cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2022.857
title: ปัญหาการจัดเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาระหว่างปี ตามมาตรา 56 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร

description: ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา เป็นภาษีที่สำคัญเพราะเป็นภาษีทางตรงที่มีผลบังคับใช้ ต่อบุคคลธรรมดาประชาชนโดยทั่วไปทุกคน การจัดเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาของประเทศต่าง ๆ โดยทั่วไปจะกำหนดให้ผู้มีหน้าที่เสียภาษียื่นแสดงรายการและชำระเป็นรายปี ซึ่งเป็นกำหนดระยะเวลาที่เหมาะสมและไม่เป็นภาระแก่ผู้มีหน้าที่ต้องยื่นแบบแสดงรายการเพื่อเสียภาษีมากเกินไป แต่อย่างไรก็ตาม ในการบริหารงานรัฐกิจของรัฐบาลก็ต้องมีเงินรายได้เพื่อใช้จ่ายหมุนเวียนในระหว่างปี การจัดเก็บภาษีเงินได้ในระหว่างปีก่อนครบรอบปีภาษีจึงมีความจำเป็น เช่น ภาษีเงินได้นิติบุคคลระหว่างปี ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาครึ่งปีและรวมถึงภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่าย ก็มีประโยชน์สำคัญในการช่วยจัดเก็บรายได้ระหว่างปีเช่นกัน การศึกษาการจัดเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาครึ่งปีตามมาตรา 56 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร พบว่าได้เริ่มนำมาใช้เมื่อปี พ.ศ. 2525 อันเป็นช่วงเวลาที่เศรษฐกิจของประเทศไทยอยู่ในขั้นวิกฤต รัฐต้องการรายได้จำนวนมากเพื่อนำมาบริหารประเทศและรักษาเสถียรภาพทางการเงินของประเทศ จึงมีแนวคิดที่จะต้องเร่งรัดจัดเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาล่วงหน้าจากผู้มีเงินได้ในกลุ่มของ การประกอบธุรกิจ (business income) แต่ในปัจจุบันสภาวการณ์ทางเศรษฐกิจของประเทศ ได้เปลี่ยนไป รัฐสามารถจัดเก็บภาษีประเภทอื่น ๆ เช่น ภาษีเงินได้นิติบุคคล ภาษีมูลค่าเพิ่ม และ ภาษีธุรกิจเฉพาะได้มากขึ้น และที่สำคัญการกำหนดภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่าย สามารถครอบคลุม เงินได้พึงประเมินเกือบทุกประเภท จากข้อมูลการจัดเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาครึ่งปีของกรมสรรพากรย้อนหลัง 10 ปี เห็นได้อย่างชัดเจนว่าจำนวนเงินภาษีที่คำนวณได้ตามแบบ ภ.ง.ด.94 เมื่อหักภาษีที่ถูกหัก ณ ที่จ่ายไว้แล้ว จำนวนเงินที่ได้รับจากการยื่นแบบแสดงรายการ ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาครึ่งปีนั้นน้อยมากจนไม่เป็นนัยยะสำคัญต่อรัฐ ดังนั้นการกำหนดหน้าที่ ในการยื่นแบบแสดงรายการตามมาตรา 56 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร จึงสร้างภาระแก่ประชาชนและ ไม่คุ้มค่ากับค่าใช้จ่ายในการจัดเก็บ อีกทั้งยังเป็นความเหลื่อมล้ำกับผู้มีเงินได้ตามมาตรา 40 (5) (6) (7) หรือ (8) แห่งประมวลรัษฎากร ที่ต้องยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา 2 ครั้งต่อปีโดย ไม่จำเป็น จากผลการศึกษา จึงเสนอให้ประเทศไทยปรับเปลี่ยนวิธีการจัดเก็บภาษีเงินได้ บุคคลธรรมดา โดยยกเลิกการกำหนดให้ยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาครึ่งปี ตามมาตรา 56 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งการยกเลิกบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว จะเป็นการปรับปรุงระบบการจัดเก็บภาษีโดยคำนึงถึงประโยชน์ที่แท้จริงตามสภาวการณ์ปัจจุบัน โดยไม่ส่งผลกระทบต่อการจัดเก็บรายได้ระหว่างปีของรัฐ และช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดเก็บภาษีลดต้นทุนของรัฐ สร้างความสะดวก ลดความซับซ้อน ลดภาระให้กับประชาชน สอดคล้องกับหลักการจัดเก็บภาษีอากรที่ดี อันจะก่อให้เกิดความสมัครใจในการเสียภาษีอันจะส่งผลดีต่อภาคธุรกิจและเศรษฐกิจของประเทศโดยรวม
DOI: 10.14457/tu.the.2022.858
title: ปัญหาบางประการในการจัดเก็บภาษีที่ดินประเภทที่ทิ้งไว้ว่างเปล่าหรือไม่ได้ทำประโยชน์ตามควรแก่สภาพ ตามพระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562

description: จากการศึกษาการจัดเก็บภาษีที่ดินประเภทที่ทิ้งไว้ว่างเปล่าหรือไม่ได้ทำประโยชน์ตามควร แก่สภาพ โดยมีการเปลี่ยนแปลงที่เด่นชัดคือกำหนดให้ใช้ราคาประเมินทุนทรัพย์ของอสังหาริมทรัพย์เป็นฐานภาษี และให้แบ่งอัตราภาษีตามประเภทการใช้ประโยชน์ของทรัพย์สิน โดยมีความสัมพันธ์ระหว่างประเภทการใช้ประโยชน์ เช่น การกำหนดนิยามของที่ดินที่ไม่ทำประโยชน์ตามควรแก่สภาพว่า เป็นที่ดินที่โดยสภาพสามารถทำประโยชน์ในการประกอบเกษตรกรรม แต่ไม่เป็นไปตามหลักเกณฑ์ ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยกำหนด ตลอดปีที่ผ่านมา อย่างไรก็ตามเมื่อได้ศึกษาการจัดเก็บภาษีที่ดินของประไทย เปรียบเทียบกับการจัดเก็บภาษีที่ดิน ของต่างประเทศ ได้แก่ สาธารณรัฐไต้หวัน และมลรัฐโอเรกอน ประเทศสหรัฐอเมริกา พบว่า การจัดเก็บภาษีที่ดินของประเทศไทยประเภทที่ทิ้งไว้ว่างเปล่าหรือไม่ได้ทำประโยชน์ตามควรแก่สภาพมีความไม่ชัดเจนในการกำหนดนิยาม การเพิ่มขึ้นของอัตราภาษีประเภทการใช้ประโยชน์ของที่ดินประเภทที่ทิ้งไว้ว่างเปล่าหรือไม่ได้ทำประโยชน์ตามควรแก่สภาพมีอัตราจำนวนที่ต่ำ ทั้งไม่สอดคล้องกับกฎหมายที่ดินที่บังคับใช้อยู่ และไม่มีการบรรเทาภาระภาษีที่เพียงพอ ผู้เขียนจึงขอเสนอแนวทางการปรับปรุงกฎหมายภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างให้มีประสิทธิภาพ ให้ส่งเสริมการกระจายการถือครองที่ดิน และสามารถบรรเทาภาระภาษีให้สอดคล้องกับลักษณะการใช้ประโยชน์ของที่ดินในแต่ละท้องถิ่นได้ และเพื่อให้เหมาะสม ลดความเหลื่อมล้ำ สร้างความเป็นธรรม กระจายการถือครองที่ดิน ให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ของการบังคับใช้พระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562
DOI: 10.17632/49xwrkrw7k.1
title: Decision making under stress: The “hiding behind a small cake” effect

description: The file contains the dataset and statistical analysis used in the article "Decision making under stress: the effect of hiding behind a small cake" by Érika Mirian Nogas, Angela Cristiane Santos Póvoa and Wesley Pech. The dataset contains the results of a lab experiment that observed how stress affects proposals in a modified version of the Ultimatum Game from 85 brazilian participants students. 
 
This modified version added incomplete information about the size of the endowment, which allowed for the possibility of deceptive behavior in the form of the “hide behind a small cake” effect. The presence of stress was stimulated using the adapted Trier Social Stress Test for Groups (TSST-G) protocol with salivary cortisol measurement before and after stress stimulus.  

Most of the literature on the effects of stress on behavior has indicated that stressed individuals usually search for a reward that benefits them, and stress becomes an excuse to behave deceitfully. When we conducted this research in Brazil, we expected to find similar results. However, we found distinct results that were very robust: proposers in the “stress” treatment made significantly larger offers in this modified version of the ultimatum than subjects in the control treatment.

We observed that proposers who made larger offers also tended to be the ones who believed that the responder would correctly guess the actual endowment. Their fear of rejection was the likely driver of this increase in offers, instead of an increase in other-regarding preferences.  The results suggest that stress increased the subject’s risk awareness, since the presence of stress stimuli under asymmetric information changed the strategic capability of the participants, and the pattern of responses were modified in a way that was consistent with this hypothesis. The control group (without stress stimulus), showed more accuracy in understanding the potential use of the informational advantage given to them in the game. Thus, they utilized the “hide behind the small cake” effect more frequently.
DOI: 10.17632/49xwrkrw7k.2
title: Data for: "Decision making under stress: The “hiding behind a small cake” effect" published by RAC-Revista de Administração Contemporânea

description: The file contains the dataset and statistical analysis used in the article "Decision making under stress: the effect of hiding behind a small cake" by Érika Mirian Nogas, Angela Cristiane Santos Póvoa and Wesley Pech. The dataset contains the results of a lab experiment that observed how stress affects proposals in a modified version of the Ultimatum Game from 85 brazilian participants students. This modified version added incomplete information about the size of the endowment, which allowed for the possibility of deceptive behavior in the form of the “hide behind a small cake” effect. The presence of stress was stimulated using the adapted Trier Social Stress Test for Groups (TSST-G) protocol with salivary cortisol measurement before and after stress stimulus. Most of the literature on the effects of stress on behavior has indicated that stressed individuals usually search for a reward that benefits them, and stress becomes an excuse to behave deceitfully. When we conducted this research in Brazil, we expected to find similar results. However, we found distinct results that were very robust: proposers in the “stress” treatment made significantly larger offers in this modified version of the ultimatum than subjects in the control treatment. We observed that proposers who made larger offers also tended to be the ones who believed that the responder would correctly guess the actual endowment. Their fear of rejection was the likely driver of this increase in offers, instead of an increase in other-regarding preferences. The results suggest that stress increased the subject’s risk awareness, since the presence of stress stimuli under asymmetric information changed the strategic capability of the participants, and the pattern of responses were modified in a way that was consistent with this hypothesis. The control group (without stress stimulus), showed more accuracy in understanding the potential use of the informational advantage given to them in the game. Thus, they utilized the “hide behind the small cake” effect more frequently.
DOI: 10.17632/9x9rrccyb7.1
title: Dataset Determinants of Infant and Young Child feeding

description: The dataset contains research dataset and original research
DOI: 10.17632/pdfcdmnm82.1
title: Osteogenic Activity of ADSCs Enhanced by CEFFE and a Novel Strategy for ADSCs-Osteogenic Microtissue

description: Bone tissue engineering is considered the optimal solution for the repair of large bone defects. Previous studies by our team have demonstrated the effectiveness of a "bottom-up" microtissue engineering strategy using bone marrow mesenchymal stem cells (BMSCs) to improve the utilization efficiency of seed cells. However, this strategy requires the extraction of bone marrow, which is associated with significant trauma and difficulties in obtaining the cells. Adipose-derived mesenchymal stem cells (ADSCs), obtained from aspirated adipose tissue, offer a less invasive and more accessible alternative, but their osteogenic capacity is noticeably weaker, severely limiting their application as seed cells in bone tissue engineering repair.Cell-free fat extract (CEFFE) is a cell-free liquid component extracted from adipose tissue, which exhibits beneficial properties such as promoting proliferation, antioxidation, anti-apoptosis, and angiogenesis. In this study, during the preparation of ADSC-based osteogenic microtissues, we first discovered that CEFFE significantly enhanced the osteogenic activity of ADSCs. Furthermore, we observed the formation of dense osteogenic membranes as early as day 7 of osteogenic induction. When the microtissues based on CEFFE-treated ADSCs were implanted subcutaneously in nude mice, we found a significant enhancement in their osteogenic activity. Finally, to further investigate the mechanism underlying the enhancement of ADSC osteogenic differentiation by CEFFE, we performed transcriptomic analysis of CEFFE-treated ADSCs and validated the activation of the key PI3K-Akt pathway using Western blotting.In conclusion, this study presents a novel approach for the preparation of ADSC-based osteogenic microtissues using CEFFE and provides insights into the mechanisms underlying the enhancement of osteogenic activity. These findings hold significant implications for the field of bone tissue engineering and offer potential advancements in the clinical translation of ADSC-based therapies.
DOI: 10.14457/tu.the.2022.860
title: แนวทางการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มกรณีการให้บริการทางอิเล็กทรอนิกส์: ศึกษากรณีธุรกิจโฆษณาออนไลน์

description: กฎหมายภาษีเป็นกฎหมายที่มีความสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศไทยอย่างมากไม่ใช่เพียงเพื่อการสร้างรายได้ให้แก่ประเทศไทยเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมอีกด้วยนอกจากนี้กฎหมายภาษีอากรยังสามารถเปลี่ยนแปลงเพื่อให้สอดรับกับสภาพสังคมและเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลาได้โดยเฉพาะในยุคปัจจุบัน ประเทศไทยกำลังเข้าสู่ “ยุคเศรษฐกิจแบบดิจิทัล” (Digital Economy) ดังนั้น ในการทำความเข้าใจกฎหมายภาษีอากรและอัพเดตกฎหมายภาษีอากรให้ทันสมัยจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ กฎหมายที่บังคับใช้ในปัจจุบันนั่นคือ “ประมวลรัษฎากร” เดิมไม่ได้กำหนดให้ผู้ประกอบการที่ให้บริการอิเล็กทรอนิกส์จากต่างประเทศ (E-Service)ต้องดำเนินการจดทะเบียนหรือชำระภาษีมูลค่าเพิ่มซึ่งอาจมีข้อสังเกตว่าอาจทำให้เกิดความไม่เป็นธรรมในการแข่งขันหรือเกิดความได้เปรียบเสียเปรียบระหว่างผู้ประกอบการที่อยู่ในประเทศกับต่างประเทศหรือไม่ ด้วยเหตุนี้จึงมีการแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากรตาม “พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 53) พ.ศ. 2564” เรื่องการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มกรณีการให้บริการอิเล็กทรอนิกส์จากต่างประเทศ (E-Service) โดยมีผลใช้บังคับในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2564 ซึ่งการแก้ไขกฎหมายดังกล่าวจะส่งผลต่อผู้ให้บริการต่างประเทศ และผู้ใช้บริการภายในประเทศ ทั้งนี้ กฎหมายฉบับดังกล่าวอาจมีปัญหาในการบังคับใช้บางประการ เช่น ปัญหาความเข้าใจของผู้ประกอบการต่างประเทศปัญหาการเพิ่มภาระแก่ผู้บริโภคในประเทศไทยเปรียบเทียบกับต่างประเทศ ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายกับผู้ประกอบการต่างประเทศ ปัญหาความซ้ำซ้อนในการจัดเก็บภาษี จากปัญหาที่กล่าวมาข้างต้น ข้าพเจ้ามีข้อเสนอแนะ ดังนี้ ข้อเสนอแนะประการแรกสำหรับการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากการให้บริการทางอิเล็กทรอนิกส์จากผู้ประกอบธุรกิจต่างประเทศหากกรมสรรพากรสามารถบังคับใช้กฎหมาย ซึ่งในที่นี้ ได้แก่ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 53) พ.ศ. 2564 ได้อย่างมีประสิทธิภาพจะทำให้สามารถจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากผู้ประกอบการต่างประเทศได้เต็มความสามารถและเต็มจำนวนจะก่อให้เกิดรายได้และเพิ่มเม็ดเงินจากการเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นอย่างมากทั้งยังสามารถช่วยลดช่องว่างและลดความเลื่อมล้ำในการแข่งขันระหว่างผู้ประกอบธุรกิจต่างประเทศและผู้ประกอบธุรกิจในประเทศไทย ให้มีภาระทางภาษีอย่างเท่าเทียมกันอีกด้วย อีกทั้ง ข้าพเจ้าเห็นว่าควรมีการกำหนดวิธีการสำหรับการร้องขอข้อมูลของผู้ประกอบธุรกิจต่างประเทศในกรณีที่มีข้อสงสัยหรือมีเหตุอันควรสงสัยเกี่ยวกับการหลีกเลี่ยงหรือการหนีภาษี ทั้งนี้ ควรมีการทำข้อตกลงระหว่างประเทศไทยและประเทศอื่นๆในเรื่องการแลกเปลี่ยนข้อมูลทางด้านภาษีระหว่างประเทศอย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านี้เห็นว่าควรมีการกำหนดบทลงโทษสำหรับผู้ประกอบธุรกิจต่างประเทศที่มีความผิดกรณีหลีกเลี่ยงหรือไม่นำส่งภาษีมูลค่าเพิ่ม
DOI: 10.14457/tu.the.2022.861
title: มาตรการทางเศรษฐศาสตร์เพื่อการจัดการสิ่งแวดล้อมในการจัดเก็บภาษีจากการก่อมลพิษทางเสียง: ศึกษาเปรียบเทียบกับประเทศจีน

description: กิจกรรมของมนุษย์ก่อให้เกิดเสียงในระดับที่ต่างกันขึ้นอยู่กับลักษณะของกิจกรรม หากมนุษย์ได้รับรู้ปริมาณระดับเสียงที่มากเกินไปจนก่อให้เกิดการรบกวนทางโสตประสาทและอาจมีระยะเวลาที่นานถึงขั้นที่ทำให้เกิดเป็นผลร้ายต่อสุขภาพร่างกายและจิตใจของมนุษย์ถือว่าเสียงดังกล่าวเป็นมลพิษทางเสียง สถิติการร้องเรียนด้านมลพิษพบว่ามีการร้องเรียนเกี่ยวกับมลพิษทางเสียงค่อนมาข้างมาก การค้นคว้าอิสระเล่มนี้มุ่งเน้นไปที่แหล่งกำเนิดมลพิษทางเสียงที่เคลื่อนที่ไม่ได้ เช่น กิจการโรงงานอุตสาหกรรม กิจการสถานบันเทิง ซึ่งประเทศไทยได้การใช้มาตรการสั่งการและควบคุมในการจัดการมลพิษทางเสียงมาเป็นเวลานาน และมีปัญหาที่ยังไม่สามารถจัดการมลพิษทางเสียงได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงได้ศึกษามาตรการทางเศรษฐศาสตร์พบว่ามีความเหมาะสมในการนำมาเป็นมาตรการเพิ่มเติมเพื่อเสริมประสิทธิภาพในการจัดการสิ่งแวดล้อม ตามหลักการผู้ก่อมลพิษเป็นผู้จ่ายที่จะช่วยเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้ปล่อยมลพิษทางเสียงให้หันมาสนใจสิ่งแวดล้อมและต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายสำหรับการจัดการมลพิษทางเสียงที่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพประชาชน ทั้งนี้ สาธารณรัฐประชาชนจีนมีการบังคับใช้กฎหมายภาษีคุ้มครองสิ่งแวดล้อมแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับมาตรการทางเศรษฐศาสตร์ โดยนำเครื่องมือทางเศรษฐศาสตร์ที่สำคัญคือ การจัดเก็บภาษีจากการปล่อยมลพิษมาบังคับจัดเก็บภาษีสำหรับผู้ที่ปล่อยมลพิษทางเสียง จึงเห็นควรนำมาตรการดังกล่าวมาเป็นแนวทางศึกษาและปรับใช้กับกฎหมายภายในของประเทศไทยเพื่อช่วยส่งเสริมประสิทธิภาพในการป้องกันและลดการปล่อยมลพิษทางเสียงในประเทศไทยต่อไป
DOI: 10.6084/m9.figshare.24208290
title: SI for Vredefort paper

description: Tables with input paramaters.
DOI: 10.14457/tu.the.2022.862
title: การเก็บภาษีเงินได้สมมุติจากการมีบ้านอยู่อาศัยของตนเอง

description: การจัดเก็บภาษีฐานกว้าง (Comprehensive Income Tax) เป็นลักษณะหนึ่งของภาษีที่ดีที่จัดเก็บได้อย่างทั่วถึง มีการลดหย่อนหรือข้อยกเว้นน้อย โดยหากจะเก็บภาษีแบบฐานกว้างแล้วต้องพิจารณาถึงเงินได้สมมุติ (Imputed Income) ด้วย ซึ่งเป็นเงินได้ตามความหมายของนักเศรษฐศาสตร์ โดยรวมถึงเงินได้ทุกชนิดไม่ว่าจะอยู่ในรูปของตัวเงินหรือไม่ และรวมถึงประโยชน์ที่เจ้าของทรัพย์สินได้รับจากการใช้ทรัพย์สินของตนเอง เช่น การใช้บ้านที่ตนเองเป็นเจ้าของสำหรับการอยู่อาศัย เป็นต้น ในปัจจุบันกฎหมายภาษีอากรของประเทศไทยไม่ได้มีการเก็บภาษีเงินได้สมมุติจากการมีบ้านอยู่อาศัยของตนเอง เพราะเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 39 แห่งประมวลรัษฎากร ไม่ได้บัญญัติให้เงินได้พึงประเมินรวมไปถึงเงินได้สมมุติจากการมีบ้านอยู่อาศัยของตนเอง แต่กฎหมายกลับให้สิทธิประโยชน์ทางภาษีในการลดหย่อนดอกเบี้ยเงินกู้ยืมเพื่อที่อยู่อาศัยและยกเว้นภาษีเงินได้สำหรับเงินได้เท่าที่จ่ายเป็นดอกเบี้ยเงินกู้ยืมเพื่อที่อยู่อาศัย การให้หักลดหย่อนดังกล่าวจึงเป็นการขัดต่อหลักการจับคู่ระหว่างรายได้กับรายจ่าย รวมถึงขัดกับหลักภาษีอากรที่ดีในเรื่องของหลักความเป็นธรรม หลักความเป็นกลาง และหลักอำนวยรายได้ นอกจากนั้น ยังมีสิทธิประโยชน์ทางภาษีอื่นที่มีให้แก่ผู้ที่มีบ้านอยู่อาศัยของตนเอง ตามพระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562 ในเรื่องการยกเว้นมูลค่าของฐานภาษีกรณีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่ใช้ประโยชน์เป็นที่อยู่อาศัยที่มีเพดานที่สูงถึง 50 ล้านบาท และการกำหนดอัตราภาษีที่ใช้ในการคำนวณภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ที่ใช้ประโยชน์เป็นที่อยู่อาศัยในอัตราที่ต่ำมากเมื่อเทียบกับบริการสาธารณะของท้องถิ่นที่ผู้มีบ้านอยู่อาศัยของตนเองได้รับ จากการศึกษาระบบภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาของประเทศเนเธอร์แลนด์ พบว่าประเทศเนเธอร์แลนด์มีการจัดเก็บภาษีเงินได้สมมุติจากการมีบ้านอยู่อาศัยของตนเอง โดยมีการประเมินมูลค่าค่าเช่าสมมุติอย่างเป็นระบบ และนำเงินได้ค่าเช่าสมมุติจากการมีบ้านอยู่อาศัยมารวมเป็นฐานในการคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ส่งผลให้ประเทศเนเธอร์แลนด์ไม่เกิดปัญหาการขัดกับหลักการจับคู่ระหว่างรายได้กับรายจ่าย โดยไม่ทำให้รัฐขาดรายได้จากการให้สิทธิประโยชน์ทางภาษีด้วยการให้หักดอกเบี้ยจำนองที่อยู่อาศัย และไม่เป็นการขัดต่อหลักความเป็นธรรมที่ปฏิบัติแก่ผู้ที่มีบ้านอยู่อาศัยของตนเองดีกว่าผู้เช่า อีกทั้งยังอำนวยรายได้ให้แก่รัฐและมีความเป็นกลางทางภาษี เมื่อพิจารณาข้อดีจากการเก็บภาษีเงินได้สมมุติจากการมีบ้านอยู่อาศัยของตนเองของประเทศเนเธอร์แลนด์แล้ว จึงอาจเป็นทางเลือกหนึ่งซึ่งหากนำมาปรับใช้กับประเทศไทยแล้วจะทำให้ระบบภาษีเงินได้ของประเทศไทยมีความก้าวหน้าและเป็นธรรมมากยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2022.863
title: การจัดเก็บภาษีเงินได้จากกองทรัสต์เพื่อการจัดการทรัพย์สินส่วนบุคคลในประเทศไทย

description: ปัจจุบันกฎหมายในประเทศไทยมีบทบัญญัติให้บุคคลทั่วไปสามารถดำเนินการจัดการทรัพย์สินส่วนบุคคลได้ในหลากหลายรูปแบบ เช่น การจัดการทรัพย์สินในรูปหุ้นส่วนบริษัท ตัวการตัวแทน ข้อสัญญาเพื่อประโยชน์บุคคลภายนอก การฝากทรัพย์ จ้างทำของ หรือการจัดการทรัพย์สินตามกฎหมายการลงทุน เป็นต้น แต่ด้วยเหตุที่กฎหมายดังกล่าวมีข้อจำกัดในหลายประการ เนื่องจากกฎหมายเหล่านี้ไม่ได้มีเจตนารมณ์ตามกฎหมายที่แท้จริงเพื่อใช้ในการจัดการทรัพย์สินส่วนบุคคลโดยเฉพาะ ทำให้นักวิชาการหลายท่านในประเทศไทยมีแนวคิดที่จะนำกฎหมายทรัสต์เพื่อการจัดการทรัพย์สินส่วนบุคคล (private trust law) ของต่างประเทศมาใช้ในประเทศไทย เพื่อต้องการที่จะพัฒนาให้กฎหมายเกี่ยวกับการจัดการทรัพย์สินส่วนบุคคลในประเทศไทยมีความชัดเจนและมีรูปแบบเฉพาะตัวมากขึ้น แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเมื่อกล่าวถึงทรัสต์แล้ว สิ่งที่นักวิชาการหลายท่านกังวลเกี่ยวกับการนำกฎหมายทรัสต์เพื่อการจัดการทรัพย์สินส่วนบุคคลมาใช้ในประเทศไทยคือการจัดเก็บภาษีอากรจากเงินได้ที่มาจากการดำเนินการของทรัสต์ เนื่องจากการจัดการทรัพย์สินในรูปแบบต่าง ๆ ย่อมจะมีภาระทางภาษีที่แตกต่างกันออกไป และความรับผิดทางภาษีนั้นเป็นแรงจูงใจสำคัญในการเลือกวิธีการในการจัดการทรัพย์สินของแต่ละบุคคล เช่น การกำหนดสถานะทางกฎหมายของทรัสต์ให้มีความเป็นนิติบุคคลหรือไม่เป็นนิติบุคคล การกำหนดผู้มีหน้าที่ต้องเสียภาษี เงินได้ที่เกี่ยวข้องกับกองทรัสต์ว่าจะให้เป็นของกองทรัสต์ ทรัสตี หรือผู้รับประโยชน์ การกำหนดประเภทเงินได้ของผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากการดำเนินการของกองทรัสต์ หรือการจัดการทรัพย์สินส่วนบุคคลโดยกฎหมายอื่นที่มีลักษณะเป็นการก่อตั้งทรัสต์รูปแบบหนึ่งนั้น ย่อมมีภาระทางภาษีแตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นฐานภาษีและอัตราภาษีที่ต้องชำระ การหักค่าใช้จ่ายและค่าลดหย่อนที่แตกต่างกัน เป็นต้น รวมถึงกรณีการก่อตั้งทรัสต์ตามกฎหมายต่างประเทศซึ่งอาจไม่อยู่ในความรับผิดที่ต้องเสียภาษีเงินได้ตามกฎหมายภาษีอากรของประเทศไทย จากปัญหาดังกล่าวเหล่านี้หากไม่มีการกำหนดมาตรการทางภาษีที่ชัดเจนเอาไว้แล้วอาจทำให้กฎหมายทรัสต์เพื่อการจัดการทรัพย์สินส่วนบุคคลเกิดปัญหาในทางปฏิบัติได้ ดังนั้น จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีมาตรการและแนวทางที่เหมาะสมในการจัดเก็บภาษีเงินได้จากกองทรัสต์เพื่อการจัดการทรัพย์สินส่วนบุคคลที่อาจจะมีขึ้นในอนาคต เพื่ออำนวยรายได้ของรัฐไปพร้อมกับให้มีหลักเกณฑ์และวิธีการจัดเก็บที่สอดคล้องกับหลักกฎหมายภาษีอากรที่ดี รวมถึงการลดความกังวลที่ว่าการก่อตั้งทรัสต์เพื่อการจัดการทรัพย์สินส่วนบุคคลจะทำให้ทรัพย์สินไม่เกิดการหมุนเวียนเปลี่ยนมือและเป็นอันตรายต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจ โดยที่หลักการและวิธีการจัดเก็บดังกล่าวจะต้องไม่ทำให้การก่อตั้งทรัสต์กลายเป็นเครื่องมือเพื่อหลบหลีกภาษี (Tax avoidance) หรือการมีมาตรการทางภาษีที่มีลักษณะเป็นการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้เสียภาษีให้น้อยที่สุด รวมถึงวิธีการสร้างความไว้วางใจในระบบการกำกับดูแลของภาครัฐด้วย
DOI: 10.14457/tu.the.2022.864
title: ปัญหาการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละศูนย์สำหรับการให้บริการซ่อมแซมเรือเดินทะเลระหว่างประเทศ

description: ประเทศไทยได้มีการกำหนดเกี่ยวกับการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 0 สำหรับธุรกรรมการารให้บริการที่กระทำในราชอาณาจักร และได้มีการใช้บริการนั้นในต่างประเทศตามประเภทไว้ในมาตรา 80/1 (2) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งหนึ่งในกิจการที่ได้กำหนดให้เป็นการการให้บริการที่กระทำในราชอาณาจักรและได้มีการใช้บริการนั้นในต่างประเทศ คือ การให้บริการซ่อมแซมเรือเดินทะเลระหว่างประเทศ อย่างไรก็ดี จากการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มของกิจการให้บริการซ่อมแซมเรือเดินทะเลระหว่างประเทศในประเทศไทย ผู้วิจัยพบว่ายังคงมีปัญหาในทางปฏิบัติและการตีความกฎหมายระหว่างเจ้าพนักงานสรรพากรและเสียภาษีหลายประการไม่ว่าจะเป็นการตีความขอบเขตของผู้รับบริการ การตีความขอบเขตการให้บริการซ่อมแซมเรือเดินทะเลระหว่างประเทศ รวมถึง การจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากการให้อุปกรณ์ในการซ่อมแซมเรือเดินทะเลระหว่างประเทศ ผู้วิจัยจึงประสงค์ที่จะศึกษาเกี่ยวกับบทบัญญัติและแนวทางการการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 0 สำหรับการให้บริการซ่อมแซมและบำรุงรักษาเรือเดินทะเลระหว่างประเทศตามประมวลรัษฎากร โดยเปรียบเทียบกับพระราชบัญญัติภาษีสินค้าและบริการของประเทศสิงคโปร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในประเทศที่มีการพัฒนาทางด้านการท่าเรืออันดับต้นๆ ของโลก จากการศึกษาผู้วิจัยมีความเห็นว่าควรมีการปรับปรุงหลักเกณฑ์และเงื่อนไขการพิจารณาโดยขยายขอบเขตของผู้รับบริการ ขอบเขตการให้บริการซ่อมแซมเรือเดินทะเลระหว่างประเทศ รวมถึง การจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากการให้อุปกรณ์ในการซ่อมแซมเรือเดินทะเลระหว่างประเทศที่จะรับสิทธิเสียภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 0 ให้สอดคล้องกับแนวทางการปฎิบัติในทางธุรกิจของผู้เสียภาษี และสอดคล้องกับหลักปลายทาง ซึ่งเป็นหลักการจัดเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มสำหรับธุรกรรมระหว่างประเทศที่ประเทศไทยได้นำมาปรับใช้ในปัจจุบัน
DOI: 10.14457/tu.the.2022.865
title: ระบบการกำหนดลำดับชั้นโทษ: ศึกษาการระวางโทษหนักเบาตามหลักสัดส่วนโดยการแบ่งชั้นของโทษ

description: หัวใจสำคัญของกฎหมายอาญา คือ การอำนวยความยุติธรรม หมายความว่า การกำหนดระวางโทษอาญาจะต้องทำให้เกิดความยุติธรรมที่มีประสิทธิภาพ ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นไม่ได้หากไร้ซึ่งหลักยึดอันได้แก่ “หลักความได้สัดส่วน” โดยการกำหนดระวางโทษอาญาในตัวบทกฎหมายจะต้องกำหนดระวางโทษสำหรับความผิดให้ได้สัดส่วนตามความร้ายแรงของความผิดนั้น ๆ และจะต้องได้สัดส่วนเมื่อเปรียบเทียบในบรรดาความร้ายแรงแห่งความผิดอื่น ๆ ที่อยู่ในระบบกฎหมายอาญา ด้วยเหตุนี้จึงมีความจำเป็นในการนำโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดในประมวลกฎหมายอาญาทั้งหลายมาจัดเรียงให้เกิดขึ้นเป็นลำดับชั้นโทษเพื่อพิจารณาว่ามีความหนักเบาตามหลักความได้สัดส่วนหรือไม่ ทั้งนี้ แม้ว่าหลักความได้สัดส่วนจะไม่ปรากฏเป็นลายลักษณ์อักษรในกฎหมายไทยก็ตาม แต่ฝ่ายนิติบัญญัติมีหน้าที่ที่จะต้องปฏิบัติตามหลักความได้สัดส่วนเสมอเนื่องจากประเทศไทยมีหน้าที่ดังกล่าวตามกฎหมายระหว่างประเทศจากการเป็นภาคีในกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง และจากการรับรองปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน และตามเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 ดังนั้น วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมุ่งศึกษา 1) แนวคิดทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับหลักความได้สัดส่วนและการกำหนดระวางโทษหนักเบาตามหลักสัดส่วน 2) หลักเกณฑ์การกำหนดชั้นโทษและการนำมาปรับใช้ในประมวลกฎหมายอาญา และ 3) แนวทางการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการระวางโทษที่ไม่ได้สัดส่วนในระบบกฎหมายอาญา เพื่อให้เกิดหลักความได้สัดส่วนในทางปฏิบัติ โดยข้อมูลทั้งหมดเก็บรวบรวมโดยใช้วิธีการค้นคว้าโดยเอกสาร จากหนังสือ วารสาร บทความทางวิชาการ ตำราและเว็บไซต์ทั้งหลายที่เกี่ยวข้องทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ผลจากการศึกษาพบว่าประเทศไทยมีปัญหาสำคัญที่เกี่ยวกับการกำหนดระวางโทษ คือ 1) ปัญหาการระวางโทษจำคุกที่ไม่ได้สัดส่วนระหว่างความร้ายแรงของความผิดและโทษทางอาญา 2) ปัญหาการระวางโทษที่ไม่ได้สัดส่วนระหว่างโทษจำคุกและโทษปรับ และ 3) ปัญหาการระวางโทษที่ไม่สม่ำเสมอสอดคล้องกันในความผิดในพระราชบัญญัติที่มีโทษทางอาญาที่เหมือนหรือคล้ายกับความผิดที่มีบัญญัติไว้แล้วในประมวลกฎหมายอาญา ส่วนปัญหาเกี่ยวกับระบบกำหนดลำดับชั้นโทษตามประมวลกฎหมายอาญาที่พบ คือ 1) ไม่มีการจัดลำดับชั้นโทษอย่างชัดเจน 2) ชั้นของโทษมีความหลากหลาย กระจัดกระจาย และไม่มีระบบ 3) ชั้นของโทษกว้างมากและทับซ้อนกันในความผิดที่มีประเภทความร้ายแรงแตกต่างกัน และ 4) ขาดหลักการและหลักเกณฑ์ในการกำหนดชั้นโทษและหลักที่สอดคล้องกับหลักความได้สัดส่วนในการกำหนดชั้นโทษ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงได้วิเคราะห์เหตุแห่งปัญหาดังกล่าว สรุป และให้ข้อเสนอแนะเพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าวต่อไป