DOI: 10.14457/tu.the.2016.906
title: ความผิดเกี่ยวกับการก่อให้เกิดเสียงเดือดร้อนรำคาญ

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาเกี่ยวกับความผิดเกี่ยวกับการก่อให้เกิดเสียงเดือดร้อนรำคาญ ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณภาพชีวิต (Quality of Life) เป็นการแทรกแซงสิทธิในความเป็นส่วนตัว (Right to Privacy) เพื่อที่จะได้ทราบถึงความเหมาะสมของกฎหมายซึ่งใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน และการใช้การตีความกฎหมายเพื่อให้ความคุ้มครองจากเสียงซึ่งเป็นเหตุเดือดร้อนรำคาญได้อย่างมีประสิทธิภาพ การวิเคราะห์ พิจารณาจากทฤษฎีกำหนดความผิดอาญา ทฤษฎีการลงโทษ เช่น การก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้อื่น (Harm to Others) หรือ การกระทำที่เป็นการล่วงละเมิดต่อผู้อื่นแต่ไม่ถึงขนาดเป็นอันตราย (Offense to Others) เป็นต้น พร้อมทั้งพิจารณาเปรียบเทียบกับกฎหมายประเทศสหราชอาณาจักรและกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกามลรัฐแคลิฟอร์เนียและมลรัฐเท็กซัสโดยแบ่งออกเป็น 3 ประเด็นหลัก ดังนี้ ประการแรกคือ เสียงที่ก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญที่ยังไม่มีกฎหมายกำหนดไว้เป็นความผิด ในส่วนนี้มีประเด็นที่จะต้องพิจารณาว่า กิจกรรมซึ่งก่อให้เกิดเสียงรบกวนจำเป็นต้องบัญญัติกฎหมายเพื่อลงโทษหรือไม่ โดยพิจารณาจาก ขนาดความรุนแรง ผลกระทบที่ได้รับ และความพอเพียงของกฎหมายในปัจจุบัน เช่น แม้ประเทศไทยจะมี พระราชบัญญัติ อาวุธปืน เครื่องกระสุน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ซึ่งได้กำหนดเกี่ยวดอกไม้เพลิงไว้ แต่ก็ไม่ได้กำหนดควบคุมในเรื่องที่เกี่ยวกับใช้หรือการเล่นดอกไม้เพลิงไว้เป็นการเฉพาะซึ่งจะมีความแตกต่างกับประเทศสหราชอาณาจักรที่มี Fireworks Act 2003 เพื่อควบคุม และลงโทษการใช้ดอกไม้เพลิงแยกจากการก่อให้เกิดเสียงในลักษณะอื่น เป็นต้นประการที่สองคือ เสียงที่ก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญที่มีกฎหมายกำหนด         จากการศึกษาจะพบว่า กฎหมายของประเทศไทยมีการกำหนดความผิดเกี่ยวกับการส่งเสียงรบกวนไว้ทั้งในประมวลกฎหมายอาญา และกฎหมายอื่นๆ อีกหลายฉบับ ในแต่ละฉบับจะกำหนดเกี่ยวกับกิจกรรมที่ส่งเสียงรบกวนเป็นเฉพาะเรื่องแตกต่างกันไปตามแต่เรื่องที่กฎหมายประสงค์ที่จะคุ้มครอง เช่น ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 370 ประสงค์ที่จะคุ้มครอง ความเดือดร้อนรำคาญของประชาชน หรือหากเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 จากบทบัญญัติของกฎหมายแสดงให้เห็นว่า ประสงค์จะคุ้มครองสุขภาพของประชาชน พร้อมทั้งพิจารณาว่าการกระทำใดที่สมควรเป็นความผิดอาญา ในส่วนนี้จะเป็นการพิจารณาว่าควบคู่กับประเด็นก่อน ในกรณีความเพียงพอของกฎหมายในการคุ้มครองเหตุเดือดร้อนรำคาญอันเกิดจากเสียง เช่น ความเหมาะสมต่อสภาพเทคโนโลยี และความเป็นอยู่ของคนในสังคมปัจจุบัน เป็นต้น นอกจากนี้ยังพิจารณาเกี่ยวกับบทลงโทษว่าอัตราโทษ ไม่ว่าจะเป็นอัตราโทษกับวิวัฒนาการของสังคม ตัวอย่างเช่น พระราชบัญญัติควบคุมการโฆษณาโดยใช้เครื่องขยายเสียง พ.ศ. 2493 โดยในขณะนั้นอยู่ในช่วงเวลาที่กำลังบังคับใช้ กฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ. 127 อยู่ หากนับจากวันที่ประกาศใช้กฎหมายจนถึงปัจจุบันเป็นเวลากว่า 67 ปี ไม่ปรากฏว่ามีการแก้ไขใดๆ ไม่ว่าการกระทำที่เป็นความผิด หรือขนาดของโทษเป็นต้นประการที่สาม คือ การใช้จารีตประเพณี เทศกาล วัฒนธรรม หรือกิจกรรมในทางศาสนา เพื่อเป็นการยกเว้นความรับผิดทางอาญา กล่าวคือ เมื่อการก่อให้เกิดเสียงสามารถเกิดขึ้นได้ในหลายกรณี จากกิจกรรมดังกล่าวก็เช่นเดียวกันจึงมีความจำเป็นที่จะต้องพิจารณาว่าสมควรเป็นเหตุอันจะยกขึ้นเพื่อยกเว้นความผิดได้หรือไม่ ซึ่งอาจจะเป็นการตีความ “เหตุอันสมควร” ว่ากินความรวมถึงเหตุเช่นนั้นหรือไม่ หรืออาจเป็นการพิจารณาเพื่อกำหนดเหตุยกเว้นความผิดไว้เฉพาะในกฎหมายในบางฉบับ ตัวอย่างของข้อพิจารณานี้ เช่น ระหว่างเสียงที่เกิดจากจารีตประเพณีหรือเทศกาลเช่นนั้นโดยตรง กับเสียงจากงานเลี้ยงเนื่องในโอกาสช่วงงานเทศกาล สมควรได้รับการยกเว้นหรือไม่ และหากสมควรได้รับการยกเว้น จะได้รับในระดับเดียวกันหรือไม่ เป็นต้น ตัวอย่างในส่วนของกิจกรรมในทางศาสนา เช่น การที่ชาวมุสลิมละหมาด 5 ช่วงเวลาต่อ 1 วัน หรือการที่ชาวพุทธแห่นาคในงานบวช หากเกิดเสียงเดือดร้อนรำคาญขึ้น จะยกเหตุเช่นนี้เพื่อยกเว้นความผิดอาญาได้หรือไม่ เป็นต้น