cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.947
title: การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างผลรวมออสทีโอแคลซินและภาวะการดื้อต่ออินซูลินระหว่างการตั้งครรภ์ในประชากรไทย โดยใช้ค่าดัชนีชี้วัดภาวะดื้ออินซูลิน

description: การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างผลรวมออสทีโอแคลซิน และ ภาวะดื้อต่ออินซูลินระหว่างการตั้งครรภ์ในประชากรไทยโดยใช้ค่าดัชนีชี้วัดภาวะดื้ออินซูลินที่มา :Osteocalcin เป็นโปรตีนที่ถูกสร้างจากกระดูก จากการศึกษาในสัตว์ทดลองพบว่า osteocalcin ทำงานเปรียบเหมือนฮอร์โมน โดยเฉพาะ undercarboxylated osteocalcin สามารถกระตุ้นการแบ่งตัวของเบต้าเซลล์ที่ตับอ่อนและทำให้มีภาวะดื้ออินซูลินลดลง ผลการศึกษาในมนุษย์พบว่ากลุ่มที่มีระดับ osteocalcin ต่ำ จะมีภาวะดื้อต่ออินซูลินและมีโอกาสเกิดเบาหวานมากกว่ากลุ่มที่มีระดับ osteocalcin ที่สูงกว่า ภาวะการตั้งครรภ์เป็นตัวอย่างที่ดีของการเกิดภาวะดื้อต่ออินซูลิน การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อดูความสัมพันธ์ระหว่างระดับ total osteocalcin และภาวะดื้ออินซูลินระหว่างการตั้งครรภ์ วิธีการศึกษา: หญิงมีครรภ์ที่มีระดับน้ำตาลอยู่ในกลุ่มเสี่ยงต่อการเกิดโรคเบาหวานขณะตั้งครรภ์ (ระดับน้ำตาลหลังรับประทานกลูโคส 50 กรัมที่ 1 ชั่วโมง มากกว่า 140 มก./ดล.) จำนวน 138 คน แบ่งเป็นคนที่เป็นเบาหวานระหว่างตั้งครรภ์ 78 คน ไม่เป็นเบาหวาน 60 คน มีการเก็บเลือดเพิ่มเติมเพื่อตรวจวัดระดับ total osteocalcin, undercarboxylated osteocalcin, น้ำตาล ไขมัน และอินซูลิน เพื่อนำมาคำนวณหาภาวะดื้ออินซูลินด้วยวิธี HOMA และ QUICKI ผลการศึกษา: ผู้หญิงที่เป็นเบาหวานระหว่างการตั้งครรภ์มีภาวะดื้ออินซูลินเมื่อคำนวณด้วยวิธี HOMA มากกว่ากลุ่มผู้หญิงที่ไม่มีภาวะเบาหวานระหว่างการตั้งครรภ์ ระดับ total osteocalcin และundercarboxylated osteocalcin มีความสัมพันธ์กับภาวะดื้ออินซูลินเมื่อคำนวณด้วยวิธี HOMA อย่างมีนัยสำคัญ (ระดับ total osteocalcin: R = 0.234; P = 0.006 และ ระดับ undercarboxylated osteocalcin: R = 0.295; P &lt;0.001) ระดับ total osteocalcin และundercarboxylated osteocalcin ในผู้หญิงที่เป็นเบาหวาน และ ผู้หญิงที่ไม่มีภาวะเบาหวานระหว่างการตั้งครรภ์ไม่ได้มีค่าแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (ระดับ total osteocalcin 13.26 +/- 6.69 เทียบกับ 12.18 +/- 5.92 นาโนกรัม/มิลลิลิตร P = 0.32 และ ระดับ undercarboxylated osteocalcin 6.4 (3.0-9.6) เทียบกับ 4.8 (1.8-8.7) นาโนกรัม/มิลลิลิตร P = 0.15) เมื่อแบ่งผู้ป่วยตามจำนวนความผิดปกติหลังทานกลูโคส 100 กรัม พบว่าระดับ total osteocalcin และ undercarboxylated osteocalcin ในผู้หญิงที่มีความผิดปกติของน้ำตาลเพียงหนึ่งค่าไม่แตกต่างจากผู้หญิงที่เป็นเบาหวานระหว่างการตั้งครรภ์ สรุปผลการศึกษา : ระดับ total osteocalcin และ undercarboxylated osteocalcin มีความสัมพันธ์กับภาวะดื้ออินซูลินเมื่อคำนวณด้วยวิธี HOMA อย่างมีนัยสำคัญ ระดับ total osteocalcin และ undercarboxylated osteocalcin ในผู้หญิงที่มีความผิดปกติของน้ำตาลเพียงหนึ่งค่าหลังทานกลูโคส 100 กรัม ไม่ต่างจากผู้หญิงที่เป็นเบาหวานระหว่างการตั้งครรภ์ ระดับ total osteocalcin และ undercarboxylated osteocalcin เป็นตัวแปรที่ไวของภาวะดื้อต่ออินซูลิน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.948
title: ความต้องการทางปัญญาของนิสิตชั้นปีที่ 1 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงระดับ และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับ ความต้องการทางปัญญาของนิสิต กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตจุฬาลงกรณ์ ที่กำลังศึกษาในชั้นปีที่ 1 ปีการศึกษา 2556 จำนวน 840 คน โดยใช้แบบสอบถามทั่วไป และมาตรวัดความต้องการทางปัญญา วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณา Independence t-test, One-way ANOVA และ Multiple Linear Regression Analysis ตามความเหมาะสม ผลการศึกษาพบว่า ค่าเฉลี่ยและค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของคะแนนความต้องการทางปัญญามีค่าเท่ากับ 38.8 และ 6 ตามลำดับ ค่าคะแนนรวมที่เป็นไปได้อยู่ระหว่าง 14-62 คะแนน 78% ของกลุ่มตัวอย่างมีความต้องการทางปัญญาอยู่ในระดับสูง ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการเพิ่มระดับความต้องการทางปัญญา ได้แก่ เพศชาย กลุ่มคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ผลการศึกษาที่ได้ อาจใช้เป็นข้อมูลเบื้องต้นในการค้นหาแนวทางส่งเสริมความสามารถของนิสิตต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.949
title: ผลของการให้ยาสูดซัลเมเทอรอล/ฟลูติคาโซนต่อสมรรถภาพปอดในผู้ป่วยโรคหลอดลมโป่งพองที่ไม่ใช่โรคซิสติค ไฟโบรซิส

description: ที่มา : โรคหลอดลมโป่งพองเป็นโรคทางเดินหายใจอักเสบเรื้อรัง ผู้ป่วยมักมีความทุกทรมานจากอาการหายใจลำบาก ไอมีเสมหะส่งผลให้เกิดคุณภาพชีวิตที่แย่ลง ประสิทธิภาพของยาสูดชนิดผสมของยาขยายหลอดลมชนิดออกฤทธิ์ยาวที่ออกฤทธิ์กระตุ้นเบต้ารีเซฟเตอร์ชนิดที่สองกับสเตียรอยด์ นั้นยังไม่มีหลักฐานเพียงพอวิธีการศึกษา : ผู้ป่วยโรคหลอดลมโป่งพองที่ได้รับการวินิจฉัยจากการทำเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ทรวงอกที่มีอาการ จำนวน 34 คน ได้เข้าสู่การศึกษา โดยผู้ป่วยที่มีประวัติสูบบุหรี่มากกว่า 10 ซองปี หรือมีการตอบสนองต่อยาขยายหลอดลมจากการตรวจสไปโรเมตรีย์จะถูกคัดออกจากการศึกษา ผู้ป่วยจะไดรับการสุ่มเพื่อรับยาสูด ซัลเมเทอรอล/ฟลูติคาโซน (S/F) ขนาด 50/250 ไมโครกรัม หรือยาสูดหลอก วันละ 2 ครั้ง เก็บข้อมูลทางระบาดวิทยา ตรวจความจุปอด คำถามทางระบบการหายใจเซนต์จอร์จ (SGRQ) และตรวจการเดินใน 6 นาทีที่จุดเริ่มการศึกษา ที่ 12 และ 24 สัปดาห์หลังได้รับยาสูดผลการศึกษา : หลังจาก 24 สัปดาห์ ไม่พบความแตกต่างที่มีนัยสำคัญของความจุปอดเมื่อเทียบกับก่อนการศึกษาในทั้งสองกลุ่ม โดยมีการเปลี่ยนแปลงแสดงเป็นค่าเฉลี่ย และในวงเล็บเป็นค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ของค่า FEV1 ก่อนและหลังสูดยาขยายหลอดลม ค่า FVC ก่อนและหลังสูดยาขยายหลอดลม ในกลุ่ม S/F เท่ากับ +63 (0.237) +5 (0.221) +107 (0.348) และ +24 (0.353) มิลลิลิตร ตามลำดับ เทียบกับในกลุ่มยาสูดหลอด เท่ากับ -45 (0.101), -56 (0.144), -50 (0.202) และ -71 (0.199) มิลลิลิตร ตามลำดับ ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของการเพิ่มคุณภาพชีวิตที่ประเมินจากคะแนน SGRQ ในระหว่าง 2 กลุ่ม โดยมีค่าเฉลี่ยของการเปลี่ยนแปลงของคะแนนรวม SGRQ ในกลุ่ม S/F และกลุ่มยาหลอกเท่ากับ -10.55 และ -4.46 ตามลำดับ (p = 0.462) ไม่มีความแตกต่างของระยะทางที่เดินใน 6 นาทีที่เปลี่ยนไปในทั้งสองกลุ่ม โดยมีค่าเฉลี่ยของการเปลี่ยนแปลงในกลุ่ม S/F และกลุ่มยาหลอกเท่ากับ 18.0 และ -5.6 เมตร ตามลำดับ (p=0.178).สรุป: ยาสูดซัลเมเทอรอล/ฟลูติคาโซนไม่ช่วยเพิ่มความจุปอด คุณภาพชีวิต และความสามารถในการออกกำลังในผู้ป่วยโรคหลอดลมโป่งพอง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.950
title: ความชุกของภาวะดีไดเมอร์สูง หลังจากหยุดการรักษาด้วยยาต้านการแข็งตัวเลือด ในผู้ป่วยผู้ใหญ่ไทยที่เคยเป็นโรคลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำมาก่อน

description: บทนำ: ระยะเวลาที่เหมาะสมในการรักษาด้วยยาต้านการแข็งตัวของเลือดภายหลังจากการเป็นโรคลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำครั้งแรกโดยไม่มีปัจจัยกระตุ้นจำเป็นต้องประเมินระหว่างความเสี่ยงในการเกิดโรคลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำซ้ำกับความเสี่ยงในการเกิดภาวะเลือดออกในแต่ละบุคคล ในชาวตะวันตกพบว่าภาวะดีไดเมอร์สูงภายหลังหยุดยาต้านการแข็งตัวของเลือดเป็นเวลา 1 เดือน พบร้อยละ 37 และมีความสัมพันธ์กับอัตราการเกิดโรคลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำซ้ำที่จำเป็นต้องได้รับยาต้านการแข็งตัวของเลือด อย่างไรก็ตามยังไม่มีข้อมูลเรื่องระดับดีไดเมอร์และอัตราการเกิดโรคลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำซ้ำภายหลังหยุดยาต้านการแข็งตัวของเลือดในประเทศไทยวิธีการศึกษา : การวิจัยเชิงพรรณนาแบบไปข้างหน้า โดยศึกษาในกลุ่มผู้ใหญ่ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำครั้งแรกทั้ง หลอดเลือดดำชั้นลึกอุดตันที่ขาหรือลิ่มเลือดอุดตันหลอดเลือดแดงที่ปอด ได้รับยาต้านการแข็งตัวของเลือดอย่างน้อย 3 เดือน ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ในช่วงวันที่ 1 มกราคม พ.ศ.2556 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ.2556 โดยไม่รวมผู้ป่วยที่เป็นมะเร็ง การตรวจภาวะดีไดเมอร์ภายหลังหยุดยาต้านการแข็งตัวของเลือดที่ 4 สัปดาห์ และ 12 สัปดาห์ การรวบรวมข้อมูลในแง่ ปัจจัยเสี่ยงในการเกิดโรคลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำ, ร้อยละระยะเวลาที่ INR ได้ตามเป้าหมาย, ภาวะเลือดแข็งตัวผิดปกติ, การเกิดโรคลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำซ้ำและภาวะแทรกซ้อนการเกิดภาวะเลือดออกผลการศึกษา : ผู้ป่วยทั้งหมดจำนวน 37 ราย ค่ามัธยฐานอายุ 49 ปี (พิสัยระหว่าง 21 ถึง 95 ปี) เป็นผู้ป่วยหญิง ร้อยละ 59.5 พบโรคลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำครั้งแรกโดยไม่มีปัจจัยกระตุ้น ร้อยละ 59.5 ได้รับการวินิจฉัยเป็นหลอดเลือดดำชั้นลึกอุดตันที่ขาและ ลิ่มเลือดอุดตันหลอดเลือดแดงที่ปอด ร้อยละ 78.4 และ 10.8 ตามลำดับ ระยะเวลาในการรักษาด้วยยาต้านการแข็งตัวของเลือดที่ 3 และ 6 เดือน เท่ากับ ร้อยละ 21.6 และ 78.4 ตามลำดับ ระยะเวลาที่ระดับค่าการแข็งตัวของเลือดอยู่ในเป้าหมายร้อยละ 61 ภาวะแทรกซ้อนเลือดออกร้อยละ 16.2 ความชุกของภาวะดีไดเมอร์สูง (&gt; 500 นก/มล) หลังหยุดยาต้านการแข็งตัวของเลือดเป็นเวลา 4 สัปดาห์ ร้อยละ 52.9 ความแตกต่างของภาวะดีไดเมอร์สูงที่ 1 และ 3 เดือนภายหลังหยุดยาต้านการแข็งตัวของเลือดเท่ากับร้อยละ 12.5 จากข้อมูลพื้นฐานของผู้ป่วย พบว่าการใช้ยาคุมกำเนิดขณะวินิจฉัยโรคลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำมีความสัมพันธ์กับภาวะดีไดเมอร์ปกติหลังหยุดยาต้านการแข็งตัวของเลือดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p =0.01). ค่ามัธยฐานเวลาติดตามภายหลังหยุดยาเท่ากับ 13 สัปดาห์ (พิสัยระหว่าง 3 ถึง 61 สัปดาห์) อัตราการเกิดโรคลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำซ้ำในผู้ป่วยภาวะดีไดเมอร์สูงกับปกติ เท่ากับร้อยละ 11.1 กับ ร้อยละ 0 ตามลำดับ (p = 0.17). สรุปผลการศึกษา : ภาวะดีไดเมอร์สูงหลังหยุดยาต้านการแข็งตัวของเลือดในผู้ป่วยไทยพบได้บ่อย การนำมาใช้ในการทำนายการเกิดโรคซ้ำยังคงต้องติดตามผลในระยะยาว
DOI: 10.14457/cu.the.2013.952
title: การศึกษาประสิทธิภาพของเลเซอร์เออร์เบียมชนิด แบ่งส่วนในการรักษา โรคผมร่วงเป็นหย่อม

description: โรคผมร่วงเป็นหย่อม ในปัจจุบันเชื่อว่าเกิดจาก การมีภูมิต้านเนื่อเยื่อของตนเองบริเวณต่อมขน ตัวเลือกใน การรักษาผู้ป่วยยังเป็นประเด็นที่ท้าทายในปัจจุบัน เคยมีการรายงานผู้ป่วย 1 รายว่ามีการตอบสนองต่อการรักษาด้วย เลเซอร์เออร์เบียมชนิดแบ่งส่วน โดยพบมีการงอกใหม่ของผมอย่างสมบูรณ์หลังได้รับการรักษาเป็นระยะเวลา 6 เดือนวัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของเลเซอร์เออร์เบียมชนิดแบ่งส่วนที่มีขนาดความยาวคลื่น 1550 นาโนเมตร ในการรักษาโรคผมร่วงเป็นหย่อมชนิด patch วิธีการศีกษา : การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองแบบสุ่ม หย่อมผมร่วงแต่ละคู่ซึ่งอยู่ในผู้ป่วยคนเดียวกัน จะได้ รับการสุ่มแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง ซึ่งทำการศึกษาด้วย เลเซอร์ และ กลุ่มควบคุม คือไม่ได้รับการรักษาใดๆ โดยกลุ่ม ทดลองจะได้ รับการรักษาด้วยเลเซอร์เออร์เบียมชนิดแบ่งส่วน ความยาวคลื่น 1550 นาโนเมตร ขนาด 30 มิลลิจูล ความหนาแน่น 300 จุด ต่อตารางเซ็นติเมตร ครั้งละ 2 รอบ ความห่าง 2 สัปดาห์ต่อครั้ง ทั้งหมด 12 ครั้ง รวมระยะเวลา ทั้งหมด 6 เดือน โดยประเมินผลจากขนาดหย่อมผมร่วงตาม Alopecia areata investigational assessment guideline และนำมาคำนวณหา ขนาดการงอกใหม่ของหย่อม ผมร่วง ที่สิ้นสุดการศึกษา คือ ที่ 6 เดือน และประเมินความแตกต่าง ของระยะเวลาการเริ่มงอก และการงอกอย่างสมบูรณ์ ของหย่อมผมร่วง ในกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม รวมทั้ง มีการบันทึกผล ข้างเคียงต่างๆ ที่พบหลังจากให้การรักษาด้วยเลเซอร์ผลการศึกษา : ผู้ป่วยที่มีผมร่วงเป็นหย่อมชนิด patch 12 ราย ประกอบไปด้วยหย่อมผมร่วงที่ศึกษา 28 คู่ ค่ามัธยฐานของการงอกใหม่ของผมในกลุ่มที่ให้การรักษาด้วยเลเซอร์มีค่ามากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ โดยมีค่า เท่ากับร้อยละ 80.12 ในกลุ่มที่รักษาด้วยเลเซอร์ และ ร้อยละ 74.32 ในกลุ่มควบคุม ( P = 0.022 ) กลุ่มที่รักษาด้วยเลเซอร์ และกลุ่มทดลองมีการงอกใหม่ของผม 25 หย่อม และ 22 หย่อมตามลำดับ โดยในกลุ่มที่มีการงอกใหม่มีค่าเฉลี่ยของ ระยะเวลาที่เริ่มมีการงอกใหม่ของผมหลังเริ่มทำการศึกษา เท่ากับ 8.6 สัปดาห์ และ 9.9 สัปดาห์ตามลำดับ (P = 0.26) พบการงอกใหม่อย่างสมบูรณ์หลังเริ่มทำการศึกษา 13 หย่อมในกลุ่มที่รักษาด้วยเลเซอร์ และ 11 หย่อม ในกลุ่ม ทดลองโดยในกลุ่มที่มีการงอกใหม่อย่างสมบูรณ์ มีค่าเฉลี่ยของระยะเวลาที่มีการงอกใหม่ อย่างสมบูรณ์ของผมหลังเริ่ม ทำการศึกษา เท่ากับ 12.6 สัปดาห์ และ 14.7 สัปดาห์ตามลำดับ (P = 0.415) ผลข้างเคียงที่พบได้แก่ อาการบวม, แดง, สีผิวเข้มขึ้น, ตุ่มขุมขนอักเสบ, สะเก็ด และอาการคันซึ่งล้วนแต่เป็นผลข้างเคียงที่เกิดขึ้นชั่วคราวและไม่รุนแรงสรุปผลการศึกษา : เลเซอร์เออร์เบียมชนิดแบ่งส่วนความยาวคลื่น 1550 นาโนเมตร มีประสิทธิภาพในการ รักษาโรคผมร่วงเป็นหย่อมชนิด patch โดยผลข้างเคียงที่พบน้อยและไม่รุนแรง เป็นอีกหนึ่งทางเลือกของการรักษาที่มี ในปัจจุบัน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.241
title: การแปรของเสียงพยัญชนะท้ายในภาษากะเหรี่ยงสะกอและภาษามลายูถิ่นปัตตานี: การเปลี่ยนแปลงที่กำลังดำเนินอยู่อันเนื่องมาจากการสัมผัสภาษา

description: ตามสากลลักษณ์ของการเปลี่ยนแปลงของภาษา เสียงพยัญชนะท้ายเป็นเสียงที่มักจะสูญไป หากพบเสียงพยัญชนะท้ายเพิ่มขึ้นในตำแหน่งที่ไม่เคยมีมาก่อนก็จะถือว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่ง ดังในกรณีภาษากะเหรี่ยงสะกอซึ่งมีเสียงพยัญชนะท้ายเพียงเสียงเดียว คือ เสียงกักที่เส้นเสียง /ʔ/ และภาษามลายูถิ่นปัตตานีซึ่งมีเสียงพยัญชนะท้ายเพียง 3 เสียง เมื่อผู้พูดภาษาเหล่านี้ได้เรียนรู้ภาษาไทยทำให้เกิดการสัมผัสภาษา ลักษณะทางภาษาบางอย่างจากภาษาไทย เช่น การมีเสียงพยัญชนะท้ายหลายเสียงจึงอาจจะถูกยืมได้ งานวิจัยนี้ศึกษาการแปรของเสียงพยัญชนะท้ายในภาษากะเหรี่ยงสะกอและภาษามลายูถิ่นปัตตานี โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อระบุรูปแปรและวิเคราะห์การแปรของเสียงพยัญชนะท้าย (Ø) และ (ʔ) ในภาษากะเหรี่ยงสะกอและภาษามลายูถิ่นปัตตานีตามปัจจัยทางสังคม ได้แก่ ภาวะสองภาษา อายุ ความใกล้ชิดชุมชน ทัศนคติ และวัจนลีลา และเพื่อสังเคราะห์การเปลี่ยนแปลงที่กำลังดำเนินอยู่ของภาษาโดยอาศัยผลการวิเคราะห์ทั้งหมด ข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์ได้มาจากการสัมภาษณ์ผู้บอกภาษา 120 คน จากจุดเก็บข้อมูล 4 แห่งๆ ละ 30 คน เป็นผู้พูดภาษากะเหรี่ยงสะกอที่หมู่บ้านป่าละอู อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และหมู่บ้านแม่ปิง อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน และผู้พูดภาษามลายูถิ่นปัตตานีที่หมู่บ้านตลาดแขก อำเภอเกาะ สมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี และหมู่บ้านรูสะมิแล อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี ผลการวิจัยพบการปรากฏของรูปแปรใหม่ของเสียงพยัญชนะท้ายในภาษากะเหรี่ยงสะกอที่หมู่บ้านป่าละอูเพียงแห่งเดียวเท่านั้น รูปแปรของเสียงพยัญชนะท้าย (Ø) มี 3 รูปแปร ได้แก่ รูปแปร [Ø] ซึ่งเป็นรูปแปรดั้งเดิม รูปแปร [ŋ] และ [k] ซึ่งเป็นรูปแปรใหม่ ส่วนรูปแปรของเสียงพยัญชนะท้าย (ʔ) มี 2 รูปแปร ได้แก่ รูปแปร [ʔ] ซึ่งเป็นรูปแปรดั้งเดิม และรูปแปร [k] ซึ่งเป็นรูปแปรใหม่ ส่วนผลการวิเคราะห์การแปรของเสียงดังกล่าวตามตัวแปรทางสังคม พบว่าตัวแปรทางสังคมทั้งหมดมีอิทธิพลต่อการปรากฏของรูปแปรใหม่ของเสียงพยัญชนะท้ายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 0.01 โดยตัวแปรทางสังคมที่มีอิทธิพลต่อการปรากฏของรูปแปรใหม่ของเสียงพยัญชนะท้ายมากที่สุด คือ ทัศนคติที่มีต่อภาษาไทย รองลงมาตามลำดับ คือ ความใกล้ชิดชุมชน อายุ และภาวะสองภาษา นอกจากนี้ผลการวิเคราะห์วัจนลีลายังแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่ารูปแปรใหม่ของเสียงพยัญชนะท้ายปรากฏในวัจนลีลาแบบระมัดระวังมากกว่าวัจนลีลาแบบเป็นกันเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 0.01 และจากผลการวิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดทำให้ผู้วิจัยสามารถสังเคราะห์แบบจำลองเพื่ออธิบายกลไกการเปลี่ยนแปลงที่กำลังดำเนินอยู่ของภาษา ซึ่งสรุปโดยสังเขปได้ว่าการเปลี่ยนแปลงที่กำลังดำเนินอยู่ของภาษามีความสัมพันธ์กับตัวแปรทางสังคมหรือเงื่อนไขทางสังคม หากภาษาที่สัมผัสมีศักดิ์ศรีมากกว่าภาษาแม่ และผู้พูดมีความสามารถในการใช้ภาษาไทยมาก มีอายุน้อย มีความใกล้ชิดชุมชนน้อย และมีทัศนคติบวกต่อภาษาที่สัมผัสมากกว่าภาษาแม่ก็มีแนวโน้มที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่กำลังดำเนินอยู่ของภาษาท้องถิ่น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.243
title: การพัฒนานโยบายการบริหารงานวิชาการที่ส่งผลทางบวกต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในสถานศึกษาสังกัดกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันของนโยบายและการปฏิบัติด้านการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาในสังกัดกรุงเทพมหานครที่ส่งผลทางบวกต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน และ 2) พัฒนานโยบายและการปฏิบัติด้านการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลทางบวกต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน ผู้วิจัยสังเคราะห์กรอบแนวคิดในการพัฒนานโยบายจากแนวคิดของ David Gow (1991) Harold Dwight Lasswell (1951) Robert Eyestone (1942) Rogene Buchholz (1985) และ Yehezkel Dror (1968) ประชากรในการวิจัยครั้งนี้คือสถานศึกษาสังกัดกรุงเทพมหานครจำนวน 436 โรงเรียน โดยมีผู้บริหารสถานศึกษาเป็นผู้ให้ข้อมูล เครื่องมือในการวิจัยครั้งนี้ประกอบไปด้วย 1) แบบสอบถามการปฏิบัติในการบริหารงานวิชาการ และ 2) แบบสัมภาษณ์นโยบายและการปฏิบัติของผู้บริหารสถานศึกษา การวิจัยครั้งนี้ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) การหาความถี่ และ การใช้ลำดับ/คะแนน (Ranking and Scoring) ผลการวิจัยข้อที่ 1 พบว่า สถานศึกษาสังกัดกรุงเทพมหานครไม่มีการกำหนดนโยบายในการบริหารงานวิชาการที่เป็นลายลักษณ์อักษรไว้เป็นการเฉพาะ แต่มีแผนปฏิบัติราชการเป็นเรื่อง ๆ ในรูปแบบของโครงการแบบปีต่อปี โดยมีการปฏิบัติที่ส่งผลทางบวกต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 11 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านหลักสูตร 2) ด้านการเรียนการสอน 3) ด้านการประเมินผลนักเรียน 4) ด้านการประกันคุณภาพ 5) ด้านการนิเทศการสอน 6) ด้านการแนะแนวการศึกษา 7) ด้านสื่อการสอน 8) ด้านการพัฒนาบุคลากร 9) ด้านการเป็นแบบอย่างที่ดี 10) ด้านการวิจัยและการใช้สถิติเพื่อการบริหารงานวิชาการ และ 11) ด้านเป้าหมายของสถานศึกษา ผลการวิจัยข้อที่ 2 ผู้วิจัยสามารถพัฒนานโยบายและการปฏิบัติด้านการบริหารงานวิชาการที่ส่งผลทางบวกต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนได้ทั้งหมด 3 นโยบาย ประกอบด้วย 1) นโยบายเสริมสร้างทักษะด้านการสื่อสารเน้นการอ่านออกเขียนได้ก่อนอย่างอื่น 2) นโยบายส่งเสริมทักษะด้านการคิดใช้ความคิดนำการเรียนรู้ และ 3) นโยบายปลูกฝังทักษะชีวิตสร้างหลักคิดให้พึ่งพาตนเอง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.244
title: การพัฒนาเทคนิคการวัดค่าเผาไหม้เชื้อเพลิงนิวเคลียร์ใช้แล้วโดยวิธีวัดสเปกตรัมรังสีแกมมา

description: ได้ทำการพัฒนาเทคนิคการวัดรังสีแกมมาจากแท่งเชื้อเพลิงใช้แล้วของเครื่องปฏิกรณ์ปรมาณูวิจัย ปปว.1/1 ด้วยเทคนิคแกมมาสเปกโตรเมตรีเพื่อหาความแรงรังสีของซีเซียม-137 โดยใช้หัววัดรังสีเจอร์มาเนียมความบริสุทธิ์สูง และคำนวนกลับเป็นค่าการเผาไหม้ของแท่งเชื้อเพลิงใช้แล้ว โดยทำการออกแบบท่อบังคับลำรังสีแกมมาลำแคบที่สามารถทำการวัดรังสีแกมมาที่ตำแหน่งต่างๆ ของแท่งเชื้อเพลิงที่เก็บอยู่ในสระน้ำของเครื่องปฏิกรณ์ได้ นอกจากนี้ได้ออกแบบกำบังรังสีสำหรับหัววัดรังสีให้ตัดการรบกวนของรังสีแกมมาที่แผ่มาจากแท่งเชื้อเพลิงในแกนปฏิกรณ์ฯ ที่ตำแหน่งอื่นๆ อุปกรณ์ที่พัฒนาขึ้นนี้ได้ทำการทดสอบกับแท่งเชื้อเพลิงใช้แล้ว 3 แท่ง คือ แท่งเชื้อเพลิงหมายเลข 8558, 8572 และ 8595 ซึ่งแท่งเชื้อเพลิงที่คัดเลือกมาทดสอบนั้น มีข้อมูลการเดินเครื่องใช้ในการคำนวณค่าการเผาไหม้ ได้ค่าการเผาไหม้มากที่สุดของแท่งเชื้อเพลิงหมายเลข 8572 ที่ 65.25% แท่งเชื้อเพลิงหมายเลข 8595 คำนวณค่าการเผาไหม้ได้ 59.47% และแท่งเชื้อเพลิงหมายเลข 8558 คำนวณค่าการเผาไหม้น้อยที่สุด 56.76% เมื่อนำผลจากการคำนวณเปรียบเทียบกับผลที่ใด้จากการทดลอง พบว่าค่าการเผาไหม้เชื้อเพลิงที่ได้จากการทดลองมีค่าสูงกว่าค่าจากการคำนวณ ประมาณ 3 เท่า คาดว่าเป็นผลจากค่าตัวแปรที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ ความคลาดเคลื่อนจากการสอบเทียบประสิทธิภาพของระบบวัดรังสี
DOI: 10.14457/cu.the.2013.245
title: การกราฟต์ไกลซิดิลเมทาคริเลตบนผ้าไหมด้วยการฉายรังสีและตกแต่งด้วยสารหน่วงไฟ

description: ในการเตรียมผ้าไหมที่มีคุณสมบัติหน่วงไฟโดยการฉายรังสีแกมมาเพื่อกราฟต์ไกลซิดิล- เมทาคริเลตบนผ้าไหม พบว่าสภาวะที่เหมาะสมที่สุดในการกราฟต์ คือการฉายรังสีแกมมา 15 กิโลเกรย์ บนผ้าไหมที่แช่อยู่ในไกลซิดิลเมทาคริเลตเข้มข้น 10% โดยปริมาตรต่อปริมาตร และมีไดเมทิลฟอร์มาไมด์เป็นตัวทำละลาย และสภาวะที่เหมาะสมที่สุดในการตกแต่งคือการแช่ผ้าไหมที่กราฟต์แล้วในเอทีลีนไดเอมีนที่อุณหภูมิห้องนาน 8 ชั่วโมง ก่อนทำให้แห้งและนำไปแช่ในกรดออร์โธฟอสฟอริกเข้มข้น 5% อีก 8 ชั่วโมง ผ้าไหมที่กราฟต์แล้วมีค่าเปอร์เซ็นต์การกราฟต์เท่ากับ 33.83 และมีพีคของคีโตนและอีพอกซี ซึ่งเป็นกลุ่มฟังก์ชันของไกลซิดิลเมทาคริเลตปรากฏอยู่ในสเปกตรัมอินฟราเรด ผลการทดสอบคุณสมบัติหน่วงไฟตามมาตรฐาน ASTM D2863 บ่งชี้ว่าผลิตภัณฑ์ที่ได้จะมีค่าดัชนีออกซิเจนจำกัด หรือ LOI มากกว่า 21 และเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดช่วง 1-5% ของกรดออร์โธฟอสฟอริกที่ใช้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.246
title: ผลของอาร์กอนพลาสมาที่เกิดจากระบบพลาสมากระแสสลับ 50 เฮิรตซ์ ต่อความเข้ากันได้ทางชีวภาพของฟิล์มเจลาติน

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของอาร์กอนพลาสมาที่มีต่อสัณฐานวิทยา องค์ประกอบทางเคมีและความเข้ากันได้ทางชีวภาพของฟิล์มเจลาติน โดยฟิล์มเจลาตินที่ผ่านการเชื่อมขวางด้วยวิธีทางความร้อน (dehydrothermal treatment) จะถูกดัดแปรพื้นผิวด้วยอาร์กอนพลาสมาที่เกิดจากอุปกรณ์กำเนิดพลาสมาโดยระบบไฟฟ้ากระแสสลับ (AC 50 Hz plasma) ซึ่งเป็นระบบพลาสมาความดันต่ำที่มีราคาไม่แพง จากการปรับความดันของระบบในชุดอุปกรณ์กำเนิดพลาสมาในช่วง 0.11-0.22 มิลลิบาร์ พบว่า อาร์กอนพลาสมาที่เกิดขึ้นมีค่าอุณหภูมิอิเล็กตรอนเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 1.0-2.2 อิเล็กตรอนโวลต์ และความหนาแน่นของอิเล็กตรอนเฉลี่ย 1012-1018 อนุภาคต่อลูกบาศก์เซนติเมตร เมื่อศึกษาสัณฐานพื้นผิวของฟิล์มเจลาตินที่ผ่านการดัดแปรด้วยอาร์กอนพลาสมาเป็นเวลา 0-6 นาที พบว่า อาร์กอนพลาสมาสามารถดัดแปรฟิล์มเจลาตินที่มีพื้นผิวเรียบ (Rms 0.49 นาโนเมตร) ให้มีความขรุขระเพิ่มขึ้นโดยมี Rms สูงสุดถึง 9.2 นาโนเมตร ลักษณะของฟิล์มภายหลังการดัดแปรพบว่า ฟิล์มบางส่วนบวมขึ้นในขณะที่พื้นผิวบางส่วนถูกกัดกร่อนหายไป นอกจากนี้ ฟิล์มเจลาตินภายหลังการดัดแปรด้วยอาร์กอนพลาสมาจะมีความชอบน้ำมากขึ้น โดยค่ามุมสัมผัสของน้ำลดลงจาก 60 องศาเหลือ 27-28 องศา ภายใน 2 นาทีแรกของการดัดแปร เมื่อพิจารณาองค์ประกอบทางเคมีของฟิล์มเจลาตินก่อนและหลังการดัดแปรด้วยอาร์กอนพลาสมาที่มีค่า Rms แตกต่างกัน 3 ค่า ได้แก่ ฟิล์มที่มีค่า Rms 0.73, 5.45 และ 9.2 นาโนเมตร พบว่า โครงสร้างหลักของฟิล์มเจลาตินก่อนการดัดแปรประกอบด้วย คาร์บอน 69.90%, ออกซิเจน 17.98% และไนโตรเจน 12.12% ภายหลังการดัดแปรฟิล์มเจลาตินด้วยอาร์กอนพลาสมาพบว่า ปริมาณคาร์บอนลดลง ออกซิเจนเพิ่มขึ้น ในขณะที่ปริมาณไนโตรเจนลดลง เมื่อพิจารณาปริมาณพันธะของคาร์บอนกับออกซิเจนและไนโตรเจนในโครงสร้างฟิล์มเจลาติน พบว่าฟิล์มเจลาตินมีปริมาณพันธะ C-C/C-H ซึ่งเป็นหมู่อะลิฟาติกไฮโดรคาร์บอน 45.79%, พันธะ C-N/C-O และพันธะ N-C=O มีปริมาณ 30.88% และ 23.33% ตามลำดับ ภายหลังการดัดแปรพื้นผิวจะส่งผลให้เกิดอะลิฟาติกไฮโดรคาร์บอนเพิ่มขึ้นถึง 80% ส่วนพันธะ C-N/C-O ลดลงเหลือ 5-11% และพันธะ N-C=O ซึ่งแสดงหมู่เอไมด์ลดลงเหลือ 11-15% จากการศึกษาความเข้ากันได้ทางชีวภาพของฟิล์มเจลาติน พบว่า การดัดแปรฟิล์มเจลาตินด้วยอาร์กอนพลาสมาช่วยส่งเสริมให้เซลล์ผิวหนังของหนูยึดเกาะและเจริญเติบโตได้ดีกว่าเมื่อเทียบกับฟิล์มเจลาตินก่อนการดัดแปร โดยสังเกตุจาก F-actin cytoskeleton ที่มีลักษณะแผ่มากกว่าและปริมาณเซลล์ที่มีมากกว่าภายหลัง 3 วันของการเพาะเลี้ยง ทั้งนี้น่าจะเป็นผลร่วมทั้งด้านสัณฐานวิทยาและสมบัติทางเคมีของฟิล์มเจลาตินที่เปลี่ยนไปจากการดัดแปรด้วยอาร์กอนพลาสมา
DOI: 10.14457/cu.the.2013.248
title: ANALYSIS OF CRACKS IN THREE-DIMENSIONAL LINEAR ELASTIC MEDIA WITH CONSIDERATION OF SURFACE STRESS EFFECTS

description: An efficient numerical procedure for modeling planar cracks in three dimensional, linear elastic, infinite medium which accounts for the influence of surface stresses is presented in this dissertation. The concept of surface stresses, which has been widely employed in the investigation of nano-scale problems, is adopted to derive a suitable mathematical model capable of simulating nano-sized cracks. An infinitesimally thin layer of material on the crack surface is modeled by a zero-thickness surface perfectly bonded to the bulk material, with its behavior governed by the Gurtin-Murdoch constitutive relation. In the formulation, the classical theory of isotropic linear elasticity is utilized to establish the governing equation of the bulk material in terms of singularity-reduced boundary integral equations for the displacement and traction on the crack surface. For the zero-thickness surface, the final governing equation incorporating the surface stress effect is obtained in a weak form following the standard weighted residual technique. The fully coupled system of equations is then solved by the FEM-SGBEM coupling numerical procedure. Due to the weakly singular nature of all involved boundary integral equations, standard continuous interpolation functions can be employed everywhere in the approximation of crack-face data and only special quadrature for evaluating nearly and weakly singular integrals is required. Once the implemented numerical scheme is validated with available benchmark solutions, it is applied to investigate the nano-scale influence on nano-sized cracks. Several examples are presented to demonstrate the capability and robustness of the method. Results from an extensive parametric study reveal that, the presence of surface stresses not only increases the near-surface material stiffness but also introduces size dependent behavior of solutions and the reduction of stresses in the region ahead of the crack front.