cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1599
title: ผลของแกมมาอะลูมินาต่อคาร์บอไนเซชันกะลาปาล์มน้ำมัน

description: งานวิจัยนี้ศึกษาคาร์บอไนเซชันกะลาปาล์มน้ำมันในเครื่องปฏิกรณ์แบบเบดนิ่งภายใต้ความดันบรรยากาศ โดยทำการศึกษาผลของปัจจัยดำเนินการ ได้แก่ อัตราการให้ความร้อน อุณหภูมิ อัตราส่วนโดยน้ำหนักของแกมมาอะลูมินาต่อกะลาปาล์ม และการนำแกมมาอะลูมินากลับมาใช้ใหม่ พบว่า คาร์บอไนเซชันกะลาปาล์มที่อุณหภูมิ 400 องศาเซลเซียส อัตราการให้ความร้อน 10 องศาเซลเซียสต่อนาที อัตราส่วนโดยน้ำหนักของแกมมาอะลูมินาต่อกะลาปาล์มเท่ากับ 1 ให้ร้อยละผลได้ของถ่านชาร์และร้อยละผลได้ของคาร์บอนสูงสุดเท่ากับร้อยละ 41.40 และ 81.97 ตามลำดับ คิดเป็นค่าการนำกลับคาร์บอนที่สูญเสียไปกับการปลดปล่อยสารระเหยระหว่างคาร์บอไนเซชันกะลาปาล์มร้อยละ 21.93 เนื่องจากการใช้แกมมาอะลูมินาเป็นวัสดุเบดร่วมในคาร์บอไนเซชันสนับสนุนการเกิดปฏิกิริยาการรีพอลิเมอไรเซชัน และการเกิดโค้กของสารระเหยระหว่างการการสลายตัวทางความร้อนของกะลาปาล์ม นอกจากนี้ศึกษาการนำวัสดุเบดกลับมาใช้ใหม่ พบว่าแกมมาอะลูมินาสามารถนำกลับมาใช้ซ้ำได้ เมื่อผ่านการเผา ภายใต้บรรยากาศของอากาศที่อุณหภูมิ 800 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 1 ชั่วโมง ให้ร้อยละผลได้ของถ่านชาร์และร้อยละผลได้ของคาร์บอน เท่ากับ 41.04 และ 80.69 ตามลำดับ ซึ่งให้ประสิทธิภาพใกล้เคียงกับการใช้แกมมาอะลูมินาก่อนใช้งาน จากผลการทดลองสามารถสรุปได้ว่าถ่านชาร์และโค้กบนพื้นผิวของแกมมาอะลูมินาสามารถนำไปใช้เป็นแหล่งพลังงานร่วมกับเชื้อเพลิงอื่นได้ โดยมีพลังงานความร้อน เท่ากับ 7,089.47 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัมถ่านชาร์ และ 435.51 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัมอะลูมินาตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1600
title: การตรวจวัดอาร์ไนต์ในน้ำเสียจากการขุดเจาะแก๊สธรรมชาติด้วยโวลแทมเมตรี

description: อาร์เซไนต์เป็นสปีชีส์ที่มีความเป็นพิษมากที่สุดในกลุ่มของสารอนินทรีย์อาร์เซนิกที่พบในธรรมชาติ การสัมผัสกับอาร์เซไนต์สามารถก่อให้เกิดผลกระทบหลากหลายที่ไม่พึงประสงค์ต่อสุขภาพ ดังนั้นวิธีการที่รวดเร็วที่ใช้ในการตรวจวัดอาร์เซไนต์ในธรรมชาติจึงมีความจำเป็นอย่างมาก งานวิจัยนี้ได้ตรวจวัดสัญญาณอาร์เซไนต์ในน้ำเสียจากการขุดเจาะแก๊สธรรมชาติในอุตสห-กรรมปิโตรเคมี โดยทำการเปรียบเทียบเทคนิคทางเคมีไฟฟ้าระหว่างระบบกะกับระบบการไหลต่อเนื่องแบบเอสไอเอ พร้อมทั้งเปรียบเทียบสัญญาณการกระตุ้นระหว่างสแควร์เวฟแอโนดิก สทริปปิงโวลแทมเมตรี สแควร์เวฟแคโทดิกสทริปปิงโวลแทมเมตรี ดิฟเฟอร์เรนเชียลพัลส์แคโท-ดิกสทริปปิงโวลแทมเมตรี และ สแควร์เวฟโวลแทมเมตรี ด้วยขั้วไฟฟ้าฟิล์มทอง ขั้วไฟฟ้าฟิล์มเงินและขั้วไฟฟ้าฟิล์มบิสมัทเปรียบเทียบกับขั้วไฟฟ้าทอง จากผลการทดลองที่ได้พบว่าขั้วไฟฟ้าฟิล์มบิสมัทและสัญญาณการกระตุ้นแบบสแควร์เวฟโวลแทมเมตรีเหมาะสมที่ใช้ในการตรวจวัดสัญญาณอาร์เซไนต์ในน้ำเสียที่พีเอชปกติได้ โดยไม่ต้องมีการปรับสภาพน้ำเสียตัวอย่าง พารามิเตอร์ที่เหมาะสมในการตรวจวัดสัญญาณอาร์เซไนต์ด้วยเทคนิคสแควร์เวฟโวลแทมเมตรีคือ ศักย์ไฟฟ้าในแต่ละขั้น 20 มิลลิโวลต์ แอมพลิจูด 65 มิลลิโวลต์ ความถี่ในการสแกน 15 เฮิร์ตซ์ ศักย์ไฟฟ้าในการทำความสะอาดขั้วไฟฟ้า 0.45 โวลต์ ที่เวลา 6 วินาที และยังพบว่าออกซิเจนและความขุ่นของสารละลายไม่มีผลต่อกระแสสัญญาณอาร์เซไนต์ กราฟมาตรฐานแสดงช่วงความเป็นเส้นตรงที่ 0.02 ถึง 300 มิลลิกรัมต่อลิตร ขีดจำกัดต่ำสุดของการทดสอบเชิงคุณภาพ (LOD) 11 ไมโครกรัมต่อลิตร และขีดจำกัดต่ำสุดของการทดสอบเชิงปริมาณ (LOQ) 36 ไมโครกรัมต่อลิตร เปอร์เซ็นต์การคืนกลับที่ดีอยู่ในช่วง 101.10 - 111.20 และ เปอร์เซ็นต์เบี่ยงเบนมาตรฐานสัมพันธ์ต่ำกว่า 3.55
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1601
title: การออกแบบและพัฒนาวิธีการค้นหาข้อบกพร่องของโมเดลการออกแบบซอฟต์แวร์ด้วยแผนภาพกราฟและแผนภาพต้นไม้

description: ความถูกต้องของการออกแบบซอฟต์แวร์ถือได้ว่ามีความสำคัญต่อกระบวนการในการพัฒนาเป็นอย่างมาก เอกสารโมเดลการออกแบบจะเป็นตัวกำหนดแนวทางให้กับกระบวนการต่อๆไปในการพัฒนา ข้อบกพร่องที่เกิดในโมเดลการออกแบบซอฟต์แวร์จะทำให้คุณภาพของซอฟต์แวร์ลดลง ข้อบกพร่องดังกล่าวเกิดได้จากการที่รหัสต้นฉบับมีโครงสร้างคลาสที่ไม่ดี มีโครงสร้างการสืบทอดที่ไม่ดี เกิดการซ้ำกันในหลายๆ ส่วนของซอฟต์แวร์ทำให้ซอฟต์แวร์มีขนาดใหญ่เกินความจำเป็น และมีการขึ้นต่อกันสูง นอกจากจะทำให้คุณภาพของซอฟต์แวร์ลดลงแล้ว ยังเป็นผลให้การทำความเข้าใจในเวลาบำรุงรักษาทำได้ยากขึ้นอีกด้วย จากผลกระทบดังกล่าวข้างต้นนั้นเอง งานวิจัยนี้ได้นำเสนอวิธีการ และเครื่องมือในการค้นหาข้อบกพร่องในโมเดลการออกแบบซอฟต์แวร์ ประกอบไปด้วยข้อกำหนดของแผนภาพแสดงโมเดลการออกแบบ และแม่แบบของข้อบกพร่อง ครอบคลุมแม่แบบของข้อบกพร่องทั้งสิบประเภทด้วยกัน โมเดลการออกแบบที่ประกอบไปด้วยแผนภาพคลาส ซึ่งจะให้ข้อมูลโครงสร้างของคลาส และส่วนประกอบของคลาส และแผนภาพซีเควนซ์ ซึ่งจะให้ข้อมูลความสัมพันธ์ระหว่างคลาส จะถูกแปลงด้วยข้อกำหนดของแผนภาพแสดงโมเดลการออกแบบ ในการค้นหาข้อบกพร่องจะนำแม่แบบของข้อบกพร่องมาเปรียบเทียบกับแผนภาพ งานวิจัยนี้มีการประเมินผล ด้วยการพัฒนาเครื่องมือขึ้นตามวิธีการที่ได้นำเสนอ และนำไปทดสอบกับโมเดลการออกแบบซอฟต์แวร์ขนาดเล็ก 3 โมเดล ซึ่งให้ผลออกมาว่าสามารถนำไปใช้ค้นหาข้อบกพร่องได้ตามแม่แบบ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1602
title: อัญมณีวิทยาในวรรณคดีสันสกฤตและวรรณคดีไทย

description: วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มุ่งศึกษาความรู้เรื่องอัญมณีที่ปรากฏในวรรณคดีสันสกฤตและวรรณคดีไทย จากหลักฐานชั้นต้น คือ ตำรารัตนปรีกษาภาษาสันสกฤตและตำรานพรัตน์ของไทย เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตำราทั้งสอง วิธีดำเนินการวิจัยแบ่งออกเป็นสามส่วน ส่วนที่หนึ่งเป็นการนำเสนอข้อมูลจากตำรารัตนปรีกษาสองฉบับ ได้แก่ รัตนปรีกษาของพุทธภัฏฏะ และรัตนปรีกษาธยายะในคัมภีร์ครุฑปุราณะ พร้อมด้วยข้อมูลตามหลักอัญมณีวิทยาปัจจุบัน ส่วนที่สองเป็นการนำเสนอข้อมูลจากตำรานพรัตน์สามฉบับ ได้แก่ ลิลิตตำรานพรัตน์ ตำรานพรัตน์ฉบับร้อยแก้ว และตำรารัตนสาตร์จบบริบูรรณ์ และส่วนที่สามเป็นการวิเคราะห์เปรียบเทียบเนื้อหาระหว่างตำรารัตนปรีกษากับตำรานพรัตน์ ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า ตำรารัตนปรีกษามีลักษณะสอดคล้องกับอัญมณีวิทยา เนื้อหาสาระประกอบด้วยการกำเนิด แหล่งกำเนิด คุณสมบัติ อานุภาพ การทำเทียม การเจียระไน การปรับปรุงคุณภาพ การประเมินน้ำหนักและราคาอัญมณี ส่วนตำรานพรัตน์นั้น มีเนื้อหาสาระคล้ายกับตำรารัตนปรีกษา เพียงแต่ไม่ปรากฏเรื่องการทำเทียม การเจียระไน และการปรับปรุงคุณภาพของอัญมณี ลักษณะการพรรณนาที่ร่วมกัน คือ การพรรณนาคุณสมบัติด้านสีด้วยการเปรียบเทียบกับดอกไม้ พืช สัตว์ และสิ่งที่ให้แสงสว่าง ลักษณะการพรรณนาที่ต่างกันมีหลายประการ ประการสำคัญคือ การพรรณนาอานุภาพของอัญมณี ตำรารัตนปรีกษาเน้นอานุภาพด้านการป้องกันภัยอันตราย ความเจริญรุ่งเรือง และการรักษาโรค ส่วนตำรานพรัตน์เน้นอานุภาพของอัญมณีในด้านการเป็นเครื่องรางของขลัง มีอานุภาพบันดาลความสุข ความมั่งคั่ง ความเจริญรุ่งเรือง และชัยชนะในศึกสงคราม จึงสรุปได้ว่า ตำรารัตนปรีกษามีความสัมพันธ์กับตำรานพรัตน์ในฐานะที่เป็นต้นแบบของการแต่งตำราวิชาการด้านอัญมณี ความแตกต่างระหว่างตำรารัตนปรีกษาและตำรานพรัตน์เกิดจากวัตถุประสงค์ในการแต่งตำรา คือ ตำรารัตนปรีกษาเป็นคู่มือสำหรับการประเมินคุณภาพและราคาอัญมณีในการทำธุรกิจการค้าระหว่างพ่อค้าอัญมณีกับผู้ซื้อ ในขณะที่ตำรานพรัตน์นั้น ผู้แต่งและผู้รวบรวมทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เพื่อเป็นต้นฉบับประจำราชสำนัก
DOI: 10.14455/nrct.res.2018.167
title: การหาปริมาณฝุ่นละอองในอากาศบริเวณชุมชนใกล้โรงงานน้ำตาลโดยใช้ เอกซ์เรย์ฟลูออเรทเซนต์ (<strong>Determination airborne particulate in communities near sugar plantby X-ray fluorescence technique</strong>)
DOI: 10.14455/nrct.res.2018.168
title: การศึกษาผลการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศต่อปริมาณน้ำในแม่น้ำชีเพื่อจัดทำระบบสารสนเทศในการวางแผนความเสี่ยงของท้องถิ่น (Study on Climate Change Effect to Water Quality in Chi-River for Information System Data in Risk Assessment Planning of Local Government.)
DOI: 10.14455/nrct.res.2018.169
title: ความหลากชนิดของสัตว์น้ำและภูมิปัญญาการทำประมงพื้นบ้าน ในลำน้ำสาขาที่ไหลลงสู่แม่น้ำโขง จังหวัดมุกดาหาร กรณีศึกษา: อ่างเก็บน้ำห้วยขี้เหล็ก ลำห้วยขี้เหล็ก ลำห้วยบังอี่ สู่แม่น้ำโขง (Species Diversity of Aquatic Animals and Fishing Wisdom in Tributary of The Mekong River, Mukdahan Province : A Case Study of Huai Kee Lek Reservoir, Huai Kee LekRiver, Huai Bung-I River to Mekong River.)
DOI: 10.14455/nrct.res.2018.170
title: การหาปริมาณยาฆ่าแมลงตกค้างในผักและผลไม้สด และผลิตภัณฑ์ แปรรูปจากผักและผลไม้ ในเขตจังหวัดมหาสารคาม (<strong>Qualitative Analysis of Pesticide Residues in Fresh and Processed Products of Vegetables and Fruits in Mahasarakham Province</strong>)
DOI: 10.14455/nrct.res.2018.171
title: การเพิ่มประสิทธิภาพของเครื่องปรับอากาศแบบพัดลมไอเย็นโดยใช้ชุดทำน้ำเย็นเธอร์โมอิเล็กทริกเพื่อความสบายเชิงความร้อนและการประหยัดพลังงาน (Increasing efficiency of air cooler integrated with thermoelectric water cooler for thermal comfort and energy saving)
DOI: 10.14455/nrct.res.2018.172
title: การพัฒนากระบวนการผลิตข้าวฮางโดยวิธีการนึ่งด้วยไอน้ำร้อนยวดยิ่งและกรรมวิธีการอบแห้งด้วยลมร้อนเพื่อเพิ่มคุณค่าทางโภชนาการ (Process development of paddy rice by steaming with<br>superheated steam and drying with hot air to increase the<br>nutritional value)
DOI: 10.14455/nrct.res.2018.173
title: กระบวนการปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์การพัฒนาการเกษตรตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง : กรณีศึกษาศูนย์เครือข่ายปราชญ์ชาวบ้าน จังหวัดมหาสารคาม (The Process of Paradigm Shift on Agriculture Development According to the philosophy of Sufficiency Economy :A Case Study Village Philosopher Network in Maha Sarakham Province.)
DOI: 10.14455/nrct.res.2018.174
title: รูปแบบการจัดการน้ำเค็มเพื่อใช้ประโยชน์ทางการเกษตร (<strong>Brine management model for agriculture.</strong>)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1603
title: ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเมืองปาย จังหวัดแมํฮํองสอน

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพัฒนาการภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเมืองปาย 2) วิเคราะห์องค์ประกอบและคุณค่าภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเมืองปาย 3) วิเคราะห์แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเมืองปาย โดยมีระเบียบวิธีวิจัยหลักคือ การสำรวจภาคสนาม แบบสอบถาม และการสัมภาษณ์ผู้รู้ในท้องถิ่น ผลการศึกษาพบว่า เมืองปายมีพัฒนาการภูมิทัศน์วัฒนธรรม 3 ช่วง โดยช่วงที่ 1 (พ.ศ.1855-2397) เป็นช่วงแรกเริ่มในการตั้งถิ่นฐานของเมืองปาย โดยกลุ่มชาวไทใหญ่เข้ามาเป็นกลุ่มแรก ในช่วงนี้มีภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเมืองปายถูกกำหนดโดยสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ โดยมีวัฒนธรรมของชาวไทใหญ่เป็นตัวสนับสนุน ก่อให้เกิดรูปแบบการตั้งถิ่นฐานที่มีอัตลักษณ์บริเวณชุมชนเวียงเหนือและชุมชนเวียงใต้ ต่อมาในช่วงที่ 2 (พ.ศ.2398-2537) เป็นช่วงของชุมชนเริ่มมีการขยายตัว เป็นผลจากการสร้างถนนจากเชียงใหม่เข้าสู่เมืองปาย โดยกองทัพญี่ปุ่น ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเมืองปายเริ่มปรับเปลี่ยนไปบ้างแต่ไม่มากนัก รูปแบบการตั้งถิ่นฐานยังคงเป็นชุมชนไทใหญ่ที่สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมตามธรรมชาติ แต่มีการขยายตัวไปตามถนนสาย 1095มากขึ้น และในช่วงที่ 3 (พ.ศ.2538-ปัจจุบัน) ช่วงของการเปลี่ยนแปลงจากการท่องเที่ยว โดยเฉพาะการก่อสร้างที่พักและสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับนักท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่งผลกระทบต่ออัตลักษณ์การตั้งถิ่นฐานและวิถีชีวิตของประชาชนในชุมชน ซึ่งมีแนวโน้มที่ปัญหาจะทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นในอนาคต หากไม่มีการอนุรักษ์ชุมชนที่เหมาะสมจากการศึกษาพบว่าชาวไทใหญ่ที่เป็นกลุ่มคนส่วนใหญ่ในเมืองปายมีอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่ โดดเด่น ประกอบกับสภาพแวดล้อมตามธรรมชาติที่เป็นที่ราบขนาดเล็กกลางหุบเขา ก่อให้เกิดองค์ประกอบภูมิทัศน์วัฒนธรรมที่สำคัญคือ องค์ประกอบด้านสุนทรียภาพประกอบด้วย รูปแบบการตั้งถิ่นฐานแบบตารางกริด สถาปัตยกรรมวัดศรีดอนชัยและวัดหลวง พื้นที่เกษตรกรรม และแม่น้ำปาย องค์ประกอบด้านวัฒนธรรมและสังคมประกอบด้วย พื้นที่เกษตรกรรมที่ติดลำเหมืองและบริเวณที่ลาดเชิงเขา วัดต่างๆ และศาลเจ้าเมือง และองค์ประกอบด้านประวัติศาสตร์ประกอบด้วย คันดินคูน้ำ ประตูเมืองเก่า บ่อน้ำฮู วัดศรีดอนชัย และวัดหลวง ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเมืองปาย พบว่ามีแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงที่เด่นชัดในด้านสุนทรียภาพบริเวณพื้นที่เกษตรกรรม ซึ่งเปลี่ยนแปลงเป็นที่พักและรีสอร์ท ข้อเสนอแนะในการอนุรักษ์ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของเมืองปาย ประกอบด้วยมาตรการทางผังเมืองในการควบคุมกิจกรรมการใช้ที่ดิน และการออกเทศบัญญัติเพื่อควบคุมรูปแบบสถาปัตยกรรมให้เหมาะสม รวมถึงมาตรการจูงใจ เพื่อให้สามารถรักษาอัตลักษณ์ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของท้องถิ่นให้คงอยู่สืบไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1604
title: การพัฒนามาตรฐานคุณวุฒิและรายละเอียดของหลักสูตรสาขานันทนาการระดับปริญญาตรีตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2552

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงผสมผสาน วัตถุประสงค์เพื่อพัฒนามาตรฐานคุณวุฒิและรายละเอียดของหลักสูตรสาขานันทนาการ ระดับปริญญาตรี ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2552 การวิจัยเชิงปริมาณขั้นตอนที่1 คือการศึกษาแนวทางการพัฒนาหลักสูตรสาขานันทนาการระดับปริญญาตรี จากการสอบถามกลุ่มตัวอย่าง 3 กลุ่ม คือ (1) ผู้ผลิตบัณฑิตสาขานันทนาการระดับปริญญาตรีจำนวน 96 คน (2) ผู้ใช้หลักสูตรนักศึกษาชั้นปีที่ 4 จำนวน 242 คน (3) ผู้ใช้บัณฑิตจำนวน 1,180 คน และสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิสาขานันทนาการจำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟา 0.96 วิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าสถิติพื้นฐาน ค่าร้อยละค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์การกระจาย ขั้นตอนที่ 2 การวิจัยเชิงคุณภาพโดย การพัฒนามาตรฐานคุณวุฒิสาขานันทนาการ ระดับปริญญาตรีตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2552 โดยการประชุมเชิงปฏิบัติการผู้ทรงคุณวุฒิ นักวิชาการ คณาจารย์และผู้เชี่ยวชาญที่เกี่ยวข้องสาขานันทนาการทั่วประเทศจำนวน 65 คน ขั้นตอนที่3 การนำมาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรีสาขานันทนาการ (มคอ.1) สู่การปฏิบัติโดยการประชุมเชิงปฏิบัติการจัดทำรายละเอียดของหลักสูตรสาขาวิชานันทนาการ (มคอ.2) ผลการวิจัยพบว่า “มาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรีสาขานันทนาการ (มคอ.1)” มีลักษณะเฉพาะด้านของสาขานันทนาการคือ 1) ประกอบด้วย 7 สาขาวิชาคือ (1) สาขาวิชานันทนาการ (2) สาขาวิชาการจัดการนันทนาการ (3) สาขาวิชานันทนาการเชิงพาณิชย์ (4) สาขาวิชานันทนาการกลางแจ้ง (5) สาขาวิชาทรัพยากรนันทนาการ (6) สาขาวิชานันทนาการและการท่องเที่ยว (7) สาขาวิชานันทนาการบำบัด 2) มีมาตรฐานผลการเรียนรู้ของบัณฑิต 5 ด้านคือ ด้านคุณธรรม จริยธรรม ด้านความรู้ ด้านทักษะทางปัญญา ด้านทักษะความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล และความด้านรับผิดชอบ ทักษะการวิเคราะห์เชิงตัวเลข การสื่อสารและการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ 3) เนื้อหา สาระสำคัญของสาขานันทนาการมี 7 กลุ่มคือ (1) แนวคิดพื้นฐานด้านนันทนาการ (2) ความเป็นวิชาชีพด้านนันทนาการ (3) ระบบการให้บริการ (4) การวางแผนโปรแกรมทางนันทนาการ (5) การบริหารจัดการ (6) ด้านกฎหมายที่เกี่ยวข้องและ (7) ฝึกประสบการณ์วิชาชีพ รายละเอียดของหลักสูตรสาขาวิชานันทนาการ (มคอ.2) มีจำนวนหน่วยกิตตลอดหลักสูตรไม่น้อยกว่า 136 มีมาตรฐานผลการเรียนรู้ของบัณฑิต 5 ด้าน และมีรายวิชาบังคับที่ต้องเรียนทุกสาขาวิชา 7 รายวิชาซึ่งสอดคล้องกับ มคอ.1 และตรงตามเกณฑ์ของมาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรีสาขานันทนาการ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1605
title: การศึกษาเปรียบเทียบสำนวนจีนที่มีคำว่า“chī” และ “shí” กับสำนวนไทยที่มีคำว่า “กิน”

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาเปรียบเทียบสำนวนจีนที่มีคำว่า “chī” และ “shí” กับสำนวนไทยที่มีคำว่า “กิน” ประกอบในสำนวน เพื่อวิเคราะห์ให้เห็นถึงลักษณะที่เหมือนกันและแตกต่างกันของสำนวนที่มีคำว่า “กิน” ในภาษาทั้งสอง จากผลการวิจัยสรุปได้ว่า ความหมายของสำนวนที่มีคำว่า “กิน” ประกอบในสำนวนทั้งในภาษาจีนและภาษาไทย สามารถจำแนกอย่างกว้าง ๆ ได้เป็น 2 กลุ่ม คือ ความหมายโดยตรง และความหมายโดยนัยหรือความหมายแฝง ส่วนการเปรียบเทียบความหมายของสำนวนจีนที่มีคำว่า “chī” และ “shí” กับสำนวนไทยที่มีคำว่า “กิน” ประกอบในสำนวน ซึ่งมีความหมายเหมือนหรือคล้ายคลึงกัน สามารถแบ่งได้เป็น 3 ประเภทคือ สำนวนจีนที่มีคำว่า “chī” และ “shí”กับสำนวนไทยที่มีคำว่า “กิน” เหมือนกัน สำนวนจีนที่มีคำว่า “chī” และ “shí” แต่สำนวนไทยใช้คำอื่น และสำนวนไทยที่มีคำว่า “กิน” แต่สำนวนจีนใช้คำอื่น โดยผลจากการเปรียบเทียบทางด้านความหมายที่กล่าวมาข้างต้นสะท้อนให้เห็นถึงความเหมือนและแตกต่างกันของชาวจีนและชาวไทยในด้านสภาพแวดล้อม สภาพชีวิตความเป็นอยู่ ขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรม ทัศนคติและค่านิยมต่างๆ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1606
title: การศึกษาวิเคราะห์ปัญหาในการแปลวรรณกรรมจีนเป็นภาษาไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์ปัญหาที่พบในการแปลวรรณกรรมจีนแฟนตาซีจีนเป็นภาษาไทย โดยมุ่งศึกษาปัญหาที่เกิดจากความแตกต่างทางรูปแบบของภาษา ความแตกต่างทางมโนทัศน์อันสะท้อนผ่านโวหารภาพพจน์ และการเล่นภาษารูปแบบต่างๆ ผู้วิจัยนำวรรณกรรมแฟนตาซีจีนที่ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยมาเปรียบเทียบกับต้นฉบับภาษาจีนเพื่อศึกษาวิเคราะห์กลวิธีที่ใช้ในการแก้ปัญหาซึ่งเกิดจากปัจจัยข้างต้น จากผลการศึกษาวิจัยสรุปได้ดังนี้ประการแรก ความแตกต่างทางรูปแบบภาษา เช่น ไม่มีคำเทียบเคียง ลำดับคำในประโยคต่างกัน จะสร้างปัญหาในการแปลต่อเมื่อผู้แปลพยายามหาคำเทียบเคียงแบบคำต่อคำ หากผู้แปลเปลี่ยนมาตีความในระดับวาทกรรม มุ้งเน้นการถ่ายทอดความหมายโดยไม่ยึดติดกับรูปแบบภาษา บทแปลก็สามารถสื่อความตรงกับต้นฉบับได้เช่นกัน แม้จะใช้คำและโครงสร้างไม่เหมือนต้นฉบับก็ตาม ประการที่สอง ในการแปลโวหารภาพพจน์ที่เกิดจากมโนทัศน์คนละแบบ สามารถนำภาพพจน์ของไทยที่สื่อความแบบเดียวกันมาใช้แทน หรือตีความภาพพจน์ภาษาจีนแล้วถ่ายทอดเป็นไทยด้วยภาษาธรรมดา ประการที่สาม ในการแปลการเล่นภาษา ผู้แปลอาจนำการเล่นภาษาแบบไทยมาประยุกต์ใช้แทนการเล่นภาษาในต้นฉบับภาษาจีน เช่น ใช้คำผวนแทนการเล่นอักษรจีนโดยบทแปลไม่จำเป็นต้องใช้คำที่มีความหมายตามอักษรเหมือนต้นฉบับ แต่มุ่งเน้นให้ผู้อ่านเห็นว่ามีการเล่นภาษาในต้นฉบับ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1607
title: อนาคตภาพการบริหารจัดการคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏในทศวรรษหน้า

description: การวิจัย เรื่อง อนาคตภาพการบริหารจัดการคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏในทศวรรษหน้า มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์สภาพ และปัญหาของการบริหารจัดการคณะครุศาสตร์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏในอดีตและปัจจุบัน 2) ประเมินความต้องการจำเป็นในการบริหารจัดการคณะครุศาสตร์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏ 3) สร้างภาพอนาคตการบริหารจัดการคณะครุศาสตร์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏในทศวรรษหน้า และ 4) นำเสนอกลยุทธ์ในการขับเคลื่อนคณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏสู่อนาคตภาพ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยคณาจารย์ จำนวน 300 คน นักศึกษา จำนวน 398 คน และผู้ใช้บัณฑิตของคณะครุศาสตร์ จำนวน 115 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบสัมภาษณ์ผู้บริหารเกี่ยวกับสภาพการบริหารจัดการคณะครุศาสตร์ 2) แบบสอบถามความต้องการจำเป็นของคณาจารย์เกี่ยวกับการบริหารจัดการและสภาพปัญหาด้านโครงสร้าง กลยุทธ์ บุคลากร รูปแบบการบริหาร ระบบ ทักษะ และค่านิยมร่วม 3) แบบสอบถามความต้องการจำเป็นของนักศึกษาเกี่ยวกับระบบการดำเนินงานของคณะครุศาสตร์ด้านการเรียนการสอน และ 4) แบบสอบถามความต้องการจำเป็นของผู้ใช้บัณฑิตเกี่ยวกับคุณลักษณะบัณฑิตที่พึงประสงค์ ความพึงพอใจของผู้ใช้บัณฑิต และความต้องการบัณฑิตในแต่ละสาขาวิชา วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์สาระ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่ามัธยฐาน ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ภาพอนาคต โดยใช้วิธีการสร้างภาพอนาคต และวิเคราะห์สภาพแวดล้อม ด้วยการใช้ SWOT Analysis และ TOWS Matrix และนำผลการวิเคราะห์มากำหนดยุทธศาสตร์การบริหารจัดการคณะ ครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏในทศวรรษหน้า ผลการวิจัยพบว่า อนาคตภาพของการบริหารจัดการคณะครุศาสตร์ จะแสดงออกมาในรูปของวิทยาลัยครูเชิงสร้างสรรค์ ประกอบไปด้วยการบริหารจัดการใน 4 ด้าน คือ 1) ด้านโครงสร้าง ประกอบไปด้วยการทำงานในรูปแบบใหม่ๆ มาช่วยในการบริหารจัดการ เช่น การบริหารแบบ CEO การบริหารงานตามหลักธรรมาภิบาล พหุวัฒนธรรม และภูมิปัญญาไทย 2) ด้านกลยุทธ์ ประกอบไปด้วยการนำเอาเศรษฐกิจสีเขียวและสร้างสรรค์ และการพัฒนาสีเขียวมาช่วยในการผลักดันการทำงาน โดยจะเน้นกลยุทธ์การทำงานที่คำนึงถึงการอยู่ร่วมกับชุมชนเป็นหลัก 3) ด้านระบบ ประกอบด้วยการพัฒนาหลักสูตรใหม่ที่สอดคล้องกับความต้องการของสังคม และมีการนำระบบการจัดการเรียนการสอนที่ทันสมัยมาใช้เพื่อส่งเสริมการผลิตบัณฑิตที่มีคุณภาพ และ 4) ด้านบุคลากร บุคลากรของคณะครุศาสตร์จะต้องเป็นบุคลากรที่เก่งใน 5 ด้านหลักๆ คือ เก่งวิจัย เก่งสอน เก่งวิชาการ เก่งการบริหาร และเก่งความเป็นครู นอกจากนั้นยังมียุทธศาสตร์ในการขับเคลื่อนคณะครุศาสตร์สู่อนาคตภาพ ซึ่งประกอบด้วยยุทธศาสตร์การบริหารจัดการ 4 ด้านคือ 1) ด้านโครงสร้าง ประกอบด้วยกลยุทธ์ในการปรับปรุงโครงสร้างการบริหารงานของคณะ 2) ด้านกลยุทธ์ ประกอบด้วยกลยุทธ์ในการพัฒนากลยุทธ์การบริหารงานของคณะ และการพัฒนาบุคลากรให้มีความรู้ความเข้าใจในการจัดทำกลยุทธ์ 3) ด้านระบบ ประกอบด้วยกลยุทธ์การส่งเสริมด้านหลักสูตรและระบบการจัดการเรียนการสอน การพัฒนาสิ่งสนับสนุนการเรียนรู้ การส่งเสริมด้านคุณภาพบัณฑิต และการส่งเสริมด้านการประกันคุณภาพการศึกษา และ 4) ด้านบุคลากร ประกอบด้วยกลยุทธ์ในการบริหารงานบุคคล การสร้างขวัญกำลังใจในการปฏิบัติงาน และการพัฒนาศักยภาพของบุคลากร
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1608
title: การพัฒนารูปแบบโรงเรียนมัธยมศึกษาที่มีประสิทธิผลสำหรับประเทศไทย

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบหลักและองค์ประกอบย่อยของโรงเรียนมัธยมศึกษาที่มีประสิทธิผลจากแนวคิดทฤษฎี 2) องค์ประกอบหลักและองค์ประกอบย่อยของโรงเรียนมัธยมศึกษาที่มีประสิทธิผลจากพหุกรณี และ 3) พัฒนารูปแบบโรงเรียนมัธยมศึกษาที่มีประสิทธิผลสำหรับประเทศไทย มีวิธีดำเนินการวิจัย 5 ขั้นตอน ประชากรที่ศึกษา คือ โรงเรียนมัธยมศึกษาตามเกณฑ์ที่กำหนด จำนวน 4 โรงเรียน การตรวจสอบความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของรูปแบบโรงเรียนมัธยมศึกษาที่มีประสิทธิผลสำหรับประเทศไทยใช้การอ้างอิงผู้ทรงคุณวุฒิ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบวิเคราะห์เอกสาร แบบสังเกต แบบสัมภาษณ์ และแบบตรวจสอบความเหมาะสมและความเป็นไปได้ สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ การวิเคราะห์เนื้อหา ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) องค์ประกอบหลักและองค์ประกอบย่อยของโรงเรียนมัธยมศึกษาที่มี ประสิทธิผลจากแนวคิดทฤษฎี ประกอบด้วย 9 องค์ประกอบหลัก 45 องค์ประกอบย่อย 2) องค์ประกอบหลักและองค์ประกอบย่อยของโรงเรียนมัธยมศึกษาที่มีประสิทธิผลจากพหุกรณี ประกอบด้วย 9 องค์ประกอบหลัก 42 องค์ประกอบย่อย 3) รูปแบบโรงเรียนมัธยมศึกษาที่มีประสิทธิผลสำหรับประเทศไทยมีความเป็นไปได้ของการนำไปใช้อยู่ในระดับมากที่สุด องค์ประกอบของรูปแบบมี 6 ส่วน คือ 1) ชื่อรูปแบบ 2) หลักการ แนวคิดพื้นฐานและความเป็นมาของรูปแบบ 3) วัตถุประสงค์ของรูปแบบ 4) ลักษณะของรูปแบบ 5) แนวทางการนำรูปแบบไปใช้ และ 6) เงื่อนไขความสำเร็จของรูปแบบ ชื่อรูปแบบคาดหวัง มุ่งมั่น สัมพันธ์ ร่วมมือ ลักษณะของรูปแบบประกอบด้วย 9 องค์ประกอบหลัก คือ 1) การมีวิสัยทัศน์ร่วมที่ชัดเจนและมั่นคง 2) มีมาตรฐานและความคาดหวังสูงสำหรับนักเรียนทุกคน 3) ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง 4) มีวัฒนธรรมของการสื่อสารและความร่วมมืออย่างทั่วถึง 5) หลักสูตร การเรียนการสอน และการวัดผลประเมินผลสอดคล้องกับมาตรฐาน 6) การกำกับการเรียนรู้และการสอนอย่างสม่ำเสมอ 7) การพัฒนาทางวิชาชีพอย่างมีจุดเน้น 8) สิ่งแวดล้อมและบรรยากาศที่สนับสนุนการเรียนรู้ และ 9) การมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างสูงของครอบครัวและชุมชน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1609
title: การออกแบบการจัดเก็บและการหยิบชิ้นส่วนยานยนต์ที่มีความเคลื่อนไหวสูงในโรงงานประกอบรถยนต์

description: กิจกรรมในคลังสินค้าที่ใช้ชั่วโมงแรงงานมากที่สุดคือการหยิบสินค้าซึ่งเวลาส่วนใหญ่ของพนักงานหยิบสูญเสียไปกับขั้นตอนการค้นหาสินค้าและการเดินทางไปยังพื้นที่เก็บสินค้า วิธีการหนึ่งที่สามารถลดความสูญเสียดังกล่าวคือการประยุกต์ใช้บริเวณหยิบสินค้าที่มีความเคลื่อนไหวสูง(Fast-Pick Area, FPA) ซึ่งเป็นการรวบรวมสินค้าที่มีขนาดเล็กและมีการหยิบบ่อยมาจัดเก็บในบริเวณพิเศษโดยสินค้าแต่ละชนิดถูกเก็บในปริมาณจำกัด คณะผู้วิจัยได้ศึกษาการจัดการคลังสินค้าของชิ้นส่วนยานยนต์ขนาดเล็กในโรงงานประกอบรถยนต์และออกแบบบริเวณ FPA โดยใช้แบบจำลองของไหล (Fluid Model) ผลการวิเคราะห์แบบจำลองของไหลพบว่าการประยุกต์ใช้ FPA สามารถลดเวลาการหยิบชิ้นส่วนยานยนต์ลงได้ 3,711 ชั่วโมงหรือเทียบเท่าจำนวนพนักงานเต็มเวลา 1.58 คน การวิเคราะห์ความไวของแบบจำลอง FPA สามารถสรุปว่าการจัดเก็บชิ้นส่วนยานยนต์ 77-78 SKUs จากชิ้นส่วนยานยนต์ทั้งหมด 1,031 SKUs โดยใช้ชั้นวางสินค้า 2 แถว หรือคิดเป็นพื้นที่ 11.32% ของพื้นที่จัดเก็บชิ้นส่วนยานยนต์ทั้งหมดในคลังพัสดุเหมาะสมกับสภาพการทำงานในปัจจุบันเพราะเป็นขนาดพื้นที่ที่สะดวกในการจัดเก็บและจำนวน SKU ในบริเวณ FPA ไม่มีความไวต่อการเปลี่ยนค่าที่เกี่ยวข้อง เช่นสัดส่วนการวางสินค้าในชั้น เวลาในการเติมสินค้า และ เวลาในการหยิบสินค้า เพื่อทดสอบผลการออกแบบและลักษณะการวาง (Slotting) ของชิ้นส่วนยานยนต์ คณะผู้วิจัยจำลองสถานการณ์การจัดเก็บและการหยิบชิ้นส่วนยานยนต์ในบริเวณ FPA โดยใช้การจำลองสถานการณ์แบบ Monte Carlo โดยอาศัยข้อมูลการหยิบชิ้นส่วนในอดีต ผลการวิเคราะห์การจำลองสถานการณ์ พบว่าเวลาการหยิบชิ้นส่วนยานยนต์ลดลงเหลือ 1,245 ชั่วโมงหรือเทียบเท่าจำนวนพนักงานเต็มเวลา 0.53 คน อันเนื่องมาจากความผันผวนของข้อมูลการหยิบในอดีตและปริมาตรของกล่องชิ้นส่วนยานยนต์ซึ่งมีขนาดใหญ่
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1610
title: เทอร์โมพลาสติกวัลคาไนซ์ อีพีดีเอ็ม/พอลิโพรไพลีน โดยใช้ระบบเปอร์ออกไซด์ ด้วยการอัดรีดแบบสกรูคู่

description: งานวิจัยนี้เป็นการพัฒนาเทคนิคการผลิตเทอร์โมพลาสติกวัลคาไนซ์ของยาง อีพีดีเอ็ม/พอลิโพรพิลีน/น้ำมันพาราฟิน/สารป้องกันการเสื่อมสภาพ ที่อัตราส่วนผสม 100/30/30/0.1 phr ของระบบสารเปอร์ออกไซด์ด้วยกระบวนการผลิตแบบต่อเนื่องด้วยเครื่องอัดรีดแบบสกรูคู่ที่ใช้ผลิตในกระบวนการอุตสาหกรรม โดยศึกษาหาปริมาณการใส่สารกลุ่มเปอร์ออกไซด์ด้วยเครื่องผสมแบบภายในและเปรียบเทียบผลของเปอร์ออกไซด์ชนิด Dicumyl peroxide กับชนิด di(tert-butylperoxyisopropyl)benzene และผลการใช้สารช่วยเกิดปฏิกิริยาเชื่อมขวางโมเลกุลชนิด trimethylolpropane triacrylate การผสมโดยใช้เครื่องผสมแบบภายในพบว่าได้ปริมาณการใส่สารกลุ่มเปอร์ออกไซด์สูงสุดที่ 1.2 phr ที่สามารถใช้ผลิตกับเครื่องอัดรีดแบบสกรูคู่ในงานวิจัยนี้ได้ เมื่อปริมาณสารเปอร์ออกไซด์เพิ่มขึ้นพบว่าคุณสมบัติการต้านแรงดึง ปริมาณการเชื่อมขวางโมเลกุลมีค่าเพิ่มขึ้นในขณะที่ค่าความสามารถของการยืดตัว ค่าการคืนตัวหลังการกดทับลดลง ส่วนผลของการใส่สารช่วยเกิดปฏิกิริยาพบว่าให้ผลดีกับสารเปอร์ออกไซด์ชนิด dicumyl peroxide มากกว่าชนิด di(tert-butylperoxyisopropyl)benzene เล็กน้อย ผลของ FTIR แสดงให้เห็นว่าสารเปอร์ออกไซด์ชนิด di(tert-butylperoxyisopropyl)benzene ไม่ทำให้เกิดกลิ่นของสาร acetophenone และเมื่อนำเทอร์โมพลาสติกวัลคาไนซ์ที่ได้รีไซเคิลจำนวน 3 รอบพบว่ายังใช้งานได้โดยมีคุณสมบัติเชิงกลมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยแต่มีค่าความสามารถของการยืดตัวเพิ่มขึ้น