cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1136
title: การพัฒนารูปแบบการเรียนแบบผสมผสานที่ใช้บทเรียนมัลติมีเดียเชิงสถานการณ์และวิธีการฝึกหัดทางปัญญาจากต้นแบบเพื่อเสริมสร้างทักษะการให้เหตุผลทางคลินิกของนักศึกษาพยาบาล

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวทางการพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนจากผู้เชี่ยวชาญ 2) สร้างรูปแบบการเรียนการสอน 3) ศึกษาผลการใช้รูปแบบการเรียนการสอน และ 4) นำเสนอรูปแบบการเรียนการสอน วิธีดำเนินการวิจัย แบ่งเป็น 4 ระยะ ประกอบด้วย 1) ศึกษาความคิดเห็นผู้เชี่ยวชาญโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก 2) สร้างรูปแบบการเรียนการสอน 3) ศึกษาผลการใช้รูปแบบการเรียนการสอน และ 4) รับรองรูปแบบการเรียนการสอนโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ระยะการศึกษาผลเป็นรูปแบบการวิจัยกึ่งทดลองแบบทดสอบก่อนหลังและมีกลุ่มเปรียบเทียบ ตัวอย่างการวิจัยได้จากการเลือกอย่างเจาะจง คือนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 3 วิทยาลัยพยาบาลกองทัพเรือ ภาคการศึกษาที่ 3 ปีการศึกษา 2557 ทำการจับคู่ตามระดับผลการเรียนและสุ่มอย่างง่ายเข้าสู่กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 28 คน กลุ่มทดลองเรียนโดยใช้รูปแบบการเรียนแบบผสมผสานร่วมกับบทเรียนมัลติมีเดียเชิงสถานการณ์และวิธีการฝึกหัดทางปัญญาจากต้นแบบ ระยะเวลา 58 ชั่วโมง โดยมีสัดส่วนของเวลาเรียนออนไลน์ 60% และการเรียนแบบเผชิญหน้า 40% ขณะที่กลุ่มควบคุมเรียนโดยใช้รูปแบบการเรียนแบบผสมผสานเป็นเวลา 58 ชั่วโมง มีสัดส่วนของเวลาเรียนออนไลน์ 40% และการเรียนแบบเผชิญหน้า 60% ประเมินคะแนนทักษะการให้เหตุผลทางคลินิกก่อนเรียนและหลังเรียนโดยใช้แบบทดสอบ Script Concordance Test และทำการเปรียบเทียบคะแนนด้วยสถิติ t-test ผลการศึกษา 1) รูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นมี 6 องค์ประกอบ ได้แก่ เนื้อหา นักศึกษาพยาบาล อาจารย์พยาบาลหรือผู้เชี่ยวชาญ วิธีการเรียนการสอน สื่อและเทคโนโลยีการเรียนการสอน และเครื่องมือประเมินการให้เหตุผลทางคลินิก ขั้นตอนการเรียนการสอน 6 ขั้น ได้แก่ ขั้นนำเข้า ขั้นสังเกตต้นแบบ ขั้นฝึกหัดและสะท้อนคิด ขั้นแสดงความรู้ ขั้นนำไปใช้ และขั้นสรุปและประเมินผล 2) กลุ่มทดลองมีคะแนนการให้เหตุผลทางคลินิกหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน (M=73.07±6.58 vs. M=56.12±9.97; p
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1137
title: การเปรียบเทียบคุณสมบัติทางจิตมิติของแบบสอบที่บูรณาการระหว่างตัวชี้วัดความสามารถในการอ่าน คิดวิเคราะห์ และเขียน กับตัวชี้วัดสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่มีวิธีการทบทวนข้อสอบที่แตกต่างกัน

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบคุณสมบัติทางจิตมิติของแบบสอบที่บูรณาการระหว่างตัวชี้วัดความสามารถในการอ่าน คิดวิเคราะห์ และเขียน กับตัวชี้วัดสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ชั้นมัธยมศึกษาปีที่3 ทีมีวิธีการทบทวนข้อสอบที่แตกต่างกัน ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 750 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบบูรณาการระหว่างตัวชี้วัดความสามารถในการอ่าน คิดวิเคราะห์ และเขียน กับตัวชี้วัดสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 แบ่งเป็นข้อสอบชุด A (ทบทวนข้อสอบด้วยตนเอง) และข้อสอบชุด B (ทบทวนข้อสอบร่วมกับกลุ่มคณะกรรมการ) เก็บข้อมูลโดยนำแบบสอบไปวัดกับนักเรียนในโรงเรียนขนาดเล็ก ขนาดกลาง และขนาดใหญ่ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการตรวจสอบคุณสมบัติทางจิตมิติของแบบสอบ คือ ความตรงเชิงเนื้อหา ความเที่ยง ฟังก์ชันสารสนเทศของข้อสอบ ฟังก์ชันสารสนเทศของแบบสอบ ความยาก และอำนาจจำแนก ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) ผลการวิเคราะห์ความตรงเชิงเนื้อหาของข้อคำถามที่สร้างและผ่านการทบทวนทั้งหมด โดยใช้เกณฑ์การตรวจสอบที่กำหนด พบว่า แบบสอบทั้งหมดมีความสอดคล้องกับเกณฑ์การประเมินในระดับมาก แสดงว่าข้อคำถามทั้งหมดมีความตรงเชิงเนื้อหา 2) ผลการวิเคราะห์ความเที่ยงโดยใช้วิธีสัมประสิทธิ์แอลฟ่าครอนบาค พบว่า โรงเรียนขนาดเล็ก มีค่าความเที่ยงของแบบสอบชุด A และแบบสอบชุด B อยู่ในระดับต่ำ ทั้ง 2 ชุด เมื่อทดสอบความแตกต่างของค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าเป็นรายคู่ พบว่า ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของแบบสอบทั้ง 2 ชุด ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โรงเรียนขนาดกลาง มีค่าความเที่ยงของแบบสอบชุด A และแบบสอบชุด B อยู่ในระดับสูง ทั้ง 2 ชุด เมื่อทดสอบความแตกต่างของค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าเป็นรายคู่ พบว่า ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของแบบสอบทั้ง 2 ชุด ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และโรงเรียนขนาดใหญ่ มีค่าความเที่ยงของแบบสอบชุด A และแบบสอบชุด B อยู่ในระดับต่ำ ทั้ง 2 ชุด เมื่อทดสอบความแตกต่างของค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าเป็นรายคู่ พบว่า ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของแบบสอบทั้ง 2 ชุด ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) ผลการวิเคราะห์ค่าฟังก์ชันสารสนเทศของข้อสอบโดยเฉลี่ย ของแบบสอบชุด A และแบบสอบชุด B พบว่า แบบสอบทั้ง 2 ชุด ในโรงเรียนขนาดเล็ก โรงเรียนขนาดกลาง และในโรงเรียนขนาดใหญ่ มีค่าฟังก์ชันสารสนเทศของข้อสอบโดยเฉลี่ยไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ทั้งหมด และการวิเคราะห์ค่าฟังก์ชันสารสนเทศของแบบสอบโดยเฉลี่ย ของแบบสอบชุด A และแบบสอบชุด B พบว่า ในโรงเรียนขนาดเล็ก ค่าฟังก์ชันสารสนเทศโดยเฉลี่ยของแบบสอบทั้ง 2 ชุด แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โรงเรียนขนาดกลาง ค่าฟังก์ชันสารสนเทศโดยเฉลี่ยของแบบสอบทั้ง 2 ชุด แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และในโรงเรียนขนาดใหญ่ ค่าฟังก์ชันสารสนเทศโดยเฉลี่ยของแบบสอบทั้ง 2 ชุด ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4) การวิเคราะห์ข้อสอบตามทฤษฏีการทดสอบแบบดั้งเดิม และทฤษฎีการทดสอบแนวใหม่ พบว่า คะแนนสอบของนักเรียนที่สอบแบบสอบชุด A และแบบสอบชุด B โดยแบ่งตามขนาดโรงเรียนเล็ก ขนาดกลาง และขนาดใหญ่ แบบสอบทั้ง 2 ชุด มีค่าความยากและค่าอำนาจจำแนก ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1138
title: การพัฒนาแบบวัดทักษะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อศึกษาองค์ประกอบของแบบวัดทักษะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 2. เพื่อพัฒนาแบบวัดทักษะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต 3. เพื่อศึกษาคุณสมบัติทางจิตมิติแบบวัดทักษะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต 4. เพื่อสร้างเกณฑ์ปกติของแบบวัดทักษะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตในเขตกรุงเทพและปริมณฑลจำนวน 725 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบวัดทักษะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรม SPSS for windows และโปรแกรม Lisrel ผลการวิจัยพบว่า 1. องค์ประกอบของแบบวัดทักษะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ คือ 1) การมีอิทธิพลอย่างมีอุดมการณ์ ได้แก่ ความรับผิดชอบ วิสัยทัศน์กว้างไกล ประพฤติตนน่าเคารพนับถือ มีจริยธรรม มีความรู้และแสวงหาความรู้เพิ่มเติม 2) การสร้างแรงบันดาลใจ ได้แก่ มุ่งมั่นในการบรรลุเป้าหมาย จงรักภักดีต่อองค์กรและร่วมรักษาวัฒนธรรมองค์กร 3) การกระตุ้นทางปัญญา ได้แก่ การใช้เทคโนโลยี/นวัตกรรม ความคิดสร้างสรรค์ในการทำงาน 4) การคำนึงถึงความเป็นปัจเจกบุคคล ได้แก่ แนะนำและนำทางผู้อื่น กระจายอำนาจให้ผู้อื่น คำนึงถึงความแตกต่างระหว่างบุคคล รับฟังและเห็นคุณค่าของผู้อื่น นิยามมีค่า IOC ระหว่าง 0.89-1.00 2. แบบวัดทักษะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 เป็นแบบวัดเชิงสถานการณ์หลายตัวเลือกที่มีการให้คะแนนแบบ 0-1 จำนวน 39 ข้อ ข้อคำถามมีค่า IOC ระหว่าง 0.33-1.00 3. คุณสมบัติทางจิตมิติ 1)ความตรงด้วยวิธีวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน พบว่า โมเดลการวัดทักษะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 สอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (Chi-square = 66.26, df=49, p=0.051, GFI=0.99, AGFI=0.974,RMSEA=0.022) และวิธีกลุ่มรู้ชัด พบว่า คะแนนเฉลี่ยนิสิตนักศึกษาที่มีภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงสูงและนิสิตที่มีภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงต่ำแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 (sig=.03) 2) ความเที่ยง อยู่ในระดับสูง (α=0.731) 3)อำนาจจำแนก พบว่า ข้อคำถามส่วนใหญ่สามารถจำแนกความสามารถนิสิตนักศึกษาได้ 4.คะแนนปกติวิสัยของทักษะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตในเขตกรุงเทพฯและปริมณฑลอยู่ในช่วงคะแนนที ตั้งแต่ 18.01 ถึง 81.99 (Pr0.07-Pr99.93)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1139
title: การนำเสนอแนวทางการพัฒนาความสามารถทางการสอนศิลปศึกษาสำหรับครูประจำการ

description: งานวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพและความต้องการในผลจากการพัฒนาความสามารถทางการสอนศิลปศึกษาทั้งที่จบและไม่จบศิลปศึกษา 2) นำเสนอแนวทางการพัฒนาความสามารถทางการสอนศิลปศึกษาสำหรับครูประจำการ เป็นงานวิจัยแบบผสมผสาน เก็บข้อมูลจากครูศิลปศึกษาสังกัด สพฐ 379 คน และผู้เชี่ยวชาญทางการพัฒนาครูศิลปะ จำนวน 34 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพและความต้องการในผลจากการพัฒนาความสามารถทางการสอนศิลปศึกษา ปัจจุบันครูที่จบและไม่จบศิลปศึกษายังคงต้องการได้รับการพัฒนาด้านทฤษฎีและทักษะปฏิบัติรวมถึงด้านการสอนศิลปศึกษาไปพร้อมๆกัน เพื่อสร้างและกำหนดวิธีการสอนศิลปะให้เหมาะสมกับเนื้อหา นำความรู้และเทคนิควิธีการทางศิลปะไปต่อยอดในชั้นเรียน สอดแทรกการพัฒนาการใช้สื่อ และการสร้างวิธีการประเมินผลทางศิลปะตามสภาพจริง ควบคู่กับการฝึกวิจารณ์ผลงานศิลปะ การจัดห้องปฏิบัติการทางศิลปะที่เหมาะสม 2) แนวทางการพัฒนาความสามารถทางการสอนศิลปศึกษา ประกอบด้วย 1) ด้านการเตรียมการ ควรเปิดโอกาสให้ครูร่วมกันประเมินความต้องการที่แท้จริง โดยแบ่งครูออกเป็นครูที่จบและไม่จบศิลปศึกษา กำหนดกิจกรรมและวิธีถ่ายทอดทั้งทฤษฎีและทักษะศิลปะไปพร้อมกัน 2) ด้านการดำเนินการ ประเมินพื้นฐานความรู้ พร้อมกับบรรยายและสาธิต เปิดโอกาสให้ครูลงมือปฏิบัติทุกขั้นตอนพร้อมกับการชี้แนะและการเป็นพี่เลี้ยง ภายใต้การฝึกปฏิบัติจริงในโรงเรียน สถานที่ที่ใช้จึงเป็นทั้งห้องอบรม หอศิลป์ พิพิธภัณฑ์และโรงเรียน สอดแทรกการประเมินคุณค่าความงามในผลงาน และกระตุ้นความสนใจของครูด้วยเทคนิคความชำนาญทางศิลปะจากวิทยากร เช่น ศิลปิน นักออกแบบ และอาจารย์มหาวิทยาลัย 3) ด้านระยะเวลาและการติดตามผล ระยะเวลาที่ใช้ในการพัฒนา คือ 1 สัปดาห์ขึ้นไปในช่วงเปิดและปิดภาคเรียน เพื่อให้ครูได้ฝึกฝนทักษะศิลปะอย่างเต็มที่ หลังจากเข้ารับการพัฒนา เพื่อนร่วมงานและวิทยากรร่วมติดตามผลเป็นระยะ ในรูปของการสะท้อนความเห็นและวัดจากผลสัมฤทธิ์ในชั้นเรียน ข้อเสนอแนะในการทำวิจัย 1) ควรพัฒนาต่อยอดเป็นคู่มือสำหรับการพัฒนาฯให้ครอบคลุมครูที่จบและไม่จบศิลปศึกษาได้ใช้ร่วมกัน 2) การนำเสนอแนวทางการพัฒนาความสามารถทางการสอนศิลปศึกษาสำหรับครูประจำการ อาจมีการทดสอบประสิทธิภาพของแนวทาง อาจอยู่ในรูปแบบการจัดอบรมจริงหรือการทำบทเรียนสำเร็จรูปสำหรับประกอบการพัฒนาในสาระต่างๆของศิลปศึกษา
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1140
title: การพัฒนาหลักสูตรสุขศึกษาและพลศึกษาสำหรับสามเณรระดับมัธยมศึกษาตอนต้นในโรงเรียนพระปริยัติธรรม

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1.พัฒนาหลักสูตรสถานศึกษาพิเศษกลุ่มสาระสุขศึกษาและพลศึกษาสำหรับสามเณรระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในโรงเรียน พระปริยัติธรรมพระราหุล แผนกสามัญศึกษา วัดปัญญานันทาราม 2.ศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้ เจตคติ และการปฏิบัติของสามเณรระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในโรงเรียนพระปริยัติธรรมพระราหุล แผนกสามัญศึกษา วัดปัญญานันทาราม 3.ศึกษาประสิทธิภาพของหลักสูตรสถานศึกษาพิเศษกลุ่มสาระสุขศึกษาและพลศึกษาสำหรับสามเณรระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในโรงเรียนพระปริยัติธรรมพระราหุล แผนกสามัญศึกษา วัดปัญญานันทาราม และ 4.ศึกษาความพึงพอใจของสามเณรต่อการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรสถานศึกษาพิเศษกลุ่มสาระสุขศึกษาและพลศึกษาสำหรับสามเณรระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในโรงเรียนพระปริยัติธรรมพระราหุล แผนกสามัญศึกษา วัดปัญญานันทาราม การวิจัยครั้งนี้มีรูปแบบเป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-Experimental Research) โดยนำหลักสูตรที่พัฒนาขึ้นไปทดลองใช้กับสามเณรที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2558 โรงเรียนพระปริยัติธรรมพระราหุล แผนกสามัญศึกษา วัดปัญญานันทาราม โดยใช้วิธีการคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive Selection) การดำเนินการวิจัยประกอบด้วย 5 ขั้นตอน ได้แก่ 1. การศึกษาข้อมูลพื้นฐานเพื่อใช้ในการพัฒนาหลักสูตร 2.การพัฒนาหลักสูตร 3.การหาคุณภาพของหลักสูตร 4.การทดลองใช้หลักสูตร และ5.การประเมินผลการทดลองใช้หลักสูตร ผู้วิจัยได้ดำเนินการทดลองใช้หลักสูตร โดยการนำแผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 21 แผน ไปใช้สอนกับกลุ่มตัวอย่างแผนการจัดการเรียนรู้ละ 1 ชั่วโมง มีการประเมินผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้ เจตคติ และการปฏิบัติ ของกลุ่มตัวอย่างก่อนและหลังการทดลอง จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและทดสอบความแตกต่างด้วยการทดสอบ Wilcoxon Singed Ranks Test ผลการวิจัย 1.ผลการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษาพิเศษกลุ่มสาระสุขศึกษาและพลศึกษาสำหรับสามเณรระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในโรงเรียนพระปริยัติธรรมพระราหุล แผนกสามัญศึกษา วัดปัญญานันทาราม พบว่าหลักสูตรที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมและสอดคล้องกับวิถีชีวิตและข้อบัญญัติของสามเณรระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนพระปริยัติธรรมพระราหุล แผนกสามัญศึกษา วัดปัญญานันทาราม ซึ่งพบว่ามีองค์ประกอบของหลักสูตรจำนวน 13 องค์ประกอบ ดังนี้ 1.วิสัยทัศน์ 2.หลักการ 3.เป้าหมาย 4.คุณลักษณะอันพึงประสงค์ 5.สาระของหลักสูตร 6.คำอธิบายหลักสูตร 7.มาตรฐานการเรียนรู้ 8.ตัวชี้วัด 9.สาระการเรียนรู้เรื่องวิถีชีวิตของสามเณร 10.โครงสร้างเวลาเรียน 11.แนวทางการจัดการเรียนรู้ 12. แนวทางการวัดและประเมินผล และ13.สื่อและแหล่งการเรียนรู้ 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้ เจตคติ และด้านการปฏิบัติ ของกลุ่มตัวอย่างหลังการทดลองมีคะแนนเฉลี่ยสูงกว่าก่อนการทดลอง และเมื่อนำมาเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังการทดลอง ก็พบว่า คะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้ เจตคติ และด้านการปฏิบัติหลังการทดลอง สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3.ประสิทธิภาพของหลักสูตร มีค่าเท่ากับ 78.50/74.73 ซึ่งมีค่าสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ คือ 70/70 4. กลุ่มตัวอย่างมีระดับความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรสถานศึกษาพิเศษกลุ่มสาระสุขศึกษาและพลศึกษาสำหรับสามเณรระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในโรงเรียนพระปริยัติธรรมพระราหุล แผนกสามัญศึกษา วัดปัญญานันทาราม โดยรวมอยู่ในระดับพึงพอใจมากที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1143
title: การพัฒนารูปแบบการประเมินโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่องสำหรับพยาบาลวิชาชีพ:การประยุกต์ใช้แนวคิดความเชื่อมโยงสอดคล้อง

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและตรวจสอบคุณภาพรูปแบบการประเมินโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่องสำหรับพยาบาลวิชาชีพ มาตรฐาน ตัวชี้วัด เกณฑ์การประเมิน และดัชนีความเชื่อมโยงสอดคล้อง โดยประยุกต์ใช้แนวคิดความเชื่อมโยงสอดคล้อง ซึ่งมีขั้นตอนการดำเนินการวิจัย 3 ขั้นตอน ประกอบด้วย ขั้นตอนที่ 1 พัฒนารูปแบบการประเมิน มาตรฐาน ตัวชี้วัด เกณฑ์การประเมินและดัชนีความเชื่อมโยงสอดคล้อง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้ 1) แบบวิเคราะห์โครงการศึกษาอบรมต่อเนื่อง 2) แบบวิเคราะห์รายงานการประเมินโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่อง และ 3) แบบรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสภาพการดำเนินการประเมินโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่อง 4) สัมภาษณ์ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการศึกษาอบรม 5) พัฒนารูปแบบการประเมินโครงการ มาตรฐาน ตัวชี้วัด เกณฑ์การประเมิน และดัชนีความเชื่อมโยงสอดคล้อง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาความถี่ ร้อยละ และการวิเคราะห์เนื้อหา ขั้นตอนที่ 2 ตรวจสอบคุณภาพรูปแบบการประเมิน และดัชนีความเชื่อมโยงสอดคล้อง โดยผู้ทรงคุณวุฒิทางด้านการประเมินและการศึกษาอบรมทางการพยาบาล โดยใช้แบบตรวจสอบความเหมาะสมของรูปแบบการประเมินโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่องสำหรับพยาบาลวิชาชีพ: การประยุกต์ใช้แนวคิดความเชื่อมโยงสอดคล้อง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าความถี่ ร้อยละ และค่าสัมประสิทธิ์การกระจาย และขั้นตอนที่ 3 การทดลองใช้รูปแบบการประเมินโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่องสำหรับพยาบาลวิชาชีพและค่าดัชนีความเชื่อมโยงสอดคล้องที่พัฒนาขึ้นในองค์การที่คัดสรร และองค์การที่มีคุณสมบัติใกล้เคียง ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ร้อยละ ค่าดัชนีความเชื่อมโยงสอดคล้อง และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1. รูปแบบการประเมินโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่องสำหรับพยาบาลวิชาชีพ ที่ประยุกต์ใช้แนวคิดความเชื่อมโยงสอดคล้องเป็นแนวคิดหลัก ร่วมกับรูปแบบการประเมินอื่นๆ และข้อมูลที่ได้จากการวิเคราะห์บริบท สภาพการดำเนินการ และความต้องการสารสนเทศจากองค์การที่ศึกษาหลัก ได้เป็นรูปแบบการประเมินที่ประกอบด้วย 6 มาตรฐาน (ความเชื่อมโยงสอดคล้องของการบริหารจัดการโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่อง ความเชื่อมโยงสอดคล้องของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ ความเชื่อมโยงสอดคล้องของเนื้อหาสาระในการอบรม ความเชื่อมโยงสอดคล้องของผลที่ได้รับตามวัตถุประสงค์ ความเชื่อมโยงสอดคล้องของคุณภาพของผู้เข้าร่วมอบรมภายหลังการอบรม และความเชื่อมโยงสอดคล้องของความคุ้มค่าต่อการลงทุนในโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่อง) 34 ตัวชี้วัด และค่าดัชนีความเชื่อมโยงสอดคล้อง 2. รูปแบบการประเมินโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่องสำหรับพยาบาลวิชาชีพ: การประยุกต์ใช้แนวคิดความเชื่อมโยงสอดคล้องมีความเหมาะสมและความเป็นไปได้ในระดับมากถึงมากที่สุด และอยู่เกณฑ์ที่ยอมรับได้ (Mean &gt; 3.5, C.V. &lt; 20%) ทุกด้าน 3. การทดลองใช้คู่มือการประเมินโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่องสำหรับพยาบาลวิชาชีพ: การประยุกต์ใช้แนวคิดความเชื่อมโยงสอดคล้อง โครงการศึกษาอบรมขององค์การหลักที่ทำการศึกษามีค่าดัชนีความเชื่อมโยงสอดคล้องอยู่ในช่วงระหว่าง 0.48 ถึง 0.94 ส่วนโครงการศึกษาอบรมต่อเนื่องขององค์การทางการพยาบาลที่มีคุณลักษณะใกล้เคียงกับองค์การหลักที่คัดสรร มีค่าดัชนีความเชื่อมโยงสอดคล้องอยู่ในช่วงระหว่าง 0.48 ถึง 0.69 ทั้งนี้ตัวชี้วัดที่โครงการศึกษาอบรมต่อเนื่องทุกโครงการผ่านเกณฑ์การประเมินได้แก่ ตัวชี้วัดที่ 1 ถึง 7, 9 ถึง 18 และ 21 รวม 18 ตัวชี้วัด
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1144
title: รูปแบบห้องเรียนเสมือนที่ใช้ภารกิจปฏิบัติการอ้างเหตุผลเพื่อส่งเสริมความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิเคราะห์สำหรับผู้เรียนระดับบัณฑิตศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบห้องเรียนเสมือนที่ใช้ภารกิจปฏิบัติการอ้างเหตุผลเพื่อส่งเสริมความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิเคราะห์ สำหรับผู้เรียนระดับบัณฑิตศึกษา และเพื่อศึกษาผลการใช้ห้องเรียนเสมือนที่ใช้ภารกิจปฏิบัติการอ้างเหตุผลเพื่อส่งเสริมความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิเคราะห์ สำหรับผู้เรียนระดับบัณฑิตศึกษา โดยมีขั้นตอนการวิจัยเป็น 4 ขั้นตอน คือ ขั้นตอนที่ 1 ศึกษาและสังเคราะห์เอกสาร งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และสำรวจเทคนิคและลักษณะของการอ่านเอกสารของนักศึกษา ขั้นตอนที่ 2 สัมภาษณ์ความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับองค์ประกอบและขั้นตอนของรูปแบบ และสร้างรูปแบบห้องเรียนเสมือนที่ใช้ภารกิจปฎิบัติการอ้างเหตุผลเพื่อส่งเสริมความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิเคราะห์ สำหรับผู้เรียนระดับบัณฑิตศึกษา ขั้นตอนที่ 3 ศึกษาผลการใช้รูปแบบห้องเรียนเสมือนที่ใช้ภารกิจปฎิบัติการอ้างเหตุผลเพื่อส่งเสริมความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิเคราะห์ สำหรับผู้เรียนระดับบัณฑิตศึกษา ใช้เวลาดำเนินกิจกรรม 10 สัปดาห์ โดยสัปดาห์ที่ 1 เป็นการปฐมนิเทศ และเตรียมความพร้อมของผู้เรียน สัปดาห์ที่ 2-10 เป็นกิจกรรมภารกิจปฏิบัติการอ้างเหตุผล และขั้นตอนที่ 4 การนำเสนอและรับรองรูปแบบห้องเรียนเสมือนที่ใช้ภารกิจปฎิบัติการอ้างเหตุผลเพื่อส่งเสริมความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิเคราะห์ สำหรับผู้เรียนระดับบัณฑิตศึกษา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการทดลองเป็นนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา สาขาวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 23 คน สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบทีแบบไม่เป็นอิสระต่อกัน (t-test Dependent) ผลการวิจัย พบว่า 1. รูปแบบห้องเรียนเสมือนที่ใช้ภารกิจปฏิบัติการอ้างเหตุผลเพื่อส่งเสริมความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิเคราะห์ สำหรับผู้เรียนระดับบัณฑิตศึกษา ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ คือ 1) กิจกรรมการเรียนการสอนแบบภารกิจปฏิบัติการอ้างเหตุผล 2) เอกสารหลักฐาน 3) ระบบจัดการเรียนรู้ห้องเรียนเสมือน 4) บทบาทผู้สอนและผู้เรียน และ 5) การวัดและประเมินผล และรูปแบบแบ่งออกเป็น 4 ระยะ คือ ระยะที่ 1 การเตรียมห้องเรียน ระยะที่ 2 การนำเข้าสู่ห้องเรียน ระยะที่ 3 การจัดการเรียนการสอนในห้องเรียนเสมือน ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน คือ บ่งชี้ประเด็น สนันสนุนการให้เหตุผล ค้นหาหลักฐาน และสร้างเหตุผล ระยะที่ 4 การวัดและประเมินผล 2. นิสิตที่เรียนตามรูปแบบการเรียนที่พัฒนาขึ้นมีคะแนนความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิเคราะห์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1145
title: การพัฒนากระบวนการแก้ปัญหาตามแนวคิดการเรียนรู้โดยใช้ความท้าทายเป็นฐานผสมผสานแนวคิดกระบวนการวางแผนกลยุทธ์ เพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนระดับประถมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากระบวนการแก้ปัญหาตามแนวคิดการเรียนรู้โดยใช้ความท้าทายเป็นฐานผสมผสานแนวคิดกระบวนการวางแผนกลยุทธ์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษา และเพื่อศึกษาประสิทธิผลของกระบวนการแก้ปัญหาที่พัฒนาขึ้น กลุ่มตัวอย่างในงานวิจัย ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ภาคการศึกษาต้น ปีการศึกษา 2558 ของโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ในจังหวัดนครราชสีมา จำนวน 35 คน โดยใช้วิธีการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลในการวิจัยเป็นแบบรูบริควัดความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ สถิติในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า 1) กระบวนการแก้ปัญหาตามแนวคิดการเรียนรู้โดยใช้ความท้าทายผสมผสานแนวคิดกระบวนการวางแผนกลยุทธ์ เป็นกระบวนการแก้ปัญหาที่เน้นการลงมือปฏิบัติจริงเพื่อแก้ปัญหาในบริบทที่ผู้เรียนอาศัยอยู่บนประเด็นปัญหาที่เกิดขึ้นจริงบนโลกและมีความเกี่ยวข้องกับผู้เรียน ภายใต้การทำงานเป็นทีมร่วมกับเพื่อน ครู และผู้เชี่ยวชาญต่างๆ และการใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีทุกๆ ขั้นตอน ผู้เรียนจะต้องใช้ทั้งความคิดสร้างสรรค์ร่วมไปกับกับการคิดอย่างเป็นระบบ มีการวาดภาพอนาคตในสิ่งที่ต้องการให้เกิดและตั้งเป้าหมายที่ชัดเจน รวมถึงต้องมีการประเมินข้อมูลอย่างรอบด้านเพื่อใช้ในการตัดสินใจต่างๆ จนนำไปสู่การแก้ปัญหาได้อย่างสร้างสรรค์ กระบวนการแก้ปัญหานี้ประกอบไปด้วย 6 ขั้นตอน คือ กำหนดประเด็นปัญหาสำคัญที่เกี่ยวข้องกับผู้เรียน กำหนดภาพในอนาคตที่ต้องการให้เกิดขึ้น สร้างภารกิจที่เป็นสิ่งท้าทายที่ต้องการทำ พัฒนากลยุทธ์การแก้ปัญหา วางแผนงานและลงมือปฏิบัติเพื่อแก้ปัญหา และเผยแพร่ผลิตผลทางความคิดและประเมินงาน 2) ประสิทธิผลของกระบวนการ พบว่า คะแนนเฉลี่ยความสามารถการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของผู้เรียนระหว่างการทดลองสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องทุกระยะ โดยคะแนนเฉลี่ยหลังการทดลองในระยะที่ 3 (ระยะสุดท้าย) สูงกว่า ร้อยละ 80 ตามเกณฑ์ที่กำหนด
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1146
title: การพัฒนาหลักสูตรครูผู้ฝึกสอนกีฬาเทควันโด ระดับมัธยมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนาหลักสูตรครูผู้ฝึกสอนกีฬาเทควันโด ระดับมัธยมศึกษา โดยผู้วิจัยได้ศึกษาเอกสาร งานวิจัย และทำการสัมภาษณ์เชิงลึก (In – Depth Interview) ผู้ทรงวุฒิ จำนวน 5 ท่าน เพื่อนำมาสรุปเป็นร่างหลักสูตรครูผู้ฝึกสอนกีฬาเทควันโด ระดับมัธยมศึกษา จากนั้นผู้วิจัย ใช้วิธีการวิจัยแบบเทคนิคเดลฟาย (Delphi Technique) ศึกษาความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญที่มีความรู้ ความสามารถ และมีประสบการณ์ในการสอนกีฬาเทควันโดและการสอนพลศึกษาในประเทศไทย จำนวน 18 ท่าน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกและแบบสอบถาม โดยมีความตรงเชิงเนื้อหา (IOC) = 1.00 และค่าความเที่ยง (r) = 0.82 วิเคราะห์หาค่ามัธยฐาน (Md) ค่าฐานนิยม (Mo) ค่าสัมบูรณ์ของผลต่างระหว่างค่ามัธยฐานกับค่าฐานนิยม (|Md- Mo|) และค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ (IR) และนำร่างหลักสูตรที่ได้จากการวิเคราะห์มาทำการสนทนากลุ่ม (Focus Group) และวิเคราะห์ค่าความสอดคล้องของความคิดเห็นผู้ทรงคุณวุฒิ โดยหาค่า IOC เพื่อพิจารณาความถูกต้อง เหมาะสม และความเป็นไปได้ของการนำหลักสูตร ครูผู้ฝึกสอนกีฬาเทควันโด ระดับมัธยมศึกษาไปใช้ ผลการวิจัยพบว่า หลักสูตรครูผู้ฝึกสอนกีฬาเทควันโด ระดับมัธยมศึกษา ประกอบด้วย (1) หลักการของหลักสูตร (2) วัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาให้ผู้เข้ารับการฝึกอบรมมีความรู้และทักษะกีฬาเทควันโด สามารถนำไปใช้ในการเรียนการสอนได้อย่างมีประสิทธิภาพ (3) คุณสมบัติของผู้เข้ารับการฝึกอบรม คือ ครูพลศึกษา หรือนิสิตนักศึกษาสาขาวิชาพลศึกษาหรือสาขาวิชาที่เกี่ยวข้อง มีอายุ 20 ปีขึ้นไป และมีคุณวุฒิ เทควันโดสายดำดั้ง 3 หรือสูงกว่า (4) ระยะเวลาในการฝึกอบรม 5 วัน (5) จำนวนผู้เข้ารับการฝึกอบรม 30 คน (6) การวัดและการประเมินผล ผู้ผ่านการฝึกอบรมต้องได้คะแนนร้อยละ 70 ขึ้นไป ทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ และ มีเวลาเรียนไม่น้อยกว่าร้อยละ 80 (7) โครงสร้างของหลักสูตร ภาคทฤษฎี ประกอบด้วย 7.1 ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับกีฬาเทควันโด 7.2 กฎ กติกา มารยาทของกีฬาเทควันโด 7.3 หลักวิทยาศาสตร์การฝึกกีฬาเทควันโด 7.4 หลักการเคลื่อนไหวของมนุษย์ที่ใช้ในกีฬาเทควันโด 7.5 สมรรถภาพทางกายที่จำเป็นสำหรับกีฬาเทควันโด 7.6 การป้องกันการบาดเจ็บและการปฐมพยาบาลเบื้องต้น (8) โครงสร้างของหลักสูตร ภาคปฏิบัติ ประกอบด้วย 8.1 ระเบียบแถวและการเคลื่อนไหวของกีฬาเทควันโด 8.2 ทักษะการเตะท่าพื้นฐานของกีฬาเทควันโด 8.3 ทักษะการใช้มือในการปัดป้องและโจมตี 8.4 ทักษะการต่อสู้ของกีฬาเทควันโด 8.5 เทคนิคการสอนกีฬาเทควันโด
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1147
title: การพัฒนากระบวนการประเมินทักษะปฏิบัติทางวิทยาศาสตร์โดยใช้แนวคิดการสืบสอบแบบแนะแนวทาง

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนากระบวนการประเมินทักษะปฏิบัติทางวิทยาศาสตร์ โดยใช้แนวคิดการสืบสอบแบบแนะแนวทาง 2) เพื่อพัฒนาเครื่องมือในการประเมินทักษะปฏิบัติทางวิทยาศาสตร์ โดยใช้แนวคิดการสืบสอบแบบแนะแนวทาง และ 3) เพื่อตรวจสอบคุณภาพของเครื่องมือในการประเมินทักษะปฏิบัติทางวิทยาศาสตร์ โดยใช้แนวคิดการสืบสอบแบบแนะแนวทาง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในห้องเรียนที่จัดการเรียนการสอนรายวิชาวิทยาศาสตร์ ด้วยวิธีการสืบสอบแบบแนะแนวทางภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2556 โรงเรียนที่อยู่ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 132 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) กระบวนการประเมินทักษะปฏิบัติทางวิทยาศาสตร์ โดยใช้แนวคิดการสืบสอบแบบแนะแนวทาง ประกอบไปด้วย 7 ขั้นตอน ได้แก่ 1. การตั้งสมมติฐานหรือปัญหาในการทดลอง 2. การวางแผนการทดลอง 3. การสำรวจและเก็บข้อมูล 4. การวิเคราะห์ข้อมูล 5. การสร้างข้อสรุป 6. การประเมิน และ 7. การขยายความรู้ 2) เครื่องมือในการประเมินมีความเที่ยงแบบความสอดคล้องภายใน มีค่าความเที่ยงอยู่ระหว่าง 0.787 – 0.910 3) เครื่องมือในการประเมินมีค่าความเที่ยงระหว่างผู้ประเมิน (inter-rater reliability) มีความสัมพันธ์กันสูงที่ระดับนัยสำคัญที่ .01 4) ขั้นตอนที่นักเรียนมีคะแนนค่าเฉลี่ยในของการประเมินสูงสุด ได้แก่ การตั้งสมมติฐาน การวางแผนการทดลองและการสำรวจและเก็บข้อมูล และขั้นตอนที่นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยในการประเมินต่ำสุด ได้แก่ การสรุปผล การประเมินและการสะท้อนข้อมูล และการขยายความรู้