cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1538
title: การผลิตไบโอดีเซลจากน้ำมันปาล์มในเอทานอลภาวะเหนือวิกฤตและกึ่งวิกฤตด้วยตัวเร่งปฏิกิริยาวิวิธพันธุ์ในเครื่องปฏิกรณ์เบดนิ่ง

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการผลิตไบโอดีเซลจากน้ำมันปาล์มบริสุทธิ์ในเอทานอลภาวะเหนือวิกฤตและกึ่งวิกฤตด้วยตัวเร่งปฏิกิริยาวิวิธพันธุ์ในเครื่องปฏิกรณ์เบดนิ่ง เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อร้อยละเอทิลเอสเทอร์ ปัจจัยที่ศึกษาประกอบด้วย อุณหภูมิ ความดัน อัตราการไหลของเอทานอลกับน้ำมันปาล์ม อัตราส่วนโดยโมลของเอทานอลต่อน้ำมัน ชนิดและปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยา รวมทั้งศึกษาระยะเวลาการใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาและการนำตัวเร่งปฏิกิริยากลับมาใช้ใหม่ โดยออกแบบการทดลองแบบ central composite design (CCD) และวิเคราะห์ผลการทดลองโดยกระบวนการทางสถิติ โดยกำหนดค่าต่ำสุด – สูงสุดของแต่ละปัจจัยดังนี้ อุณหภูมิ 240 ถึง 280 องศาเซลเซียส ความดัน 8 ถึง 20 เมกะพาสคัล อัตราการไหลของเอทานอลกับน้ำมัน 2 ถึง 4 กรัมต่อนาที อัตราส่วนโดยโมลของเอทานอลต่อน้ำมัน 18 ถึง 30 ต่อ 1 ใช้ตัวเร่งปฏิกิริยา CaO/Al₂O₃ 20 กรัม ผลการศึกษาพบว่าภาวะที่ให้ร้อยละเอทิลเอสเทอร์สูงสุดคือ 97.4 อุณหภูมิ 284 องศาเซลเซียส ความดัน 20.8 เมกะพาสคัล อัตราการไหลของเอทานอลกับน้ำมัน 2.01 กรัมต่อนาที อัตราส่วนโดยโมลของเอทานอลต่อน้ำมัน 30 ต่อ 1 ปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยา CaO/Al₂O₃ 20 กรัม ตัวเร่งปฏิกิริยา CaO/Al₂O₃ มีประสิทธิภาพในการเร่งปฏิกิริยาคงที่ 15 ชั่วโมงโดยให้ร้อยละเอทิลเอสเทอร์ 94 ถึง 97 ที่ภาวะที่ให้ร้อยละเอทิลเอสเทอร์สูงสุดพบว่า ความสามารถในการเร่งปฏิกิริยาของตัวเร่งปฏิกิริยาที่มีโลหะต่างชนิดสามารถเรียงลำดับได้ดังนี้ CaO/Al₂O₃ = La₂O₃/Al₂O₃ &gt; ZnO/Al₂O₃
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1539
title: สภาวะการทำงานและความเครียดของบุคลากรฝ่ายโภชนวิทยาและโภชนบำบัด โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของสภาวะการทำงานและความเครียดของบุคลากรฝ่ายโภชนวิทยาและโภชนบำบัดโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง ทั้งหมด จำนวน 190 คน เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามข้อมูลการทำงาน และแบบสอบถามวัดระดับความเครียดและภาวะเบื่องานจากการทำงานแปลโดย ศ.พญ.นันทิกา ทวิชาชาติ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การทดสอบไคสแควร์ ละการวิเคราะห์ความถดถอยพหุคูณ ผลการศึกษาพบว่า บุคลากรเป็นเพศหญิง (ร้อยละ 73.7) อายุเฉลี่ย 39.7 ปี การศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (ร้อยละ 33.2) มีรายได้ (n=171) เฉลี่ย11,213.63 บาท อายุงาน(n=184) เฉลี่ย 13.10 ปี และส่วนใหญ่ปฏิบัติงานอยู่ในตำแหน่ง ลูกจ้าง (ร้อยละ 68.4) บุคลากรมีความเครียดจากการทำงาน ร้อยละ 12.1 และมีภาวะเบื่องาน ร้อยละ 4.7 ปัจจัยส่วนบุคคลที่มีความสัมพันธ์แบบแปรผันตามกับความเครียดจากการทำงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.001 พบว่า ระดับการศึกษาและรายได้สูงจะมีความเครียดสูง การดื่มกาแฟมีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.01 การดื่มแอลกอฮอล์ การมีภาระความรับผิดชอบต่อครอบครัว การมีโรคประจำตัว การได้รับบาดเจ็บหรือป่วย มีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt; 0.05 การออกกำลังกาย มีความสัมพันธ์แบบแปรผกผันกับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.05 ปัจจัยด้านการทำงาน พบว่า อายุงาน ตำแหน่งงาน อุณหภูมิ มีความสัมพันธ์แบบแปรผันตามกับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.01 การเข้าเวร งานที่มีความยุ่งยากต้องใช้ความสามารถเฉพาะวิชาชีพ มีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.05 สถานที่ทำงานที่มีความอับ มีความอึดอัดคับแคบ มีเสียงดัง มากจะทำให้บุคลากรเกิดความเครียดสูง โดยมีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.001 การนอนหลับมีความสัมพันธ์แบบแปรผกผันกับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.01 การที่ผู้บังคับบัญชายอมรับความสามารถ มอบหมายงานตรงกับความรู้ความสามารถ และสนใจความเป็นอยู่ของบุคลากร ทิศทางการดำเนินงานชัดเจน การเข้าใจบทบาทและหน้าที่ จะมีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.01 ผู้บังคับบัญชาให้การช่วยเหลือและสนับสนุน บุคลากรสามารถพูดคุยแสดงความคิดเห็นกับผู้บังคับบัญชาได้อย่างอิสระ การขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงาน บุคลากรมีโอกาสในการก้าวหน้าน้อย จะมีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.05 ระบบการประเมินผลการปฏิบัติงานที่ยุติธรรม สวัสดิการค่ารักษาพยาบาลที่เพียงพอ ค่าตอบแทนการทำงานล่วงเวลาที่เหมาะสม พอใจกับการพิจารณาขึ้นเงินเดือน เงินเดือนเหมาะสมกับตำแหน่งและภาระงาน และ ผู้บังคับบัญชาระดับสูงรับฟังปัญหาและแก้ไขตามข้อเสนอแนะ พอใจกับการบริหารจัดการบุคคล การเห็นด้วยกับนโยบายต่างๆขององค์กร การสื่อสารข้อมูลข่าวสารที่ชัดเจน การปรับเลื่อนตำแหน่งที่ยุติธรรม มีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.001 ปัจจัยทำนายภาวะความเครียดจากการทำงาน ได้แก่ ผู้บังคับบัญชายอมรับความสามารถของบุคลากร เคยขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงาน การสื่อสารข้อมูลข่าวสาร การออกกำลังกาย ค่าตอบแทนจากการทำงานล่วงเวลาเหมาะสม การปรับเลื่อนตำแหน่งยุติธรรม การนอนหลับพักผ่อน ระดับการศึกษา
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1540
title: การประเมินคาร์บอนฟุตพรินต์ของการผลิตหนังสือด้วยการพิมพ์ออฟเซตป้อนแผ่นในประเทศไทย

description: งานวิจัยนี้ศึกษาวัฏจักรชีวิตการปลดปล่อยแก๊สเรือนกระจกในกระบวนการผลิตหนังสือและแนวทางการประเมินคาร์บอนฟุตพรินต์ของหนังสือนั้น ๆ จากโรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยกำหนดขอบเขตการพิจารณาตั้งแต่การได้มาซึ่งวัตถุดิบ กระบวนการผลิต การจัดส่งการจำหน่าย รวมถึงการกำจัดซาก (disposal) และการเวียนทำใหม่ (recycle) การจัดเก็บข้อมูลแบ่งออกเป็น ข้อมูลการใช้พลังงานและวัตถุดิบในการผลิต ซึ่งได้จากการสำรวจและวิเคราะห์ในโรงพิมพ์โดยตรง เช่น ปริมาณการใช้กระดาษ หมึกพิมพ์ แม่พิมพ์ น้ำยาเฟาว์เทน ประเภทของรถบรรทุก ระยะทางในการขนส่ง ปริมาณไฟฟ้าที่ใช้ในขั้นตอนต่าง ๆ ของกระบวนการผลิต การขนส่งหนังสือ การจัดจำหน่าย การเวียนใช้ใหม่ของเศษกระดาษ ฟิล์ม แม่พิมพ์และสารเคมีที่ใช้แล้ว การกำจัด ในขณะข้อมูลค่าสัมประสิทธิ์การปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า (CO₂e) ที่ได้มาจากฐานข้อมูลของห้องปฎิบัติการการประเมินวัฎจักรชีวิตของผลิตภัณฑ์ ของหน่วยงาน MTEC และฐานข้อมูลจากประเทศญี่ปุ่น หาค่าปริมาณการปลดปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ ด้วยการนำค่าการใช้พลังงานและวัตถุดิบในการผลิต คูณเข้ากับค่าสัมประสิทธิ์การปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่าในหน่วย กิโลกรัม ต่อ 1 หน่วยน้ำหนักของประเภทวัสดุ พลังงานหรือขั้นตอนนั้น ๆ ซึ่งผลรวมที่ได้จะเป็นค่าคาร์บอนฟุตพรินต์ในการผลิตหนังสือเล่มนั้น ๆ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1541
title: ผลของการให้ความร้อนในช่วงอุณหภูมิเจลาติไนเซชันต่อสมบัติทางเคมี สมบัติกายภาพ และสมบัติเชิงหน้าที่ของสตาร์ชถั่วมะแฮะ Cajanus cajan (L.)

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการดัดแปรโดยการใช้ความร้อนในช่วงอุณหภูมิเจลาติไนเซชัน ต่อสมบัติทางเคมี สมบัติทางกายภาพ และสมบัติเชิงหน้าที่ของสตาร์ชถั่วมะแฮะ Cajanus cajan (L.) การทดลองแบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอน ขั้นตอนแรกเป็นการศึกษาสมบัติทางเคมีและกายภาพของสตาร์ชถั่วมะแฮะ พบว่า สตาร์ชถั่วมะแฮะมีคาร์โบไฮเดรตเป็นองค์ประกอบหลักมากที่สุดคือ ร้อยละ 98.95 โดยน้ำหนักแห้ง รองลงมาคือ เส้นใยหยาบ ไขมัน เถ้า และโปรตีน ร้อยละ 0.64, 0.27, 0.10 และ 0.04 โดยน้ำหนักแห้ง ตามลำดับ และมีปริมาณแอมิโลสร้อยละ 64.61 ของสตาร์ช มีค่าสี L*, a*, b* เท่ากับ 76.09, -0.61 และ +1.16 ตามลำดับ เม็ดสตาร์ชถั่วมะแฮะมีรูปร่างกลมและรี มีลักษณะสภาพพื้นผิวที่เรียบ โดยมีขนาดเฉลี่ยเท่ากับ 27.32 ไมครอน และมีลักษณะโครงสร้างผลึกแบบ C สตาร์ช ถั่วมะแฮะมีความสามารถในการจับน้ำเท่ากับ 0.74 กรัมน้ำ / กรัมสตาร์ชแห้ง ส่วนกำลังการพองตัว (กรัม / กรัมสตาร์ช-แห้ง) และการละลาย (ร้อยละ) มีค่าเท่ากับ 2.41 และ 1.29 ตามลำดับ ที่อุณหภูมิ 70 องศาเซลเซียส และเพิ่มขึ้นเป็น 10.89 และ 10.84 ตามลำดับ ที่อุณหภูมิ 95 องศาเซลเซียส จากการศึกษาสมบัติด้านการเกิดเพสต์ของสตาร์ชถั่วมะแฮะด้วยเครื่อง RVA พบว่า มีค่า pasting temperature 81.28 องศาเซลเซียส peak viscosity, breakdown และ setback เท่ากับ 4,106.50, 1,082.50 และ 2,812.50 cP ตามลำดับ สตาร์ชถั่วมะแฮะมีช่วงอุณหภูมิในการเกิดเจลาติไนเซชัน 70.95-83.95 องศาเซลเซียส และมีค่าเอนทาลปีของการเกิดเจลาติไนเซชัน (∆H[subscript gel]) เท่ากับ 12.97 J/g เจลของสตาร์ชถั่วมะแฮะมีค่า G' มากกว่า G'' ที่ทุกความถี่ของการทดสอบ ซึ่งแสดงถึงลักษณะของความเป็นของแข็งมากกว่าความเป็นของเหลว และมีปริมาณสตาร์ชที่ทนต่อการย่อยเท่ากับร้อยละ 8.35 ขั้นตอนที่ 2 เป็นการศึกษาผลของการดัดแปรโดยการใช้ความร้อนในช่วงอุณหภูมิเจลาติไนเซชันต่อสมบัติทางเคมี สมบัติทางกายภาพและสมบัติเชิงหน้าที่ของสตาร์ชถั่วมะแฮะ โดยในการศึกษาใช้ตัวอย่างน้ำแป้งเข้มข้นร้อยละ 30 เวลาในการดัดแปร 24 ถึง 72 ชม. และอุณหภูมิในการดัดแปรในช่วง 70 ถึง 78 องศาเซลเซียส พบว่าเม็ดสตาร์ชทั้ง 15 ตัวอย่างมีปริมาณแอมิโลสลดลง จากการวัดค่าสี พบว่าเม็ดสตาร์ชที่ผ่านการดัดแปร มีค่าสีแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญ (p &gt; 0.05) เม็ดสตาร์ชมีลักษณะสภาพพื้นผิวขรุขระ และมีโครงสร้างผลึกเป็นแบบ C ความสามารถในการจับน้ำเท่ากับ 1.38-1.87 (กรัม / กรัมสตาร์ชแห้ง) ส่วนกำลังการพองตัว (กรัม / กรัมสตาร์ชแห้ง) และการละลาย (ร้อยละ) มีค่าเท่ากับ 1.97 และ 2.23 ตามลำดับ ที่อุณหภูมิ 70℃ และเพิ่มขึ้นเป็น 2.09 และ 11.92 ตามลำดับ ที่อุณหภูมิ 95 องศาเซลเซียส จากการศึกษาสมบัติด้านการเกิดเพสต์ของสตาร์ชถั่วมะแฮะที่ผ่านการดัดแปรแล้วพบว่าค่า peak viscosity, final viscosity, breakdown และ setback มีแนวโน้มลดลง ส่วนค่า pasting temperature เพิ่มขึ้นตามอุณหภูมิและเวลาในการดัดแปร ∆H[subscript gel] มีแนวโน้มลดลง ขณะที่อุณหภูมิในการเกิดเจลาติไนเซชันมีแนวโน้มสูงขึ้นตามอุณหภูมิและเวลาในการดัดแปร เจลสตาร์ชถั่วมะแฮะมีค่า G' สูงกว่าค่า G'' ที่ช่วงอุณหภูมิ 70 องศาเซลเซียส 24 ชม. ถึง 74 องศาเซลเซียส 72 ชม. แต่เมื่อเพิ่มอุณหภูมิในการดัดแปรสูงขึ้นเจลสตาร์ชถั่วมะแฮะมีค่า G'' สูงกว่าค่า G' เมื่อเพิ่มอุณหภูมิและเวลาในการดัดแปรสูงขึ้น สตาร์ชมีปริมาณสตาร์ชที่ทนต่อการย่อย (Resistant starch) มากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1468
title: ปัจจัยที่มีผลต่อแรงจูงใจในการพัฒนาตนเองเพื่อการสร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการของอาจารย์สถาบันอุดมศึกษาเอกชน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลต่อแรงจูงใจในการพัฒนาตนเองเพื่อ การสร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการ และพัฒนากลยุทธ์การสร้างแรงจูงใจในการพัฒนาตนเองเพื่อ การสร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการของอาจารย์มหาวิทยาลัยพายัพ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย ได้แก่ อาจารย์ประจำสถาบันอุดมศึกษาเอกชน จำนวน 641 คน เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลใช้แบบสัมภาษณ์และแบบสอบถามชนิดมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงของเนื้อหาและทดสอบความเที่ยงด้วยวิธีสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคได้ค่าความเที่ยง .949 และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจโดยวิธีสกัดองค์ประกอบหลักและหมุนแกนองค์ประกอบแบบตั้งฉากด้วยวิธีแวริแมกซ์ จากนั้นจึงจัดการประชุมสนทนากลุ่มเพื่อกำหนดกลยุทธ์การสร้างแรงจูงใจในการพัฒนาตนเองเพื่อการสร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการของอาจารย์มหาวิทยาลัยพายัพ และดำเนินการตรวจสอบ กลยุทธ์โดยผู้เชี่ยวชาญ ผลการวิจัยพบว่าองค์ประกอบปัจจัยที่มีผลต่อแรงจูงใจในการพัฒนาตนเองเพื่อการสร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการของอาจารย์สถาบันอุดมศึกษาเอกชน ประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ 64 ตัวแปรสามารถอธิบายความแปรปรวนได้ร้อยละ 66.724 ประกอบด้วย ปัจจัยด้านบรรยากาศทางวิชาการ ด้าน ความภูมิใจในผลงาน ด้านผลตอบแทนและความพึงพอใจ ด้านการได้รับการสนับสนุน ด้านความรักสถาบัน ด้านบทบาทหน้าที่การปฏิบัติงาน ด้านการได้รับกำลังใจจากเพื่อนร่วมงานและครอบครัว และด้านการมีระบบประกันคุณภาพการศึกษา ส่วนกลยุทธ์การสร้างแรงจูงใจในการพัฒนาตนเองเพื่อ การสร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการของอาจารย์มหาวิทยาลัยพายัพ เป็นกลยุทธ์ที่เกี่ยวข้องกับองค์ประกอบปัจจัยด้านบรรยากาศทางวิชาการ ด้านความภูมิใจในผลงาน ด้านการได้รับการสนับสนุน ด้านผลตอบแทนและความพึงพอใจ และด้านความรักสถาบัน จำแนกได้เป็น กลยุทธ์ระดับสถาบัน กลยุทธ์ระดับหน่วยงาน และกลยุทธ์ระดับบุคคล
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1469
title: ผลของรูปแบบข้อมูลย้อนกลับที่มีต่อพัฒนาการของผลงานด้านทัศนศิลป์: การประยุกต์ใช้ข้อมูลย้อนกลับทั่วไปและข้อมูลชี้แนะเพื่อการปรับปรุง

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อสร้างเกณฑ์การประเมินและข้อมูลย้อนกลับสำหรับผลงานศิลปะ ตามแนวคิดข้อมูลย้อนกลับทั่วไปและข้อมูลชี้แนะเพื่อการปรับปรุง 2) เพื่อตรวจสอบคุณภาพของเกณฑ์การประเมินผลงานและรูปแบบข้อมูลย้อนกลับที่สร้างขึ้น และ 3) เพื่อเปรียบเทียบพัฒนาการของผลงานศิลปะของผู้เรียนตามรูปแบบข้อมูลย้อนกลับและทักษะด้านศิลปะที่แตกต่างกัน การตรวจสอบคุณภาพกระทำโดยการวิเคราะห์ความตรงตามเนื้อหา ความตรงตามโครงสร้าง ความเที่ยงแบบความสอดคล้องระหว่างผู้ประเมิน และความเที่ยงแบบความสอดคล้องภายใน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้เพื่อเปรียบเทียบพัฒนาการของผลงานศิลปะ ได้แก่ ผู้เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 79 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ คู่มือการประเมินผลงานศิลปะ เกณฑ์การประเมินผลงานศิลปะและชุดข้อมูลย้อนกลับ 3 รูปแบบ ได้แก่ ได้แก่ รูปแบบทั่วไป รูปแบบชี้แนะเพื่อการปรับปรุง และรูปแบบผสม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้วิธีการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ (repeated measures ANOVA) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (one-way ANOVA) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) ข้อมูลย้อนกลับและเกณฑ์การประเมินผลงานศิลปะประกอบด้วยเกณฑ์การประเมิน 4 ด้าน ได้แก่ ด้านทัศนธาตุ ด้านองค์ประกอบ ด้านทักษะฝีมือ และด้านความคิดริเริ่ม 2) เกณฑ์การประเมินผลงานศิลปะมีคุณภาพด้านความตรงตามโครงสร้างด้วยวิธีการเทียบกับกลุ่มรู้ชัด ค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างผู้ประเมินวิเคราะห์ด้วยค่า Cohen’s kappa มีค่าอยู่ในระดับปานกลางและมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ค่าความเที่ยงแบบความสอดคล้องภายในค่อนข้างสูง (r = 0.797) 3) ในภาพรวมผู้เรียนมีพัฒนาการของผลงานศิลปะในระยะที่ 2 สูงกว่าระยะที่ 1 และระยะที่ 3 สูงกว่าระยะที่ 2 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในระยะที่ 3 ผู้เรียนกลุ่มทักษะสูงที่ได้รับรูปแบบชี้แนะเพื่อการปรับปรุงมีพัฒนาการสูงกว่าผู้เรียนกลุ่มทักษะสูงที่ได้รับรูปแบบทั่วไปและรูปแบบผสมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1470
title: ศักยภาพการใช้ทุนธรรมชาติในการบริหารจัดการเมือง กรณีศึกษา เทศบาลนครตรัง

description: เนื่องจากปัจจุบันแนวคิดในเรื่องการอยู่ร่วมกับสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืนนั้นเป็นเรื่องใหม่สำหรับเมืองต่าง ๆ และเทศบาลส่วนใหญ่ในประเทศไทย ในขณะเดียวกันที่สภาพอากาศก็มีความผันแปรไม่คงที่เหมือนที่เคยเป็นมาทำให้เกิดความกังวลเป็นอันมาก คนส่วนใหญ่จึงมีความอ่อนไหวและหวาดกลัวที่จะทำกิจกรรมใดๆ ดังนั้นจึงได้เกิดมีแนวคิดใหม่ในการนำเอาทรัพยากรธรรมชาติมาใช้เป็นต้นทุน หรือทุนธรรมชาติสำหรับการดำเนินงานของเมือง ซึ่งแนวคิดนี้เป็นความคิดชั้นยอดสำหรับนายกเทศมนตรี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปัจจุบันได้มีการพัฒนาเทคโนโลยีที่ทันสมัยรองรับกับการนำทุนดังกล่าวมาใช้ แต่ต้องขึ้นอยู่กับวิสัยทัศน์ด้วยเทศบาลนครตรังจะเป็นตัวอย่างที่ดีในการทดลองนำเอาแนวคิดล้ำยุคนี้มาใช้ ซึ่งอาจจะช่วยพลิกโฉมหน้าของการบริหารเมืองไปสู่ยุคอนาคต ตามแนวคิดนี้จะต้องมีการเปลี่ยนการจัดองค์กรใหม่ โดยมีรองนายกเทศมนตรีรับผิดชอบในด้านการวางแผนและดำเนินการเกี่ยวการใช้ทุนธรรมชาติ โดยที่เทศบาลนครตรังมีลักษณะเฉพาะด้านภูมิอากาศ คือมีฝนแปดเดือนและแดดอีกสี่เดือน ส่วนด้านภูมิศาสตร์ก็เป็นเนินเขา มีลมทะเลพัดผ่าน และมีขยะของเศษอาหารเป็น จำนวนมากที่มาจากประเพณีของคนตรัง จากการศึกษาได้พบว่า 1) เทศบาลนครตรังมีฝนตกในปริมาณค่าเฉลี่ยที่ 1,900 มิลลิเมตรต่อปี หรือ 29 ล้านลบม.ต่อปี 2) กังหันลมและกังหันวิดน้ำจะสามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้ ประมาณ 57,600 กิโลวัตต์ต่อปีต่อกังหันลมสูง 24 เมตรหนึ่งชุดขนาดกำลังผลิต 20 กิโลวัตต์ (คิด 3 ชุด เท่ากับ 172,800 กิโลวัตต์ต่อปี หรือมูลค่า 604,800 บาทต่อปี) หรือใช้เดินเครื่องปั๊มนํ้าสำหรับสูบน้ำจากผิวพื้นดินเพื่อ ระบายเข้าสู่ท่อระบายน้ำ 3) แผงเซลล์แสงอาทิตย์ที่ตั้งบนหลังคาจะสามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้ประมาณ 1,843 กิโลวัตต์ต่อปีต่อพื้นที่ 1 ตรม. ( หากคิดพื้นที่หลังคา 50,000 ตรม. จะได้ไฟฟ้าประมาณ 92 ล้านกิโลวัตต์ต่อปี หรือมีมูลค่า 322 ล้านบาทต่อปี) 4) ปริมาณขยะที่มาจากเศษอาหารผลิตก๊าซชีวภาพได้จำนวน 981,120 ลบม. เพื่อ ใช้ทดแทนก๊าซที่มาจากน้ำมัน (LPG) เมื่อคิดคำนวณเป็นหน่วยพลังงานแล้วจะมีค่าเท่ากับ 15,680 กิโลวัตต์ต่อวัน หรือ 5.7 ล้านกิโลวัตต์ต่อปี คิดเป็นมูลค่าเงินเท่ากับ 19.95 ล้านบาทต่อปี หากรวมมูลค่าพลังงานที่ผลิตต่อปีจาก ทุนธรรมชาติจะได้เท่ากับ 342.554 ล้านบาท ต่อปี (3.5 บาทต่อกิโลวัตต์)
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1471
title: ผลของการเสริมวิตามินซีต่อการเติบโต การรอดชีวิต และความทนทานต่อการเปลี่ยนแปลงความเค็มของหอยหวาน Babylonia areolata

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาผลของการเสริมวิตามินซี (ascorby1-2-polyphosphate; APP) ในอาหารผสมเลี้ยงหอยหวาน (Babylonia areolata) ระยะวัยรุ่นต่อการเติบโต การรอดตาย และความทนทานต่อความเค็มต่ำ โดยการเลี้ยงลูกหอยขนาดความยาวเริ่มต้นเฉลี่ย และน้ำหนักเริ่มต้นเฉลี่ยเท่ากับ 1.13 ± 0.11 เซนติเมตร และ 0.29 ± 0.10 กรัมต่อตัว ตามลำดับ ในบ่อทดลองขนาด กว้าง x ยาว x สูง เท่ากับ 30 x 48 x 17 ลูกบาศก์เซนติเมตร ระบบน้ำหมุนเวียนแบบกึ่งปิด อาหารที่ใช้เป็นอาหารผสมแบบกึ่งเปียกเสริมด้วยวิตามินซีต่างกัน 6 ระดับ คือ 0, 50, 100, 500, 1,000 และ 2,000 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม เป็นเวลา 5 เดือน ผลการศึกษาพบว่า อัตราการเติบโต โดยความยาวเปลือก และน้ำหนัก และอัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นเนื้อของหอยหวานระยะวัยรุ่นที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมเสริมวิตามินซีทั้ง 6 ระดับ ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&gt;0.05) และ หอยหวานที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมเสริมวิตามินซี 500 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม พบว่ามีอัตราการรอดตายสูงสุดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&lt;0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับหอยหวานที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมเสริมวิตามินซีที่ระดับ 0 และ 50 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม แต่ไม่มีความแตกต่างกันเมื่อเปรียบเทียบกับหอยหวานที่เลี้ยงด้วยอาหารเสริมด้วยวิตามินซีที่ระดับ 100, 1,000 และ 2,000 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม นอกจากนี้ผลการทดสอบความทนทานต่อความเค็มต่ำ (20 ส่วนในพันส่วน) พบว่าหอยหวานที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมเสริมด้วยวิตามินซี 6 ระดับ เป็นเวลา 11 และ 5 เดือน มีความทนต่อความเต็มต่ำไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&gt;0.05)
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1472
title: ระดับความเครียดและปัจจัยที่เกี่ยวข้องของบิดามารดาเด็กออทิสติก ที่นำบุตรเข้ารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยนอก สถาบันราชานุกูล

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความเครียด และปัจจัยที่เกี่ยวข้องของบิดามารดาเด็กออทิสติกที่นำบุตรเข้ารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยนอก สถาบันราชานุกูล เก็บข้อมูลจากบิดามารดาเด็กออทิสติกจำนวน 106 คน เครื่องมือที่ใช้มี 4 ส่วน ได้แก่ 1) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป 2) แบบสอบถามทัศนคติของบิดามารดาต่อการดูแลบุตรออทิสติก 3) แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคมจากบุคคลในครอบครัวและบุคลากรทางการแพทย์ และ 4) แบบสอบถามวัดระดับความ เครียดของบิดามารดาเด็กออทิสติก วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา, Chi-Square Test และ One – Way ANOVA ผลการศึกษาพบว่าบิดามารดาเด็กออทิสติกส่วนใหญ่ (ร้อยละ 65.1) มีความเครียดอยู่ในระดับปานกลาง พบปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับระดับความเครียด โดย ปัจจัยส่วนบุคคลของบิดามารดาเด็กออทิสติก พบว่า อายุของบิดามารดาเด็กออทิสติกมีความสัมพันธ์กับระดับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.05 และรายได้ของบิดามารดาเด็กออทิสติกมีความสัมพันธ์กับระดับความเครียด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.01 ส่วนปัจจัยส่วนบุคคลของบุตรออทิสติก พบว่าอายุของบุตรออทิสติกมีความสัมพันธ์กับระดับความเครียดของบิดามารดาเด็กออทิสติกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.001 และปัจจัยเกี่ยวกับโรค พบว่า ความรุนแรงของอาการบุตร (ตามการรับรู้ของบิดามารดา) มีความสัมพันธ์กับระดับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.05 สำหรับปัจจัยทางจิตสังคม ซึ่งได้แก่ ทัศนคติของบิดามารดาต่อการดูแลบุตรออทิสติก มีความสัมพันธ์กับระดับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.001 การสนับสนุนทางสังคมจากบุคคลในครอบครัวมีความสัมพันธ์กับระดับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.05 และการสนับสนุนทางสังคมจากบุคลากรทางการแพทย์ ก็พบว่ามีความสัมพันธ์กับระดับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.001 ผลการศึกษาระดับความเครียดของบิดามารดาเด็กออทิสติกครั้งนี้ บิดามารดาเด็กออทิสติกส่วนใหญ่ มีความเครียดอยู่ในระดับปานกลาง ซึ่งการทราบถึงปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับระดับความเครียดของบิดามารดาเด็กออทิสติกนี้ จะเป็นประโยชน์ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องสามารถสรรค์สร้างโปรแกรมการช่วยเหลือบรรเทาความเครียดแก่บิดามารดาเด็กออทิสติก ให้เป็นไปในทางที่ถูกต้องเหมาะสมต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1473
title: เครื่องมือประมวลผลภาพดิจิทัลสำหรับหาตำแหน่งจุดกำหนดภาพรังสีวัดศีรษะ (ระยะที่ 1)

description: งานวิจัยนี้นำเสนอเครื่องมือประมวลผลภาพดิจิทัลสำหรับหาตำแหน่งจุดกำหนดภาพรังสีวัดศีรษะ (ระยะที่ 1) โดยจุดกำหนดภาพรังสีวัดศีรษะเป็นข้อมูลเบื้องต้นที่สำคัญสำหรับทันตแพทย์จัดฟันซึ่งนำไปใช้วัดค่ามุม ระยะทาง หรืออัตราส่วนความยาวระหว่างจุดต่างๆ เพื่อใช้ ในการวิเคราะห์และวินิจฉัยสำหรับวางแผนการรักษาการจัดฟัน งานวิจัยนี้ได้ทำการค้นหาตำแหน่งของจุดกำหนดภาพรังสีวัดศีรษะแบบอัตโนมัติ 17 จุด จากทั้งหมด 40 จุด ซึ่งเป็นจุด กำหนดภาพรังสีวัดศีรษะที่ใช้ในการคำนวณและวิเคราะห์เบื้องต้นของภาควิชาทันตกรรมการจัดฟัน คณะทันตแพทย์ศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วิธีการค้นหาตำแหน่งจุดกำหนดภาพรังสีวัดศีรษะโดยอัตโนมัติเริ่มจากการปรับภาพให้เป็นบรรทัดฐานเดียวกันแล้วจึงประยุกต์ใช้วิธีการ ประมวลผลภาพดิจิทัลต่างๆ เพื่อค้นหาตำแหน่งของแต่ละจุด จากผลการทดลองค้นหาตำแหน่งจุดกำหนดภาพรังสีวัดศีรษะแบบอัตโนมัติ จำนวน 17 จุดต่อ 1 ภาพโดยใช้ภาพรังสีวัดศีรษะทดสอบจำนวน 23 ภาพ ประเมินด้วยเกณฑ์ความถูกต้องที่เป็นที่ยอมรับกันในหมู่ทันตแพทย์จัดฟัน คือระยะห่างไม่เกิน 5 มิลลิเมตรจากตำแหน่งที่ถูกต้องที่กำหนดโดยทันตแพทย์ สามารถค้นหาจุดที่มีระยะห่างน้อยกว่า 5 มิลลิเมตรคิดเป็นร้อยละ 76.21 ระยะห่างน้อยกว่า 3 มิลลิเมตรคิดเป็นร้อยละ 67.52 และระยะห่างมากกว่า 5 มิลลิเมตรคิดเป็น ร้อยละ 23.79
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1474
title: คุณภาพการนอนหลับและภาวะซึมเศร้าในเด็กที่มีความปวดเรื้อรัง

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพการนอนหลับและภาวะซึมเศร้าในเด็กที่มีความปวดเรื้อรัง โดยศึกษาในกลุ่มผู้ป่วยเด็กที่มีความปวดเรื้อรัง อายุระหว่าง 10 – 15 ปี และเข้ารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยใน ภาควิชากุมารเวชศาสตร์ โรงพยาบาลศิริราช ระหว่างเดือน ตุลาคม 2552 – ตุลาคม 2553 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป ได้แก่ ข้อมูลส่วนบุคคล และ ข้อมูลครอบครัว แบบประเมินความปวด อาการปวดในเด็กโดยใช้เครื่องมือประเมินความปวด มหาวิทยาลัยขอนแก่น (KKU Pain Assessment Tool) แบบประเมินภาวะซึมเศร้าในเด็ก โดยใช้แบบคัดครองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (Children’s Depression Inventory: CDI) และ แบบประเมินคุณภาพการนอนหลับ เป็นแบบสัมภาษณ์ที่แปลและดัดแปลงจาก (The Pittsburge Sleep Quality Index: PSQI) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรม SPSS for window สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ในการบรรยายลักษณะข้อมูล ใช้สถิติ Simple- Linear Regression และOne-way ANOVA ทดสอบปัจจัยที่มีผลต่อความปวดของกลุ่มตัวอย่าง ความสัมพันธ์ของปัจจัยส่วนบุคคล และ ความสัมพันธ์ระหว่างความปวดกับคุณภาพการนอนหลับของกลุ่มตัวอย่าง สถิติประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน (Pearson’s Product Moment Correlation Coefficiency) ในการทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพการนอนหลับและภาวะซึมเศร้าของกลุ่มตัวอย่างผลการศึกษาพบว่า เด็กที่มีความปวดเรื้อรังมีคุณภาพการนอนหลับไม่ดี ร้อยละ 77.80 มีแบบแผนการนอนหลับแบบตื่นกลางคืนบ่อยครั้ง ร้อยละ 41.70 มีภาวะซึมเศร้าร้อยละ คิดเป็นร้อยละ 66.7 ด้านความสัมพันธ์ระหว่างความปวดเรื้อรัง คุณภาพการนอนหลับและภาวะซึมเศร้า พบว่าคุณภาพการนอนหลับกับความปวดมีความสัมพันธ์ไปในทิศทางเดียวกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ความปวดมีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกับภาวะซึมเศร้าอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05 และคุณภาพการนอนหลับมีความสัมพันธ์ทางบวกกับภาวะซึมเศร้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.01
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1475
title: กายวิภาคศาสตร์ของเส้นประสาท saphenous ที่สัมพันธ์กับ medial femoral epicondyle, tibial tuberosity ตาตุ่มใน และหลอดเลือดดำ great saphenous

description: เส้นประสาท saphenous(SN) เป็นเส้นประสาทที่เกี่ยวข้องกับการทำหัตถการทางการแพทย์หลายวิธี ดังนั้นความรู้ทางกายวิภาคของเส้นประสาทที่ถูกต้องจะช่วยลดอุบัติการณ์การเกิดการบาดเจ็บต่อ SN ได้ วัตถุประสงค์ของการศึกษาในครั้งนี้เพื่อศึกษาระยะทางระหว่าง SN กับจุดอ้างอิงต่าง ๆ ได้แก่ medial femoral epicondyle(ME), tibial tuberosity(TT),และตาตุ่มใน และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง SN กับหลอดเลือดดำ great saphenous(GSV) รวมทั้งกำหนดบริเวณที่เสี่ยงอันตรายต่อ SN ในการทำหัถตการที่เกี่ยวข้องกับ GSV โดยใช้อาจารย์ใหญ่ 48 ร่าง (95 ข้าง) ผลการศึกษาพบว่า ระยะระหว่างจุดที่ SN แทงออกมาอยู่เหนือต่อตาตุ่มใน 30.65 ± 2.75 cm (85.0% ± 5.7% ของความยาวขา), ระยะเฉลี่ยที่ลากตั้งฉากจาก ME ไปยัง SN ในแนวดิ่งและแนวนอนเท่ากับ 5.47 ± 1.87 cm (15.1% ± 5.1% ของความยาวขา) และ 1.21 ± 0.70 cm ตามลำดับ และระยะเฉลี่ยระหว่าง SN กับ TT เท่ากับ 7.16 ± 0.70 cm รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่าง SN กับ GSV ส่วนใหญ่เป็นแบบ SN อยู่หน้าแล้วเปลี่ยนมาอยู่หลังต่อ GSV (25%) ไม่พบความแตกต่างระหว่างข้างแต่ระหว่างเพศพบว่า มีความแตกต่างของระยะทางระหว่างจุดที่ SN แทงออกมากับตาตุ่มใน และระยะทางในแนวนอนระหว่าง SN กับ TT ระยะทางส่วนใหญ่จะมีค่าแตกต่างจากที่เคยมีการศึกษาในอาจารย์ใหญ่ชาวต่างชาติไม่มากนัก และพบว่ามีรูปแบบความสัมพันธ์ระหว่าง SN กับ GSV ที่หลากหลายมากกว่าที่เคยมีการศึกษาในอดีต บริเวณที่มีความเสี่ยงที่ SN จะได้รับบาดเจ็บไม่สามารถระบุได้แน่ชัดเนื่องจากมีความผันแปรทางกายวิภาคศาสตร์ของ GSV มาก ดังนั้นควรระมัดระวังอย่างมากในการทำหัตถการของ GSV หรือทางด้านในของปลายขา