cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.687
title: ผลของการใช้เฟนตานิลชนิดแผ่นติดผิวหนังต่อระดับความเข้มข้นของไอโซฟลูเรนที่ต้องการในสุนัขระหว่างการแก้ไขสะบ้าเคลื่อน

description: การศึกษานี้ประเมินฤทธิ์ระงับปวดในระหว่างการผ่าตัดของเฟนตานิลชนิดแผ่นติดผิวหนังเมื่อเปรียบ เทียบกับมอร์ฟีนที่ฉีดเข้ากล้ามเนื้อ โดยเปรียบเทียบความเข้มข้นท้ายลมหายใจออกและความเข้มข้นขั้นต่ำของไอโซฟลูเรนในถุงลมปอดที่ต้องการ ขณะผ่าตัดแก้ไขสะบ้าเคลื่อนเข้าด้านในระดับ 2 หรือ 3 จำนวน 20 เข่า ของสุนัข17 ตัว โดยสุ่มจัดสุนัขเข้ากลุ่มมอร์ฟีนให้ได้รับแผ่นติดผิวหนังที่ไม่มียา หรือกลุ่มเฟนตานิลให้ได้รับเฟนตานิลชนิดแผ่นติดผิวหนังที่มีเฟนตานิล (25 มคก/ชม) สุนัข 3 ตัวมีสะบ้าเคลื่อนเข้าด้านในทั้ง 2 ขาจึงถูกจัดเข้าอยู่ในทั้ง 2 กลุ่ม ทำให้มีการผ่าตัด 10 รายในแต่ละกลุ่ม สุนัขทุกตัวได้รับการติดแผ่นติดผิวหนังที่ตอนบนของด้านข้างผนังช่องอกก่อนผ่าตัดอย่างน้อย 24 ชั่วโมง ในการวางยาสลบสุนัขกลุ่มมอร์ฟีนได้รับการนำสลบด้วยการฉีดเอซโปรมาซีนขนาด 0.03 มก/กก และมอร์ฟีนขนาด 0.5 มก/กก เข้ากล้ามเนื้อ ขณะที่สุนัขกลุ่มเฟนตานิลได้รับการนำสลบด้วยการฉีดเอซโปรมาซีนขนาดเดียวกันกับกลุ่มมอร์ฟีนและน้ำเกลือในปริมาตรที่เทียบเท่ามอร์ฟีนเข้ากล้ามเนื้อ หลังจากนั้นชักนำสลบด้วยการฉีดโปรโปฟอลฉีดเข้าหลอดเลือดดำและควบคุมระดับความลึกของการสลบด้วยไอโซฟลูเรนในออกซิเจนและการช่วยหายใจ การเฝ้าระวังการสลบและการวัดค่าต่างๆ ในสุนัขทุกตัวกระทำโดยคนเดียวกันที่ไม่ทราบชนิดของแผ่นติดผิวหนังและยาที่ใช้นำสลบ สุนัขได้รับการเฝ้าระวังสัญญาณชีพและบันทึกความเข้มข้นของไอโซฟลูเรนท้ายลมหายใจออกและความเข้มข้นขั้นต่ำของไอโซฟลูเรนในถุงลมปอดก่อนกรีดผ่าผิวหนังเป็นค่าก่อนผ่าตัดและหลังกรีดผ่าทุก 5 นาทีเป็นค่าระหว่างผ่าตัด สะบ้าเคลื่อนทุกรายได้รับการแก้ไขโดยผู้ผ่าตัดและวิธีเดียวกัน ค่าเฉลี่ย±ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (ค่ามัธยฐาน) ของค่าก่อนผ่าตัดและค่าระหว่างผ่าตัดของความเข้มข้นขั้นต่ำของไอโซฟลูเรนในถุงลมปอดสำหรับกลุ่มมอร์ฟีนมีค่าเท่ากับ 1.22±0.25% (1.2%) และ 1.1±0.27% (1.1%) ตามลำดับ และสำหรับกลุ่มเฟนตานิลมีค่าเท่ากับ 1.1±0.31% (1.05%) และ 1.1±0.26% (1%) ตามลำดับ ไม่พบความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &gt; 0.05) ระหว่างค่าที่วัดก่อนผ่าตัดและที่วัดระหว่างผ่าตัดของความเข้มข้นขั้นต่ำของไอโซฟลูเรนในถุงลมปอดในแต่ละกลุ่มและระหว่างกลุ่ม แสดงว่าการให้เฟนตานิลผ่านผิวหนังกับการให้มอร์ฟีนฉีดเข้ากล้ามเนื้อมีฤทธิ์ระงับปวดระหว่างผ่าตัดเท่าเทียมกัน โดยสรุปเฟนตานิลชนิดแผ่นติดผิวหนังสามารถใช้ก่อนมีการกระตุ้นให้เกิดความปวดเพื่อลดความเข้มข้นของไอโซฟลูเรนที่ต้องการระหว่างผ่าตัด
DOI: 10.14457/cu.the.2013.688
title: การพัฒนาการตรวจการปนเปื้อนของสารออร์กาโนฟอสเฟตจากวุ้นตาของปลาแฟนซีคาร์พ (Cyprinus carpio)

description: การปนเปื้อนสารกำจัดแมลงในแหล่งน้ำเป็นปัญหาที่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพคนและสัตว์น้ำ การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจหาการปนเปื้อนของสารออร์กาโนฟอสเฟตในน้ำจากอวัยวะต่างๆของปลาโดยใช้แก๊สโครมาโทกราฟี-แทนเด็มแมสสเปกโตรเมตรี (GC-MS/MS) โดยใช้ปลาแฟนซีคาร์พ (Cyprinus carpio) จำนวน 63 ตัวแบ่งเป็น 2 การทดลอง ศึกษาการตกค้างและการสลายตัวของสารออร์กาโนฟอสเฟต โดยเลี้ยงในน้ำที่มีสารไดคลอวอสความเข้มข้น 1,000 และ 4,000 พีพีบี เป็นเวลา 72 ชั่วโมง จากนั้นเก็บตัวอย่างตามเวลาที่กำหนด การศึกษาการตกค้างพบว่าที่ความเข้มข้น 1,000 พีพีบีมีการตกค้างในวุ้นตาและเนื้อร้อยละ 2.76 และ 1.71 ตามลำดับแต่ไม่พบการตกค้างในตับและเลือด ความเข้มข้น 4,000 พีพีบีมีการตกค้างในตับ วุ้นตาและเนื้อ ร้อยละ 6.79, 5.66 และ 5.54 ตามลำดับแต่ไม่พบการตกค้างในเลือด การศึกษาการสลายตัว พบว่าวุ้นตาจากซากปลาในที่แห้งและในน้ำสามารถตรวจพบสารไดคลอวอสตกค้างได้แม้จะเก็บตัวอย่างไว้นานถึง 72 ชั่วโมง ผลทางจุลพยาธิวิทยาของตับ ไตและเหงือกมีความรุนแรงของรอยโรคเพิ่มขึ้นตามระดับความเข้มข้นของสารไดคลอวอส แต่ไม่พบการเปลี่ยนแปลงของตาและกล้ามเนื้อ จากผลการทดลองสรุปได้ว่า วุ้นตาเป็นตัวอย่างที่ใช้ตรวจการปนเปื้อนสารออร์กาโนฟอสเฟตได้ดี เพราะสามารถตรวจพบจากปลาอยู่ในน้ำที่มีความเข้มข้นของสารต่ำ อีกทั้งตรวจพบได้จากปลาที่ตายในลักษณะต่างๆ ตามธรรมชาติได้นานถึง 72 ชั่วโมง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.689
title: SURVEY OF INFLUENZA A VIRUSES IN FREE-GRAZING DUCKS IN LOWER NORTHERN PART OF THAILAND

description: Influenza A viruses cause influenza in multiple species of avian and mammals, including human being. Due to the frequently movement and sharing the same habitat with wild birds and other backyard poultry, free-grazing ducks in Thailand have potential to spread influenza A viruses. In this study, a 4-months longitudinal survey of influenza A viruses was conducted in two of free-grazing duck flocks (flock A and B) raised in Phichit and Phitsanulok. Two subtypes of influenza A viruses, H4N6 (n=1) and H3N8 (n=5), were isolated from flock B at the age of 13 and 15 weeks, respectively. It noted that both virus subtypes were collected from the different location. The signs of depression and ocular discharge were observed in the virus isolated ducks. Phylogenetic analysis and genetic characterization indicated that all virus isolates were clustered in the Eurasian lineage and indicated as low pathogenic avian influenza viruses. It noted that no virus was isolated from flock A. Serological analysis showed that the seropositive ducks were detected at 9 and 13 weeks old in flock A and B, respectively. Interestingly, all virus isolated ducks were seropositive for ELISA, but none was positive in the HI test with homologous viruses. In summary, our results indicated that free-grazing ducks have potential to be the reservoir and transmitting influenza A viruses. The continued survey of influenza A virus in free-grazing ducks can be benefit for the prevention and control strategy of the next influenza outbreak.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.690
title: ประสิทธิภาพและโปรแกรมวัคซีนเชื้อเป็นหลอดลมอักเสบติดต่อสายพันธุ์คล้ายคิวเอ็กซ์ต่อการติดเชื้อไวรัสหลอดลมอักเสบติดต่อ

description: การทดลองเพื่อประเมินประสิทธิภาพของโปรแกรมวัคซีนโรคหลอดลมอักเสบติดต่อในไก่เนื้อต่อไวรัสสายพันธุ์ THA80151และ THA90151 ที่แยกได้ในประเทศไทย โดยการทดลองที่ 1 แบ่งเป็น 5 กลุ่มการทดลองที่ 2 แบ่งเป็น 6 กลุ่ม ซึ่งกลุ่มที่ 1 ให้วัคซีน Poulvac IB QX like ที่อายุ 1 วัน กลุ่มที่ 2 ให้วัคซีนวัคซีน Poulvac IB QX like ที่อายุ 1 และ 14 วัน กลุ่มที่ 3 ให้วัคซีน Nobilis IB H120 และ Poulvac IB QX like ที่อายุ 1 และ 14 วัน ตามลำดับ กลุ่มที่ 4 ให้วัคซีน Nobilis IB H120 และ Nobilis IB 4-91 ที่อายุ 1 และ 14 วัน ตามลำดับ กลุ่มที่ 5 ไม่ให้วัคซีนและได้รับเชื้อ IBV กลุ่มที่ 6 ไม่ให้วัคซีนและไม่ได้รับเชื้อ IBV การทดลองที่ 1 กลุ่มทดลองที่ 1 - 5 ได้รับเชื้อ IBV THA80151 ที่ความเข้มข้น 105.62 ELD50/0.1 มล. ที่ไก่อายุ 28 วัน และการทดลองที่ 2 กลุ่มทดลองที่ 1 - 5 ได้รับเชื้อ IBV THA90151 ที่ความเข้มข้น 105.78 ELD50/0.1 มล. ที่ไก่อายุ 28 วัน ประเมินผลการทดลองจาก เสียงกรน อัตราการตาย น้ำหนักตัว ciliostasis score ภายในท่อลม รอยโรคทางจุลพยาธิวิทยา การตอบสนองทางระบบภูมิคุ้มกัน และการแยกเชื้อไวรัส โปรแกรมวัคซีนถูกนำมาใช้ในการศึกษานี้ ทุกกลุ่มแสดงถึงการป้องกันความเสียหายภายหลังจากที่ให้เชื้อไวรัส วัคซีนสามารถลดความรุนแรงจากเสียงกรน ระดับคะแนนการพัดโบกของซิเลียและรอยโรคทางจุลพยาธิวิทยากับกลุ่มที่ได้รับวัคซีนเปรียบเทียบกับกลุ่มที่ไม่ได้รับวัคซีน โปรแกรมวัคซีนที่ทดลองไม่สามารถป้องกันการติดเชื้อไวรัส THA80151 ได้ ยังคงสามารถแยกเชื้อได้จากบางอวัยวะที่ติดเชื้อ การให้วัคซีนซ้ำครั้งที่สอง ด้วยเชื้อ IBV สายพันธุ์ที่แตกต่างจากครั้งแรกสามารถเพิ่มการป้องกันการติดเชื้อไวรัสหลอดลมอักเสบ THA80151 และ THA90151
DOI: 10.14457/cu.the.2013.691
title: PROBABILISTIC MODEL AND GENETIC CHARACTERISTICS OF SALMONELLA IN BROILER PRODUCTION

description: The objectives of this study were to apply probabilistic models to describe the dynamics of Salmonella contamination in an integrated broiler production and to investigate genetic characteristics and antibiotic resistance patterns of Salmonella isolated throughout the broiler production. The samples were chronologically collected in an integrated broiler production located in the Northeastern Thailand during 2010-2012. A total of 1,449 chicken-related samples and 935 environmental samples from three broiler production cycles were collected in a series of production units i.e., “breeding farm”, “hatchery”, “broiler farm” and “slaughterhouse”. The Salmonella isolates were tested for their genetic characteristics and antimicrobial resistance patterns by using pulsed-field gel electrophoresis (PFGE) and disk diffusion method, respectively. For the probabilistic models, beta and lognormal distributions were used to describe the uncertainty of contamination in terms of prevalence and concentration, respectively. The probability of Salmonella contamination in various sample types as well as in different production units were used as input variables of the probabilistic model. From PFGE pattern analysis, identical PFGE patterns of Salmonella isolates between chicken-related and environmental samples were found in all production units. This finding indicated Salmonella transfer between the chicken and its environment. This study suggested that contaminated equipment and environment in the hatchery, contaminated day-old chick, feed, water and pest especially house lizard were among the importance sources of Salmonella during the broiler production. In addition, the cross contamination during the slaughter process was the main element for Salmonella dissemination to the chicken carcasses. The sensitivity analysis indicated that the highly significant sources of contamination during rearing in the broiler farm were day-old chicks and pest. The most significant units contributing to the broiler carcasses contamination were pre-slaughter and slaughterhouse. The alarming rates of multidrug-resistant Salmonella were found among the isolates collected from the breeding farm (92.9%), hatchery (71.4%), broiler farm (36.6%), and slaughterhouse (78.0%). This result emphasized the importance of prudent use of antimicrobial agents and related chemicals in the broiler production. In conclusion, this study provided both qualitative and quantitative information on dynamics of Salmonella contamination and important sources of the contamination in broiler production. This scientific evidence is essential for risk assessors and risk managers in both government and private sectors to readily implement the holistic and realistic Salmonella control measures.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.692
title: ผลของเรซินโคตทิงที่มีต่อกำลังแรงยึดดึงระหว่างเรซินซีเมนต์และเนื้อฟัน

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของเรซินโคตทิงต่อกำลังแรงยึดดึงระหว่างเรซินซีเมนต์และเนื้อฟัน โดยใช้เรซินโคตทิง 1 ผลิตภัณฑ์ ได้แก่ ไฮบริดโคต และเรซินซีเมนต์ 2 ผลิตภัณฑ์ ได้แก่ พานาเวียเอฟทูและซุปเปอร์บอนด์ซีแอนด์บี การทดสอบกำลังแรงยึดดึง ฟันกรามมนุษย์จำนวน 40 ซี่ ถูกตัดด้านบดเคี้ยวในแนวระนาบเพื่อเผยให้เห็นเนื้อฟันด้วยเครื่องตัดฟันความเร็วต่ำ จากนั้นขัดผิวเนื้อฟันด้วยกระดาษซิลิกอนคาร์ไบด์ความละเอียด 600 กริท แบ่งฟันเป็น 4 กลุ่มได้แก่ 1) เนื้อฟันที่ไม่เคลือบด้วยเรซินโคตทิงแล้วยึดด้วยพานาเวียเอฟทู 2) เนื้อฟันที่เคลือบด้วยเรซินโคตทิงแล้วยึดด้วยพานาเวียเอฟทู 3) เนื้อฟันที่ไม่เคลือบด้วยเรซินโคตทิงแล้วยึดด้วยซุปเปอร์บอนด์ซีแอนด์บี และ 4) เนื้อฟันที่เคลือบด้วยเรซินโคตทิงแล้วยึดด้วยซุปเปอร์บอนด์ซีแอนด์บี เก็บชิ้นงานทั้งหมดไว้ภายใต้ความชื้นสัมพัทธ์ร้อยละ 100 ที่อุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 24 ชั่วโมง นำชิ้นงานมาเตรียมเป็น รูปมินิดัมเบลล์ (10 ชิ้นตัวอย่างต่อกลุ่มการทดสอบ) และทดสอบกำลังแรงยึดดึงด้วยเครื่องทดสอบแรงแบบสากล ด้วยความเร็วหัวจับ 0.5 มิลลิเมตรต่อนาที บันทึกค่ากำลังแรงยึดดึงเป็นหน่วยเมกะปาสคาลนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว นำชิ้นทดสอบที่ผ่านการทดสอบไปตรวจสอบรูปแบบความล้มเหลวด้วย กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด ผลการทดสอบ กำลังแรงยึดดึงของกลุ่มที่ 1 และ 2 มีค่าเท่ากับ 9.59 ±3.65 และ 5.54±2.07 เมกะปาสคาล ตามลำดับ ส่วนกลุ่ม 3 และ 4 มีค่าเท่ากับ 17.03±2.93 และ 8.81 ±3.85 เมกะปาสคาล ตามลำดับ วิเคราะห์ความแตกต่างของค่าเฉลี่ยโดยใช้สถิติการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียวพบว่ากำลังแรงยึดดึงของกลุ่มที่ 3 มีค่าสูงที่สุดและแตกต่างจากกลุ่มที่เหลืออีก 3 กลุ่มอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) และกำลังแรงยึดดึงของกลุ่มที่ 1 และ 2 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) ส่วนกำลังแรงยึดดึงระหว่างกลุ่มที่ 1 กับกลุ่มที่ 4 และกำลังแรงยึดดึงระหว่างกลุ่มที่ 2 กับกลุ่มที่ 4 แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p&gt;0.05) ความล้มเหลวของชิ้นทดสอบ พบว่าร้อยละ 70 ของกลุ่มที่ 1 และกลุ่มที่ 3 เกิดระหว่างชั้นยึดโดยมีเรซินซีเมนต์หลงเหลือบนเนื้อฟันขณะที่ร้อยละ 60 ของกลุ่มที่ 2 และร้อยละ 70 ของกลุ่มที่ 4 เกิดระหว่างชั้นเรซินโคตทิงกับเรซินซีเมนต์โดยมีเรซินซีเมนต์เหลือบนชั้นเรซินโคตทิง สรุปได้ว่ากำลังแรงยึดดึงของเนื้อฟันกับเรซินซีเมนต์ซุปเปอร์บอนด์ซีแอนด์บี และพานาเวียเอฟทูมีค่าสูงกว่ากลุ่มเนื้อฟันที่ผ่านการเคลือบด้วย เรซินโคตทิงแล้วยึดด้วยเรซินซีเมนต์ทั้งสองชนิด
DOI: 10.14457/cu.the.2013.693
title: EFFECT OF DIFFERENT CLEANING AGENTS ON SHEAR BOND STRENGTH OF RESIN CEMENTS TO CONTAMINATED CERAMICS

description: The objective of this study was to investigate the effect of different cleaning agents on shear bond strength of resin cements to saliva contaminated ceramics. Three hundred and sixty slabs of ceramic specimens (lithium disilicate ceramic and zirconia) were prepared. The round specimens of lithium disilicate ceramics with diameter of 15 mm and a thickness of 2 mm and the square specimens of zirconia with a width of 10 mm and a thickness of 1 mm were used in this study. The substrate surfaces were conditioned according to manufacturer’s instructions. Specimens of each ceramic were randomly divided into six groups (n=10). The first group was control group. The others were contaminated with saliva and then cleaned using five cleaning conditions. They were deionized water, 37% phosphoric acid, 5% hydrofluoric acid, Ivoclean and 30% sodium silicate solution. Resin composite block (Clearfil DC core automix) was bonded to ceramic using resin cements ( RelyX U200, Panavia F2.0, Superbond C&B ). The specimens were stored in 37 degree celsius distilled water for 24 hours. The shear bond strength tested was performed using a universal testing machine with a cross head speed of 0.5 mm/min. For RelyX U200 group, saliva contaminated lithium disilicate ceramics cleaning with Ivoclean or 30% sodium silicate solution provided statistically significant higher shear bond strengths (24.10 MPa / 24.40 MPa) respectively than the other methods (p&lt; 0.05). Panavia F2.0 group and Superbond C&B groups, saliva contaminated lithium disilicate ceramics cleaning with Ivoclean, 30% sodium silicate solution or 5% hydrofluoric acid provided statistically significant higher shear bond strengths (11.96MPa/ 10.76MPa/ 10.08MPa and 27.41MPa/ 28.72MPa/ 27.98MPa ) respectively than the other methods (p&lt; 0.05). RelyX U200 and Panavia F2.0 groups, saliva contaminated zirconia cleaning with Ivoclean or 30% sodium silicate solution provided statistically significant higher shear bond strengths (10.71 MPa / 9.24 MPa and 10.55 MPa / 10.06 MPa ) respectively than the other methods (p&lt; 0.05). Superbond C&B, saliva contaminated zirconia cleaning with Ivoclean provided statistically significant higher shear bond strengths (20.12 MPa ) than the other methods (p&lt; 0.05). The results suggest that Ivoclean and 30% sodium silicate solution were more effective in decontaminating the saliva from lithium disilicate ceramic than the other methods for all resin cements. Ivoclean was the most effective in decontaminating the saliva from zirconia than the other methods for all resin cements.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.694
title: THE QUALITY OF ROOT FILLING IN MANDIBULAR MOLARS WITH ISTHMUSES OBTURATED BY THREE DIFFERENT TECHNIQUES

description: This study was to compare the quality of root canal obturation in mandibular molars with isthmuses obturated by three different techniques using micro CT and glucose filtration model analysis. The isthmuses of sixty human mandibular molars were identified and classified by micro CT. The mesial root canal of each tooth was instrumented with rotary nickel-titanium files. Three groups of twenty roots were root canal obturated using lateral condensation, matched-taper single-cone and continuous wave compaction techniques with gutta-percha and AH plus sealer. All teeth were scanned before, after instrumentation and after obturation by a micro-CT scanner. Three-dimensional reconstruction of the obturated root canals was performed to analyze the volume of the filling materials and voids in the root canal system. Distal root of the specimens were removed after root canal obturation and leakage along root filling was evaluated during 28 days using a modified glucose filtration model. Statistical analysis by Kruskal-wallis at 0.05 level of confidence demonstrated that there was no statistically significant difference in the percentage of filling materials among the three obturation techniques. The presence of voids increased in the main root canal of the lateral condensation group. No leakage was found among the three experimental groups during 28 days.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.695
title: ORAL HEALTH-RELATED QUALITY OF LIFE AND PATIENT SATISFACTION TO THE PROSTHODONTICS TREATMENT AT FACULTY OF DENTISTRY, CHULALONGKORN UNIVERSITY

description: This study aimed to assess the Oral Health-Related Quality of Life (OHRQoL) before and after prosthodontic treatment, and to assess the patient satisfaction to prosthodontic treatment among patients after obtaining prosthodontic treatments at Faculty of Dentistry, Chulalongkorn University. Six hundred and sixty four participants (467 subjects from Under-graduated; UG clinic and 197 subjects from Post-graduated; PG clinic) with 18-84 years of age with an average age of 53.9±13.4 years, of which 45.5% of them were male were face-to-face interviewed at Prosthodontics Clinic, Faculty of Dentistry, Chulalongkorn University. Data comprised of general information, medical and dental history. For the assessment of OHRQoL, this study used the Oral Impacts on Daily Performances (OIDP) which were assessed at three different periods; the first dental visit (T0), first recheck visit (T1) and completed visit (T2). The 100-mm VAS horizontal line was used for assessing satisfaction at T1. Descriptive analysis was performed. The OIDP scores at T0 and VAS scores at T1 were analyzed by the Mann-Whitney U Test and the Kruskal-Wallis Test. The Friedman Test and Wilcoxon Signed Ranks Test were used to analyze the OIDP scores between periods of assessment. Statistical significance was set at α = .05. The OIDP scores (mean/median) in UG participants at T0, T1, and T2 were 23.9/15.0, 10.3/5.0, and 0.1/0, respectively whereas those in PG participants were 22.7/15.0, 6.5/5.0, and 0.2/0, respectively. In addition, the OIDP scores were significant different between periods of assessment (p &lt; .05). At T0, those participants reported physical performances especially on eating and speaking with the main symptom were functional limitation due to the tooth loss. At T1, 71.3% of the UG and 40.6% of the PG participants had oral impact on eating due to pain or discomfort of denture. Meanwhile, at T2 there was very slightly oral impact. The VAS scores (mean/median) in UG and PG participants were 88.9/90.0, and 92.0/95.0, respectively. This study indicated that for those who had both profession, and perceived need for prosthodontic treatments had the improvement in all performances of OHRQoL with high level of satisfaction after obtaining the treatment.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.696
title: WEAR OF HUMAN ENAMEL OPPOSING MONOLITHIC ZIRCONIA, GLASS CERAMIC AND RESIN COMPOSITE

description: Objective The purpose of this study was to investigate wear of human enamel when opposed to dental ceramics (monolithic zirconia, glass ceramic) and resin composite. Materials and methods Twenty-four test specimens (antagonists) – 6 each of monolithic zirconia, glass-ceramic, resin composite, and enamel – were prepared into cylindrical rods. Enamel specimens were prepared from 24 extracted human permanent molars. Using a pin-on-disc wear tester, enamel specimens were abraded against each type of antagonist under a constant load of 25 N, at 20 rpm for 4,800 cycles. Maximum depth of wear (Dmax), mean depth of wear (Da), and mean surface roughness (Ra) of enamel specimens were measured with a profilometer. All data were statistically analyzed using one-way ANOVA, followed by Tukey’s test (α = 0.05). A paired t-test was used to compare Ra of enamel at baseline and after testing. SEM pictures were used for evaluating wear qualitatively of both enamel and antagonists. Results There were no significant differences in enamel wear depth (Dmax, Da) between monolithic zirconia (2.17 ± 0.80, 1.83 ± 0.75 μm) and resin composite (1.70 ± 0.92, 1.37 ± 0.81 μm), and between glass-ceramic (8.54 ± 2.31, 7.32 ± 2.06 μm) and enamel (10.72 ± 6.31, 8.81 ± 5.16 μm). Significant differences were found when enamel wear depth by monolithic zirconia and resin composite were compared with those by glass-ceramic and enamel (P &lt; 0.001). Ra of enamel specimens increased significantly after wear tests with monolithic zirconia, glass-ceramic and enamel (P &lt; 0.05), however no difference was found among these materials. Conclusions. Within the limitations of this study, monolithic zirconia and resin composite caused less wear depth to human enamel compared to glass-ceramic and enamel. All test materials except resin composite similarly increased enamel surface roughness after wear testing.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.697
title: EFFECT OF IN-OFFICE BLEACHING GELS ON BIOFILM FORMATION ON ENAMEL

description: Objective: To compare the effects of 25% and 35% hydrogen peroxide in-office bleaching systems on surface roughness and streptococcal biofilm formation on human enamel. Materials and Methods: Human anterior teeth and premolars were cut into 3x3x2 mm3. Enamel specimens (n=162) were randomly divided into 3 groups (n=54 each): control, bleached with 25% hydrogen peroxide (Zoom2™, Discus Dental, Culver City, CA, USA), and bleached with 35% hydrogen peroxide (Beyond™, Beijing, China). The surface roughness was measured by a profilometer before and after treatments. The specimens were then placed randomly into 3 subgroups (n=18 each) and incubated with trypticase soy broth control, Streptococcus mutans, or Streptococcus sanguinis, for 24 hours. Biofilm formation was quantified by crystal violet assay. The biofilm structure was also visualized by scanning electron microscopy (n=3 each). Data were analyzed by Kruskal-Wallis and Man-Whitney U tests with Bonferroni corrections with significance level at p&lt;0.05. Results: Both bleaching systems significantly reduced enamel surface roughness comparing to control (p&lt;0.001). Remarkably, Streptococcus sanguinis biofilm on enamel bleached with 35% hydrogen peroxide was significantly higher than other groups (p&lt;0.001). In contrast, no difference in Streptococcus mutans biofilm was observed. Conclusion: Both 25% and 35% hydrogen peroxide caused similar degrees of reduction in enamel surface roughness, but 35% hydrogen peroxide markedly promoted Streptococcus sanguinis biofilm formation.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.698
title: MICROTENSILE BOND STRENGTH OF SELF-ADHESIVE RESIN COMPOSITE TO DENTIN

description: Objective: To evaluate the effect of pretreatment and aging process, by means of water storage, on microtensile bond strength of a self-adhesive resin composite to dentin. Materials and Methods: 72 extracted human molars were selected. Microtensile bond strength was evaluated using mid-coronal dentin. According to pretreatment methods, type of materials and water storage time, teeth were randomly divided into 4 groups; pretreatment dentin with Single Bond Universal followed by Filtek Z350 XT Flowable (control group), group without pretreatment followed by Vertise Flow, group with pretreatment with 37.5% phosphoric acid followed by Vertise Flow, and group with pretreatment with 37.5% phosphoric acid and Optibond Solo Plus followed by Vertise Flow. Each group was further randomly divided into 2 subgroups, total of 8 groups to be tested for 24 hours or 3 months. The specimens were tested for microtensile bond strength after water storage, and failure modes were recorded. Data were analyzed using two-way ANOVA and Bonferroni post hoc test (p=0.05). Results: The microtensile bond strength revealed the highest in group of dentin pretreatment with 37.5% phosphoric acid and Optibond Solo Plus followed by Vertise Flow at 24 hours (42.63±4.57 MPa) and the lowest in group without pretreatment followed by Vertise Flow at 3 months (23.39±3.88 MPa). Considering the effect of pretreatment, groups with pretreatment showed significantly higher microtensile bond strength than groups without pretreatment. In terms of influence of aging process, microtensile bond strengths were significantly decreased by water storage. Conclusion: Dentin pretreatment and water storage had effect on microtensile bond strength.