cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.722
title: มาตรการป้องกันการหนีภาษีในต่างประเทศตาม Foreign Account Tax Compliance Act ของประเทศสหรัฐอเมริกา

description: มาตรการป้องกันการหนีภาษีในต่างประเทศตาม Foreign Account Tax Compliance Act ของประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นมาตรการป้องกันการหนีภาษีในต่างประเทศ โดยการใช้บัญชีทางการเงินที่เปิดไว้ในต่างประเทศสำหรับถือครองสินทรัพย์ทางการเงินไว้ เพื่อที่จะไม่ต้องนำมาเสียภาษีเงินได้ในประเทศสหรัฐอเมริกาจากการศึกษาพบว่า มาตรการตาม Foreign Account Tax Compliance Act ของประเทศสหรัฐอเมริกาจะนำมาใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพต่อเมื่อมีการใช้เป็นมาตรการเสริมประกอบกับมาตรการอื่น ๆ ที่ใช้ในการป้องกันการหนีหรือหลีกเลียงภาษีในต่างประเทศ อีกทั้งยังต้องอาศัยความร่วมมือทางภาษีระหว่างประเทศในการดำเนินการระหว่างรัฐบาลเพื่อให้มาตรการตาม Foreign Account Tax Compliance Act ของประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นไปด้วยความเรียบร้อย ทั้งนี้ เพื่อให้หน่วยงานที่ทำหน้าที่จัดเก็บภาษีได้มาซึ่งข้อมูลที่มีความครบถ้วนสมบูรณ์ยิ่งขึ้นในการประเมินภาษีจากส่วนเงินได้ที่เกิดขึ้นในต่างประเทศสำหรับประเทศไทย ณ ปัจจุบัน อาจยังไม่มีความพร้อมที่จะนำมาตรการป้องกันการหนีภาษีในต่างประเทศในลักษณะอย่าง Foreign Account Tax Compliance Act มาบัญญัติเป็นกฎหมายขึ้นใช้บังคับ เนื่องจากยังไม่มีความพร้อมทั้งในแง่ที่ประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายต่อต้านการหลีกเลี่ยงภาษีอากรบัญญัติไว้เป็นการเฉพาะ และยังมีมาตรการป้องกันการหลีกเลี่ยงภาษีในต่างประเทศอยู่น้อย ประกอบกับปัญหาการจัดเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาในส่วนเงินได้ที่เกิดขึ้นในต่างประเทศ ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 41 วรรคสอง และการยกเว้นภาษีเงินได้ให้แก่บริษัทจำกัดหรือบริษัทมหาชนจำกัดที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายไทย ในส่วนเงินปันผลซึ่งได้รับจากบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ ตามพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร (ฉบับที่ 10) พ.ศ. 2500 มาตรา 5 วีสติ ทั้งนี้ มาตรการดังกล่าวอาจเป็นการลดแรงจูงใจต่อการลงทุนจากต่างประเทศที่จะนำมาลงทุนในประเทศไทยด้วยอย่างไรก็ตาม เมื่อใดที่ประเทศไทยมีความพร้อมในด้านต่าง ๆ ดังที่กล่าวข้างต้นแล้ว ประเทศไทยควรพิจารณานำมาตรการตาม Foreign Account Tax Compliance Act มาบัญญัติเป็นกฎหมาย และควรดำเนินการเจรจากับนานาประเทศที่มีการลงทุนในต่างประเทศของนักลงทุนไทยในการร่วมมือกันด้านภาษีระหว่างประเทศ เพื่อสร้างเสริมให้การใช้อำนาจจัดเก็บภาษีจากผู้เสียภาษีไทยในส่วนเงินได้ที่เกิดขึ้นในต่างประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.723
title: ปัญหาผลทางกฎหมายของการวางทรัพย์

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายในการศึกษาวิเคราะห์ผลทางกฎหมายของการวางทรัพย์ที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ลักษณะหนี้ ของประเทศไทย เปรียบเทียบกับผลทางกฎหมายของการวางทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งประเทศเยอรมัน และประมวลกฎหมายแพ่งประเทศญี่ปุ่น เพื่อให้ทราบถึงผลทางกฎหมายของการวางทรัพย์ที่ควรจะเป็นในระบบกฎหมายไทย และเสนอแก้ไขปรับปรุงกฎหมายเกี่ยวกับการวางทรัพย์จากการศึกษาพบว่า ประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมัน ประมวลกฎหมายแพ่งญี่ปุ่น และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ลักษณะหนี้ ของไทยบัญญัติเรื่องการวางทรัพย์ไว้รวมกับการชำระหนี้และความระงับแห่งหนี้ แต่มิได้บัญญัติให้ชัดแจ้งว่าผลทางกฎหมายของการวางทรัพย์เป็นเช่นไร ซึ่งหากพิจารณาจากโครงสร้างของบทบัญญัติแห่งกฎหมายแล้วอาจทำให้เข้าใจได้ว่าการวางทรัพย์เป็นการชำระหนี้อย่างหนึ่ง และมีผลทางกฎหมายทำให้หนี้ระงับสิ้นไป แต่จากการวิเคราะห์และเปรียบเทียบแล้วกลับพบว่า การวางทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมัน และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ลักษณะหนี้ มีลักษณะและผลทางกฎหมายเหมือนกัน คือ ถือว่าเป็นการขอปฏิบัติการชำระหนี้ และทำให้ลูกหนี้หลุดพ้นจากหนี้ แต่มิใช่เป็นการชำระหนี้ จึงไม่ทำให้หนี้ระงับสิ้นไปแต่อย่างใด ในขณะที่ตามประมวลกฎหมายแพ่งญี่ปุ่นนั้น ตัวบทบัญญัติไว้ชัดแจ้งเช่นเดียวกับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ลักษณะหนี้ ของไทยว่า การวางทรัพย์ทำให้ลูกหนี้หลุดพ้นจากหนี้ โดยมิได้บัญญัติว่าเป็นการชำระหนี้และทำให้หนี้ระงับ แต่นักกฎหมายและแนวคำพิพากษาของศาลญี่ปุ่นก็เห็นตรงกันว่า การวางทรัพย์เป็นการชำระหนี้อย่างหนึ่ง และมีผลทำให้หนี้เป็นอันระงับสิ้นไป ซึ่งแตกต่างไปจากความเห็นของนักกฎหมายไทยและแนวคำพิพากษาศาลฎีกาของไทยผู้เขียนเสนอแนะให้ตีความข้อกฎหมายเกี่ยวกับการวางทรัพย์ว่า การวางทรัพย์มีลักษณะทางกฎหมายเป็นการขอปฏิบัติการชำระหนี้ และมีผลทางกฎหมายทำให้ลูกหนี้หลุดพ้นจากหนี้ แต่มิใช่การชำระหนี้และมิได้ทำให้หนี้ระงับสิ้นไป นอกจากนี้ ยังเสนอแนะให้แก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติเกี่ยวกับการวางทรัพย์ ดังนี้ 1. กรณีวางทรัพย์เพราะไม่ทราบสิทธิหรือไม่รู้ตัวเจ้าหนี้ ผู้วางทรัพย์ต้องบอกกล่าวให้เจ้าหนี้ทราบการที่ได้วางทรัพย์นั้นด้วยวิธีประกาศหนังสือพิมพ์ 2. ทรัพย์ที่เป็นของสดอาจเน่าเสียได้ง่าย ให้บุคคลผู้ชำระหนี้ขายทอดตลาดได้เองโดยไม่จำต้องขออนุญาตศาลก่อนแล้วนำเงินที่ได้มาวางแทน 3. ผู้มีสิทธิถอนทรัพย์ที่วางคือผู้วางทรัพย์เท่านั้น 4. สำนักงานวางทรัพย์ต้องจ่ายดอกเบี้ยแก่บุคคลผู้มีสิทธิได้รับเงินที่วางไว้ 5. เจ้าหนี้จะต้องแสดงเจตนาขอรับเอาทรัพย์ที่วางต่อสำนักงานวางทรัพย์และมารับเอาทรัพย์ที่วางภายในกำหนดเวลา 10 ปี นับแต่ได้รับการบอกกล่าวการวางทรัพย์ด้วย มิฉะนั้นถือว่าสิทธิของเจ้าหนี้เหนือทรัพย์ที่วางระงับสิ้นไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.724
title: การห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ของรัฐรับทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นใดตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2542

description: แนวคิดเกี่ยวกับการห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ของรัฐรับทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นใดนั้นได้ถูกนำมาบัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2542 มาตรา 103 โดยมีเจตนารมณ์เพื่อป้องกันมิให้เจ้าหน้าที่ของรัฐตกอยู่ในสถานการณ์ที่เรียกว่าการขัดกันของผลประโยชน์ส่วนตนและประโยชน์ส่วนรวมซึ่งจะนำไปสู่ปัญหาการคอร์รัปชันในบั้นปลาย แต่อย่างไรก็ดีแนวความคิดดังกล่าวกลับแทบไม่มีสภาพบังคับในสังคมไทย ดังนั้นวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงได้ทำการศึกษาถึงที่มาของแนวความคิดดังกล่าว แล้วทำการพิจารณาเปรียบเทียบกับสภาพของสังคมไทยว่ามีการขัดหรือแย้งกับแนวความคิดนี้หรือไม่ และท้ายที่สุดก็ทำการเปรียบเทียบกฎหมายที่เกี่ยวกับการห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ของรัฐรับทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นใดของประเทศไทยกับประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศจีน(ฮ่องกง) และประเทศสิงคโปร์ซึ่งเป็นประเทศที่ประสบความสำเร็จในการบังคับใช้กฎหมายในเรื่องนี้ จากการศึกษาพบว่า แนวความคิดเกี่ยวกับการห้ามมิให้เจ้าหน้าที่ของรัฐรับทรัพย์สินหรือประโยชน์อื่นใดนั้นมิได้ขัดหรือแย้งกับสภาพของสังคมไทยในปัจจุบัน แต่เหตุที่ไม่สามารถบังคับใช้กฎหมายในเรื่องนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพนั้น เนื่องมาจากการบัญญัติกฎหมายของไทยยังไม่ตรงกับแนวความคิดในเรื่องนี้ อีกทั้งยังขาดความชัดเจนและยังไม่สอดคล้องกันในหลายกรณี ดังนั้น วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงได้เสนอแนวทางในการแก้ไขปัญหาดังกล่าว โดยการบัญญัติกฎหมายใหม่เพื่อให้ตรงกับแนวความคิดในเรื่องนี้ อีกทั้งแก้กฎหมายในบางมาตราเพื่อให้เกิดความสอดคล้องต้องกัน และสามารถบังคับใช้ได้จริงในสังคมไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.725
title: อำนาจในการฟ้องคดีของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ตามมาตรา 272 แห่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษา วิเคราะห์ และเปรียบเทียบเกี่ยวกับการให้อำนาจในการฟ้องคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองแก่คณะกรรมการ ป.ป.ช. และอัยการสูงสุด ตามที่รัฐธรรมนูญกำหนดให้องค์กรทั้งสองแห่งสามารถดำเนินคดีดังกล่าวได้ตามหลักการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐและเพื่อประโยชน์สูงสุดในการคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของประชาชน อย่างไรก็ตามยังมีปัญหาว่าการที่บทบัญญัติดังกล่าวให้อำนาจ คณะกรรมการ ป.ป.ช. สามารถฟ้องคดีได้เองนั้นมีความเหมาะสมหรือไม่ จึงควรที่จะศึกษาบทบัญญัติดังกล่าวเป็นอย่างไร เพื่อความเข้าใจที่ถูกต้องและเสนอแนวทางที่เหมาะสมเกี่ยวกับการมีอยู่ของบทบัญญัติ โดยศึกษาและเปรียบเทียบตัวอย่างต่างประเทศที่มีการพัฒนาการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐแล้วผลการวิจัยพบว่า การกระทำของรัฐต้องกระทำการผ่านบุคคลธรรมดาซึ่งเป็นตัวแทนของรัฐ ซึ่งอาจจะมีการกระทำที่นอกเหนือจากขอบเขต เงื่อนไข หรือกฎเกณฑ์ที่กฎหมายได้กำหนดไว้ โดยมีเจตนาทุจริตหรือมีเหตุปัจจัยภายนอกอื่น ๆ ที่ไม่เป็นไปตามวัตถุประสงค์ของกฎหมายเพื่อเอื้ออำนวยผลประโยชน์ต่างๆเพื่อพวกพ้องของตน โดยประเทศไทยอำนาจฟ้องคดีของอัยการสูงสุดและคณะกรรมการ ป.ป.ช. จะมีลักษณะตรวจสอบอำนาจซึ่งกันและกัน (Check and balance) ตลอดเวลา ตามพระราชบัญญัติว่าประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง พ.ศ. 2542 มาตรา 10 เป็นไปตามหลักการของแนวคิดรัฐธรรมนูญนิยม นอกจากนี้ในการดำเนินคดีชั้นศาล ไม่ว่าจะเป็นอัยการสูงสุด หรือคณะกรรมการ ป.ป.ช. เป็นโจทก์ฟ้องเองต่างต้องถูกตรวจสอบจากองค์กรศาลเช่นกัน ดังนั้นในกรณีที่สำนวนคดีของโจทก์มีข้อบกพร่องไม่สมบูรณ์อาจถูกองค์กรศาลยกฟ้องก็ได้ เพื่อประโยชน์สูงสุดแก่ประชาชน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.726
title: คดีปกครองที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจ : ศึกษากรณีการฟ้องเรียกค่าเสียหายในคดีพิพาทที่เกี่ยวกับการกระทำละเมิดต่อศาลปกครอง

description: วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการฟ้องและการดำเนินคดีปกครองที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจ กรณีการฟ้องเรียกค่าเสียหายในคดีพิพาทที่เกี่ยวกับการกระทำละเมิด ได้แก่ อำนาจศาลปกครอง เงื่อนไขการฟ้องคดี วิธีพิจารณาคดี การวินิจฉัยคดีของศาล รวมถึงการกำหนดค่าเสียหายของศาล โดยศึกษาวิเคราะห์ข้อมูลจากหนังสือ บทความทางวิชาการ วิทยานิพนธ์ และสิ่งตีพิมพ์ต่างๆทั้งของรัฐและเอกชนเนื่องจากในปัจจุบันการใช้อำนาจทางปกครองหรือดำเนินกิจการทางปกครองที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจ ก่อให้เกิดความเสียหายขึ้น ทำให้ผู้ที่ได้รับความเสียหายนำข้อพิพาทมาฟ้องต่อศาลปกครองเป็นคดีปกครองที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจ กรณีการฟ้องเรียกค่าเสียหายในคดีพิพาทที่เกี่ยวกับการกระทำละเมิดตามมาตรา 9 วรรคหนึ่ง (3) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542 มากยิ่งขึ้น แต่การฟ้องและการพิจารณาคดีของศาลในคดีเหล่านี้ยังคงเหมือนกับคดีปกครองทั่วไป ซึ่งไม่เหมาะสมกับสภาพและลักษณะของคดีปกครองที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจ ที่ต้องการให้การพิจารณาพิพากษาของศาลมีประสิทธิภาพ รวดเร็ว เป็นธรรม และสามารถแก้ไขเยียวยาความเดือดร้อนหรือเสียหายได้อย่างทันท่วงทีผู้เขียนเห็นว่าควรปรับปรุงกฎหมายสารบัญญัติและกฎหมายวิธีสบัญญัติที่เกี่ยวข้องกับการฟ้องและการดำเนินคดีปกครองที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจ กรณีการฟ้องเรียกค่าเสียหายในคดีพิพาทที่เกี่ยวกับการกระทำละเมิด เพื่อให้การพิจารณาพิพากษาคดีมีประสิทธิภาพ รวดเร็ว เป็นธรรม และคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชนได้ดียิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.958
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีน STAT3 และ STAT4 กับความเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งตับของผู้ป่วยไทยที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรัง

description: โปรตีน Signal transducers and activator of transcriptions (STATs) เป็นสมาชิกของตระกูล transcription factor ซึ่งทำหน้าที่สำคัญในวิถีการส่งสัญญาณของไซโตไคน์ (cytokines) มีหลักฐานจำนวนมากที่แสดงให้เห็นว่า single nucleotide polymorphisms (SNPs) บนยีน STATs เช่น rs2293152 และ rs1053004 บนยีน STAT3 และ rs7574865 บนยีน STAT4 มีความสัมพันธ์กับการเป็นมะเร็งตับ (hepatocellular carcinoma, HCC) ในผู้ที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรัง (chronic hepatitis B, CHB) งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะอธิบายความสัมพันธ์ของ SNPs เหล่านี้กับการเกิดมะเร็งตับในผู้ป่วยไทยที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรัง ซึ่งการศึกษาแบ่งผู้เข้าร่วมโครงการวิจัยออกเป็น 3 กลุ่ม คือ กลุ่มผู้ที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรังและเป็นมะเร็งตับ (CHB-related HCC) จำนวน 192 ราย กลุ่มผู้ที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรังแต่ไม่เป็นมะเร็งตับ (CHB without HCC) จำนวน 200 ราย และกลุ่มควบคุมที่มีสุขภาพดี (healthy controls) จำนวน 190 ราย สำหรับการหาจีโนไทป์ของ SNPs rs2293152 และ rs7574865 ทำโดยวิธี polymerase chain reaction – restriction fragment length polymorphism ส่วน SNP rs1053004 ทำด้วยวิธี allelic discrimination assays โดยอาศัย TaqMan real-time PCR ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า การกระจายตัวของจีโนไทป์ของ SNPs rs2293152 และ rs1053004 บนยีน STAT3 และ rs7574865 บนยีน STAT4 อยู่ในสมดุลของ Hardy-Weinberg (P &gt; 0.05) ความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีน STAT3 ตำแหน่ง SNP rs2293152 ไม่มีความสัมพันธ์กับการเป็นมะเร็งตับ (P &gt; 0.05) ในขณะที่ SNP ตำแหน่ง rs1053004 จีโนไทป์ CC มีความสัมพันธ์กับการเพิ่มความเสี่ยงในการเป็นมะเร็งตับอย่างมีนัยสำคัญ เมื่อเทียบกับกลุ่ม CHB ที่ไม่เป็น HCC (odds ratio=1.85, 95% confidence interval=1.00-3.43, P=0.049) นอกจากนี้จีโนไทป์ของ SNP ตำแหน่ง rs7574865 บนยีน STAT4 (GG เทียบกับ TT+GT) มีความสัมพันธ์กับการเพิ่มความเสี่ยงในการเป็นมะเร็งตับอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับกลุ่ม healthy controls (odds ratio=1.71, 95% confidence interval=1.13-2.59, P=0.011) ดังนั้นการค้นพบเหล่านี้จึงเป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงว่ายีน STAT3 ตำแหน่ง SNP rs1053004 และยีน STAT4 ตำแหน่ง SNP rs7574865 มีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงในการเป็นมะเร็งตับและอาจใช้เป็นตัวบ่งชี้ทางพันธุกรรม (genetic marker) สำหรับการทำนายการเกิดมะเร็งตับในประชากรไทยได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.959
title: ความหลากหลายทางพันธุกรรมบนยีน miR-149, miR-499 และ miR-101-1 ที่ส่งผลต่อการเกิดมะเร็งตับในผู้ป่วยไทยที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีชนิดเรื้อรัง

description: ไมโครอาร์เอ็นเอเป็นอาร์เอ็นเอที่ไม่แปลรหัสขนาดเล็กประมาณ 22 นิวคลิโอไทด์ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการควบคุมการแสดงออกของยีนและเกี่ยวข้องกับกระบวนการต่าง ๆ ภายในเซลล์ ปัจจุบันมีการศึกษาจำนวนมากที่แสดงให้เห็นว่า single nucleotide polymorphisms (SNPs) บนยีนของไมโครอาร์เอ็นเอ เช่น miR-149 (rs2292832), miR-499 (rs3746444) และ miR-101-1 (rs7536540) มีความสัมพันธ์ต่อการเกิดมะเร็งตับ (hepatocellular carcinoma, HCC) ในผู้ที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีชนิดเรื้อรัง (chronic hepatitis B, CHB) งานวิจัยนี้เป็นการรายงานครั้งแรกที่ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง SNPs ดังกล่าวและการเกิดมะเร็งตับในประชากรไทยที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีชนิดเรื้อรัง โดยผู้เข้าร่วมโครงการวิจัยแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้ที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีชนิดเรื้อรังและเป็นมะเร็งตับ (CHB-related HCC) จำนวน 166 ราย กลุ่มผู้ที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีชนิดเรื้อรังแต่ไม่เป็นมะเร็งตับ (CHB without HCC) จำนวน 159 ราย และกลุ่มควบคุมที่มีสุขภาพดี (healthy controls) จำนวน 167 ราย สำหรับการหาจีโนไทป์ของ miR-149 (rs2292832) และ miR-101-1 (rs7536540) ทำด้วยวิธี allelic discrimination assays โดยอาศัยเทคนิค TaqMan real-time PCR ในขณะที่การหาจีโนไทป์ของ miR-499 (rs3746444) ใช้เทคนิค PCR-RFLP ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่าจีโนไทป์และอัลลีลของ miR-149 (rs2292832), miR-101-1 (rs7536540) และ miR-499 (rs3746444) ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างกลุ่มตัวอย่างและกลุ่มควบคุม (P&gt;0.05) ดังนั้นจึงสรุปได้ว่า SNPs ทั้ง 3 ตำแหน่งไม่เกี่ยวข้องอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติต่อการเกิดมะเร็งตับ และไม่อาจใช้เป็นเครื่องหมายทางพันธุกรรม (genetic marker) สำหรับมะเร็งตับในประชากรไทยได้ อย่างไรก็ตามงานวิจัยนี้มีข้อจำกัดคืออายุและเพศของผู้เข้าร่วมโครงการวิจัยมีความแตกต่างกันในแต่ละกลุ่ม ซึ่งเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความถูกต้องของข้อมูล ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมโดยใช้ประชากรที่มีอายุและเพศสอดคล้องกันในแต่ละกลุ่ม เพื่อยืนยันความสัมพันธ์ระหว่าง SNPs ดังกล่าวและการเกิดมะเร็งตับในประชากรไทยต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.960
title: ระบาดวิทยาและจัดจำแนกสายพันธุ์ระดับโมเลกุลของเชื้อไวรัสโคโรนาที่มี การติดเชื้อในผู้ป่วยไทยช่วงปี ค.ศ. 2012-2013

description: เชื้อไวรัสโคโรนาเป็นสาเหตุทำให้เกิดการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจในคน งานวิจัยนี้ได้ศึกษาระบาดวิทยาเชิงโมเลกุลและจัดจำแนกสายพันธุ์ระดับโมเลกุลของเชื้อไวรัสโคโรนาที่มีการติดเชื้อในผู้ป่วยไทยช่วงเดือนมกราคม 2555 ถึงเดือนธันวาคม 2556 จากตัวอย่างน้ำล้างโพรงจมูกและสารคัดหลั่งจากโพรงจมูกจำนวนทั้งหมด 5,833 ตัวอย่าง จากโรงพยาบาลในกรุงเทพมหานคร จังหวัดขอนแก่นและจังหวัดชลบุรี ด้วยวิธี Polymerase chain reaction (PCR) ด้วยการวิเคราะห์ที่บริเวณยีน RNA-dependent RNA polymearse (RdRp) ให้ผลบวกต่อเชื้อไวรัสโคโรน่า 0.79% (46/5,833) ในกลุ่มประชากรที่ศึกษาเด็กอายุ 0-5 ปี มีอัตราการติดเชื้อไวรัสโคโรนามากที่สุด 54.35% (25/46) โดยอัตราส่วนของเพศหญิงต่อเพศชายเท่ากับ 1:1.08 การติดเชื้อไวรัสโคโรน่าสามารถพบได้ตลอดทั้งปี แต่จะพบการติดเชื้อได้สูงในฤดูฝนช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม นอกจากนี้เมื่อนำตัวอย่างที่ให้บวกต่อไวรัสโคโรนามาทำการจัดจำแนกสายพันธุ์ด้วยการวิเคราะห์ที่บริเวณยีนSpike ด้วยวิธี PCR เพื่อสร้าง phylogenetic tree จัดจำแนก HCoV ที่ศึกษาในครั้งนี้ออกได้เป็น 4 สายพันธุ์ คือ HCoV-229E 10.87% (5/46), HCoV-OC43 6.52% (3/46), HCoV-NL63 41.30% (19/46) และ HCoV-HKU1 41.30% (19/46) การศึกษาโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนาในประชากรไทยในช่วงปี 2555-2556 จะเป็นข้อมูลที่เป็นประโยชน์ในการศึกษาเฝ้าระวังป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์อื่นๆ ในประชากรไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.961
title: ระบาดวิทยาเชิงโมเลกุลและการจำแนกสายพันธุ์ของเชื้อฮิวแมนพาราอินฟลูเอนซาไวรัสในผู้ป่วยเด็กไทยที่มีการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจส่วนล่าง

description: โรคติดเชื้อไวรัสเป็นโรคติดเชื้อที่พบได้บ่อยในเด็กวัยแรกเกิดจนถึง 6 ปี และส่วนใหญ่มักพบในเด็กก่อนวัยเรียน บางครั้งเป็นถึงปีละหลายครั้ง โรคติดเชื้อระบบทางเดินหายใจที่เกิดจากเชื้อไวรัส อาจมีความรุนแรงแตกต่างกัน ทั้งนี้ขึ้นกับชนิดของไวรัส และภูมิต้านทานของเด็กด้วย ฮิวแมนพาราอินฟลูเอนซาไวรัส เป็นไวรัสที่ทำให้เกิดโรคในระบบทางเดินหายใจทั้งส่วนบนและส่วนล่างในเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 5 ปี เป็นเชื้อที่มีความหลากหลาย สามารถจัดจำแนกทางชีวโมกุลได้ 4 สายพันธุ์ คือ HPIV-1 HPIV-2 HPIV-3 และ HPIV-4 ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ ทำการศึกษาระบาดวิทยาเชิงชีวโมเลกุลของเชื้อ HPIV โดยศึกษาจากตัวอย่างในระบบทางเดินหายใจ ครอบคลุมในภาคกลางของประเทศไทย ระยะเวลาที่ทำการศึกษาเป็นเวลา 4 ปีกับข้อมูลของการศึกษาระบาดวิทยาของเชื้อ HPIV เชิงชีวโมเลกุลทั้ง 4 สายพันธุ์ โดยใช้ตัวอย่างที่ทำการศึกษาครั้งนี้ทั้งสิ้น 650 ตัวอย่าง ในระหว่างปี 2010-2013 โดยใช้วิธี multiplex semi-nested PCR ในการคัดกรอง ผลการศึกษาพบว่า 4.76% (31/650) ของตัวอย่างให้ผลบวกต่อเชื้อ HPIV และมีการติดเชื้อร่วมของ HPIV กับไวรัสอื่นๆ ที่พบเป็นจำนวน 5 ตัวอย่าง ส่วนการจัดจำแนกสายพันธุ์ในระดับชีวโมเลกุลของเชื้อ HPIV ด้วยการพิจารณาข้อมูลลำดับนิวคลีโอไทด์ของยีน HN ที่ควบคุมการสร้างโปรตีน HN พบว่าข้อมูลนิวคลีโอไทด์ของเชื้อ HPIV มีความสัมพันธ์ทางวิวัฒนาการคล้ายกับ HPIV strain อื่นๆ ที่มีรายงานในฐานข้อมูล ลำดับสายวิวัฒนาการของ HPIV ถูกแยกออก เป็นสองกลุ่มหลัก แต่ละกลุ่มได้รับการจำแนกออกเป็นกิ่งย่อย โดย HPIV ทั้ง 4 สายพันธุ์ ถูกแยกออกจากกันอย่างชัดเจน ด้วยค่า bootstrap เท่ากับ 100 ซึ่งผลการวิเคราะห์ค่า % sequence identity matrix ของลำดับนิวคลีโอไทด์ เมื่อเปรียบเทียบกับ strain อื่นๆ ในสายพันธุ์เดียวกันของ HPIV นั้น มีค่าตั้งแต่ 84.4-100% แม้ว่าอัตราการระบาดของเชื้อ HPIV มีอัตราการระบาดที่ต่ำ แต่เป็นภาระทางการเงินของระบบสาธารณสุขของประเทศ นอกจากนี้ความรู้ที่ได้จากการศึกษานี้ จะเป็นประโยชน์สำหรับข้อมูลการเฝ้าระวังและป้องกันการแพร่ระบาดของโรคนี้ ในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2013.962
title: ภาวะซึมเศร้า ความว้าเหว่ และการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุที่พักอาศัยในสถานสงเคราะห์ คนชราบ้านบางแค และที่พักผู้สูงอายุของเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยในรูปแบบการวิจัยเชิงพรรณนา ศึกษา ณ ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ความชุกของภาวะซึมเศร้า และ ศึกษาปัจจัยที่มีความเกี่ยวข้องกับ ภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุ รวมทั้งศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง ภาวะซึมเศร้า ความว้าเหว่ และการเห็นคุณค่าในตนเอง นอกจากนั้นยังศึกษาปัจจัยทำนายของภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุในสถานสงเคราะห์คนชราบ้านบางแค และที่พักผู้สูงอายุของเอกชน จำนวน 295 คน โดยแบบสอบถามที่ใช้ในการเก็บข้อมูล คือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล, แบบสอบถามภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ ,แบบวัดความว้าเหว่ และแบบสอบถามการเห็นคุณค่าในตนเอง โดยใช้โปรแกรม SPSS version 17 วิเคราะห์ค่าร้อยละ, ค่าเฉลี่ย, ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน , การทดสอบไครสแควร์,การทดสอบทีเทส,การทดสอบความสัมพันธ์ด้วยวิธีเพียร์สัน และ การถดถอยลอจิสติกเพื่อหาปัจจัยทำนายภาวะซึมเศร้า โดยกำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ น้อยกว่า 0.05 ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาครั้งนี้เป็น เพศหญิงร้อยละ 70.5 อายุเฉลี่ย 78.43±8.30 ปี ความชุกของภาวะซึมเศร้าในกลุ่มตัวอย่างพบ ร้อยละ 57.3 โดยมีคะแนนเฉลี่ยของภาวะซึมเศร้าคือ 14.40±6.87 โดยกลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีภาวะซึมเศร้าในระดับเล็กน้อย ร้อยละ 25.8 รองลงมาคือระดับปานกลาง ร้อยละ 24.4 และระดับรุนแรง ร้อยละ 7.1 ส่วนด้านภาวะสุขภาพจิตพบว่าร้อยละ 35.9 ของกลุ่มตัวอย่างมีความว้าเหว่ในระดับปานกลาง และร้อยละ 48.5 มีการเห็นคุณค่าในตนเองในระดับปานกลาง ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าได้แก่ เพศหญิง,สถานภาพก่อนเข้าพักคือไม่ได้อยู่ร่วมกับคู่สมรส,ไม่ได้รับการศึกษา, ไม่มีบุตร,ไม่มีรายได้ในปัจจุบัน,แหล่งที่มาของรายได้ไม่มั่นคง ,รายได้ไม่พอเพียงและมีหนี้สิน,พักอยู่รวมกับสมาชิกท่านอื่น,ตัดสินใจเข้าพักอาศัยด้วยตนเอง,ไม่พึงพอใจในความสามารถในการดูแลตนเอง,ไม่มีญาติมาเยี่ยม, ความสัมพันธ์กับสมาชิกในครอบครัวไม่ดี,มีความสัมพันธ์กับสมาชิกท่านอื่นในสถานที่พักไม่ดี,ความสัมพันธ์กับผู้ดูแลประจำไม่ดี, ไม่พึงพอใจต่อที่พักอาศัย,ไม่พึงพอใจต่อบริการด้านอาหาร, ไม่พึงพอใจต่อบริการของเจ้าหน้าที่,ไม่พึงพอใจต่อการให้คำปรึกษาและความใส่ใจจากเจ้าหน้าที่, มีการเข้าร่วมกิจกรรม ด้านอาชีวบำบัด,ด้านนันทนาการและด้านสุขภาพน้อยครั้ง เมื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะซึมเศร้าพบว่ามีความสัมพันธ์กับภาวะว้าเหว่ที่สูง และการเห็นคุณค่าในตนเองต่ำ ผลการศึกษาปัจจัยทำนายภาวะซึมเศร้าด้วยการถดถอยลอจิสติก พบว่าปัจจัยด้านบุคคล ได้แก่ การไม่ได้รับการศึกษา,ปัจจัยด้านจิตสังคม ได้แก่ การไม่มีญาติมาเยี่ยม (p&lt;0.05), ปัจจับด้านสิ่งแวดล้อม ได้แก่ ความพึงพอใจต่อที่พักในระดับต่ำถึงระดับปานกลาง (P&lt;0.01) และปัจจัยด้านสุขภาพจิต ได้แก่ ภาวะว้าเหว่สูง (p&lt;0.001) เป็นปัจจัยทำนายของภาวะซึมเศร้า จากผลการศึกษาในครั้งนี้ทำให้ตระหนักถึงภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ จากจำนวนผู้สุงอายุประมาณครึ่งหนึ่งซึ่งประสบปัญหาดังกล่าว และทราบถึงปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า ดังนั้นการค้าหาและรักษาภาวะซึมเศร้ารวมถึงการดูแลด้านจิตสังคม อาทิเช่น การลดความว้าเหว่ การส่งเสริมการเห็นคุณค่าในตนเองรวมทั้งการสร้างความพึงพอใจต่อที่พักอาศัย จึงมีส่วนช่วยสุขภาพจิตของผู้สูงอายุในสถานสงเคราะห์และที่พักผู้สูงอายุทั้งภาครัฐและเอกชน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.963
title: DOSE VERIFICATION OF SMALL FIELD ELECTRON BEAM CALCULATED BY MONTE CARLO ALGORITHM IN COMMERCIAL TREATMENT PLANNING

description: The purpose of this study is to verify dosimetric accuracy of Electron Monte Carlo (eMC) algorithm in Eclipse treatment planning for small field electron beams by comparing eMC calculations and measurements of percentage depth doses, beam profile, output factor and isodose distributions for 6, 12 and 20 MeV with small cutout size combinations. Measurements were made using EDR2 film and diode detector–EFD10025. All comparisons of percentage depth doses, beam profile, output factor, isodose distribution matched well within tolerance of 2% and 2 mm, gamma pass were greater than 93% for all of tested energies in the case of square field sizes cutout from 3x3 to 10x10 cm^2. However, The 1x1 and 2x2 cm^2 cutout presented the worst results of running-out the tolerance, gamma pass were below 90%. The comparison of percentage depth dose, output factors and dose distribution for irregular shape of one dimension of the shape field which was equal to small square fields were not significantly different with standard shape (less than 2%). Our results indicated that the eMC algorithm can accurately predict percentage depth doses, beam profiles and output factor for field sizes as small as 3.0 cm diameter for energies in the 6, 12 and 20 MeV. The Monte Carlo algorithm for electron planning in Eclipse is more accurate than previous algorithms for small field sizes in homogenous media.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.965
title: ความแตกต่างของพัฒนาการของเด็กอายุ 3-5 ปี ระหว่างเด็กในกรุงเทพ กับ เด็กในภาคเหนือตอนบน

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงเปรียบเทียบ ณ ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง เพื่อศึกษาความแตกต่างของพัฒนาการของเด็กในกรุงเทพฯ กับ เด็กในภาคเหนือตอนบน และทราบถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อพัฒนาการของเด็กในกรุงเทพฯ กับ เด็กในภาคเหนือตอนบน เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างเด็กทั้งหมด 260 คน แยกเป็นเด็กในกรุงเทพฯ 130 คน ในลำพูน 130 คน โดยใช้ แบบคัดกรอง หมายถึง แบบคัดกรองพัฒนาการเด็ก อายุแรกเกิด – 5 ปี ฉบับกรมสุขภาพจิต (70 ข้อ) ของสถาบันพัฒนาการเด็กราชนครินทร์ กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข (Thai Development Skill Inventory for Children From Birth to Five Year : TDSI) และแบบแบบสอบถามซึ่งประกอบด้วย ข้อมูล 1)ด้านตัวเด็ก 2)ด้านครอบครัว 3)ด้านบิดา มารดา หรือผู้เลี้ยงดูเด็ก ในการให้ผู้ปกครองเด็กตอบ โดยใช้การทดสอบการแจกแจงแบบ Hypergeomatric Distribution ด้วย Exact test ในการทดสอบความแตกต่างของข้อมูลทั่วไป และเปรียบเทียบความแตกต่างของพัฒนาการเด็กของทั้งสองที่ และตรวจสอบปัจจัยที่มีผลต่อพัฒนาการเด็กด้านต่างๆด้วยสถิติ Fisher’s Exact Test และ Chi-Square ผลการศึกษาพบว่าพบว่าไม่มีความแตกต่างของพัฒนาการ ทั้ง 5 ด้าน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับพัฒนาการของเด็กด้านต่างๆ ได้แก่ พัฒนาการด้านการใช้กล้ามเนื้อมัดเล็กและสติปัญญา (FM) ในกรุงเทพฯ พบว่ามีปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กันคือ บุคคลที่เด็กอาศัยอยู่ด้วย เด็กที่อาศัยอยู่กับทั้งบิดาและมารดา มีพัฒนาการที่สมวัยมากกว่าเด็กที่อาศัยอยู่กับบิดาคนเดียว มารดาคนเดียว ญาติ หรืออื่นๆ (p&lt;0.001) เด็กที่อยู่ในครอบครัวที่บิดมารดาที่มีสถานภาพสมรุสกัน มีพัฒนาการที่สมวัยมากกว่าเด็กที่อยู่ในครอบครัวที่มีบิดามารดาสถานภาพ หย่าร้าง แยกกันอยู่และเป็นหม้ายย (p=0.005) ส่วนพัฒนาการด้านการเข้าใจภาษา (RL) ในกรุงเทพฯ พบว่ามีปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กัน คือ เด็กที่เล่นมือถือ เกมส์เฉลี่ยวันละ มากกว่า 3 ชั่วโมง มีผลต่อพัฒนาการมากกว่าเด็กที่เล่นน้อยกว่า 3 ชั่วโมง (p=0.025) พัฒนาการด้านการใช้ใจภาษา (EL) ในลำพูน พบว่ามีปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กัน คือ การสูบบุหรี่ของมารดาก่อนการตั้งครรภ์ (p=0.034) และการสูบบุหรี่ระหว่างเลี่ยงดูเด็ก (p=0.025) และพัฒนาการด้านการช่วยเหลือตนเองและสังคม (PS) ในลำพูนพบว่า มีปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กัน คือ การสูบบุหรี่ของมารดาระหว่างการตั้งครรภ์ (p=0.038) และการดื่มแอลกอฮอล์ของมารดาระหว่างการตังครรภ์ (p=0.031)