DOI: 10.14457/tu.the.2018.1380
title: บทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์และสัดส่วนในการรับผิดชอบต่อบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์: กรณีศึกษา สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของนักทรัพยากรมนุษย์ สวทช. ในมุมมองของนักทรัพยากรมนุษย์และมุมมองของบุคลากรที่ไม่ใช่นักทรัพยากรมนุษย์ 2) เพื่อศึกษาสัดส่วนในการรับผิดชอบต่อบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของผู้มีส่วนรับผิดชอบงานทรัพยากรมนุษย์สวทช. ในปัจจุบัน ในมุมมองของนักทรัพยากรมนุษย์ และมุมมองของบุคลากรที่ไม่ใช่นักทรัพยากรมนุษย์ 3) เพื่อศึกษาความคาดหวังต่อการปรับเปลี่ยนสัดส่วนในการรับผิดชอบต่อบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของผู้มีส่วนรับผิดชอบงานทรัพยากรมนุษย์สวทช. ในอนาคต ในมุมมองของนักทรัพยากรและมุมมองของบุคลากรที่ไม่ใช่นักทรัพยากรมนุษย์ และ 4) เพื่อหาข้อเสนอแนะที่เป็นประโยชน์ เกี่ยวกับบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของนักทรัพยากรมนุษย์ สวทช. และสัดส่วนในการรับผิดชอบต่อบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของผู้มีส่วนรับผิดชอบงานทรัพยากรมนุษย์สวทช.การศึกษาครั้งนี้ใช้วิธีวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative research methodology) และเชิงคุณภาพ (Qualitative research methodology) มีกลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลากร สวทช. 329 คนแบ่งเป็นกลุ่มตัวอย่างนักทรัพยากรมนุษย์จำนวน 22 คน และบุคลากรที่ไม่ใช่นักทรัพยากรมนุษย์ จำนวน 307 คน กลุ่มตัวอย่างสำหรับแบบสอบถาม ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive sampling) ร่วมกับการสุ่มโดยใช้เทคนิคของทาโร่ ยามาเน ส่วนกลุ่มตัวอย่างสำหรับสัมภาษณ์ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive sampling) ใช้เครื่องมือวิจัย 2 ประเภท คือ 1. แบบสอบถาม ประยุกต์จากแนวคิดบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของ Dave Ulrich ประกอบด้วยคำถาม 3 ตอน คือ ตอนที่ 1 ข้อมูลทั่วไปของผู้ตอบแบบสอบถาม ตอนที่ 2 ความคิดเห็นที่มีต่อบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของนักทรัพยากรมนุษย์ สวทช.ในปัจจุบัน ใช้คำตอบมาตรการประเมินค่าแบบลิเคิร์ท (Likert Scale) 5 ระดับจาก 1 ถึง 5 มีเกณฑ์แปลผล 5 ระดับ คือ น้อยที่สุดถึงมากที่สุด ตามลำดับ ตอนที่ 3 คำถามเกี่ยวกับสัดส่วนในการรับผิดชอบต่อบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของผู้มีส่วนรับผิดชอบงานด้านทรัพยากรมนุษย์ในปัจจุบัน และความคาดหวังต่อการปรับเปลี่ยนสัดส่วนในการรับผิดชอบต่อบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของผู้มีส่วนรับผิดชอบงานด้านทรัพยากรมนุษย์ในอนาคต ใช้คำถามแบบเลือกตอบ (เลือกได้มากกว่า 1 ข้อ) ตรวจสอบเครื่องมือ โดยผู้เชี่ยวชาญจำนวน 3 ท่านทำการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา (Content Validity) และทดสอบค่าความเชื่อมั่น (Reliability) โดยการให้บุคลากรของ สวทช. ที่มีลักษณะใกล้เคียงกับกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 20 คน นำมาวิเคราะห์หาค่าความเชื่อมั่นด้วยสูตรสัมประสิทธิ์อัลฟา ของครอนบาค (Cronbach’s Coefficient Alpha) ได้ค่าความเชื่อมั่น ในภาพรวมเท่ากับ .95 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ 2. แบบสัมภาษณ์ ใช้รูปแบบกึ่งมีโครงสร้าง (semi-structure interview)ผลการศึกษาพบว่า 1. นักทรัพยากรมนุษย์และบุคลากรที่ไม่ใช่นักทรัพยากรมนุษย์มีความคิดเห็นว่า นักทรัพยากรมนุษย์แสดงบทบาททั้ง 4 ด้านในระดับมากทุกด้าน โดยในมุมมอง นักทรัพยากรมนุษย์เรียงลำดับจากมากไปน้อยดังนี้ (1) ด้านที่พึ่งพิงของพนักงาน (2) ด้านหุ้นส่วนเชิงกลยุทธ์ (3) ด้านผู้เชี่ยวชาญในการบริหาร และ (4) ด้านผู้กระตุ้นการเปลี่ยนแปลง และในมุมมองบุคลากรที่ไม่ใช่นักทรัพยากรมนุษย์เรียงลำดับจากมากไปน้อยดังนี้ (1) ด้านที่พึ่งพิงของพนักงาน (2) ด้านผู้เชี่ยวชาญในการบริหาร (3) ด้านหุ้นส่วนเชิงกลยุทธ์ และ (4) ด้านผู้กระตุ้นการเปลี่ยนแปลง 2. นักทรัพยากรมนุษย์และบุคลากรที่ไม่ใช่นักทรัพยากรมนุษย์มีความคิดเห็นตรงกันว่า สัดส่วนในการรับผิดชอบต่อบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของผู้มีส่วนรับผิดชอบงานทรัพยากรมนุษย์ สวทช. ในปัจจุบัน บทบาทด้านที่พึ่งพิงของพนักงานเรียงลำดับจากมากไปหาน้อยตามลำดับ ดังนี้คือ (1) นักทรัพยากรมนุษย์ (2) หัวหน้าสายงาน (3) ผู้บริหาร และ (4) บุคลากรทั่วไปโดยบทบาทด้านที่เหลือมีความคิดเห็นไม่ตรงกัน3. นักทรัพยากรมนุษย์และบุคลากรที่ไม่ใช่นักทรัพยากรมนุษย์มีความคาดหวังตรงกันว่า สัดส่วนในการรับผิดชอบต่อบทบาทในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของผู้มีส่วนรับผิดชอบงานทรัพยากรมนุษย์ในอนาคต บทบาทด้านหุ้นส่วนเชิงกลยุทธ์และบทบาทด้านที่พึ่งพิงของพนักงาน ควรมีการปรับเปลี่ยน โดยเรียงลำดับจากมากไปหาน้อยตามลำดับ ดังนี้คือ (1) นักทรัพยากรมนุษย์ (2) หัวหน้าสายงาน (3) ผู้บริหาร และ (4) บุคลากรทั่วไป โดยบทบาทด้านที่เหลือมีความคาดหวังไม่ตรงกัน