cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.305
title: การเปรียบเทียบคุณภาพซอฟต์แวร์จากการทำแอสเป็กรีแฟคทอริงด้วยจำนวนโค้ดโคลนที่แตกต่างกัน

description: การโปรแกรมเชิงแอสเป็กถูกเสนอเพื่อแก้ไขปัญหาโค้ดกระจัดกระจายและโค้ดพันกันในซอร์สโค้ดของซอฟต์แวร์ สามารถส่งผลให้คุณภาพซอฟต์แวร์ดีขึ้น งานวิจัยนี้จึงสนใจศึกษาแนวทางการใช้การโปรแกรมเชิงแอสเป็กสำหรับปรับปรุงซอฟต์แวร์เชิงวัตถุด้วยการทำแอสเป็กรีแฟคทอริง โดยมุ่งสนใจปัญหาโค้ดกระจัดกระจายที่ทำให้เกิดโค้ดซ้ำกันภายในหลายคลาส จึงเลือกจัดการเมท็อดคอลที่ซ้ำกันในหลายคลาสด้วยแอสเป็ก และพิจารณาผลจากการใช้แอสเป็กสำหรับจัดการเมท็อดคอลในจำนวนซ้ำของเมท็อดคอลที่แตกต่างกัน โดยประเมินคุณภาพของซอฟต์แวร์หลังทำแอสเป็กรีแฟคทอริง จากการรวบรวมค่ามาตรวัดของมาตรวัดเชิงวัตถุและมาตรวัดเชิงแอสเป็ก ผลมาตรวัดเชิงวัตถุพบว่าจากมาตรวัดซีเคทั้งหมด 6 มาตรวัด มีเพียง 3 มาตรวัดที่ได้รับผลกระทบจากการทำแอสเป็กรีแฟคทอริง ได้แก่ มาตรวัดคัพพลิงบีทวีนอ็อบเจกต์คลาส มาตรวัดเรสปอนซ์ฟอร์อะคลาส และมาตรวัดแลคออฟโคฮีชันอินเมท็อด โดยมาตรวัดเรสปอนซ์ฟอร์อะคลาส แสดงให้เห็นว่าคุณภาพซอฟต์แวร์ปรับปรุงดีขึ้น และปัจจัยที่ส่งผลต่อมาตรวัดเรสปอนซ์ฟอร์อะคลาส ได้แก่ จำนวนซ้ำของเมท็อดคอลและจำนวนคลาสที่สามารถจัดการเมท็อดคอลทั้งหมด ขณะที่มาตรวัดเชิงแอสเป็กทั้งหมด 10 มาตรวัด มีทั้งหมด 7 มาตรวัดที่ได้รับผลกระทบจากการทำแอสเป็กรีแฟคทอริง แต่ปัจจัยที่ส่งผลให้ค่ามาตรวัดเปลี่ยนแปลงไม่ได้เกิดจากจำนวนซ้ำของเมท็อดคอลที่จัดการด้วยแอสเป็ก หากเป็นปัจจัยอื่นๆแตกต่างกันไปในแต่ละมาตรวัดของมาตรวัดเชิงแอสเป็ก เช่น จำนวนแอดไวซ์ที่อิมพลีเมนต์ภายในแอสเป็ก จำนวนแอดไวซ์ที่เข้ามาขัดขวางการทำงานของคลาส จำนวนคลาสที่แอสเป็กสามารถเข้าไปขัดขวางการทำงาน เป็นต้น นอกจากนี้ยังพบว่าทั้งมาตรวัดเชิงวัตถุและมาตรวัดเชิงแอสเป็กแสดงให้เห็นว่าลักษณะของเมท็อดคอลที่จัดการด้วยแอสเป็กสามารถส่งผลต่อมาตรวัดที่เกี่ยวข้องกับคลัพพลิงและปรับปรุงคุณภาพซอฟต์แวร์ให้ดียิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.306
title: การพัฒนาชุดกิจกรรมเพื่อส่งเสริมทักษะการคิดสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนประถมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาชุดกิจกรรมส่งเสริมทักษะการคิดสร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนประถมศึกษา 2) ศึกษาผลของการใช้ชุดกิจกรรมส่งเสริมทักษะการคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษา ระหว่างก่อนและหลังเข้าร่วมกิจกรรมส่งเสริมทักษะการคิดสร้างสรรค์ รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนอู่ทิพย์ จังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 33 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองประกอบด้วย 1) ชุดกิจกรรมส่งเสริมทักษะการคิดสร้างสรรค์ 2) แบบวัดทักษะการคิดสร้างสรรค์ 3) แบบสอบถามความคิดเห็นของนักเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยาย และสถิติทดสอบค่า (t-test) ผลการวิจัยพบว่า ชุดกิจกรรมส่งเสริมทักษะการคิดสร้างสรรค์ที่พัฒนาขึ้น อยู่ในรูปแบบของแผนการจัดการเรียนการสอน จำนวน 12 แผน แต่ละแผนประกอบด้วย องค์ประกอบหลัก 6 ด้าน คือ 1) วัตถุประสงค์ 2) แนวคิดหลัก 3) ทักษะการเรียนรู้ 4) กิจกรรมการเรียนรู้และการให้ผลป้อนกลับ 5) สื่อการเรียนรู้ 6) การวัดประเมินผล มีขั้นตอนหลัก 3 ขั้นคือ ขั้นนำ ขั้นจัดกิจกรรม และขั้นสรุป ผลการศึกษาการใช้ชุดกิจกรรมส่งเสริมทักษะการคิดสร้างสรรค์ พบว่า นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมส่งเสริมทักษะการคิดสร้างสรรค์มีระดับความคิดสร้างสรรค์สูงกว่าก่อนเข้าร่วมกิจกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และนักเรียนมีความพึงพอใจโดยรวมในการเข้าร่วมกิจกรรมส่งเสริมทักษะคิดสร้างสรรค์ในระดับมากที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2013.307
title: ผลของสารเคลือบไม้เชลแล็กและแลกเกอร์ต่อการเติบโตของเชื้อราบนผิวไม้อัด

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของสารเคลือบไม้เชลแล็กและแลกเกอร์ต่อการเติบโตของเชื้อราบนพื้นผิวไม้อัดสักและไม้อัดยางที่เตรียมไว้ในสภาวะที่ไม่ทาสารเคลือบไม้ ทาสารเคลือบไม้เชลแล็กและทาสารเคลือบไม้แลกเกอร์ 2 รอบ 3 รอบ และ 4 รอบ ในสภาวะที่วัสดุสัมผัสกับน้ำโดยตรง วัสดุอยู่ภายในอาคารที่มีความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศสูงและวัสดุอยู่ภายในอาคารที่มีความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศทั่วไป รวมทั้งศึกษาความสามารถของสารละลายเชลแล็กในการยับยั้งการเติบโตของเชื้อรา โดยแบ่งการทดลองออกเป็น 3 ชุดการทดลอง คือ (1) การทดลองในสภาวะที่วัสดุสัมผัสกับน้ำโดยตรง ทำการทดลองโดยนำไม้อัดแช่ในน้ำกลั่นปราศจากไอออนที่ผ่านการทำให้ปราศจากเชื้อเป็นเวลา 1 วันก่อนบ่มในตู้ควบคุมความชื้นที่ควบคุมความชื้นสัมพัทธ์อากาศภายในอยู่ในช่วงร้อยละ 85 (2) สภาวะที่วัสดุอยู่ภายในอาคารที่มีความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศสูง บ่มไม้อัดในตู้ควบคุมความชื้นที่ควบคุมความชื้นสัมพัทธ์อากาศภายในอยู่ในช่วงร้อยละ 85 และ (3) สภาวะที่วัสดุอยู่ภายในอาคารที่มีความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศทั่วไป บ่มไม้อัดไว้ในตู้ควบคุมความชื้นที่มีความชื้นสัมพัทธ์อากาศภายในอยู่ในช่วงร้อยละ 65 ทำการทดลองโดยนำสารละลายเชื้อราชนิด Aspergillus niger และ Trichoderma harianum ความเข้มข้น 10^5 สปอร์/มิลลิลิตร หยดลงบนอาหารเลี้ยงเชื้อ นำไม้อัดมาวางแล้วนำไปบ่มไว้ในตู้ควบคุมความชื้นเป็นเวลา 8 สัปดาห์ ซึ่งจากการทดลองพบว่า ร้อยละการเติบโตของเชื้อราทั้ง 2 ชนิด มีค่าแตกต่างกันตามสภาวะที่ไม้อัดได้สัมผัสความชื้นยิ่งไม้อัดสัมผัสความชื้นสูงทำให้พบการเติบโตของเชื้อรามากขึ้นตามลำดับ โดยค่าความชื้นสมดุลในวัสดุสามารถใช้เป็นเครื่องทำนายในการประเมินความเสี่ยงต่อการเติบโตของเชื้อราบนผิววัสดุได้ เมื่อเปรียบเทียบการเติบโตของเชื้อราบนผิวไม้อัดที่มีสารเคลือบไม้พบว่ายิ่งมีการทาสารเคลือบไม้หลายรอบ การเติบโตของเชื้อราก็น้อยลงสามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนและสารเคลือบเชลแล็กซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติมีประสิทธิภาพในการยับยั้งการเติบโตของเชื้อราทั้ง 2 ชนิดมากกว่าสารเคลือบไม้แลกเกอร์บนพื้นผิวไม้อัดสักและไม้อัดยาง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.308
title: การพัฒนาไฮโดรเจลผสมระหว่างไฟโบรอินไหมไทยและเจลาติน สำหรับการควบคุมการปลดปล่อยเคอร์คูมิน และดีเอชเอ

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาไฮโดรเจลผสมระหว่างไฟโบรอินไหมไทยและ เจลาติน เพื่อประยุกต์ใช้ในการควบคุมการปลดปล่อยเคอร์คูมินและดีเอชเอ ไฮโดรเจลถูกเตรียมจากไฟโบรอิน/เจลาติน ที่อัตราส่วน 0/100, 5/95, 10/90, 15/85, 20/80, 50/50, 80/20 และ 100/0 โดยน้ำหนัก และเชื่อมขวางด้วยสารละลายกลูตารัลดีไฮด์ที่ความเข้มข้นต่างๆ และขึ้นรูปด้วยเทคนิคกระบวนการทำแห้งแบบเยือกแข็ง พบว่าไฮโดรเจลที่ถูกเชื่อมขวางด้วยสารละลาย กลูตารัลดีไฮด์ 0.20% โดยปริมาตร มีความคงตัวมากที่สุด จากผลค่าศักย์เซต้าพบว่าค่าศักย์เซต้าของสารละลายผสมไฟโบรอิน/เจลาตินที่เป็นบวกมีค่าลดลง เมื่อสัดส่วนของไฟโบรอินเพิ่มขึ้น ส่วนค่ามุมสัมผัสของน้ำบนฟิล์มผสมไฟโบรอิน/เจลาตินมีค่าเพิ่มขึ้น เมื่อสัดส่วนของไฟโบรอินเพิ่มขึ้น ชี้ให้เห็นถึงสมบัติความชอบน้ำที่ลดลง โครงสร้างสัณฐานของไฮโดรเจลไฟโบรอิน/เจลาตินมีรูพรุนสม่ำเสมอและเชื่อมโยงกันเป็นเครือข่าย และมีร้อยละการบวมน้ำอยู่ในช่วง 700 จากผลการศึกษาร้อยละการเชื่อมขวางด้วยวิธี TNBS พบว่าไฮโดรเจลผสมไฟโบรอิน/เจลาตินมีค่าร้อยละการเชื่อมขวางมากกว่าไฮโดรเจลเจลาตินหรือไฟโบรอินอย่างมีนัยสำคัญ เมื่อทดสอบการย่อยสลายได้ทางชีวภาพในระดับห้องปฏิบัติการพบว่า ไฮโดรเจลเจลาตินถูกย่อยสลายเร็วกว่าไฮโดรเจลไฟโบรอินและไฮโดรเจลผสมไฟโบรอิน/เจลาติน เมื่อทดสอบความเป็นพิษต่อเซลล์ในระดับห้องปฏิบัติการ พบว่าไฮโดรเจลที่เตรียมได้ไม่มีความเป็นพิษต่อเซลล์ผิวหนังของหนูชนิด L929 และเมื่อนำ ไฮโดรเจลไปดูดซับเคอร์คูมิน และ/หรือ ดีเอชเอเพื่อศึกษาการควบคุมการปลดปล่อย พบว่า เคอร์คูมินและดีเอชเอถูกดูดซับบนไฮโดรเจลด้วยอันตรกิริยาของความไม่ชอบน้ำ การปลดปล่อยเคอร์คูมินและดีเอชเอภายใต้สภาวะที่ไม่มีและมีเอนไซม์คอลลาจีเนส แสดงให้เห็นว่าไฮโดรเจล ไฟโบรอินและไฮโดรเจลผสมไฟโบรอิน/เจลาตินสามารถชะลอการปลดปล่อยเคอร์คูมินและ ดีเอชเอได้มากกว่าไฮโดรเจลเจลาติน โดยกลไกการปลดปล่อยสามารถอธิบายได้ด้วยกลไกการแพร่และการย่อยสลายของไฮโดรเจล และเมื่อนำระบบควบคุมการปลดปล่อยเคอร์คูมิน และ/หรือ ดีเอชเอนี้ไปทดสอบการยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็งปากมดลูก พบว่าการปลดปล่อยเคอร์คูมิน และ/หรือ ดีเอชเอจากไฮโดรเจลสามารถยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็งปากมดลูกได้อย่างมีประสิทธิภาพ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.309
title: โพรโทคอลการสอบถามโดยใช้ตัวกรองของบลูมสำหรับการเข้าถึงข้อมูลในเครือข่ายไร้สายแบบแอดฮอกบนยานพาหนะ

description: เครือข่ายไร้สายแบบแอดฮอกบนยานพาหนะเป็นการสื่อสารรูปแบบหนึ่ง ของเครือข่ายไร้สาย ที่พิจารณายานพาหนะที่มีการเคลื่อนย้าย เป็นเหมือนโหนดในเครือข่าย แต่ละโหนดสามารถสื่อสารกับโหนดอื่นๆ ได้โดยตรง และไม่จำเป็นต้องพึ่งพาการทำงานจากโครงสร้างพื้นฐาน ในเครือข่ายเกี่ยวกับยานพาหนะนั้น เป็นสิ่งที่กำลังท้าทายถึงการเคลื่อนย้ายข้อความสอบถาม สำหรับข้อมูลที่ร้องขอให้เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ เมื่อโหนดปลายทาง อยู่ภายนอกระยะขอบเขตของการสื่อสารจากโหนดผู้ร้องขอ นี่เป็นเพราะว่า ขั้นตอนวิธีการกำหนดเส้นทางต่างๆ ต้องประสบกับการเชื่อมต่อที่ไม่สม่ำเสมอของเครือข่ายอย่างบ่อยครั้ง ปัญหาที่กล่าวถึงนี้ นำมาซึ่งการแบ่งแยกของเครือข่ายมากมายต่อเส้นทางของการสื่อสาร วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้มุ่งเน้นการสื่อสารแบบหนึ่งฮอพระหว่างยานพาหนะ กับสถานีฐานที่อยู่ริมถนน โดยการร้องขอข้อมูลภายในหนึ่งฮอพของการสื่อสารเท่านั้น และไม่จำเป็นต้องใช้ ขั้นตอนวิธีการกำหนดเส้นทาง เพื่อสร้างเส้นทางของการเคลื่อนย้ายข้อมูล ในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้นำเสนอโพรโทคอลการสอบถามใหม่สำหรับการเข้าถึงข้อมูลในเครือข่ายไร้สายแบบแอดฮอกบนยานพาหนะ เรียกว่า COBRA-Q ซึ่งโพรโทคอล COBRA-Q นี้ สามารถทำงานได้บนยานพาหนะที่มีการเคลื่อนย้าย และบรรลุเป้าหมาย ถึงการเคลื่อนย้ายข้อมูลที่ร้องขอภายในหนึ่งฮอพของการสื่อสาร โพรโทคอล COBRA-Q ได้ประยุกต์ใช้ตัวกรองของบลูม ซึ่งเป็นโครงสร้างข้อมูลความน่าจะเป็นชนิดหนึ่ง เพื่อเก็บรักษาและย่อส่วนบันทึกของประวัติการเดินทาง ของยานพาหนะ ผลลัพธ์จากการจำลองสถานการณ์ โพรโทคอลที่ถูกนำเสนอ สามารถปรับปรุงประสิทธิภาพของการเข้าถึงข้อมูล ในแง่ของตัวชี้วัดอัตราความสำเร็จ ตัวชี้วัดความล่าช้าของการเข้าถึงข้อมูล และตัวชี้วัดค่าใช้จ่ายของการใช้ข้อความสอบถาม ได้อย่างมีนัยสำคัญ โพรโทคอล COBRA-Q สามารถสนับสนุนการเข้าถึงข้อมูล บนยานพาหนะที่มีการเคลื่อนย้าย และการเชื่อมต่อที่ไม่สม่ำเสมอของเครือข่าย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.310
title: การลงจอดอัตโนมัติสำหรับอากาศยาน 4 ใบพัดโดยใช้ระบบการเห็นภาพ

description: งานวิจัยนี้เป็นการนำเสนอเทคนิคในการประมาณค่าความสูง ที่ใช้สำหรับการลงจอดอัตโนมัติของอากาศยาน 4 ใบพัด (Quad-rotor) ซึ่งสามรถทำการลงจอดได้ในแนวดิ่ง ในวิทยานิพนธ์เล่มนี้อธิบายเกี่ยวกับรายละเอียดของการออกแบบแผ่นเป้าหมาย (landing pad target) ที่ใช้สำหรับการลงจอดอัตโนมัติ กล่าวถึงลำดับขั้นตอนในการลงจอดอัตโนมัติ ซึ่งลำดับขั้นตอนดังกล่าวจะถูกนำมาแปลงให้เป็นข้อมูลกราฟิกให้กับแผ่นเป้าหมาย ข้อมูลกราฟิกบนแผ่นเป้าหมายนั้น ง่ายต่อการนำมาใช้ในลำดับขั้นตอนในการตรวจจับแผ่นเป้าหมาย (landing pad target detection algorithm) และง่ายต่อการนำมาใช้ในขั้นตอนของการประมาณค่าความสูง ค่าความสูงที่ได้จากการประมาณจะถูกนำมาผ่านตัวกรองคาลมาน แล้วนำมาใช้ในการควบคุมการลงจอดอัตโนมัติ ด้วยแผนการควบคุมการลงจอดอัตโนมัติ ซึ่งแผนการควบคุมดังกล่าวนั้น เริ่มต้นจากการที่อากาศยานบินอยู่เหนือบริเวณแผ่นเป้าหมาย จากนั้นจะทำการตรวจจับแผ่นเป้าหมาย หลังจากทำการตรวจจับแผ่นเป้าหมายได้แล้ว จะเริ่มทำการลงจอดอัตโนมัติที่ความสูงเริ่มต้น 10 เมตร การทดลองและผลการทดลองในงานวิจัยนี้ แสดงถึงประสิทธิภาพของการออกแบบแผ่นเป้าหมาย และแผนการในการควบคุมการลงจอดอัตโนมัติดังที่ได้กล่าวมา และงานวิจัยนี้มีแนวโน้มสูงที่จะถูกนำมาใช้จริงในสถานการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.311
title: โซลูบีไลเซชันและแอดโซลูบีไลเซชันของสารอินทรีย์โดยอะลูมินัมออกไซด์ที่ปรับสภาพด้วยสารลดแรงตึงผิวชีวภาพแรมโนลิพิดที่ผสมโมเลกุลลิงเกอร์

description: การกำจัดสารอินทรีย์ปนเปื้อนในสิ่งแวดล้อมด้วยสารลดแรงตึงผิวได้ถูกนำมาประยุกต์ใช้งานอย่างหลากหลาย โดยการนำสารลดแรงตึงผิวไปใช้ในการปรับสภาพตัวกลางดูดซับเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการกำจัดสารอินทรีย์ ในงานวิจัยนี้ เป็นการศึกษาประสิทธิภาพในการโซลูบีไลเซชันและแอดโซลูบีไลเซชันของสารลดแรงตึงผิวชีวภาพแรมโนลิพิดที่ผสมโมเลกุลลิงเกอร์ 3 ชนิด ได้แก่ บิวทานอล (4 คาร์บอน) ออคทานอล (8 คาร์บอน) และโดเดกคานอล (12 คาร์บอน) นำมาใช้ในการปรับสภาพตัวกลางอะลูมินัมออกไซด์ เพื่อใช้ในการดูดซับสารอินทรีย์ที่มีแรงไดโพล-ไดโพลแตกต่างกัน ได้แก่ สไตรีนและเอทิลไซโคลเฮกเซน ผลการศึกษาพบว่า ความสามารถในการดูดซับของสารลดแรงตึงผิวบนพื้นผิวอะลูมินัมออกไซด์เพิ่มขึ้นเมื่อความเข้มข้นของสารลดแรงตึงผิวเพิ่มมากขึ้น โดยสารลดแรงตึงผิวที่ผสมออคทานอลมีความสามารถในการดูดซับสูงสุด ในขณะที่สารลดแรงตึงผิวที่ผสมบิวทานอลมีความสามารถในการดูดซับต่ำสุด การศึกษาประสิทธิภาพในการแอดโซลูบีไลเซชัน พบว่า สารลดแรงตึงผิวที่ผสมโมเลกุลลิงเกอร์จะมีประสิทธิภาพในการแอดโซลูบีไลเซชันสูงกว่าการใช้สารลดแรงตึงผิวชีวภาพแรมโนลิพิดเพียงอย่างเดียว โดยมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นตามจำนวนคาร์บอนของโมเลกุลลิงเกอร์ที่เพิ่มขึ้น จากการศึกษาโซลูบีไลเซชัน พบว่า สารลดแรงตึงผิวชีวภาพแรมโนลิพิดจะมีประสิทธิภาพสูงกว่าสารลดแรงตึงผิวที่ผสมโมเลกุลลิงเกอร์ โดยประสิทธิภาพในการโซลูบีไลเซชันจะลดลงเมื่อจำนวนคาร์บอนของโมเลกุลลิงเกอร์เพิ่มมากขึ้น ประสิทธิภาพในการแอดโซลูบีไลเซชันและโซลูบีไลเซชันของเอทิลไซโคลเฮกเซนจะมีค่ามากกว่า สไตรีน เนื่องจากคุณสมบัติของเอทิลไซโคลเฮกเซนที่มีความสามารถในการละลายน้ำได้น้อยกว่า สไตรีน จึงเกิดการดูดซับเข้าไปในโครงสร้างแอดไมเซลล์และโครงสร้างไมเซลล์ของสารลดแรงตึงผิวได้มากกว่า นอกจากนี้ ยังพบว่าประสิทธิภาพในการโซลูบีไลเซชันจะมีค่ามากกว่าประสิทธิภาพในการแอดโซลูบีไลเซชัน ทั้งนี้ อาจเนื่องมาจากลักษณะโครงสร้างไมเซลล์ของสารลดแรงตึงผิวมีพื้นที่ในการละลายสารอินทรีย์มากกว่าโครงสร้างแอดไมเซลล์ ผลการศึกษาการสูญเสียสารลดแรงตึงผิวบนพื้นผิวอะลูมินัมออกไซด์ พบว่า สารลดแรงตึงผิวชีวภาพแรมโนลิพิดที่ผสมและไม่ผสมโมเลกุลลิงเกอร์เกิดการสูญเสียจากพื้นผิวอะลูมินัมออกไซด์ในปริมาณที่น้อย แสดงให้เห็นว่าโมเลกุลลิงเกอร์สามารถลดการสูญเสียสารลดแรงตึงผิวจากพื้นผิวได้ จากผลการศึกษา ชี้ให้เห็นว่า ตัวกลางดูดซับที่ปรับสภาพด้วยสารลดแรงตึงผิวมีความสามารถในการกำจัดสารอินทรีย์ ดังนั้น จึงสามารถนำไปประยุกต์ใช้งานในการบำบัดสารอินทรีย์ปนเปื้อนในสิ่งแวดล้อมได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.312
title: การตรวจหาบริเวณนาข้าวจากภาพถ่ายภาคพื้นดิน

description: ในงานวิจัยนี้ได้เสนอวิธีการตรวจหาบริเวณนาข้าวที่อยู่ในภาพโดยใช้เทคนิคการประมวลผลภาพดิจิทัลและข่ายงานประสาทเทียม วิธีการที่เสนอใช้กับภาพถ่ายภาคพื้นดินที่ถ่ายในประเทศไทย ในขั้นตอนวิธีของงานวิจัยนี้ในแต่ละภาพจะถูกแบ่งออกเป็นเซกเมนต์เท่าๆกัน จากนั้นในแต่ละเซกเมนต์จะถูกสกัดฟีเจอร์แล้วป้อนเข้าในข่ายงานประสาทเทียม โดยฟีเจอร์ประกอบด้วย ฟีเจอร์เชิงพื้นผิว เชิงสี และเชิงตำแหน่ง ข่ายงานประสาทเทียมจะจำแนกเซกเมนต์ทุกเซกเมนต์ในภาพว่าเซกเมนต์นั้นเป็นส่วนของนาข้าวหรือไม่ จากนั้นฮิวริสติกฟังก์ชันจะถูกนำมาใช้ในการตัดสินว่าเป็นภาพนาข้าวหรือไม่ โดยค่าฮิวริสติกจะชี้ว่าการเชื่อมต่อของแต่ละเซกเมนต์มีมากน้อยเพียงใด ภาพทดสอบ 600 ภาพถูกใช้ในการหาค่าฮิวริสติก เพื่อนำมาหาค่าขีดแบ่งที่เหมาะสม และภาพอีก 9,158 ภาพถูกนำมาทดสอบกับวิธีการที่เสนอ ผลลัพธ์ที่ได้มีค่าความถูกต้องสำหรับภาพนาข้าวเฉลี่ยร้อยละ 96.19 และค่าความถูกต้องสำหรับภาพที่ไม่ใช่นาข้าวเฉลี่ยร้อยละ 96.58
DOI: 10.14457/cu.the.2013.313
title: การวิเคราะห์กระแสการไหลของไนโตรเจนในจังหวัดราชบุรีและจังหวัดสมุทรสงครามบริเวณลุ่มแม่น้ำแม่กลอง

description: ปัญหายูโทรฟิเคชั่นในพื้นที่อ่าวไทยได้ส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศและระบบเศรษฐกิจของประเทศ แม่น้ำแม่กลองนั้นเป็นหนึ่งใน 5 แม่น้ำสายหลักที่ไหลลงสู่อ่าวไทย ซึ่งกระแสน้ำจะนำพาธาตุอาหารจากบริเวณที่ไหลผ่านลงสู่อ่าวไทยซึ่งเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดปัญหายูโทรฟิเคชั่น การศึกษานี้มีเป้าหมายเพื่อวิเคราะห์ปริมาณไนโตรเจนที่เกิดจากกิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแม่กลองในเขตจังหวัดราชบุรี และจังหวัดสมุทรสงคราม โดยจะใช้วิธีพัฒนาผังกระแสการไหลของไนโตรเจน รวมถึงวิเคราะห์สัดส่วนของไนโตรเจนจากแต่ละกิจกรรม พร้อมทั้งเสนอแนวทางการแก้ไข การศึกษานี้ได้แบ่งกิจกรรมออกเป็น 4 กลุ่มคือ การเกษตร (ปลูกข้าว ปศุสัตว์และเลี้ยงสัตว์น้ำ) อุตสาหกรรม ครัวเรือน และ การจัดการขยะและบำบัดน้ำเสีย ในการวิเคราะห์กระแสการไหลจากข้อมูลทุติยภูมิและตติยภูมิจากหน่วยงานรัฐ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ผลการวิเคราะห์พบว่าในปี 2553 มีปริมาณไนโตรเจนที่เข้าสู่พื้นที่ลุ่มน้ำของทั้งสองจังหวัดอยู่ที่ 69,802 ตันต่อปี ปริมาณไนโตรเจนสะสมอยู่ที่ 1,277 ตันต่อปี และปริมาณไนโตรเจนออกจากระบบอยู่ที่ 68,516 ตันต่อปี เมื่อพิจารณากิจกรรมหลักที่ส่งผลต่อปริมาณไนโตรเจนที่ปล่อยออกสู่แหล่งน้ำพบว่า การเลี้ยงปศุสัตว์เป็นกิจกรรมหลักที่ปล่อยไนโตรเจนลงสู่แหล่งน้ำคิดเป็น 55 เปอร์เซ็นต์ (14,241 ตันต่อปี) รองลงมาคืออุตสาหกรรมคิดเป็น 22 เปอร์เซ็นต์ (5,604 ตันต่อปี) และน้ำเสียจากครัวเรือนคิดเป็น 20 เปอร์เซ็นต์ (5,096 ตันต่อปี) ส่วนกิจกรรมอื่นพบว่ามีว่าปล่อยไนโตรเจนในปริมาณเพียงเล็กน้อย แนวทางการลดปริมาณไนโตรเจนในน้ำเสียโดยการใช้ระบบบำบัดแบบถังกรองไร้อากาศ (Anaerobic Baffled Reactor: ABR) เพื่อบำบัดน้ำเสียจากฟาร์มปศุสัตว์ผลงานวิจัยคาดการณ์ว่าสามารถลดปริมาณไนโตรเจนที่ปล่อยลงสู่แหล่งน้ำได้ประมาณ 62-308 ตันต่อปี (0.2-1.2 %) และแนวทางการเพิ่มระบบรวบรวมและระบบบำบัดน้ำเสียจากภาคครัวเรือน คาดการณ์ว่าสามารถที่จะช่วยลดปริมาณไนโตรเจนที่ปล่อยลงสู่แหล่งน้ำได้ 116-582 ตันต่อปี (0.5-2.6 %) โดยแนวทางการลดปริมาณไนโตรเจนจะช่วยลดความเสี่ยงในการเกิดปัญหายูโทรฟิเคชั่นในพื้นที่แม่น้ำแม่กลอง และอ่าวไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.665
title: ปัจจัยที่มีผลต่อการตั้งถิ่นฐานชุมชนเทศบาลตำบลนครเนื่องเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา

description: วัตถุประสงค์ในการศึกษาคือ 1) ศึกษาพัฒนาการการตั้งถิ่นฐานและพื้นที่โดยรอบตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน 2) ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อรูปแบบการตั้งถิ่นฐาน และ 3) สรุปวิเคราะห์ปัจจัยที่มีต่อการเปลี่ยนแปลง การตั้งถิ่นฐาน และบทบาทของชุมชนเทศบาลตำบลนครเนื่องเขต กรอบแนวคิดของการศึกษาใช้แนวคิดทฤษฎี Ekistis ของ Doxiadis (1997) ในการอธิบายลักษณะการตั้งถิ่นฐานที่ประกอบด้วย 1) ธรรมชาติ 2) มนุษย์ 3) สังคม 4) ที่อยู่อาศัย 5) โครงข่าย โดยศึกษาจากข้อมูล แผนที่ ภาพถ่ายทางอากาศ เอกสารอ้างอิง รวมทั้งการสำรวจเชิงประจักษ์และสัมภาษณ์ เพื่อสืบค้นกลุ่มคนที่ตั้งถิ่นฐานมีปัจจัยการเลือกที่ตั้งและการเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลต่อการใช้ที่ดิน การใช้ประโยชน์อาคาร ระบบกิจกรรมทางเศรษฐกิจ วิถีชีวิต กลุ่มสังคม และเครือข่ายการสัญจร รวมไปถึงบทบาทของชุมชนเปลี่ยนแปลงไปในแต่ละช่วงเวลาการตั้งถิ่นฐานของชุมชนแบ่งเป็น 4 ช่วงคือ ช่วงที่ 1 ) ช่วงบุกเบิก(พ.ศ.2421–2495) เมื่อขุดคลองการตั้งถิ่นฐานเรียงตามแนวคลองทั้ง 2 ฝั่งคลองของกลุ่มคนดั้งเดิมและคนจีนที่รับจ้างขุดคลอง ช่วงที่ 2 ) ช่วงตลาดเฟื่องฟู(พ.ศ.2496-2520) มีร้านค้าบริการทั้งด้านการเกษตร โรงสี ก่อสร้าง โรงเตี้ยมจุดแวะพัก ให้บริการทั้งคนภายในและคนภายนอก ช่วงที่ 3) ช่วงการสัญจรทางน้ำเปลี่ยนเป็นทางบก(พ.ศ.2521–2545) ผลจากแผนพัฒนาทางเศรษฐกิจและพัฒนาเส้นทางคมนาคม ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน การตั้งถิ่นฐานขยายตัวภายนอกและความซบเซาภายใน รวมทั้งการถือครองที่ดิน ช่วงที่ 4) ช่วงฟื้นฟูตลาด(พ.ศ.2546–ปัจจุบัน) ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวซึ่งเกิดจากความร่วมมือของคนในชุมชน เทศบาลตำบลนครเนื่องเขต และหน่วยราชการที่เกี่ยวข้อง ปัจจัยหลักที่สำคัญผลต่อการเลือกที่ตั้งถิ่นฐานคือ 1) นโยบายของภาครัฐที่ขุดคลองและการให้สิทธิการถือครองที่นา 2) ปัจจัยสภาพแวดล้อม 3) การสัญจรทางน้ำ 4) ปัจจัยของกลุ่มสังคม ส่วนปัจจัยที่เป็นผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของชุมชนคือ 1) นโยบายของการพัฒนาการคมนาคมทางบก 2) การอพยพย้ายถิ่นออก 3) การฟื้นฟูตลาดเพื่อการท่องเที่ยว ปัจจัยเหล่านี้ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงทั้งบทบาท ฐานทางเศรษฐกิจ และการขยายตัวของชุมชน ในปัจจุบันชุมชนมีบทบาทเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ประเภทตลาดริมน้ำ ซึ่งดำเนินการในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ อันเป็นการปรับตัวเพื่อความอยู่รอดของชุมชน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.666
title: คติ และ สัญลักษณ์ ในการออกแบบสถาปัตยกรรมของสัปปายะสภาสถาน

description: การประกวดแบบรัฐสภาไทยแห่งใหม่ในปี พ.ศ. 2552 กลุ่มสถาปนิกที่ได้รับคัดเลือกให้ชนะการประกวด ได้หวนกลับไปหาองค์ความรู้ในอดีต “คติไตรภูมิ” กรอบความคิดที่กล่าวถึงหลักปรัชญาสูงสุดในพุทธศาสนาได้ถูกนำมาใช้เป็นแนวคิดหลักในการออกแบบ “สัปปายะสภาสถาน” โดยการตีความหมายผ่านรูปทรงองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรม และความพยายามในการสร้างสรรค์รูปแบบที่มุ่งสื่อสารถึงอุดมการณ์ความคิดทางสถาปัตยกรรมของไทยในอดีต ด้วยการสร้างเรื่องราวผ่านสถาปัตยกรรมของรัฐสภาไทยแห่งใหม่ให้เป็นเสมือนศูนย์รวมจิตใจที่จะสามารถพลิกฟื้นจิตวิญญาณของคนในชาติ และเป็นปัจจัยที่ช่วยให้สังคมไทยสามารถข้ามพ้นวิกฤตทางศีลธรรม จากการศึกษาพบว่าระบบความหมายเชิงสัญลักษณ์ของคติไตรภูมิได้ถูกกำหนดขึ้นในกระบวนการออกแบบสถาปัตยกรรมของสัปปายะสภาสถานตั้งแต่เริ่มต้น และได้ถูกนำมาใช้ให้สอดประสานไปกับเทคนิคและวิธีการในการออกแบบทางสถาปัตยกรรมในแต่ละภาคส่วน กลุ่มสถาปนิกผู้รับผิดชอบได้ออกแบบให้คติและสัญลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมของไทยในอดีตผสมผสานไปกับเทคโนโลยีการก่อสร้าง ระบบโครงสร้างทางสังคม และระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นพระประมุขในปัจจุบัน ผ่านทางรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่บนพื้นฐานทางภาษาและฉันทลักษณ์ตามอย่างสถาปัตยกรรมไทยแบบประเพณี โดยกลุ่มสถาปนิกผู้ออกแบบมีความมุ่งหวังว่าหลักการจากคติความเชื่ออันเป็นอุดมการณ์สำคัญในอดีต ที่ได้เล่าเรื่องราวผ่านระบบสัญลักษณ์และนัยยะที่แสดงออกในรูปลักษณะทางกายภาพของสถาปัตยกรรมสัปปายะสภาสถาน สถานที่ซึ่งจะเป็นหลักในการปกครองประเทศในอนาคต อุดมการณ์หรือคติที่มุ่งสื่อสารถึงหลักสูงสุดในพุทธศาสนาจะสามารถเป็นหลักสำคัญในการปกครอง หลักการแห่งชีวิตของผู้คนในชาติ อันจะนำพาสังคมและประเทศไปสู่ความสมบูรณ์สันติสุขและสงบสุขได้ คติ และสัญลักษณ์ในการออกแบบสถาปัตยกรรมของสัปปายะสภาสถาน มีจุดเด่นที่กลุ่มสถาปนิกผู้ออกแบบสามารถแสดงภาพไตรภูมิที่ปรากฏผ่านทางกายภาพของสถาปัตยกรรมรัฐสภาไทยแห่งใหม่ให้มีความชัดเจนพอที่จะสื่อสารให้ผู้คนในทุกระดับของสังคมสามารถเข้าใจได้ หากแต่ความทรงคุณค่าทางสถาปัตยกรรมและการสื่อสารความหมาย ตามเจตนารมณ์ของกลุ่มสถาปนิกผู้ออกแบบที่ต้องการสื่อสารต่อผู้คนในสังคมนั้น คงจำเป็นต้องเฝ้ารอคำตอบจากกระแสความคิดความเข้าใจของผู้คนในสังคมด้วยเช่นเดียวกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.667
title: การเปรียบเทียบประสิทธิภาพของสีป้องกันความร้อนผสมอนุภาคซิลิกากับวิธีการป้องกันความร้อนอื่นๆ

description: การศึกษาชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาและเปรียบเทียบประสิทธิภาพการป้องกันความร้อนของผลิตภัณฑ์สีผสมอนุภาคซิลิกา(Silicate paint) เปรียบเทียบกับผลิตภัณฑ์อื่นๆ ศึกษาความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ในการใช้งานวัสดุกันความร้อน และสร้างแนวทางในการตัดสินใจเลือกวัสดุที่เหมาะสมต่อการป้องกันความร้อนเข้าสู่อาคารการศึกษานี้แบ่งเป็น 3ส่วน คือ ส่วนการทดลองคุณสมบัติของวัสดุ การจำลองการใช้พลังงานด้วยคอมพิวเตอร์ และ การศึกษาความคุ้มค่าในด้านการเงิน วัสดุที่ถูกศึกษาได้รับการทดสอบเพื่อหาค่าการสะท้อนความร้อนด้วยวิธี ASTM. E1918A และค่าการต้านทานความร้อนจากการวัดด้วยดาต้าลอกเกอร์ ในการจำลองกรณีศึกษามีตัวแปรของอาคารที่คำนึงถึงคือ ทิศทางอาคาร อัตราส่วนช่องเปิด (WWR) ความชันของหลังคา พื้นที่อาคาร และชนิดการใช้งานงานอาคาร โดยทุกกรณีศึกษาเป็นอาคารปรับอากาศ ส่วนการการศึกษาความคุ้มค่าจะใช้ค่า ระยะคืนทุน(Payback period) มูลค่าปัจุบัน(NPV) และ อัตรผลตอบแทนภายใน(IRR)ผลการทดลงพบว่า วัสดุที่มีประสิทธิภาพในการประหยัดพลังงานสูงสุดคือ สีผสมอนุภาคซิลิกา และรองลงมาคือ สีผสมอนุภาคเซรามิก และฉนวนใยแก้วตามลำดับ จากการจำลอง วัสดุฉนวนจะมีประสิทธิภาพในการประหยัดพลังงานสูงสุดในทิศทางมุม อะซิมุธ135º ในขณะที่กลุ่มวัสดุสะท้อนความร้อน จะประหยัดที่สุดที่มุมอะซิมุธ180º โดยเฉลี่ยอาคารสำนักงานสามารถประหยัดพลังงานได้สูงสุด กรณีที่ประหยัดที่สุดคือกรณีที่มีช่องเปิดร้อยละ0 และความสามารถประหยัดพลังงานมีค่าแปรผกผันกับค่าอัตราส่วนหน้าต่างอาคาร(WWR) ความชันของหลังคามีผลกระทบต่อการประหยัดพลังงานพลังงานน้อยมากแต่เพิ่มปริมาณวัสดุเมื่อความชันสูงขึ้น การเพิ่มความชันหลังคาจึงเป็นการลดความคุ้มค่า ในการจำลองกรณีศึกษาของอาคารสำนักงาน การช้พลังงานเกิดขึ้นในช่วงเวลากลางวัน ในขณะที่ร้าค้าการใช้งานอาคารสำนักงานมีช่วงเวลาที่ใช้พลังงานในตอนกลางวันเป็นส่วนมาก ในขณะที่อาคารพาณิชย์มีการใช้งานในช่วงหัวค่ำด้วย ซึ่งการป้องกันความร้อนทางหลังคาไม่มีผลต่อการประหยัดพลังงาน ดังนั้น อาคารที่ใช้งานในเวลากลางวันจึงเหมาะกับการใช้วัสดุป้องกันความร้อนทางหลังคามากกว่า อาคารที่ได้รับประโยชน์จากการใช้วัสดุป้องกันความร้อนจากหลังคาคืออาคารที่ใช้งานในเวลากลางวัน มีหลังความชันต่ำ มีช่องเปิดน้อย และมีการปรับอากาศ อาคารดังกล่าว คืออาคารศูนย์กระจายสินค้า และอาคารศูนย์การค้าแบบไฮเปอร์มาร์เกตเป็นต้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.668
title: การติดตั้งฉนวนภายนอกอาคาร โดยวิธีที่สามารถทำได้ด้วยตนเอง

description: อาคารเก่าจำนวนมากในประเทศถูกออกแบบโดยขาดความคำนึงถึงการเลือกใช้วัสดุอย่างเหมาะสม ทำให้ผนังภายนอกไม่มีประสิทธิภาพในการป้องกันความร้อน ส่งผลต่อสภาวะสบายของผู้ใช้อาคาร เพิ่มภาระในการทำความเย็นของเครื่องปรับอากาศและเป็นการสิ้นเปลืองพลังงาน ถึงกระนั้น การปรับปรุงผนังอาคาร ยังเป็นเรื่องยุ่งยากในปัจจุบัน เพราะขาดผู้ที่มีองค์ความรู้ถูกต้องตามหลักปฏิบัติและหลักวิชาการ กอรปกับความยากลำบากในการหาผู้รับเหมาที่สนใจโครงการขนาดเล็ก การปรับปรุงอาคารเพื่อประหยัดพลังงานจึงเป็นเรื่องไม่สะดวกและห่างไกลความเป็นจริง ขั้นตอนการวิจัยเริ่มจากการรวบรวมข้อมูลข้อมูลเกี่ยวกับระบบการติดตั้งฉนวนที่จัดสรรได้ตามท้องตลาด และปัจจัยที่เกี่ยวกับการใช้งานในเขตร้อนชื้น หลังจากนั้นจึงออกแบบระบบฉนวน โดยเน้นการติดตั้งด้วยตนเอง เพื่อนำไปทดสอบติดตั้งจริงบนอาคาเก่า แล้วประเมินเวลา แรงงาน ค่าใช้จ่าย ความสามารถในการลดการถ่ายเทความร้อน จุดคุ้มทุนและปัญหาที่พบในการติดตั้ง ผลการวิจัยพบว่าฉนวนกันความร้อนที่เหมาะสมกับการติดตั้งบริเวณผนังภายนอกได้แก่ โฟม Expanded Polystyrene (EPS) ความหนาแน่น 32 กก./ลบ.ม. ขนาด 60 x 120 หนา 3 นิ้ว ค่าความต้านทานความร้อนไม่น้อยกว่า ติดตั้งโดยใช้ตาข่ายไฟเบอร์กลาสคลุมผิวและฉาบปูนกาวทับเพื่อป้องกันความชื้นผลการการติดตั้งระบบฉนวนดังกล่าวบนพื้นที่ 26.90 ตร.ม. โดยแรงงาน 3 คน ใช้เวลาทั้งสิ้น 54 ชั่วโมง 35 นาที ใช้การลงทุนทั้งหมด 16,610 บาท เฉลี่ย 617.47 บาทต่อตร.ม.