cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2016.540
title: วิเคราะห์ร่างกฎหมายเกี่ยวกับการจดทะเบียนคู่ชีวิต : ศึกษากรณีการรับบุตรบุญธรรม

description: วิทยานิพนธ์เล่มนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางกำหนดเรื่องการรับบุตรบุญธรรมของกลุ่มคนที่มีเพศวิถีแบบรักเพศเดียวกัน ประเทศไทยมีการร่างกฎหมายบันทึกทางทะเบียนคู่ชีวิตด้วยกัน 2 ฉบับ กล่าวคือ ร่างพระราชบัญญัติการจดทะเบียนคู่ชีวิต พ.ศ. .... และร่างพระราชบัญญัติคู่ชีวิต พ.ศ. .... ซึ่งร่างพระราชบัญญัติทั้ง 2 ฉบับกำหนดเรื่องการรับบุตรบุญธรรมของกลุ่มคนที่มีเพศวิถีแบบรักเพศเดียวกันไว้แตกต่างกัน ซึ่งในเรื่องดังกล่าวมีความละเอียดอ่อนและจะต้องคำนึงถึงความผาสุกและประโยชน์สูงสุดของบุตรบุญธรรม ดังนั้น เพื่อค้นคว้าหาแนวทางการกำหนดเรื่องการรับบุตรบุญธรรมที่เหมาะสม และคำนึงถึงสภาพสังคมไทยมากที่สุด จึงศึกษาเปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศ ได้แก่ ประเทศสหรัฐอเมริกา (มลรัฐฟลอริดา) ประเทศฝรั่งเศส ประเทศเยอรมนี และประเทศอังกฤษ จากการศึกษาพบว่าการรับบุตรบุญธรรมของกลุ่มคนที่มีเพศวิถีแบบรักเพศเดียวกันเป็นประเด็นที่มีความละเอียดอ่อนต่อการยอมรับของสังคม และร่างพระราชบัญญัติทั้ง 2 ฉบับ กำหนดลักษณะแนวทางของกฎหมายบันทึกทางทะเบียนคู่ชีวิตไม่ชัดเจน อีกทั้ง ยังมีการกำหนดเรื่องการรับบุตรบุญธรรมของกลุ่มคนที่มีเพศวิถีแบบรักเพศเดียวกันไว้แตกต่างกัน โดยร่างพระราชบัญญัติการจดทะเบียนคู่ชีวิต พ.ศ. .... มิได้กำหนดไว้โดยเฉพาะ จึงต้องนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาบังคับใช้ในฐานะกฎหมายทั่วไป ในขณะที่ร่างพระราชบัญญัติคู่ชีวิต พ.ศ. .... ประสงค์ให้มีการนำบทบัญญัติเกี่ยวกับเรื่องการรับบุตรบุญธรรมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาบังคับใช้โดยอนุโลม และมีการกำหนดเรื่องการรับบุตรบุญธรรมไว้เฉพาะ โดยแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ในส่วนของการรับบุตรที่ติดมาของคู่ชีวิตอีกฝ่ายหนึ่งเป็นบุตรบุญธรรม และการรับบุตรบุญธรรมร่วมกัน อย่างไรก็ตาม ร่างพระราชบัญญัติทั้ง 2 ฉบับ ยังไม่สามารถนำมาบังคับใช้กับคู่ชีวิตที่มีเพศเดียวกันได้ในเงื่อนไขบางประการ นอกจากนี้ การกำหนดเรื่องการใช้อำนาจปกครองร่วมกันของคู่ชีวิตและบิดาหรือมารดาที่บุตรนั้นที่ติดมา หลังจากคู่ชีวิตจดทะเบียนรับบุตรที่ติดมาของอีกฝ่ายหนึ่งเป็นบุตรบุญธรรมเป็นการกำหนดนอกเหนือจากประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์กำหนด ซึ่งสิทธิดังกล่าวนี้คู่สมรสตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไม่ได้รับการคุ้มครอง จึงเป็นกรณีที่คู่ชีวิตได้รับสิทธิดังกล่าวเกินไปกว่าคู่สมรส ด้วยเหตุดังกล่าวข้างต้นจึงเสนอแนะให้กลุ่มคนที่มีเพศวิถีแบบรักเพศเดียวกันสามารถรับบุตรบุญธรรมโดยบุคคลคนเดียวได้ตามกฎหมาย โดยกำหนดแก้ไขบทบัญญัติในกฎหมายบันทึกทางทะเบียนคู่ชีวิตให้มีความชัดเจนขึ้น และหลีกเลี่ยงการตีความในอนาคต อย่างไรก็ตาม ประเทศไทยยังไม่ควรอนุญาตให้กลุ่มบุคคลที่มีเพศวิถีแบบรักเพศเดียวกันรับบุตรที่ติดมาของคู่ชีวิตอีกฝ่ายหนึ่งเป็นบุตรบุญธรรม และรับบุตรบุญธรรมร่วมกัน เนื่องจาก อาจก่อให้เกิดปัญหาทางกฎหมายและผลกระทบทางสังคมอื่นๆ
DOI: 10.14457/cu.the.2016.541
title: การศึกษาโกลบอลเมทิเลชันในผู้ป่วยโรคเนื้องอกกระดูกและเนื้อเยื่ออ่อน

description: โรคเนื้องอกกระดูกและเนื้อเยื่ออ่อนเป็นโรคที่เกิดขึ้นในกล้ามเนื้อ กระดูกและระบบประสาท ซึ่งโรคดังกล่าวมีอุบัติการณ์เกิดต่ำมากเมื่อเปรียบเทียบกับโรคเนื้องอกชนิดอื่นแต่พบว่ามีความรุนแรง รวมถึงมีความหลากหลายของโรคค่อนข้างสูง ส่งผลให้ยากต่อการวินิจฉัยและรักษา อย่างไรก็ตามการเจริญของเนื้องอกมีความเกี่ยวข้องกับกระบวนการเกิด Alu และ LINE-1 methylation นอกจากนี้ภาวะความเครียดออกซิเดชันเป็นอีกกลไกหนึ่งที่ส่งผลต่อกระบวนการเกิดเมทิเลชันที่เปลี่ยนแปลงไป ส่งผลให้เกิดความไม่เสถียรของจีโนมและนำไปสู่การเจริญของมะเร็ง ดังนั้นการศึกษาครั้งนี้จึงทำการเปรียบเทียบระดับและรูปแบบการเกิด Alu และ LINE-1 methylation ระหว่างชิ้นเนื้องอก ชิ้นเนื้อปกติข้างเคียง และ peripheral blood leukocytes (PBL) ของผู้ป่วยโรคเนื้องอกกระดูกและเนื้ออ่อน จำนวน 46 ราย เปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมที่มีสุขภาพดี จำนวน 107 รายด้วยเทคนิค COBRA Alu และ LINE-1 รวมถึงตรวจวัดระดับ 8-OHdG ในชิ้นเนื้อและพลาสมาของผู้ป่วยเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมที่มีสุขภาพดีด้วยเทคนิค ELISA ผลการศึกษาพบว่าระดับการเกิด Alu methylation ในเนื้องอกของผู้ป่วยliposarcoma สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P=0.042) เมื่อเปรียบเทียบกับเนื้อเยื่อปกติข้างเคียง และระดับการเกิด Alu methylation ใน bone tumor ต่ำกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P=0.044) ในส่วนของการศึกษา PBL พบว่าระดับการเกิด Alu methylation สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่มีสุขภาพดีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&lt;0.001) นอกจากนี้ระดับการเกิด Alu methylation ทั้ง benign และ malignant สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&lt;0.001) และผลการวิเคราะห์ระดับการเกิด LINE-1 methylation พบว่าเนื้องอกระดับการเกิด LINE-1 methylation ต่ำกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P=0.032) นอกจากนี้ระดับการเกิด Alu และ LINE-1 methylation ระหว่างเนื้องอกและ PBL มีความสัมพันธ์กันเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r=0.779, P&lt;0.001 และ r=0.768, P&lt;0.001 ตามลำดับ) นอกจากนี้ระดับ 8-OHdG ทั้งในเนื้องอกและพลาสมาจากผู้ป่วยสูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&lt;0.001) ดังนั้นผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าระดับการเกิด methylation ที่เปลี่ยนแปลงไปรวมถึงระดับ 8-OHdG อาจมีผลต่อการเกิดพยาธิสภาพของโรคเนื้องอกกระดูกและเนื้อเยื่ออ่อน
DOI: 10.14457/cu.the.2016.542
title: การตอบสนองทางภูมิคุ้มกันจากสารน้ำภายหลังการฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าเข็มกระตุ้นแบบฉีดเข้าในผิวหนังจำนวน 4 จุด 1 ครั้งในผู้ใหญ่ที่ติดเชื้อเอชไอวีซึ่งเคยได้รับการฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้ามาก่อน

description: วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันจากสารน้ำภายหลังการฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าเข็มกระตุ้นแบบฉีดเข้าในผิวหนังจำนวน 4 จุด 1 ครั้ง ในผู้ใหญ่ที่ติดเชื้อเอชไอวี วิธีการวิจัย: การวิจัยเชิงทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมในผู้ติดเชื้อเอชไอวีจำนวน 38 คนที่สุขภาพดี มีระดับเม็ดเลือดขาวลิมโฟไซท์ชนิด CD4+ T cells (CD4+) ตั้งแต่ 200 เซลล์/มิลลิลิตร ขึ้นไป ซึ่งเคยได้รับการฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้ามาก่อน ได้รับการสุ่มแบ่งเป็น 2 กลุ่มเพื่อรับการฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าเข็มกระตุ้นแบบฉีดเข้าในผิวหนังจำนวน 4 จุด บริเวณต้นแขนและต้นขา ใช้ปริมาณวัคซีนจุดละ 0.1 มล ในวันที่ 0 หรือ แบบเข้ากล้าม (กลุ่มควบคุม)บริเวณต้นแขน ครั้งละ 1 หลอด (0.5 มล) จำนวน 2 ครั้งในวันที่ 0 และ 3 อาสาสมัครได้รับการตรวจเลือดสำหรับระดับ CD4+ ปริมาณเชื้อไวรัสเอชไอวีในกระแสเลือด และระดับภูมิคุ้มกันในการป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า (Rabies Neutralizing Antibody Titers; RNab) พื้นฐานก่อนได้รับการฉีดวัคซีน จากนั้นตรวจติดตาม RNab ในวันที่ 7 และ 14 ภายหลังได้รับวัคซีนเข็มแรก การตรวจ RNab ใช้วิธี Rapid Fluorescent Focus Inhibition Test (RFFIT) ผลการวิจัย: ค่าเฉลี่ยของระดับภูมิคุ้มกันในการป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า (ช่วงความเชื่อมั่นร้อยละ 95) ในวันที่ 7 และ 14 ภายหลังการฉีดวัคซีนเข็มกระตุ้นแบบฉีดเข้าในผิวหนังจำนวน 4 จุด 1 ครั้ง เท่ากับ 14.9 (10.2-37.9) และ 31.3 (23.9-65.7) IU/มล ซึ่งสูงกว่าการฉีดวัคซีนเข็มกระตุ้นแบบเข้ากล้าม 12.9 (8.5-33.9) และ 19.8 (15.6-49.5) IU/มล แต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.67 และ 0.18 ตามลำดับ) สรุปผลการวิจัย: ระดับภูมิคุ้มกันในการป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าภายหลังการฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าเข็มกระตุ้นแบบฉีดเข้าในผิวหนังจำนวน 4 จุด 1 ครั้ง ในผู้ติดเชื้อเอชไอวี สูงกว่าการฉีดวัคซีนเข็มกระตุ้นแบบเข้ากล้ามแต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2016.543
title: ประสิทธิผลของดีวีดีสอนการทำอัลตราซาวนด์ตับและทางเดินน้ำดี

description: ประสิทธิผลของดีวีดีสอนการทำอัลตราซาวนด์ตับและทางเดินน้ำดี(Effectiveness of short course VDO-assistance hand-on hepatobiliary ultrasound) 1แพทย์หญิงสุรีย์พร แจ้งศิริกุล, 1แพทย์หญิงรุ่งฤดี ชัยธีรกิจ, 2นายแพทย์สุรเชษฐ์ สิริพงษ์สกุล 1หน่วยโรคทางเดินอาหาร ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2หน่วยรังสีวินิจฉัย โรงพยาบาลจุฬาภรณ์ บทนำ: การทำอัลตราซาวนด์ข้างเตียงประกอบการวินิจฉัยโรคมีใช้กันอย่างแพร่หลาย โดยไม่ได้จำกัดอยู่ในเฉพาะรังสีแพทย์เท่านั้น ปัจจุบันยังไม่มีหลักสูตรที่ชัดเจนในการสอนอัลตราซาวนด์สำหรับแพทย์ที่ไม่ใช่รังสีแพทย์ การเรียนอัลตราซาวนด์ซึ่งประกอบด้วยภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติจะมีการใช้เวลาศึกษาอย่างน้อย 4-8 ชั่วโมง ซึ่งแพทย์เป็นอุปสรรคสำคัญสำหรับแพทย์ที่ต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ปฏิบัติงานบนหอผู้ป่วยมีเวลาจำกัดในการเรียนอัลตราซาวนด์ วัตถุประสงค์: เพื่อประเมินประสิทธิผลของหลักสูตรการเรียนอัลตราซาวนด์ตับและทางเดินน้ำดีด้วยตัวเองในรูปแบบของวิดีโอที่มุ่งเน้นการเรียนอัลตราซาวนด์เพื่อการตอบคำถามเฉพาะจุด (Focused-ultrasound) ระเบียบวิธีการวิจัย: ผู้วิจัยได้พัฒนาหลักสูตรสอนอัลตราซาวนด์ตับและทางเดินน้ำดีซึ่งเป็นวิดีโอที่ประกอบไปด้วยการสอนภาคทฤษฎี และวิดีโอสาธิตการทำอัลตราซาวนด์กับผู้ป่วยจริง (Hand-on demonstration) โดยเวลาที่ใช้ดูวิดีโอทั้งหมดไม่เกิน 1 ชั่วโมง 30 นาทีในรูปแบบของแผ่นดีวีดี ผู้เข้าร่วมการศึกษาจะได้รับแจกหนังสือรูปภาพอัลตราซาวนด์ขนาดเล็กพกพาได้ที่ประกอบไปด้วยรูปภาพกายวิภาคของตับและทางเดินน้ำดี และรูปอัลตราซาวนด์มาตรฐาน 8 รูปเพื่อประกอบการทำอัลตราซาวนด์จริง ผู้เข้าร่วมการศึกษาจะมีเวลาศึกษาวิดีโอเป็นเวลา 1 สัปดาห์ แล้วจึงเริ่มทำอัลตราซาวนด์กับผู้ป่วยจริงเพื่อประเมินประสิทธิผลของหลักสูตร โดยผู้เข้าร่วมการศึกษาต้องทำอัลตราซาวนด์กับผู้ป่วยจริงและบันทึกภาพอัลตราซาวนด์พร้อมทั้งระบุส่วนของอวัยวะที่กำหนดลงบนภาพอัลตราซาวนด์นั้นๆ ภาพอัลตราซาวนด์ที่บันทึกไว้ จะถูกประเมินและให้คะแนนโดยผู้วิจัยร่วม 1 ท่านซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอัลตราซาวนด์ช่องท้อง โดยมีคะแนนเต็ม 25 คะแนน และคะแนนจะถูกคำนวณเป็นร้อยละ ผลการศึกษา: มีผู้เข้าร่วมการศึกษาทั้งหมด 10 คน ประกอบไปด้วยแพทย์ประจำบ้านต่อยอดปีที่1 หน่วยโรคทางเดินอาหาร 4 คน และแพทย์ประจำบ้านปีที่ 2 ภาควิชาอายุรศาสตร์ 6 คน มีการทำอัลตราซาวนด์รวมทั้งหมด 52 ครั้ง โดยคะแนนเฉลี่ยรวมของการทำอัลตราซาวนด์เท่ากับร้อยละ 82.7±12.7 ผู้เข้าร่วมการศึกษา 8 คน (ร้อยละ 80) สามารถทำคะแนนเฉลี่ยได้เกิน 80% ผู้เข้าร่วมการศึกษามีแนวโน้มจะทำคะแนนได้เกิน 75% เมื่อได้ทำอัลตราซาวนด์เป็นจำนวน 4 เคสเป็นต้นไป สรุป: หลักสูตรการสอนทำอัลตราซาวนด์ตับและทางเดินน้ำดีสำหรับแพทย์ที่ไม่ใช่รังสีแพทย์ที่มีเวลาเรียนค่อนข้างจำกัด สามารถพัฒนาให้อยู่ในรูปแบบของ Focused-ultrasound โดยใช้เวลาในการศึกษาสั้นๆ การใช้อุปกรณ์เสริม เช่น หนังสือรูปภาพขนาดพกพา จะเป็นตัวช่วยให้ผู้เรียนมีความมั่นใจในการทำอัลตราซาวนด์และบันทึกภาพได้อย่างถูกต้อง และสามารถนำไปใช้ข้างเตียงได้ในเวชปฏิบัติจริง
DOI: 10.14457/cu.the.2016.544
title: โมเดลของการจัดสรรแพทย์เฉพาะทางในเครือข่ายโรงพยาบาลเอกชนหนึ่ง

description: โรคในปัจจุบันมีความซับซ้อนมากขึ้น ทำให้มีความต้องการแพทย์เฉพาะทางเพิ่มมากขึ้น การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาปัจจัยที่มีผลต่อการจัดสรรแพทย์เฉพาะทางและสร้างโมเดลในการจัดสรรแพทย์เฉพาะทางโดยใช้โปรแกรมหลายๆวัตถุประสงค์เพื่อออกแบบการจัดสรรแพทย์เฉพาะทางไปยังโรงพยาบาลที่มีความต้องการภายในเครือบริษัทกรุงเทพดุสิตเวชการจำกัด (มหาชน) การศึกษานี้ทำวิจัยในแพทย์เฉพาะทาง 13 สาขา ในกลุ่มโรค 4 กลุ่มโรค การศึกษามี 2 ระยะ ระยะแรกทำการสำรวจในกลุ่มผู้บริหารบริษัทกรุงเทพดุสิตเวชการ จำกัด (มหาชน) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดสรรแพทย์เฉพาะทาง และระยะที่ 2 เป็นการสร้างโมเดลโปรแกรมคณิตศาสตร์เชิงเส้นจำนวนเต็มแบบผสม 4 โมเดล โดยใช้ข้อมูลจากการสำรวจผู้บริหารโดยใช้เทคนิคเดลฟาย การสำรวจความผูกพันของแพทย์ และ ข้อมูลที่มีการลงบันทึกจัดเก็บในฐานข้อมูล ปี 2558 โดยมีวัตถุประสงค์ 3 อย่าง คือ 1) เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการเดินทาง 2) เพื่อได้แพทย์ที่มีความผูกพันกับองค์กร และ 3) เพื่อให้คุณภาพการรักษาที่เหมาะสม ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดสรรแพทย์เฉพาะทางมีจำนวน 35 ปัจจัย โดยปัจจัยที่ได้จากการสำรวจที่จะนำไปใส่ในโปแกรมคณิตศาสตร์เชิงเส้น จะมุ่งไปที่ 6 ปัจจัยที่เป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลสูงในความเห็นของผู้บริหาร ซึ่งได้แก่ ความต้องการของประชากรต่อบริการสุขภาพ พันธกิจขององค์กร แผนเข็มมุ่งขององค์กร กลยุทธ์ขององค์กร ความซับซ้อนของผู้ป่วย และความรุนแรงของผู้ป่วย ผลของโมเดลพบว่าเมื่อมีความต้องการเพิ่มมากขึ้น ความสามารถในการที่จะจัดสรรแพทย์เฉพาะทางจะลดน้อยลง ดังนั้นโมเดลควรมีความยืดหยุ่นมากที่สุดเพื่อให้สามารถจัดสรรไปได้ทุกพื้นที่ ผู้วิจัยหวังว่าการศึกษาเบื้องต้นนี้จะกระตุ้นการวิจัยเพิ่มเติมในการบริหารจัดการทางด้านสุขภาพที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันทั้งภาครัฐและเอกชน
DOI: 10.14457/cu.the.2016.545
title: ผลของแคปซูลเพกาต่อระดับแอลดีแอลคอเลสเตอรอลในผู้ป่วยที่มีระดับแอลดีแอลคอเลสเตอรอลในเลือดสูง

description: หลักการและเหตุผล แคปซูลเพกาซึ่งมีส่วนประกอบที่สำคัญคือ เพกา ได้มีการศึกษาในสัตว์ทดลองพบว่าสามารถลดระดับของแอลดีแอลคอเลสเตอรอลในเลือดได้ การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาผลของแคปซูลเพกาต่อระดับแอลดีแอลคอเรสเตอรอลในเลือดในผู้ป่วยที่มีระดับแอลดีแอลคอเรสเตอรอลในเลือดสูงวิธีการดำเนินวิจัย ทำการศึกษาแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมแบบปกปิดสองทาง ในผู้ป่วยจำนวน 40 คน ที่มีระดับแอลดีแอลคอเรสเตอรอลในเลือดอยู่ระหว่าง 130-190 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร ผู้ป่วยจะได้รับแคปซูลเพกา หรือแคปซูลเพกาหลอก 3.6 กรัมต่อวัน เป็นระยะเวลา 6 สัปดาห์ เจาะเลือดผู้ป่วยดูระดับแอลดีแอลคอเรสเตอรอลในเลือดที่ 0 และ 6 สัปดาห์ผลการศึกษา ผู้เข้าร่วมการศึกษา 40 คน เป็นเพศชาย 12 คน (ร้อยละ 30 ) และเพศหญิง 28 คน (ร้อยละ 70) อายุเฉลี่ย 44.78 ± 10.89 ปี ข้อมูลพื้นฐานของผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ พบว่าระดับของแอลดีแอลคอเรสเตอรอลในผู้ป่วยกลุ่มแคปซูลเพกาลดลงจาก 153.8 ± 15.9 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร เป็น 146.8 ± 23.2 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร หรือลดลง 7.00 ± 16.79 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร และในกลุ่มแคปซูลเพกาหลอกเพิ่มขึ้นจาก 157.6 ± 20.0 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร เป็น 160.2 ± 22.5 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร หรือเพิ่มขึ้น 2.85 ± 13.82 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร การเปลี่ยนแปลงของระดับแอลดีแอลคอเรสเตอรอลในเลือดของผู้ป่วยกลุ่มแคปซูลเพกาลดลงมากกว่ากลุ่มแคปซูลเพกาหลอกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การเปลี่ยนแปลงของระดับคอเรสเตอรอล ไตรกลีเซอไรด์ และเอชดีแอลคอเรสเตอรอลของทั้งสองกลุ่มไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ รวมไปถึงผลข้างเคียงซึ่งพบว่าไม่แตกต่างกันในทั้งสองกลุ่มสรุป การรับประทานแคปซูลเพกา 3.6 กรัมต่อวันอาจจะมีผลในการลดระดับแอลดีแอลคอเรสเตอรอลในเลือดได้ในผู้ป่วยที่มีระดับแอลดีแอลคอเรสเตอรอลในเลือดสูงโดยไม่มีผลข้างเคียงที่สำคัญ
DOI: 10.14457/cu.the.2016.546
title: ความชุกและปัจจัยที่สัมพันธ์ต่อการติดเชื้อพยาธิเส้นด้ายและพยาธิปากขอสายพันธุ์ที่ติดเชื้อในคนและสายพันธุ์ที่ติดเชื้อในสัตว์เลี้ยงในคนไทยและแรงงานต่างชาติในจังหวัดอุบลราชธานี และคนลาวในแขวงจำปาสัก ประเทศลาว

description: โรคติดเชื้อพยาธิปากขอและพยาธิเส้นด้ายเป็นปัญหาทางสาธารณสุขที่สำคัญในประเทศกำลังพัฒนา การศึกษาแบบ cross-sectional study ในครั้งนี้ได้เก็บตัวอย่างอุจจาระและเก็บข้อมูลทางสุขภาพโดยใช้แบบสอบถามจากอาสาสมัครจำนวน 843 คน (เพศชาย 346 คน เพศหญิง 497 คน) จากประชากร 3 กลุ่มได้แก่ คนไทยที่อยู่อาศัยในจังหวัดอุบลราชธานี คนลาวที่อยู่อาศัยในจังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย และคนลาวที่อยู่อาศัยในแขวงจำปาสัก สปป.ลาว และเก็บตัวอย่างอุจจาระจากสัตว์เลี้ยงที่อาศัยในครัวเรือนเดียวกับอาสาสมัครจำนวน 300 ตัวอย่าง (สุนัข 277 ตัวอย่าง แมว 23 ตัวอย่าง) ทำการตรวจวินิจฉัยตัวอย่างอุจจาระทั้งหมดด้วยวิธี Formalin-Ether Concentration Technique และ Harada-Mori Filter Paper Culture พบความชุกของพยาธิปากขอสูงสุดในอาสาสมัครคนลาวในสปป.ลาว (ร้อยละ 17.5) รองลงมาได้แก่ คนลาวที่อยู่อาศัยในจังหวัดอุบลราชธานี (ร้อยละ 11.2) และ คนไทยที่อยู่อาศัยในจังหวัดอุบลราชธานี (ร้อยละ 4.4) ในขณะที่ความชุกของพยาธิเส้นด้ายพบสูงสุดในคนลาวที่อยู่อาศัยในจังหวัดอุบลราชธานี (ร้อยละ 19.3) รองลงมาได้แก่คนลาวในสปป.ลาว (ร้อยละ 15.7) และ คนไทยที่อยู่อาศัยในจังหวัดอุบลราชธานี (ร้อยละ 14.0)ตามลำดับ ส่วนความชุกการติดเชื้อพยาธิปากขอในสัตว์เลี้ยงพบว่าในจังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทยพบร้อยละ 35.7 แขวงจำปาสัก สปป.ลาว พบร้อยละ 39.7 ในขณะที่ความชุกการติดเชื้อพยาธิเส้นด้ายในจังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทยพบร้อยละ 0.6 แขวงจำปาสัก สปป.ลาว พบร้อยละ 1.7 ตามลำดับ นอกจากนี้ยังพบการติดเชื้อปรสิตอื่นๆ อาทิ Taenia spp และ Opisthorchis viverrini ส่วนการศึกษาด้วยวิธี PCR และ DNA sequencing พบผู้ติดเชื้อพยาธิปากขอสายพันธุ์ Ancylostoma ceylanicum ในประเทศไทย ทั้งนี้ปัจจัยที่สัมพันธ์ต่อการติดเชื้อพยาธิปากขอได้แก่ กลุ่มประชากร และพฤติกรรมการเดินเท้าเปล่า ในขณะที่ปัจจัยที่สัมพันธ์ต่อการติดเชื้อพยาธิเส้นด้ายได้แก่กลุ่มประชากร เพศ อายุ ประวัติการได้รับยาถ่ายพยาธิ ความรู้เกี่ยวกับการติดเชื้อปรสิต และพฤติกรรมการล้างมือหลังจากสัมผัสสัตว์เลี้ยง การศึกษาครั้งนี้พบข้อมูลการติดเชื้อพยาธิปากขอและพยาธิเส้นด้ายที่สำคัญและเป็นประโยชน์โดยเฉพาะในกลุ่มคนลาวที่อยู่อาศัยในประเทศไทยและสัตว์เลี้ยงในทั้งสองพื้นที่ ซึ่งจะเป็นแนวทางในการควบคุมและป้องกันโรคติดเชื้อปรสิตทั้งในประเทศไทยและสปป.ลาวต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2016.548
title: ปรากฏการณ์ไม่มีเลือดไหลกลับในหลอดเลือดหัวใจ: อุบัติการณ์และภาวะแทรกซ้อนทางหัวใจที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันซึ่งได้รับการรักษาด้วยการสวนหัวใจเพื่อขยายหลอดเลือด

description: ภูมิหลัง: เพื่อหาอุบัติการณ์, ตัวทำนาย และภาวะแทรกซ้อนทางหัวใจที่สำคัญซึ่งเกิดในโรงพยาบาลของภาวะ no-reflow ในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิด STEMI ที่ได้ทำการขยายหลอดเลือดหัวใจวัสดุและวิธีการ: เก็บข้อมูลของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิด STEMI ทุกคนที่มาทำการขยายหลอดหลอดเลือดหัวใจในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ด้วยวิธีไปข้างหน้าระหว่างวันที่ 1 มกราคมถึง 31 ธันวาคม พ.ศ. 2559 วิเคราะห์ภาวะ no-reflow จากภาพฉีดสารทึบรังสีหลอดเลือดหัวใจ และเก็บข้อมูลภาวะแทรกซ้อนทางหัวใจที่สำคัญซึ่งเกิดในโรงพยาบาล ประกอบด้วย ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงเป็นเหตุให้เสียชีวิต, ภาวะความดันโลหิตต่ำซึ่งมีสาเหตุจากหัวใจ, ภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน, ภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดซ้ำ และการเสียชีวิตซึ่งเกิดขึ้นในโรงพยาบาล จากนั้นวิเคราะห์ตัวทำนายการเกิดภาวะ no-reflow ด้วย multivariable modelผลการศึกษา: จากการศึกษาพบว่าผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิด STEMI ซึ่งมาทำการขยายหลอดหลอดเลือดหัวใจในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์มีทั้งหมด 180 คน และเกิดภาวะ no-reflow จำนวน 18 คน (10%) โดยพบว่าผู้ป่วยที่เกิดภาวะ no-reflow มีอัตราการเกิดภาวะแทรกซ้อนทางหัวใจที่สำคัญซึ่งเกิดในโรงพยาบาลสูงอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับผู้ป่วยซึ่งไม่ได้เกิดภาวะ no-reflow (55.6% เทียบกับ 32.1%, p = 0.047) จากการวิเคราะห์ด้วยวิธี multivariable model พบว่าระยะเวลาตั้งแต่มีอาการเจ็บหน้าอกจนถึงขยายหลอดเลือดหัวใจมากกว่า 12 ชั่วโมง (OR: 8.33, 95% CI: 1.38 - 50.53; p = 0.021), ระดับน้ำตาลในเลือดมากกว่า 200 mg/dl (OR: 5.10, 95% CI: 1.09 - 23.79; p = 0.038) และ Killip class IV (OR: 4.41, 95% CI: 1.15 - 16.87; p = 0.030) เป็นตัวทำนายการเกิดภาวะ no-reflow และพบว่าระยะเวลาตั้งแต่มีอาการเจ็บหน้าอกจนถึงขยายหลอดเลือดหัวใจมากกว่า 12 ชั่วโมง เป็นตัวทำนายในการเกิดภาวะ no-reflow ที่สำคัญที่สุด สรุป: ภาวะ no-reflow เป็นภาวะที่เกิดได้บ่อยพอสมควรในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิด STEMI ซึ่งได้รับการขยายหลอดเลือดหัวใจ พบว่าอุบัติการณ์การเกิดภาวะ no-reflow นั้นใกล้เคียงกับการศึกษาก่อนหน้านี้ในประเทศตะวันตก โดยภาวะดังกล่าวมีความสัมพันธ์กับการเกิดภาวะแทรกซ้อนในโรงพยาบาลอย่างมีนัยสำคัญ ระยะเวลาตั้งแต่มีอาการเจ็บหน้าอกจนถึงขยายหลอดเลือดหัวใจนานเป็นตัวทำนายในการเกิดภาวะ no-reflow ที่สำคัญที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2016.549
title: การศึกษาเปรียบเทียบภาวะถูกกระตุ้นของเซลล์เยื่อบุชนิดพาไรทัล ด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่านในผู้ป่วยกลุ่มอาการเนฟโฟรติก โรคเอฟเอสจีเอส และโรคมินิมัลเชนจ์ชนิดปฐมภูมิ

description: ที่มาของงานวิจัย: บทบาทของเซลล์เยื่อบุชนิดพาไรทัล (parietal epithelial cells, PECs) ในโกลเมอรูลัส (glomerulus) เริ่มเป็นที่ทราบกันมากขึ้น และมีการศึกษาพบว่าในผู้ป่วยโรค focal segmental glomerulosclerosis (FSGS) จะพบ PECs ที่ถูกกระตุ้น (activated PECs) โดยการตรวจอิมมูโนพยาธิวิทยาของโปรตีนสัญลักษณ์ CD44 และสามารถนำมาช่วยในการวินิจฉัยแยกโรคจากโรค minimal change disease (MCD) ได้ แต่ยังไม่เคยมีการศึกษาที่วิเคราะห์ความแตกต่างของ activated PECs โดยใช้ลักษณะโครงสร้างของเซลล์จากการตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่าน ระหว่างผู้ป่วยโรค FSGS และผู้ป่วยโรค MCDวัตถุประสงค์: เพื่อเปรียบเทียบการตรวจพบ activated PECs ระหว่างผู้ป่วยโรค FSGS ผู้ป่วยโรค MCD ชนิดปฐมภูมิวิธีการศึกษา: ทบทวนข้อมูลผู้ป่วยโรค FSGS และโรค MCD ชนิดปฐมภูมิตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 ถึง 2559 คัดเลือกผู้ป่วยที่มีข้อมูลทางพยาธิวิทยาครบถ้วน และได้รับการวินิจฉัยโรคถูกต้องตามเกณฑ์การวินิจฉัย นำชิ้นเนื้อไตของผู้ป่วยที่บรรจุอยู่ในเรซินมาทำการตัดชิ้นเนื้อ และวางลงบน slot grid ที่ถูกหุ้มด้วยฟิล์ม formvar เพื่อนำไปตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่าน ทำการบันทึกภาพของทั้ง glomerulus และ PECs ทุกเซลล์ใน glomerulus ด้วยเทคนิค montage ที่กำลังขยายสูงผลการศึกษา: จากการทบทวน พบผู้ป่วยโรค FSGS 7 ราย และผู้ป่วยโรค MCD 8 รายที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์การศึกษาและมีชิ้นเนื้อเพียงพอสำหรับการตรวจเพิ่มเติมด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน ผลการศึกษาพบ activated PECs ในผู้ป่วยโรค FSGS ทุกราย (ร้อยละ 100) และพบในผู้ป่วยโรค MCD 6 จาก 8 ราย (ร้อยละ 80) ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.467) ผู้ป่วยโรค FSGS พบ activated PECs เฉลี่ยร้อยละ 53.6 (95% CI = 26.6 - 80.6) ของ PECs ทั้งหมด มากกว่าผู้ป่วยโรค MCD ซึ่งพบ activated PECs เฉลี่ยร้อยละ 15.8 (95% CI = 3.1 - 28.5) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.004)สรุป: Activated PECs สามารถพบได้ทั้งในผู้ป่วยโรค FSGS และผู้ป่วยโรค MCD แต่พบปริมาณที่มากกว่าในโรค FSGS การพบ activated PECs ในปริมาณมากอาจสามารถนำมาใช้ในการวินิจฉัยแยกโรค FSGS ออกจากโรค MCD ได้ แต่ยังต้องการการศึกษาเพิ่มเติมในผู้ป่วยจำนวนมากขึ้นต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2016.550
title: ภาวะพร่องไนตริกอ๊อกไซด์สัมพันธ์กับความผิดปกติของผนังหลอดเลือดในผู้ป่วยโรคโลหิตจางบีตาธาลัสซีเมียฮีโมโกลบินอี

description: ที่มา: ผู้ป่วยบีตาธาลัสซีเมียฮีโมโกลบินอี มีระดับความรุนแรงของโรคปานกลาง เกิดภาวะแทรกซ้อนทางหลอดเลือดได้หลายอย่าง โดยเกิดจากกลไกตั้งแต่การสร้างเม็ดเลือดแดงผิดปกติ ภาวะเม็ดเลือดแดงแตกเรื้อรัง และภาวะเหล็กเกินในร่างกาย โดยระยะแรกอาจเกิดจากความผิดปกติของหลอดเลือด ปัญหาความผิดปกติของหลอดเลือดเป็นปัญหาสำคัญในผู้ป่วยกลุ่มนี้ โดยมีการศึกษาพบว่าเกี่ยวข้องกับไนตริกอ๊อกไซด์ที่ลดลง ซึ่งยังไม่มีการศึกษาที่แน่ชัดเกี่ยวกับสาเหตุการเกิดโรคที่แท้จริง วิธีการศึกษา: กลุ่มผู้ป่วยบีตาธาลัสซีเมียฮีโมโกลบินอี จำนวน 43 ราย และกลุ่มควบคุมที่เป็นอาสาสมัครปกติ 43 ราย ที่อายุและเพศตรงกัน ส่งตรวจเลือดหาระดับไนตริกอ๊อกไซด์ prostaglandin E2 และ soluble thrombomodulin ในพลาสมา และในวันเดียวกันผู้ป่วยได้รับการตรวจหาภาวะหลอดเลือดแดงผิดปกติด้วยวิธี flow-mediated dilatation (FMD) ที่ตำแหน่ง brachial artery และตรวจการทำงานของหัวใจด้วยเครื่องตรวจคลื่นเสียงสะท้อนหัวใจ ผลการศึกษา: กลุ่มผู้ป่วยบีตาธาลัสซีเมียฮีโมโกลบินอี มีอายุเฉลี่ย 34.6+/-9.7 ปี และกลุ่มควบคุมมีอายุเฉลี่ย 36.7+/-8.6 ปี เพศชาย 22 คน เพศหญิง 21 คน ค่าเฉลี่ยของขนาดหลอดเลือดของกลุ่มผู้ป่วยธาลัสซีเมียมีขนาดเล็กกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (32.3+/-5.1 มม. กับ 37.1+/-5.8 มม. p&lt;0.01) และมีความผิดปกติของหลอดเลือดจริง ที่ค่า FMD เทียบกับกลุ่มควบคุมเป็น ร้อยละ 5.0+/-5.9 กับ 9.0+/-4.0, p &lt;0.01 แต่ไม่แตกต่างกันเมื่อมีการให้ยา nitroglycerine ที่ร้อยละ18.4+/-8.3 กับ 17.8+/-6.3, p=0.71 ระดับไนตริกอ๊อกไซด์ และระดับ prostaglandin E2 ในพลาสมาของผู้ป่วยบีตาธาลัสซีเมียฮีโมโกลบินอีน้อยกว่า แต่ระดับ soluble thrombomodulin มากกว่าคนปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ค่า 117.2+/-27.3 กับ 135.8+/-11.3 µmol/L, p&lt;0.001 และ 701.9+/-676.0 กับ 1374.7+/-716.5 pg/ml, p&lt;0.001 และ 3587.7+/-1310.9 กับ 3093.9+/-583.8 pg/ml, p=0.028 ตามลำดับ พบความสัมพันธ์กันระหว่างภาวะผนังหลอดเลือดแดงผิดปกติกับภาวะพร่องไนตริกอ๊อกไซด์และ prostaglandin E2 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติโดยมีค่า r = 0.28, p=0.017 และ r=0.38, p=0.001 ตามลำดับ แต่ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างภาวะหลอดเลือดแดงผิดปกติกับระดับ soluble thrombomodulin สรุปผลการศึกษา: ในผู้ป่วยบีตาธาลัสซีเมียฮีโมโกลบินอี พบว่ามีความสัมพันธ์ของภาวะผนังหลอดเลือดผิดปกติกับการพร่องไนตริกอ๊อกไซด์ และ prostaglandin E2 จริง โดยเป็นการศึกษาแรกที่พบความสัมพันธ์ดังกล่าวในผู้ป่วยกลุ่มนี้โดยตรง ซึ่งต้องศึกษาเพิ่มเติมเพื่อหาว่าการพร่องไนตริกอ๊อกไซด์ และ prostaglandin E2 เป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดภาวะนี้ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2016.551
title: การเปลี่ยนแปลงของเซลล์ pericyte และ blood-nerve barrier ในระบบประสาทส่วนปลายของหนูที่เกิดภาวะ neuropathy จาก cisplatin

description: Cisplatin เป็นยาที่นำมาใช้รักษาโรคมะเร็งหลายชนิดอย่างกว้างขวาง ผลข้างเคียงที่สำคัญของการใช้ยานี้คือ การเกิดความผิดปกติ ของการรับความรู้สึกของเส้นประสาท (sensory neuropathy) และยังพบว่า cisplatin ส่งผลเสียต่อ endothelial cell ทำให้การไหลเวียนเลือดที่เส้นประสาทลดลง และเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ผู้ป่วยไม่สามารถทนต่อขนาดยาตามมาตรฐานได้ ซึ่งส่งผลให้ประสิทธิภาพในการรักษาโรคมะเร็งลดลง และเกิดผลข้างเคียงที่รบกวนการดำรงชีวิตประจำวันของผู้ป่วย ดังนั้นจึงมีการพยายามหา กลไกระดับโมเลกุล (molecular mechanisms) ของการเกิดความผิดปกติต่อระบบประสาทส่วนปลาย แต่อย่างไรก็ตามยังไม่มีการศึกษาถึงผลของ cisplatin ต่อ pericyte และ blood-nerve barrier (BNB) โดยตรง การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงของ pericyte และ BNB ในระบบประสาทส่วนปลายของหนูที่ได้รับ cisplatin ขนาดสะสม 20 mg/kg ในระยะเวลา 5 สัปดาห์ ผลการศึกษาพบว่า cisplatin มีผลทำให้น้ำหนักตัวหนู การรับรู้ต่อการรับความรู้สึกร้อน และความเร็วในการนำกระแสประสาท motor ที่เส้นประสาท sciatic ลดลงเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม และการศึกษาด้วย immunohistochemistry ของเส้นประสาท sciatic พบว่าความหนาแน่นของ pericyte ในกลุ่ม cisplatin ลดลงเมื่อเทียบกับกลุ่ม control และการศึกษาโครงสร้างของ pericyte ที่เส้นประสาท sciatic ด้วย TEM พบว่า cytoplasmic process ของ pericyte ในกลุ่ม cisplatin แยกออกมาจาก endothelial cell ร่วมกับ basement membrane หายไปในบางส่วน แต่ใน DRG ทั้งสองกลุ่ม pericyte ไม่มีความแตกต่างกัน การศึกษาระดับโปรตีนของ BNB ด้วยวิธี Western blot พบว่าการแสดงออกของโปรตีน ZO-2 ที่เส้นประสาท sciatic ในกลุ่มที่ได้รับ cisplatin แนวโน้มที่ลดลงเมื่อเทียบกับกลุ่ม control ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า cisplatin ส่งผลเสียต่อ pericyte และอาจทำให้ BNB อ่อนแอลงเห็นได้จากระดับโปรตีนที่มีแนวโน้มลดลง ข้อมูลนี้มีความสำคัญต่อการศึกษาต่อไปถึงบทบาทของ pericyte และ BNB ในภาวะ neuropathy จาก cisplatin