cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2167
title: ผลของโปรแกรมการฝึกพูดกับตนเองทางบวกที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 4

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ทั่วไปเพื่อพัฒนาโปรแกรมการฝึกพูดกับตนเองทางบวกที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 4 และวัตถุประสงค์เฉพาะ คือ (1) เพื่อเปรียบเทียบการเห็นคุณค่าในตนเองของกลุ่มทดลองก่อนและหลังได้รับการสอนด้วยโปรแกรมการฝึกพูดกับตนเองทางบวกที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น และ (2) เพื่อเปรียบเทียบการเห็นคุณค่าในตนเองระหว่างกลุ่มทดลองที่ได้รับการสอนด้วยโปรแกรมการฝึกพูดกับตนเองทางบวกที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นและกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับการสอนด้วยโปรแกรมการฝึกพูดกับตนเองทางบวก กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเฟื่องฟ้าวิทยา ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2554 จำนวน 74 คน ซึ่งถูกสุ่มอย่างง่ายแบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม จำนวนกลุ่มละ 37 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบวัดการเห็นคุณค่าในตนเอง และโปรแกรมการฝึกพูดกับตนเองทางบวกสำหรับนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 4 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ สถิติบรรยาย และการทดสอบค่าทีแบบเป็นอิสระและไม่เป็นอิสระ ผลการวิจัยพบว่า 1. หลังการทดลอง กลุ่มทดลองที่ได้รับการสอนด้วยโปรแกรมการฝึกพูดกับตนเองทางบวกที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นมีการเห็นคุณค่าในตนเองสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. หลังการทดลอง กลุ่มทดลองที่ได้รับการสอนด้วยโปรแกรมการฝึกพูดกับตนเองทางบวกที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นมีการเห็นคุณค่าในตนเองสูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับการสอนด้วยโปรแกรมการฝึกพูดกับตนเองทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2168
title: การวิเคราะห์เชิงประเมินโปรแกรมส่งเสริมการเรียนรู้ สำหรับเด็กสมาธิสั้นระดับประถมศึกษา ของหน่วยงานในกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบวิเคราะห์เชิงประเมิน มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ (1)เพื่อศึกษาการจัดโปรแกรมส่งเสริมการเรียนรู้สำหรับเด็กสมาธิสั้นระดับประถมศึกษาของหน่วยงานในกรุงเทพมหานคร (2)เพื่อวิเคราะห์เชิงประเมินโปรแกรมส่งเสริมการเรียนรู้สำหรับเด็กสมาธิสั้นระดับประถมศึกษาของหน่วยงานในกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ คือหน่วยงานในกรุงเทพมหานครมาทั้งหมด 7 แห่ง โดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) ได้แก่ (1)โรงพยาบาลยุวประสาทไวทโยปถัมภ์ (2)ศูนย์สาธาณสุข 59 เขตทุ่งครุ (3)โรงเรียนเกษมพิทยา ( 4)โรงเรียนสาธิตละอออุทิศ (5)โรงเรียนพิบูลประชาสรรค์ (6)มูลนิธิสถาบันแสงสว่าง (7)สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบบันทึกสาระ หลักการ และวิธีดำเนินการจัดโปรแกรมส่งเสริมการเรียนรู้สำหรับเด็กสมาธิสั้นระดับประถมศึกษาของหน่วยงานในกรุงเทพมหานคร และแบบวิเคราะห์เชิงประเมินโปรแกรมส่งเสริมการเรียนรู้สำหรับเด็กสมาธิสั้นระดับประถมศึกษาของหน่วยงานในกรุงเทพมหานคร โดยใช้รูปแบบซิป (CIPP Model) ผลการวิจัยพบว่า 1.โปรแกรมส่งเสริมการเรียนรู้สำหรับเด็กสมาธิสั้นที่หน่วยงานต่าง ๆ จัดให้กับเด็กสมาธิสั้นมากที่สุดคือ โปรแกรมอบรมผู้ปกครองของเด็กสมาธิสั้น ต่อมาคือโปรแกรมการปรับพฤติกรรมแบบควบคุมตนเอง โปรแกรมการปรับพฤติกรรมในการทำงานและความถูกต้องของงาน โปรแกรมเสริมสร้างทักษะทางสังคม โปรแกรมการปรับพฤติกรรมโดยใช้กิจกรรมศิลปะ และโปรแกรมการปรับพฤติกรรมโดยใช้กิจกรรมการส่งเสริมความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง เรียงตามลำดับ 2.จากการวิเคราะห์เชิงประเมินโปรแกรมส่งเสริมการเรียนรู้สำหรับเด็กสมาธิสั้นระดับประถมศึกษาของ หน่วยงานในกรุงเทพมหานคร โดยใช้การประเมินรูปแบบจำลองซิป (CIPP Model) พบว่าหน่วยงานต่าง ๆ จัดโปรแกรมส่งเสริมการเรียนรู้สำหรับเด็กสมาธิสั้น โดยมีหลักเกณฑ์การดำเนินงานครบทั้ง 4 ด้าน ได้แก่ ด้านสภาวะแวดล้อม ด้านปัจจัยเบื้องต้น ด้านกระบวนการ และด้านผลผลิต และจากการศึกษารายข้อพบว่า หน่วยงานต่าง ๆ ยังไม่ได้รับการสนับสนุนจากบุคคลภายนอกหรือหน่วยงานอื่น ๆ เท่าที่ควร หน่วยงานต่าง ๆ มีปัญหาในเรื่องความเหมาะสมของเวลาในการจัดโปรแกรมส่งเสริมการเรียนรู้ ขาดอุปกรณ์และสื่อที่ใช้จัดโปรแกรมควรได้รับการสนับสนุนมากขึ้น และประการสำคัญการจัดโปรแกรมส่งเสริมการเรียนรู้สำหรับเด็กสมาธิสั้นยังขาดการประเมินผลโปรแกรมและการประเมินประสิทธิผลของโปรแกรม
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2169
title: การพัฒนาหลักสูตรบรรณาธิการเพื่อเสริมสร้างความรู้และความสามารถในการตรวจหนังสือเรียนอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดเอนนิส

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาหลักสูตรบรรณาธิการเพื่อเสริมสร้างความรู้และความสามารถในการตรวจหนังสือเรียนอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของเอนนิส เพื่อส่งเสริมความสามารถของบรรณาธิการทั้งในด้านความรู้และความสามารถในการตรวจหนังสือเรียนอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของเอนนิส รวมทั้งการวิเคราะห์และประเมินคุณค่าต้นฉบับ และเพื่อประเมินประสิทธิภาพของหลักสูตรที่พัฒนาขึ้น การดำเนินการวิจัยแบ่งออกเป็น 2 ระยะ คือ ระยะที่ 1 การพัฒนาหลักสูตรที่สอดคล้องกับปัญหาในสภาพจริง และระยะที่ 2 การประเมินประสิทธิผลของหลักสูตรโดยนำไปทดลองกับกลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นบรรณาธิการหนังสือเรียนจากสำนักพิมพ์ 3 แห่ง จำนวน 20 คน ใช้เวลาในการทดลอง 8 สัปดาห์ รวม 35 ชั่วโมง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบทดสอบความรู้เกี่ยวกับการตรวจหนังสือเรียน เกณฑ์การประเมินผลงานจากการตรวจหนังสือเรียน แบบสังเกตพฤติกรรม ตามเกณฑ์และมาตรฐานหนังสือเรียนที่ส่งเสริมกระบวนการคิดอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของเอนนิส วิเคราะห์ข้อมูลโดยเปรียบเทียบคะแนนความรู้ และความสามารถในการตรวจหนังสือเรียน ก่อน ระหว่างและหลังการทดลอง โดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way analysis of variance) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1.หลักสูตรที่พัฒนาขึ้นมีองค์ประกอบ 11 องค์ประกอบ คือ 1) วิสัยทัศน์ของหลักสูตร 2) เป้าหมายของหลักสูตร 3) จุดประสงค์ของหลักสูตร 4) สาระของหลักสูตร 5) คำอธิบายรายวิชา 6) หน่วยการเรียนรู้ หน่วยการเรียนรู้ย่อย 7) การจัดหน่วยการเรียนรู้ 8) โครงสร้างเวลาเรียน 9) แนวการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ 10) การวัดและประเมินผลการเรียนรู้ 11) แหล่งการเรียนรู้ เนื้อหาที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วยสาระใน 4 หน่วยการเรียนรู้ คือ 1) ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเกณฑ์และมาตรฐานการตรวจประเมินสื่อ และเกณฑ์มาตรฐานหนังสือเรียนที่ส่งเสริมการคิดอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของเอนนิสในเรื่อง การระบุประเด็นปัญหา การสร้างคำถามท้าทาย การวิเคราะห์และนำเสนอข้อโต้แย้ง การสรุปโดยใช้เหตุผลเชิงอุปนัยและนิรนัย 2) การประเมินคุณค่าต้นฉบับหนังสือเรียน 3) ความสามารถในการตรวจหนังสือเรียนอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของเอนนิส ในฉบับจำลอง 4) ความสามารถในการตรวจหนังสือเรียนอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของเอนนิสในฉบับจริง 2. ผลจากการทดลองใช้หลักสูตร พบว่า 2.1 กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนเฉลี่ยความรู้เกี่ยวกับการตรวจหนังสือเรียนสูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในทุกเรื่อง โดยมีความรู้เรื่องการระบุประเด็นปัญหาเพิ่มขึ้นมากที่สุด รองลงมา คือ การตั้งคำถามท้าทาย การสรุปโดยใช้เหตุผลเชิงนิรนัย การสรุปโดยใช้เหตุผลเชิงอุปนัย และการวิเคราะห์และนำเสนอข้อโต้แย้ง 2.2 กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนเฉลี่ยความสามารถในการตรวจหนังสือเรียนสูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในทุกเรื่อง โดยมีความรู้เรื่องการระบุประเด็นปัญหาเพิ่มขึ้นมากที่สุด รองลงมา คือ การตั้งคำถามท้าทาย การสรุปโดยใช้เหตุผลเชิงนิรนัย การสรุปโดยใช้เหตุผลเชิงอุปนัย และการวิเคราะห์และนำเสนอข้อโต้แย้ง
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2170
title: โครงการวิจัยการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อกระดูกอ่อนโดยใช้อัลจิเนท/เจลลาติน เป็นโครงเลี้ยงเซลล์

description: เนื้อเยื่อกระดูกอ่อนเป็นเนื้อเยื่อของร่างกายที่เมื่อได้รับบาดเจ็บ จะมีความสามารถในการซ่อมแซมของบาดแผลต่ำ ดังนั้นเมื่อเกิดการบาดเจ็บขึ้น จึงมักส่งผลให้เกิดความเจ็บปวดบริเวณบริเวณข้อต่อและเกิดอาการแทรกซ้อนอื่นๆ ทำให้พิสัยการเคลื่อนไหวของข้อต่อลดลง ที่สำคัญจะทำให้เกิดภาวะข้อเสื่อมตามมาในที่สุด การรักษาอาการบาดเจ็บกระดูกอ่อนผิวข้อด้วยวิธีการปลูกถ่ายเนื้อเยื่อ (Autologous Chondrocyte Implantation) ถูกนำมาใช้การรักษาทางคลินิก พบว่าการรักษาเป็นที่น่าพอใจ แต่มีข้อจำกัดหลายประการในการนำโครงเลี้ยงเซลล์ที่เหมาะสม เพื่อนำมาใช้ให้ได้ผลดีในทางคลินิค รวมถึงการรักษาด้วยวิธีดังกล่าว ยังไม่เป็นที่แพร่หลายในประเทศไทย ด้วยปัญหาเรื่องราคาของโครงเลี้ยงเซลล์แบบเชิงพานิชย์ที่ยังสูงและข้อจำกัดเรื่องเทคนิคการผ่าตัดส่งผลให้การรักษาผู้ป่วยยังไม่เป็นผลดี การทดลองครั้งนี้ เพื่อศึกษาหาความเป็นไปได้ในการใช้โครงเลี้ยงเซลล์ไฮโดรเจลที่ออกแบบและผลิตจากอัลจิเนตซึ่งเป็นพอลิเมอร์ธรรมชาติ หาง่าย ราคาถูก และใช้ในร่างกายมนุษย์ได้อย่างปลอดภัย ร่วมกับเจลโฟมซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ชนิดเจลาตินซึ่งมีจำหน่ายในท้องตลาดอยู่แล้ว โดยการนำเนื้อเยื่อกระดูกอ่อนผิวข้อจากผู้ป่วยที่เข้ารับการผ่าตัดจากแผนกออร์โธปิดิกส์ รพ.จุฬาลงกรณ์ มาสกัดเซลล์กระดูกอ่อนด้วยเอนไซม์คอลลาจีเนส เพาะเลี้ยงเพิ่มจำนวนในห้องทดลอง แล้วนำไปปลูกถ่ายลงใต้ผิวหนังของหนูทดลองในโครงเลี้ยงเซลล์ เป็นเวลา 12 สัปดาห์ ผลการทดลองพบว่าได้เนื้อเยื่อลักษณะคล้ายกระดูกอ่อนเกิดขึ้น เมื่อนำไปย้อมสีส่องกล้องตรวจสอบทาง พยาธิวิทยา พบว่ามีลักษณะเนื้อเยื่อคล้ายกับเนื้อเยื่อกระดูกอ่อน และเมื่อทำการย้อมด้วยแอนติบอดีเฉพาะเนื้อเยื่อกระดูกอ่อนพบว่าเนื้อเยื่อที่ได้เป็นลักษณะของเนื้อเยื่อกระดูกอ่อน แสดงว่าโครงเลี้ยงเซลล์ที่ผลิตขึ้นจากอัลจิเนตและเจลโฟมสามารถนำไปใช้เพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อกระดูกอ่อนของมนุษย์ได้จริง จากการวิจัยยืนยันความเป็นไปได้ในการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อกระดูกอ่อนโดยใช้โครงเลี้ยงเซลล์ที่ผลิตจากวัสดุชีวภาพที่หาได้ง่ายภายในประเทศ ปลอดภัย และมีราคาถูก ซึ่งมึศักยภาพสูงที่จะนำไปประยุกต์ใช้กับการรักษาผู้ป่วยโดยใช้เทคนิคการผ่าตัดแบบเนื้อเยื่อบาดเจ็บน้อยได้จริงในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2171
title: การเตรียมอนุภาคเมกนีเซียมคลอไรด์ทรงกลมโดยกระบวนการอบแห้งแบบพ่นฝอย

description: โพลีเอททีลีนเป็นวัสดุสำคัญที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตในปัจจุบัน การผลิตโพลีเอททีลีนนั้นจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องมีตังเร่งปฏิกิริยา โดยในช่วงปี 1950 มีนักวิจัยคิดค้นตัวเร่งปฏิกิริยาสำหรับการผลิตโพลีเอททีลีนขึ้น เป็นที่รู้จักในชื่อตัวเร่งปฏิกิริยาซีกเกอร์-แนตทา ส่วนประกอบสำคัญของระบบตัวเร่งปฏิกิริยาชนิดนี้คือ ตัวรองรับ โดยทั่วไปใช้แมกนีเซียมคลอไรด์ ในงานวิจัยนี้จะศึกษาวิธีการเตรียมอนุภาคแมกนีเซียมคลอไรด์โดยกระบวนการอบแห้งแบบพ่นฝอย เพื่อให้มีคุณสมบัติที่ใกล้เคียงกับคุณสมบัติในอุดมคติ คือ อนุภาคเป็นทรงกลม มีการกระจายตัวของขนาดในช่วงแคบ มีความเป็นรูพรุนสูง ความเป็นผลึกต่ำ และมีความแข็งแรงสูง ซึ่งคุณสมบัติเหล่านี้จะช่วยให้ตัวรองรับสามารถนำไปทำเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาที่มีประสิทธิภาพสูงได้ เนื่องจากคุณสมบัติที่ไวต่อความชื้นและออกซิเจน จึงต้องทำการทดลองภายใต้สภาวะก๊าซเฉื่อย โดยจะศึกษาอิทธิพลของสภาวะในการอบแห้งแบบพ่นฝอย คือ อุณหภูมิก๊าซขาเข้า อัตราเร็วการป้อนสาร ความเข้มข้นของสายป้อน อิทธิพลของชนิดตัวทำละลายแอลกอฮอล์ที่ใช้ คือ เอทานอล นอร์มอลโพรพานอล และนอร์มอลบิวทานอล ทั้งนี้ยังศึกษาปริมาณการเติมเบต้า-ไซโคลเด็กซ์ตรินในการเตรียมอนุภาคแมกนีเซียมคลอไรด์อีกด้วย ผลการทดลองพบว่าที่สภาวะการอบแห้งแบบพ่นฝอยที่อุณหภูมิก๊าซขาเข้าสูง อัตราเร็วการป้อนสารต่ำ และความเข้มข้นสายป้อนต่ำ จะให้อนุภาคที่เป็นทรงกลม ขนาดเล็ก การกระจายตัวของขนาดอนุภาคแคบ ปริมาณแอลกอฮอล์ที่เหลืออยู่ต่ำ พื้นที่ผิวและรูพรุนสูง ซึ่งเป็นสภาวะที่เหมาะสมต่อการเตรียมอนุภาคแมกนีเซียมคลอไรด์ ในเรื่องโครงสร้างผลึกของอนุภาค พบว่าตัวทำละลายแอลกอฮอล์ชนิดนอร์มอลโพรพานอลสามารถทำลายโครงสร้างผลึกของอนุภาคแมกนีเซียมคลอไรด์ได้มากที่สุด รองลงมาคือ นอร์มอลบิวทานอล และเอทานอล ตามลำดับ ส่วนเบต้า-ไซโคลเด็กซ์ตรินที่เติมเข้าไปจะช่วยลดความเป็นผลึกของอนุภาคได้มากยิ่งขึ้นอีก
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2172
title: การผลิตชุดตรวจคัดกรองโรคพราเดอร์-วิลลี่โดยอนุภาคทองคำนาโนเมตร

description: วัตถุประสงค์ของการศึกษาวิจัยในครั้งนี้ มุ่งศึกษาและสร้างชุดตรวจวินิจฉัยโรคพราเดอร์-วิลลี่ โดยอาศัยคุณสมบัติเชิงแสงของอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรและความสามารถในการแยกสารของโครมาโทกราฟฟี ซึ่งสามารถวิเคราะห์ผลด้วยตาเปล่าได้โดยไม่ต้องอาศัยเครื่องมือจำเพาะ ในการศึกษานี้ จะทำการสังเคราะห์อนุภาคทองคำระดับนาโนเมตร แล้วตรวจสอบเอกลักษณ์ด้วยเครื่อง UV-visible spectrometry และ Transmission Electron Microscope (TEM) จากนั้น ติด Thiol-DNA porbe ลงบน AuNPs และเตรียม Streptavidin-biotin DNA probe ประกอบชุด Lateral flow strip test แล้วทำการทดสอบชุดตรวจ โดยใช้ DNA target จาก synthetic DNA ของยีน SNRPN และ DNA ของ ผู้ป่วยโรคพราเดอร์-วิลลี่ ผลการศึกษา พบว่า ในสภาวะที่เหมาะสม lateral flow strip test สามารถวิเคราะห์ปริมาณต่ำสุดของ Synthetic target แบบ Methylation และ Unmethylation ที่ 0.6 fmol และ 8 fmol ตามลำดับ สามารถตรวจพบ Methylation และ Unmethylation target ได้อย่างจำเพาะ และสามารถตรวจวิเคราะห์ DNA ของคนไข้ โรคพราเดอร์-วิลลี่ ได้ ชุดตรวจวินิจฉัยโรคพราเดอร์-วิลลี่สามารถแยกความแตกต่างระหว่าง methylation และ unmethylation ของ Synthetic DNA target และ MSP product การศึกษานี้ ทำให้ได้ต้นแบบสำหรับตรวจ Epigenetic change และนำไปสู่การประยุกต์ใช้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2173
title: การศึกษาฤทธิ์ของอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรต่อการเป็นพิษของเซลล์ และการแสดงออกของยีนคอลลาเจนในเซลล์ไฟโบรบลาสต์ NIH-3T3

description: ที่มาของงานวิจัย : ปัจจุบันอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรได้ถูกนำมาใช้เป็นส่วนผสมของเครื่องสำอางอย่างแพร่หลาย โดยมีกล่าวอ้างถึงคุณสมบัติของอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรว่าสามารถช่วยในการต้านริ้วรอยโดยการฟื้นฟูเนื้อเยื่อผิว ต้านอนุมูลอิสระ และ เพิ่มการสร้างคอลลาเจน แต่ยังไม่มีงานวิจัยพิสูจน์แน่ชัดถึงผลดังกล่าว ผลการทดลอง: ทางผู้วิจัยได้ศึกษาผลของอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรต่อเซลล์ไฟโบรบลาสต์ NIH-3T3 ที่เวลา 24 และ 48 ชั่วโมงพบว่าอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรมีความเป็นพิษต่อเซลล์โดยขึ้นกับปริมาณและระยะเวลาที่ได้รับสาร โดยอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรมีฤทธิ์ยับยั้งการแบ่งตัวของเซลล์ ลดการแสดงออกยีนคอลลาเจนชนิด Col1a1 Col1a2 และ Col3a1 ซึ่งพบมากในผิวหนัง และมีฤทธิ์เพิ่มสารอนุมูลอิสระภายในเซลล์ แต่ทั้งนี้เซลล์ก็มีกลไกการตอบสนองต่อสารอนุมูลอิสระที่เกิดขึ้นโดยมีการสร้างเอนไซม์ NADH/ NADPH ซึ่งเป็นสารต้านอนุมูลอิสระเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน สรุปผลการทดลอง: จากความรู้ที่ได้พบว่า ผลของอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรต่อความเป็นพิษ การแบ่งตัวของเซลล์ การเกิดอนุมูลอิสระ และการแสดงออกของยีนคอลลาเจนขึ้นอยู่กับปริมาณและระยะเวลาที่ได้รับสาร จึงควรพิจารณาปัจจัยดังกล่าวถึงความปลอดภัยในการนำอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรไปประยุกต์ใช้ในเครื่องอุปโภคในชีวิตประจำวัน
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2174
title: ความจำเป็นในการใช้ยาปฏิชีวนะกลุ่มคาร์บาพีเนมส์ เพื่อครอบคลุมเชื้อที่สร้างเอ็นไซม์เบต้าแลคแตมเมสชนิดกว้าง ในการติดเชื้อภายในช่องท้องชุมชน: แบบสหสถาบัน

description: ที่มา การติดเชื้อแบคทีเรียกรัมลบชนิดแท่งในกลุ่ม Enterobacteriaceae กำลังเป็นปัญหาสำคัญในทางสาธารณสุขทั้งในทางอายุรกรรมและศัลยกรรม เนื่องจากในปัจจุบันเชื้อในกลุ่มนี้มีความไวต่อยาปฏิชีวนะลดลงเป็นอย่างมาก ทำให้มีปัญหาในการเลือกใช้ยาปฏิชีวนะในการรักษา ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับข้อมูลทางระบาดวิทยาในแต่ละสถานที่ ซึ่งในปัจจุบันได้มีการแนวทางปฏิบัติเกี่ยวกับการติดเชื้อภายในช่องท้องจากชุมชน ให้คำแนะนำในการเลือกใช้ยาปฏิชีวนะ ซึ่งในการติดเชื้อภายในช่องท้องจากชุมชนนั้นไม่ได้มีการเก็บสิ่งตรวจเพื่อเพาะเชื้อเป็นแบบปกติ จึงเป็นที่มาของการศึกษานี้เพื่อหาความชุกของเชื้อกลุ่ม Enterobacteriaceae ที่มีการสร้างเอ็นไซม์เบต้าแลคแตมเมสชนิดกว้าง วิธีการศึกษา ทำในผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีการติดเชื้อภายในช่องท้องจากชุมชนที่เข้ามารับการผ่าตัดรักษา ทำการเก็บข้อมูลทั่วไป ประวัติการเจ็บป่วยการรับยาปฏิชีวนะ หลังจากนั้นนำสิ่งส่งตรวจ(เนื้อเยื่อและ/หรือสารคัดหลั่ง) มาเพาะเชื้อหาเชื้อจุลชีพก่อโรคโดยจำแนกตามสายพันธุ์ และส่งตรวจหาการสร้างเอ็นไซม์เบต้าแลคแตมเมสชนิดกว้าง ผลการศึกษา ทำการศึกษาในผู้ป่วยอายุเฉลี่ย 29 ปี ซึ่งเพาะเชื้อจากสิ่งส่งตรวจขึ้นทั้งหมด 55 ราย จากผู้ป่วยทั้งสิ้น 113 ราย สาเหตุของการติดเชื้อภายในช่องท้องจากชุมชนเป็นส่วนใหญ่คือ ไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน ซึ่งตรวจพบการสร้างเอ็นไซม์เบต้สแลคแตมเมสชนิดกว้างทั้งสิ้น 21 ราย ซึ่งคิดเป็นความชุกร้อยละ 38.2 จากสิ่งส่งตรวจที่เพาะเชื้อขึ้น 60 เชื้อ จากผู้ป่วย 55 ราย ซึ่งจำแนกเป็น ESBL-producing E.coli ร้อยละ 38.8 ( 19 จาก 49 สิ่งส่งตรวจ ) และเป็น ESBL-producing K. Pneumoniae ร้อยละ 9.1 ( 1 จาก 11 สิ่งส่งตรวจ ) สรุปผลการศึกษา การตรวจหาการสร้างเอ็นไซม์เบต้าแลคแตมเมสชนิดกว้าง ในผู้ป่วยที่มีการติดเชื้อภายในช่องท้องจากชุมชน พบว่ามีความชุกถึงร้อยละ 38.2 ซึ่งค่อนข้างสูง และอาจจะมีผลที่ต้องใช้ยาปฏิชีวนะที่ออกฤทธิ์ครอบคลุมเชื้อกลุ่มนี้ด้วย ซึ่งถาพิจารณาจากข้อมูลความไวต่อยาปฏิชีวนะที่ได้นั้นทำให้สามารถที่จะเลือกใช้ยาปฏิชีวนะตัวอื่นที่ไม่ใช่กลุ่มคาร์บาพีเนมส์ในการรักษาได้ ซึ่งต้องพิจารณาจากข้อมูลภายในสถาบันนั้น
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2175
title: การพัฒนาแถบตรวจโรคแบบแลทเทอรัลโฟลว์จากอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรเพื่อตรวจคัดกรองโรคสครับทัยฟัส

description: โรคสครับทัยฟัสหรือโรคไข้รากสาดใหญ่จัดเป็นปัญหาที่สำคัญทางสาธารณสุขของประเทศไทยซึ่งจัดอยู่ในพื้นที่ระบาดของโรค ผู้ป่วยมักไม่ได้รับการวินิจฉัยเนื่องจากไม่มีอาการทางคลินิกที่เด่นชัดและการตรวจวินิจฉัยที่ใช้ในปัจจุบันยังมีข้อด้อย ในงานวิจัยครั้งนี้จึงได้นำอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรร่วมกับวิธีทางอณูชีววิทยามาใช้ในการพัฒนาแถบตรวจคัดกรองโรคที่สามารถอ่านผลได้ด้วยตาเปล่า ทำให้ตรวจได้ง่าย รวดเร็ว แม่นยำ และไม่จำเป็นต้องอาศัยผู้ที่มีความชำนาญหรือเครื่องมืออื่นๆ มาช่วยในการแปลผล การพัฒนาแถบตรวจคัดกรองโรคแบบแลทเทอรัลโฟลว์จากอนุภาคทองคำระดับนาโนเมตรที่ถูกตรึงด้วยสายดีเอนเอที่มีความจำเพาะต่อยีน 47 kDa, 56 kDa และ 60 kDa antigen ซึ่งถูกนำมาใช้ร่วมกันในการตรวจจับเพื่อเพิ่มความไวในการตรวจหาเชื้อ Orientia tsutsugamushi อันเป็นเชื้อก่อโรค สามารถใช้ตรวจจับเป้าหมายสังเคราะห์ได้ปริมาณต่ำสุด 0.125 fmol และตรวจหาพลาสมิดที่สอดแทรกด้วยยีน 56 kDa antigen ที่ผ่านการเพิ่มปริมาณยีนเป้าหมายด้วยวิธี Multiplex PCR ได้ต่ำสุด 1.72 copies และจากการทดสอบกับตัวอย่างเลือดทางคลินิกจำนวน 55 ตัวอย่าง พบว่ามีความไวร้อยละ 92 และความจำเพาะร้อยละ 93 เมื่อเปรียบเทียบกับวิธี Duplex nested PCR นอกจากนี้ยังไม่พบการเกิด Cross-hybridization กับเชื้อแบคทีเรียชนิดอื่นๆ และหนูซึ่งเป็น Host ชนิดหนึ่งของโรคอีกด้วย จากผลการทดลองพบว่า Stringency ของ Hybridization buffer และ Sodium dodecyl sulfate มีผลต่อความไวและความจำเพาะของชุดตรวจ จึงสรุปได้ว่าแถบตรวจคัดกรองโรคแบบแลทเทอรัลโฟลว์ที่ถูกพัฒนาขึ้นจากงานวิจัยนี้สามารถนำมาใช้ตรวจคัดกรองโรคสครับทัยฟัสในทางคลินิกได้ และยังสามารถนำองค์ความรู้ที่ได้ไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาชุดตรวจคัดกรองอื่นๆ ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2176
title: การพัฒนาระบบถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์โดยใช้ไฟเบอร์ออปติกซินทิลเล เตอร์ร่วมกับกล้องดิจิทัล

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาระบบถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์อย่างง่ายโดยใช้ไฟเบอร์ออปติกซินทิลเลเตอร์ร่วมกับกล้องดิจิทัลเพื่อใช้ในงานทางรังสี โดยการออกแบบโครงสร้างให้มีขนาดเล็กและน้ำหนักเบา เลือกใช้กล้องดิจิทัลชนิด SLR รุ่น 1000D ผลิตภัณฑ์แคนนอนโดยมีอุปกรณ์รับภาพเป็นซีมอสมีความละเอียดภาพ 10.5 ล้านพิกเซล สามารถส่งสัญญาณภาพผ่านพอร์ตยูเอสบี พร้อมแสดงผลบนคอมพิวเตอร์ นอกจากนี้ยังได้ออกแบบระบบกำบังรังสีด้วยตะกั่วพร้อมทั้งคำนวณหาความหนาของตะกั่วที่เหมาะสมเพื่อใช้ป้องกันการเกิดสัญญาณรบกวนพร้อมกับระบบมองภาพแบบกระจกทำมุมสะท้อนเพื่อเลี่ยงการรับรังสีของกล้องดิจิทัลโดยตรง จากการพัฒนาระบบถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์โดยใช้ไฟเบอร์ออปติกซินทิลเลเตอร์ร่วมกับ กล้องดิจิทัลทำให้ได้ระบบที่มีขนาด 16 x 25 x 20 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 8.7 กิโลกรัม ผลที่ ได้จากการทดสอบพบว่าระบบถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์ที่พัฒนาขึ้นตอบสนองต่อพลังงานของรังสีเอกซ์โดยมีความสัมพันธ์เป็นเชิงเส้น และให้การแสดงรายละเอียดของภาพได้ 3.1เส้นคู่ต่อมม.หรือ 0.322 มม ต่อ 1 เส้นคู่ (การแสดงรายละเอียดของภาพ)
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2177
title: ความชุกของการขาดหายของโปรตีนพีเทนในผู้ป่วยโรคมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาติพ (ชนิดที่ไม่แสดงถึงฮอร์โมนเอสโตรเจน ฮอร์โมนโปรเจรเตอโรนและเฮอร์ทู) ในประชากรของประเทศไทย

description: ที่มา : โรคมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาติพ มีความรุนแรงมากกว่ากลุ่มเซลล์มะเร็งเต้านมชนิดอื่นๆ ปัจจุบันยังไม่พบข้อบ่งชี้ใดๆใช้เป็นการรักษาโดยเฉพาะ แต่พบว่าโปรตีนพีเทนมีส่วนสำคัญในมะเร็งเต้านม ซึ่งถ้าทำหน้าที่บกพร่องไปนั้นอาจทำให้การพยากรณ์ของโรคยิ่งเลวลงได้ วัตถุประสงค์ : การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์หลักและรองเพื่อหาความชุกของการขาดหายของโปรตีนพีเทนในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาติพ และความสัมพันธ์ต่างๆในทางคลินิก วิธีการ : ผู้ป่วยหญิงที่เป็นโรคมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาติพได้ตรวจชิ้นเนื้อมะเร็งถูกเตรียมด้วยวิธีไมโครแอเรย์เนื้อเยื่อและตรวจหาโปรตีนพีเทนด้วยวิธีอิมมูโนฮีสโตเคมี โดยใช้โมโนโคนอลแอนติบอดี้โคลน 28H6 ระหว่างมิถุนายน 2549 ถึงธันวาคม 2554 จำนวน 78 ราย ผลการวิจัย : ผู้ป่วยที่เป็นมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาติพที่มีการขาดหายของโปรตีนพีเทนทั้งหมด 24 รายคิดเป็นร้อยละ 30.8 โดยมีแนวโน้มว่าค่าเฉลี่ยของอายุมากกว่า ลักษณะทางพยาธิวิทยาที่รุนแรงกว่า และอัตราการกลับเป็นโรคซ้ำมากกว่ากลุ่มที่แสดงออกของโปรตีนพีเทน (odd ratio = 0.61, 95%CI=0.24-1.58,P = 0.22), มีค่ามัธยฐานการปลอดโรคประมาณ 30 เดือน สรุปผลการวิจัย : ความชุกของการขาดหายไปของโปรตีนพีเทนมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาติพของประชากรไทยไม่ต่างกับมะเร็งเต้านมของการศึกษาอื่นๆ มีแนวโน้มการพยากรณ์ของโรครุนแรงกว่า การติดตามโรคที่นานขึ้นและจำนวนผู้ป่วยมากขึ้นจะช่วยยืนยันผลการศึกษาได้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2178
title: โครงการนำร่องผลการทำสุวคนธบำบัดต่อพฤติกรรมกระสับกระส่ายในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อม ณ คลินิกโรคสมองเสื่อมโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของการเปลี่ยนแปลงของอาการกระสับกระส่ายโดยการบำบัดด้วยสุวคนธบำบัด ในคลินิกโรคสมองเสื่อมโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ วิธีการการศึกษา: การศึกษานี้เก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมจำนวน 24 คนที่มาเข้ารับการรักษาที่คลินิคโรคสมองเสื่อม ชั้น 12 ภาควิชา จิตเวช ตึก ภปร โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โดยมีผู้ดูแลหลักเป็นผู้ทำการบำบัดด้วยน้ำมันหอมระเหยที่บ้านพักของผู้เข้าร่วมการวิจัย กลุ่มตัวอย่างจะได้รับการสุ่มจับแยกกลุ่มออกเป็นกลุ่มการทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองมีผู้เข้าร่วมจำนวน 12 คน มีค่าเฉลี่ยของอายุอยู่ที่ 80.83 ปี(SD: 5.31) จะได้รับน้ำมันหอมละเหยกลิ่นลาเวนเดอร์เป็นเวลา 1 ชั่วโมงทุกวัน เป็นเวลาทั้งหมด 2 สัปดาห์ และกลุ่มควบคุมมีผู้เข้าร่วมจำนวน 12 คน มีค่าเฉลี่ยของอายุอยู่ที่ 80.75 ปี (SD: 6.84) จะได้รับน้ำมันโจโจบาร์ ออย เป็นเวลา 1 ชั่วโมงทุกวัน เป็นเวลาทั้งหมด 2 สัปดาห์ งานศึกษานี้ใช้แบบทดสอบ Cohen-Mansfield Agitation Inventory (CMAI) ในการประเมินอาการกระสับกระส่ายในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมทั้งก่อนทำการทดลองและหลังทำการทดลอง ข้อมูลที่บันทึกได้นำมามาวิเคราะห์ทางสถิติด้วยchi-square Mann-Whitney U-test Wilcoxon signed-rank test และ ANCOVA ในการเปรียบเทียบลักษณะพื้นฐานและผลของการศึกษาระหว่างสองกลุ่มการทดลอง ผลการศึกษา: ค่าคะแนนเฉลี่ยCMAIก่อนการทดลองของกลุ่มควบคุมมีค่าคะแนนที่ต่ำกว่ากลุ่มทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติมีผู้เข้าร่วมการวิจัยจำนวน 3 คนในกลุ่มควบคุม และ 1 คนในกลุ่มทดลองออกจากการวิจัยก่อนจบการวิจัย หลังจากปรับค่าคะแนนCMAIก่อนการทดลองโดยใช้สถิติANCOVAแล้วพบว่ากลุ่มทดลองบำบัดด้วยสุวคนธบำบัดกลิ่นลาเวนเดอร์มีค่าคะแนนCMAIเฉลี่ยลดลงคิดเป็นร้อยละ 20 ในขณะที่กลุ่มควบคุมที่บำบัดด้วยสุวคนธบำบัด jojoba oil ไม่มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น โดยการวิเคราะห์ ITT แบบ LOCF สรุป: การบำบัดโดยใช้น้ำมันหอมละเหยกลิ่นลาเวนเดอร์ที่พักอาศัยของผู้ป่วยสามารถลดภาวะกระสับกระส่ายในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมได้ แต่อย่างไรก็ตามการศึกษาครั้งนี้เป็นเพียงแค่การศึกษานำร่องที่มีกลุ่มตัวอย่างจำนวนน้อย เพราะฉะนั้นการศึกษาในอนาคตจึงควรศึกษาด้วยกลุ่มตัวอย่างที่มีจำนวนมากขึ้นและระยะเวลาที่นานยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2179
title: ผลของสารสกัดมาตรฐานบัวบก อีซีเอ 233 ต่อภาวะบกพร่องของการเรียนรู้และความจำที่ถูกเหนี่ยวนำโดยคลอร์ไพริฟอสขนาดต่ำในหนูเมาส์

description: คลอร์ไพริฟอส เป็นยาฆ่าแมลงที่มีความเป็นพิษต่อระบบประสาทที่อาจรุนแรงถึงแก่ชีวิตหากได้รับในขนาดสูง มีรายงานว่าการได้รับคลอร์ไพริฟอสในขนาดต่ำอย่างต่อเนื่อง จะก่อให้เกิดอนุมูลอิสระในสมอง และยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์ประสาท ซึ่งอาจส่งผลต่อการทำงานของระบบประสาท งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของสารสกัดมาตรฐานบัวบก อีซีเอ 233 ต่อภาวะบกพร่องของการเรียนรู้และความจำที่ถูกเหนี่ยวนำด้วยคลอร์ไพริฟอสขนาดต่ำ โดยใช้หนูเมาส์ สายพันธุ์ ICR เพศผู้ อายุ 4 สัปดาห์ จากการทดสอบความเป็นพิษเฉียบพลัน ในหนูเมาส์จำนวน 5 กลุ่มๆ ละ 10 ตัว ที่ได้รับคลอร์ไพริฟอสทางปาก ในขนาดต่างๆ ตั้งแต่ 150-230 มก./กก. พบว่ามีค่า LD50 เท่ากับ 175.65 (163.19-188.11) มก./กก. และเมื่อให้คลอร์ไพริฟอส 30 มก./กก. (1 ใน 6 ของค่า LD50) ทางปาก วันละ 1 ครั้งแก่หนูเมาส์ เป็นระยะเวลา 20 วัน พบว่า ทำให้เกิดความบกพร่องของการเรียนรู้และความจำ ระดับของ MDA ในสมองสูงขึ้นและเซลล์ประสาทบริเวณ CA1 และ CA3 ของสมองส่วนฮิปโปแคมปัสถูกทำลาย โดยมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม สารสกัดมาตรฐานบัวบก อีซีเอ 233 ในขนาด 10 และ 30 มก./กก. ที่ให้โดยการป้อนทางปากสามารถช่วยลดความบกพร่องของการเรียนรู้และความจำ ในการทดสอบด้วยวิธี Morris water maze และ Object recognition อีกทั้งยังสามารถช่วยลดระดับ MDA ในสมอง และลดการตายของเซลล์ประสาทบริเวณ CA1 และ CA3 ของสมองส่วนฮิปโปแคมปัสได้แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มที่ได้รับคลอร์ไพริฟอส โดยที่ขนาดของคลอร์ไพริฟอสและสารสกัดมาตรฐานบัวบก อีซีเอ 233 ที่หนูเมาส์ได้รับนั้น ไม่มีฤทธิ์กระตุ้นหรือยับยั้งระบบประสาทส่วนกลางที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของหนูเมาส์ เมื่อทดสอบด้วยวิธี locomotor activity ในขณะที่การได้รับวิตามินอี (75 มก./กก.) ร่วมกับวิตามินซี (100 มก./กก.) ไม่สามารถแก้ไขภาวะบกพร่องของการเรียนรู้และความจำ แต่จะช่วยลดปริมาณ MDA และลดการตายของเซลล์ประสาทในสมองที่เกิดจากการได้รับคลอร์ไพริฟอสขนาดต่ำได้ ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า สารสกัดมาตรฐานบัวบก อีซีเอ 233 ที่ให้โดยการป้อนทางปากสามารถช่วยแก้ไขภาวะบกพร่องของการเรียนรู้และความจำที่ถูกเหนี่ยวนำโดยคลอร์ไพริฟอสขนาดต่ำได้ โดยอย่างน้อยที่สุดจะมีกลไกส่วนหนึ่งในการป้องกันเซลล์ประสาทบริเวณฮิปโปแคมปัสจากฤทธิ์ของอนุมูลอิสระ ร่วมกับกลไกอื่น ๆ นอกเหนือจากฤทธิ์ต้านออกซิเดชันดังกล่าว ควรจะมีการศึกษาต่อไปในระดับเซลล์ เพื่อให้ทราบถึงกลไกการออกฤทธิ์ที่สมบูรณ์ของสารสกัดมาตรฐานบัวบก อีซีเอ 233