cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1983
title: ค่าการจราจรสำหรับการวางแผนและออกแบบทางหลวงแผ่นดินในประเทศไทย

description: การวางแผนและออกแบบทางหลวงจำเป็นต้องปรับค่าปริมาณการจราจรรายวันให้เป็นปริมาณการจราจรชั่วโมงออกแบบ โดยใช้ค่าปัจจัยปริมาณการจราจรชั่วโมงออกแบบ (K-factor) ค่าปัจจัยปรับแก้ปริมาณจราจรรายวัน และรายเดือน ค่าปริมาณการจราจรชั่วโมงออกแบบนี้จะมีค่าเฉพาะขึ้นอยู่กับลักษณะการจราจรที่เป็นเอกลักษณ์ประจำพื้นที่หรือสายทาง งานวิจัยนี้นำเสนอการวิเคราะห์เชิงลึกของค่าปัจจัยปริมาณการจราจรชั่วโมงออกแบบ และค่าปัจจัยปรับแก้ปริมาณจราจรรายวัน และรายเดือน โดยใช้ข้อมูลปริมาณการจราจรรายชั่วโมงของสถานีนับถาวรบนทางหลวงแผ่นดินทั่วประเทศจำนวน 70 สถานี ที่สำรวจอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 9 ปี ระหว่างปี พ.ศ. 2545 – 2553 เลือกข้อมูลที่มีปริมาณจราจรครบตลอดปี และพิจารณาจำแนก ค่าปัจจัย K-factor ได้แก่ K30 K100 Kknee ค่าปรับแก้ปริมาณจราจรรายวัน รายเดือน ตามปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อค่าการจราจรดังกล่าว เช่น ภาค ประเภทของพื้นที่ทางหลวง (Area Type) ประเภทการใช้งานของทางหลวง (Functional Classification) ปริมาณการจราจรต่อวันเฉลี่ยตลอดปี (AADT) มาตรฐานชั้นทางหลวง จำนวนหมายเลขทางหลวง และจำนวนช่องจราจร โดยใช้วิธีสถิติเชิงพรรณา และเทคนิค Hierarchical Cluster Analysis ผลที่ได้ทำให้ทราบว่าค่าปริมาณการจราจรชั่วโมงออกแบบที่ 100th และค่าปัจจัยปริมาณการจราจรชั่วโมงออกแบบ K100 ซึ่งแบ่งกลุ่มตามปัจจัยมาตรฐานชั้นทางหลวง เป็นค่าการจราจรที่ให้ค่าคลาดเคลื่อนปริมาณจราจรชั่วโมงออกแบบน้อยที่สุด ค่าปัจจัยปรับแก้ปริมาณจราจรรายวัน รายเดือน ที่มาจากการเก็บสำรวจข้อมูลปริมาณจราจรด้วยจำนวนวันที่หลากหลาย มีค่าคลาดเคลื่อนปริมาณการจราจรต่อวันเฉลี่ยใกล้เคียงกัน ซึ่งสามารถนำค่าการจราจรนี้ไปประมาณปริมาณการจราจรออกแบบในอนาคตได้
DOI: 10.18716/nmrshiftdb2/7062
title: NMR data for 1-(1-Oxo-2-methylpropyl)-3a-methyl-7-methyleneoctahydroinden-4-ol; Teclenone A
DOI: 10.5281/zenodo.3547383
title: Raw Results of the paper "Automated Synthesis of Social Laws in STRIPS"

description: The following file contains the empirical evaluation of the algorithm that was presented in the paper "Automated Synthesis of Social Laws in STRIPS" (AAAI-20) on several PDDL benchmarks.
DOI: 10.5281/zenodo.3547384
title: Raw Results of the paper "Automated Synthesis of Social Laws in STRIPS"

description: The following file contains the empirical evaluation of the algorithm that was presented in the paper "Automated Synthesis of Social Laws in STRIPS" (AAAI-20) on several PDDL benchmarks.
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1946
title: การวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิทธิผลองค์การของโรงเรียนสาธิต

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับประสิทธิผลองค์การของโรงเรียนสาธิตและปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การของโรงเรียนสาธิต 2) เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การของโรงเรียนสาธิตที่ศึกษากับข้อมูลเชิงปริมาณที่ได้จากแบบสอบถามและข้อมูลเชิงคุณภาพจากการศึกษากรณีศึกษา รวมทั้งวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การของโรงเรียนสาธิต ประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ โรงเรียนสาธิต จำนวน 35 แห่ง ตัวแปรที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย ตัวแปร 3 ด้าน คือ ตัวแปรปัจจัยภายใน ตัวแปรปัจจัยภายนอก และตัวแปรประสิทธิผลองค์การ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบวิเคราะห์เอกสาร แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต แบบสอบถาม และการประชุมกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยาย การวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์โมเดลลิสเรล ผลการวิจัยที่สำคัญสรุปได้ ดังนี้1. ประสิทธิผลของโรงเรียนสาธิตอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.19 และปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การของโรงเรียนสาธิต มีค่าเฉลี่ยระหว่าง 3.93 – 4.41 2. ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การของโรงเรียนสาธิตศึกษาขึ้น มีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยพิจารณาจากค่าไค-สแควร์เท่ากับ 11.20 ที่องศาอิสระ 19 มีค่าน่าจะเป็น 0.92 และดัชนีวัดระดับความกลมกลืน มีค่าเท่ากับ 0.98 ตัวแปรปัจจัยด้านต่างๆ สามารถอธิบายความแปรปรวนของประสิทธิผลองค์การของโรงเรียนสาธิต ได้ร้อยละ 95.03. ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การของโรงเรียนสาธิต ได้แก่ ปัจจัยภายในด้านโรงเรียน โดยมีอิทธิพลทางบวกเท่ากับ 0.87 รองลงมา คือ ปัจจัยภายในด้านครูมีอิทธิพลทางบวกเท่ากับ 0.84 ปัจจัยภายในด้านนักเรียนมีอิทธิพลทางบวกเท่ากับ 0.80 และปัจจัยภายในด้านผู้บริหาร มีอิทธิพลทางบวกเท่ากับ 0.77 4. ผลการศึกษาข้อมูลเชิงคุณภาพการศึกษากรณีศึกษา มีความสอดคล้องกับปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การของโรงเรียนสาธิตกับข้อมูลเชิงปริมาณที่ได้จากแบบสอบถาม
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1947
title: การพัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุของการมีอัตลักษณ์ของชาติและความภูมิใจในชาติของเยาวชนไทย

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) วิเคราะห์และเปรียบเทียบระดับการมีอัตลักษณ์ของชาติและความภูมิใจในชาติของเยาวชนไทยในระดับมัธยมศึกษาที่มีภูมิหลังต่างกัน (2) พัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุของการมีอัตลักษณ์ของชาติและความภูมิใจในชาติของเยาวชนไทย และ (3) ตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลเชิงสาเหตุของการมีอัตลักษณ์ของชาติและความภูมิใจในชาติของเยาวชนไทยที่พัฒนาขึ้นกับข้อมูลเชิงประจักษ์ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย คือ นักเรียนมัธยมศึกษาของโรงเรียนในกรุงเทพมหานคร จำนวน 578 คน ตัวแปรที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยตัวแปรแฝง 5 ตัวแปร ได้แก่ การมีอัตลักษณ์ของชาติ ความภูมิใจในชาติ ปัจจัยด้านครอบครัว ปัจจัยด้านสังคมไทย และปัจจัยด้านการเรียนการสอน โดยมีตัวแปรสังเกตได้ 18 ตัวแปร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้คือ แบบสอบถาม ซึ่งมีความเที่ยงในการวัดตัวแปรสังเกตได้ ตั้งแต่ .9158 ถึง .9749 วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์ค่าสถิติพื้นฐาน การทดสอบทีแบบเป็นอิสระต่อกัน การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว การวิเคราะห์ค่าสหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS for Windows และการวิเคราะห์โมเดลลิสเรล ด้วยโปรแกรม LISREL 8.72 ผลการวิจัยมีดังนี้ (1)เยาวชนไทยมีอัตลักษณ์ของชาติและความภูมิใจในชาติในระดับมาก โดยเพศหญิงมีอัตลักษณ์ของชาติและความภูมิใจในชาติสูงกว่าเพศชาย แต่ไม่พบความแตกต่างของของระดับการมีอัตลักษณ์ของชาติและความภูมิใจในชาติเยาวชนไทยที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นที่ต่างกัน(2)โมเดลเชิงสาเหตุของการมีอัตลักษณ์ของชาติและความภูมิใจในชาติของเยาวชนไทย ประกอบด้วย ปัจจัยที่มีอิทธิพลทางตรงและทางอ้อมต่อการมีอัตลักษณ์ของชาติและความภูมิใจในชาติของเยาวชนไทย โดยปัจจัยที่มีอิทธิพลทางตรงสูงสุดต่อการมีอัตลักษณ์ของชาติคือ ปัจจัยด้านสังคมไทย สำหรับปัจจัยที่มีอิทธิพลทางตรงสูงสุดต่อความภูมิใจในชาติ คือ การมีอัตลักษณ์ของชาติ ปัจจัยที่มีอิทธิพลทางอ้อมสูงสุดต่อความภูมิใจในชาติคือ ปัจจัยด้านสังคมไทย(3)โมเดลเชิงสาเหตุของการมีอัตลักษณ์ของชาติและความภูมิใจในชาติของเยาวชนไทย โดยภาพรวมมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (X²=57.55, df = 49, p = 0.188, RMSEA = 0.017, GFI = 0.989, AGFI=0.962, RMR=0.025) ตัวแปรในโมเดลสามารถอธิบายความแปรปรวนของการมีอัตลักษณ์ของชาติและความภูมิใจในชาติได้ร้อยละ 44.50 และร้อยละ 67.10 ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1948
title: ผลของการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้เกมการละเล่นพื้นบ้านไทยที่มีต่อสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับทักษะของเด็กอนุบาล

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้เกมการละเล่นพื้นบ้านไทยที่มีต่อสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับทักษะของเด็กอนุบาล ระหว่างกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้เกมการละเล่นพื้นบ้านไทย กับกลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดกิจกรรมพลศึกษาตามปกติ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชายและหญิงระดับชั้นอนุบาลปีที่ 3 จำนวน 56 คน จาก 2 ห้องเรียน ซึ่งได้จากการที่ผู้วิจัยทำการสุ่มแบบง่าย แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง จำนวน 28 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 28 คน โดยมีค่าเฉลี่ยของคะแนนการทดสอบสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับทักษะไม่แตกต่างกัน ใช้ระยะเวลาการจัดกิจกรรม 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 2 คาบ คาบละ 45 นาที ทำการทดสอบสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับทักษะ ก่อนการทดลอง หลังการทดลอง 4 สัปดาห์ และหลังการทดลอง 8 สัปดาห์ แล้วนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ตามวิธีทางสถิติ โดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่า “ที” (t-test) วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวชนิดวัดซ้ำ (One way analysis of variance with repeated measures) เมื่อพบความแตกต่างจึงใช้การทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่ด้วยวิธีของแอล เอส ดี (LSD) โดยทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า1. หลังการทดลอง 4 สัปดาห์ และหลังการทดลอง 8 สัปดาห์ กลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้เกมการละเล่นพื้นบ้านไทยมีการพัฒนาสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับทักษะ ดีกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .052. หลังการทดลอง 8 สัปดาห์ กลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดกิจกรรมพลศึกษาโดยใช้เกมการละเล่นพื้นบ้านไทยมีการพัฒนาสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับทักษะ ดีกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดกิจกรรมพลศึกษาตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1949
title: ผลกระทบของนโยบายค่าจ้างขั้นต่ำต่อการกระจายรายได้ของแรงงานไร้ทักษะทั้งในระบบและนอกระบบ

description: แรงงานถือว่าเป็นปัจจัยการผลิตที่มีความสำคัญต่อประเทศไทยเป็นอย่างมาก แต่อย่างไรก็ตามจะพบว่าแรงงานส่วนใหญ่ในประเทศไทยยังได้รับค่าจ้างที่ต่ำ โดยเฉพาะแรงงานไร้ทักษะ จำเป็นที่รัฐบาลต้องเข้ามาช่วยเหลือโดยการประกาศใช้นโยบายค่าจ้างขั้นต่ำ ซึ่งการประกาศใช้นโยบายค่าจ้างขั้นต่ำไม่เพียงส่งผลกระทบต่อแรงงานไร้ทักษะในระบบ แต่ยังส่งผลกระทบต่อแรงงานกลุ่มอื่นในระบบเศรษฐกิจ โดยเฉพาะแรงงานไร้ทักษะนอกระบบที่เป็นแรงงานกลุ่มใหญ่ในประเทศ การศึกษาในครั้งนี้จึงได้ศึกษาว่านโยบายค่าจ้างขั้นต่ำ ส่งผลดีต่อแรงงานไร้ทักษะในระบบตามที่รัฐบาลตั้งเป้าหมายไว้หรือไม่ และนอกจากนั้นยังศึกษาผลกระทบของนโยบายค่าจ้างขั้นต่ำ ที่มีต่อแรงงานไร้ทักษะนอกระบบที่เป็นแรงงานกลุ่มใหญ่ในประเทศ โดยใช้แบบจำลองดุลยภาพทั่วไป (Computable general equilibrium: CGE model) และบัญชีเมตริกซ์สังคมปี พ.ศ. 2549 (Social accounting matrix: SAM 2006) ในการศึกษาผลการศึกษาชี้ว่าเมื่อรัฐบาลประกาศใช้นโยบายค่าจ้างขั้นต่ำ ส่งผลทำให้แรงงานไร้ทักษะในระบบมีค่าจ้างเพิ่มขึ้น แต่เมื่อพิจารณาทางด้านการจ้างงานกลับพบว่า แรงงานกลุ่มนี้มีการจ้างงานที่ลดลง ส่วนแรงงานไร้ทักษะนอกระบบมีค่าจ้างลดลง เนื่องมาจากแรงงานไร้ทักษะในระบบที่ถูกเลิกจ้าง ได้เข้ามาทำงานในตลาดแรงงานนอกระบบ นอกจากนี้ยังพบว่า การที่รัฐบาลประกาศใช้นโยบายค่าจ้างขั้นต่ำยังส่งผลให้ครัวเรือนที่มีรายได้ปานกลางถึงสูงมีรายได้เพิ่มขึ้น ส่วนครัวเรือนรายได้ต่ำกลับมีรายได้ที่ลดลง ส่วนภาคการผลิตมีต้นทุนการผลิตที่เพิ่มขึ้นซึ่งส่งผลให้ราคาสินค้าในประเทศเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ทำให้ครัวเรือนมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะครัวเรือนที่มีรายได้ต่ำ เนื่องมาจากรายได้ไม่เพียงพอต่อค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้น เพื่อที่ไม่ให้แรงงานไร้ทักษะนอกระบบได้รับผลกระทบจากนโยบายนี้ รัฐบาลจำเป็นต้องเข้ามาช่วยเหลือแรงงานกลุ่มนี้
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1950
title: ผลของโปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะแห่งตนและการสนับสนุนจากครอบครัว ต่อพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุโรคต้อหิน

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยกึ่งทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาผลของโปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะแห่งตน และการสนับสนุนจากครอบครัวต่อพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุโรคต้อหิน โดยใช้กรอบแนวคิดทฤษฎีความสามารถตนเอง Bandura (1997) ร่วมกับแนวคิดแรงสนับสนุนทางสังคมของ House (1981) กลุ่มตัวอย่างคือผู้สูงอายุโรคต้อหินทั้งเพศชายและเพศหญิง ที่เข้ารับการรักษาในคลินิกโรคต้อหิน แผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ที่ได้มาจากการคัดเลือกตามเกณฑ์ที่กำหนดจำนวน 60 ราย แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 30 ราย กลุ่มควบคุม 30 ราย โดยจับคู่ในเรื่องเพศ ระดับการศึกษา รายได้ โรคประจำตัว กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ และกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะแห่งตน ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน คือ การประเมินทางสภาพสรีรวิทยาและการกระตุ้นทางอารมณ์ การให้คำแนะนำหรือการใช้คำพูดชักจูง การเรียนรู้ผ่านตัวแบบหรือประสบการณ์ของผู้อื่น ประสบการณ์ที่กระทำสำเร็จได้ด้วยตนเอง และการสนับสนุนจากครอบครัว ใน 4 ด้าน คือ ด้านอารมณ์ ด้านการประเมินค่า ด้านข้อมูลข่าวสาร ด้านทรัพยากรเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุโรคต้อหิน ผู้วิจัยดัดแปลงมาจากแบบสัมภาษณ์พฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุโรคต้อหินเรื้อรัง ของ สุชาดา ภัทรมงคลฤทธิ์ (2542) ที่สร้างจากแนวคิดการส่งเสริมสุขภาพของเพนเดอร์ (Pender, 1996) ความเที่ยงเท่ากับ 0.84 วิเคราะห์ข้อมูลสถิติโดยใช้สถิติค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติ Paired-t test และสถิติ Repeated Measures ANOVA ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ค่าเฉลี่ยของคะแนนพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุโรคต้อหิน หลังได้รับโปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะแห่งตน และการสนับสนุนจากครอบครัว สูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะแห่งตน และการสนับสนุนทางสังคม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ค่าเฉลี่ยของคะแนนพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุโรคต้อหิน หลังได้รับโปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะแห่งตน และการสนับสนุนจากครอบครัว สูงกว่าผู้ป่วยสูงอายุโรคต้อหินที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1951
title: ผลของการฝึกยืดเหยียดกล้ามเนื้อแบบมีการเคลื่อนไหวร่วมกับการฝึกความแข็งแรงแบบยืดหยุ่นในกีฬาฟุตบอลที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไวของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกยืดเหยียดกล้ามเนื้อแบบมีการเคลื่อนไหวร่วมกับการฝึกความแข็งแรงแบบยืดหยุ่นในกีฬาฟุตบอลที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไวของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชายระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 30 คน โรงเรียนสาธิตแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 15 คน โดยกลุ่มทดลองได้รับการฝึกยืดเหยียดกล้ามเนื้อแบบมีการเคลื่อนไหวร่วมกับการฝึกความแข็งแรงแบบยืดหยุ่นควบคู่กับการฝึกกีฬาฟุตบอลตามปกติ จำนวน 15 คน และกลุ่มควบคุมได้รับการฝึกกีฬาฟุตบอลตามปกติ จำนวน 15 คน ทั้งนี้แต่ละกลุ่ม ทำการทดลอง 8 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ โปรแกรมการฝึกยืดเหยียดกล้ามเนื้อแบบมีการเคลื่อนไหวร่วมกับการฝึกความแข็งแรงแบบยืดหยุ่นที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไว และแบบทดสอบความคล่องแคล่วว่องไว วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยด้วยค่าสถิติ ทดสอบค่า ”ที” ผลการวิจัย พบว่า 1.ค่าเฉลี่ยของผลการทดสอบความคล่องแคล่วว่องไวของนักเรียนกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.ค่าเฉลี่ยของผลการทดสอบความคล่องแคล่วว่องไวหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1984
title: การหาค่าสัมประสิทธิ์การแพร่ของเงินในเซอร์โคเนียมคาร์ไบต์ในช่วงอุณหภูมิ 1400 °ซ - 1600 °ซ

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาหาค่าสัมประสิทธิ์การแพร่ของโลหะเงิน(Ag)ในเซอร์โคเนียมคาร์ไบด์(Zrc)ในช่วงอุณหภูมิ 1400 °ซ – 1600 °ซ ทั้งนี้ในโรงไฟฟ้าแบบ High Temperature Gas Cooled-Reactor (HTGR) ใช้เม็ดเชื้อเพลิงแบบ TRISO fuel microsphere ซึ่ง Ag เป็นธาตุเดียวที่สามารถแพร่ออกมาจากเม็ดเชื้อเพลิงได้จึงสามารถที่จะเข้าสู่ Coolant ได้ โดย [superscript 110m]Ag เป็นไอโซโทปรังสีที่เป็นอันตรายมากที่สุดของธาตุเงิน เนื่องจากการที่ปล่อยรังสีแกมมาออกมาในปริมาณสูง จึงจำเป็นต้องมีการวิจัยเพื่อหาค่าสัมประสิทธิ์การแพร่ของเงินใน ZrC การวิจัยนี้ได้จัดเตรียม ZrC ซึ่งมีความหนา 1 เซนติเมตร นำไปทำ silver sputtering เพื่อให้มีโลหะเงินเคลือบติดบริเวณผิวของ ZrC นำไปใส่ในภาชนะซึ่งทำด้วยเหล็กกล้าไร้สนิม และภาชนะที่เป็นเซรามิกส์ นำเม็ดโลหะเงินประมาณ 30 กรัม เทลงบน ZrC ซึ่งอยู่ในภาชนะ นำตัวอย่าง ZrC ที่ผ่านการอบเป็นระยะเวลา 20 ชั่วโมง นำไปทำ Line Scan ด้วยเครื่อง Scanning Electron Microscope ได้ระยะทางการเคลื่อนที่ของเงินเข้าไปในเนื้อของ ZrC แตกต่างกันดังนี้ ที่ 1350 °ซ ได้ระยะทาง 5 ไมโครเมตร ที่ 1500 °ซ ได้ระยะทาง 15 ไมโครเมตร และที่ 1550 °ซ ได้ระยะทาง 20 ไมโครเมตร หลังจากนั้นนำมาคำนวณค่าสัมประสิทธิ์การแพร่ได้ดังนี้ D₁₃₅₀ = 2.17 x 10⁻¹⁷ m²/s, D₁₅₀₀ = 1.95 × 10-16 m²/s และ D₁₅₅₀ = 3.47 × 10⁻¹⁶ m²/s คำนวณหาค่าพลังงานกระตุ้นของอะตอมโลหะเงินที่แพร่เข้าไปในเซอร์โคเนียมคาร์ไบด์ (Activation energy) = 74.03 kcal/mol หรือ 309.74 kJ/mol คำนวณหาค่า D₀ ได้ 2.604 x 10⁻¹⁷ m²/s
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1985
title: ผลของหัวเชื้อเส้นใยเห็ดเผาะ Astraeus spp. ต่อการสร้างไมคอร์ไรซาและการกระตุ้นการเติบโตของกล้าไม้ยางนา

description: เห็ดเผาะฝ้าย (Astraeus asiaticus) และเห็ดเผาะหนัง (A. odoratus) เป็นราเอคโตไมคอร์ไรซาของไม้วงศ์ไม้ยาง ซึ่งเป็นไม้ที่สำคัญของป่าเขตร้อนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยเฉพาะในประเทศไทย ปัจจุบันการปลูกป่าไม้วงศ์ไม้ยางมักจะไม่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากขาดราเอคโตไมคอร์ไรซาอาศัยอยู่ร่วมด้วย ดังนั้นจึงมีความจำเป็นที่จะต้องพัฒนาวิธีการใส่หัวเชื้อเพื่อที่จะนำไปประยุกต์ใช้ในการปลูกป่า ในการศึกษาครั้งนี้ ได้เก็บตัวอย่างดอกเห็ดเผาะจากแหล่งต่างๆในประเทศไทย มาทำการแยกเส้นใยให้บริสุทธ์ได้ราเอคโตไมคอร์ไรซาเห็ดเผาะฝ้ายและเห็ดเผาะหนัง 45 สายพันธุ์ และ 9 สายพันธุ์ ตามลำดับ จากนั้นคัดเลือกสายพันธุ์ราเอคโตไมคอร์ไรซาเห็ดเผาะเพื่อใช้ในการผลิตหัวเชื้อ โดยคัดเลือกสายพันธุ์ราเอคโตไมคอร์ไรซาเห็ดเผาะฝ้ายและเห็ดเผาะหนังที่มีการเจริญดีที่สุดบนอาหารเลี้ยงเชื้อ PDA เมื่ออายุ 14 วัน คือสายพันธุ์ KANII6 และ TAK8 ตามลำดับ ทำการหาชนิดอาหารเลี้ยงเชื้อและค่า pH ที่เหมาะสมสำหรับการเจริญของเส้นใยราเอคโตไมคอร์ไรซาเห็ดเผาะสายพันธุ์ที่คัดเลือกได้ พบว่าเส้นใยราเอคโตไมคอร์ไรซาเห็ดเผาะฝ้ายสายพันธุ์ KANII6 และเห็ดเผาะหนังสายพันธุ์ TAK8 มีการเจริญดีที่สุดในอาหารเลี้ยงเชื้อชนิด MMN ที่มีค่า pH 5.5 โดยมีน้ำหนักแห้งของเส้นใยเมื่ออายุครบ 35 วันเป็น 1.95 และ 2.17 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร ตามลำดับ เมื่อประเมินผลของวิธีการใส่หัวเชื้อเส้นใยรูปแบบต่างๆ คือ เส้นใยแขวนลอย เส้นใยเจริญในวัสดุผสมเวอร์มิคูไลท์และพีทมอส เส้นใยเจริญในวัสดุผสมขุยมะพร้าวและแกลบ และเส้นใยที่ทำให้อยู่ในเม็ดแคลเซียมอัลจิเนต ที่มีต่อการติดเชื้อไมคอร์ไรซาและการกระตุ้นการเติบโตของกล้าไม้ยางนาเมื่ออายุ 8 เดือน พบว่า ในชุดควบคุมที่ไม่ได้ใส่หัวเชื้อ ไม่พบการติดเชื้อไมคอร์ไรซา สำหรับเปอร์เซ็นต์การติดเชื้อไมคอร์ไรซาของราเอคโตไมคอร์ไรซาทั้งสองสายพันธุ์มีค่าใกล้เคียงกันโดยชุดการทดลองที่ใส่หัวเชื้อเส้นใยราเอคโตไมคอร์ไรซาเห็ดเผาะฝ้ายสายพันธุ์ KANII6 มีเปอร์เซ็นต์การติดเชื้อไมคอร์ไรซา 5.67 – 13.44 % สำหรับชุดการทดลองที่ใส่หัวเชื้อเส้นใยราเอคโตไมคอร์ไรซาเห็ดเผาะหนังสายพันธุ์ TAK8 มีเปอร์เซ็นต์การติดเชื้อไมคอร์ไรซา 5.33 – 14.78% และพบว่าชุดการทดลองที่ใส่หัวเชื้อแบบเส้นใยเจริญในวัสดุผสมขุยมะพร้าวและแกลบกับวัสดุปลูกในอัตราส่วน 1:6 ของแต่ละสายพันธุ์ มีเปอร์เซ็นต์การติดเชื้อไมคอร์ไรซาสูงที่สุด ราเอคโตไมคอร์ไรซาทั้งสองสายพันธุ์สามารถกระตุ้นการเติบโตของกล้าไม้ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อมีเปอร์เซ็นต์การติดเชื้อมากกว่า 12 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไป และกล้าไม้ที่ได้รับหัวเชื้อราเอคโตไมคอร์ไรซาเห็ดเผาะหนังสายพันธุ์ TAK8 แบบเส้นใยเจริญในวัสดุผสมขุยมะพร้าวและแกลบกับวัสดุปลูกในอัตราส่วน 1:6 และ 1:3 โดยปริมาตร มีการเติบโตทางความสูง ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางลำต้น มวลชีวภาพเหนือดิน มวลชีวภาพใต้ดินและมวลชีวภาพรวมสูงกว่าชุดควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า เปอร์เซ็นต์การติดเชื้อมีความแปรผันขึ้นอยู่กับปริมาณของหัวเชื้อและวิธีการใส่หัวเชื้อรูปแบบต่างๆ นอกจากนี้ยังสามารถใช้ขุยมะพร้าวและแกลบเป็นทางเลือกสำหรับใช้เป็นวัสดุในการผลิตหัวเชื้อเส้นใยทางการค้าได้เนื่องจากหาได้ง่ายและมีราคาถูก
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1986
title: การสร้างเนื้อหาบทสนทนาจากหน้าเว็บไซต์สำหรับใช้งานในหุ่นยนต์สนทนา

description: ปัจจุบันได้มีการนำหุ่นยนต์สนทนามาใช้ในการให้บริการทางหน้าเว็บไซต์มากขึ้น นอกจากจะเพิ่มความคล่องตัวในการบริการผู้เข้าเว็บไซต์แล้ว ยังช่วยให้เจ้าของเว็บไซต์สามารถประหยัดค่าแรงได้อีกต่อหนึ่ง อย่างไรก็ตามการเตรียมบทสนทนาให้กับหุ่นยนต์สนทนานั้นค่อนข้างใช้เวลา ผู้ดูแลจำต้องใช้เวลาในการศึกษาเพื่อเตรียมบทสนทนาต่าง ๆ ให้ได้จำนวนมาก งานวิจัยนี้ทำการนำเสนอวิธีการสร้างเนื้อหาบทสนทนาให้กับหุ่นยนต์สนทนาแบบอัตโนมัติตามหัวข้อเรื่องสนทนาที่กำหนด ซึ่งเนื้อหาบทสนทนาจะถูกดึงมาจากข้อมูลที่มีอยู่แล้ว เช่น จากเว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อที่กำหนด โดยเนื้อหาจะถูกวิเคราะห์ด้วยเซมิมาคอฟ คอนดิชันนัล แรนดอม ฟิลด์ เพื่อให้ได้หน้าที่ของคำแต่ละคำในประโยคแต่ละประโยค แล้วจึงทำการสร้างประโยคคำถามและคำตอบสำหรับบทสนทนา โดยใช้กฎที่นำเสนอในวิทยานิพนธ์นี้ ระบบที่นำเสนอในงานวิทยานิพนธ์นี้ ใช้เนื้อหาจากหน้าเว็บไซต์ทั้งหมดห้าเว็บไซต์ในการทดสอบ ซึ่งได้ผลสรุปว่า เนื้อหาที่สร้างโดยวิธีอัตโนมัติที่นำเสนอนั้น สามารถนำมาใช้ตอบคำถามได้ ร้อยละ 64.93 ของคำถามเกี่ยวกับข้อมูลที่มี ทำให้สามารถประหยัดเวลาในการสร้างบทสนทนาให้กับหุ่นยนต์สนทนาได้
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1987
title: ผลของการฝึกการคิดอภิมานร่วมกับการอนุมานสาเหตุไปที่ความพยายามที่มีต่อทักษะการแก้ปัญหาของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกการคิดอภิมานร่วมกับการอนุมานสาเหตุไป ที่ความพยายามที่มีต่อทักษะการแก้ปัญหาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนชลประทานอนุเคราะห์ ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2553 จำนวน 75 คน แบ่งเป็น กลุ่มทดลอง 2 กลุ่มๆละ 25 คน และกลุ่มควบคุม 25 คน ได้แก่ กลุ่มทดลองที่ 1 ได้รับการฝึกการคิดอภิมานร่วมกับการอนุมานสาเหตุไปที่ความพยายาม กลุ่มทดลองที่ 2 ได้รับการฝึกการคิดอภิมาน กลุ่มทดลองได้รับการฝึกจำนวน 11 ครั้ง ครั้งละ 45 นาที และกลุ่มควบคุม ไม่ได้รับการฝึกใดๆ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ กิจกรรมการฝึกการคิดอภิมานร่วมกับการอนุมานสาเหตุไปที่ความพยายาม กิจกรรมการฝึกการคิดอภิมาน และแบบวัดทักษะการแก้ปัญหา วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติค่ามัชฌิมเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-Way Analysis of Variance) ผลการวิจัยพบว่า 1. หลังการทดลองนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนชลประทานอนุเคราะห์ที่ได้รับการฝึกการคิดอภิมานร่วมกับการอนุมานสาเหตุไปที่ความพยายามมีค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะการแก้ปัญหาสูงกว่านักเรียนในกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. หลังการทดลองนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนชลประทานอนุเคราะห์ที่ได้รับการฝึกการคิดอภิมานร่วมกับการอนุมานสาเหตุไปที่ความพยายามมีค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะการแก้ปัญหาสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. หลังการทดลองนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนชลประทานอนุเคราะห์ที่ได้รับการฝึกการคิดอภิมานร่วมกับการอนุมานสาเหตุไปที่ความพยายามมีค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะการแก้ปัญหาสูงกว่านักเรียนที่ได้รับการฝึกการคิดอภิมาน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. หลังการทดลองนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนชลประทานอนุเคราะห์ที่ได้รับการฝึกการคิดอภิมานมีค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะการแก้ปัญหาสูงกว่านักเรียนในกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 5. หลังการทดลองนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนชลประทานอนุเคราะห์ที่ได้รับการฝึกการคิดอภิมานมีค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะการแก้ปัญหาสูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1988
title: การกำจัดตะกั่วที่ปนเปื้อนในดินและน้ำโดยใช้บอนเขียว บริเวณห้วยคลิตี้จังหวัดกาญจนบุรี

description: การศึกษาการกำจัดตะกั่ว ที่ปนเปื้อนในดินและน้ำ โดยทำการปลูกบอนเขียวลงในดิน ที่ปนเปื้อนตะกั่ว 13,000 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม แบ่งเป็น 4 ชุดการทดลอง ได้แก่ ชุดการทดลอง ที่ดินปนเปื้อนตะกั่วแต่ไม่เติมสาร EDTA และชุดการทดลองที่ดินปนเปื้อนตะกั่วและเติมสาร EDTA 1, 2 และ 3 มิลลิโมลต่อกิโลกรัมดิน ทำการเก็บตัวอย่างที่ 30, 60, 90, 120 และ 150 วัน ผลการศึกษา พบว่า ชุดการทดลองที่ดินปนเปื้อนตะกั่วและเติมสาร EDTA 3 มิลลิโมลต่อ กิโลกรัมดิน บอนเขียวสามารถดูดดึงตะกั่วได้ดีที่สุด ที่ระยะเวลาการเก็บตัวอย่าง 150 วัน โดย พบในส่วนใต้ดิน เท่ากับ 8,561.26 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม และในส่วนเหนือดิน ได้แก่ ก้านใบ และใบ เท่ากับ 806.56 และ 611.82 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ตามลำดับ ส่วนการแสดงความเป็น พิษของบอนเขียว พบว่า ที่ระดับความเข้มข้นของสาร EDTA 3 มิลลิโมลต่อกิโลกรัมดิน บอนเขียวแสดงอาการเป็นพิษ คือ ใบเหี่ยว ใบหงิก และขอบใบมีสีเหลือง นอกจากนี้ได้ ทำการศึกษา การปลูกบอนเขียวในน้ำเสียสังเคราะห์ที่ระดับความเข้มข้นของตะกั่ว 5 มิลลิกรัมต่อลิตร แบ่งเป็น 4 ชุดการทดลอง ได้แก่ ชุดการทดลองน้ำเสียสังเคราะห์แต่ไม่เติม สาร EDTA และชุดการทดลองน้ำเสียสังเคราะห์และเติมสาร EDTA 0.01, 0.02 และ 0.03 มิลลิโมลต่อลิตร ทำการเก็บตัวอย่างที่ 15, 30, 45, 60, 75 และ 90 วัน ผลการศึกษา พบว่า บอนเขียวมีความสามารถในการดูดดึงตะกั่ว ได้ดี ในชุดการทดลองน้ำเสียสังเคราะห์และเติม สาร EDTA 0.02 มิลลิโมลต่อลิตร ซึ่งสามารถดูดดึงได้มากที่สุดที่ระยะเวลา 90 วัน ในส่วนใต้ น้ำเท่ากับ 502.84 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม และในส่วนเหนือน้ำ (ก้านใบ และใบ) เท่ากับ 126.19 และ 91.06 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ตามลำดับ สำหรับการแสดงความเป็นพิษของบอนเขียว พบว่า บอนเขียวแสดงอาการเป็นพิษที่ระดับความเข้มข้นของสาร EDTA 0.03 มิลลิโมลต่อ ลิตร โดยบอนเขียวแสดงอาการ ใบไหม้ ใบหงิก เป็นต้น การศึกษาครั้งนี้ สามารถสรุปได้ว่า บอนเขียวมีความสามารถในการดูดดึงตะกั่ว ที่ปนเปื้อนในดินและน้ำเสียสังเคราะห์ได้ เมื่อมี การใช้สาร EDTA ที่ระดับความเข้มข้น 2 มิลลิโมลต่อกิโลกรัมของดิน และ 0.02 มิลลิโมลต่อ ลิตรของน้ำ ซึ่งเป็นระดับที่สาร EDTA ไม่แสดงความเป็นพิษต่อบอนเขียว
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1989
title: แนวทางใหม่ในการลดความหนืดของน้ำมันพืชบางชนิดและน้ำมันหมูโดยใช้น้ำและคาร์บอนเตตราคลอไรด์เป็นตัวทำละลายขณะฉายรังสีแกมมาจากโคบอลต์-60

description: งานวิจัยนี้ศึกษาหาแนวทางใหม่ในการลดความหนืดของน้ำมันพืชบางชนิดและน้ำมันหมูโดยใช้น้ำและคาร์บอนเตตราคลอไรด์เป็นตัวทำละลายขณะฉายรังสีแกมมาจากโคบอลต์-60 โดยปัจจัยที่ใช้ในการศึกษา มีด้วยกัน 5 ปัจจัยดังนี้ ปัจจัยที่ 1 คือชนิดของน้ำมัน ได้แก่ น้ำมันปาล์ม น้ำมันมะพร้าวผ่านกรรมวิธี และ น้ำมันหมู ปัจจัยที่ 2 คือตัวทำละลาย ได้แก่ น้ำ และ คาร์บอนเตตราคลอไรด์ ปัจจัยที่ 3 คืออัตราส่วนในการผสม (ตัวทำละลาย : น้ำมันตัวอย่าง) ที่ 1:3, 1:1, 3:1 ปัจจัยที่ 4 คือความแรงของรังสีแกมมาจากโคบอลต์-60 ที่ 0.1, 0.5 และ 1 kGy ปัจจัยที่ 5 คือการใส่และไม่ใส่ผงโลหะเลขอะตอมสูง ทั้ง 3 ชนิด คือ นิคเกิล (Ni), สังกะสี (Zn) และ ทังสเตน (W) และวิเคราะห์ความหนืดตามมาตรฐาน ASTM D445 ผลการวิจัยพบว่าการฉายรังสีแกมมาจากโคบอลต์-60 โดยทำการควบคุมปัจจัยทั้งหมดพบว่า 4 ปัจจัยแรกมีผลในการลดความหนืดของน้ำมันอย่างถาวร โดยอัตราส่วนและปริมาณรังสีที่ดีที่สุดสำหรับน้ำมันแต่ละชนิดคือ สำหรับน้ำมันปาล์ม CCl4 : Oil ที่ 1:1 และที่ปริมาณรังสี 0.1 kGy มีเปอร์เซ็นต์การลดลงของค่าความหนืดเท่ากับ 25.27% ได้ค่าความหนืด 30.16 cSt สำหรับน้ำมันมะพร้าว CCl4 : Oil ที่ 1:1 และที่ปริมาณรังสี 0.5 kGy มีเปอร์เซ็นต์การลดลงของค่าความหนืดเท่ากับ 50.95% ได้ค่าความหนืด 14.73 cSt สำหรับน้ำมันหมู CCl4 : Oil ที่ 3:1 และที่ปริมาณรังสี 0.1 kGy มีเปอร์เซ็นต์การลดลงของค่าความหนืดเท่ากับ 14.59% ได้ค่าความหนืด 33.13 cSt พบว่าปัจจัยที่ 5 คือการใส่ผงโลหะทั้ง 3 ชนิดร่วมกับใช้น้ำเป็นตัวทำละลายระหว่างการฉายรังสี ไม่มีผลต่อการลดลงของค่าความหนืด