cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.838
title: ความสัมพันธ์ระหว่างเหตุการณ์ในชีวิตทางลบ เหตุการณ์ในชีวิตทางบวกเเละการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถามโดยมีการเห็นคุณค่าในตนเองเป็นตัวเเปรส่งผ่าน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างเหตุการณ์ในชีวิตทางลบ เหตุการณ์ในชีวิตทางบวกและการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถามโดยมีการเห็นคุณค่าในตนเองเป็นตัวแปรส่งผ่าน ผู้ร่วมการวิจัยจำนวน 119 คน แบ่งเป็นเพศชาย 40 คน เพศหญิง 79 คน เข้าร่วมการวัดการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม เมื่ออยู่ในระยะทิ้งช่วงเวลา 20 นาที ให้ผู้ร่วมการวิจัยทำแบบสอบถามเหตุการณ์ในชีวิตและมาตรวัดการเห็นคุณค่าในตนเอง ผลการวิเคราะห์อิทธิพลพบว่า เหตุการณ์ในชีวิตทางลบและเหตุการณ์ในชีวิตทางบวกมีอิทธิพลทางตรงต่อการเห็นคุณค่าในตนเอง (p &lt; .01) การเห็นคุณค่าในตนเองไม่มีอิทธิพลทางตรงต่อการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม เหตุการณ์ในชีวิตทางลบและเหตุการณ์ในชีวิตทางบวกไม่มีอิทธิพลทางอ้อมต่อการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถามโดยมีการเห็นคุณค่าในตนเองเป็นตัวแปรส่งผ่าน นอกจากนี้เหตุการณ์ในชีวิตทางลบมีอิทธิพลทางตรงต่อการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม (การยอมเชื่อตามคำถามชี้นำครั้งที่ 1) (p &lt; .05)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.839
title: อิทธิพลของการถูกปฏิเสธจากกลุ่มต่อการคล้อยตามกลุ่ม : การศึกษาอิทธิพลกำกับของความอ่อนไหวต่อการถูกปฏิเสธต่ออิทธิพลส่งผ่านของความก้าวร้าว

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการถูกปฏิเสธจากกลุ่มกับการคล้อยตามกลุ่ม โดยมีความอ่อนไหวต่อการถูกปฏิเสธเป็นตัวแปรกำกับและมีความก้าวร้าวเป็นตัวแปรส่งผ่าน กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตปริญญาตรี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจำนวน 100 คน ซึ่งตอบมาตรวัดลักษณะอ่อนไหวต่อการถูกปฏิเสธ และมาตรวัดสภาวะความก้าวร้าว และถูกสุ่มเข้าสู่ 2 เงื่อนไขคือการถูกปฏิเสธจากกลุ่มและไม่ถูกปฏิเสธจากกลุ่ม ผลการวิเคราะห์อิทธิพลกำกับและอิทธิพลส่งผ่าน แสดงให้เห็นว่า ความอ่อนไหวต่อการถูกปฏิเสธไม่ได้เป็นตัวแปรกำกับในความสัมพันธ์ระหว่างการถูกปฏิเสธจากกลุ่มกับการคล้อยตามกลุ่ม แต่ความอ่อนไหวต่อการถูกปฏิเสธเป็นตัวแปรกำกับในความสัมพันธ์ระหว่างการถูกปฏิเสธจากกลุ่มกับความก้าวร้าว (B = .36, p &lt; .001) และความก้าวร้าวยังเป็นตัวแปรส่งผ่านในความสัมพันธ์ของการถูกปฏิเสธจากกลุ่มและการคล้อยตามกลุ่มอย่างมีนัยสำคัญ (ค่าประมาณขนาดอิทธิพลทางอ้อม = -0.6327, ช่วงความเชื่อมั่นที่ระดับ 95% อยู่ระหว่าง -1.3846 ถึง -0.0207)
DOI: 10.18430/m36gnx
title: X-ray diffraction data for the crystal structure of the MAJIN-TERB2 heterotetrameric complex - selenomethionine derivative (6GNX)
DOI: 10.7910/dvn/ir4ad4/49poeh
title: POQ_Bechtel_Liesch_Pilot.tab

description: Pilot study data
DOI: 10.7910/dvn/ir4ad4/4wuioz
title: POQ_Bechtel_Liesch_Main_Survey.tab

description: Main data
DOI: 10.7910/dvn/ir4ad4/nlifzh
title: POQ_Bechtel_Liesch_Validation_Study.tab

description: Validation study data
DOI: 10.7910/dvn/ir4ad4/qs0k1h
title: Main Questionnaire.pdf

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ir4ad4/sapado
title: POQ_Bechtel_Liesch_Replication_Archive.do

description: Stata replication code
DOI: 10.7910/dvn/ir4ad4/si65xn
title: Bechtel Liesch Reforms and Redistribution.pdf

description: Manuscript and Appendix
DOI: 10.14457/cu.the.2014.840
title: การมีส่วนร่วมของผู้ปกครองด้านอาชีพ การรับรู้ความสามารถของตนด้านอาชีพ และความสอดคล้องในตนด้านเป้าหมายการเลือกเส้นทางอาชีพของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาโมเดลเชิงสาเหตุความสอดคล้องในตนด้านแรงจูงใจและการมีเป้าหมายสู่เส้นทางอาชีพของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยมีการมีส่วนร่วมของผู้ปกครองด้านอาชีพ (แบบสนับสนุน แบบก้าวก่าย และแบบขาดการมีส่วนร่วม) เป็นตัวแปรต้น และมีการรับรู้ความสามารถของตนในการตัดสินใจเลือกเส้นทางอาชีพเป็นตัวแปรส่งผ่าน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 594 คน (ชาย 302 คน หญิง 292 คน) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ (1)มาตรวัดการรับรู้พฤติกรรมการมีส่วนร่วมของผู้ปกครองด้านอาชีพ (2)มาตรวัดการรับรู้ความสามารถของตนด้านอาชีพ (3)มาตรวัดความสอดคล้องในตนด้านแรงจูงใจสู่เป้าหมายอาชีพ และ(4)มาตรวัดความสอดคล้องในตนด้านการมีเป้าหมายสู่เส้นทางอาชีพ เก็บข้อมูลโดยให้นักเรียนตอบแบบสอบถามด้วยตนเอง การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสมการโครงสร้างโดยใช้โปรแกรมลิสเรล (LISREL) ผลการวิจัยพบว่า โมเดลเชิงสาเหตุความสอดคล้องในตนด้านแรงจูงใจและการมีเป้าหมายสู่เส้นทางอาชีพของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยมีการมีส่วนร่วมของผู้ปกครองด้านอาชีพ (แบบสนับสนุน แบบก้าวก่าย และแบบขาดการมีส่วนร่วม) เป็นตัวแปรต้น และมีการรับรู้ความสามารถของตนในการตัดสินใจเลือกเส้นทางอาชีพเป็นตัวแปรส่งผ่านโมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (χ2=5.31 df = 4, p =.257 , GFI = 1.00, AGFI = .98, RMSEA = .023, CFI = 1.00) ตัวแปรทั้งหมดในสมการอธิบาย ความสอดคล้องในตนด้านแรงจูงใจ และด้านการมีเป้าหมายสู่เส้นทางอาชีพร้อยละ32 และ35 (R2 = .32 และ .35, p&lt; .01) ตามลำดับ การมีส่วนร่วมของผู้ปกครองด้านอาชีพแบบสนับสนุน เป็นด้านเดียวที่มีทั้งอิทธิพลทางตรงและทางอ้อมต่อความสอดคล้องในตนด้านแรงจูงใจ (อิทธิพลตรงทางลบ) และการมีเป้าหมายสู่เส้นทางอาชีพ (อิทธิพลตรงทางบวก) โดยอิทธิพลทางอ้อมผ่านการรับรู้ความสามารถของตนด้านอาชีพ สำหรับการมีส่วนร่วมของผู้ปกครองด้านอาชีพ แบบก้าวก่าย และแบบขาดการมีส่วนร่วม มีเฉพาะอิทธิพลทางอ้อมผ่านการรับรู้ความสามารถของตนด้านอาชีพต่อ ต่อความสอดคล้องในตนด้านแรงจูงใจและการมีเป้าหมายสู่เส้นทางอาชีพ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.841
title: ผลของการมองจากมุมของผู้อื่นต่อการลดเจตคติรังเกียจกลุ่มแบบแอบแฝง : อิทธิพลกำกับของการนิยามตัวตนและอิทธิพลส่งผ่านของการเชื่อมโยงตนเข้ากับผู้อื่น

description: การศึกษาเกี่ยวกับการลดเจตคติรังเกียจกลุ่มในสังคมไทยยังไม่เป็นที่แพร่หลายนัก การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของการมองจากมุมของผู้อื่นที่มีต่อเจตคติรังเกียจกลุ่มแบบแอบแฝงในบุคคลที่นิยามตัวตนแบบพึ่งพากันเมื่อเทียบกับแบบพึ่งพาตนเอง โดยมีการรวมตนเข้ากับผู้อื่นและการรวมผู้อื่นเข้ากับตนเป็นตัวแปรส่งผ่าน ในการทดลองครั้งนี้ นักศึกษามหาวิทยาลัยจำนวน 157 คน ถูกสุ่มเข้าสู่เงื่อนไขการจัดกระทำการมองจากมุมของผู้อื่นหรือควบคุม และการกระตุ้นตัวตนแบบพึ่งพากันและกันหรือแบบพึ่งพาตนเอง จากนั้นทำแบบประเมินชาวพม่าทั่วไป แบบประเมินตนเอง และการทดสอบการเชื่อมโยงแบบแอบแฝงเพื่อวัดเจตคติรังเกียจชาวพม่าแบบแอบแฝง ผลการวิเคราะห์ พบว่า การมองจากมุมของผู้อื่นส่งผลให้เกิดเจตคติรังเกียจกลุ่มแบบแอบแฝงมากขึ้นโดยเฉพาะในกลุ่มที่นิยามตัวตนแบบพึ่งพากันและกันที่รายงานเจตคติรังเกียจกลุ่มแอบแฝงสูงกว่ากลุ่มที่นิยามตัวตนแบบพึ่งพาตนเอง ซึ่งตรงข้ามกับสมมติฐานที่ตั้งไว้ นอกจากนี้การมองจากมุมของผู้อื่นอาจส่งผลให้เกิดการรวมตนเข้ากับผู้อื่นน้อยลงในบุคคลที่นิยามตนแบบพึ่งพากันและกัน โดยผลการวิจัยพบว่าบุคคลที่นิยามตัวตนแบบพึ่งพากันและกันประเมินชาวพม่าทั่วไปโดยใช้ความเชื่อเหมารวมทางลบมากกว่าบุคคลที่นิยามตัวตนแบบพึ่งพาตนเอง นอกจากนี้ การรวมตนเข้ากับผู้อื่นและการรวมผู้อื่นเข้ากับตนไม่ใช่ตัวแปรส่งผ่านอิทธิพลของการมองจากมุมของผู้อื่นไปยังเจตคติรังเกียจกลุ่มแบบแอบแฝง ผลการวิจัยครั้งนี้มีความสำคัญต่อการทำความเข้าใจในการลดเจตคติรังเกียจกลุ่มในบริบทของสังคมไทยโดยการใช้เทคนิคการมองจากมุมของผู้อื่น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.842
title: ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้การแพทย์ทางเลือกของคนไทย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้การแพทย์ทางเลือกของคนไทย และเพื่อเปรียบเทียบความรู้ และทัศนคติการใช้การแพทย์ทางเลือกของคนไทย จำแนกตามตัวแปร เพศ อายุ ระดับการศึกษา รายได้ที่ได้รับต่อเดือน และพื้นที่ที่อยู่อาศัย กลุ่มตัวอย่างเป็นประชาชนวัยทำงาน จำนวน 500 คน ที่มีอายุ 20-59 ปี ที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานครและอาศัยอยู่ในพื้นที่เขตเมืองใหญ่ของแต่ละจังหวัดในแต่ละภาค โดยใช้แบบสอบถามที่ผู้วิจัยได้สร้างขึ้น เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าร้อยละ คะแนนเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเปรียบเทียบความแตกต่างโดยใช้ค่า “ที” (t-test) และค่า “เอฟ” (F-test) ในกรณีที่พบว่ามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 จึงทำการทดสอบเป็นรายคู่โดยวิธีของเชฟเฟ่ ผลการวิจัย พบว่า 1. คนไทยมีความรู้เกี่ยวกับการใช้การแพทย์ทางเลือกอยู่ในระดับควรปรับปรุง และมีทัศนคติกับพฤติกรรมเกี่ยวกับการใช้การแพทย์ทางเลือกอยู่ในระดับปานกลาง 2. เปรียบเทียบ ความรู้ และทัศนคติเกี่ยวกับการใช้การแพทย์ทางเลือก พบว่า แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 กลุ่มที่มีระดับการศึกษาสูง รายได้ที่ได้รับต่อเดือนสูง และพื้นที่ที่อยู่อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร มีความรู้ และทัศนคติดีกว่ากลุ่มที่มีระดับการศึกษาต่ำ รายได้ที่ได้รับต่อเดือนน้อย และพื้นที่ที่อยู่อาศัยอยู่ในภาคอื่น และพบว่ากลุ่มอายุน้อยกว่ามีความรู้แตกต่างกับกลุ่มอายุมากกว่า สรุปผลการวิจัย คนไทยมีความรู้เกี่ยวกับการใช้การแพทย์ทางเลือกในระดับควรปรับปรุง มีทัศนคติและพฤติกรรมเกี่ยวกับการใช้การแพทย์ทางเลือกระดับปานกลาง ดังนั้นจึงมีความจำเป็นที่จะเสริมสร้างความรู้ ส่งเสริมการสร้างทัศนคติ และการปฏิบัติที่ถูกต้องเกี่ยวกับการใช้การแพทย์ทางเลือกให้กับคนไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2014.843
title: นักการเมืองและโครงสร้างอำนาจในจังหวัดสมุทรปราการ

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาถึงการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมในจังหวัดสมุทรปราการ ช่วงปี พ.ศ.2538-2555 2) เพื่อศึกษาถึงการเปลี่ยนแปลงบทบาทของกลุ่มนักการเมืองดั้งเดิมในจังหวัดสมุทรปราการ 3) เพื่อศึกษาถึงความสัมพันธ์ของการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมในจังหวัดสมุทรปราการ กับการเกิดขึ้นของกลุ่มนักการเมืองใหม่ โดยการศึกษาในครั้งนี้ใช้วิธีการศึกษาวิเคราะห์เชิงพรรณนา โดยอาศัยการเก็บรวบรวมเอกสาร เพื่อนำมาวิจัยในส่วนที่เป็นแนวคิดทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก จากการศึกษาพบว่า สภาพเศรษฐกิจและสังคมในจังหวัดสมุทรปราการ มีการพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยเห็นได้ชัดเจน จากการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องของมูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมของจังหวัด ไม่ว่าจะเป็นภาคการเกษตรหรือภาคอุตสาหกรรม มีการขยายตัวของหมู่บ้านจัดสรร รวมไปถึงการเพิ่มขึ้นของจำนวนประชากรในจังหวัดสมุทรปราการ ในส่วนของกลุ่มการเมืองดั้งเดิมนั้น ภายหลังจากที่นายวัฒนา อัศวเหม หัวหน้ากลุ่มอัศวเหมแพ้การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 ประกอบกับเรื่องคดีทุจริตที่ดินคลองด่าน ทำให้นายวัฒนา อัศวเหม และกลุ่มอัศวเหมไม่มีบทบาททางการเมืองในสมุทรปราการอย่างสิ้นเชิง ถึงแม้ว่าบทบาททางการเมืองในระดับชาติของกลุ่มอัศวเหมจะลดลงอย่างมาก แต่อย่างไรก็ตาม กลุ่มอัศวเหมยังคงมีบทบาทในการเมืองระดับท้องถิ่นอยู่มากเช่นกัน ส่วนในเรื่องของการเกิดขึ้นของกลุ่มการเมืองใหม่นั้น มีบทบาททางการเมืองภายหลังจากมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในปี พ.ศ. 2544 เป็นต้นมา เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจและสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป ส่งผลให้แนวคิดของประชาชนเปลี่ยนแปลงไปด้วย ประชาชนให้ความสำคัญกับนโยบายของพรรคการเมือง ก่อให้เกิดกระแสความนิยมพรรคไทยรักไทยขึ้น จึงนำไปสู่การเกิดขึ้นของกลุ่มการเมืองใหม่ในจังหวัดสมุทรปราการ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.844
title: การเมืองเรื่องการเลือกตั้งระดับชาติและระดับท้องถิ่นในเทศบาลเมืองหลังสวน

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการตัดสินใจของประชาชนในเทศบาลเมืองหลังสวนในการเลือกตั้งระดับชาติและการเลือกตั้งระดับท้องถิ่น 2) เพื่อศึกษาบทบาทของพรรคประชาธิปัตย์ที่มีในระดับท้องถิ่น โดยการศึกษาครั้งนี้ใช้วิธีการดำเนินการวิจัยเอกสารในส่วนที่เป็นแนวคิดทฤษฎีและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และการสัมภาษณ์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ ประชาชนที่อาศัยอยู่ในเทศบาลเมืองหลังสวน จำนวน 62 คน การศึกษาพบว่า ปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการตัดสินใจของประชาชนในการเลือกตั้งระดับชาติ คือ พรรคการเมือง คุณสมบัติของผู้ลงสมัคร นโยบาย และเลือกตามครอบครัว ตามลำดับ ส่วนในการเลือกตั้งระดับท้องถิ่น ปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการเลือกตั้งของประชาชนในการเลือกตั้งระดับท้องถิ่น คือ คุณสมบัติของผู้ลงสมัคร นโยบาย และกลยุทธในการหาเสียง ตามลำดับ ส่วนในเรื่อง บทบาทของพรรคประชาธิปัตย์ในระดับท้องถิ่นนั้น พบว่า ในระดับท้องถิ่นพรรคประชาธิปัตย์มีบทบาทน้อยมาก เพราะในการตัดสินใจเลือกตั้งในระดับท้องถิ่นประชาชนไม่ได้นำเรื่องพรรคการเมืองระดับชาติเข้ามาพิจารณาในการตัดสินใจเลือกตั้งในระดับท้องถิ่น และจากการศึกษาบทบาทของสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ในจังหวัดชุมพร พบว่า สมาชิกพรรคแต่ละคนล้วนเป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการสร้างและเป็นฐานเสียงที่สำคัญให้กับพรรคประชาธิปัตย์
DOI: 10.14457/cu.the.2014.845
title: การเปลี่ยนแปลงบทบาทและอำนาจทางการเมืองของตระกูลอดิเรกสาร

description: การวิจัยเรื่อง “การเปลี่ยนแปลงบทบาทและอำนาจทางการเมืองของตระกูลอดิเรกสาร” มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาการเติบโตการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม การเมืองและการก่อตัวของกลุ่มธุรกิจเอกชนในจังหวัดสระบุรี 2) เพื่อศึกษาวิธีการสร้างและรักษาฐานเสียงของตระกูลอดิเรกสารในจังหวัดสระบุรี การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยมุ่งเน้นศึกษาจากข้อมูลเอกสารชั้นรองและข้อมูลจากการสัมภาษณ์บุคคลในตระกูลอดิเรกสารและบุคคลที่มีความเกี่ยวข้องทางการเมืองในจังหวัดสระบุรี เพื่อทำการวิเคราะห์แต่ละประเด็นในเชิงลึก ซึ่งผลการวิจัยพบว่า การเติบโตการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม การเมือง และการก่อตัวของกลุ่มธุรกิจเอกชนในจังหวัดสระบุรี ส่งผลต่อการการลดบทบาทและอำนาจทางการเมือง ตลอดจนการสร้างและรักษาฐานเสียงของตระกูลอดิเรกสารในจังหวัดสระบุรี
DOI: 10.14457/cu.the.2014.846
title: สมรรถนะที่พึงประสงค์ของนักวิจัยในสังกัดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและออกแบบสมรรถนะในงานสำหรับนักวิจัยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วยผู้บริหาร อาจารย์และนักวิจัยภายในสถาบันวิจัยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยทั้งจากกลุ่มสังคมศาสตร์และวิทยาศาสตร์ จำนวน 12 ราย มีการจำแนกผู้ให้ข้อมูลออกเป็น 2 กลุ่ม โดย กลุ่มแรก ได้แก่ ผู้บริหารสถาบันวิจัยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจำนวน 6 ราย เป็นกลุ่มที่กำหนดวิสัยทัศน์ นโยบาย ความคาดหวังต่อการทำงานและสมรรถนะของนักวิจัย และกลุ่มที่สอง ได้แก่ อาจารย์และนักวิจัยภายในสถาบันวิจัยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจำนวน 6 ราย เป็นกลุ่มที่ผู้บริหารคาดหวังให้มีสมรรถนะตามที่กำหนดเพื่อให้สามารถส่งมอบผลงานตามที่มหาวิทยาลัยคาดหวังและกำหนดไว้ ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ผู้วิจัยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกและใช้เครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง มีการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนาและวิธีวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบกับ สมรรถนะของสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน(ก.พ.)และสมรรถนะนักวิจัยในต่างประเทศ ผลการวิจัยพบว่า สมรรถนะในงานสำหรับนักวิจัยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่ทำให้นักวิจัยแตกต่างจากบุคลากรสายอาจารย์และวิชาชีพสายอื่น ได้แก่ ได้แก่ นักวิจัยต้องมีความรู้พื้นฐานการทำวิจัยในศาสตร์นั้น มีความรู้เรื่องเครื่องมือวิจัยและมีจรรยาบรรณด้านการวิจัย นักวิจัยต้องมีความรู้ความเชี่ยวชาญในศาสตร์และเรื่องนั้นๆ รวมถึงมีความรู้ด้านงานบริหารและธุรการด้วย นักวิจัยต้องมีทักษะในการบริหารโครงการวิจัย ทักษะการบริการวิชาการ ทักษะการสอนและใช้เทคโนโลยี ทักษะการทำงานเป็นทีม ทักษะด้านภาษา รวมทั้งทักษะการเขียนและนำเสนอผลงานทางวิชาการ ขณะเดียวกัน นักวิจัยต้องมีความสามารถในการรับรู้ประเด็นวิจัยและความต้องการของสังคม มีความสามารถบูรณาการ นักวิจัยต้องรักในการทำงานวิจัยและมีความสามารถเข้าถึงทรัพยากรวิจัยได้ สมรรถนะสำหรับนักวิจัยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยทั้งหมดนี้มีความใกล้เคียงกับสมรรถนะสำหรับนักวิจัยของมหาวิทยาลัยในต่างประเทศเป็นส่วนมาก ยกเว้นสมรรถนะในบางเรื่อง เช่น ความเข้าใจในความแตกต่างทางวัฒนธรรม ความเป็นมืออาชีพของนักวิจัยและความสามารถบริหารจัดการทรัพยากรวิจัย เป็นต้น ดังนั้น ผลการวิจัยนี้จึงแสดงให้เห็นถึงสมรรถนะในงานสำหรับนักวิจัยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่ควรมีเพื่อทำให้เกิดผลการปฏิบัติงานที่โดดเด่นและแตกต่างจากนักวิจัยโดยทั่วไปและบุคลากรสายอื่นของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
DOI: 10.14457/cu.the.2014.847
title: การจัดการภัยพิบัติโดยอาศัยชุมชนเป็นฐานภายใต้นโยบายการกระจายอำนาจ : กรณีศึกษา เทศบาลนครปากเกร็ด

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพในการจัดการภัยพิบัติโดยอาศัยชุมชนเป็นฐาน กรณีศึกษา เทศบาลนครปากเกร็ด ในมิติของการกระจายอำนาจและลักษณะการมีส่วนร่วมของชุมชน โดยศึกษาเปรียบเทียบผ่านการจัดการอุทกภัยในปี พ.ศ. 2538 และ ปี พ.ศ. 2554 ของเทศบาลนครปากเกร็ด เพื่อทำความเข้าใจสภาพปัญหาด้านการกระจายอำนาจและการจัดการภัยพิบัติของท้องถิ่น พร้อมทั้งเสนอแนวทางในการแก้ไข ผู้ศึกษาอาศัยการศึกษาข้อมูลจากเอกสารและดำเนินการศึกษาวิจัยภาคสนามด้วยระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ได้แก่ การสังเกต การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่ม โดยผู้ให้ข้อมูลสำคัญเป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียประกอบด้วย เจ้าหน้าที่ของเทศบาลนครปากเกร็ดที่ปฏิบัติงานด้านการจัดการอุทกภัย ประธานชุมชน พร้อมทั้งสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญเพื่อตรวจสอบข้อมูล ผลการศึกษาพบว่า ความคิดเห็นของหน่วยวิเคราะห์ระดับชุมชนและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีความแตกต่างกันต่อประเด็นความเป็นอิสระขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการจัดการภัยพิบัติ กล่าวคือ ประชาชนทั่วไปเห็นว่าการมีส่วนร่วมเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจัดการอุทกภัยได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในขณะที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเห็นว่า ความเป็นอิสระในการจัดการตนเองเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นการจัดอุทกภัยได้อย่างมีประสิทธิภาพ ฉะนั้น การมีส่วนร่วมและความเป็นอิสระขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจึงช่วยยกระดับความสามารถในการจัดการภัยพิบัติโดยอาศัยชุมชนเป็นฐานของเทศบาลนครปากเกร็ดให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ดังจะเห็นได้จากความแตกต่างของการจัดการอุทกภัยในปี พ.ศ. 2538 กับปี พ.ศ. 2554 เมื่อเทศบาลนครปากเกร็ดมีอิสระในการจัดการตนเองเพิ่มขึ้นตามที่กฎหมายกำหนดทำให้สามารถระดมทรัพยากรเพื่อเตรียมพร้อมในการป้องกันอุทกภัย และบริหารจัดการได้อย่างต่อเนื่อง แม้ว่าท้องถิ่นจะมีข้อจำกัดด้านอัตรากำลังของบุคลากรผู้เชี่ยวชาญ และปัญหาความล่าช้าในการจัดการภัยพิบัติ แต่ด้วยความร่วมมือทั้งจากชุมชน อาสาสมัคร ภาคเอกชน และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น การเรียนรู้จากอุทกภัยตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ความสามารถของผู้นำ และความเสียสละของประชาชนจึงสามารถวางแผนล่วงหน้าได้อย่างเป็นระบบผ่านนครปากเกร็ดโมเดล ข้อเสนอแนะจากการศึกษา คือ ภาครัฐควรถ่ายโอนทรัพยากรด้านการจัดการอุทกภัยให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีศักยภาพซึ่งเป็นต้นแบบในด้านการจัดการภัยพิบัติ นอกจากนี้ ควรพัฒนาข้อมูลสถานการณ์อุทกภัย ระดับน้ำ และระบบการสื่อสาร เพื่อเป็นประโยชน์กับการประสานงานกันของทุกภาคส่วน ขณะเดียวกันองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นควรเตรียมพร้อมเพื่อรับการถ่ายโอนภารกิจจากส่วนกลาง โดยเริ่มจากปรับปรุงโครงสร้างองค์การให้มีความเฉพาะด้าน และส่งเสริมการมีส่วนร่วมในลักษณะของเครือข่าย พร้อมทั้งสร้างจิตสำนึกด้านความปลอดภัยให้กับชุมชนท้องถิ่นและประชาชนทั่วไป
DOI: 10.14457/cu.the.2014.848
title: ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการนำนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติ

description: การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษานโยบายและแนวทางในการนำนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติ ปัญหาอุปสรรคในการนำนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติ และปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการนำนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติ โดยการศึกษาครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ได้แก่ การวิจัยเอกสาร และสัมภาษณ์แบบเจาะลึกผู้ที่เกี่ยวข้องกับการนำนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติ จำนวน 16 คน ผลการศึกษาวิจัยพบว่า รัฐบาลในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา (พ.ศ. 2547-2556) กำหนดนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบในรูปโครงการต่างๆ ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อแก้ไขปัญหาหนี้นอกระบบ ทั้งนี้ในการนำนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติไม่มีหน่วยงานเจ้าภาพหลัก รัฐบาลดำเนินการผ่านหน่วยงานชั่วคราวในรูปคณะกรรมการ และศูนย์ประสานงานซึ่งเป็นการผนึกกำลังของหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้อง และมอบหมายให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องนำนโยบายแก้ไขปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติตามบทบาทหน้าที่ของแต่ละหน่วยงาน แม้ว่ารัฐบาลจะให้ความสำคัญกับการแก้ปัญหาหนี้นอกระบบ และมีหน่วยงานเข้ามาเกี่ยวข้องจำนวนมาก แต่การนำนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติกลับไม่ประสบผลสำเร็จ ทั้งนี้เนื่องมาจากปัญหาต่างๆ ได้แก่ 1) ปัญหาหนี้นอกระบบมีความซับซ้อนและยากต่อการแก้ไข 2) ลักษณะของตัวนโยบายขาดความเหมาะสม 3) ไม่มีหน่วยงานเจ้าภาพหลัก 4) ผู้ปฏิบัติขาดความเชี่ยวชาญในการแก้ปัญหาและขาดความผูกพันต่อนโยบาย 5) ลูกหนี้และเจ้าหนี้ไม่เปลี่ยนทัศนคติและพฤติกรรมการก่อหนี้ 6) การเกิดวิกฤตเศรษฐกิจ ค่านิยมบริโภคนิยม และการใช้นโยบายประชานิยมของรัฐบาล และ 7) ขาดการติดตามประเมินผลนโยบายที่เหมาะสม ผลการศึกษาวิจัยพบว่า ปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อความสำเร็จในการนำนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติ ประกอบด้วย 1) ปัจจัยด้านความสามารถในการจัดการปัญหา 2) ปัจจัยด้านลักษณะของนโยบาย 3) ปัจจัยด้านลักษณะหน่วยงานที่นำนโยบายไปปฏิบัติ 4) ปัจจัยด้านผู้นำนโยบายไปปฏิบัติ 5) ปัจจัยด้านทัศนคติและพฤติกรรมของกลุ่มเป้าหมาย 6) ปัจจัยด้านสภาพเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง และ 7) ปัจจัยด้านการติดตามประเมินผลนโยบาย นอกจากนี้ปัจจัยดังกล่าวยังมีความสัมพันธ์ระหว่างกันซึ่งสามารถจัดกลุ่มปัจจัยได้ 3 กลุ่ม ได้แก่ ปัจจัยด้านสภาพแวดล้อม ปัจจัยด้านกระบวนการ และปัจจัยด้านการประเมินผล ดังนั้นหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการนำนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติควรตระหนักถึงความสำคัญและทำความเข้าใจเกี่ยวกับปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการนำนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติอย่างชัดเจน เพื่อนำองค์ความรู้ไปใช้ในการวิเคราะห์และออกแบบแนวทางที่เหมาะสมต่อการนำนโยบายแก้ปัญหาหนี้นอกระบบไปปฏิบัติให้ประสบผลสำเร็จต่อไป
DOI: 10.18430/m36dui
title: X-ray diffraction data for the crystal structure of LpxC from Pseudomonas aeruginosa in complex with PT801 (6DUI)
DOI: 10.18430/m36gny
title: X-ray diffraction data for the crystal structure of the MAJIN-TERB2 heterotetrameric complex (6GNY)
DOI: 10.18430/m36nvb
title: X-ray diffraction data for the crystal structure of kallikrein-4 (6NVB)
DOI: 10.7910/dvn/ir4ad4
title: Replication Data for: Economic Voting and Reform Support: Disentangling the Egoistic and Sociotropic Origins of Voter Preferences

description: Replication material for Bechtel/Liesch "Economic Voting and Reform Support: Disentangling the Egoistic and Sociotropic Origins of Voter Preferences"
DOI: 10.14457/cu.the.2014.849
title: ปัญหาอาชญากรรมในสถานบริการในเขตพื้นที่สถานีตำรวจนครบาลห้วยขวาง

description: การศึกษาเรื่อง “ปัญหาอาชญากรรมในสถานบริการในเขตพื้นที่สถานีตำรวจนครบาลห้วยขวาง” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัญหาอาชญากรรมในสถานบริการ สาเหตุที่มีความสัมพันธ์กับปัญหาอาชญากรรมในสถานบริการและเพื่อศึกษาหาแนวทางและวิธีการป้องกันปัญหาอาชญากรรมต่อไปในอนาคต การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงปริมาณควบคู่กับการวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งใช้แบบสอบถามและการสัมภาษณ์เชิงลึกเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ผลการศึกษาพบว่า สภาพปัญหาอาชญากรรมในสถานบริการ ในพื้นที่รับผิดชอบของสถานีตำรวจนครบาลห้วยขวางนั้น โดยภาพรวมแล้ว ส่วนใหญ่จะเป็น คดีเกี่ยวกับชีวิตและร่างกาย เนื่องจากผู้ที่มาใช้บริการสถานบริการส่วนใหญ่มีการดื่มสุรา ทำให้การควบคุมสติและอารมณ์ลดลง สามารถก่อเหตุได้ง่าย ในด้านปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับปัญหาอาชญากรรมในสถานบริการ ผลการศึกษาพบว่ามีสาเหตุจากการการบังคับใช้กฎหมายที่ไม่มีประสิทธิภาพ มีการเปิดให้บริการเกินเวลา รวมทั้งมีการใช้ยาเสพติดในสถานบริการ สาเหตุเหล่านี้ทำให้เสี่ยงต่อการเกิดปัญหาอาชญากรรมมากยิ่งขึ้น สำหรับแนวทางและวิธีการป้องกันปัญหาอาชญากรรม ผลจากการศึกษานำไปสู่ข้อเสนอให้ควรมีการทำงานกันอย่างบูรณาการหลายหน่วยงาน ไม่ว่าจะเป็นภาครัฐหรือภาคเอกชน มีการออกตรวจตราสถานบริการให้บ่อยขึ้น มีการเพิ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และกล้องวงจรปิดในสถานบริการเพื่อเพิ่มการตรวจตรา ป้องกันการก่ออาชญากรรมที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อและต้องปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด
DOI: 10.14457/cu.the.2014.850
title: การจัดองค์กรพรรคภายใต้การนำของทักษิณ ชินวัตร: ศึกษากรณีพรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชน และพรรคเพื่อไทย

description: วิทยานิพนธ์เรื่อง “การจัดองค์กรพรรคภายใต้การนำของทักษิณ ชินวัตร: ศึกษากรณีพรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชน และพรรคเพื่อไทย” ฉบับนี้มีคำถามหลักในการวิจัยว่า 1.พรรคการเมืองภายใต้การนำของพ.ต.ท.ทักษิณมีการจัดองค์กรพรรคแบบใด มีความเป็นประชาธิปไตยในพรรคหรือไม่ หากคำตอบคือไม่ เพราะเหตุใด พรรคภายใต้การนำของพ.ต.ท.ทักษิณจึงไม่มีแรงจูงใจในการจัดโครงสร้างภายในพรรคให้เป็นประชาธิปไตย และเมื่อมีการยุบพรรค-ตั้งพรรคใหม่ องค์กรพรรคถูกจัดหรือเปลี่ยนไปจากเดิมหรือไม่ 2.การคัดสรรผู้สมัคร การได้มาซึ่งนโยบายพรรค การตัดสินใจเลือกนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์เป็นเป็นนายกรัฐมนตรี และการตัดสินใจเรื่องร่างพ.ร.บ.นิรโทษกรรม พรรคภายใต้การนำของพ.ต.ท.ทักษิณมีกระบวนการเลือกและตัดสินใจที่เป็นประชาธิปไตยหรือไม่ สมมติฐานของการวิจัยคือ 1.พรรคภายใต้การนำของพ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ได้แก่ พรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชน พรรคเพื่อไทย ไม่ให้ความสำคัญกับการจัดองค์กรให้เป็นประชาธิปไตย เนื่องจากพรรคใช้รูปแบบบริษัทและพรรคชนชั้นนำ เข้ามาบริหารจัดการพรรค อำนาจการจัดสินใจจึงอยู่ที่เจ้าของพรรค และคณะผู้บริหารเท่านั้น การปรับองค์กรพรรคเป็นผลจากการปรับตัวต่อสภาพแวดล้อมและปัจจัยทางการเมืองภายนอกได้แก่ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2550 การประท้วงของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยและกลุ่มต่อต้านอื่นๆ คำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญเรื่องการยุบพรรค ทำให้ต้องจัดการกับปัญหาเฉพาะหน้า แทนที่จะวางรากฐานความเป็นประชาธิปไตย 2.ชัยชนะในการเลือกตั้งไม่ได้ขึ้นอยู่กับการจัดองค์กรให้เป็นประชาธิปไตย แต่เพราะการเลือกทรัพยากรบุคคลที่มีความเชียวชาญและมืออาชีพตำรงตำแหน่งสำคัญๆของพรรค เพื่อให้ความสำคัญกับการเลือกตั้งมากกว่าปัจจัยอื่นๆที่เป็นประชาธิปไตย ผลจากการวิจัยพบว่าองค์กรต่างๆภายในพรรคถูกจัดตั้งตามข้อบังคับพรรค แต่อำนาจการตัดสินใจในกิจกรรมของพรรคกระจุกอยู่ที่พ.ต.ท.ทักษิณ เครือญาติ และกลุ่มแกนนำพรรค ในประเด็นการคัดสรรผู้สมัคร การเลือกนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์เป็นนายกรัฐมนตรี และการตัดสินใจเรื่องร่างพ.ร.บ.นิรโทษกรรม ทั้งนี้ องค์กรพรรคมีบทบาทที่สุดในเรื่องการได้มาซึ่งนโยบายพรรค นอกจากนี้ยังพบว่าพรรคทั้ง 3 ขาดความเป็นประชาธิปไตยภายในพรรคทุกมิติที่ศึกษา เว้นแต่การได้มาซึ่งนโยบายที่เปิดช่องให้ประชาชนมีส่วนร่วมและพรรคยังทำวิจัยในเรื่องนโยบายก่อนจะผลิตเป็นนโยบายโดยเฉพาะพรรคไทยรักไทย ขณะที่พรรคพลังประชาชนและพรรคเพื่อไทยให้ความสำคัญกับประเด็นนี้น้อยลง ชัยชนะในการเลือกตั้งของทั้ง 3 พรรคไม่ได้ขึ้นอยู่กับการมีประชาธิปไตยภายในพรรค แต่กระนั้น ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านโยบายของพรรคไทยรักไทยซึ่งมีรากฐานจากการรับฟังเสียงของประชาชนและผู้เชี่ยวชาญ เป็นเหตุผลสำคัญต่อชัยชนะของพรรค