cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2123
title: การปรับสภาพลำต้นข้าวโพดโดยใช้เชื้อราเน่าขาว Phanerochaete chrysosporium สำหรับการผลิตเยื่อแบบโซดา

description: งานวิจัยนี้ได้ศึกษาการปรับสภาพลำต้นข้าวโพดโดยใช้เชื้อราเน่าขาวชนิด Phanerochaete chrysosporium สำหรับการผลิตเยื่อแบบโซดา การทดลองเริ่มจากการหาภาวะการผลิตเยื่อแบบโซดาที่เหมาะสม โดยใช้ปริมาณโซเดียมไฮดรอกไซด์ 15% และ 20% ของน้ำหนักข้าวโพดแห้งและใช้เวลาในการต้มเยื่อ 1 และ 2 ชั่วโมง ทำการต้มเยื่อที่อุณหภูมิ 120 องศาเซลเซียส จากการทดลองพบว่าภาวะการต้มเยื่อโดยใช้ปริมาณโซเดียมไฮดรอกไซด์ 20% ของน้ำหนักเยื่อแห้ง และใช้เวลาในการต้มเยื่อ 1 ชั่วโมง เป็นภาวะที่เหมาะสมที่สุด เนื่องจากให้ค่าความแข็งแรงของกระดาษสูงสุด การทดลองขั้นต่อไปเป็นการใช้เชื้อราเน่าขาว P. chrysosporium ปรับสภาพลำต้นข้าวโพดโดยใช้ปริมาณ 10 และ 20 ชิ้นวุ้น เป็นเวลา 5, 10, 20 และ 30 วัน จากนั้นนำไปผลิตเยื่อด้วยวิธีโซดาโดยใช้ภาวะการต้มเยื่อที่เหมาะสมของการผลิตเยื่อแบบโซดาที่ได้หาไว้แล้วตอนต้น ผลจากการศึกษาการปรับสภาพลำต้นข้าวโพดด้วยเชื้อราเน่าขาวก่อนเข้าสู่กระบวนการผลิตเยื่อแบบโซดา พบว่า ภาวะที่เหมาะสมในการปรับสภาพลำต้นข้าวโพดด้วยเชื้อรา P. chrysosporium ก่อนการต้มเยื่อคือ ปริมาณเชื้อรา 10 ชิ้นวุ้น และเวลาในการปรับสภาพ 5 วัน เนื่องจากให้ปริมาณผลผลิตที่ได้สูงสุดและสมบัติด้านความแข็งแรงค่อนข้างสูง เมื่อนำผลที่ได้จากการปรับสภาพลำต้นข้าวโพดด้วยเชื้อเน่าขาวในภาวะนี้มาเปรียบเทียบกับผลที่ได้จากเยื่อที่ผลิตจากลำต้นข้าวโพดที่ไม่ผ่านการปรับสภาพด้วยเชื้อราเน่าขาว พบว่า การปรับสภาพด้วยเชื้อราเน่าขาวทำให้สามารถลดความต้องการในการใช้สารเคมีในการต้มเยื่อลง เยื่อที่ผลิตได้มีปริมาณโฮโลเซลลูโลส ความยาวเส้นใย ปริมาณเส้นใยขนาดเล็ก และดัชนีความแข็งแรงต่อแรงฉีกขาดของกระดาษเพิ่มขึ้น หากแต่ปริมาณลิกนินที่เหลืออยู่ในเยื่อ สภาพระบายได้ของเยื่อ ความพรุน ความหนาแน่นปรากฎ ดัชนีความแข็งแรงต่อแรงดึงและดัชนีความแข็งแรงต่อแรงดันทะลุของกระดาษลดลง ในขณะที่ปริมาณแอลฟาเซลลูโลส ปริมาณผลผลิตเยื่อ ความเรียบ และสมบัติทางด้านทัศนศาสตร์ไม่มีการเปลี่ยนแปลง
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2124
title: การผลิตแอซีโทน บิวทานอล และเอทานอลจากน้ำเสียโรงงานมันสำปะหลัง โดย Clostridium sp.

description: ไบโอบิวทานอลเป็นพลังงานทางเลือกที่น่าสนใจเนื่องจากความหนาแน่นพลังงานที่มากกว่าไบโอเอทานอลและสามารถผลิตได้จากทรัพยากรหมุนเวียน แต่การผลิตไบโอบิวทานอลยังคงไม่คุ้มทุน หนึ่งในปัญหาหลักของการผลิตไบโอบิวทานอล คือ ราคาของวัตถุดิบ ในประเทศไทย แป้งมันสำปะหลังเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์หลักทางการเกษตรซึ่งประมาณได้ 4 ล้านตันต่อปี ส่งผลให้เกิดน้ำเสียมากกว่า 10 ล้านตันต่อปี ตามความเป็นจริงว่าน้ำเสียจากโรงงานแป้งยังคงประกอบด้วยคาร์โบไฮเดรตที่สามารถใช้หมักได้ ดังนั้น น้ำเสียแป้งเหล่านี้จึงมีศักยภาพในการเป็นสารตั้งต้นราคาถูกสำหรับผลิตไบโอบิวทานอลได้ ในงานวิจัยนี้ น้ำเสียจากโรงงานมันสำปะหลังทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยถูกประยุกต์ใช้เป็นสารตั้งต้นสำหรับการหมัก แอซีโทน บิวทานอล และเอทานอล โดยจุลินทรีย์สกุลคลอสทริเดียม ปริมาณแป้งในน้ำเสียที่เก็บมามีค่าประมาณ 14 เปอร์เซ็นต์จากการตรวจตามวิธี AOAC การเพิ่มสารสกัดจากยีสต์มีผลต่อการสร้างผลิตตัวทำละลายเพียงเล็กน้อย แต่ช่วยส่งเสริมการเจริญเติบโตของคลอสทริเดียม การสร้างผลิตภัณฑ์เกิดขึ้นมากที่สุดเกิดขึ้นโดย C. butyricum ที่ความเป็นกรด-ด่าง 6.5 โดยไม่มีสารสกัดจากยีสต์หรือสารอาหารเพิ่มเติม ผลการวิจัยแสดงว่าน้ำเสียแป้งมันสำปะมันมีศักยภาพในการถูกใช้เป็นเป็นสารตั้งต้นเพื่อผลิตไบโอบิวทานอลโดยจุลินทรีย์สกุลคลอสทริเดียมได้
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2125
title: ผลของสารเติมแต่งในเจลอิเล็กโทรไลต์ต่อสมรรถนะของแบตเตอรี่ชนิดตะกั่ว-กรดแบบวาล์วควบคุม

description: งานวิจัยนี้ศึกษาผลของสารเติมแต่งในเจลอิเล็กโทรไลต์ต่อสมรรถนะของแบตเตอรี่ชนิดตะกั่ว-กรด แบบวาล์วควบคุม จากการศึกษาผลของสารเติมแต่งในอิเล็กโทรไลต์เหลว พบว่าโซเดียมซัลเฟต ช่วยเพิ่มสมรรถนะของแบตเตอรี่ โดยให้ค่าความจุมากขึ้นร้อยละ 6.85 และมีประสิทธิภาพ เพิ่มขึ้นร้อยละ 2.35 เมื่อเทียบกับแบตเตอรี่ที่ไม่มีการเติมโซเดียมซัลเฟต ดังนั้นในส่วนของเจลอิเล็กโทรไลต์จึงเตรียมจากฟูมซิลิกา กรดซัลฟิวริก สารเติมแต่งโซเดียมซัลเฟต และสารเติมแต่งต่างๆ ได้แก่ สารประกอบแอลดิไฮด์ วานิลลิน พอลิเมทิลเมทาคริเลต พอลิแอคริลาไมด์ และพอลิพิร์-โรล จากการทดสอบระยะเวลาในการเกิดเจลและความแข็งของเจล พบว่าการเพิ่มปริมาณซิลิกา สารประกอบแอลดิไฮด์ วานิลลินและพอลิแอคริลาไมด์ ส่งผลให้ระยะเวลาในการเกิดเจลสั้นลงและทำให้ความแข็งของเจลเพิ่มขึ้น ผลการวิเคราะห์เทคนิคไซคลิกโวแทมเมทรี พบว่าเจลอิเล็กโทรไลต์ช่วยลดอัตราการเกิดปฏิกิริยาไฮโดรเจนและออกซิเจน และการเพิ่มปริมาณสารประกอบแอลดิไฮด์และวานิลลินจะช่วยลดอัตราการเกิดปฏิกิริยาไฮโดรเจนและออกซิเจนได้มากขึ้น ผลการทดสอบสมรรถนะในแบตเตอรี่ขนาด 4 แอมป์แปร์-ชั่วโมง ภายใต้สภาวะการใช้งานจนคายประจุหมด (100% Depth of Discharge, DoD) พบว่าเมื่อไม่เติมสารเติมแต่งเจลแบตเตอรี่จะให้ค่าความจุโดยรวมสูงกว่าแบตเตอรี่ที่มีอิเล็กโทรไลต์ในสภาวะเหลว โดยเจลที่เตรียมจากฟูมซิลิกา 5% w/v จะให้แนวโน้มค่าความจุมากที่สุด และเมื่อมีการเติมสารเติมแต่งพบว่าเจลที่เตรียมจากฟูมซิลิกา 4% w/v และ สารประกอบแอลดิไฮด์ 0.005 %w/v ให้แนวโน้มค่าความจุที่อัตราการคายประจุสูงกว่าเจลแบตเตอรี่ที่เตรียมจากฟูมซิลิกา 5% w/v ร้อยละ 6.34 โดยให้ค่าความจุในการคายประจุที่อัตราต่ำใกล้เคียงกัน นอกจากนี้ยังพบว่าเจลแบตเตอรี่ที่เตรียมขึ้นในงานวิจัยนี้ให้ค่าสมรรถนะสูงกว่าเจลแบตเตอรี่ที่ใช้ทั่วไปในทางการค้าเมื่อทดสอบในแบตเตอรี่ขนาด 7 แอมป์แปร์-ชั่วโมง และยังพบว่าเจลแบตเตอรี่มีอัตราการคายประจุด้วยตัวเอง (self discharge) ช้ากว่าแบตเตอรี่ที่มีอิเล็กโทรไลต์ในภาวะเหลว โดยหลังเก็บเป็นระยะเวลา 3 เดือน เจลแบตเตอรี่มีความจุที่เหลืออยู่ร้อยละ 93 ซึ่งสูงกว่าแบตเตอรี่ที่มีอิเล็กโทรไลต์ในสภาวะของเหลวประมาณร้อยละ 6.
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2126
title: การบำบัดน้ำเสียไบโอดีเซลโดยการรวมตะกอนด้วยไฟฟ้าที่มีการเรียงขั้วไฟฟ้าแบบโมโนโพลาร์หลายเซลล์

description: น้ำเสียจากกระบวนการผลิตไบโอดีเซลเป็นน้ำเสียที่มีค่าความสกปรกสูง เนื่องจากมีการปนเปื้อนของมลสารจำพวกไขมันและน้ำมัน สบู่ เมทานอล รวมทั้งกลีเซอรอลในปริมาณที่สูงจึงยากต่อการบำบัดด้วยระบบทางชีวภาพโดยทั่วไป การวิจัยนี้เป็นการทดลองบำบัดน้ำเสียไบโอดีเซลด้วยระบบรวมตะกอนด้วยไฟฟ้าโดยใช้ชนิดขั้วไฟฟ้า อะลูมิเนียม-แกรไฟต์ และแกรไฟต์-แกรไฟต์ ในระบบบำบัดน้ำเสียแบบไหลต่อเนื่อง การจัดวางขั้วไฟฟ้าแบบโมโนโพลาร์หลายเซลล์ต่อแบบขนาน โดยทำการปรับเปลี่ยนตัวแปรในการทดลองทั้งหมด 3 ตัวแปร คือ ชนิดของขั้วไฟฟ้า 2 ชนิด ได้แก่ อะลูมิเนียม-แกรไฟต์ และแกรไฟต์-แกรไฟต์ อัตราการไหล 3 ค่า ได้แก่ 1 4 และ 6 ลิตร/ชั่วโมงและค่ากระแสไฟฟ้า 3 ค่า ได้แก่ 1 2 และ 3 แอมแปร์ จากการศึกษาพบว่าประสิทธิภาพการในการกำจัดไขมันและน้ำมัน ของแข็งแขวนลอยและซีโอดีจะแปรผันตามหลายปัจจัย ได้แก่ ชนิดขั้วไฟฟ้า กระแสไฟฟ้า อัตราการไหล และพีเอชในระบบ โดยสภาวะที่เหมาะสมในบำบัดน้ำเสียไบโอดีเซล คือการใช้ขั้วไฟฟ้าอะลูมิเนียม-แกรไฟต์ ป้อนน้ำเสียด้วยอัตราการไหล 4 ลิตร/ชั่วโมง และกระแสไฟฟ้า 2 แอมแปร์โดยมีประสิทธิภาพในการกำจัดไขมันและน้ำมันของแข็งแขวนลอยและซีโอดี เท่ากับร้อยละ 97.58 81.74และ 18.91ตามลำดับ นอกจากนี้ยังพบว่า ระบบสามารถผลิตก๊าซจากปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นได้เท่ากับ 17.71มิลลิลิตร/นาที โดยใช้พลังงานเท่ากับ 2.25กิโลวัตต์-ชั่วโมง/ลูกบาศก์เมตรและพีเอชน้ำที่ผ่านการบำบัดแล้วเท่ากับ 6.88
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2127
title: การกำจัดสีย้อมและสารลดแรงตึงผิวด้วยเศษแก้วเคลือบแมงกานีสออกไซด์

description: วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ในการใช้แมงกานีสออกไซด์เคลือบเศษแก้วที่ได้จากกระบวนการบดขวดแก้วที่ไม่ใช้แล้วจากโรงงานอุตสาหกรรมที่ผลิตและหลอมขวดแก้วเพื่อใช้กำจัดสีย้อมและสารลดแรงตึงผิวจากน้ำเสีย โดยทำการศึกษาสภาวะที่เหมาะสมในการเตรียมเศษแก้วเคลือบแมงกานีสออกไซด์ ได้แก่ ระยะเวลาในการกวนผสมระหว่างสารละลายแมงกานีสคลอไรด์กับเศษแก้ว ความเข้มข้นของสารละลายแมงกานีสคลอไรด์ และเปรียบเทียบการชะละลายของแมงกานีสของตัวกลางดูดซับ จากนั้นทำการศึกษาประสิทธิภาพการกำจัดสีย้อม ได้แก่ สีย้อมเบสิค เยลโล่1(BY1)สีเมทิลีนบลู(MB) และสีย้อมแอซิด บลู45(AB45) และสารลดแรงตึงผิว ได้แก่ ไทรตัน เอ็กซ์-100(TX100) ซิทิล พิวริเดียม คลอไรด์(CPC) และลิเนียร์ อัลคิลเบนซีน ซัลโฟเนต(LAS) โดยทำการทดลองแบบทีละเทและแบบคอลัมน์ รวมถึงศึกษาคุณสมบัติการคัดเลือกมลสารระหว่างสารลดแรงตึงผิวและสีย้อม จากผลการศึกษา พบว่า สภาวะที่เหมาะสมในการเตรียมเศษแก้วเคลือบแมงกานีสออกไซด์ ได้แก่ ระยะเวลากวนผสมระหว่างสารละลายแมงกานีสคลอไรด์กับเศษแก้วที่ 10 ชั่วโมง โดยใช้ความเข้มข้นแมงกานีสคลอไรด์ 2.5 โมลาร์ ซึ่งจะทำให้ร้อยละการชะละลายของแมงกานีสออกมาน้อยและมีประสิทธิภาพการดูดซับดีที่สุด ส่วนการศึกษาการดูดซับสีย้อมและสารลดแรงตึงผิวแบบทีละเท พบว่า สีย้อม BY1และAB45 จะเข้าสู่สมดุลที่ 120 นาที และสีเมทิลีนบลูจะเข้าสู่สมดุลที่ 180 นาที ส่วนสารลดแรงตึงผิว CPC และLAS จะเข้าสู่สมดุลที่ 180 นาที แต่สารลดแรงตึงผิว TX100 ไม่สามารถดูดซับได้ ซึ่งการดูดซับทั้งหมดสอดคล้องกับอันดับปฏิกิริยาสองเสมือน โดยสีย้อม BY1และสารลดแรงตึงผิว CPC มีประสิทธิภาพการดูดซับดีที่สุด คือ พีเอช 9 ส่วนสีย้อม AB45 และสารลดแรงตึงผิว LAS ที่มีประสิทธิภาพการดูดซับดีที่สุด คือ พีเอช 5 ซึ่งสามารถอธิบายได้ด้วยแรงดึงดูดระหว่างประจุ โดยกระบวนการดูดซับทั้งหมดสอดคล้องกับสมการไอโซเทอมของแลงเมียร์ นอกจากนี้พบว่า การมีอยู่ของสารลดแรงตึงผิว TX100 ไม่ส่งผลกระทบต่อการดูดซับสีย้อม ส่วนสารลดแรงตึงผิว CPC ผสมกับสีย้อม BY1และสารลดแรงตึงผิว LAS ผสมกับสีย้อม AB45 พบว่า สีย้อมและสารลดแรงตึงมีผลกระทบซึ่งกันและกันทำให้ความสามารถในการดูดซับลดลง ส่วนการดูดซับแบบคอลัมน์มีแนวโน้มเดียวกันกับการดูดซับแบบทีละเทแต่ความสามารถในการดูดซับแบบคอลัมน์น้อยกว่าแบบทีละเท
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2128
title: ผลของไคโทซานต่อประสิทธิภาพการกำจัดหมึกโทนเนอร์ด้วยวิธีการลอยฟองอากาศ

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของไคโทซานต่อประสิทธิภาพการกำจัดหมึกโทนเนอร์ด้วยวิธีการลอยฟองอากาศ ตัวแปรที่ใช้ในการศึกษามี 2 ตัวแปร โดยตัวแปรแรก คือ ชนิดของไคโทซานซึ่งจำแนกโดยใช้น้ำหนักโมเลกุล และมี 3 ระดับดังนี้ คือ ไคโทซานชนิดที่ 1 มีน้ำหนักโมเลกุลประมาณ 32,000 ดอลตัน ไคโทซานชนิดที่ 2 มีน้ำหนักโมเลกุลประมาณ 21,000 ดอลตัน และไคโทซานชนิดที่ 3 มีน้ำหนักโมเลกุลประมาณ 6,500 ดอลตัน ตัวแปรที่สอง คือ ปริมาณไคโทซานที่เติมในขั้นตอนการตีกระจายเยื่อ โดยงานวิจัยนี้จะมีการใช้ปริมาณไคโทซานร้อยละ 0.1 และ 1.0 ของน้ำหนักเยื่อแห้ง จากการทดลองพบว่า น้ำหนักโมเลกุลของไคโทซานที่ใช้ไม่มีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติต่อสมบัติเชิงแสงและสมบัติทางกายภาพของแผ่นทดสอบที่ได้จากกรณีหลังการลอยฟองอากาศ (P-value มากกว่า 0.05) ในขณะที่ปริมาณไคโทซานที่เติมลงไปในขั้นตอนการตีกระจายเยื่อแล้วผ่านเข้าสู่กระบวนการลอยฟองอากาศนั้น มีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติต่อสมบัติเชิงแสงและสมบัติทางกายภาพของแผ่นทดสอบที่ได้จากกรณีหลังการลอยฟองอากาศ (P-value น้อยกว่า 0.05) ดังนี้คือ ค่าความขาวสว่าง ค่าความทึบแสง ปริมาณหมึกที่เหลืออยู่ และดัชนีความต้านทานแรงฉีก แต่ไม่มีผลกระทบต่อดัชนีความแข็งแรงต่อแรงดึง ดัชนีความแข็งแรงต่อแรงดันทะลุ ค่าสภาพระบายน้ำได้ และค่าความหนาแน่นของแผ่นทดสอบ เมื่อใช้ปริมาณไคโทซานมากขึ้นส่งผลให้ค่าความขาวสว่างลดลง ในขณะที่ค่าความทึบแสงและปริมาณหมึกที่เหลืออยู่เพิ่มขึ้น ทั้งนี้อาจเป็นเพราะว่าปริมาณไคโทซานที่มากเกินไปอาจทำให้ประสิทธิภาพการกำจัดหมึกด้วยวิธีการลองฟองอากาศลดลง เนื่องจากทำให้เกิดกลุ่มอนุภาคของหมึกที่มีขนาดใหญ่มากเกินไป นอกจากนี้ยังอาจเป็นไปได้ว่าไคโทซานไปจับกับเส้นใยมากกว่าอนุภาคหมึก เนื่องจากไคโทซานมีความเป็นประจุบวก ในขณะที่เส้นใยมีความเป็นประจุลบ จึงอาจทำให้ไคโทซานเหลือโอกาสในการไปจับอนุภาคหมึกน้อยลง อนุภาคหมึกจึงหลงเหลืออยู่ในเยื่อมาก ในขณะที่การใช้ปริมาณไคโทซานสูงทำให้ดัชนีความต้านทานแรงฉีกเพิ่มขึ้น ทั้งนี้เป็นเพราะไคโทซานเป็นสารช่วยเพิ่มความแข็งแรงให้กระดาษ
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2129
title: ลักษณะสมบัติทางเคมีและกายภาพของเอกโซพอลิแซ็กคาไรด์จากแบคทีเรีย

description: งานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาลักษณะสมบัติทางเคมีและกายภาพของเอกโซพอลิแซ็กคาไรด์จากแบคทีเรียสายพันธุ์ที่คัดแยกจากธรรมชาติ ได้แก่ CU-CH1, CU-CH4, CU-E3, CU-F6, CU-M2, CU-M4 และ CU-M5 พบว่าพอลิแซ็กคาไรด์ที่ผลิตมีทั้งที่เป็นชนิดเฮเทอโรพอลิแซ็กคาไรด์ และฮอมอพอลิแซ็กคาไรด์ และทั้งหมดมีความเสถียรที่อุณหภูมิสูง พอลิแซ็กคาไรด์ที่ผลิตจากแบคทีเรียสายพันธุ์ CU-CH1, CU-CH4 สามารถละลายน้ำได้ดีที่อุณภูมิห้องและมีความหนืดสูง ยังพบว่าพอลิแซ็กคาไรด์ที่ผลิตจากแบคทีเรียสายพันธุ์ CU-CH4 มีความสามารถในการอุ้มน้ำสูง เป็นอิมัลซิไฟเออร์ต่อน้ำมันถั่วเหลืองสูงสุด และมีประสิทธิภาพการผลิตพอลิแซ็กคาไรด์สูงสุดที่ 2.380 กรัมต่อลิตร เมื่อพิจารณาถึงผลผลิตพอลิแซ็กคาไรด์และสมบัติทางกายภาพของพอลิแซ็กคาไรด์จากแบคทีเรียทั้งหมด 7 สายพันธุ์ จึงคัดเลือกแบคทีเรียสายพันธุ์ CU-CH4 มาทำการศึกษาต่อ จากการพิสูจน์เอกลักษณ์ของแบคทีเรียสายพันธุ์ CU-CH4 ทางอนุกรมวิธาน พบว่ามีความคล้ายกับแบคทีเรียในสกุล Klebsiella และพอลิแซ็กคาไรด์ที่ผลิตมีประจุลบ มีปริมาณน้ำตาลและโปรตีนเป็นองค์ประกอบเท่ากับ 87.5% และ 2.8% ตามลำดับ เมื่อทำ บริสุทธิ์พอลิแซ็กคาไรด์ที่ได้ด้วยโครมาโทกราฟีแบบแลกเปลี่ยนประจุลบ และเจลฟิลเทรชันพบ พอลิแซ็กคาไรด์ EPS-2 เป็นลำดับส่วนหลัก มีมวลโมเลกุลมากกว่า 2x106 ดาลตัน การวิเคราะห์หมู่ฟังก์ชันนัลด้วยฟูเรียร์ทรานสฟอร์มอินฟราเรดสเปกโทรสโกปียืนยันว่า EPS-2 เป็นพอลิ แซ็กคาไรด์ และจาก 1H-NMR สเปกตรัม พบว่ามีสัญญาณของ anomeric proton non-anomeric proton และการเชื่อมต่อกันแบบ -D-configuration ของน้ำตาล พอลิแซ็กคาไรด์ EPS-2 มีน้ำตาลกลูโคส กาแลคโทส เป็นองค์ประกอบหลัก โดยมีน้ำตาลแรมโนสเป็นองค์ประกอบย่อย นอกจากนี้ยังพบว่าพอลิแซ็กคาไรด์นี้มีสมบัติเป็นสารก่อการจับกลุ่ม และเป็นอิมัลซิไฟเออร์กับน้ำมันและสารประกอบไฮโดรคาร์บอนต่างๆ ได้
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2130
title: การศึกษาสมบัติการเร่งปฏิกิริยาด้วยแสงของพอลิออกโซเมทาเลทบนตัวรองรับไทเทเนียที่สังเคราะห์ด้วยวิธีไฮโดรเทอร์มอล

description: งานวิจัยนี้ได้ศึกษาสภาวะที่เหมาะสมในการสังเคราะห์ตัวเร่งปฏิกิริยาพอลิออกโซเมททาเลทบนท่อไทเทเนตขนาดนาโนเมตรด้วยวิธีไฮโดรเทอร์มอล โดยศึกษาประสิทธิภาพในการเร่งปฏิกิริยาการเสื่อมสลายสีย้อมเมธิลลีนบลูภายใต้รังสียูวี งานวิจัยนี้เลือกใช้กรดซิลิโกทังสติคเป็นตัวแทนของพอลิออกโซเมทาเลทและศึกษาปัจจัยในการสังเคราะห์ที่มีผลต่อคุณสมบัติเฉพาะตัวของตัวเร่งปฏิกิริยา ได้แก่ อุณหภูมิและเวลาที่ใช้ในกระบวนการไฮโดรเทอร์มอล ความเข้มข้นของสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ที่ใช้เป็นตัวทำละลาย และอัตราส่วนโดยมวลของพอลิออกโซเมทาเลทต่อไทเทเนียมไดออกไซด์ การศึกษาสัณฐานภายนอกของตัวเร่งปฏิกิริยาพอลิออกโซเมทาเลทบนตัวรองรับไทเทเนียพบว่า ตัวเร่งปฏิกิริยาที่สังเคราะห์ที่อุณหภูมิ 150 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 72 ชั่วโมง และใช้สารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ความเข้มข้น 10 โมลาร์เป็นตัวทำละลาย มีรูปร่างเป็นทรงกระบอกขนาดนาโนเมตรมีพื้นที่ผิวบีอีทีประมาณ 170 ตารางเมตรต่อกรัม เพิ่มขึ้นจากไทเทเนียมไดออกไซด์ ที่ใช้เป็นสารตั้งต้นประมาณ 10 เท่า และเมื่อใช้อุณหภูมิและเวลาในการไฮโดรเทอร์มอลสูงขึ้น รูปร่างของตัวเร่งปฏิกิริยาจะมีขนาดใหญ่ขึ้น โดยทรงกระบอกขนาดนาโนเมตรจะรวมตัวกันเป็นไฟเบอร์ที่มีลักษณะตัน ทำให้ปริมาณพื้นที่ผิวบีอีทีลดลง อย่างไรก็ตามพื้นที่ผิวบีอีทีของตัวเร่งปฏิกิริยาที่สังเคราะห์ได้มีปริมาณน้อยกว่าท่อไทเทเนตที่สังเคราะห์โดยปราศจากพอลิออกโซเมทาเลทอาจเนื่องมาจากโมเลกุลของทังสเตนและซิลิกอนเข้าไปแทนที่พื้นที่ผิวบีอีที ซึ่งเมื่อเพิ่มอัตราส่วนโดยมวลระหว่างพอลิออกโซเมทาเลทและไทเทเนียมไดออกไซด์จาก 1 : 1 เป็น 2 : 1 ปริมาณพื้นที่ผิวบีอีทีและปริมาตรโดยรวมของรูพรุนมีค่าเพิ่มขึ้น จากการวิเคราะห์องค์ประกอบทางเคมีของตัวเร่งปฏิกิริยาพบว่าสภาวะในการสังเคราะห์ที่มีความเป็นด่างสูงได้ทำลายโครงสร้างโมเลกุลของพอลิออกโซเมทาเลทให้แตกตัวเป็นโมเลกุลที่มีขนาดเล็กลง ซึ่งจากการวิเคราะห์ด้วยภาพถ่าย SEM และ TEM แสดงให้เห็นว่าโมเลกุลของทังสเตนและซิลิกอนที่เกิดขึ้นอาจแทรกตัวเข้าไปอยู่ในโครงสร้างของท่อไทเทเนตขนาดนาโนเมตร และจากการทดสอบการเร่งปฏิกิริยาด้วยแสงพบว่า ตัวเร่งปฏิกิริยาท่อไทเทเนตที่มีทังสเตนและซิลิกอนเป็นส่วนประกอบมีประสิทธิภาพในการเร่งปฏิกิริยาการเสื่อมสลายสีย้อมเมธิลลีนบลูได้ดีเทียบเท่ากับไทเทเนียเฟสอนาเทสและดีกว่าท่อไทเทเนตนาโนทิวป์ที่ไม่มีทังสเตนและซิลิกอนเป็นส่วนประกอบอยู่ภายในโมเลกุล
DOI: 10.25345/c54h4f
title: MassIVE MSV000084592 - A Ubiquitous Diatom Modulates its Microbial Consortium Through a Carrot-and-Stick Strategy
title: Mass spectrometry datasets of interaction study of A. glacialis with its microbiome
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2131
title: การสกัดสารหน้าที่เฉพาะจากแคนตาลูป Cucumis melo var. cantalupensis พันธุ์ซันเลดี้ด้วยเอนไซม์

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้เอนไซม์เพกทิเนสทางการค้า Pectinex® Ultra SP-L (10,292 PGU/ml)ต่อสารหน้าที่เฉพาะในเนื้อและรกของแคนตาลูปพันธุ์ซันเลดี้ จากการคัดเลือกวัตถุดิบพบว่า แคนตาลูปสุกงอมที่บ่มเป็นระยะเวลา 7 วัน จะมีสีส้มอ่อน ให้กลิ่นแคนตาลูปชัดเจน มีรสหวาน และไม่มีกลิ่นรสแปลกปลอม รวมทั้งมีปริมาณสารหน้าที่เฉพาะเช่น ฤทธิ์ต้านออกซิเดชัน ปริมาณฟีนอลิกและฟลาโวนอยด์ทั้งหมด เบต้าแคโรทีน วิตามินซี ใยอาหารทั้งหมด ค่าแอกทิวิตีของสารพรีไบโอติก รวมทั้งมีสารระเหย มากกว่าระดับการบ่มอื่นอย่างมีนัยสำคัญ(p&lt;0.05) สำหรับสารระเหยที่ให้กลิ่นหลักทั้งในเนื้อและรกของแคนตาลูป คือ 2-methylbutyl acetate, nonanol และ (Z)-6-nonen-1-ol จากนั้นเข้าสู่ขั้นตอนการย่อยสลายตัวอย่างเนื้อและรกที่ผ่านการควบคุมปฏิกิริยาสีน้ำตาลด้วยกรดแอสคอร์บิกเข้มข้น 0.2 และ 0.1%( w/w) และให้ความร้อนที่อุณหภูมิ 85๐C นาน 3 และ 2 นาที ตามลำดับ แบ่งระดับการย่อยสลายด้วยเอนไซม์ที่ประเมินจากค่าน้ำตาลรีดิวซ์ในเนื้อเป็น 6 ระดับในช่วง 36.14-58.48 mg glucose/ gFM (ใช้ code F0(control),F1, F2, F3,F4,F5) ส่วนในรกแบ่งเป็น 5 ระดับในช่วง 22.13-40.44 mg glucose/ gFM (ใช้ code P0(control), P1, P2, P3, P4) จากการทดลองพบว่าตัวอย่างเนื้อและรกของแคนตาลูปที่มีปริมาณน้ำตาลรีดิวซ์สูงสุดอยู่ในช่วง 57.09-58.48(F5) และ39.12-40.44(P4) mg glucose/ g FM มีสีส้มสด และมีกลิ่นรสแคนตาลูปชัดเจน รวมทั้งมีเนื้อสัมผัสเรียบเนียนไม่แยกชั้น และมีสารหน้าที่เฉพาะต่างๆ สูงกว่าตัวอย่างที่ระดับการย่อยสลายอื่นๆ อย่างมีนัยสำคัญ (p&lt;0.05) กล่าวคือ มีค่าแอกทิวิตีของสารต้านการออกซิเดชันด้วยวิธี DPPH เป็น 8.8 และ 4.8 เท่าของตัวอย่างควบคุม(1.50 และ0.72 µg FM/µg DPPH) ส่วนวิธี ABTS เป็น 4.5 และ 1.4 เท่าของตัวอย่างควบคุม(5.12 และ7.88µg TE/g FM) สำหรับปริมาณฟีนอลิกทั้งหมดคิดเป็น 1.8 และ 1.6 เท่าของตัวอย่างควบคุม(63.70 และ 66.96 mg GAE/100 g FM) ส่วนปริมาณฟลาโวนอยด์ทั้งหมดเป็น 2.7 และ 1.4 เท่าของตัวอย่างควบคุม(9.38 และ17.46 mg CE /100gFM) อีกทั้งยังมีปริมาณ เบต้าแคโรทีนเพิ่มขึ้นจาก 66.98 เป็น76.71 และ 158.35 เป็น 181.89 µg/100gFM สำหรับปริมาณใยอาหารที่ละลายน้ำเพิ่มขึ้นจาก 0.65 เป็น 0.76 และ 0.32 เป็น 0.52 g/100 g FM และมีแอกทิวิตีของพรีไบโอติกโดยใช้ โพรไบโอติก 2 ชนิดคือ L. acidophilus La5 เท่ากับ 0.15 และ 0.14 ส่วน B. lactis Bb12 เท่ากับ 0.34 และ 0.33 ตามลำดับ นอกจากนี้พบว่าสารระเหยหลักที่พบทั้งในเนื้อและรกของแคนตาลูปหลังการย่อยสลายด้วยเอนไซม์คือ methyl acetate, ethyl acetate, isobutyl acetateและ nonanol เมื่อทดลองผสมในน้ำสลัดพบว่า น้ำสลัดที่ได้มีคะแนน ด้านสีครีมอมเหลือง กลิ่นรสแคนตาลูปชัดเจน ลักษณะเนื้อสัมผัสเรียบเนียนไม่แยกชั้น มีความข้นแต่ไม่หนืด ไม่มีกลิ่นรสแปลกปลอม และการยอมรับรวมอยู่ในเกณฑ์ดี
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2132
title: สมบัติเชิงกลของพรมพอลิเอสเทอร์เคลือบลาเท็กซ์เติมด้วยแคลเซียมคาร์บอเนต

description: ขนาดของอนุภาคตัวเติมและการซึมของลาเท็กซ์ผสมตัวเติมมีผลต่อสมบัติเชิงกลของพรมพอลิเมอร์เคลือบลาเท็กซ์ งานวิจัยนี้ได้ศึกษา วิเคราะห์ และเปรียบเทียบผลของขนาดอนุภาคแคลเซียมคาร์บอเนตขนาด 2 ไมโครเมตร และ 40 นาโนเมตร และความลึกของการซึมผ่านต่อสมบัติเชิงกลของฟิล์มของสารเคลือบอะคริลิก/สไตรีนลาเท็กซ์ และพรมพอลิเอสเทอร์ที่เคลือบสารลาเท็กซ์คอมพอสิตนี้ ตรวจสอบสมบัติทางวิทยากระแสและความต้านทานแรงดึง ร้อยละการยืด และความแข็งแรงต่อแรงฉีกของพอลิเมอร์คอมพอสิต เลือกปริมาณแคลเซียมคาร์บอเนตที่ทำให้ฟิล์มมีความแข็งแรงมากขึ้น เตรียมพอลิเมอร์คอมพอสิตเติมแคลเซียมคาร์บอเนตปริมาณต่าง ๆ และเคลือบลงบนพรมพอลิเอสเทอร์ ศึกษาลักษณะการซึมด้วยกล้องจุลทรรศน์ ความทนแตกหัก ร้อยละการยืด และแรงต้านการฉีกของพรมที่เคลือบ พบว่า พอลิเมอร์คอมพอสิตมีพฤติกรรมการไหลแบบแรงเฉือนลด ปริมาณของแคลเซียมคาร์บอเนตขนาด 40 นาโนเมตร และขนาด 2 ไมโครเมตร ที่ทำให้ฟิล์มของพอลิเมอร์คอมพอสิตมีความแข็งแรงมากขึ้น คือ 30 และ 50 ส่วนต่อร้อยส่วนของลาเท็กซ์ ตามลำดับ พอลิเมอร์คอมพอสิตที่มีแคลเซียมคาร์บอเนตอนุภาคขนาด 40 นาโนเมตร ให้ความแข็งแรงของฟิล์มมากกว่าพอลิเมอร์คอมพอสิตที่มีแคลเซียมคาร์บอเนตอนุภาค 2 ไมโครเมตร ในทางตรงกันข้าม ปริมาณแคลเซียมคาร์บอเนตอนุภาคขนาด 40 นาโนเมตร ที่เติมในลาเท็กซ์ไม่มีผลต่อสมบัติเชิงกลของพรมพอลิเอสเทอร์ที่เคลือบ พอลิเมอร์คอมพอสิตของแคลเซียมคาร์บอเนตอนุภาคขนาด 2 ไมโครเมตร สามารถซึมลงในพรมได้ดีกว่า พรมพอลิเอสเทอร์ที่เคลือบด้วยพอลิเมอร์คอมพอสิตของแคลเซียมคาร์บอเนตอนุภาคขนาด 2 ไมโครเมตร จึงมีสมบัติเชิงกลดีกว่าพรมที่เคลือบ พอลิเมอร์คอมพอสิตของแคลเซียมคาร์บอเนตอนุภาคขนาด 40 นาโนเมตร
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2133
title: การวัดบีอาร์ดีเอฟและการจำลองการสะท้อนแสงของผ้าไหม

description: ผ้าไหมเป็นสิ่งทอที่มีความมันวาวมากกว่าสิ่งทอประเภทอื่น เนื่องจากผ้าไหมมีลักษณะการสะท้อนแสงที่มีความเฉพาะตัว ดังนั้น งานวิจัยนี้จึงศึกษาลักษณะการสะท้อนแสงของผ้าไหม โดยวัดค่า Bidirectional Reflectance Distribution Function(BRDF) ของผ้าไหม 3 ชนิด ที่มีการทอแตกต่างกันและได้นำเสนอแบบจำลองการสะท้อนแสงของพื้นผิวผ้าไหมที่คำนึงถึงการสะท้อนของแสงฟุ้งและแสงกล้า โดยใช้วิธีการหาค่าความผิดพลาดกำลังสองน้อยที่สุด (least-square error) หาความสัมพันธ์ระหว่างค่าที่วัดกับแบบจำลอง เมื่อทดสอบแบบจำลองที่ได้เปรียบเทียบกับแบบจำลองการสะท้อนแสงของฟอง (Phong reflectance model)แบบจำลองการสะท้อนแสงของโอเรนและนายาร์(Oren-Nayarreflectance model)แบบจำลองการสะท้อนแสงของวาร์ด (Ward reflectance model) และแบบจำลองของแอชิกมิน (Ashikhmin–Shirley reflectance model) พบว่า แบบจำลองที่นำเสนอนี้มีความสัมพันธ์กับค่า BRDF ที่วัดได้ของผ้าไหมมากกว่าตัวอย่างแสดงผลที่ดีกว่าของค่าการสะท้อนแสงของผ้าไหมตัวอย่างที่ 3 ที่มุมตกกระทบ -60 องศา มีค่าความความผิดพลาดของค่าที่วัดจากผ้าไหมกับค่าที่ได้จากแบบจำลองที่นำเสนออยู่ที่ 0.0214 จากแบบจำลองของฟองมีค่าอยู่ที่ 0.0192จากแบบจำลองของโอเลนและนายาร์อยู่ที่ 0.1610 จากแบบจำลองของวาร์ด อยู่ที่ 0.1036 และจากแบบจำลองของแอชิกมิน อยู่ที่ 0.0843 และแบบจำลองใหม่ของการสะท้อนแสงของผ้าไหมนี้สามารถนำไปอธิบายลักษณะการสะท้อนแสงของผ้าไหม
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2134
title: ระบบควบคุมสำหรับเครื่องเจียระไนพลอยจุฬาแบบอัตโนมัติ

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษา ออกแบบ และสร้างระบบควบคุม สำหรับควบคุมการทำงานของเครื่องเจียระไนพลอยจุฬาแบบอัตโนมัติ ในงานเจียระไนพลอยแบบอัตโนมัติ เครื่องเจียระไนพลอยจุฬาแบบอัตโนมัติประกอบด้วยการเคลื่อนแบบควบคุมตำแหน่ง 4แกน และการควบคุมแบบ ปิด-เปิด 2แกน โดยเป็นการควบคุมการปิด-เปิด และส่ายเข้า-ออกของจานเจียระไน โดยที่สามารถเจียระไนพลอยได้หลากหลายรูปแบบ นอกจากนี้ขนาดและรูปร่างของพลอยที่ได้จะมีขนาดและคุณภาพที่เท่ากัน ในงานวิจัยนี้ใช้คอมพิวเตอร์สร้างโปรแกรมควบคุมการทำงานของเครื่องเจียระไนพลอยจุฬาแบบอัตโนมัติแล้วส่งสัญญาณควบคุมออกไปสั่งการให้เครื่องเจียระไนทำงาน ผ่านทางชุดอุปกรณ์แปลงสัญญาณที่ใช้เชื่อมต่อ โปรแกรมควบคุมแบ่งออกเป็น 2ส่วน ได้แก่ ส่วนการสร้างตัวควบคุม และส่วนของหน้าต่างแสดงผลโปรแกรมเพื่อความสะดวกในการใช้งาน การควบคุมตำแหน่งของการเคลื่อนที่ ใช้หลักการควบคุมแบบป้อนกลับ โดยใช้ตัวควบคุมแบบพีไอดี โปรแกรมที่สร้างขึ้นมาทำงานบนระบบปฏิบัติการวินโดว์ มีหน้าต่างคุมการเคลื่อนที่ในแต่ละแกนของเครื่องเจียระไนพลอย แสดงตำแหน่งของการเคลื่อนที่แต่ละแกน รวมไปถึงมีหน้าต่างสำหรับการเจียระไนแบบอัตโนมัติตามโปรแกรมซึ่งผู้ใช้สามารถป้อนค่าพารามิเตอร์ที่กำหนดรูปร่าง และขนาดของพลอยที่ต้องการลงในโปรแกรม แล้วสั่งให้เครื่องเจียระไนทำงานตามโปรแกรมที่ตั้งไว้จนเสร็จการทำงาน โดยสามารถเจียระไนได้ทั้งพลอยที่เป็นลักษณะเหลี่ยมสมมาตร และไม่สมมาตรตามต้องการ
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2135
title: การย่อยสลายทางชีวภาพของพอลิไซคลิกแอโรแมติกไฮโดรคาร์บอนโดยราฟอกขาวที่คัดแยกได้ในประเทศไทย

description: การเก็บตัวอย่างเห็ดราในกลุ่มฟอกขาว (white-rot fungi) ในพื้นที่ 11 จังหวัด ของประเทศไทย สามารถแยกเส้นใยบริสุทธิ์ได้ 20 ไอโซเลต และจัดจำแนกได้ทั้งหมด 6 สกุล 19 ชนิด เมื่อทดสอบความสามารถในการสร้างลิกนิโนไลติกเอนไซม์บนอาหารเลี้ยงเชื้อกึ่งแข็ง Potato Dextrose Agar (PDA) ที่เติม 2,2-azinobis(3-ethylbenzthiazoline-6-sulfonate (ABTS) พบว่า ราทั้ง 20 ไอโซเลตสามารถสร้างแลคเคสได้ เมื่อวัดแอกติวิตีเชิงปริมาณ พบว่า Pycnoporus coccineus (Fr.) Bond. et Sing. KB4 P. coccineus PB1 และ P. sanguineus (L. ex Fr.) Murr. MHS3 สามารถสร้างแลคเคสและแมงกานีส เพอร์ออกซิเดสได้มากที่สุด โดยมีแอกติวิตีอยู่ในช่วง 3.61-2.65 และ 0.13-0.03 ยูนิตต่อมิลลิลิตรตามลำดับ และพบว่าราทั้ง 20 ไอโซเลต ไม่พบการสร้างลิกนิน เพอร์ออกซิเดส ทั้งนี้ P. coccineus KB4 และ P. coccineus PB1 สามารถผลิตแลคเคสได้มากที่สุดในช่วง late log phase ถึง early stationary phase ส่วน P. sanguineus MHS3 สามารถผลิตแลคเคสได้มากที่สุดในช่วง early stationary phase เมื่อเปรียบเทียบระหว่าง Pycnoporus ทั้ง 3 ไอโซเลต P. coccineus KB4 สามารถผลิตแลคเคสได้มากที่สุด รวมทั้งสามารถเติบโตบนอาหารที่มีพอลิไซคลิกแอโรแมติกไฮโดรคาร์- บอน (PAHs) ได้แก่ anthracene phenanthrene fluoranthene pyrene และ benzo(a)pyrene ได้ดีที่สุดอีกด้วย สำหรับภาวะที่เหมาะสมในการผลิตแลคเคส พบว่า P. coccineus KB4 สามารถผลิตแลคเคสได้มากที่สุด เมื่อเลี้ยงเป็นเวลา 8 วัน ที่อุณหภูมิ 28 องศาเซลเซียส ในอาหารสูตร Basal Medium ที่มีกลูโคส 2 เปอร์เซ็นต์ (w/v) เปปโตน 0.25 เปอร์เซ็นต์ (w/v) และค่าความเป็นกรดด่างของอาหารเริ่มต้นที่ 5 โดยมีแอกติวิตีของแลคเคสสูงสุด 6.120.40 ยูนิตต่อมิลลิลิตร จากการศึกษาลักษณะสมบัติของเอนไซม์หยาบ พบว่าแลคเคสมีการทำงานและความเสถียรดีที่สุดที่ความเป็นกรดด่าง 3.5 ส่วนแมงกานีส เพอร์ออกซิเดส มีการทำงานและความเสถียรดีที่สุดที่ความเป็นกรดด่าง 5 อุณหภูมิที่เหมาะสมในการทำงานและความเสถียรของแลคเคสและแมงกานีส เพอร์ออกซิ-เดส คืออุณหภูมิห้องหรือ ประมาณ 28 องศาเซลเซียส FeSO4 และ SDS มีผลยับยั้งการทำงานของแลคเคส ส่วน ZnCl2 และ EDTA มีผลยับยั้งการทำงานของแมงกานีส เพอร์ออกซิเดส ในขณะที่ MnSO4 จะช่วยเพิ่มการทำงานของแมงกานีส เพอร์ออกซิเดส เมื่อทำการย่อยสลาย PAHs 5 ชนิด (100 ppm) ด้วยเอนไซม์หยาบ พบว่าแลค-เคสความเข้มข้น 1 ยูนิตต่อมิลลิลิตร สามารถย่อยสลาย pyrene และ anthracene ได้มากที่สุด ที่ 76.35 และ 74.32 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ เมื่อเวลาผ่านไป 2 ชั่วโมง ส่วน fluoranthene สามารถย่อยสลายได้มากที่สุด ที่ 84.22 เปอร์เซ็นต์ เมื่อเวลาผ่านไป 24 ชั่วโมง และ benzo(a)pyrene และ phenanthrene จะถูกย่อยสลายได้ดีขึ้นหากมีการเติมเมดิเอเตอร์ (1 mM ABTS) โดยมีเปอร์เซ็นต์การย่อยสลาย 66.25 และ 50.47 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ เมื่อเวลาผ่านไป 24 ชั่วโมง
DOI: 10.18716/nmrshiftdb2/5507
title: NMR data for 3-O-Methylellagic acid 3'-O--4''-O-acetylrhamnopyranoside