cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.1999.192
title: การประเมินการก่อสร้างที่อยู่อาศัยด้วยบล็อกดินซีเมนต์

description: บล็อกดินซีเมนต์แบบประสานคือ บล็อกที่ได้รับการออกแบบให้มีลักษณะพิเศษ ลักษณมีรูร่องเดือยบนตัวบล็อกที่สามารถนำไปประสานทั้งแนวตั้งและแนวนอน ไม่ต้องก่อทีละก้อนแบบดั้งเดิม สามารถจับซ้อนกันสูงครั้งละ 10 แถว ใช้ผนังบล็อกรับน้ำหนักแทนเสาคานแบบเดิม ปัจจุบันบ้านจัดสรรมีความจำเป็นที่จะต้องใช้ระบบการก่อสร้างสำเร็จรูป การก่อสร้างด้วยบล็อกชนิดนี้จัดว่าเป็นระบบก่อสร้างกึ่งสำเร็จรูป ที่ประหยัด สะดวก และรวดเร็ว เป็นอีกแนวทางเลือกหนึ่ง ที่จะนำไปใช้ในโครงการบ้านจัดสรร ในการวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาว่า ระบบการก่อสร้างชนิดนี้เหมาะสมในการนำมาใช้ก่อสร้างบ้าน 1 ชั้น ในโครงการบ้านจัดสรรหรือไม่ โดยศึกษา ต้นทุนและระยะเวลาก่อสร้า งเปรียบเทียบกับระบบเดิม ปัญหาที่เกิดขึ้นขณะก่อสร้าง และเทคโนโลยีการก่อสร้าง ตัวอย่างที่ใช้การวิจัยเป็นบ้านเดี่ยว 1 ชั้น พื้นที่ใช้สอย 88 ตารางเมตร ในโครงการบ้านจัดสรรที่มีการก่อสร้างอาคารรูปแบบเดียวกันในระบบเดิมอยู่ ใช้การเฝ้าสังเกตการณ์จดบันทึกและถ่ายภาพขณะก่อสร้างทุกวัน ตั้งแต่เริ่มต้นก่อสร้างจนแล้วเสร็จเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ผลการศึกษาพบว่า ต้นทุนค่าก่อสร้างของบ้านบล็อกชนิดนี้เท่ากับ 663,064 บาท ในขณะที่บ้านระบบเดิมมีต้นทุนเท่ากับ 727,926 บาท ปัญหาที่พบในขณะการก่อสร้างได้แก่ การเตรียมโครงสร้างและประกอบอื่นๆ เช่น วงกบ เป็นต้น ไม่พอดีกับระยะการก่อบล็อก ไม่มีบล็อกรูปแบบที่ต้องการใช้สอย และผิวบล็อกสกปรกเนื่องจากน้ำปูนทรายที่ใช้หยอดตามรูไหลฃออกมา แก้ไขโดยวิธีการทาสีอาคาร การออกแบบเกี่ยวข้องกับระบบประสานทางพิกัด การจัดผังอาคารต้องมีความเหมาะสมกับระบบ สร้างสูงไม่เกิน 2 ชั้น ตามฃพระราชบัญญัติ การก่อสร้างมีขั้นตอนใกล้เคียงกับ ระบบเดิมแตกต่างกันที่อาคารระบบนี้ ใช้บล็อกดินซีเมนต์ก่อเป็นผนังอาคารและโครงสร้างพร้อมกัน โดยไม่ต้องใช้เสาชั้นที่ 1 คานหลังคา และสามารถใช้คนงานก่อสร้างที่เคยทำงานในระบบดั้งเดิมได้เป็นอย่างดี คนงานรู้สึกว่าทำงานง่ายขึ้น จะเห็นได้ว่า ต้นทุนในการก่อสร้างถูกกว่าระบบเดิม 8.91% เป็นผลมาจากการลดเสาชั้นที่ 1 และคานอะเส ไม่ต้องฉาบปูนและทำเอ็นทับหลัง สัดส่วนค่าแรงงานต่อค่าวัสดุน้อยลง เป็นผลทำให้ระยะเวลาการก่อสร้างลดลง น้ำหนักผนังเพิ่มขึ้นแต่ไม่ทำให้น้ำหนักของอาคารโดยรวมเพิ่มขึ้น ปัญหาที่เกิดขึ้นในขณะก่อสร้างแยกเป็น 2 ประเด็น ได้แก่ ปัญหาเนื่องจากความไม่เข้าใจในกรรมวิธีการก่อสร้าง เพราะเริ่มนำระบบนี้มาใช้ยังไม่มีผู้ใดมีความชำนาญ จะต้องมีการฝึกอบรมคนงานให้เกิดทักษะมากขึ้น และปัญหาเนื่องจากคุณสมบัติเฉพาะของก้อนบล็อก ควรจะมีการพัฒนารูปแบบของบล็อกให้สอดคล้องกับการใช้สอย การออกแบบจะต้องมีความสอดคล้องกับระบบและกรรมวิธีในการก่อสร้าง มีความเหมาะสมที่จะนำระบบการก่อสร้างนี้ มาสร้างบ้าน 1 ชั้น ในโครงการบ้านจัดสรรเพราะว่ามี ต้นทุนและระยะเวลาก่อสร้างน้อยกว่า ซึ่งเป็นปัจจัยหลักในการเลือกระบบการก่อสร้างของผู้ประกอบการ ถ้ามีการใช้บล็อกมากกว่า 64000 ก้อน ลงทุนผลิตได้ต้นทุนจะลดลงอีก กรรมวิธีในการก่อสร้างไม่ยุ่งยาก สร้างเพียง 1 หลัง โดยที่ต้นทุนค่าก่อสร้างไม่เพิ่มสูงขึ้น การก่อสร้างมีมาตรฐานและควบคุมคุณภาพได้ดี หาคนงานได้ง่ายเพราะการก่อสร้างระบบนี้สามารถที่จะใช้คนงานที่ทำงานอยู่ในระบบเดิมไม่ต้องมีฝีมือมากนักได้เป็นอย่างดี ประกอบกับปัญหาในการก่อสร้างมีไม่มากนัก ซึ่งเป็นปัญหาที่สามารถแก้ไขได้
DOI: 10.14457/cu.the.1999.193
title: นโยบายที่อยู่อาศัยสำหรับข้าราชการ สาย ค. และ ลูกจ้าง ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอแนะแนวทางในการกำหนดนโยบายที่อยู่อาศัยสำหรับข้าราชการสาย ค. และลูกจ้างของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเพื่อเป็นการสร้างขวัญกำลังใจ และเป็นการยกระดับคุณภาพชีวิต อันจะนำไปสู่ประสิทธิภาพในการทำงาน การศึกษาใช้วิธีรวบรวมข้อมูลสถิติ และการสำรวจโดยใช้แบบสอบถาม ด้วยวิธีสุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ ตามสัดส่วนของกลุ่มตัวอย่างและวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าร้อยละ วิเคราะห์ประเด็นสำคัญโดยวิธี Crosstabulation ผลจากการวิจัยพบว่า ข้าราชการสาย ค. และ ลูกจ้าง เป็นผู้ไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่อยู่อาศัยร้อยละ 53.6 เป็นผู้ที่มีกรรมสิทธิ์ในที่อยู่อาศัย และยังมีปัญหาที่อยู่อาศัยอยู่ถึง ร้อยละ 45.9 พบว่ามีผู้ที่ต้องการเปลี่ยนที่อยู่อาศัยและเลือกวิธีการเช่า ร้อยละ 10.3 ผู้ที่ไม่ต้องการเปลี่ยนที่อยู่อาศัย มักมีปัญหาด้านการเดินทาง สภาพที่อยู่อาศัยทรุดโทรม หรือค่าผ่อนชำระเช่าซื้อสูง สำหรับผู้ที่ไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่อยู่อาศัย และมีปัญหาที่อยู่อาศัยร้อยละ 96.5 ต้องการเปลี่ยนที่อยู่อาศัยใหม่ ร้อยละ 69.7 ต้องการเช่าซื้อ ร้อยละ 22.4 ต้องการเช่า และที่เหลือต้องการปลูกสร้างที่อยู่อาศัยเอง นอกจากนี้ ยังพบว่า ข้าราชการสาย ค. และลูกจ้างส่วนใหญ่ ทั้งที่มีอยู่หรือไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่อยู่อาศัย และมีความต้องการที่อยู่อาศัยใหม่ โดยการเช่าซื้อ เช่า หรือปลูกสร้างเอง รวมถึงผู้ที่ต้องการกู้ยืมเงินซ่อมแซมที่อยู่อาศัยเดิมนั้น ไม่มีความสัมพันธ์และสอดคล้องกับอายุ และรายได้ ได้แก่ มีความต้องการที่อยู่อาศัยราคาสูงกว่าความสามารถในการผ่อนชำระ เป็นต้น ดังนั้น มหาวิทยาลัยควรพิจารณาแนวทางช่วยเหลือ ข้าราชการสาย ค. และลูกจ้าง ในด้านที่อยู่อาศัยที่ต้องการเช่าซื้อ เช่าปลูกสร้างเอง หรือเงินกู้ซ่อมแซม โดยพิจารณาจากอายุ อายุราชการที่เหลือ ระดับรายได้ และรายได้ครอบครัว และจากการวิจัยครั้งนี้ยังพบว่า ข้าราชการสาย ค. และลูกจ้างส่วนใหญ่ มีปัญหาในการเดินทางมาทำงาน ดังนั้น ในการช่วยเหลือด้านที่อยู่อาศัย มหาวิทยาลัยจึงควรพิจารณาทำเลที่ตั้งของที่อยู่อาศัยเพื่อประกอบการพิจารณา วิธีให้ความช่วยเหลือ โดยอาจกำหนดเป็นลักษณะของเขตพื้นที่ (Zoning) เป็นต้น
DOI: 10.14457/cu.the.1999.194
title: ปัจจัยที่มีผลต่อการควบแน่นในโบราณสถาน : กรณีศึกษา พระอุโบสถ วัดกำแพง

description: โบสถ์และวิหารถือเป็นโบราณสถานและมรดกทางวัฒนธรรมประจำชาติที่ใช้ในการเผยแพร่ศาสนา ซึ่งปัจจุบันโบสถ์และวิหารมากมายมีสภาพชำรุดทรุดโทรม สาเหตุสำคัญประการหนึ่งมาจากความชื้น อันเนื่องมาจากสภาพภูมิอากาศ น้ำฝน น้ำใต้ดิน และการระเหยของน้ำจากอิทธิพลของแสงอาทิตย์ ความชื้นดังกล่าวนอกจากจะก่อความเสียหายแก่งานสถาปัตยกรรมแล้ว ยังก่อให้เกิดความเสียหายให้กับภาพจิตรกรรมฝาผนังอีกด้วย ในอดีตเข้าใจกันว่าความชื้นที่เกิดขึ้นจากดินและน้ำใต้ดินเป็นสาเหตุที่ก่อให้เกิดความเสียหาย แต่ในความเป็นจริงยังมีสาเหตุต่างๆ อีกหลายสาเหตุที่เกี่ยวข้องกับการเกิดความชื้น วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้มุ่งแสวงหาสาเหตุของปริมาณความชื้นที่เกิดขึ้นในโบราณสถานโดยการวิเคราะห์หาปัจจัยที่มีผลต่อการเกิดความชื้นนั้นๆ ขั้นตอนการศึกษากระทำโดย การสำรวจสถานที่จริง การสังเกตสภาพของอาคาร การสอบถามผู้มีประสบการณ์ในการบูรณะโบราณสถาน และการบันทึกข้อมูลด้วยเครื่องมืออันได้แก่ อุณหภูมิและความชื้นสัมพันธ์ของอากาศ อุณหภูมิผิวผนังภายใน อุณหภูมิผิวกระเบื้องมุงหลังคาด้านใน และปริมาณความชื้นที่สะสมในผนังอาคาร จากการศึกษาดังกล่าวจะนำไปวิเคราะห์หาสาเหตุของการเกิดความชื้นในอาคารที่ทำการศึกษา จากการศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า ภายในอาคารมีการสะสมความชื้นในปริมาณสูงอยู่ 2 แห่งที่ คือบริเวณผนังด้านล่างที่ใกล้กับพื้นดิน และบริเวณผนังส่วนบนใกล้กับหลังคา ความชื้นที่ส่วนบนดังกล่าวนี้เกิดจากการควบแน่นที่บริเวณผิวกระเบื้องมุงหลังคาด้านในช่วงเวลาประมาณ 24.00 น. ถึง 7.00 น. เนื่องจากเป็นช่วงที่อุณหภูมิผิวกระเบื้องมุงหลังคาด้านในต่ำกว่าอุณหภูมิจุดน้ำค้างในช่วงหลังคา ส่วนความชื้นในผนังด้านล่างอาคารยังไม่พบสาเหตุหลักของการควบแน่น แต่เชื่อว่าความชื้นในส่วนนี้มาจากดินและน้ำฝน ในการเกิดการควบแน่นยังมีสาเหตุมาจากตัวแปรอีกหลายประการ เช่น จากผู้ใช้อาคารจำนวนมาก การรั่วไหลของอากาศภายนอกในช่วงเวลาที่อุณหภูมิและความชื้นสัมพัทธ์สูง หรือ ในช่วงที่อุณหภูมิอากาศภายนอกมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว อาคารที่ไม่มีฝ้าเพดานมีแนวโน้มที่จะเกิดการควบแน่นที่ผิวกระเบื้องมุงหลังคาด้านในง่ายกว่าอาคารที่มีฝ้าเพดาน ผลจากการศึกษาสรุปได้ว่า ความชื้นที่เกิดขึ้นในอาคารนั้นไม่ได้มีเพียงแต่ความชื้นที่มาจากดินเป็นสาเหตุสำคัญเพียงอย่างเดียว แต่ยังพบว่ามีการเกิดการควบแน่นที่ผิวกระเบื้องมุงหลังคาด้านใน และมีโอกาสที่จะเกิดที่ผิวผนังภายในได้ด้วย ข้อสรุปที่ได้จากการศึกษาสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการปรับปรุงและออกแบบในการบูรณะโบราณสถาน ทั้งนี้เพื่อลดโอกาสในการสะสมความชื้นจากการควบแน่นสำหรับประเทศไทยต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.1999.195
title: การบริหารอาคารชุดระดับราคาปานกลางในเขตกรุงเทพมหานครชั้นใน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษารูปแบบการบริหารอาคารชุด ระดับปานกลางในปัจจุบัน โดยศึกษาระบบการจัดการ ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อชีวิตความเป็นอยู่ และสภาพแวดล้อมของผู้อยู่อาศัย และศึกษาข้อดีข้อเสียของแต่ละรูปแบบการบริหารอาคารชุดระดับราคาปานกลางในปัจจุบัน พร้อมกับหาข้อเสนอแนะแนวทางในการปรับปรุงแต่ละรูปแบบการบริหารอาคารชุดที่พบ เพื่อเป็นแนวทางในการเลือกรูปแบบการบริหารสำหรับผู้อยู่อาศัยในอาคารชุดระดับราคาปานกลาง วิธีการศึกษา ผู้วิจัยได้แบ่งโครงการกรณีศึกษา ออกเป็น 3 กลุ่มตามช่วงอายุอาคาร คือ อาคารอายุ 1-5 ปี จำนวน 6 โครงการ อาคารอายุ 6-10 ปี จำนวน 6 โครงการ อาคารอายุ 11-18 ปี จำนวน 6 โครงการ โดยเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์ผู้จัดการนิติบุคคลอาคารชุด กรรมการนิติบุคคล และวิธีการสำรวจและสังเกตโดยผู้วิจัย ผลการศึกษาสรุปได้ว่า ปัจจุบันการบริหารอาคารชุดระดับราคาปานกลาง มี 4 รูปแบบ และแต่ละรูปแบบมีปัญหาในการบริหารดังนี้ รูปแบบที่ 1 เจ้าของร่วมบริหารเองโดยคัดเลือกตัวแทนจากเจ้าของร่วมมาเป็นผู้จัดการนิติบุคคล มีปัญหาในเรื่อง 1) การจ่ายค่าส่วนกลางไม่ตรงเวลา 2) ขาดผู้ควบคุมการปฏิบัติงานประจำวันในระหว่างเวลางาน 3) ขาดการประสานงานในโครงการ 4) การบำรุงรักษาอาคารไม่มีคุณภาพ 5) งานบริการและการจัดกิจกรรมไม่เหมาะสม 6) ขาดการรายงานผลการปฏิบัติงานของนิติบุคคล 7) ขาดการประเมินผลการปฏิบัติงานของนิติบุคคล 8) จัดประชุมไม่ได้ตามกำหนด รูปแบบที่ 2 เจ้าของร่วมบริหารเองโดยจ้างบุคคลภายนอกมาเป็นผู้จัดการนิติบุคคลมีปัญหาในเรื่อง 1) การจ่ายค่าส่วนกลางไม่ตรงเวลา 2) งานบริการและการจัดกิจกรรมไม่เหมาะสม 3) ขาดการรายงานผลการปฏิบัติงานของนิติบุคคล 4) ขาดการประเมินผลการปฏิบัติงานของนิติบุคคล 5) จัดประชุมไม่ได้ตามกำหนด รูปแบบที่ 3 จ้างบริษัทบริหารอาคารชุด โดยผู้จัดการนิติบุคคลมาจากบริษัท และอยู่ประจำโครงการ มีปัญหาดังนี้ 1) การจ่ายค่าส่วนกลางไม่ตรงเวลา 2) การบำรุงรักษาโครงการไม่มีคุณภาพ 3) งานบริการและการจัดกิจกรรมไม่เหมาะสม 4) ขาดการรายงานผลการปฏิบัติงานของนิติบุคคล 5) จัดประชุมไม่ได้ตามกำหนด รูปแบบที่ 4 จ้างบริษัทบริหารอาคารชุดโดยผู้จัดการนิติบุคคลมาจากบริษัทแต่ ไม่อยู่ประจำโครงการ และมีผู้จัดการอาคารมาจากบริษัทอยู่ประจำโครงการ มีปัญหาในเรื่อง 1) การจ่ายค่าส่วนกลางไม่ตรงเวลา 2) ขาดการประสานงานในโครงการ 3) งานบริการและการจัดกิจกรรมไม่เหมาะสม 4) ขาดการรายงานผลการปฏิบัติงานนิติบุคคล 5) จัดประชุมไม่ได้ตามกำหนด จากการศึกษาพบว่า รูปแบบการบริหารจัดการอาคารชุดที่เหมาะสม ไม่ได้มีแบบเดียวแต่มีได้ 4 รูปแบบตามผลการวิจัย และไม่มีแบบใดที่ดีที่สุดหรือมีปัญหาทั้งหมด การนำรูปแบบการบริหารมาใช้ในแต่ละโครงการ ขึ้นอยู่กับความต้องการและความเหมาะสมของโครงการ ข้อเสนอแนะการวิจัยจึงไม่ได้เป็นการเสนอให้ใช้รูปแบบใดแบบหนึ่งเป็นมาตรฐานสำหรับทุกโครงการแต่เป็นการปรับปรุงแก้ไขปัญหาที่พบในแต่ละรูปแบบการบริหารให้มีประสิทธิภาพดีขึ้น โดยเฉพาะ การจ่ายค่าส่วนกลางซึ่งควรมีมาตรฐานการลงโทษที่ชัดเจน เป็นต้น นอกจากนี้ผลของการวิจัยยังเสนอแนะให้ผู้อยู่อาศัยได้ศึกษาแต่ละรูปแบบการบริหารให้เข้าใจชัดเจนก่อนเลือกรูปแบบที่เหมาะสมกับสภาพของชุมชนที่อยู่อาศัย และจะต้องตระหนักในสิทธิส่วนของตนเองและผู้อื่นอย่างจริงจังด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.1999.196
title: ปัจจัยที่มีผลต่อรูปแบบการขนส่งโดยรถตู้ในเขตกรุงเทพมหานครตอนเหนือ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัจจัยและเงื่อนไขที่ทำให้เกิดการขนส่งโดยรถตู้ในเขตกรุงเทพมหานครตอนเหนือ รูปแบบการให้บริการของรถตู้ รวมถึงลักษณะและพฤติกรรมการเดินทางของผู้ใช้รถตู้โดยสาร พร้อมทั้งเสนอแนะแนวทางการจัดการและปรับปรุงรูปแบบการขนส่งดังกล่าวต่อไป โดยกำหนดขอบเขตการศึกษาเฉพาะบริเวณกรุงเทพมหานครตอนเหนือ จังหวัดนนทบุรี จังหวัดปทุมธานี โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงวิทยาศาสตร์ และสำรวจภาคสนาม ด้วยเครื่องมือการแจกแบบสอบถามจำนวน 156 ชุด ผลการศึกษา พบว่า ปัจจัยที่ทำให้เกิดการขนส่งโดยรถตู้ สามารถแบ่งออกเป็นปัจจัยด้านอุปสงค์ ได้แก่ การขยายตัวของเมืองสู่ชานเมืองอย่างกระจัดกระจาย และการเพิ่มขึ้นของจำนวนประชากร ส่วนปัจจัยด้านอุปทานได้แก่ การขาดประสิทธิภาพของการขนส่งสาธารณะในเมืองและความมีประสิทธิภาพของการขนส่งโดยรถตู้ สำหรับเส้นทางรถตู้ส่วนใหญ่วิ่งให้บริการระหว่างเขตเมืองและชานเมือง และเน้นบริการที่รวดเร็วและรับประกันที่นั่งให้กับผู้โดยสาร จากการสำรวจกลุ่มผู้ใช้โดยสารเป็นผู้พักอาศัยอยู่ในเขตชานเมือง ระยะเวลาในการเดินทางบนรถตู้โดยเฉลี่ย 41 นาทีต่อเที่ยว ค่าใช้จ่ายในการเดินทางเฉลี่ย 49 บาทต่อวัน รูปแบบการเดินทางก่อนและหลังจากใช้รถตู้ คือการเดินเท้า โดยผู้โดยสารรถตู้สามารถเลือกรูปแบบเดินทางโดยรถประจำทางแทนได้ เหตุผลในการเลือกใช้รถตู้โดยสาร คือ การบริการที่ให้ความรวดเร็ว ความสะดวกสบาย โดยปัญหาหลักของรถตู้ได้แก่ ความปลอดภัย หน่วยงานของรัฐในการควบคุมดูแล และการแข่งขันระหว่างรถตู้และรถประจำทาง จึงได้เสนอแนะแนวทางด้านการจัดการ โดยจัดตั้งองค์กรในรูปแบบสหการเพื่อจัดสรรเส้นทางแก่ผู้ประกอบการ ส่วนด้านปรับปรุงการให้บริการของรถตู้ กำหนดอัตราค่าโดยสารระหว่าง 20-25 บาท ระยะทางให้บริการประมาณ 15-20 กิโลเมตร จุดจอดควรอยู่บริเวณที่สามารถเชื่อมกับระบบขนส่งอื่น ๆ ได้สะดวก ส่วนการบริการด้านอื่น ๆ ควรได้มาตรฐาน เช่น การกำหนดรูปแบบรถยนต์ ขนาดบรรทุกผู้โดยสาร และอุปกรณ์อำนวยความสะดวก
DOI: 10.14457/cu.the.1999.197
title: ความเป็นไปได้ในการพัฒนาที่อยู่อาศัยสำหรับข้าราชการและบุคลากรของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่ซอยอ่อนนุช

description: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจัดสวัสดิการที่พักอาศัยให้กับข้าราชการสาย ค. และลูกจ้าง ที่มีความจำเป็นปฏิบัติหน้าที่นอกเวลาราชการ ภายในบริเวณอาคารจุฬานิวาส ปัจจุบันอาคารมีสภาพชำรุดทรุดโทรม และมีจำนวนไม่เพียงพอต่อความต้องการ ประกอบกับมหาวิทยาลัยมีแนวคิดจะใช้พื้นที่ดังกล่าวเพื่อกิจการอื่น ตามแผนแม่บทของมหาวิทยาลัย ขณะเดียวกันมหาวิทยาลัยมีที่ดินอยู่ที่ซอยอ่อนนุช เป็นที่ว่างยังมิได้ใช้ประโยชน์ จึงมีแนวคิดจะพัฒนาให้เป็นที่พักอาศัยสำหรับข้าราชการสาย ค และลูกจ้าง การวิจัยครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาแนวทางและความเป็นไปได้ในการพัฒนาบริเวณดังกล่าว เพื่อเป็นที่อยู่อาศัยต่อไป ปัจจุบันมหาวิทยาลัยมีข้าราชการสาย ค และลูกจ้าง พักอาศัยในจุฬานิวาส จำนวน 165 คน หากจำเป็นต้องโยกย้ายออกจากจุฬานิวาส ผู้ที่พักอาศัยในจุฬานิวาสร้อยละ 67.1 ยังไม่มีการเตรียมการที่อยู่อาศัยในอนาคตของตนเอง จึงมีความต้องการที่อยู่อาศัยที่ตั้งไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย เดินทางสะดวกภายในเวลาไม่เกิน 1 ชั่วโมง และต้องการให้มีสาธารณูปโภค และสาธารณูปการพร้อม ที่ดินของมหาวิทยาลัยที่ซอยอ่อนนุช ตั้งอยู่ห่างจากถนนสุขุมวิท ประมาณ 900 เมตร สภาพโดยรอบเป็นย่านพักอาศัย มีความพร้อมด้านสาธารณูปโภคและสาธารณูปการ โดยเฉพาะสถาบันการศึกษาระดับต่างๆ การเดินทางทางถนนมหาวิทยาลัยสะดวก และยังอยู่ใกล้จุดขึ้นลงทางด่วน และสถานีรถไฟฟ้า BTS พื้นที่ด้านหน้ามีศักยภาพในการพัฒนาเชิงพาณิชย์ และสภาพโดยรวมมีความเหมาะสมในการพัฒนาที่อยู่อาศัย การก่อสร้างที่อยู่อาศัยสำหรับข้าราชการสาย ค. และลูกจ้างของมหาวิทยาลัย หากอ้างอิงมาตรฐานการเคหะแห่งชาติ จะมีขนาดพื้นที่ 34 ตารางเมตร ต่อหน่วย ต่อครอบครัว ประมาณการค่าก่อสร้างต่อหน่วยในปัจจุบัน คือ 340,000 บาท ข้อกำหนดด้านผังเมืองของกรุงเทพมหานครสามารถสร้างอาคารสูงได้ไม่เกิน 23 เมตร หรือ 8 ชั้น ดังนั้นการก่อสร้างที่อยู่อาศัยเพื่อรองรับผู้ที่โยกย้ายจากจุฬานิวาสจำนวน 165 หนว่ย จึงต้องใช้งบประมาณ 54 ล้านบาท ในกรณีที่มหาวิทยาลัยมีปัญหาด้านงบประมาณการลงทุน การศึกษาครั้งนี้ได้ศึกษาแนวทางการลงทุนอื่น คือ 1) มหาวิทยาลัยสามารถให้เอกชนเช่าที่ดินส่วนหน้าจำนวน 3 ไร่ จะได้ผลตอบแทนประมาณ 18 ล้านบาท เพื่อนำไปสมทบกับงบประมาณของมหาวิทยาลัย มีศักยภาพในการพัฒนาเชิงพาณิชย์ 2) มหาวิทยาลัยสามารถให้เอกชนเป็นผู้ลงทุนพัฒนาพื้นที่ทั้งหมด 15 ไร่ 3 งาน 77 ตารางวา เป็นที่อยู่อาศัยสำหรับผู้มีรายได้น้อยประมาณ 800 หน่วย และอาคารพาณิชย์ เนื่องจากบริเวณโดยรอบปัจจุบันเป็นย่านพาณิชย์ ชุมชนพักอาศัยอยู่แล้ว โดยจะได้รับผลตอบแทนมากกว่า 54 ล้านบาท ซึ่งจากการศึกษาความต้องการที่อยู่อาศัยของข้าราชการสาย ค. และลูกจ้างของจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย พบว่ามีผู้ต้องการที่อยู่อาศัยมากถึงร้อยละ 64.8 หรือ จำนวน 433 คน ซึ่งน่าจะเป็นกลุ่มลูกค้าเป้าหมายได้ การศึกษาครั้งนี้จึงสรุปได้ว่า มีความเป็นไปได้ในการพัฒนาที่อยู่อาศัยที่ซอยอ่อนนุช คือเป็นไปตามนโยบายและแผนแม่บทของมหาวิทยาลัย สอดคล้องกับความต้องการของผู้ที่พักอาศัยในจุฬานิวาส และข้าราชการสาย ค. และลูกจ้างมหาวิทยาลัยจำนวนหนึ่ง ทั้งนี้ที่ดินซอยอ่อนนุชมีสภาพแวดล้อมเหมาะสมกับการอยู่อาศัย มีสาธารณูปโภคและสาธารณูปการพร้อม การเดินทางสะดวกทั้งทางถนน โดยเฉพาะรถไฟฟ้า BTS แนวทางพัฒนาที่อยู่อาศัยและการลงทุนมีหลายรูปแบบ
DOI: 10.14457/cu.the.1999.198
title: การศึกษาเพื่อเสนอแนวความคิดในการอนุรักษ์ บ้านพักตากอากาศชายทะเลหัวหินในช่วงปี พ.ศ. 2454-2488

description: เสนอแนวความคิดในการอนุรักษ์บ้านพักตากอากาศชายทะเลหัวหิน ในช่วงปี พ.ศ. 2454-2488 โดยใช้วิธีการสำรวจและบันทึกสภาพอาคาร การสัมภาษณ์เจ้าของอาคารและผู้ที่เกี่ยวข้อง การรวบรวมข้อมูลจากเอกสารทางประวัติศาสตร์ และข้อมูลเกี่ยวกับรูปแบบสถาปัตยกรรมและการเปลี่ยนแปลง นำมาวิเคราะห์ทางด้านรูปแบบและคุณค่าสถาปัตยกรรม พร้อมทั้งบ่งชี้ปัญหาและสาเหตุที่เกิดขึ้น เพื่อเสนอแนวความคิดในการอนุรักษ์ที่เหมาะสม จากการศึกษาพบว่า รูปแบบสถาปัตยกรรมของบ้านพักตากอากาศชายทะเลหัวหินในช่วงปี พ.ศ. 2454-2488 มีลักษณะเป็นเรือนไม้ หลังคาปั้นหยา มีการประดับลวดลายไม้ฉลุและสีสันสวยงาม การจัดวางอาคารคำนึงถึงทิศทางการรับลมทะเลเป็นหลัก และมีการเจาะช่องเปิดเต็มที่ การจัดพื้นที่ใช้สอยภายในสอดคล้องกับ กิจกรรมการพักผ่อนตากอากาศสำหรับครอบครัวขนาดใหญ่ ป้องกันแดดและฝนโดยการยื่นหลังคาคลุมส่วนระเบียงขนาดใหญ่ ที่เชื่อมต่อกับภายในบ้าน มีการยกใต้ถุนสูงเพื่อระบายความชื้น รวมเป็นลักษณะเฉพาะที่แตกต่างไปจากรูปแบบบ้านพักอาศัยในยุคเดียวกัน สมควรที่จะอนุรักษ์โดยมีคุณค่า ในฐานะประจักษ์พยานทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญของประเทศ ในช่วงการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม คุณค่าทางด้านจิตใจของผู้คน และคุณค่าทางด้านศิลปสถาปัตยกรรมที่งดงาม กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมปัญหาที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน พบว่าอาคารเกิดการเสื่อมสภาพตามธรรมชาติ และถูกซ่อมแซมอย่างไม่เหมาะสม รวมทั้งไม่สามารถตอบสนองการใช้สอยในปัจจุบันได้ เนื่องจากปัจจัยแวดล้อมต่างๆ ที่เปลี่ยนไป จึงเกิดการเปลี่ยนแปลงหรือต่อเติมอาคารเก่า ขณะเดียวกันการสร้างอาคารใหม่ที่สะดวกสบายกว่า นำไปสู่ปัญหาทางด้านรูปแบบและด้านสภาพแวดล้อม ถึงแม้ว่าบ้านเหล่านี้จะมีอายุอาคารไม่ถึงเกณฑ์ ในการขึ้นทะเบียนโบราณสถาน แต่ก็มีความเป็นไปได้ในการอนุรักษ์และพัฒนา เพื่อรองรับการท่องเที่ยวของหัวหินในปัจจุบัน โดยต้องรักษาเอกลักษณ์ที่สำคัญเอาไว้อย่างเหมาะสม ในการเสนอแนวความคิดในการอนุรักษ์ บ้านพักตากอากาศชายทะเลหัวหิน ในช่วงปี พ.ศ. 2454-2488 นั้น ต้องมีการประสานงานระหว่างผู้ที่เกี่ยวข้องหลายฝ่าย ทั้งภาครัฐและภาคเอกชน โดยการจัดตั้งคณะกรรมการเพื่อการอนุรักษ์ ซึ่งมีหน้าที่ในการกำหนดแนวทางและการจัดการเกี่ยวกับการอนุรักษ์ ได้แก่ การป้องกันการทำลายอาคารและสภาพแวดล้อมการควบคุมทิศทางของการพัฒนา การให้ข้อเสนอแนะในการอนุรักษ์ และการส่งเสริมการอนุรักษ์
DOI: 10.14457/cu.the.1999.199
title: ความสัมพันธ์ระหว่างพัฒนาการของเมืองกับการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม : กรณีศึกษาเมืองเรณูนคร

description: คงปฏิเสธไม่ได้ว่าองค์ประกอบทางสังคมเป็นสิ่งที่จะขาดไม่ได้ในความหมายของคำว่า "เมือง" และในองค์ประกอบทางสังคมดังกล่าวย่อมหลีกเลี่ยงที่จะกล่าวถึงลักษณะทางวัฒนธรรมไปไม่ได้เช่นกัน ความสำคัญของการศึกษาครั้งนี้จึงมุ่งศึกษาและทำความเข้าใจในพัฒนาการของเมืองที่สัมพันธ์กับวัฒนธรรม โดยกำหนดพื้นที่ในการศึกษา คือ เมืองเรณูนคร เนื่องจากมีเอกลักษณ์เฉพาะของความเป็น "ผู้ไท" การศึกษาครั้งนี้ได้พิจารณาองค์ประกอบของเมืองที่แวดล้อมทั้งด้านการเมือง การปกครอง เศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรม ทรัพยากรธรรมชาติ และลักษณะทางกายภาพ ซึ่งเกิดขึ้นตั้งแต่ระดับภูมิภาคและส่งผลเชื่อมโยงถึงระดับชุมชนและระดับครัวเรือนของเมืองเรณูนคร ในการศึกษาได้แบ่งพัฒนาการของพื้นที่ศึกษาออกเป็น 3 ยุค คือ ในยุคดั้งเดิม (พ.ศ. 2387-2446) ระบบการปกครองตามธรรมเนียมลาวโบราณทำให้เมืองเรณูนครอยู่ในฐานะเมืองขึ้นที่ต้องส่งส่วยให้เมืองหลวงทุกปี เศรษฐกิจและสภาพสังคมที่เป็นระบบปิดส่งผลให้ชุมชนยึดถือและปฏิบัติตามประเพณีฮีต 12 คลอง 14 และเชื่อในเรื่องพุทธและผีตามวิถีความเป็นผู้ไทอย่างเคร่งครัด เมื่อก้าวสู่ยุคของการเปลี่ยนแปลง (พ.ศ. 2447-2488) นโยบายการรวมอำนาจเข้าสู่ส่วนกลางส่งผลให้เกิดการพัฒนาไปทั่วประเทศ พื้นที่เมืองเรณูนครขยายตัวมากขึ้นและเปิดตัวเองสู่สังคมภายนอกทั้งในเชิงเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรม แต่เนื่องจากอิทธิพลของสื่อและแรงกระตุ้นจากภายนอกที่ยังไม่รุนแรง ชุมชนเมืองเรณูนครจึงยังไม่ก้าวสู่การเปลี่ยนแปลงในทันที วัฒนธรรมความเชื่อและประเพณีที่เคยยึดถือจึงยังเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางใจของคนในสังคมอยู่มาก จนเมื่อก้าวเข้าสู่ยุคปัจจุบัน (พ.ศ. 2489-2542) ลักษณะทางกายภาพของเมืองเรณูนครเปลี่ยนแปลงไปมากทั้งด้านโครงสร้างพื้นฐานและระบบโครงข่ายคมนาคมซึ่งเป็นผลสืบเนื่องจากนโยบายมุ่งเน้นการพัฒนาเพื่อให้เกิดความมั่นคงของชาติ ส่งผลให้เกิดระบบสังคมแบบเปิดและสภาพเศรษฐกิจที่เป็นการค้ามากขึ้น กิจกรรมทางวัฒนธรรมที่มิได้จำกัดอยู่เพียงแค่ประเพณีความเชื่อและศาสนาแต่หมายรวมถึงวิถีชีวิตของชุมชนได้ถูกปรับเปลี่ยนจากที่เคยเรียบง่ายมาสู่ระบบสังคมที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น ซึ่งส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ การใช้พื้นที่เมืองตลอดจนวิถีชีวิตของคนเมืองเรณูนครไปด้วย พัฒนาการของเมืองเรณูนครที่เกิดขึ้นได้สะท้อนให้เห็นรูปแบบวัฒนธรรมใหม่ในการดำเนินชีวิตที่มุ่งหาความเป็นส่วนตัวหรือกระแสปัจเจกมากกว่าวัฒนธรรมร่วมที่เคยยึดถือปฏิบัติในระดับชุมชน จากการศึกษา พบว่า การจะรักษาวัฒนธรรมชุมชนใหยั่งยืนควบคู่ไปกับการพัฒนาเมืองจะต้องไม่มองวัฒนธรรมว่าเป็นสิ่งที่หยุดนิ่ง การใช้พื้นที่เมืองเพื่อให้เกิดกิจกรรมทางวัฒนธรรม ไม่ควรกระจุกอยู่ที่ใดที่หนึ่งจนเกินไป ศูนย์วัฒนธรรมท้องถิ่นควรมีบทบาทและมีการใช้ประโยชน์พื้อนที่อย่างเต็มที่ ชุมชนควรมีส่วนร่วมในการกำหนดหรือควบคุมกิจกรรมต่างๆ ให้อยู่ในความเหมาะสมและสอดคล้องกับวัฒนธรรมเดิมของท้องถิ่น นอกจากนี้ การปรับระบบคิดโดยมองการพัฒนาอย่างเป็นองค์รวมและเปิดโอกานให้ชุมชนท้องถิ่นเข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาเมืองจะนำไปสู่การพัฒนาที่สัมพันธ์กับวัฒนธรรมชุมชนโดยแท้จริง
DOI: 10.14457/cu.the.1999.200
title: ปัญหาของผู้ซื้อที่อยู่อาศัยที่มาร้องเรียน ต่อสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค (สคบ.)

description: จากการที่ร้อยละ 85 ของผู้มาร้องเรียนต่อสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค เป็นเรื่องที่อยู่อาศัย ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับปัญหาโครงการปลูกสร้างไม่แล้วเสร็จ การไม่สามารถโอนกรรมสิทธิ์โครงการไม่จัดทำสาธารณูปโภค การปลูกสร้างไม่เรียบร้อย และการใช้พื้นที่ส่วนกลางเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคล การวิจัยครั้งนี้ จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษา ลำดับความสำคัญของปัญหา รายละเอียดของปัญหา ข้อมูลเกี่ยวกับผู้ร้องเรียน และทัศนคติที่มีต่อมาตรการของรัฐที่จะออกมาแก้ไขปัญหา โดยวิธีการใช้วิธีสุ่มตัวอย่าง เพื่อสอบถามผู้ที่มาร้องเรียนในช่วงปี พ.ศ.2542 จำนวน 365 ราย จากการศึกษาครั้งนี้พบว่า ปัญหาที่ผู้ซื้อมาร้องเรียนมากที่สุด เรียงตามลำดับ ดังนี้ โครงการปลูกสร้างไม่แล้วเสร็จ การปลูกสร้างไม่เรียบร้อย การไม่จัดทำสาธารณูปโภค การไม่สามารถโอนกรรมสิทธิ์ และการใช้พื้นที่ส่วนกลางเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคล ประเภทที่อยู่อาศัยที่มีปัญหาร้องเรียนมากที่สุด คือ อาคารชุดพักอาศัย ที่มีการซื้อ-ขาย ในระหว่างปี พ.ศ.2536-2539 ผู้ที่มาร้องเรียนส่วนใหญ่มีวัตถุประสงค์ในการซื้อที่อยู่อาศัยเพื่อเป็นบ้านหลังแรกต้องการให้ผู้ประกอบการคืนเงินสำหรับทัศนคติของผู้ซื้อที่มีต่อมาตรการของรัฐ พบว่า ส่วนใหญ่เห็นด้วยกับมาตรการสัญญามาตรฐานมาตรการเปิดให้จองโครงการเมื่อโครงการสร้างแล้วเสร็จ และมาตรการชำระเงินผ่านบุคคลที่สามตามลำดับ จากการศึกษาครั้งนี้ พบว่า ข้อมูลของผู้มีปัญหาเรื่องการซื้อที่อยู่อาศัยที่มาร้องเรียนต่อสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค เป็นข้อมูลที่เป็นประโยชน์และมีนัยสำคัญหลายประการ ควรที่สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค จะจัดเก็บข้อมูลให้เป็นระบบ เพื่อให้ทราบรายละเอียดและสามารถวิเคราะห์ปัญหาต่างๆ รวมทั้งแนวทางการแก้ไขปัญหาได้อย่างเหมาะสม
DOI: 10.14457/cu.the.1999.201
title: การศึกษาการเพิ่มขอบเขตภาวะน่าสบายในเขตภูมิอากาศร้อนชื้น
DOI: 10.14457/cu.the.1999.202
title: แนวทางการแก้ไขปัญหาชุมชนแออัดริมคลองเปรมประชากร ในความคิดเห็นของผู้อยู่อาศัย (ผู้บุกรุก)

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะทางกายภาพ สังคม และเศรษฐกิจของชุมชนแออัดริมคลองเปรมประชากร ศึกษาแนวทางการแก้ไขปัญหาชุมชนแออัดริมคลองเปรมประชากรในความคิดเห็นของผู้อยู่อาศัย (ผู้บุกรุก) และเสนอแนะแนวทางการแก้ไขปัญหาชุมชนแออัดริมคลองเปรมประชากรอาศัยเทคนิคการสำรวจเชิงพรรณนา โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการรวบรวมข้อมูล และนำมาวิเคราะห์ทางสถิติหาค่าร้อยละและความสัมพันธ์ของตัวแปรที่เกี่ยวข้อง ประกอบกับการสัมภาษณ์ผู้อยู่อาศัยในชุมชน หัวหน้าชุมชน และหน่วยงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง จากการวิจัยพบว่าผู้อยู่อาศัยมีความเห็นว่า ปัญหาที่มีอยู่ในชุมชนเป็นปัญหาส่วนรวมของชุมชน(ร้อยละ 86) และความคิดเห็นในการแก้ไขปัญหาแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ คือ กลุ่มที่คิดจะย้ายออกไป ถ้ามีที่ใหม่ที่ดีกว่า (ร้อยละ 33) และกลุ่มที่คิดว่าจะอยู่ที่เดิม แต่ควรแก้ไขปรับปรุง (ร้อยละ51) โดยกลุ่มที่จะย้ายออกไป มีความเห็นว่าจะย้ายไปอยู่ในรัฐจัดหาให้และควรเป็นที่ดินเช่าซื้อระยะยาว โดยรัฐปลูกบ้านให้ หรือปลูกบ้านเองก็ได้ และต้องการให้รัฐช่วยเหลือค่ารื้อถอน หรือค่าก่อสร้างบ้านหลังใหม่ เกณฑ์ในการพิจารณาทำเลที่ตั้งใหม่ได้แก่ 1. ความสะดวกในการเดินทางไปทำงาน2. สาธารณูปโภค 3. เพื่อนบ้านและสาธารณูปการในส่วนของกลุ่มที่จะอยู่ที่เดิมแต่ควรแก้ไขปรับปรุง มีเหตุผลในการตัดสินใจอยู่ที่เดิมเนื่องจากมีความผูกพันกับพื้นที่นี้เพราะอยู่มานาน รองลงมาคือการอยู่ใกล้ญาติพี่น้อง และกลัวว่าระบบสาธารณูปโภคในที่ใหม่จะไม่พร้อม กลุ่มนี้มีความเห็นว่ารูปแบบการปรับปรุงควรเป็นความร่วมมือระหว่างรัฐและชุมชน โดยร่วมมือกันวางแผนและดำเนินการทั้งในส่วนการแก้ไขการรุกล้ำคลองการรักษาความสะอาดของคลอง การปรับปรุงชุมชนให้เป็นระเบียบเรียบร้อย การแก้ไขปัญหาทางด้านสังคม เช่น รณรงค์ให้เป็นชุมชนปลอดยาเสพติด การจัดตั้งศูนย์เด็กเล็กและอนามัย เป็นต้น ทั้งสองแนวทางการแก้ไขปัญหา เมื่อพิจารณาจากเหตุผลของแต่ละแนวทางและปัญหาที่จะเกิดขึ้น พบว่าแนวทางการย้ายไปอยู่ที่ใหม่น่าจะส่งผลต่อการแก้ไขปัญหาชุมชนแออัดริมคลองเปรมประชากรอย่างยั่งยืน โดยอยู่ภายใต้กรอบความคิดที่ให้ชุมชนเป็นพื้นฐานที่สำคัญในการแก้ไขปัญหา โดยคำนึงถึงความคิดเห็นของผู้อยู่อาศัยที่จะย้าย สถานภาพการครอบครองที่อยู่อาศัยและฐานะทางเศรษฐกิจของผู้อยู่อาศัย