cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1032
title: ผลของการใช้รูปแบบการเรียนการสอน 7E ที่มีต่อความสามารถในการใช้ภาษาไทยของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์พื่อ 1) ศึกษาความสามารถในการใช้ภาษาไทยด้านการพูดของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ได้รับการสอนด้วยรูปแบบการเรียนการสอน 7E 2) เปรียบเทียบความสามารถในการใช้ภาษาไทยด้านการพูดของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการสอนด้วยรูปแบบการเรียนการสอน 7E กับกลุ่มที่ได้รับการสอนด้วยวิธีปกติ 3) ศึกษาความสามารถในการใช้ภาษาไทยด้านการเขียนของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ได้รับการสอนด้วยรูปแบบการเรียนการสอน 7E 4) เปรียบเทียบความสามารถในการใช้ภาษาไทยด้านการเขียนของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการสอนด้วยรูปแบบการเรียนการสอน 7E กับกลุ่มที่ได้รับการสอนด้วยวิธีปกติ ตัวอย่างประชากรคือ นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ภูเก็ต ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2553 จำนวน 2 ห้องเรียน ใช้เวลาสอนกลุ่มละ 2 คาบ ต่อสัปดาห์ เป็นเวลา 8 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบทดสอบวัดความสามารถในการใช้ภาษาไทยด้านการพูด และแบบทดสอบวัดความสามารถในการใช้ภาษาไทยด้านการเขียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัชฌิมเลขคณิต (X-bar) ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และทดสอบค่าที (t-test)ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. นักเรียนที่ได้รับการสอนด้วยรูปแบบการเรียนการสอน 7E มีความสามารถในการใช้ภาษาไทยด้านการพูดหลังการสอน สูงกว่าก่อนการสอนและระหว่างการสอน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. นักเรียนที่ได้รับการสอนด้วยรูปแบบการเรียนการสอน 7E มีความสามารถในการใช้ภาษาไทยด้านการพูด สูงกว่านักเรียนที่ได้รับการสอนด้วยวิธีสอนปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. นักเรียนที่ได้รับการสอนด้วยรูปแบบการเรียนการสอน 7E มีความสามารถในการใช้ภาษาไทยด้านการเขียน หลังการสอนสูงกว่าก่อนการสอน และระหว่างการสอน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. นักเรียนที่ได้รับการสอนด้วยรูปแบบการเรียนการสอน 7E มีความสามารถในการใช้ภาษาไทยด้านการเขียน สูงกว่านักเรียนที่ได้รับการสอนด้วยวิธีสอนปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1033
title: การศึกษาความเป็นพิษต่อเซลล์มะเร็งเมลาโนมา A375 ของสารสกัดจากบอนขาวและอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตร

description: วัตถุประสงค์ของการศึกษาวิจัยในครั้งนี้มุ่งศึกษาฤทธิ์ของสารสกัดจากบอนขาว(Colocasia gigantea Hook f.) ต่อเซลล์มะเร็งและรูปแบบการตายของเซลล์ที่เกิดขึ้น รวมทั้งทำการศึกษาฤทธิ์ของอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรซึ่งมีการนำมาใช้เป็นตัวนำยาเข้าสู่เซลล์ ในการทดลองนี้นำอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรมาใช้ร่วมกับสารสกัดจากบอนขาว โดยทำการศึกษาในเซลล์มะเร็งผิวหนัง A375 แบ่งการทดลองเป็นกลุ่มที่ทำการทดสอบด้วยสารสกัดจากบอนขาว กลุ่มที่ทดสอบด้วยอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตร และกลุ่มที่ทดสอบด้วยสารสกัดจากบอนขาวร่วมกับอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรนาน 24 ชั่วโมง จากนั้นศึกษารูปร่างลักษณะของเซลล์ภายใต้กล้องจุลทรรศน์ วัดอัตราการอยู่รอดของเซลล์โดยใช้เทคนิค MTT colorimetric assay และศึกษารูปแบบการตายของเซลล์โดยการย้อมสี annexin V และ propidium iodide และศึกษาผลด้วยกล้อง confocal microscope และเครื่อง flow cytometer เปรียบเทียบผลกับเซลล์ในกลุ่มควบคุม ผลจากการทดลองพบว่าทั้งสารสกัดจากบอนขาวและอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรมีผลทำให้อัตราการอยู่รอดของเซลล์มะเร็งผิวหนัง A375 ลดลง และเมื่อนำสารสกัดจากบอนขาวและอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรมาใช้ร่วมกันพบว่าอัตราการอยู่รอดของเซลล์มะเร็งผิวหนัง A375 ลดลงมากกว่าการใช้สารสกัดจากบอนขาว หรืออนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรเพียงอย่างเดียว ส่วนการศึกษารูปร่างลักษณะของเซลล์ภายใต้กล้องจุลทรรศน์พบว่าเซลล์มะเร็งผิวหนัง A375 มีรูปร่างเปลี่ยนจากทรงกระสวยเป็นทรงกลม ซึ่งเป็นลักษณะที่แสดงถึงว่ามีการตายของเซลล์ และการศึกษารูปแบบการตายของเซลล์พบว่าเซลล์ที่ใช้ในการทดลองนี้ส่วนมากมีการติดสีย้อมที่แสดงถึงว่าเซลล์มีรูปแบบการตายเป็นแบบอะพอพโทซิส
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1034
title: สารต้านราก่อโรคจาก Bacillus sp. N1 ต่อ Curvularia sp. ที่คัดแยกจากปทุมมา

description: Bacillus subtilis N1 ที่คัดแยกได้จากดินในจังหวัดกาญจนบุรีมีความสามารถในการยับยั้ง การเจริญของ Curvularia sp. ซึ่ง เป็นราก่อโรคใบจุด (โรคจุดสีน้ำ ตาล) ในปทุมมา งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาภาวะที่เหมาะสมที่สุดต่อการผลิตสารยับยั้ง ราและการแยกสารให้บริสุทธิ์จากการแปรผันปัจจัยต่างๆ ได้แก่ อาหารเลี้ยงเชื้อ (NB, LB และ TSB), pH ของอาหารเลี้ยงเชื้อ (pH 6, 7, 8 และ 9), อุณหภูมิในการเพาะเลี้ยง (30, 37 และ 40 องศาเซลเซียส) และระยะเวลาการเพาะเลี้ยง (0 ถึง 24 ชั่วโมง) พบว่าภาวะที่เหมาะสมที่สุดสำหรับ B. subtilis N1 คือการเลี้ยง ในอาหาร TSB pH 7 ที่อุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 12 ชั่วโมง ให้ประสิทธิภาพในการยับยั้ง การเจริญของรา Curvularia sp. ได้ดีที่สุด ซึ่ง B. subtilis N1 สร้างสารออกฤทธิ์ต่อCurvularia sp. ในรูปแบบที่ไม่สัมพันธ์กับการเจริญ (non-growth associated product) เพราะสารดังกล่าวผลิตออกมาในระยะ stationary phase สารออกฤทธิ์นี้ ยังทนต่ออุณหภูมิได้ตั้งแต่ 20 ถึง 121 องศาเซลเซียสและทนค่า pH ได้ตังF แต่ pH 2 ถึง 10 การตกตะกอนโปรตีนด้วยแอมโมเนียมซัลเฟตในช่วง 20 ถึง 40 เปอร์เซ็นต์เป็นวิธีแยกสารออกฤทธิ์ที่ดีที่สุดสำหรับ B. subtilis N1 ซึ่งโปรตีนมีแอกติวิตีจำเพาะ 379.82 AU ต่อมิลลิกรัมของโปรตีน หลังจากทำ SDS-PAGE พบโปรตีนที่มีน้ำ หนักโมเลกุล 61.38, 41.98, 36.14 และ 22.13 กิโลดาลตัน โปรตีนในส่วนน้ำใสของเซลล์เพาะเลี้ยง B. subtilis N1 ยับยั้ง การเจริญของ Curvularia sp. ด้วยความเข้มข้นต่ำสุด 350 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตรและโปรตีนกึ่งบริสุทธิ์ที่ได้จากการตกตะกอนด้วยแอมโมเนียมซัลเฟตในช่วง 20 ถึง 40 เปอร์เซ็นต์มีประสิทธิภาพมากขึ้น 14 เท่าในการยับยั้ง Curvularia sp. โดยมีความเข้มข้นต่ำสุด 23.43 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตร ทำให้เส้นใยของ Curvularia sp. มีความหนามากขึ้น บวมเป็นปล้องและบางบริเวณบวมเป็นก้อนกลมขนาดใหญ่ ผลจากการทดลองนี้แสดงให้เห็นว่าสามารถนำสารออกฤทธิ์ที่ผลิตได้ไปพัฒนาเพื่อใช้ให้เกิดประโยชน์ในการป้องกันการแพร่ระบาดของ Curvularia sp. ในแปลงเพาะปลูกปทุมมาเพื่อทดแทนการใช้สารเคมีได้ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1035
title: ความคิดเห็นของผู้บริหารและสมาชิกฟิตเนสเซ็นเตอร์เกี่ยวกับคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของผู้นำการออกกำลังกาย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นของผู้บริหารและสมาชิก ฟิตเนสเซ็นเตอร์เกี่ยวกับคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของผู้นำการออกกำลังกาย จากฟิตเนสเซ็นเตอร์เชิงพาณิชย์ในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 45 แห่ง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้บริหาร จำนวน 45 คนจากการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive Sampling) และสมาชิก จำนวน 540 คน จากการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบไม่ใช้ความน่าจะเป็น (Non Probability Sampling) และใช้วิธีการสุ่มแบบกำหนดโควต้า (Quota Sampling) ตามตัวแปรเพศในอัตราส่วนที่เท่ากัน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือการวิจัย และนำข้อมูลที่ได้มาทำการวิเคราะห์ด้วยวิธีการทางสถิติโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่าที (t-test) และสรุปความคิดเห็นและข้อเสนอแนะเพิ่มเติมในรูปความเรียง ผลการวิจัย 1. ผู้บริหารมีความคิดเห็นเกี่ยวกับคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของผู้นำการออกกำลังกาย ทุกด้านโดยรวมอยู่ในระดับมาก และเมื่อพิจารณาในรายด้านพบว่า คุณลักษณะที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมากที่สุดคือ ด้านทักษะความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและการสื่อสาร ระดับมากคือ ด้านคุณธรรม จริยธรรม ด้านความรู้ทางวิชาการและการเผยแพร่ความรู้ ด้านบุคลิกภาพส่วนตัว และด้านมาตรฐานบุคลากร 2. สมาชิกมีความคิดเห็นเกี่ยวกับคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของผู้นำการออกกำลังกาย ทุกด้านโดยรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก โดยในรายด้านเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ดังนี้ ด้านคุณธรรม จริยธรรม ด้านทักษะความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและการสื่อสาร ด้านบุคลิกภาพส่วนตัว ด้านมาตรฐานบุคลากร และด้านความรู้ทางวิชาการและการเผยแพร่ความรู้ 3. สมาชิกเพศชายและเพศหญิงมีความคิดเห็นเกี่ยวกับคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของผู้นำการออกกำลังกาย แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และเมื่อพิจารณาจำแนกรายด้าน พบว่า ด้านความรู้ทางวิชาการและการเผยแพร่ความรู้ ด้านมาตรฐานบุคลากร มีความแตกต่างกัน ยกเว้น ด้านคุณธรรม จริยธรรม ด้านทักษะความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและการสื่อสาร ด้านบุคลิกภาพส่วนตัว ไม่แตกต่างกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1036
title: ฮิวแมนแปบปิโลมาไวรัส ชนิดที่ 16 ในรอยโรคไลเคนแพลนัส อีพิทีเลียล ดิสแพลเซีย และมะเร็งสควอมัส เซลล์ คาร์ซิโนมาในช่องปากของผู้ป่วยไทย

description: ฮิวแมนแปบปิโลมาไวรัส (Human Papillomavirus; HPV) เป็นไวรัสที่ก่อให้เกิดโรคของเยื่อบุผิวชนิดสควอมัส (squamous epithelium) ได้ในหลายอวัยวะ รวมถึงเยื่อเมือกในช่องปาก ก่อให้เกิดความรุนแรงได้หลายระดับตั้งแต่เนื้องอกไปจนถึงมะเร็ง HPV ที่พบสัมพันธ์กับรอยโรคในช่องปากส่วนใหญ่เป็นชนิดความเสี่ยงต่ำ (low-risk HPV) ส่วนในกลุ่มความเสี่ยงสูง (high-risk HPV) พบรายงานว่ามีความสัมพันธ์กับรอยโรคมะเร็งเป็นส่วนใหญ่ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจหาเชื้อ HPV ในรอยโรคไลเคนแพลนัส อีพิทีเลียล ดิสแพลเซีย และมะเร็งสควอมัส เซลล์ คาร์ซิโนมาในช่องปากของผู้ป่วยไทย โดยใช้ชิ้นเนื้อฝังในพาราฟินของรอยโรคไลเคนแพลนัส อีพิทีเลียล ดิสแพลเซีย มะเร็งสควอมัส เซลล์ คาร์ซิโนมาในช่องปาก และเนื้อเยื่อปกติ ส่งตรวจด้วยวิธีอิมมูโนฮิสโตเคมี โดยใช้แอนติบอดีต่อ HPV-16L1 เพื่อตรวจหาแอนติเจนของไวรัสในเนื้อเยื่อ ผลการศึกษาพบการแสดงออกของ HPV-16 ในทุกกลุ่มคือ ร้อยละ 26.7 (16/60) ในไลเคนแพลนัส ร้อยละ 73.3 (22/30) ในอีพิทีเลียล ดิสแพลเซีย ร้อยละ 23.3 (7/30) ในมะเร็งสควอมัส เซลล์ คาร์ซิโนมา และร้อยละ 15 (3/20) ในเนื้อเยื่อปกติ โดยพบ HPV-16 ในรอยโรคอีพิทีเลียล ดิสแพลเซีย สูงกว่าในมะเร็งสควอมัส เซลล์ คาร์ซิโนมา ไลเคนแพลนัส และเนื้อเยื่อปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ อายุเฉลี่ยของกลุ่มเนื้อเยื่อปกติน้อยกว่ากลุ่มอื่นๆ อย่างมีนัยสำคัญ ควรติดตามศึกษาระยะยาวในกลุ่มเนื้อเยื่อปกติที่พบ HPV-16 ต่อไป เป็นไปได้ว่า HPV-16 อาจเป็นปัจจัยหนึ่งที่มีผลต่อการเกิดพยาธิสภาพของรอยโรค อีพิทีเลียล ดิสแพลเซีย และมีผลในการเหนี่ยวนำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางพยาธิสภาพของรอยโรคที่มีโอกาสเปลี่ยนเป็นมะเร็งในช่องปากให้กลายเป็นมะเร็งได้
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1037
title: การวางแผนขยายระบบส่งไฟฟ้าโดยใช้ขั้นตอนวิธีทางพันธุกรรม

description: การวางแผนการขยายระบบส่งไฟฟ้า (TEP) เป็นกระบวนการของการเลือกแผนการก่อสร้างเพื่อตอบสนองความต้องการไฟฟ้าในอนาคต โดยแผนการก่อสร้างที่เลือกจะต้องมีค่าใช้จ่ายรวมต่ำสุดขณะที่ยังคงความสามารถในการส่งผ่านกำลังไฟฟ้าได้อย่างมั่นคง ในทางคณิตศาสตร์ ปัญหาการวางแผนการขยายสายส่งจัดเป็นปัญหา Mixed Integer Nonlinear Programming (MINLP) ซึ่งมีความยุ่งยากเนื่องจากได้รวมความซับซ้อนของปัญหาแบบไม่เชิงเส้นและปัญหาแบบตัวแปรจำนวนเต็มเข้าด้วยกัน เมื่อมองในมิติของช่วงเวลาในการวางแผน ปัญหาการวางแผนขยายสายส่งยังสามารถแบ่งปัญหาออกได้เป็นสองประเภทคือ การวางแผนขยายระบบส่งไฟฟ้าแบบชั้นเดียว (Single stage planning) ซึ่งไม่พิจารณาการเปลี่ยนแปลงของความต้องการไฟฟ้า และการวางแผนขยายระบบส่งไฟฟ้าแบบหลายชั้น (Multi stage planning) ซึ่งคำนึงถึงการเติบโตของความต้องการไฟฟ้าประกอบการวางแผนด้วย ขั้นตอนวิธีทางพันธุกรรม(Genetic Algorithm) เป็นวิธีการแก้ปัญหาค่าขีดสุด (Optimization problem) วิธีการหนึ่งที่เหมาะกับปัญหาประเภท MINLP วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงได้นำเสนอการใช้ขั้นตอนวิธีทางพันธุกรรมในการแก้ปัญหาการวางแผนการขยายสายส่งแบบหลายชั้นโดยพิจารณาการก่อสร้างสายส่งและติดตั้งตัวชดเชยกำลังรีแอ็คทีฟไปพร้อมๆกัน นอกจากนี้ยังพิจารณาเงื่อนไขเสถียรภาพแรงดันไฟฟ้าผ่านทางดัชนี PQ-Voltage Stability Index (PQVSI) ด้วย ในการแก้ปัญหาดังกล่าว จะใช้แบบจำลองกระแสสลับ (AC Model) เพื่อให้ผลการคำนวณมีความถูกต้องแม่นยำ วิธีการที่นำเสนอได้ถูกทดสอบกับ ระบบทดสอบ 6 บัส ซึ่งดัดแปลงมาจากระบบทดสอบ Garver และระบบทดสอบ IEEE-RTS 79 ผลการทดสอบที่ได้เป็นที่น่าพอใจ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1038
title: ความสัมพันธ์ระหว่างระดับเอนทีโปรบีเอนพีกับขนาดของหัวใจห้องล่างขวาของผู้ป่วยที่ได้รับการปิดรูรั่วระหว่างผนังกั้นหัวใจห้องบนในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: วัตถุประสงค์ของการวิจัย : เพื่อหาหน้าที่ของ NT-PROBNP ในการประมาณค่าของขนาดหัวใจห้องล่างขวาในผู้ป่วยที่มีช่องว่างระหว่างผนังกั้นหัวใจห้องบน ก่อนและหลังปิดด้วยอุปกรณ์พิเศษ บทนำ : การปิดช่องว่างระหว่างผนังกั้นห้องหัวใจห้องบนไม่ว่าจะเป็นด้วยอุปกรณ์พิเศษหรือผ่าตัดจะทำในกรณีที่มีหัวใจห้องบนขวาและล่างขวาใหญ่ขึ้นโดยจะมีหรือไม่มีอาการก็ได้ หลังจากปิดด้วยอุปกรณ์พิเศษ ก็ต้องประเมินอัลตราซาวด์หัวใจเป็นระยะๆเพื่อดูขนาดและการทำงานของหัวใจห้องล่างขวารวมถึงความดันในปอด มีการศึกษาในต่างประเทศก่อนหน้านี้พบว่าระดับ NT-proBNP และขนาดหัวใจห้องล่างขวา ซึ่งประเมินโดยการถ่ายภาพคลื่นแม่เหล็กพบว่ามีความสัมพันธ์กันในผู้ป่วยโรคนี้ เราจึงคิดว่า การนำเอาระดับ NT-proBNP มาประเมินความสัมพันธ์กับขนาดและการทำงานของหัวใจห้องล่างขวา รวมถึงความดันในปอดหลังจากการปิดด้วยอุปกรณ์พิเศษในคนไข้โรคนี้น่าจะเป็นประโยชน์ ผลการวิจัย : พบว่าขนาดหัวใจห้องล่างขวาตั้งต้นใหญ่กว่าค่าปกติในผู้ป่วยเกือบทุกคนโดยอยู่ที่ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 36 + 7 มม. หลังจากปิดที่ 6- 72 ชม. และที่ 1 – 3 เดือน ค่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญ 31 + 5 และ 29 + 4 ตามลำดับ (P&lt;0.001) ส่วน NT-proBNP ตั้งต้นได้ 270 + 63 พก/มล. ที่ 6 – 72 ชม. หลังปิด ค่าได้เพิ่มขึ้นเป็น 393 + 64 พก/มล. อย่างมีนัยสำคัญ (P&lt;0.001) อย่างไรก็ตามที่ 1 – 3 เดือน ค่าได้ลดลงเป็น 296 + 50 พก/มล. (P = 0.127) ไม่พบความสัมพันธ์กันระหว่างขนาดของหัวใจห้องล่างขวาและระดับ NT-proBNP ก่อนปิด (r = 1.95OE – 4, P = 0.475) และที่ 1- 3 เดือนหลังปิด (r = 0.017,P = 0.275) สรุป : ไม่พบว่ามีความสัมพันธ์กันระหว่างขนาดหัวใจห้องขวาที่ประเมินโดยวิธีอัลตราซาวด์ และระดับ NT-proBNP ในผู้ป่วยที่ปิดช่องว่างระหว่างผนังกั้นหัวใจห้องบน วิเคราะห์ผลการวิจัย : พบว่าขนาดหัวใจห้องล่างขวา,ขนาดหลอดเลือดแดงใหญ่ที่ไปปอด, ความดันในปอด (ทั้งที่ประเมินจากการอัลตราซาวด์หัวใจและการสวนหัวใจ ทั้งตั้งต้นและที่ 1- 3 เดือนหลังทำ ไม่มีความสัมพันธ์กับระดับ NT-proBNP อย่างมีนัยสำคัญเลย รวมถึงสมรรถภาพกำลัง, อัตราการไหลของเลือดที่ไปปอดต่อร่างกาย (Qp : Qs) ด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1039
title: การเตรียมตัวเร่งปฏิกิริยาโลหะผสมแพลทินัมโคบอลต์โดยการพอกพูนด้วยไฟฟ้าเป็นช่วงแบบตรงข้ามสำหรับเซลล์เชื้อเพลิงพีอีเอ็ม

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการเตรียมตัวเร่งปฏิกิริยาโลหะผสมแพลทินัมโคบอลต์ด้วยวิธีการพอกพูนด้วยกระแสไฟฟ้า ซึ่งเป็นวิธีการเตรียมตัวเร่งปฏิกิริยาที่มีขั้นตอนไม่ซับซ้อน และสามารถควบคุมปริมาณลักษณะสัณฐานของตัวเร่งปฏิกิริยาได้โดยตัวแปรทางไฟฟ้า ในงานวิจัยนี้จะทำการเตรียมตัวเร่งปฏิกิริยาโดยใช้การพอกพูนด้วยกระแสไฟฟ้าเป็นช่วงแบบตรงข้าม โดยมีตัวแปรที่ศึกษาในการพอกพูนด้วยกระแสไฟฟ้า คือ ความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าคาโทดิกระหว่าง 20 – 200 มิลลิแอมแปร์ต่อตารางเซนติเมตร และความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าอาโนดิกระหว่าง 50 –200 มิลลิแอมแปร์ต่อตารางเซนติเมตร โดยกำหนดให้ความหนาแน่นประจุไฟฟ้า 2 คูลอมป์ต่อตารางเซนติเมตร และอัตราส่วนระหว่างความหนาแน่นประจุด้านแคโทดต่อความหนาแน่นประจุด้านแอโนด คือ 2:1 จากการทดลองพบว่าการเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าคาโทดิกมีผลต่อปริมาณ โครงสร้างและพื้นที่การเกิดปฏิกิริยาของตัวเร่งปฏิกิริยาที่ได้ โดยตัวเร่งปฏิกิริยาที่เตรียมที่ความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าคาโทดิก 200 มิลลิแอมแปร์ต่อตารางเซนติเมตร ให้ปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาที่พอกพูนได้มีค่าน้อยที่สุด (ประมาณ0.04 มิลลิกรัมต่อตารางเซนติเมตร) และมีพื้นที่การเกิดปฏิกิริยาสูงสุด(ประมาณ 2200 ตารางเมตรต่อกรัมแพลทินัม) เมื่อทำการเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าอาโนดิกเพื่อศึกษาผลที่มีต่อตัวเร่งปฏิกิริยาโลหะผสมแพลทินัมโคบอลต์พบว่า ปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาที่พอกพูน อัตราส่วนระหว่างอะตอมของโลหะทั้งสอง และสมบัติทางเคมีไฟฟ้าของตัวเร่งปฏิกิริยาไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก สำหรับการศึกษากลไกการเกิดปฏิกิริยาและเปรียบเทียบความว่องไวในการเร่งปฏิกิริยารีดักชันของออกซิเจน โดยพิจารณาจากค่าความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าทางจลนพลศาสตร์ พบว่าตัวเร่งปฏิกิริยาโลหะผสมที่เตรียมขึ้นมีวิถีทางในการเกิดปฏิกิริยาเป็นแบบ 4 อิเล็กตรอน และตัวเร่งปฏิกิริยาโลหะผสมแพลทินัมโคบอลต์มีความว่องไวในการเกิดปฏิกิริยามากกว่าตัวเร่งปฏิกิริยาแพลทินัม
DOI: 10.18716/nmrshiftdb2/2495
title: NMR data for Rubanthrone B
DOI: 10.7910/dvn/mqhcru/zuyvnd
title: groundnut_spacing.xls

description: :unav
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1040
title: ความทนแรงอัดและความทนแรงดึงของวัสดุอุดฟันชั่วคราวชนิดซิงค์ออกไซด์แคลเซียมซัลเฟตที่พัฒนาใหม่

description: วัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาวัสดุอุดฟันชั่วคราวประเภทซิงค์ออกไซด์แคลเซียมซัลเฟตให้มีความทนแรงอัดและ ความทนแรงดึงมากขึ้น วัสดุและวิธีการ สังเคราะห์โคพอลิเมอร์ของพอลิเมทิลเมทาคริเลตและพอลิสไตรีนด้วยกระบวนการพอลิ เมอไรเซชันแบบดิฟเฟอเรนเชียลไมโครอิมัลชัน โดยปรับเปลี่ยนอัตราส่วนในการสังเคราะห์ 4 อัตราส่วน นำมาเตรียมวัสดุอุดฟันชั่วคราวชนิดซิงค์ออกไซด์แคลเซียมซัลเฟตตามสูตรที่พัฒนาขึ้นใหม่ได้ เป็น 4 สูตรและใช้เควิตเป็นกลุ่มควบคุม เตรียมชิ้นตัวอย่างกลุ่มละ 30 ชิ้นไปทดสอบสมบัติความทนแรงอัด และเตรียมชิ้นตัวอย่างกลุ่มละ 10 ชิ้นเพื่อทดสอบสมบัติความทนแรงดึง หาค่าเฉลี่ยและวิเคราะห์ผลโดยใช้ สถิติการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวและการเปรียบเทียบเชิงซ้อน ผลการศึกษา วัสดุอุดฟันชั่วคราวทั้ง 4 สูตรที่เตรียมขึ้นใหม่มีค่าเฉลี่ยความทนแรงอัดเท่ากับ 10.693, 7.046, 5.124, 4.381 เมกะปาสคาล ขณะที่เควิตเท่ากับ 9.781 เมกะปาสคาล ค่าเฉลี่ยความทนแรงดึง เท่ากับ 4.038, 3.799, 3.016 และ 2.726 เมกะปาสคาลตามลำดับ ขณะที่เควิตมีค่า 3.614 เมกะปาสคาล วัสดุอุดฟันชั่วคราวที่เตรียมขึ้นใหม่ทุกสูตรมีความทนแรงอัดและแรงดึงต่างกัน โดยวัสดุอุดฟันชั่วคราวที่ เตรียมขึ้นจากการสังเคราะห์โคพอลิเมอร์ในอัตราส่วน 1 ต่อ 1สรุป วัสดุอุดฟันชั่วคราวที่เตรียมส่วนประกอบในส่วนพอลิเมอร์จากการสังเคราะห์โคพอลิเมอร์ของพอลิ เมทิลเมทาคริเลตและพอลิสไตรีนในอัตราส่วน 1 ต่อ 1 มีค่าเฉลี่ยความทนแรงอัดและค่าเฉลี่ยความทนแรงดึง มากกว่าเควิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ มีความทนแรงอัดและความทนแรงดึงมากที่สุด ซึ่งมากกว่าเควิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &lt; 0.05)
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1041
title: ภาวะซึมเศร้าและอารมณ์เศร้าโศกจากการสูญเสียของผู้สูงอายุ ในชมรมผู้สูงอายุ จังหวัดนนทบุรี

description: วัตถุประสงค์ เพื่อหาความชุกของภาวะซึมเศร้า อารมณ์เศร้าโศกจากการสูญเสียที่ผิดปกติ และปัจจัยที่เกี่ยวข้องของผู้สูงอายุ ในชมรมผู้สูงอายุ จังหวัดนนทบุรี วิธีการศึกษา ศึกษาผู้สูงอายุ จำนวน 400 ราย ที่มีอายุตั้งแต่ 60 ปีขึ้นไป ในชมรมผู้สูงอายุ จังหวัดนนทบุรี ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม-พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 โดยการตอบแบบสอบถามทั้งหมด 4 ส่วน ได้แก่ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบประเมินอารมณ์เศร้าโศกจากการสูญเสียที่ผิดปกติ 3) แบบวัดความเศร้าในผู้สูงอายุของไทย และ 4) แบบประเมินความสัมพันธ์และหน้าที่ของครอบครัว นำเสนอความชุกของภาวะซึมเศร้าและอารมณ์เศร้าโศกจากการสูญเสียที่ผิดปกติ เป็นค่าความถี่และร้อยละ วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยต่างๆกับภาวะซึมเศร้า โดยใช้การทดสอบไคสแควร์ และวิเคราะห์ความถดถอยแบบลอจิสติก เพื่อหาปัจจัยทำนายภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุ ผลการศึกษา ผู้สูงอายุส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง (ร้อยละ 71.5) มีอายุเฉลี่ย 68.8 ปี มีภาวะซึมเศร้า 53 ราย คิดเป็นร้อยละ 13.2 แบ่งเป็นภาวะซึมเศร้าเล็กน้อย 31 ราย คิดเป็นร้อยละ 7.8 ภาวะซึมเศร้าปานกลาง 21 ราย คิดเป็นร้อยละ 5.2 และภาวะซึมเศร้ารุนแรง 1 ราย คิดเป็นร้อยละ 0.2 พบอารมณ์เศร้าโศกจากการสูญเสียที่ผิดปกติ 65 ราย คิดเป็นร้อยละ 16.2 มีความสัมพันธ์และหน้าที่ของครอบครัวอยู่ในระดับปานกลาง (ร้อยละ 69.0) ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า ได้แก่ อายุตั้งแต่ 75 ปีขึ้นไป สถานภาพโสด/หม้าย/หย่าร้าง/หรือแยกกันอยู่ ไม่ได้รับการศึกษา ไม่ได้ประกอบอาชีพ ไม่มีรายได้/หรือมีรายได้น้อยกว่า 5,000 บาท/เดือน ไม่ได้รับรายได้จากการประกอบอาชีพ ฐานะการเงินครอบครัวที่ไม่เพียงพอ ที่พักอาศัยที่ไม่ใช่ของตนเอง ไม่ได้พักอาศัยอยู่กับคู่สมรส พักอยู่คนเดียว โรคประจำตัวทางกาย ประวัติโรคทางจิตเวช การใช้สารเสพติด การสูญเสียบุคคลที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิด การสูญเสียบุคคลใกล้ชิดที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด ความสัมพันธ์และหน้าที่ของครอบครัวที่ไม่ดี (p&lt; 0.05) ปัจจัยทำนายภาวะซึมเศร้า ได้แก่ อายุตั้งแต่ 75 ปีขึ้นไป (adjusted OR 2.32, 95%CI = 1.02-5.26, p &lt; 0.05) ฐานะการเงินครอบครัวที่ไม่เพียงพอ (adjusted OR 4.02, 95%CI = 1.81-8.90, p &lt; 0.01) การใช้สารเสพติด (adjusted OR 2.40, 95%CI = 1.08-5.35, p &lt; 0.05) การสูญเสียบุคคลใกล้ชิดที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด (adjusted OR 2.12, 95%CI = 1.03-4.39, p &lt; 0.05) และความสัมพันธ์และหน้าที่ของครอบครัวที่ไม่ดี (adjusted OR 5.46, 95%CI = 2.34-12.73, p &lt; 0.01) สรุป ผู้สูงอายุในชมรมผู้สูงอายุ จังหวัดนนทบุรี มีความชุกของภาวะซึมเศร้าร้อยละ 13.2 แบ่งเป็นซึมเศร้าเล็กน้อยร้อยละ 7.8 ซึมเศร้าปานกลางร้อยละ 5.2 และซึมเศร้ารุนแรงร้อยละ 0.2 มีความชุกของอารมณ์เศร้าโศกจากการสูญเสียที่ผิดปกติ ร้อยละ 16.2 ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าและเป็นปัจจัยทำนายที่สำคัญได้แก่ อายุตั้งแต่ 75 ปีขึ้นไป ฐานะการเงินครอบครัวที่ไม่เพียงพอ การใช้สารเสพติด การสูญเสียบุคคลใกล้ชิดที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด และความสัมพันธ์และหน้าที่ของครอบครัวที่ไม่ดี
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1042
title: การศึกษาความผิดปกติของอะโปไลโปโปรตีนเอไฟว์ในคนไทยที่มีไขมันไตรกลีเซอไรด์ในเลือดสูงมาก

description: บทนำ: ภาวะไตรกลีเซอไรด์ในเลือดสูงมากมีความสัมพันธ์กับการเพิ่มความเสี่ยงภาวะตับอ่อนอักเสบเฉียบพลัน การกลายพันธุ์ในยีนของ lipoprotein lipase และ apolipoprotein C2 เป็นสาเหตุทางพันธุกรรมที่ทราบกันดีของภาวะไตรกลีเซอไรด์ในเลือดสูงมาก APOA5 ยีนซึ่ง apolipoprotein A5 เป็น apolipoprotein ที่ค้นพบใหม่ว่ามีความสำคัญในเมตะบอลิสมของไตรกลีเซอไรด์ ในปัจจุบันพบว่าเป็นสาเหตุทางพันธุกรรมของภาวะไตรกลีเซอไรด์ในเลือดสูงมาก อย่างไรก็ตามการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมของยีน APOA5 ในผู้ป่วยไทยที่มีระดับไตรกลีเซอไรด์ในเลือดสูงมากในประเทศไทยยังไม่เคยมีการศึกษามาก่อน จุดประสงค์การวิจัย ศึกษา genetic variation ของยีน APOA5 ในคนไทยที่มีระดับไตรกลีเซอไรด์ในเลือดสูงมาก วิธีการวิจัย ศึกษา genetic variation ของยีน APOA5 ในตำแหน่งของ exon - intron junction ในผู้ป่วยที่มีระดับไขมันไตรกลีเซอไรด์ในเลือดสูงมาก (มากกว่าหรือเท่ากับ 886 มก./ดล.อย่างน้อย 2 ครั้ง) 50 ราย และผู้ป่วยที่มีระดับไขมันไตรกลีเซอไรด์ในเลือดปกติ 59 ราย ผลการศึกษาจากการศึกษานี้พบว่ามี genetic variation ของยีน APOA5 ที่เป็นที่รู้จักกันดีหลายชนิด โดยพบ genetic variation ของยีน APOA5 c.-3A&gt;G 82% และ c.553G&gt;T 30% มากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p value &lt; 0.001) ซึ่งพบเฉพาะในกลุ่มที่มีระดับไขมันไตรกลีเซอไรด์สูงมากเท่านั้น สรุปการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมของ APOA5 c.-3A&gt;G และ c.553G&gt;T มีความสัมพันธ์กับระดับไขมันไตรกลีเซอไรด์ในเลือดสูงมากในคนไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1043
title: กลไกการสูญเสียแร่ธาตุของเคลือบฟันในสภาวะจำลองช่องปากที่ต่างกัน

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการสูญเสียแร่ธาตุของเคลือบฟันโดยพิจารณาจากค่าร้อยละน้ำหนักที่หายไป ปริมาณแคลเซียมไอออนในสารละลาย และการเปลี่ยนแปลงค่าความเป็นกรด-ด่างของสารละลายที่ใช้จำลองสภาวะช่องปาก เตรียมชิ้นเคลือบฟันวัว 246 ชิ้นให้มีขนาด 5x7x1 มม3 และมีน้ำหนัก 110±30 มก สุ่มแบ่งชิ้นตัวอย่างเป็น 5 กลุ่ม โดย 4 กลุ่มนำไปแช่ในสารละลายต่อไปนี้คือ สารละลายกรด แลคติค 0.07 โมลาร์ (กลุ่ม 1) น้ำลายเทียม (กลุ่ม 2) น้ำลายเทียมที่ผสมกรดแลคติค (กลุ่ม 3) น้ำลายเทียมผสมกรดแลคติคและผลึกไฮดรอกซีอะพาไทต์ (กลุ่ม 4) ส่วนชิ้นตัวอย่างในกลุ่ม 5 นำไปเคลือบด้วยเรซินแล้วจึงแช่ในน้ำลายเทียมที่ผสมกรดแลคติค แต่ละกลุ่มทำการแช่ชิ้นตัวอย่าง 1 ชิ้นในสารละลาย 10 มล และทดสอบในช่วงเวลาที่แตกต่างกันคือ 5 นาที 15 นาที 30 นาที 1 ชม 5 ชม 24 ชม 3 วัน และ 7 วัน (n=6) นำชิ้นตัวอย่างที่ผ่านการทดสอบมาล้างด้วยน้ำปราศจากไอออนร่วมกับทำความสะอาดด้วยเครื่องคลื่นเสียงความถี่สูงนาน 1 นาที ซับน้ำและเป่าแห้งนาน 1 นาที จากนั้นชั่งหาน้ำหนักและคำนวณค่าร้อยละของน้ำหนักที่เปลี่ยนแปลง ส่วนสารละลายจะนำไปหาปริมาณแคลเซียมไอออนและวัดค่าความเป็นกรด-ด่าง ผลการวิเคราะห์ด้วยความแปรปรวนทางเดียว พบว่ากลุ่ม 1 ค่าร้อยละของน้ำหนักที่หายไปมีค่ามากที่สุดแตกต่างกับทุกกลุ่มในทุกช่วงเวลา ส่วนกลุ่ม 3 ค่าร้อยละของน้ำหนักที่หายไปแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับกลุ่ม 2 ในทุกช่วงเวลา ไม่พบความแตกต่างของค่าร้อยละน้ำหนักที่เปลี่ยนแปลงระหว่างกลุ่ม 2 กับกลุ่ม 4 และกลุ่ม 5 ตลอดช่วง 1 ชม และ 5 ชม ตามลำดับ ปริมาณแคลเซียมไอออนในสารละลายกลุ่ม 1 และกลุ่ม 3 มีค่าเพิ่มขึ้นตามระยะเวลาแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ กลุ่ม 2 ปริมาณแคลเซียมไอออนที่ลดลงมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในวันที่ 7 กลุ่ม 4 และกลุ่ม 5 ปริมาณแคลเซียมไอออนที่เพิ่มขึ้นจะพบความแตกต่างใน 3 วัน และ 24 ชม ตามลำดับ ค่าความเป็นกรด-ด่างของสารละลายทดสอบแต่ละกลุ่มมีความแตกต่างกันในทุกช่วงเวลา ยกเว้นกลุ่ม 3 และกลุ่ม 5 ตลอดช่วงเวลา 5 ชม ที่ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ตลอดช่วงเวลาการทดลองไม่พบความแตกต่างของการเปลี่ยนแปลงค่าความเป็นกรด-ด่างของสารละลายกลุ่ม 2, 4 และ 5 จากผลการทดลองนี้สามารถสรุปได้ว่าน้ำลายไม่สามารถป้องกันการสูญเสียแร่ธาตุจากเคลือบฟันได้ ในขณะที่ผลึกไฮดรอกซีอะพาไทต์สังเคราะห์และการปกคลุมผิวฟันด้วยเรซินสามารถป้องกันการสูญเสียแร่ธาตุของเคลือบฟันได้ในช่วงเวลา 1 ชม และ 5 ชม ตามลำดับ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1044
title: ผลของ Bacillus S11 ต่อการเติบโต, การรอดชีวิต และความต้านทานต่อการติดเชื้อ Vibrio harveyi ในหอยหวาน Babylonia areolata

description: ศึกษาผลของการเสริม Bacillus สายพันธุ์ S11 ที่มีคุณสมบัติเป็นโพรไบโอติกในอาหารเลี้ยงหอยหวานที่แตกต่างกัน 5 กลุ่ม คือกลุ่มควบคุม (Control) เลี้ยงด้วยอาหารสำเร็จรูปปกติ กลุ่มที่เลี้ยงโดยการเสริม Bacillus สายพันธุ์ S11 อัตราส่วนเซลล์ Bacillus S11 (กรัม) : อาหารหอยหวาน (กรัม) 1:2, 1:5 และ1:10 และกลุ่มอาหารธรรมชาติ (ปลาข้างเหลือง) ต่อการเติบโต และอัตราการรอดของหอยหวาน ทำการเลี้ยงในระบบน้ำทะเลแบบหมุนเวียนเป็นเวลา 4 เดือน โดยหอยหวานมีความยาวเริ่มต้นเฉลี่ย 1.14±0.10 เซนติเมตร และน้ำหนักเฉลี่ย 0.3±0.1 กรัม ความหนาแน่น 214 ตัวต่อตารางเมตร พบว่าการเติบโตในด้านความยาวเปลือกและน้ำหนักเมื่อเลี้ยงในเดือนที่ 1 และ 2 กลุ่มที่เลี้ยงด้วยอาหารเสริม Bacillus S11 ทั้ง 3 อัตราส่วนให้การเติบโตดีกว่ากลุ่มควบคุมและปลาสดอย่างมีนัยสำคัญ (p&lt;0.05) ส่วนอัตราการรอดชีวิตของหอยหวาน ไม่มีความแตกต่างกันในแต่ละชุดการทดลอง เมึ่อเลี้ยงครบ 4 เดือนพบว่าการเติบโตโดยความยาวเปลือกและน้ำหนักไม่มีความแตกต่างกันในทุกชุดการทดลอง แต่อัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นเนื้อของหอยหวานมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) หลังการเลี้ยงหอยหวานเป็นเวลา 4 เดือน นำมาทดสอบความสามารถในการต้านทานโรคโดยการเหนี่ยวนำด้วยการแช่เชื้อ Vibrio harveyi สายพันธุ์ 639 ความเข้มข้นประมาณ 10⁶ CFU/ml เป็นเวลา 96 ชั่วโมง พบว่าหอยหวานที่ได้รับอาหารที่เสริม Bacillus สายพันธุ์ S11 ในอัตราส่วน 1:2, 1:5 และ1:10 มีอัตราการรอด 100 %, 100% และ 96.67% ตามลำดับส่วนกลุ่มควบคุมและกลุ่มอาหารธรรมชาติมีอัตราการรอด 66.67 % และ 70% ซึ่งมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05)