cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2016.552
title: การใช้เครื่องช่วยหายใจชนิดไม่ใส่ท่อช่วยหายใจแบบกำหนดปริมาตรอากาศหลังการถอดท่อช่วยหายใจในผู้ป่วยหอวิกฤตอายุรกรรม

description: ที่มาของการศึกษา การใช้เครื่องช่วยหายใจชนิดไม่ใส่ท่อช่วยหายใจหลังการถอดท่อช่วยหายใจนั้นปัจจุบันแนะนำให้ใช้ในผู้ป่วยมราจัดอยู่ในกลุ่มที่มีความเสี่ยงสูง แต่เมื่อนำไปใช้ในผู้ป่วยทุกรายนั้นกลับพบว่าไม่ได้ประโยชน์ทั้งหมด การศึกษาในผู้ป่วยหลังการถอดท่อช่วยหายใจก่อนหน้านี้ล้วนแล้วแต่เป็นเครื่องช่วยหายใจชนิดไม่ใส่ท่อช่วยหายใจที่กำหนดแรงดันของเครื่องคงที่ การใช้เครื่องช่วยหายใจชนิดไม่ใส่ท่อช่วยหายใจแบบกำหนดปริมาตรอากาศน่าจะมีประโยชน์ในผู้ป่วยลักษณะดังกล่าวมากกว่า วิธีการศึกษา การวิจัยนี้เป็นการทดลองแบบสุ่มในผู้ป่วยวิกฤติอายุรกรรมที่ใส่ท่อช่วยหายใจและใช้เครื่องช่วยหายใจนานกว่า 48 ชั่วโมง โดยผู้ป่วยจะถูกสุ่มเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มที่ได้รับเครื่องช่วยหายใจชนิดไม่ใส่ท่อช่วยหายใจแบบกำหนดปริมาตรอากาศและกลุ่มที่ได้รับออกซิเจนผ่านทางหน้ากากออกซิเจนภายหลังการถอดท่อช่วยหายใจเป็นเวลา 24 ชั่วโมง โดยมีอัตราการใส่ท่อช่วยหายใจซ้ำที่ระยะเวลา 48 ชั่วโมงเป็นผลการศึกษาหลัก และการเกิดภาวะหายใจล้มเหลว อุบัติการณ์การเกิดภาวะปอดอักเสบ ระยะเวลาในการนอนโรงพยาบาลและหอผู้ป่วยวิกฤติ รวมถึงอัตราการเสียชีวิตที่ 28 วันหลังการถอดท่อช่วยหายใจเป็นผลการศึกษารองผลการศึกษา การศึกษานี้มีผู้ป่วยเข้าร่วมทั้งสิ้น 58 ราย แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 29 ราย ทั้งสองกลุ่มมีคุณลักษณะใกล้เคียงกัน โดยไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ สาเหตุของการใส่ท่อช่วยหายใจและใช้เครื่องช่วยหายใจที่พบบ่อยที่สุดคือภาวะปอดอักเสบ(ร้อยละ 57.69) รองลงมาคือภาวะติดเชื้อ (ร้อยละ 30.77) ผู้ป่วยในกลุ่มที่ได้รับเครื่องช่วยหายใจชนิดไม่ใส่ท่อช่วยหายใจแบบกำหนดปริมาตรอากาศพบว่ามีแนวโน้มที่จะช่วยป้องกันการใส่ท่อช่วยหายใจซ้ำที่ระยะเวลา 48 ชั่วโมงได้เมื่อเทียบกับกลุ่มที่ได้รับการให้ออกซิเจนผ่านทางหน้ากาก (ร้อยละ 0 เทียบกับ ร้อยละ 17.24 มีค่านัยสำคัญ 0.052) มีอัตราการเกิดภาวะหายใจล้มเหลวที่ระยะเวลา 48 ชั่วโมงต่างกันอย่างชัดเจน (ร้อยละ 0 เทียบกับร้อยละ 41.38 มีค่านัยสำคัญน้อยกว่า 0.001) โดยผู้ป่วยร้อยละ 6.89 ได้รับการช่วยเหลือโดยการใส่เครื่องกำเนิดออกซิเจนชนิดความไหลสูง ร้อยละ 17.24 ได้รับการให้เครื่องช่วยหายใจชนิดไม่ใส่ท่อช่วยหายใจแบบปกติ และร้อยละ 17.24 ถูกใส่ท่อช่วยหายใจซ้ำ ไม่พบความแตกต่างกันของอัตราการเกิดภาวะปอดอักเสบ (ร้อยละ 6.90 เทียบกับร้อยละ 20.69 มีค่านัยสำคัญ 0.253) ระยะเวลาในการนอนโรงพยาบาล (ค่ามัธยฐาน 23 (พิสัยควอไทล์ 27) เทียบกับ 24 (พิสัยควอไทล์ 17) โดยมีค่านัยสำคัญ 0.541) และ อัตราการเสียชีวิตที่ 28 วัน (ร้อยละ 13.79 เทียบกับ ร้อยละ 20.69 โดยมีค่านัยสำคัญ 0.487)สรุป การศึกษานี้เป็นการศึกษาแรกที่มีการนำเครื่องช่วยหายใจชนิดไม่ใส่ท่อช่วยหายใจแบบกำหนดปริมาตรอากาศมาใช้ในการช่วยลดอัตราการเกิดภาวะหายใจล้มเหลวหลังการถอดท่อช่วยหายใจ และมีแนวโน้มที่จะช่วยในการลดอัตราการใส่ท่อช่วยหายใจซ้ำได้ในผู้ป่วยวิกฤติอายุรกรรม
DOI: 10.14457/cu.the.2016.553
title: การกำหนดตำแหน่งทางกายวิภาคศาสตร์ของเส้นประสาท Greater occipital และ ความสัมพันธ์กับกล้ามเนื้อ Semispinalis capitis และ กล้ามเนื้อ Obliquus capitis inferior

description: กายวิภาคศาสตร์ของเส้นประสาท greater occipital (GON) มีความสำคัญในการใช้หลีกเลี่ยงการบาดเจ็บของเส้นประสาท หรือเพิ่มความแม่นยำในการหาเส้นประสาทจากการทำหัตถการทางการแพทย์ที่เกี่ยวข้อง การวิจัยนี้จึงได้ศึกษากายวิภาคศาสตร์ของ GON ที่มีความสัมพันธ์กับกล้ามเนื้อ 3 มัด ได้แก่ กล้ามเนื้อ trapezius กล้ามเนื้อ semispinalis capitis และกล้ามเนื้อ obliquus capitis inferior จากการศึกษาในร่างอาจารย์ใหญ่ 50 ร่าง โดยการสังเกต พบว่า GON มีความสัมพันธ์กับกล้ามเนื้อ trapezius 3 แบบ ซึ่งเปอร์เซ็นต์ที่ GON แทงทะลุกล้ามเนื้อ trapezius (type I), แทงทะลุ aponeurosis ของกล้ามเนื้อ trapezius (type II) และแทงทะลุ aponeurosis ระหว่างกล้ามเนื้อ trapezius กับกล้ามเนื้อ sternocleidomastoid (type III) ออกมาสู่ชั้น subcutaneous tissue คิดเป็น 2, 67 และ 31 ตามลำดับ นอกจากนี้ 95% มีความสัมพันธ์กับกล้ามเนื้อ semispinalis capitis โดยแทงทะลุกล้ามเนื้อ semispinalis capitis (type A), 2% แทงทะลุ tendinous band ของกล้ามเนื้อ semispinalis capitis (type B) และ 3% ไม่แทงทะลุกล้ามเนื้อ semispinalis capitis แต่อ้อมออกมาด้าน medial ระหว่างกล้ามเนื้อ semispinalis capitis กับ nuchal ligament (type C) และมีความสัมพันธ์กับกล้ามเนื้อ obliquus capitis inferior โดย 94% ลอดใต้กล้ามเนื้อ obliquus capitis inferior (type X) ขณะที่ 6% แทงทะลุขอบล่างของกล้ามเนื้อ obliquus capitis inferior (type Y) และตำแหน่งที่ GON แทงทะลุไปยังแนวที่ลากจาก external occipital protuberance (EOP) ถึง mastoid process (แนว EM) และระหว่าง mastoid process (แนว MM) ความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างเพศ และข้างสามารถพบได้ในบางระยะทาง ผลจากการศึกษาในครั้งนี้ สามารถแนะนำพิกัดที่แทงทะลุออกมาสู่ชั้น subcutaneous tissue มีระยะทางอยู่ที่ 54 มม. จาก mastoid process ลากเส้นตั้งฉาก 18 มม. เหนือต่อแนว MM นอกจากนี้พิกัดที่แทงทะลุกล้ามเนื้อ semispinalis capitis มีระยะทางอยู่ที่ 21 มม. จาก EOP และลากเส้นตั้งฉาก 18 มม. ใต้ต่อแนว EM
DOI: 10.14457/cu.the.2016.554
title: ภาวะแทรกซ้อนของเครื่องพยุงหัวใจและระบบไหลเวียนด้วยบอลลูนในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิดเอสทียกในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: ที่มาของงานวิจัย: เครื่องพยุงหัวใจและระบบไหลเวียนด้วยบอลลูน (IABP) แนะนำให้ใช้ในผู้ที่มีภาวะช็อกจากหัวใจในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิดเอสทียก (STEMI) แม้ว่าการศึกษาที่ผ่านประโยชน์ที่ได้รับนั้นไม่ชัดเจนและอาจเกิดภาวะแทรกซ้อนตามมา วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาภาวะแทรกซ้อนที่สำคัญประกอบด้วยภาวะเลือดออกรุนแรงและภาวะแทรกซ้อนทางหลอดเลือดของผู้ป่วยที่ใช้เครื่องพยุงหัวใจและระบบไหลเวียนด้วยบอลลูนในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน วิธีการศึกษา: เป็นการวิจัยแบบการย้อนหลังในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันที่เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โดยได้รับการสวนหลอดเลือดหัวใจ (primary PCI) ตั้งแต่ปี พ.ศ.2553 ถึง พ.ศ.2558 ผลการศึกษา:ผู้ป่วยรวมทั้งสิ้น 650 ราย อายุเฉลี่ย 60.19 ±13.8 ปี เพศชายร้อยละ 73.2 โดยกลุ่มที่ใช้เครื่องพยุงหัวใจและระบบไหลเวียนด้วยบอลลูนทั้งหมด 138 ราย ร้อยละ 21.2 และกลุ่มที่ไม่ใช้เครื่องพยุงหัวใจและระบบไหลเวียนด้วยบอลลูน 512 ราย ร้อยละ 78.8 ภาวะเลือดออกรุนแรงและภาวะแทรกซ้อนทางหลอดเลือดในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิดเอสทียกพบ 86 ราย ร้อยละ 13.2 โดยในกลุ่มที่ใช้เครื่องพยุงหัวใจและระบบไหลเวียนด้วยบอลลูน 47 ราย ร้อยละ 34.1 ส่วนกลุ่มที่ไม่ใช้เครื่องพยุงหัวใจและระบบไหลเวียนด้วยบอลลูน 39 ราย ร้อยละ7.6% (OR 6.26; 95% confidence interval [CI] 3.76-10.24; p&lt;0.001) สถิติวิเคราะห์พหุตัวแปรพบว่าเพศหญิง ประวัติโรคหลอดเลือดสมอง ภาวะช็อก และค่าครีเอตินินที่สูงเป็นปัจจัยที่สัมพันธ์กับการเกิดภาวะแทรกซ้อน (p &lt; 0.05) ในขณะที่การใช้เครื่องพยุงหัวใจและระบบไหลเวียนด้วยบอลลูน ไม่สัมพัน์กับการเกิดภาวะเลือดออกรุนแรงและภาวะแทรกซ้อนทางหลอดเลือด (OR 1.76; 95% confidence interval [CI] 0.83-3.74; p = 0.14) สรุปผลการศึกษา: การศึกษาครั้งนี้พบว่าอัตราการเกิดภาวะเลือดออกรุนแรงและภาวะแทรกซ้อนทางหลอดเลือดพบสูงในกลุ่มที่ใช้เครื่องพยุงหัวใจและระบบไหลเวียนด้วยบอลลูน แต่พบว่าการใช้เครื่องพยุงหัวใจและระบบไหลเวียนด้วยบอลลูนเองไม่สัมพัน์กับการเกิดภาวะเลือดออกรุนแรงและภาวะแทรกซ้อนทางหลอดเลือดโดยตรง
DOI: 10.14457/cu.the.2016.555
title: ความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือในผู้ประกอบอาหารโรงพยาบาล ในสังกัดกรมการแพทย์และโรงพยาบาลศูนย์ภาคกลาง

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือในผู้ประกอบอาหารโรงพยาบาลในสังกัดกรมการแพทย์และโรงพยาบาลศูนย์ภาคกลาง เป็นการศึกษาเชิงพรรณนา ณ จุดใดจุดหนึ่ง โดยศึกษาในผู้ประกอบอาหารที่เป็นบุคลากรของโรงพยาบาลในสังกัดกรมการแพทย์และโรงพยาบาลศูนย์ภาคกลางทำการเก็บข้อมูลโดยอาศัยแบบสอบถามซึ่งได้มีการดัดแปลงมาจาก Nordic Occupational Skin Questionnaire เกี่ยวกับปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยการทำงาน ปัจจัยงานอดิเรกและงานบ้าน ปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมการทำงานและประวัติอาการผิวหนังอักเสบบริเวณมือ มีการตรวจร่างกายบริเวณมือและบันทึกภาพรอยโรคผิวหนังในผู้ประกอบอาหารเพื่อให้แพทย์เฉพาะทางด้านผิวหนังวินิจฉัยโรค มีกลุ่มตัวอย่างที่เข้าร่วมจากทั้งหมด 10 สถาบัน เป็นจำนวนทั้งสิ้น 264 คน คิดเป็นอัตราเข้าร่วมร้อยละ 87.41 ผลการศึกษาพบว่าความชุกของโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือในผู้ประกอบอาหารโรงพยาบาลในสังกัดกรมการแพทย์และโรงพยาบาลศูนย์ภาคกลางเท่ากับร้อยละ 11.0 ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือ ได้แก่ อายุ ประวัติผิวหนังอักเสบจากภูมิแพ้ และการทำงานที่เป็นกิจกรรมปฏิบัติประจำคือ การจัดอาหารและการล้างภาชนะ ส่วนปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมการทำงานและงานอดิเรกหรืองานบ้าน ไม่พบว่ามีความสัมพันธ์กับโรคผิวหนังอักเสบบริเวณมือ นอกจากนี้พบว่ามีผู้ปฏิบัติงานบางส่วนที่มีประวัติสัมผัสสารเคมีบางชนิดในการทำงานแล้วมีอาการทางผิวหนังบริเวณมือ การรักษาสุขอนามัยที่ดี การใช้เครื่องล้างจานอัตโนมัติที่มีประสิทธิภาพ รวมถึงการปรับรูปแบบการปฏิบัติงาน จะช่วยลดปัญหาการเจ็บป่วยหรือการดูแลรักษาตามมาได้ และจะเป็นประโยชน์ต่อผู้ป่วยของโรงพยาบาล ในแง่ความปลอดภัยด้านอาหาร
DOI: 10.14457/cu.the.2016.556
title: เปรียบเทียบการลดลงของระดับอินด๊อกซิลซัลเฟตในผู้ป่วยไตวายเรื้อรังระยะสุดท้ายที่ได้รับการฟอกเลือดระหว่างการฟอกเลือดโดยเครื่องไตเทียมด้วยตัวกรองรูใหญ่พิเศษร่วมกับเรซินดูดซับสารยูรีมิก เปรียบเทียบกับการฟอกเลือดด้วยวิธีฮีโมไดอะฟิลเตชั่นประสิทธิภาพสูง

description: วัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบการกำจัดอินด๊อกซิลซัลเฟตระหว่างการฟอกเลือดโดยเครื่องไตเทียมปกติโดยวิธีผสานการใช้ตัวกรองรูใหญ่พิเศษร่วมกับตัวกรองดูดซับสารยูรีมิกเปรียบเทียบกับการฟอกเลือดด้วยวิธีฮีโมไดอะฟิลเตชั่นประสิทธิภาพสูง วิธีการวิจัย เป็นการวิจัยแบบสุ่มเชิงทดลองแบบข้าม โดยกลุ่มวิจัยเดียวกัน ทำการศึกษาในผู้ป่วยจำนวน 10 ราย ทำการฟอกเลือดโดยวิธีผสานการใช้ตัวกรองรูใหญ่พิเศษร่วมกับตัวกรองดูดซับสารยูรีมิก สลับกับการฟอกเลือดด้วยวิธีฮีโมไดอะฟิลเตชั่นประสิทธิภาพสูงวิธีละ 8 สัปดาห์ วัดร้อยละของการลดลงของอินด๊อกซิลซัลเฟต, เบต้าทูไมโครโกบูลิน, ยูเรีย ผลการศึกษา ร้อยละการลดลงของอินด๊อกซิลซัลเฟตจากการฟอกเลือดโดยวิธีผสานการใช้ตัวกรองรูใหญ่พิเศษร่วมกับตัวกรองดูดซับสารยูรีมิกไม่ด้อยกว่าการฟอกเลือดด้วยวิธีฮีโมไดอะฟิลเตชั่นประสิทธิภาพสูง (52.0±11.7 vs. 56.3±7.5 %, p=0.14) ร้อยละการลดลงของเบต้าทูไมโครโกบูลินจากทั้งสองวิธีไม่แตกต่างกัน (83.7±4.9 vs. 84.0±4.3 %, p=0.37) การฟอกเลือดโดยวิธีผสานการใช้ตัวกรองรูใหญ่พิเศษร่วมกับตัวกรองดูดซับสารยูรีมิกมีการรั่วของอัลบูมินมากกว่า (4.2±2.4 vs. 0.5±0.8 กรัม/ครั้งการฟอกเลือด; P=0.004) แต่ไม่พบความแตกต่างของระดับอัลบูมินในเลือดที่ 8 สัปดาห์ สรุป การฟอกเลือดด้วยโดยวิธีผสานการใช้ตัวกรองรูใหญ่พิเศษร่วมกับตัวกรองดูดซับสารยูรีมิก มีประสิทธิภาพในการกำจัดสารอินด๊อกซิลซัลเฟต เบต้าทูไมโครโกบูลินได้ไม่แตกต่างจากการฟอกเลือดโดยวิธีฮีโมไดอะฟิลเตชั่น
DOI: 10.14457/cu.the.2016.557
title: ผลของโซเดียมไธโอซัลเฟตต่อภาวะหลอดเลือดแดงแข็งในผู้ป่วยไตเรื้อรังที่ได้รับการฟอกเลือด

description: ที่มาและวัตถุประสงค์: ภาวะหลอดเลือดแดงแข็งเป็นตัวพยากรณ์การเจ็บป่วยและการเสียชีวิตจากโรคหัวใจและหลอดเลือดในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังระยะสุดท้ายที่ได้รับการฟอกเลือด และมีความสัมพันธ์กับภาวะแคลเซียมเกาะหลอดเลือด ยาโซเดียมไธโอซัลเฟตถูกนำมาใช้ชะลอภาวะแคลเซียมเกาะหลอดเลือดในผู้ป่วยกลุ่มนี้ อย่างไรก็ตามยังไม่มีการศึกษาผลของยาต่อภาวะหลอดเลือดแดงแข็ง วัตถุประสงค์ของการศึกษาเพื่อศึกษาประสิทธิภาพของยาดังกล่าวต่อภาวะหลอดเลือดแดงแข็งในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังระยะสุดท้ายที่ได้รับการฟอกเลือด วิธีการศึกษา: ผู้ป่วยโรคไตที่ได้รับการฟอกเลือดที่มีภาวะหลอดเลือดแดงแข็ง วัดโดย Cardio-Ankle Vascular Index (CAVI) รับเลือกเข้ามา รูปแบบการศึกษาเป็นการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม สุ่มเป็นสองกลุ่ม แบ่งเป็น กลุ่มรักษา คือได้รับยาโซเดียมไธโอซัลเฟตทางหลอดเลือด ขนาด 12.5 กรัม ในชั่วโมงสุดท้ายของการฟอกเลือด 2 ครั้งต่อสัปดาห์ นาน 24 สัปดาห์ จำนวนผู้ป่วย 24 ราย และ กลุ่มควบคุม จำนวนผู้ป่วย 26 ราย ผู้ป่วยได้รับการตรวจ CAVI พลศาสตร์การไหลเวียนโลหิต ผลตรวจทางห้องปฏิบัติการ ณ เวลาก่อนรักษา, 12 และ 24 สัปดาห์ ผลการศึกษา: ข้อมูลพื้นฐานทั้งหมดรวมทั้งภาวะหลอดเลือดแดงแข็ง (CAVI กลุ่มรักษา, 9.38 ± 0.94 เทียบกับ กลุ่มควบคุม, 9.44 ± 0.97) ไม่มีความแตกต่างในสองกลุ่ม ยาโซเดียมไธโอซัลเฟตสามารถลดภาวะหลอดเลือดแดงแข็งได้ พบการลดลงของ CAVI -0.53 เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม ช่วงความเชื่อมั่น 95% อยู่ที่ -1.07, 0.02 วิเคราะห์กลุ่มย่อยพบว่ามีการลดลงอย่างมีนัยสำคัญในผู้ป่วยที่ไม่มีโรคเบาหวาน (P&lt;0.05) สรุปผล: การให้ยาโซเดียมไธโอซัลเฟตในผู้ป่วยโรคไตที่ได้รับการฟอกเลือดนาน 24 สัปดาห์มีแนวโน้มทำให้ภาวะหลอดเลือดแดงแข็งดีขึ้น ผลของยาที่สามารถลดภาวะหลอดเลือดแดงแข็งได้อย่างมีนัยสำคัญคือ การให้ยาในกลุ่มผู้ป่วยที่ไม่มีโรคเบาหวาน ซึ่งจำเป็นต้องมีการศึกษาวิจัยเพิ่มเติมต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2016.558
title: ความถูกต้องแม่นยำของแรปิเดคคาร์บาเอนพีในการตรวจหาเชื้อแบคทีเรียเคล็บซีลล่านิวโมเนียอีที่สร้างเอนไซม์คาร์บาพีเนมเมสในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: วัตถุประสงค์ เพื่อประเมินความแม่นยำของชุดทดสอบแรปิเดคคาร์บาเอ็นพี ซึ่งเป็นการทดสอบชนิดให้ผลเร็วในการตรวจหาเอนไซม์คาร์บาพีเนมเมสซึ่งเป็นกลไกหลักของการเกิดเชื้อแบคทีเรียกลุ่มเอนเทอโรแบคทีเรียซีอีที่ดื้อต่อยาปฏิชีวนะกลุ่มคาร์บาพีเนม วิธีการวิจัย เป็นการศึกษาไปข้างหน้าเพื่อทดสอบวินิจฉัย โดยรวบรวมสิ่งส่งตรวจที่มีผลเพาะเชื้อเป็น Klebsiella pneumoniae จากผู้ป่วยที่เข้ารักษาตัวในแผนกอายุรกรรมและศัลยกรรมในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จำนวนทั้งหมด 301 ตัวอย่าง แล้วนำมาทดสอบหาเอนไซม์คาร์บาพีเนมเมสด้วยชุดทดสอบแรปิเดคคาร์บาเอนพีโดยผู้วิจัย และนำมาทดสอบหายีนที่สร้างเอนไซม์คาร์บาพีเนมเมสด้วยวิธี In-house conventional polymerase chain reaction (PCR) ซึ่งเป็นวิธีมาตรฐานโดยเจ้าหน้าที่ห้องปฏิบัติการแบคทีเรีย แล้วจึงนำมาประเมินหาความแม่นยำของชุดทดสอบแรปิเดคคาร์บาเอนพี ผลการศึกษา จากสิ่งส่งตรวจที่มีผลเพาะเชื้อเป็น K. pneumoniae ทั้งหมด 301 ตัวอย่าง พบว่ามีเชื้อที่สร้างเอนไซม์คาร์บาพีเนมเมส 83 ตัวอย่าง คิดเป็นความชุกร้อยละ 28 และทำให้เกิดการติดเชื้อเพียงร้อยละ 26.5 จากการทดสอบด้วยวิธี PCR พบยีนที่สร้างเอนไซม์คาร์บาพีเนมเมสชนิด blaOXA-48 มากที่สุด คือ ร้อยละ 85.5 รองลงมาคือชนิด blaNDM ร้อยละ 74.7 แต่ไม่พบ blaKPC และ blaVIM ชุดทดสอบแรปิเดคคาร์บาเอ็นพีมีความไวร้อยละ 95.2 (ช่วงความเชื่อมั่นที่ร้อยละ 95, 88.1 ถึง 98.7) มีความจำเพาะร้อยละ 99.5 (ช่วงความเชื่อมั่นที่ร้อยละ 95, 97.5 ถึง 100) มีค่าพยากรณ์ผลบวกร้อยละ 98.8 (ช่วงความเชื่อมั่นที่ร้อยละ 95, 93.2 ถึง 100) และมีค่าพยากรณ์ผลลบร้อยละ 98.2 (ช่วงความเชื่อมั่นที่ร้อยละ 95, 95.4 ถึง 99.5) ปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดเชื้อนี้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ภาวะหลอดเลือดสมองผิดปกติ โรคมะเร็งและการผ่าตัด อัตราการเสียชีวิตในโรงพยาบาลจากการติดเชื้อนี้สูงกว่าอัตราการเสียชีวิตจากเชื้อที่เป็นเพียงเชื้อประจำถิ่นที่ไม่ก่อโรคอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (ร้อยละ 50 และร้อยละ 24.6; P = 0.03) สรุปผลการศึกษา พบความชุกของเชื้อ K. pneumoniae ที่สร้างเอนไซม์คาร์บาพีเนมเมสสูงมากและทำให้อัตราการเสียชีวิตจากการติดเชื้อนี้สูงตามไปด้วย ชุดทดสอบแรปิเดคคาร์บาเอนพีมีความไวและความจำเพาะสูงมากในการตรวจหาเอนไซม์คาร์บาพีเนมเมส การนำชุดทดสอบนี้มาใช้ในโรงพยาบาลจึงมีประโยชน์อย่างยิ่งในแง่ของความรวดเร็วในการวินิจฉัยเชื้อที่ดื้อยาหลายขนานและการควบคุมมิให้แพร่ระบาดในโรงพยาบาล
DOI: 10.14457/cu.the.2016.559
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความหลากหลายทางพันธุกรรมบนยีนเอ็นทีซีพีกับการดำเนินโรคจากการติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบี

description: Sodium taurocholate cotransporting polypeptide หรือ NTCP ถูกค้นพบเมื่อเร็วๆนี้ว่าเป็นตัวรับที่จำเพาะต่อไวรัสตับอักเสบบี ซึ่งอยู่บนผิวของเซลล์ตับ ทำให้ไวรัสตับอักเสบบีสามารถผ่านเข้าไปสู่เซลล์ตับได้ มีงานวิจัยที่ทำการศึกษาในประชากรจีนชาวฮั่นพบว่าความหลากหลายทางพันธุกรรม (Single nucleotide polymorphisms, SNPs) ของยีน NTCP มีความสัมพันธ์กับการติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรัง อย่างไรก็ตามยังไม่มีการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีนนี้กับการดำเนินโรคที่เกิดจากการติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีในกลุ่มประชากรชาวไทย กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาประกอบด้วยกลุ่มควบคุมที่มีสุขภาพดี ที่ไม่เคยติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีมาก่อน จำนวน 242 คน, กลุ่มผู้ป่วยที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีที่สามารถหายได้เอง จำนวน 230 คน และกลุ่มผู้ป่วยที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรัง จำนวน 635 คน ในจำนวนนี้มีผู้ป่วยที่เป็นมะเร็งตับร่วมด้วย จำนวน 319 คน การตรวจสอบความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีนดังกล่าวทำโดยวิธี Allelic discrimination ด้วย TaqMan probe real-time PCR จากผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า ความถี่ของจีโนไทป์ GG, GA และ AA ของยีน NTCP ตำแหน่ง rs2296651 ในกลุ่มควบคุมที่มีสุขภาพดีเป็น 74.2%, 22.1% และ 3.7% ตามลำดับ, กลุ่มที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีที่สามารถหายได้เองเป็น 84.0%, 15.1% และ 0.9%ตามลำดับ และกลุ่มผู้ป่วยที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรังเป็น 85.0%, 13.4% และ 1.6% ตามลำดับ นอกจากนี้พบว่าความถี่ของจีโนไทป์ non-GG (GA และ AA) ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในกลุ่มที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีที่สามารถหายได้เอง [odds ratio (OR) 0.54; 95 % CI (0.35-0.86), P=0.001] และในกลุ่มผู้ป่วยที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรัง (0.51; 0.35-0.73, P&lt;0.001) เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมที่มีสุขภาพดี อย่างไรก็ตามไม่พบความแตกต่างของจีโนไทป์ระหว่างกลุ่มที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีที่สามารถหายได้เองและกลุ่มผู้ป่วยที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรัง ส่วนของยีน NTCP ตำแหน่ง rs4646287 ไม่พบความแตกต่างของจีโนไทป์ CC, CT และ TT ในแต่ละกลุ่มของตัวอย่างที่ศึกษา นอกจากนี้ไม่พบความแตกต่างระหว่างความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีน NTCP ตำแหน่ง rs2296651 และ rs4646287 กับการพัฒนาไปเป็นมะเร็งตับ เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มผู้ป่วยที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรังที่เป็นมะเร็งตับกับไม่ได้เป็นมะเร็งตับ จากผลการศึกษานี้สรุปได้ว่าจีโนไทป์ GA หรือ AA ของยีน NTCP ตำแหน่ง rs2296651 มีความสัมพันธ์กับการลดความเสี่ยงต่อการติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีในประชากรชาวไทย อย่างไรก็ตามความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีน NTCP ตำแหน่ง rs2296651 และ rs4646287 ไม่มีความสัมพันธ์กับกลุ่มที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีที่สามารถหายได้เองและการพัฒนาจากระยะการติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรังไปเป็นมะเร็งตับ
DOI: 10.14457/cu.the.2016.560
title: อัตราการเกิดดีเอ็นเอเมทิลเลชั่นของยีน Sex-Determining Region Y (SRY)-Box ชนิดที่ 11 (SOX11) ในเนื้อเยื่อต่อมลูกหมาก

description: ที่มาและปัญหา: SOX11 ในมะเร็งต่อมลูกหมากมีบทบาทเป็น tumor suppressor gene และการทดลองในเซลล์ที่เพาะเลี้ยงพบว่ามีการแสดงออกของยีนลดลง สำหรับการศึกษาในมะเร็งหลายอวัยวะ รายงานว่าการเกิด DNA methylation ของยีน SOX11 ส่งผลต่อการแสดงออกของยีน อย่างไรก็ตาม การเกิด DNA methylation ของยีน SOX11 ยังไม่มีรายงานในมะเร็งต่อมลูกหมากจุดประสงค์: ศึกษาอัตราการเกิด DNA methylation ของ SOX11 ในเนื้อเยื่อของผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากเปรียบเทียบกับในเนื้อเยื่อของผู้ป่วยต่อมลูกหมากโตที่ไม่ได้เป็นมะเร็ง และศึกษาความสัมพันธ์ของการเกิด DNA methylation ของ SOX11 กับลักษณะทางคลินิกของผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากวิธีการทดลอง: เลือกตัดชิ้นเนื้อต่อมลูกหมากที่รักษาสภาพในบล็อกพาราฟิน เป็นบล็อกชิ้นเนื้อจากผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมาก 62 รายและบล็อกชิ้นเนื้อจากผู้ป่วยต่อมลูกหมากโตไม่เป็นมะเร็ง 81 ราย นำมาศึกษาการเกิด DNA methylation ของ SOX11 โดยใช้เทคนิค methylation-specific PCR (MSP) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากที่มี และ ไม่มี DNA methylation ของ SOX11 กับลักษณะทางคลินิกต่างๆ ได้แก่ อายุ, Gleason score, ระดับ PSA, lymph node metastasis, seminal vesicle invasion, perineural invasion, extraprostatic invasion, pT stage, surgical margin และ biochemical recurrence status (BCR) โดยใช้การวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติผลการทดลอง: พบร้อยละของการเกิด methylation ของ SOX11 ในกลุ่มมะเร็งต่อมลูกหมาก 80.6% และในกลุ่มต่อมลูกหมากโตไม่เป็นมะเร็ง 35.8 % มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.001) ในการวิเคราะห์ความสัมพันธ์กับดัชนีพยากรณ์โรคระหว่างกลุ่มที่มีและไม่มีการเกิด methylation ของ SOX11 ของผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากพบความสัมพันธ์ที่มีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ระดับ PSA ที่สูง (p=0.01), Gleason score ที่สูง(≥ 7) (p&lt;0.01) และการลุกลามโดยรอบเส้นประสาท (p=0.03) นอกจากนี้ในกลุ่มผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากที่เกิด methylation ของ SOX11 พบระยะปลอด biochemical recurrence (BCR-free survival) มีระยะเวลาเฉลี่ยที่ 19.8 ซึ่งสั้นกว่ากลุ่มผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากที่ไม่เกิด methylation ของ SOX11 มีระยะเวลาเฉลี่ยที่ 44.8 เดือน (p&lt;0.01)สรุปผลการทดลอง: มีการเกิด methylation ของ SOX11 ในอัตราที่สูงในเนื้อเยื่อมะเร็งต่อมลูกหมาก ซึ่งมีความสัมพันธ์กับระดับ PSA ที่สูง, Gleason score ที่สูง, perineural invasion และ การเกิด BCR เร็ว ในทางคลินิกการตรวจ methylation ของ SOX11 ในเนื้อเยื่อมะเร็งต่อมลูกหมากอาจมีประโยชน์ในการใช้เป็นดัชนีร่วมที่จะพยากรณ์พฤติกรรมที่รุนแรงของเซลล์มะเร็งได้
DOI: 10.14457/cu.the.2016.561
title: การตรวจหาเชื้อวัณโรคและจุลินทรีย์ในอากาศในแผนกที่มีความเสี่ยงสูงของสถานพยาบาลในภาคกลางของประเทศไทย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจหาเชื้อวัณโรคและจุลินทรีย์ (แบคทีเรียและเชื้อรา) ในอากาศ และการพิจารณาสิ่งแวดล้อมอื่นๆ ในพื้นที่เสี่ยงของสถานพยาบาล 7 แห่ง ที่ตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานครและจังหวัดใกล้เคียงในภาคกลางของประเทศไทย การตรวจหาเชื้อวัณโรคในอากาศใช้เทคนิคการการเก็บจุลชีพในอากาศด้วยวิธีการดักด้วยของเหลวในอิมพิงเจอร์ (liquid impinger method) และตรวจหาเชื้อวัณโรคด้วยวิธี quantitative real-time polymerase chain reaction (real-time qPCR) ส่วนการตรวจหาจำนวนแบคทีเรียและเชื้อราในอากาศใช้เครื่อง the six-stage viable Andersen cascade impactor และนับจำนวนด้วยเทคนิคการเพาะเลี้ยง ผลการศึกษาพบเชื้อวัณโรคในอากาศคิดเป็นร้อยละ 3 (3/99 บริเวณ) โดยพบที่ห้องเก็บเสมหะ 2 บริเวณ และห้องผู้ป่วยสำหรับผู้ป่วย 1 บริเวณ ตัวแปรที่มีความแตกต่างกันระหว่างสถานที่ตรวจพบและไม่พบเชื้อวัณโรคในอากาศ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ได้แก่ อัตราการหมุนเวียนอากาศต่ำ ปริมาณความชื้นสัมพัทธ์สูง และจำนวนครั้งการไอที่ไม่ได้ใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคลต่อวันของผู้มารับบริการ ส่วนแบคทีเรียและเชื้อราในอากาศ พบว่าตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับจำนวนแบคทีเรียและเชื้อราในอากาศ (รวมทุกขนาด) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ได้แก่ อัตราการหมุนเวียนอากาศต่ำ (ชั่วโมง-1) ปริมาณความชื้นสัมพัทธ์สูง (%) แผนกฉุกเฉิน และระบบปรับอากาศแบบรวมศูนย์ สรุปผลการวิจัยครั้งนี้สนับสนุนว่าการประเมินด้านสิ่งแวดล้อมอาจเป็นตัวบ่งชี้เบื้องต้นของความเสี่ยงต่อการสัมผัสเชื้อวัณโรคในบุคลากรทางการแพทย์ และแสดงให้เห็นว่าการป้องกันและควบคุมแบคทีเรียและเชื้อราในอากาศในสถานพยาบาลยังคงเป็นปัญหาที่ควรได้รับการพิจารณาปรับปรุงแก้ไข
DOI: 10.14457/cu.the.2016.562
title: การศึกษาความจำเพาะของการส่องกล้องแนร์โรวแบนด์ อิมเมจจิง ตามด้วยการย้อมหลอดอาหารด้วยสารละลายลูกอล และการส่องกล้องคอนโฟคอล ในการตรวจคัดกรองมะเร็งหลอดอาหารระยะแรกชนิดสความัส ในผู้ป่วยที่มีประวัติมะเร็งศีรษะและลำคอ

description: บทนำ: ผู้ป่วยโรคมะเร็งศีรษะและลำคอชนิดสความัส เป็นผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงในการเกิดมะเร็งทุติยภูมิของหลอดอาหาร การย้อมหลอดอาหารด้วยสารละลายลูกอลเป็นวิธีมาตรฐานในการตรวจหารอยโรคมะเร็งหลอดอาหารชนิดสความัสระยะเริ่มต้น แต่เนื่องจากการย้อมหลอดอาหารด้วยสารละลายลูกอลมีความจำเพาะต่ำ และมีผลข้างเคียงมาก ปัจจุบันจึงมีความพยายามในการนำวิธีอื่นมาใช้เพื่อการตรวจเฝ้าระวัง กล้องแนร์โรวแบนด์ อิมเมจจิงเป็นวิธีที่ได้รับความนิยมมากขึ้น แต่การส่องกล้องแนร์โรวแบนด์ อิมเมจจิงเองยังไม่มีการศึกษาในการตรวจหารอยโรคมะเร็งหลอดอาหารชนิดสความัสระยะเริ่มแรก ที่เป็นรอยโรคการกลายเซลล์ระดับต่ำได้ จึงมีการนำกล้องคอนโฟคอลมาใช้เพื่อเพิ่มความจำเพาะให้กับรอยโรคที่ตรวจพบจากการย้อมหลอดอาหารด้วยสารละลายลูกอล การวิจัยนี้จึงมีจุดประสงค์ในการเปรียบเทียบความสามารถในการวินิจฉัยของกล้องแนร์โรวแบนด์ อิมเมจจิง และการย้อมหลอดอาหารด้วยสารละลายลูกอลร่วมกับการตรวจด้วยกล้องคอนโฟคอล ในการตรวจหารอยโรคมะร็งหลอดอาหารชนิดสความัสระยะเริ่มแรก วิธีการวิจัย: ผู้ป่วยโรคมะเร็งศีรษะและลำคอชนิดสความัสที่เข้าร่วมการวิจัยจะได้รับการส่องกล้องแนร์โรวแบนด์ อิมเมจจิง และตัดชิ้นเนื้อเพื่อตรวจทางพยาธิวิทยา หลังจากนั้นผู้วิจัยจะทำการย้อมหลอดอาหารด้วยสารละลายลูกอลและตรวจรอยโรคที่พบด้วยกล้องคอนโฟคอล และตัดชิ้นเนื้อทุกรอยโรคที่ตรวจพบโดยการย้อมหลอดอาหารด้วยสารละลายลูกอล เพื่อนำข้อมูลที่ได้มาเปรียบเทียบหาความจำเพาะในการวินิจฉัยรอยโรคมะเร็งหลอดอาหารชนิดสความัสระยะเริ่มแรก ผลการวิจัย: จากการส่องกล้องในผู้ป่วย 24 ราย ตรวจพบรอยโรคมะเร็งหลอดอาหารชนิดสความัสระยะเริ่มแรก 10 รอยโรค ในผู้ป่วย 8 ราย ซึ่งเป็นรอยโรคมะเร็ง 2 รอยโรค รอยโรคการกลายเซลล์ระดับสูง 5 รอยโรค และรอยโรคการกลายเซลล์ระดับต่ำ 3 รอยโรค ซึ่งเป็นรอยโรคที่ตรวจพบโดยกล้องแนร์โรวแบนด์ อิมเมจจิง 5 รอยโรค และการย้อมหลอดอาหารด้วยสารละลายลูกอล 5 รอยโรค ซึ่งกล้องแนร์โรวแบนด์ อิมเมจจิง มีค่าความไวร้อยละ 50 และความจำเพาะร้อยละ 62.5 และไม่สามารถตรวจพบรอยโรคการกลายเซลล์ระดับต่ำได้เลย การย้อมสีหลอดอาหารร่วมกับการใช้กล้องคอนโฟคอลมีความไวร้อยละ 80 และความจำเพาะร้อยละ 66.7 จากการวิจัยนี้ไม่พบภาวะแทรกซ้อนจากการส่องกล้อง สรุปผลการวิจัย: การส่องกล้องแนร์โรวแบนด์ อิมเมจจิง และการย้อมหลอดอาหารด้วยสารละลายลูกอลร่วมกับการใช้กล้องคอนโฟคอล ยังเป็นวิธีที่มีความไวและความจำเพาะไม่เพียงพอในการนำมาตรวจหารอยโรคมะเร็งหลอดอาหารชนิดสความัสระยะเริ่มแรก การย้อมหลอดอาหารด้วยสารละลายลูกอลจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการตรวจหารอยโรคดังกล่าว