cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1381
title: ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความขัดแย้งระหว่างผู้ปกครอง, กลวิธีการเผชิญปัญหา และความพึงพอใจในชีวิตในนักศึกษามหาวิทยาลัย

description: การวิจัยในครั้งนี้มุ่งศึกษาหาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรการรับรู้ความขัดแย้งระหว่างผู้ปกครอง กลวิธีการเผชิญปัญหา และความพึงพอใจในชีวิต เพื่อศึกษาว่าแต่ละตัวแปรมีความสัมพันธ์กับความพึงพอใจในชีวิตอย่างไร และสามารถทำนายความพึงพอใจในชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยได้หรือไม่ โดยศึกษาในกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี จำนวน 184 คน อายุตั้งแต่ 18-22 ปี ผู้วิจัยเก็บข้อมูลโดยการแจกแบบวัดการรับรู้ความขัดแย้งระหว่างผู้ปกครองของบุตร (α = .925) แบบวัดกลวิธีการเผชิญปัญหา (α รายกลุ่มพฤติกรรม &gt; .70) แบบวัดความพึงพอใจในชีวิต (α = .80) และแบบสอบถามข้อมูลทั่วไปแก่กลุ่มตัวอย่าง จากนั้นนำข้อมูลไปวิเคราะห์โดยใช้สถิติสหสัมพันธ์ทางสถิติแบบเพียร์สัน (Pearson-product moment correlation coefficient) และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) ด้วยวิธีใส่ตัวแปรอิสระเข้าสมการทุกตัวพร้อมกัน (Enter) ตามกรอบแนวคิดการวิจัย ผลการวิจัยพบว่า กลวิธีการเผชิญปัญหาแบบการเผชิญหน้ากับปัญหาโดยตรง [r(182) = .195, p &lt; .01, หนึ่งหาง] กลวิธีการเผชิญปัญหาแบบการแสวงหาการสนับสนุนทางสังคม [r(182) = .167, p &lt; .05, หนึ่งหาง] และกลวิธีการเผชิญปัญหาแบบการวางแผน [r(182) = .144, p &lt; .05, หนึ่งหาง] มีสหสัมพันธ์ทางบวกกับความพึงพอใจในชีวิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในทางตรงกันข้ามการรับรู้ความขัดแย้งระหว่างผู้ปกครองของบุตร [r(182) = -.348, p &lt; .01, หนึ่งหาง] และกลวิธีการเผชิญปัญหาแบบการหมกมุ่นในอารมณ์ [r(182) = -.334, p &lt; .01, หนึ่งหาง] มีสหสัมพันธ์ทางลบกับความพึงพอใจในชีวิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ นอกจากนี้ยังพบว่าการรับรู้ความขัดแย้งระหว่างผู้ปกครองของบุตร(β = -.243, p &lt; .01) กลวิธีการเผชิญปัญหาแบบหลีกหนีปัญหา (β = .193, p &lt; .05) กลวิธีการเผชิญปัญหาแบบการแสวงหาการสนับสนุนทางสังคม (β = .200, p &lt; .01) และกลวิธีการเผชิญปัญหาแบบการหมกมุ่นในอารมณ์ (β = -.351, p &lt; .001) สามารถร่วมกันทำนายความพึงพอใจในชีวิตได้ อย่างไรก็ตามพบว่ากลวิธีการเผชิญปัญหาแบบการหมกมุ่นในอารมณ์มีอำนาจในการทำนายความพึงพอใจในชีวิตสูงที่สุด โดยมีการรับรู้ความขัดแย้งระหว่างผู้ปกครองของบุตรมีคะแนนรองลงมา
DOI: 10.5061/dryad.gv57c8j/1
title: Dryad Item 10.5061/DRYAD.GV57C8J/1

description: (:tba)
DOI: 10.5061/dryad.gv57c8j/2
title: Dryad Item 10.5061/DRYAD.GV57C8J/2

description: (:tba)
DOI: 10.5061/dryad.gv57c8j/3
title: Dryad Item 10.5061/DRYAD.GV57C8J/3

description: (:tba)
DOI: 10.5061/dryad.gv57c8j/4
title: Dryad Item 10.5061/DRYAD.GV57C8J/4

description: (:tba)
DOI: 10.5061/dryad.gv57c8j/5
title: Dryad Item 10.5061/DRYAD.GV57C8J/5

description: (:tba)
DOI: 10.5061/dryad.gv57c8j/6
title: Dryad Item 10.5061/DRYAD.GV57C8J/6

description: (:tba)
DOI: 10.5061/dryad.gv57c8j/7
title: Dryad Item 10.5061/DRYAD.GV57C8J/7

description: (:tba)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1382
title: การพัฒนาโปรแกรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของบลูมในการรับชมสื่อโฆษณา

description: โครงการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ 1) เพื่อพัฒนาโปรแกรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของบลูมในการรับชมสื่อโฆษณา และ 2) เพื่อศึกษาถึงผลของการจัดโปรแกรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของบลูมในการรับชมสื่อโฆษณา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนราชวินิต บางแค ปานขำ แผนการเรียนคณิต-อังกฤษ จำนวน 60 คน แบ่งเป็น กลุ่มทดลองจำนวน 30 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 30 คน โดยมีการจัดโปรแกรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของบลูมในการรับชมสื่อโฆษณา และวัดผลการเรียนรู้ผ่านการตอบคำถามจากแบบทดสอบทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณในการรับชมสื่อโฆษณา ผลการวิจัยเมื่อวิเคราะห์ผลทางสถิติแบบ t-test พบว่า 1)หลังการเข้าร่วมโปรแกรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของบลูมกลุ่มทดลองมีคะแนนทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณในการรับชมสื่อโฆษณาสูงกว่าก่อนเข้าร่วมกิจกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ . 05 2)หลังเข้าร่วมโปรแกรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของบลูมกลุ่มทดลองมีคะแนนทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณในการรับชมสื่อโฆษณาสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ . 05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1383
title: ความสัมพันธ์ระหว่างทุนทางจิตวิทยา ภาวะผู้นำแบบจริงแท้และความผูกพันในองค์กรของพนักงาน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างทุนทางจิตวิทยา ภาวะผู้นำแบบจริงแท้ ความผูกพันในองค์กรของพนักงาน โดยมีกลุ่มตัวอย่างเป็นพนักงานบริษัทเอกชนในจังหวัดกรุงเทพมหานคร จำนวน 122 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างโดยใช้วิธีการคัดเลือกแบบรายสะดวก เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัย คือ มาตรวัดทุนทางจิตวิทยา มาตรวัดภาวะผู้นำแบบจริงแท้ และมาตรวัดความผูกพันในองค์กร การวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และ การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบใส่ตัวแปรทุกตัวเข้าไปในสมการ ผลการวิจัยพบว่า 1.ทุนทางจิตวิทยา มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความผูกพันในองค์กรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = .22, p &lt; .01) 2.ภาวะผู้นำจริงแท้ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความผูกพันในองค์กรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = .33, p &lt; .01) 3.ทุนทางจิตวิทยาและภาวะผู้นำแบบจริงแท้ สามารถร่วมกันทำนายความแปรปรวนของความผูกพันในองค์กรได้ ร้อยละ 12 ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 โดยมีตัวแปรภาวะผู้นำจริงแท้ เพียงตัวเดียวที่มีน้ำหนักทำนายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (β = .29, p &lt; .01)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1384
title: พัฒนาการด้านการแบ่งปันอย่างเท่าเทียม ในเด็กอายุ 6 - 10 ปี

description: งานวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพัฒนาการด้านการแบ่งปันอย่างเท่าเทียมในเด็กไทยอายุ 6 - 10 ปี ผู้ร่วมการวิจัยเป็นเด็กนักเรียนจำนวน 150 คน ที่กำลังศึกษาในระดับชั้นอนุบาลและระดับชั้นประถมศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร แบ่งออกเป็น 5 กลุ่มอายุ คือ 6 - 10 ปี แต่ละกลุ่มอายุเป็นเพศชายจำนวน 15 คน และเพศหญิงจำนวน 15 คน ผู้วิจัยวัดพฤติกรรมการแบ่งปันอย่างเท่าเทียมจากการที่เด็กแบ่งเมล็ดถั่วให้แก่ตนเองและเพื่อนเป็นจำนวนเท่ากัน ทั้งนี้จำนวนเมล็ดถั่วที่เด็กนำไปเพาะปลูกในถ้วยสามารถนำไปแลกเป็นของรางวัลจากผู้วิจัยได้ ผลการวิจัยพบว่า พฤติกรรมการแบ่งปันอย่างเท่าเทียมเริ่มพบในเด็กอายุ 6 ปี และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นตามอายุที่เพิ่มขึ้น โดยเด็กไทยมีพัฒนาการในด้านนี้อย่างชัดเจนเมื่ออายุ 8 ปี
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1385
title: อิทธิพลของรูปร่างในอุดมคติจากสื่อออนไลน์ ได้แก่ Facebook และ Instagram ที่ส่งผลต่อการมีค่านิยมทางวัตถุโดยมีเจนเนอเรชนั่ เอ็กซ์และวายเป็นตัวแปรกำกับ

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของรูปร่างในอุดมคติจากสื่อออนไลน์ได้แก่ Facebook (FB) และ Instagram (IG) ที่ส่งผลต่อค่านิยมทางวัตถุ และเพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างเจนเนอเรชั่นเอ็กซ์และวายที่มีความสัมพันธ์กับอิทธิพลของรูปร่างในอุดมคติจากสื่อออนไลน์ ได้แก่ FB และ IG ที่ส่งผลต่อค่านิยมทางวัตถุ กลุ่มตัวอย่างทั้งหมด 239 คน ได้แก่ บุคคลในเจนเนอเรชั่นเอ็กซ์ 93 คน เพศชาย 36 คน เพศหญิง 57 คนและเจนเนอเรชั่นวาย 146 คน เพศชาย 66 คน เพศหญิง 79 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ มาตรวัดค่านิยมทางวัตถุ (α = .885) และมาตรวัดรูปร่างในอุดมคติ (α = .955) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การวิเคราะห์ค่าน้ำหนักองค์ประกอบของข้อกระทง, การวิเคราะห์ข้อมูลสถิติพื้นฐานของตัวแปร, วิเคราะห์การถดถอยอย่างง่าย, การเปรียบเทียบค่า b จากสมการของ Cohen, Cohen, West และ Akien (2003) และหาค่า Z หรือคะแนนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1. ในเจนเนอเรชั่นเอ็กซ์ รูปร่างในอุดมคติซึ่งได้รับอิทธิพลจากสื่อออนไลน์ได้แก่ FB กับ IG สามารถ ทำนายความแปรปรวนของคะแนนความเป็นวัตถุนิยมได้ร้อยละ 23.9 (b = .223, β = .489, P &lt; .01) และในเจนเนอเรชั่นวายจะทำนายความเป็นวัตถุนิยมได้ร้อยละ 22.9 (b = .196, β = .478, P &lt; .01) 2. รูปร่างในอุดมคติซึ่งได้รับอิทธิพลจากสื่อออนไลน์ ได้แก่ FB และ IG ที่ส่งผลต่อการมีค่านิยมทางวัตถุ พบว่า ไม่มีความแตกต่างกันในสองเจนเนอเรชั่นทั้งเจนเนอเรชั่นเอ็กซ์และวาย (b = .027, SE = .051, Z = .523, P &gt; .05)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1386
title: ความสัมพันธ์ระหว่างการเซลฟี่และเจตคติต่อการทำศัลยกรรมเสริมความงาม โดยมีการรับรู้ตนเสมือนวัตถุเป็นตัวแปรส่งผ่าน

description: โครงงานทางจิตวิทยานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการเซลฟี่และเจตคติต่อการทำศัลยกรรมเสริมความงาม โดยมีการรับรู้ตนเสมือนวัตถุเป็นตัวแปรส่งผ่านของกลุ่มตัวอย่างเพศหญิง ที่มีอายุระหว่าง 18-34 ปี (Millennials) จำนวน 212 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ มาตรวัดการเซลฟี่ มาตรวัดการรับรู้ตนเสมือนวัตถุ และมาตรวัดเจตคติต่อการทำศัลยกรรมเสริมความงาม ผลการวิเคราะห์อิทธิพลส่งผ่าน (Mediation Analysis) โดยโปรแกรม Process พบว่า 1.1 การเซลฟี่มีอิทธิพลทางบวกกับการเฝ้าสำรวจภาพลักษณ์ทางร่างกายของตนเอง (b = .28, p &lt; .001) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 1.2 การเซลฟี่มีอิทธิพลทางบวกกับความรู้สึกอับอายในภาพลักษณ์ทางร่างกายของตนเอง (b = .29, p &lt; .001) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 2.1 การเฝ้าสำรวจภาพลักษณ์ทางร่างกายของตนเองมีอิทธิพลทางบวกกับเจตคติต่อการทำ ศัลยกรรมเสริมความงาม (b = .38, p &lt; .001) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 2.2 ความรู้สึกอับอายในภาพลักษณ์ทางร่างกายของตนเองมีอิทธิพลทางบวกกับเจตคติต่อการทำ ศัลยกรรมเสริมความงาม (b = .36, p &lt; .001) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 3.การเซลฟี่มีอิทธิพลทางบวกกับเจตคติต่อการทำศัลยกรรมเสริมความงาม (b = .44, p &lt; .001) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 4.1 การเซลฟี่มีอิทธิพลต่อเจตคติต่อการทำศัลยกรรมเสริมความงามโดยมีการเฝ้าสำรวจภาพลักษณ์ทางร่างกายของตนเองเป็นตัวแปรส่งผ่านที่ระดับ .01 4.2 การเซลฟี่มีอิทธิพลต่อเจตคติต่อการทำศัลยกรรมเสริมความงามโดยมีความรู้สึกอับอายในภาพลักษณ์ทางร่างกายของตนเองเป็นตัวแปรส่งผ่านที่ระดับ .01
DOI: 10.5061/dryad.gv57c8j/10
title: Dryad Item 10.5061/DRYAD.GV57C8J/10

description: (:tba)
DOI: 10.5061/dryad.gv57c8j/8
title: Dryad Item 10.5061/DRYAD.GV57C8J/8

description: (:tba)
DOI: 10.5061/dryad.gv57c8j/9
title: Dryad Item 10.5061/DRYAD.GV57C8J/9

description: (:tba)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1387
title: ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการดื่มแอลกอฮอล์ในวัยรุ่นหญิง

description: โครงงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการดื่มแอลกอฮอล์กับปัจจัยที่ส่งผลต่อการดื่มแอลกอฮอล์ของวัยรุ่นหญิงผู้วิจัยใช้มาตรวัดพฤติกรรมการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แบบวัดอิทธิพลของเพื่อนและพัฒนามาตรวัดเจตคติต่อการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของ สุธาทิพย์ สุทธิเมธากร (2550)ปรับมาตรวัดการแสวงหาความตื่นเต้นเร้าใจในสัมผัสของสิทธิพงศ์ วงศ์วิวัฒน์ (2548) ที่ได้แปลมาจากArnett (1994) และได้สร้างมาตรวัดอิทธิพลจากสื่อโดยผู้วิจัย จากนั้นนำมาตรวัดไปเก็บข้อมูลกับกลุ่มตัวอย่างเพศหญิงอายุระหว่าง 18-24 ปี ที่กำลังศึกษาอยู่ระดับมหาวิทยาลัย ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 100 คน ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่าปัจจัยด้านเพื่อนสนิทนำเครื่องดื่มมาให้ดื่ม บรรทัดฐานการดื่มของเพื่อนสนิทที่รับรู้ และอิทธิพลจากสื่อมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดื่มแอลกอฮอล์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05ปัจจัยด้านเจตคติต่อการดื่มแอลกอฮอล์ของเพื่อนสนิท เจตคติต่อการดื่มแอลกอฮอล์และการแสวงหาความตื่นเต้นเร้าใจในสัมผัส มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดื่มแอลกอฮอล์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และปัจจัยด้านเพื่อนสนิทนำเครื่องดื่มมาให้ดื่ม บรรทัดฐานการดื่มของเพื่อนสนิทที่รับรู้ และอิทธิพลจากสื่อ สามารถทำนายพฤติกรรมการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้ร้อยละ 37.1 (R=.609, p &lt; .01)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1388
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่อว่าโลกยุติธรรม การนับถือศาสนาภายในและการนับถือศาสนาภายนอกกับความสุขเชิงอัตวิสัยและสุขภาวะทางจิต

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ที่ความเชื่อว่าโลกยุติธรรม การนับถือศาสนาภายในและการนับถือศาสนาภายนอกมีกับความสุขเชิงอัตวิสัยและสุขภาวะทางจิต โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นนิสิตระดับอุดมศึกษาในมหาวิทยาลัยของรัฐจำนวน 180 คน ใช้เครื่องมือในงานวิจัยได้แก่ มาตรวัดความสุขเชิงอัตวิสัย (α = .81) มาตรวัดสุขภาวะทางจิต (α = .79) มาตรวัดความเชื่อว่าโลกยุติธรรม (α = .82) มาตรวัดการนับถือศาสนาภายใน (α = .94) และการนับถือศาสนาภายนอก (α = .88) ผลการวิเคราะห์พบว่าความสุขเชิงอัตวิสัย มีสหสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับความเชื่อว่าโลกยุติธรรม [r(178) = .25, (p &lt; .01, หนึ่งหาง)] การนับถือศาสนาภายใน [r(178) = .16, (p &lt; .05, หนึ่งหาง)] และการนับถือศาสนาภายนอก [r(178) = .17, (p &lt; .01, หนึ่งหาง)] ในส่วนของสุข-ภาวะทางจิตนั้น มีสหสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับความเชื่อว่าโลกยุติธรรม [r(178) = .21, (p &lt; .01, หนึ่งหาง)] และการนับถือศาสนาภายใน [r(178) = .20, (p &lt; .05, หนึ่งหาง)] หากแต่ไม่มีสหสัมพันธ์กับการนับถือศาสนาภายนอก [r(178) = .02, (ns)] ทั้งนี้ เมื่อวิเคราะห์ข้อมูลแบบการถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) พบว่าความเชื่อว่าโลกยุติธรรม การนับถือศาสนาภายใน และการนับถือศาสนาภายนอกร่วมกันทำนายความแปรปรวนของความสุขเชิงอัตวิสัยได้ร้อยละ 5 (R2 = .05, p &lt; .01) หากเมื่อพิจารณาค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยมาตรฐานแล้ว พบว่ามีเฉพาะค่าสัมประสิทธิ์ของความเชื่อว่าโลกยุติธรรมเท่านั้นที่มีนัยสำคัญทางสถิติ (β = 0.22, p &lt; .05) นอกจากนี้ การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ พบว่าปัจจัยทั้งสามร่วมกันทำนายความแปรปรวนของสุขภาวะทางจิตได้ร้อย-ละ 7 (R2 = .07, p &lt; .05) แต่เมื่อพิจารณาค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยมาตรฐานพบว่ามีเฉพาะค่าสัมประสิทธิ์ของการนับถือศาสนาภายใน (β = 0.23, p &lt; .05) และการนับถือศาสนาภายนอกเท่านั้นที่มีนัยสำคัญทางสถิติ (β = -0.19, p &lt; .05)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1389
title: บรรยากาศองค์การ ความสอดคล้องระหว่างบุคคลกับงาน และความผูกพันในงานของพนักงานเจนวาย : การวิจัยผสานวิธี

description: การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างบรรยากาศองค์การ ความสอดคล้องระหว่างบุคคลกับงาน และความผูกพันในงานของพนักงานเจนวาย โดยใช้วิธีการวิจัยแบบผสานวิธี ซึ่งเป็นกลุ่มตัวอย่างในการเก็บข้อมูลเชิงปริมาณ คือ พนักงานเจนวายที่ทำงานบริษัทเอกชนในกรุงเทพมหานคร จำนวน 120 คน และผู้ให้ข้อมูลในเชิงคุณภาพ จำนวน 6 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ (1) มาตรวัดบรรยากาศในองค์การ (2) มาตรวัดความสอดคล้องของบุคคลกับงาน (3) มาตรวัดความผูกพันในงาน และ (4) ชุดคำถามสัมภาษณ์ ผลการวิจัยเชิงปริมาณ พบว่า (1) บรรยากาศองค์การ 5 ใน 6 ด้าน ได้แก่ ด้านมาตรฐาน ด้านความรับผิดชอบ ด้านการได้รับการยอมรับ ด้านการสนับสนุน และด้านความยึดมั่นผูกพัน มีความสัมพันธ์ทางบวกต่อความผูกพันในงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (2) ความสอดคล้องระหว่างบุคคลกับงานทั้ง 2 ด้าน ได้แก่ ความต้องการของงานกับความสามารถที่มีของบุคคล และความต้องการภายในของบุคคลกับปัจจัยที่งานมีให้ มีความสัมพันธ์ทางบวกต่อความผูกพันในงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (3) บรรยากาศองค์การ 6 ด้าน และความสอดคล้องระหว่างบุคคลกับงาน 2 ด้าน สามารถทำนายความผูกพันในงานได้ร้อยละ 46 โดยมีความสอดคล้องระหว่างบุคคลกับงาน ด้านปัจจัยในงานตอบสนองต่อความต้องการภายในของบุคคล เป็นตัวเดียวที่สามารถอธิบายความผูกพันในงานได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (β = .40, p&lt; .01) สำหรับผลการวิจัยเชิงคุณภาพ พบว่า สอดคล้องกับข้อมูลเชิงปริมาณที่ว่า พนักงานเจนวายที่มีความผูกพันในงานสูงจะรับรู้มาตรฐานในการทำงานที่สูง มีความรับผิดชอบในงานของตนเองอย่างเต็มที่ มีเพื่อนร่วมงานที่ดี มีความภาคภูมิใจในงาน และรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งขององค์การ รวมถึงรับรู้ว่าตนเองมีคุณสมบัติเหมาะสมกับงาน และงานสามารถตอบสนองต่อความต้องการส่วนบุคคลได้ ปัจจัยเหล่านี้ทำให้พนักงานเจนวายผูกพันกับงานและคงอยู่ในงานปัจจุบันต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1390
title: ผลของการใช้คำถามระดับสูงที่มีต่อความสามารถในการอ่านอย่างมีวิจารณญาณและความคงทนในการเรียน ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3.

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการอ่านอย่างมีวิจารณญาณ ระหว่างนักเรียนที่ ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ภาษาไทย โดยการใช้คำถามระดับสูง กับกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ภาษาไทยแบบ ปกติ 2) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการอ่านอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โดยใช้คำถาม ระดับสูงก่อนเรียนและหลังเรียน และ 3) เพื่อเปรียบเทียบความคงทนในการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ระหว่าง นักเรียนกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ภาษาไทยโดยการใช้คำถามระดับสูง กับกลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ ภาษาไทยแบบปกติ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายประถม จำนวน 72 คน เป็นนักเรียนกลุ่มทดลอง 36 คน และกลุ่มควบคุม 36 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบวัด ความสามารถในการอ่านอย่างมีวิจารณญาณ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบ ค่าที (t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วม (ANCOVA) ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความสามารถในการอ่านอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนกลุ่ม ทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุม แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.01 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความสามารถใน การอ่านอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนกลุ่มทดลองหลังการทดลอง สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.01 3) นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้คำถามระดับสูงมี ความคงทนในการเรียนสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการจัดกิจกรรม การเรียนรู้ภาษาไทยแบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.01
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1391
title: การศึกษารูปแบบการเรียนรู้ เจตคติต่อวิชาภาษาอังกฤษ ผลสัมฤทธิ์ในการเรียนภาษาอังกฤษและประสบการณ์การเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียนที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูง : กรณีศึกษานักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายมัธยม : รายงานการวิจัย

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สำรวจรูปแบบการเรียนรู้, เจตคติต่อการเรียนวิชาภาษาอังกฤษและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียนที่มีประสบการณ์การเรียนภาษาอังกฤษกับผู้สอนที่แตกต่างกัน 2) เปรียบเทียบรูปแบบการเรียนรู้ ,เจตคติต่อการเรียนวิชาภาษาอังกฤษ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษ ระหว่างนักเรียนที่มีประสบการณ์การเรียนภาษาอังกฤษที่แตกต่างกัน 3 รูปแบบ คือ (1) การเรียนภาษาอังกฤษกับอาจารย์ชาวไทย (2) การเรียนภาษาอังกฤษกับอาจารย์เจ้าของภาษา (3) การเรียนภาษาอังกฤษกับอาจารย์เจ้าของภาษาและย้ายกลับมาเรียนกับอาจารย์ไทย ตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 36 คน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) รูปแบบการเรียนรู้ที่นักเรียนส่วนใหญ่นำไปใช้ในการเรียนมากที่สุดสามอันดับแรก คือ รูปแบบการเรียนรู้แบบมีความสามารถในการคาดคะเน วางแผนแบบสร้างสรรค์ และคิดแบบนามธรรม (Intuitive) (M=21.25, SD = 3.78) รองลงมา คือ สามารถตัดสินใจอย่างรวดเร็วเมื่อได้รับข้อมูล (Closure-oriented) (M=20.28,SD = 5.32) อันดับสาม คือ สามารถมองภาพรวม เดาความหมายของคำศัพท์จากบริบท (Global/Holistic) (M=19.58,SD = 4.21) เจตคติต่อการเรียนวิชาภาษาอังกฤษที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด 3 อันดับแรกคือ ความอดทนต่อภาวะกำกวม (Ambiguity) (M=39.00,SD=7.78) รองลงมา คือ ความกล้าเสี่ยง (Risk-Taking) (M=37.34,SD=8.08) อันดับสาม คือ การเข้าใจความรู้สึกของผู้อื่น (Ego Permeability) (M=35.71,SD=9.87) และผลคะแนน รายวิชาภาษาอังกฤษหลัก ซึ่งพบว่า นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ย คิดเป็น 88.50 คะแนน จากคะแนนเต็ม 100 คะแนน 2) นักเรียนที่มีประสบการณ์การเรียนภาษาอังกฤษที่แตกต่างกัน 3 รูปแบบ มีรูปแบบการเรียนรู้ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (F = .297, Sig. = 0.745) เจตคติต่อการเรียนวิชาภาษาอังกฤษไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (F = .766, Sig. = 0.468) และมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาภาษาอังกฤษหลักไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (F = .368, Sig. = 0.695)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1392
title: กลวิธีและปัญหาในการแปลชื่อเรื่องของงานวรรณกรรมเยอรมันเป็นไทย : รายงานผลการวิจัย

description: งานวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์รูปแบบและกลวิธีการแปลชื่อเรื่องของงานวรรณกรรมเยอรมันที่แปลเป็นไทยจำนวน 215 ชื่อเรื่อง ที่ตีพิมพ์ระหว่างปี พ.ศ.2522-2555 ผลการวิจัยในขั้นแรกแสดงให้เห็นว่า ผู้แปลชาวไทยนิยมใช้กลวิธีการแปลทั้งหมด 6 รูปแบบ ซึ่งเรียงลำดับตามข้อมูลที่พบ ได้แก่ การแปลตรงคำหรือตามตัวอักษร การแปลโดยการตั้งชื่อใหม่ การแปลโดยยึดคำเดิมบางส่วนและเพิ่มเติมบางส่วนตามเนื้อเรื่องหรือตัวละคร การแปลทับศัพท์หรือถ่ายเสียง การแปลโดยตัดทอนชื่อเดิมบางส่วนและการแปลเป็นภาษาอังกฤษแล้วถ่ายเสียงเป็นภาษาไทย ในการวิเคราะห์ชื่อเรื่องแปลขั้นต่อไป ผู้วิจัยใช้แนวทางการแปลแบบซื่อตรงต่อหน้าที่ในการสื่อสารของคริสติอาเน นอร์ด กับทฤษฎีสโคพอส ของแฟร์เมียร์ พบว่า กลวิธีการแปลที่ถ่ายทอดและรักษาหน้าที่ในการสื่อสารของตัวบทได้ครบถ้วนและซื่อตรงต่อตัวบทต้นทางและผู้ประพันธ์ อีกทั้งแสดงให้เห็นความคิดสร้างสรรค์และเทคนิคการใช้วรรณศิลป์ของผู้แปลชาวไทยได้แก่ การแปลโดยการตั้งชื่อใหม่ การแปลโดยยึดคำเดิมบางส่วนและเพิ่มเติมบางส่วนตาม เนื้อเรื่องหรือตัวละคร และการแปลเป็นภาษาอังกฤษแล้วถ่ายเสียงเป็นภาษาไทย ส่วนกลวิธีการแปลตรงคำหรือตามตัวอักษร การแปลทับศัพท์หรือถ่ายเสียง และการแปลโดยตัดทอนชื่อเดิมบางส่วนไม่สามารถถ่ายทอดหน้าที่ในการสื่อสารชื่อเรื่องภาษาเยอรมันมาไว้ในชื่อเรื่องแปลเป็นไทยได้ทั้งหมด จากผลของการวิจัยทำให้ได้ข้อสรุปว่า หากผู้แปลชาวไทยใช้ทฤษฎีสโคพอสและ แนวทางการแปลของนอร์ดในการวิเคราะห์และจำแนกหน้าที่ในการสื่อสารของตัวบทต้นทางก่อนการแปล จะทำให้การแปลมีคุณภาพและได้ผลลัพธ์ตรงตามวัตถุประสงค์ของผู้ประพันธ์และ ตรงกับความต้องการของผู้อ่าน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1393
title: แบบจำลองเชิงตัวเลขของการแบ่งชั้นน้ำภายใต้อิทธิพลของคลื่นในอ่าวไทย

description: อ่าวไทยเป็นส่วนปลายสุดทางทิศตะวันตกของทะเลจีนใต้ มีความลึกเฉลี่ยเพียง 45 เมตรและความลึกสูงสุดในแนวร่องน้ำลึกกลางอ่าว 80 เมตร มวลน้ำแบ่งเป็น 2 ชั้นตามชนิดของมวลน้ำที่พบในอ่าว วัตถุประสงค์ของการศึกษาเพื่อประเมินว่าคลื่นมีผลต่อการแบ่งชั้นน้ำในอ่าวไทยอย่างไรโดยใช้แบบจำลองเชิงตัวเลข 3 มิติ Princeton Ocean Model จำลองการไหลเวียนของน้ำในเดือนมกราคมเพื่อเป็นตัวแทนของฤดูมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ และเดือนสิงหาคมเพื่อเป็นตัวแทนของฤดูมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ เติมอิทธิพลคลื่นต่อการผสมผสานของมวลน้ำในแนวดิ่งโดยใช้ค่าความหนืด (Bv) คงที่เท่ากับ 0.5 และ 1.0 ตารางเมตรต่อวินาที ตามลำดับ ผลจากแบบจำลองพบว่าการเพิ่มอิทธิพลคลื่นทำให้อุณหภูมิน้ำชั้นบนอุ่นขึ้นแต่ไม่ทำให้ความหนาของน้ำชั้นบนเพิ่มขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1394
title: โครงสร้างประชากรปลาลัง Rastrelliger kanagurta (Cuvier, 1816) จากฝั่งทะเลอันดามันโดยใช้ลำดับนิวคลีโอไทด์จากยีน Cytochrome b เป็นเครื่องหมายพันธุกรรม

description: ปลาลังเป็นปลาที่มนุษย์ใช้บริโภคมาตั้งแต่โบราณ พบได้ทั่วไปในบริเวณชายฝั่งทะเลของประเทศไทย ในปัจจุบันได้มีการพัฒนาเครื่องมือทำการประมงให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้นทำให้สามารถจับปลาลังได้มากขึ้นส่งผลกระทบต่อปริมาณปลาลังหากไม่มีการจัดการทรัพยากรอย่างถูกต้อง การจัดการทรัพยากรปลาที่ดีต้องมีข้อมูลเกี่ยวกับโครงสร้างประชากรของปลาชนิดนั้นๆ การศึกษานี้เป็นการสำรวจกลุ่มประชากรย่อยของปลาลังในประเทศไทยเขตชายฝั่งทะเลอันดามัน โดยใช้เครื่องหมายพันธุกรรมบริเวณที่ครอบคลุมลำดับนิวคลีโอไทด์ส่วนไซโตโครมบี (Cytochrome b) ภายในสารพันธุกรรมไมโตคอนเดรีย (Mitochondrial DNA) เก็บตัวอย่างปลาจากชายฝั่งทะเลอันดามันโดยแบ่งสถานีในการเก็บตัวอย่างออกเป็นจำนวน 18 สถานี กระจายอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลจังหวัด ระนอง พังงา ภูเก็ต กระบี่ ตรัง และ สตูล เป็นจำนวนทั้งหมด 104 ตัวอย่าง การวิเคราะห์โครงสร้างประชากรไม่พบความแตกต่างระหว่างกลุ่มประชากรปลาลัง (P&gt;0.001) แผนผังแสดงความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการพบการแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ ภายในสองกลุ่มประกอบไปด้วยปลาลังจากทุกสถานี ไม่พบการแบ่งออกเป็นกลุ่มย่อยตามระยะห่างของสถานี สอดคล้องกับลักษณะทางชีววิทยาของปลาลังและลักษณะกระแสน้ำชายฝั่งทะเลอันดามัน ผลการศึกษาที่ได้สามารถนำไปใช้จัดการทรัพยากรปลาให้มีความยั่งยืนต่อไปได้ในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1395
title: การศึกษาระบบคำเรียกผีและมโนทัศน์เรื่องผีในภาษาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตามแนวอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์

description: งานวิจัยในอดีตที่ศึกษาเกี่ยวกับความเชื่อเรื่องผีหรือสิ่งเหนือธรรมชาติในหมู่คนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มักเน้นความเชื่อและวิถีชีวิตที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อ ข้อมูลที่ใช้ก็มักเป็นเรื่องเล่าหรือรายงานจากการสังเกต ข้อสรุปที่ได้ไม่ชัดเจนว่าภาพของผีในโลกทัศน์ของคนในภูมิภาคนี้มีลักษณะที่เป็นระบบอย่างไร และมีความเหมือนหรือต่างกันอย่างไรในประเทศต่างๆ งานวิจัยนี้จึงมุ่งวิเคราะห์ระบบคำเรียกผีและจัดจำพวกคำเรียกผี โดยใช้วิธีการวิเคราะห์องค์ประกอบทางความหมายของคำซึ่งเป็นวิธีการศึกษาตามแนวอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์ เพื่อทำความความเข้าใจมโนทัศน์และตีความโลกทัศน์ของคนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เกี่ยวกับผีที่สะท้อนผ่านความหมายของคำเรียกผี ข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์ได้มาจากการสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาซึ่งคัดเลือกอย่างเฉพาะเจาะจง จำนวนภาษาละ 5 คน เป็นผู้ที่พูดภาษามาตรฐานของประเทศของตนเป็นภาษาแม่ และพำนักอยู่ในเขตเมืองหลวงของประเทศนั้น มีอายุ 40 ปีขึ้นไป ไม่จำกัดเพศ และมีความเชื่อเรื่องผีหรือสิ่งเหนือธรรมชาติ ผลการวิเคราะห์ พบคำเรียกผีรวมทั้งหมด 137 คำ เป็นภาษาพม่า 37 คำ ภาษาลาว 35 คำ ภาษาเขมร 35 คำ ส่วนภาษามาเลย์พบคำเรียกผีน้อยที่สุดคือ 30 คำ คำเรียกผีทั้งหมดแยกออกจากกันด้วยมิติแห่งความแตกต่างทางความหมาย 11 มิติ คือ มิติอำนาจเหนือธรรมชาติ มิติตัวตน มิติดีร้าย มิติหน้าที่ มิติที่อยู่ มิติสถานภาพ มิติลักษณะการตาย มิติเพศ มิติอายุ มิติอาหาร และมิติลักษณะเฉพาะ โดยมิติเด่นที่ครอบคลุมทุกคำได้แก่มิติอำนาจเหนือธรรมชาติ มิติตัวตน และมิติดีร้าย ความสัมพันธ์ทางความหมายของคำเรียกผีทั้งหมดแสดงด้วยการจัดจำพวกแบบชาวบ้านได้ 5 ระดับ ได้แก่ ระดับตั้งต้น ระดับมูลฐาน ระดับพื้นฐาน ระดับเจาะจง และระดับปลีกย่อย ระดับตั้งต้น มีคำเรียกผี 3 คำคือ ຜີ phǐ: ‘ผี(ลาว)’, kmaoc ‘ผี(เขมร)’ และ jin ʤin ‘ผี(มาเลย์)’ พม่าไม่มีคำเรียกผีระดับตั้งต้น ระดับมูลฐาน มีคำเรียกผี 12 คำ ได้แก่ ຜີສາງອາລັກຂາ phǐː sǎːŋ ʔàːlakkhǎː / ຜີອາຮັກ phǐː ʔǎːhak ‘ผีสางอารักษ์(ลาว)’, kmaoc ʔaːriək něək taː ‘ผีอารักษ์(เขมร)’, naʔ ‘ผู้ดูแล(พม่า)’และ pari-pari pari pari ‘นางฟ้า(มาเลย์)’ ระดับพื้นฐาน มีคำเรียกผี 52 คำ เช่น ເຜດ phèːt ‘ผีเปรต(ลาว)’, tmop ‘ผีปอบ(เขมร)’, hantu penanggal hantu pənaŋgal ‘ผีกระสือ(มาเลย์)’ และ sóʊ̃ ma̰ ‘ผีกระสือ(พม่า)’ ระดับเจาะจง มีคำเรียกผี 49 คำ เช่น priəy kɑntoːŋ khiəw ‘ผีนางไม้(เขมร), hantu air hantu ʔeː ‘ผีน้ำ(มาเลย์)’, ຜີແມ່ມານ phǐː mɛː máːn ‘ผีตายทั้งกลม(ลาว) และ naʔ ɵá ‘ผู้ดูแลชาย(พม่า)’ ระดับสุดท้าย คือ ระดับปลีกย่อย มีคำเรียกผี 21คำ เช่น ນາງທໍຣະນີ náːŋ thɔ́ːraníː ‘แม่ธรณี(ลาว)’, myiʔ saʊ̀̃ naʔ ‘ผู้ดูแลท่าน้ำ(พม่า)’ ส่วนภาษาเขมร และมาเลย์ ไม่มีคำเรียกผีระดับปลีกย่อย ผลการตีความโลกทัศน์ของคนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่สะท้อนจากระบบคำเรียกผี สรุปได้ว่าผีมีวิถีชีวิตและอุปนิสัยเหมือนมนุษย์ เป็นสมาชิกของสังคม มีอำนาจให้คุณให้โทษ เป็นสาเหตุของความเจ็บป่วย และเป็นสิ่งที่น่ากลัว