว่างควอไทล์ ผลการศึกษามีดังนี้ 1) จุดประสงค์ด้านพุทธพิสัย เพื่อให้นักศึกษาประยุกต์หลักการใช้คอมพิวเตอร์ในการเขียน แบบเพื่อการผลิต การนําเสนอผลงาน การเขียนแบบเพื่อนําเสนอการสร้างหุ่นจําลอง และการวิเคราะห์ข้อมูล ทางออกแบบศิลปอุตสาหกรรม จุดประสงค์ด้านจิตพิสัย เพื่อให้นักศึกษามีการจัดระบบข้อมูลอย่างมีระเบียบ เห็นคุณค่าการใช้คอมพิวเตอร์สร้างงานด้านศิปอุตสาหกรรม จุดประสงค์ด้านทักษะพิสัย เพื่อให้นักศึกษาปฏิบัติ การใช้คอมพิวเตอร์เขียนแบบเพื่อนําเสนอ การสร้างแบบร่าง การเขียนแบบเพื่อการผลิตในระบบอุตสาหกรรม 2) เนื้อหารายวิชาที่ต้องรู้คือการใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สร้างหุ่นจําลองโปรแกรมเขียนแบบ เพื่อการผลิต งานศิลปอุตสาหกรรม 3) กิจกรรมการเรียนการสอน การบรรยายเนื้อหา เปิดโอกาสให้ผู้เรียนซักถามข้อสงสัย สาธิตการใช้โปรแกรม กําหนดงานให้นักศึกษาปฏิบัติควรเน้นการปฏิบัติเพื่อให้เกิดทักษะเพราะวิชาคอมพิวเตอร์ เป็นวิชาปฏิบัติ 4) ค้านอุปกรณ์การสอนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ด้านออกแบบอุตสาหกรรมเครื่องคอมพิวเตอร์ ที่มีประสิทธิภาพสูง เครื่องคอมพิวเตอร์ 1 คน ต่อ 1 เครื่อง พร้อมโปรแกรมติดตั้งเรียบร้อย (ถูกต้องตาม กฎหมายลิขสิทธิ์) 5) การประเมินผล ใช้การทดสอบประเมินผลด้านพุทธิพิสัย โดยจัดสอบทฤษฎีปลายภาคเรียน ใช้การสังเกตการปฏิบัติการใช้คอมพิวเตอร์ประเมินด้านจิตพิสัย ใช้ตรวจประเมินผลงานที่สร้างโดยคอมพิวเตอร์ จัดสอบปฏิบัติปลายภาคเพื่อประเมินด้านทักษะพิสัย
DOI: 10.14457/cu.the.1999.397
title: ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ต กับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย กรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตกับผลการเรียนเฉลี่ยและคะแนนวิชาภาษาอังกฤษมาตรฐานพื้นฐาน และ (3) ศึกษาพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตที่ร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของผลการเรียนเฉลี่ยและคะแนนภาษาอังกฤษมาตรฐานพื้นฐาน กลุ่มตัวอย่าง เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่ศึกษาอยู่ในโรงเรียนมัธยมศึกษาเขตกรุงเทพมหานคร ในปีการศึกษา 2542 จํานวน 993 คน ผลการวิจัยพบว่า 1. พฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในกรุงเทพมหานครที่พบมากที่สุดคือ นักเรียนใช้ อินเทอร์เน็ต 1 เดือน ถึง 1 ปี ใช้มากในวันจันทร์ ถึงวันศุกร์ สัปดาห์ละ 1-5 ชั่วโมง เวลาที่ใช้มากที่สุด คือ เวลา 20.00 ถึงเวลา 22.59 น. โดย ใช้ตามลําพังที่บ้านตนเอง บริการที่เลือกใช้มากที่สุดคือ บริการสืบค้นข้อมูล (WWW) เพื่อหาข้อมูลความรู้ทั่วไป เพื่อความบันเทิง เนื้อหาใน เว็บไซต์ที่เลือกมากที่สุดคือ เพลง ใช้ไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์เพื่อส่งจดหมายให้เพื่อน ใช้บริการสนทนาเพื่อคุยกับเพื่อน และให้บริการถ่าย โอนแฟ้มเพลงมากที่สุด 2. ในการหาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของนักเรียนกับผลการเรียนเฉลี่ย พบพฤติกรรมที่มีความ สัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ 05 จํานวน 12 พฤติกรรม 3 อันดับแรก ได้แก่ การใช้อินเทอร์เน็ตที่บ้านตนเอง การใช้ www ศึกษาค้นคว้าประกอบการเรียน และการติดต่อกับเพื่อนต่างประเทศ/ในประเทศทางไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์ และพบพฤติกรรมที่มี ความสัมพันธ์ทางลบอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จํานวน 28 พฤติกรรม 3 อันดับแรก ได้แก่ นักเรียนใช้ อินเทอร์เน็ตที่บ้านเพื่อน การใช้อินเทอร์เน็ตกับเพื่อน และการเลือกเนื้อหาเว็บไซต์กีฬา 3. ในการหาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของนักเรียนกับคะแนนวิชาภาษาอังกฤษมาตรฐาน พื้นฐาน พบพฤติกรรมที่มีความสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จํานวน 21 พฤติกรรม 3 อันดับแรก ได้แก่ การใช้อินเทอร์เน็ตที่บ้านตนเอง การใช้ไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์ และการใช้ WWW พัฒนาทักษะการอ่านเขียนภาษาอังกฤษ และพบ พฤติกรรมที่มีความสัมพันธ์ทางลบอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จํานวน 18 พฤติกรรม 3 อันดับแรกได้แก่ นักเรียนใช้อินเทอร์เน็ต กับเพื่อน การใช้อินเทอร์เน็ตที่บ้านเพื่อน และการใช้อินเทอร์เน็ตของกลุ่มข่าว 4. ผลการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบปกติ พบพฤติกรรมที่ร่วมกันทํานายผลการเรียนเฉลี่ยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ตอนปลาย จํานวน 13 ตัว เป็นพฤติกรรมที่มีความสัมพันธ์ทางบวก 5 ตัว และเป็นพฤติกรรมที่มีความสัมพันธ์ทางลบ 8 ตัว ชุดของพฤติกรรม ทั้งหมดร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของผลการเรียนเฉลี่ยได้ร้อยละ 21.60 และพบพฤติกรรมที่ร่วมกันทํานายคะแนนวิชาภาษาอังกฤษ มาตรฐานพื้นฐานจํานวน 10 ตัว เป็นพฤติกรรมที่มีความสัมพันธ์ทางบวก 5 ตัว และเป็นพฤติกรรมที่มีความสัมพันธ์ทางลบ 5 ตัว ชุดของ พฤติกรรมทั้งหมดร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของคะแนนวิชาภาษาอังกฤษมาตรฐานพื้นฐานได้ร้อยละ 19.80 5. ผลการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเพิ่มตัวแปรเป็นขั้น พบพฤติกรรมที่ร่วมกันทํานายผลการเรียนเฉลี่ยของ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จํานวน 16 ตัว ชุดของพฤติกรรมทั้งหมดร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของผลการเรียนเฉลี่ยได้ ร้อยละ 21.70 และพบพฤติกรรมที่ร่วมกันทํานายคะแนนวิชาภาษาอังกฤษมาตรฐานพื้นฐาน จํานวน 17 ตัว ชุดของพฤติกรรม ทั้งหมดร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของคะแนนวิชาภาษาอังกฤษมาตรฐานพื้นฐานได้ร้อยละ 20.40
DOI: 10.25625/bxlgqj
title: Core plots hyperspectral vegetation indices

description: Summary statistics on 12 vegetation indices for the 36 core plots within hyperspectral coverage
DOI: 10.14457/cu.the.1999.398
title: ผลของการใช้กระบวนการฝึกอบรมตามแนวทฤษฎีการเรียนรู้ทางปัญญาเชิงสังคมของแบนดูราที่มีต่อการเสริมสร้างสมรรถภาพการสอนสำหรับครูประถมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสริมสร้างสมรรถภาพการสอนของครูประถมศึกษา โดยใช้กระบวนการ ฝึกอบรมตามแนวทฤษฎีการเรียนรู้ทางปัญญาเชิงสังคมของแบนดูรา 3 รูปแบบ ได้แก่ การนำเสนอตัวแบบควบคู่กับการกำกับตนเอง การนำเสนอตัวแบบควบคุ่กับการรู้ความสามารถของตนเอง และการนำเสนอตัวแบบควบคู่กับการกำกับตนเองและการรับรู้ความสามารถของตนเอง และศึกษาผลของการใช้กระบวนการฝึกอบรมที่มีต่อสมรรถภาพการสอน ด้านความรู้ ความเข้าใจ ในเรื่องที่ฝึกอบรม เจตคติต่อการฝึกอบรม ทักษะทางการสอนในเรื่องที่ฝึกอบรม การกำกับตนเองในการสอน และการรับรู้ความสามารถของตนเองในการสอนเรื่องที่ฝึกอบรม กลุ่มตัวอย่างเป็นครูระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดจันทบุรี จำนวน 43 คน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1.กระบวนการฝึกอบรมตามแนวทฤษฎีการเรียนรู้ทางปัญญาเชิงสังคมที่พัฒนาขึ้น แบ่งเป็น 2 ระยะคือ การฝึกอบรมภาคทฤษฎี 5 วัน และการฝึกปฎิบัติการสอนจริง 1 เดือน มีขั้นตอนนี้ 1) ให้ความความรู้เเกี่ยวกับความสำคัญของการฝึกอบรม 2) ให้ได้รับความรู้ทฤษฎีการสังเกตจากตัวแบบ 3) ให้ได้รับความรู้เนื้อหาด้วยการปฎิบัติจริง 4) สาธิตการสอนโดยตัวแบบ 5) เลียนแบบพฤติกรรมการสอน 6) ให้ความรู้เรื่องการรับรู้ความสามารถของตนเองและการกำกับตนเอง 7) วางแผนการสอนในการปฎิบัติการสอนจริง 8) ฝึกปฎิบัติการสอนจริง 9) ติดตามผลและให้ข้อมูลย้อนกลับ 10) ประเมินผลการปฎิบัติการสอนจริง 2.ผลของการใช้กระบวนการฝึกอบรม 2.1หลังการฝึกอบรมครุกลุ่มตัวอย่างที่เข้ารับการฝึกอบรมทุกกลุ่ม มีค่าเฉลี่ยของคะแนนความรุ้ เข้าใจในเร่องที่อบรมสูงกว่าก่อนการฝึกอบรม 2.2หลังการอบรมการสอนจริง ครูกลุ่มตัวอย่างทุกกลุ่ม ทีเข้ารับการอบรมมีเจตคติต่อการฝึกอบรม สูงกว่าก่อนการปฎิบัติการสอนจริง 2.3 หลังการฝึกปฎิบัติการสอนจริง ครูกลุ่มตัวอย่างทุกกลุ่มที่เข้ารับการฝึกอบรมสามารถพัฒนาทักษะทางการสอนในเรื่องที่ฝึกอบรมดีขึ้นกว่าก่อนการฝึกปฎิบัติการสอนจริง 2.4 หลังการฝึกปฎิบัติการสอนจริง ครูกลุ่มตัวอย่างทุกกลุ่ม ที่เข้ากับการฝึกอบรมมีการกำกับตนเองในการสอนสูงขึ้นกว่าก่อนการปฎิบัติการสอนจริง 2.5 หลังการฝึกปฎิบัติการสอนจริง ครูกลุ่มตัวอย่างทุกกลุ่ม ที่เข้ารับการฝึกอบรมมีการรับรู้ความสามารถของตนเองในการสอนสูงกว่าก่อนฝึกปฎิบัติการสอนจริง 2.6 หลักการฝึกปฎิบัติการสอนจริง ครูกลุ่มตัวอย่างที่ได้รับการฝึกอบรมโดยการนำเสนอตัวแบบควบคู่กับการกำกับตนเองและการรับรู้ความสามารถของตนเอง มีการรับรู้ความสามารถของตนเองในการสอน เรื่องที่ฝึกอบรมสูงกว่าครูกลุ่มตัวอย่างอีกสองกลุ่ม 2.7 ครูกลุ่มตัวอย่างที่ได้รับการฝึกอบนมโดยการนำเสนอตัวแบบควบคู่กับการกำกับตนเองและครูกลุ่มตัวอย่างที่ได้รับการฝึกอบรมโดยการนำเสนอตัวแบบควบคู่กับการรับรู้ความสามารถของตนเอง มีการรับรุ้ความสามารถของตนเองในการสอนเรื่องที่ฝึกอบรมไม่แตกต่างกัน
DOI: 10.6084/m9.figshare.19698505
title: Supplementary Material for: Effect of Germline MEFV polymorphisms on the prognosis of Japanese children with cancer: A regional analysis

description: Introduction: MEFV is the gene responsible for familial Mediterranean fever (FMF). It encodes pyrin, which controls inflammation; Besides, previous studies have reported that some germline MEFV variants were associated with tumour susceptibility. Materials and Methods: The loci of 12 germline MEFV variants were genotyped in 153 Japanese children with cancer, and the frequencies of these variants among the patient groups were compared with those in the general Japanese population. Additionally, the relationship between these variants and clinical data, including relapse and death, was investigated. Results: Minor allele frequencies did not differ between patients and the general population, or between sex, age at diagnosis, and diagnosis among patients. P369S/R408Q associated with significantly lower relapse-free survival in all patient analyses and in patients with solid tumours. Additionally, although the results were not significant, E148Q/L110P was likely to associate with worse relapse-free survival in patients with solid tumours. Discussion/Conclusion: Despite several limitations, this study provided the novel insight that the germline MEFV variants are associated with the clinical outcome of paediatric cancer.
DOI: 10.14457/cu.the.1999.399
title: ตัวแปรคัดสรรที่ใช้ทำนายผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาการศึกษานอกโรงเรียนสายสามัญ ประเภทวิธีเรียนทางไกล ในจังหวัดสมุทรปราการ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาตัวแปรดัดสรรที่ใช้ทำนายผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาการ ศึกษานอกโรงเรียน สายสามัญ ประเภทวิธีเรียนทางไกล ในจังหวัดสมุทรปราการ และหาตัวแปรดัดสรรที่ใช้ทำนายเพื่อนำมาสร้างสมการทำนายผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาการศึกษานอกโรงเรียน ในจังหวัดสมุทรปราการ ในภาพรวม ประชากรในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ นักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนในภาคเรียนที่ 2/2541 ในจังหวัดสมุทรปราการรวมจำนวน 25,359 คน กลุ่มตัวอย่างที่ได้รับการเลือกแบบสุ่มในแต่ละอำเภอ ได้จำนวนตัวอย่างรวม 394 คน เครื่องมือที่ใช้การวิจัย คือแบบสอบถาม ซึ่งได้รับกลับคืนมา 337 ฉบับ คิดเป็นร้อยละ 85.53 วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติบรรยาย คือ คำนวนค่าร้อยละ ค่าเฉี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตราฐาน แบะการถดถอยพหุคูณเพิ่มตัวแปรเป็นขั้นๆ ซึ่งผลการวิจัยสรุปได้ดีนี้ กลุ่มตัวอย่งจำนวน 337 คน คิดเป็นร้อยละ 85.53 ประกอบด้วย เพศหญิง 214 คน เพศชาย 123 คน ตัวแปรดัดสรรที่ดีที่สุดที่สามารถทำนายผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ .05 คือ การใช้สื่อของนักศึกษานักศึกษา (เอกสารคำสอนที่ครูประจำกลุ่มจัดหาให้ MEDIA17) จำนวนปีที่ขาดความต่อเนื่องในการศึกษา (YIME) และแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ (ACM) ซึ่งสมการในรูปคะแนน มาตราฐาน คือ Z = 453 (MEDIA17) + .362 (ACM) – .095 (TIME)
DOI: 10.14457/cu.the.2000.424
title: การเปรียบเทียบความสามารถในการสรุปความ ในการอ่านภาษาไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี 5 ระหว่างกลุ่มที่ใช้กลวิธีการสรุปอิงความแตกต่างกัน

description: การใช้กลวิธีการสรุปอิงความในการอ่านภาษาไทย และเปรียบเทียบความสามารถในการสรุปอิงความในการอ่านภาษาไทย ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ระหว่างกลุ่มที่ใช้กลวิธีการสรุปอิงความแตกต่างกัน ตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา กรุงเทพมหานครร ปีการศึกษา 2543 จำนวน 597 คน ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่างประชากรแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามการใช้กลวิธีการสรุปอิงความในการอ่านภาษาไทย ที่ผู้วิจัยได้ปรับปรุงมาจากกลวิธีการสรุปอิงความ ในการอ่านภาษาอังกฤษของ ลินดา ฟิลลิปส์ ริกกส์ (Linda Philips Riggs) และแบบสอบวัดความสามารถในการสรุปอิงความในการอ่านภาษาไทย ซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้น วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาความถี่ ร้อยละ ค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว ผลการวิจัยพบว่า 1. กลวิธีการสรุปอิงความในการอ่านภาษาไทยที่นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ใช้ 4 กลวิธีเรียงลำดับมากที่สุดไปหาน้อยที่สุด ได้แก่ กลวิธีการพิจารณาบริบทแวดล้อม กลวิธีการเลือกข้อสรุปจากทางเลือกที่หลากหลาย กลวิธีการเชื่อมโยงเข้ากับประสบการณ์ และกลวิธีการตั้งคำถาม ตามลำดับ 2. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ใช้กลวิธีการสรุปอิงความแตกต่างกัน มีความสามารถในการสรุปอิงความในการอ่านภาษาไทยแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 มี 4 คู่ ได้แก่ 1) คะแนนความสามารถของนักเรียน กลุ่มที่ใช้กลวิธีการพิจารณาบริบทแวดล้อม กับคะแนนความสามารถของนักเรียน กลุ่มที่ใช้กลวิธีการเชื่อมโยงเข้ากับ ประสบการณ์ 2) คะแนนความสามารถของนักเรียน กลุ่มที่ใช้กลวิธีการพิจารณาบริบทแวดล้อม กับคะแนนความสามารถของนักเรียนกลุ่มที่ใช้กลวิธีการตั้งคำถาม 3) คะแนนความสามารถของนักเรียนกลุ่มที่ใช้ กลวิธีการเชื่อมโยงเข้ากับประสบการณ์ และ 4) คะแนนความสามารถของนักเรียนกลุ่มที่ใช้กลวิธี การเลือก ข้อสรุปจากทางเลือกที่หลากหลาย กับคะแนนความสามารถ ของนักเรียนกลุ่มที่ใช้กลวิธีการตั้งคำถาม 3. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่ใช้กลวิธีการสรุปอิงความแตกต่างกัน มีความสามารถในการสรุปอิงความในการอ่านภาษาไทยไม่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 มี 2 คู่ ได้แก่ 1) คะแนนความสามารถของนักเรียนกลุ่มที่ใช้กลวิธีการพิจารณาบริบทแวดล้อม กับคะแนนความสามารถของนักเรียนกลุ่มที่ใช้กลวิธีการเลือก ข้อสรุปจากทางเลือกที่หลากหลาย และ 2) คะแนนความสามารถของนักเรียนกลุ่มใช้กลวิธีการตั้งคำถาม
DOI: 10.14457/cu.the.2000.425
title: การพัฒนามาตรฐานการศึกษาโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน

description: พัฒนามาตรฐานการศึกษาโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน วิธีวิจัยประกอบด้วยการวิเคราะห์เอกสาร การสัมภาษณ์ผู้บริหารระดับสูง ในหน่วยงานกองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน และผู้เชี่ยวชาญที่เกี่ยวข้องกับการจัดการศึกษา ของโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน การศึกษาโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน 2 แห่ง และการสนทนากลุ่มครูตำรวจตระเวนชายแดน และนายตำรวจนิเทศงานโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน ผลการวิจัยสรุปได้ว่ามาตรฐานการศึกษาโรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ปฏิบัติภารกิจ 3 ลักษณะคือ การจัดการศึกษา การพัฒนาคุณภาพชีวิต และการรักษาความมั่นคงควรประกอบด้วยมาตรฐาน 3 ด้าน คือ มาตรฐานด้านผู้เรียน มาตรฐานด้านกระบวนการ และมาตรฐานด้านปัจจัย โดยควรมีมาตรฐานทั้งหมด 34 มาตรฐานที่ครอบคลุม 108 ตัวบ่งชี้ ซึ่งแต่ละด้านควรมีลักษณะดังนี้ 1. มาตรฐานการศึกษาด้านผู้เรียน มี 12 มาตรฐาน 40 ตัวบ่งชี้ ซึ่งเน้นพัฒนาการอย่างรอบด้านทั้งด้านร่างกาย จิตใจ สติปัญญา อารมณ์ และสังคม โดยมุ่งให้ผู้เรียนเป็นคนดี มีความสามารถตามศักยภาพ และมีความสุข เป็นผู้ที่มีความรู้ ความสามารถ ทักษะในการเรียนรู้ ทักษะในการทำงานและมีชีวิตที่มีคุณภาพ 2. มาตรฐานการศึกษาด้านกระบวนการ มี 13 มาตรฐาน 44 ตัวบ่งชี้ ซึ่งเน้นในด้านกระบวนการบริหารจัดการ กระบวนการจัดการเรียนการสอน การดำเนินงานโครงการพระราชดำริ ให้บรรลุวัตถุประสงค์ของโครงการ และการดำเนินงานด้านความมั่นคง 3. มาตรฐานการศึกษาด้านปัจจัย มี 9 มาตรฐาน 24 ตัวบ่งชี้ ที่เป็นการกำหนดคุณลักษณะหรือสภาพความพร้อมของผู้บริหาร ครู หลักสูตร อาคารสถานที่ และชุมชน
DOI: 10.14457/cu.the.2000.426
title: การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นงานหัตถกรรมพื้นบ้านการทำเม็ดประเกือมเงินของชุมชนบ้านสดอสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดสุรินทร์

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นงานหัตถกรรมพื้นบ้านการทำเม็ดประเกือมเงินของชุมชนบ้านสดอ จังหวัดสุรินทร์ โดย 1) พัฒนาเนื้อหาภูมิปัญญาท้องถิ่นจากขั้นตอนการทำงานหัตถกรรมพื้นบ้านการทำเม็ดประเกือมเงิน 2) จัดแนวการเรียนการสอนโดยบูรณาการจากการเรียนรู้ของชุมชน กระบวนการพัฒนาหลักสูตรมีขั้นตอนดังนี้ 1) การศึกษาวิจัยข้อมูลภาคสนามเพื่อศึกษาวิถีชีวิตวัฒนธรรมของชาวบ้านและการเข้าไปฝึกทำงานหัตถกรรมพื้นบ้านการทำเม็ดประเกือมเงินของผู้วิจัยเป็นข้อมูลพื้นฐานในการสร้างหลักสูตร 2) การสร้างหลักสูตรท้องถิ่นโดยการนำข้อมูลที่ได้จากการศึกษาวิจัยในขั้นตอนที่ 1 เพิ่มลงในโครงสร้างเนื้อหาหลักสูตรแม่บทพุทธศักราช 2521 (ฉบับปรับปรุง 2533) กลุ่มการงานและพื้นฐานอาชีพ สาขางานเลือก แขนงงานอาชีพ 3) การนำหลักสูตรไปทดลองใช้ ผลการวิจัยพบว่า 1. การศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตวัฒนธรรมการทำงานอาชีพหัตถกรรมพื้นบ้านการทำเม็ดประเกือบเงินของชุมชนบ้านสดอ ซึ่งจะเน้นการทำเม็ดประเกือมเงินรูปทรงกระบอก กระบวนการทำงานอาชีพจะสัมพันธ์กับความเชื่อ ประเพณีพิธีกรรมพื้นบ้าน ซึ่งสืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ได้แก่ พิธียกครูช่างทำเม็ดประเกือมเงิน และพิธีแซน-สนอป ส่วนขั้นตอนการทำเม็ดประเกือมเงินมีด้งนี้ 1) การเตรียมน้ำประสานเม็ดประเกือมเงิน 2) การเตรียมชันผสม 3) การหลอมและรีดเม็ดเงิน 4) การวัดตัดและม้วนแต่เงิน 5) การเชื่อมประสานหลอดเงิน 6) การตีขึ้นรูปทรงเม็ดประเกือมเงินทรงกระบอก 7) การใส่ห่วงลวดเงินแต่งขอบปากเม็ดประเกือมเงิน 8) การเข้าชันเม็ดประเกือมเงิน 9) การแกะลายเม็ดประเกือมเงิน 10) การเจาะรูและขัดขาวเม็ดประเกือมเงิน 11) การย้อมดำเม็ดประเกือมเงิน 2. ค่าเฉลี่ยของคะแนนจากแบบสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเน้นความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับงานหัตถกรรมพื้นบ้านการทำเม็ดประเกือมเงินและวิถีชีวิตวัฒนธรรมของชุมชน ซึ่งนักเรียนทุกคนมีค่าเฉลี่ยของคะแนนผ่านเกณฑ์การประเมินผลที่กำหนดไว้ คือ ร้อยละ 60 ของคะแนนเต็ม และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนสูงกว่าเกณฑ์การประเมินอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. ค่าเฉลี่ยของคะแนนจากแบบสังเกตพฤติกรรมการทำงานหัตถกรรมพื้นบ้านการทำเม็ดประเกือมเงินของนักเรียนทุกคนผ่านเกณฑ์การประเมินผลที่กำหนดไว้ คือ ร้อยละ 60 ของคะแนนเต็ม และค่าเฉลี่ยของคะแนนสูงกว่าเกณฑ์การประเมินอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
DOI: 10.14457/cu.the.2000.427
title: การเปรียบเทียบความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการเสริมและไม่ได้รับการเสริมการเขียนแบบบันทึกการเรียนรู้

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการเสริมและไม่ได้รับการเสริมการเขียนแบบบันทึกการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสันติราษฎร์วิทยาลัย ปีการศึกษา 2543 จำนวน 2 กลุ่ม กลุ่มละ 38 คน กลุ่มที่ 1 เป็นกลุ่มทดลองที่นักเรียนได้รับการสอนเขียนความเรียงภาษาไทยโดยได้รับการเสริมการเขียนแบบบันทึกการเรียนรู้ กลุ่มที่ 2 เป็นกลุ่มควบคุมที่นักเรียนได้รับการสอนเขียนความเรียงภาษาไทยโดยไม่ได้รับการเสริมการเขียนแบบบันทึกการเรียนรู้ เครื่องมือที่ใช้ในการดำเนินการวิจัย คือ แผนการสอนวิชาภาษาไทย แบบทดสอบความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยและเกณฑ์การตรวจความเรียงภาษาไทย ผู้วิจัยดำเนินการสอนทั้ง 2 กลุ่ม ใช้เวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 2 คาบ รวม 16 คาบ และทดสอบความสามารถของนักเรียนในการเขียนความเรียงภาษาไทยหลังการทดลอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่ามัชฌิมเลขคณิต (X) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และทดสอบความแตกต่างด้วยค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า นักเรียนที่ได้รับการสอนเขียนความเรียงภาษาไทยโดยได้รับการเสริมการเขียนแบบบันทึกการเรียนรู้มีความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยสูงกว่านักเรียนที่ได้รับการสอนเขียนความเรียงภาษาไทยโดยไม่ได้รับการเสริมการเขียนแบบบันทึกการเรียนรู้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 เมื่อพิจารณาตามประเภทของการเขียนความเรียงภาษาไทยได้แก่ การเขียนเล่าเรื่อง การเขียนเรียงความ การเขียนย่อความและการเขียนรายงาน พบว่านักเรียนที่ได้รับการสอนเขียนความเรียงภาษาไทยโดยได้รับการเสริมการเขียนแบบบันทึกการเรียนรู้มีความสามารถในการเขียนความเรียงภาษาไทยแต่ละประเภทสูงกว่านักเรียนที่ได้รับการสอนเขียนความเรียงภาษาไทยโดยไม่ได้รับการเสริมการเขียนแบบบันทึกการเรียนรู้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2000.428
title: ผลของการใช้เทคนิคผังกราฟฟิกในการเรียนการสอนวิชาวิทยาศาสตร์ ที่มีต่อการนำเสนอข้อความรู้ด้วยผังกราฟฟิก และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ผลของการใช้เทคนิคผังกราฟฟิกแบบต่างๆ ที่มีต่อการนำเสนอข้อความรู้ด้วยผังกราฟฟิก 2) ผลของการใช้เทคนิคผังกราฟฟิกแบบต่างๆ ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิทยาศาสตร์ 3) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ระหว่างกลุ่มที่เรียนโดยใช้เทคนิคผังกราฟฟิกและกลุ่มที่เรียนโดยใช้การสอนตามแบบปกติ กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนนวมินทราชูทิศ กรุงเทพมหานคร แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลองจำนวน 39 คน และกลุ่มควบคุมจำนวน 41 คน เรียนโดยใช้เทคนิคผังกราฟฟิก และเรียนโดยใช้การสอนตามแบบปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ 1) แบบทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ที่มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.81 ค่าความยากง่ายอยู่ในช่วง 0.18-0.77 และค่าอำนาจจำแนกอยู่ในช่วง 0.22-0.73 และ 2) แบบวัดการนำเสนอข้อความรู้ด้วยผังกราฟฟิก ที่มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.70 ค่าความยากง่ายอยู่ในช่วง 0.57-0.75 และค่าอำนาจจำแนกอยู่ในช่วง 0.27-0.38 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและสถิติทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. นักเรียนที่เรียนโดยใช้เทคนิคผังกราฟฟิกแบบต่างๆ ได้คะแนนการนำเสนอข้อความรู้ด้วยผังกราฟฟิกต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนดคือต่ำกว่าร้อยละ 70 2. นักเรียนที่เรียนโดยใช้เทคนิคผังกราฟฟิกแบบต่างๆ ได้คะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดคือสูงกว่าร้อยละ 70 3. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่เรียนโดยใช้เทคนิคผังกราฟฟิกสูงกว่านักเรียนที่เรียนโดยใช้การสอนตามแบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2000.429
title: การศึกษาการนำหลักสูตรวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมไปใช้ของครูมัธยมศึกษา ในโรงเรียนสังกัดกรมสามัญศึกษา เขตการศึกษา 7

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาการนำหลักสูตรวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมไปใช้ของครูมัธยมศึกษา ในโรงเรียนสังกัดกรมสามัญศึกษา เขตการศึกษา 7 ตัวอย่างประชากร คือ ครูผู้สอนวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม จำนวน 243 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการใช้แบบสอบถาม การสัมภาษณ์ และการสังเกต วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าร้อยละ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ครูผู้สอนวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง จบการศึกษาระดับปริญญาตรีทางการศึกษา สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไป มีประสบการณ์ในการสอนวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมเพียง 1 ปี และส่วนใหญ่ไม่เคยเรียนรายวิชาเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมไม่เคยเข้ารับการประชุม อบรม สัมมนา หรือศึกษาดูงานด้านสิ่งแวดล้อม ในด้านการนำหลักสูตรวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมไปใช้ประกอบด้วยงานหลัก 3 ด้าน คือ 1. ด้านบริหารและบริการหลักสูตร โรงเรียนส่วนใหญ่จัดครูเข้าสอนรายวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม โดยสอบถามหัวหน้าหมวดวิชาและพิจารณาจากความถนัดและความสามารถของครูผู้สอน อย่างไรก็ตามโรงเรียนส่วนใหญ่ไม่มีการจัดสรรงบประมาณเพื่อสนับสนุนการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม รวมทั้งงบประมาณเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายในการซื้ออุปกรณ์ชุดกิจกรรมภาคสนาม 2. ด้านสนับสนุนและส่งเสริมการใช้หลักสูตร ครูผู้สอนวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ได้รับการนิเทศการสอน บุคคลที่ทำการนิเทศ คือ หัวหน้าหมวดวิชาวิทยาศาสตร์ และสิ่งที่ครูผู้สอนได้รับจากการนิเทศ คือ การให้คำปรึกษาเกี่ยวกับการจัดการเรียนการสอน 3. ด้านดำเนินการเรียนการสอนตามหลักสูตร ครูผู้สอนวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมส่วนใหญ่เตรียมการสอนโดยการศึกษาหลักสูตรและเนื้อหาวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม แต่ไม่มีการจัดทำแผนการสอนในรายวิชานี้ กิจกรรมการเรียนการสอนที่กำหนดในหลักสูตรที่ครูนำมาใช้สอนมากที่สุด คือ เรื่องระบบนิเวศ รองลงมาคือ วิเคราะห์ปัญหาสิ่งแวดล้อม วิธีการสอนที่ครูผู้สอนใช้มากที่สุด คือ การอภิปรายและการบรรยาย สื่อการเรียนากรสอนที่ใช้มากที่สุด คือ วีดิทัศน์ รองลงมาคือ หนังสือพิมพ์ การวัดและประเมินผลการเรียนการสอนที่ใช้มากที่สุด คือ การทดสอบโดยใช้ข้อสอบปรนัย กิจกรรมเสริมหลักสูตรที่ครูผู้สอนใช้มากที่สุด คือ การสำรวจ และการทำโครงการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม สำหรับปัญหาที่พบในการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน คือ การขาดเอกสารและแหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม และครูขาดทักษะในการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนที่หลากหลาย สิ่งที่ครูผู้สอนปฏิบัติเมื่อประสบปัญหาในการสอน คือ การหาความรู้จากเอกสารที่ทางโรงเรียนจัดให้ ขอคำปรึกษาจากหัวหน้าหมวดวิชาและเพื่อนครู
DOI: 10.6084/m9.figshare.19698496
title: Supp_Mat_Data_JoM.xls

description: This dataset contains all the walking accessibility indicators and the scores of the 15-MWC index. More details are described in the submitted article for peer-review in the Journal of Maps.