cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.497
title: การศึกษาความขรุขระผิวและแรงตัดร่วมกับอุณหภูมิในการตัดสำหรับกระบวนการกัดหัวบอลโดยการประยุกต์ใช้วิธีการพื้นผิวตอบสนอง

description: วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้ เพื่อศึกษาความขรุขระผิว แรงตัดและอุณหภูมิในการตัดภายใต้เงื่อนไขการตัดสำหรับกระบวนการกัดเหล็กกล้าคาร์บอน S50C ด้วยมีดกัดหัวบอล โดยการประยุกต์ใช้วิธีการพื้นผิวตอบสนองด้วยการออกแบบการทดลองแบบบ๊อก-เบห์นเคน และมีเงื่อนไขการตัด ได้แก่ ความเร็วรอบที่ 8000, 10000 และ 12000 รอบต่อนาที อัตราป้อนตัดที่ 0.02, 0.04 และ 0.06 มิลลิเมตรต่อรอบ ความลึกตัดที่ 0.5, 0.7 และ 0.9 มิลลิเมตร และขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของมีดตัดหัวบอล 6, 8 และ 10 มิลลิเมตร งานวิจัยนี้ได้นำเสนอและพัฒนาแบบจำลองของความขรุขระผิว อัตราส่วนแรงตัดและอุณหภูมิตัด จากผลการทดลองพบว่าแนวโน้มการเพิ่มของสัดส่วนแรงตัดและอุณหภูมิการตัดนั้นสอดคล้องกับการเพิ่มขึ้นของค่าความขรุขระผิว ซึ่งการเพิ่มขึ้นของเงื่อนไขต่างๆ ทั้งความเร็วรอบตัด อัตราป้อนตัด ความลึกตัด จะส่งผลให้ความขรุขระผิว อัตราส่วนแรง และอุณหภูมิในกระบวนการตัดเพิ่มขึ้น ในขณะที่การเพิ่มขึ้นของขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของมีดตัดหัวบอลนั้น กลับส่งผลให้อุณหภูมิขณะตัดลดลง สำหรับเงื่อนไขการตัดที่ดีที่สุดจะพิจารณาจากค่าความขรุขระผิวที่น้อยที่สุด ซึ่งค่าความขรุขระผิวที่ดีที่น้อยที่สุดจากผลการทดลองนี้คือ 0.0443 ไมครอน ที่ความเร็วรอบ 8000 รอบต่อนาที อัตราป้อนตัด 0.02 มิลลิเมตรต่อรอบ ความลึกตัด 0.5 มิลลิเมตร และขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของมีดตัดหัวบอล 6 มิลลิเมตร จากการตรวจสอบความแม่นยำของแบบจำลองที่พัฒนาขึ้นมานั้นแสดงให้เห็นว่าแบบจำลองทั้งหมดสามารถนำไปทำนายความขรุขระผิว สัดส่วนแรงตัด และอุณหภูมิในการตัดได้ที่ระดับความเชื่อมั่น 95%
DOI: 10.14457/cu.the.2014.498
title: การเลือกการทดสอบเชิงถดถอยแบบปลอดภัยจากแผนภาพลำดับ

description: การทดสอบเชิงถดถอยเป็นหนึ่งในกิจกรรมที่มีค่าใช้จ่ายแพงที่สุดในกระบวนการพัฒนาซอฟต์แวร์ แต่ก็ถือว่าเป็นกระบวนการทำงานหลักสำหรับการตรวจสอบคุณภาพของซอฟต์แวร์หลังจากที่มีการพัฒนาและแก้ไขเปลี่ยนแปลง โดยงานวิจัยนี้ได้เสนอวิธีการของการเลือกกรณีทดสอบเชิงถดถอยจากแผนภาพลำดับ โดยจะสนใจกรณีทดสอบแบบบูรณาการซึ่งจะเป็นกรณีทดสอบที่อยู่ในรูปแบบของลำดับการทำงานของเมสเสจ ซึ่งกระบวนการตรวจสอบจะตรวจจับการเปลี่ยนแปลงจากแผนภาพลำดับระหว่างแผนภาพลำดับเวอร์ชันต้นฉบับกับแผนภาพลำดับเวอร์ชันใหม่ที่มีการเปลี่ยนแปลงล่าสุด หลังจากนั้นจะใช้อัลกอริทึม Levenshtien Edit Distance ในการเปรียบเทียบเพื่อระบุหาการเปลี่ยนแปลง โดยผลลัพธ์ที่ได้จะเป็นรหัสที่ใช้อ้างอิงถึงลำดับของความสัมพันธ์จากแผนภาพลำดับสำหรับนำไปใช้ในการหาผลกระทบจากกรณีทดสอบที่อยูในฐานข้อมูลกรณีทดสอบ ซึ่งกรณีทดสอบที่ได้รับผลกระทบจะถูกคัดเลือกออกมาให้อยู่ในชุดกรณีทดสอบเชิงถดถอย รวมถึงกรณีทดสอบใหม่ที่ถูกเพิ่มขึ้นมาให้ครอบคลุมการเปลี่ยนแปลงที่มาจากแผนภาพลำดับเวอร์ชันใหม่ทั้งหมด งานวิจัยนี้ได้ประยุกต์ใช้วิธีการเลือกกรณีทดสอบแบบปลอดภัยเข้ามาใช้ร่วมกับแผนภาพลำดับ โดยกรณีทดสอบที่ถูกเลือกมาในชุดทดสอบเชิงถดถอยนั้นจะแบ่งตามประเภทของผลกระทบการเปลี่ยนแปลงและแสดงจำนวนกรณีทดสอบที่จะใช้สำหรับทดสอบซอฟต์แวร์หลังจากที่ซอฟต์แวร์มีการเปลี่ยนแปลงได้อย่างแม่นยำและมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.499
title: วิธีวัดสมรรถนะของงานเสียบสายไฟเข้าหัวเชื่อมสายไฟของสายไฟในรถยนต์

description: ในการประกอบชุดสายไฟสำหรับรถยนต์ขึ้นมาหนึ่งชุด จะต้องใช้สายไฟจำนวน 300-400 เส้น ซึ่งมีหลากหลายสีประกอบเข้ากับหัวเชื่อมสายไฟที่มีหลายชนิด โดยอาศัยการทำงานของคนเป็นหลัก เมื่อรูปแบบในการทำงานมีหลากหลายรวมทั้งปริมาณการผลิตที่เพิ่มมากขึ้น ทำให้เกิดข้อผิดพลาดจากการประกอบสายไฟเข้ากับหัวเชื่อมสายไฟเป็นประจำ ทำให้เสียเวลาในการซ่อมแก้ไขค่อนข้างนาน เสียโอกาสในการผลิตและกระทบต่อต้นทุนในการผลิต งานวิจัยนี้ได้ประยุกต์แนวคิดของ Fitts’ Law เพื่อหาตัวชี้วัดการประเมินการทำงานที่เรียกว่าสมรรถนะของฟิตส์ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้ประโยชน์ต่อการวางแผนการผลิต โดยที่ผู้เข้าร่วมการทดลองจำนวน 20 คน มีประสบการณ์แตกต่างกันตั้งแต่ 0 ถึง 5 ปี ทำการทดลองที่มีรูปแบบงาน 99 รูปแบบ (33 สีสายไฟ x 3 ชนิดหัวเชื่อมสายไฟ) โดยกำหนดจุดประสงค์ให้ต้องทำงานให้เร็วที่สุดโดยไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด จากนั้นใช้ค่าสมรรถนะที่ได้จากการทดลองไปใช้เป็นเกณฑ์ในการกำหนดความเร็วในการการผลิตใหม่ ผลวิเคราะห์เปรียบเทียบจำนวนของเสียจากความเร็วสายพานที่ 0.66, 0.75, 0.90 และ 1.0 เมตรต่อนาที กับความสูญเสียโดยรวมจากการปรับความเร็วสายพาน พบว่าการปรับความเร็วสายพานต่ำกว่า 0.85 เมตรต่อนาที ทำให้ของเสียน้อยลงแต่จะได้ผลผลิตที่ต่ำลงมากด้วยทำให้ไม่คุ้มต่อการผลิต และพบว่าความเร็วสายพานที่ 0.94 เมตรต่อนาที มีต้นทุนต่ำที่สุดโดยเปรียบเทียบต้นทุนระหว่างการซ่อมของเสียกับเวลาในการซ่อม แต่ความเร็วระดับดังกล่าวจะเหมาะสมกับพนักงานที่มีประสบการณ์ตั้งแต่ 4-5 ปี ทำให้ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงที่พนักงานในสายการผลิตที่ส่วนใหญ่มีประสบการณ์เพียง 2 ปี ดังนั้นเมื่อพิจารณาความสูญเสียโดยรวมกับปัจจัยด้านประสบการณ์แล้วความเร็วของสายพานควรจะอยู่ที่ระดับความเร็ว 0.85-0.90 เมตรต่อนาที
DOI: 10.14457/cu.the.2014.500
title: ผลของชั้นแพร่แก๊สต่อตัวเร่งปฏิกิริยาแพลทินัมที่เตรียมโดยการพอกพูนด้วยไฟฟ้าสำหรับเซลล์เชื้อเพลิงพีอีเอ็ม

description: งานวิจัยนี้ทำการศึกษาผลของชั้นแพร่แก๊สที่มีต่อตัวเร่งปฏิกิริยาแพลทินัมที่เตรียมโดยการพอกพูนด้วยไฟฟ้า โดยชั้นแพร่แก๊สจากแหล่งที่มาต่างกันจะมีโครงสร้างและสมบัติที่แตกต่างกัน ซึ่งส่งผลต่อการเตรียมตัวเร่งปฏิกิริยาแพลทินัมเนื่องจากปฏิกิริยาการพอกพูนด้วยไฟฟ้าเกิดขึ้นที่ผิวหน้าของชั้นแพร่แก๊ส จากการศึกษาพบว่า ประเภทและความหนาของชั้นแพร่แก๊ส ปริมาณ PTFE และชั้นไมโครพอรัสส่งผลต่อขนาดและลักษณะการกระจายตัวของตัวเร่งปฏิกิริยาบนผิวหน้าของขั้วไฟฟ้า ซึ่งปัจจัยเหล่านี้ส่งผลต่อพื้นที่ผิวในการเกิดปฏิกิริยาและสมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงด้วย โดยพบว่าผิวหน้าของกระดาษคาร์บอนมีความเรียบมากกว่าผ้าคาร์บอนซึ่งมีการขึ้นรูปแบบกลุ่มมัดของเส้นใยคาร์บอนซึ่งเกิดจากการทอ ตัวเร่งปฏิกิริยาที่พอกพูนได้จึงมีการกระจายตัวที่สม่ำเสมอมากกว่า เมื่อความหนาและความหนาแน่นของชั้นแพร่แก๊สที่มีค่าต่ำจะส่งผลให้มีช่องว่างระหว่างเส้นใยคาร์บอนสูงเสมือนรูพรุนมีขนาดใหญ่ ความแข็งแรงต่ำและเกิดการเสียสภาพในเชิงกายภาพในขั้นตอนการกดอัด นอกจากนั้นตัวเร่งปฏิกิริยาแพลทินัมที่พอกพูนได้มีการกระจายตัวลงไปตามช่องว่างระหว่างเส้นใยคาร์บอน โดยตัวเร่งปฏิกิริยาเหล่านั้นจะเกิดปฏิกิริยารีดักชันของแก๊สออกซิเจนได้ยากกว่า เนื่องจากบริเวณที่เกิดปฏิกิริยาจะต้องเป็นบริเวณที่มีการสัมผัสกันระหว่างบริเวณ 3 เฟส ส่งผลให้สมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงต่ำ โดยปริมาณ PTFE ที่เป็นองค์ประกอบของชั้นแพร่แก๊สควรมีความสมดุลกันระหว่างการจัดการน้ำในระบบและสมบัติภาวะการเปียก โดยปริมาณ PTFE ที่เหมาะสมจะทำให้ตัวเร่งปฏิกิริยาเกิดการกระจายตัวอย่างสม่ำเสมอ นอกจากนี้ชั้นแพร่แก๊สที่ผู้ผลิตได้ทำการเคลือบชั้นไมโครพอรัสไว้แล้วพบว่ามีผิวหน้าที่เรียบและสม่ำเสมอ และไม่จำเป็นจะต้องมีการเตรียมชั้นไม่ชอบน้ำเพิ่ม โดยมีการเตรียมเพียงชั้นชอบน้ำชั้นเดียวและจะพบว่าตัวเร่งปฏิกิริยาที่พอกพูนได้มีการกระจายตัวของตัวเร่งปฏิกิริยาที่สม่ำเสมอ ไม่รวมตัวเป็นกลุ่มก้อนขนาดใหญ่ ส่งผลให้มีพื้นที่ผิวในการเกิดปฏิกิริยาสูงและสมรรถนะของเซลล์เชื้อเพลิงที่ดี
DOI: 10.14457/cu.the.2014.501
title: ผลของการเผาไหม้แบบเติมอากาศเป็นขั้นต่อการปล่อยไนโตรเจนออกไซด์จากการเผาไหม้ร่วมของถ่านหินและชีวมวลในฟลูอิไดซ์เบดแบบหมุนเวียน

description: งานวิจัยนี้ศึกษาผลของการเติมอากาศแบบขั้นต่อการปล่อยไนโตรเจนออกไซด์จากการเผาไหม้ร่วมของถ่านหินและชีวมวลในเตาเผาฟลูอิไดซ์เบดแบบหมุนเวียน โดยมีการเติมอากาศ 2 รูปแบบ คือ การเติมอากาศขั้นเดียว และการเติมอากาศแบบหลายขั้น นอกจากนี้ได้ศึกษาผลของตำแหน่งในการป้อนอากาศทุติยภูมิ สัดส่วนในการป้อนอากาศทุติยภูมิต่ออากาศปฐมภูมิ และชนิดของเชื้อเพลิงที่ส่งผลต่อการเกิดไนโตรเจนออกไซด์ เชื้อเพลิงที่ใช้ในงานวิจัยนี้คือ ถ่านหินและกะลามะพร้าว ในการเผาไหม้ร่วมใช้เชื้อเพลิงผสมถ่านหินและกะลามะพร้าว (ร้อยละ 50 ของถ่านหิน และร้อยละ 50 ของกะลามะพร้าว) โดยการป้อนเชื้อเพลิงที่อัตราคงที่ 7 กิโลกรัมต่อชั่วโมง และใช้อากาศสำหรับเผาไหม้ร้อยละ 100 ของการเผาไหม้เชื้อเพลิงทั้งหมด จากผลการทดลองพบว่า การเผาไหม้ถ่านหินนั้นอุณหภูมิการเผาไหม้จะสูงกว่าการเผาไหม้เชื้อเพลิงผสมเนื่องจากถ่านหินนั้นมีค่าความร้อนที่สูงกว่ากะลามะพร้าว ไนโตรเจนออกไซด์ที่เกิดจากการเผาไหม้ถ่านหินนั้นสูงกว่าการเผาไหม้เชื้อเพลิงผสม เพราะเชื้อเพลิงผสมมีปริมาณไนโตรเจนภายในเชื้อเพลิงน้อยกว่าถ่านหิน ตำแหน่งในการป้อนอากาศทุติยภูมิที่ความสูง 2.4 เมตร และป้อนอากาศทุติยภูมิร้อยละ 40 เกิดไนโตรเจนออกไซด์ต่ำที่สุดทั้งในกรณีที่เชื้อเพลิงเป็นถ่านหินและเชื้อเพลิงผสม และการเผาไหม้แบบเติมอากาศหลายขั้นนั้นสามารถลดไนโตรเจนออกไซด์ได้อย่างมีประสิทธิภาพสำหรับการเผาไหม้ในเตาเผาฟลูอิไดซ์เบดแบบหมุนเวียน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.723
title: ผลของการจัดกิจกรรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนที่มีต่อการคิดวิจารณญาณของเยาวชนในศูนย์เยาวชน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาระดับการคิดวิจารณญาณของเยาวชนในศูนย์เยาวชน (2) เพื่อพัฒนาแผนการจัดกิจกรรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนที่มีต่อการคิดวิจารณญาณของเยาวชนในศูนย์เยาวชน (3) เพื่อเปรียบเทียบผลการจัดกิจกรรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนที่มีต่อการคิดวิจารณญาณของเยาวชนในศูนย์เยาวชน (4) เพื่อศึกษาความพึงพอใจในการเข้าร่วมกิจกรรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนที่มีต่อการคิดวิจารญาณของเยาวชนในศูนย์เยาวชน กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาระดับการคิดวิจารณญาณของเยาวชนในศูนย์เยาวชน คือ เยาวชนในศูนย์เยาวชนที่มีอายุ 15-25 ปี เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดกิจกรรม แบบวัดระดับการคิดวิจารณญาณ แบบวัดความรู้ด้านการคิดวิจารณญาณ แบบวัดทัศนคติด้านการคิดวิจารณญาณ แบบวัดพฤติกรรมการคิดวิจารณญาณ แบบประเมินความพึงพอใจในการเข้าร่วมกิจกรรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนที่มีต่อการคิดวิจารญาณ ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับการคิดวิจารณญาณของเยาวชนในศูนย์เยาวชนอยู่ในระดับน้อยที่สุด 2. ผลของการพัฒนาแผนการจัดกิจกรรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนที่มีต่อการคิดวิจารณญาณของเยาวชนในศูนย์เยาวชนมีความเหมาะสม สอดคล้องกับวัตถุประสงค์และสามารถส่งเสริมให้เยาวชนมีการคิดวิจารณญาณ โดยมีรายละเอียดของกิจกรรมประกอบด้วยระยะเวลา กิจกรรม วัตถุประสงค์ เนื้อหาสาระการเรียนรู้ ขั้นตอนการจัดกิจกรรม สื่อ และการประเมินผลการจัดกิจกรรม ที่ใช้ในการจัดกิจกรรมที่หลากหลาย 3.(1) กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยของระดับการคิดวิจารณญาณในระดับมากและสูงกว่าก่อนการเข้าร่วมกิจกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (2) กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยความรู้ด้านการคิดวิจารณญาณสูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (3) กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยพฤติกรรมการคิดวิจารณญาณสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (4) กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยทัศนคติด้านการคิดวิจารณญาณสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. กลุ่มทดลองมีความพึงพอใจในการจัดกิจกรรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนที่มีต่อการคิดวิจารณญาณอยู่ในระดับมากที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2014.724
title: โมเดลเชิงสาเหตุของทักษะการสะท้อนคิดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 6 ที่มีการสอนแบบสะท้อนคิดของครูเป็นตัวแปรปรับ: การวิจัยเชิงทดลอง

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ (1) เพื่อเปรียบเทียบทักษะการสะท้อนคิดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่ใช้วิธีการสอนที่ต่างกัน 2 วิธี คือการสอนที่ครูใช้การสะท้อนคิดและการสอนแบบปกติ (2) เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลเชิงสาเหตุของทักษะการสะท้อนคิดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่มีการสอนแบบสะท้อนคิดของครูเป็นตัวแปรปรับกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และ (3) เพื่อศึกษากระบวนการสะท้อนคิดของนักเรียนที่มีทักษะการสะท้อนคิดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนที่ดี ตัวอย่างวิจัยคือ นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ประจำปีการศึกษา 2558 จำนวน 82 คน ของโรงเรียนเอกชนขนาดเล็กแห่งหนึ่งในจังหวัดสมุทรปราการซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจงเป็นกลุ่มทดลอง 1 กลุ่ม จำนวน 41 คน และกลุ่มควบคุม 1 กลุ่ม จำนวน 41 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ (1) แผนการจัดการเรียนรู้ 2 วิธี คือวิธีการสอนแบบที่มีการสะท้อนคิด และวิธีการสอนแบบปกติ (2) แบบวัดทักษะการสะท้อนคิดของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 และ (3) แบบสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยาย การวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุนาม (MANOVA) และการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างกลุ่มพหุ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. วิธีการสอนของครูส่งผลต่อค่าเฉลี่ยทักษะการสะท้อนคิดของนักเรียนและค่าเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) โดยนักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนที่มีการสะท้อนคิด (M=3.44) มีค่าเฉลี่ยของทักษะการสะท้อนคิดสูงกว่านักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนปกติ (M=3.10) และนักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนที่มีการสะท้อนคิด (M=16.83) มีค่าเฉลี่ยของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงกว่านักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนปกติ (M=12.32) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) 2. โมเดลเชิงสาเหตุของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ สอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (ไค-สแควร์=22.82, df = 14, p = 0.06, GFI = 0.93, AGFI = 0.85, RMSEA = 0.09, RMR = 0.18) โดยทักษะการสะท้อนคิดมีขนาดอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เท่ากับ 0.41 และทักษะการสะท้อนคิดของนักเรียนสามารถอธิบายความแปรปรวนของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ได้ร้อยละ 17 เมื่อวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างกลุ่มพหุ พบว่าโมเดลเชิงสาเหตุของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์มีความไม่แปรเปลี่ยนของรูปแบบโมเดลและค่าพารามิเตอร์ในโมเดลระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม (ไค-สแควร์= 35.33, df = 35, p = 0.45, GFI = 0.90, RFI = 0.85, RMR = 0.14) แสดงว่าการสอนแบบสะท้อนคิดของครูไม่เป็นตัวแปรปรับของโมเดลเชิงสาเหตุของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ แต่อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาขนาดอิทธิพลของตัวแปรทักษะการสะท้อนคิดต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ในกลุ่มที่ได้รับวิธีการสอนแบบสะท้อนคิด (DE = 0.37) สูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการสอนแบบปกติ (DE = 0.32) 3. นักเรียนที่มีการสะท้อนคิดสูงมีกระบวนการสะท้อนคิด 4 ขั้นตอน คือ 1) รู้ว่ากำลังทำอะไร 2) แก้ไขในสิ่งที่คลุมเครือ 3) เรียนรู้จากสิ่งที่ทำมาแล้ว และ 4) เปลี่ยนความเข้าใจในสิ่งที่ทำ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.725
title: ระบบการเรียนบนห้องเรียนเสมือนแบบคลาวด์ตามแนวคิดการเรียนรู้คอนเน็คติวิสม์เพื่อส่งเสริมการรู้สารสนเทศและการรับรู้ความสามารถของตนเองด้านการรู้สารสนเทศสำหรับนิสิตนักศึกษาปริญญาตรี

description: การวิจัยในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนาระบบการเรียนฯ 2) เพื่อศึกษาผลของการใช้ระบบการเรียนฯ และ 3) เพื่อนำเสนอระบบการเรียนฯ ตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาความคิดเห็นและสภาพการรู้สารสนเทศ คือ นิสิตนักศึกษาปริญญาตรี จำนวน 400 คน ตัวอย่างที่ใช้ในการสัมภาษณ์ความคิดเห็นและรับรองรูปแบบ คือ ผู้เชี่ยวชาญและผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 19 คน ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีการศึกษา 11 คน ผู้เชี่ยวชาญด้านการรู้สารสนเทศ 8 คน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการทดลอง คือ นิสิตปริญญาตรี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่เรียนในรายวิชา การผลิตสื่อและสิ่งพิมพ์ทางการศึกษา จำนวน 21 คน เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามความคิดเห็น แบบสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ แบบประเมินรับรองร่างระบบการเรียน เว็บระบบห้องเรียนเสมือน แผนการจัดการเรียนรู้ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบวัดการรู้สารสนเทศ เกณฑ์ประเมินการรู้สารสนเทศแบบรูบริค แบบประเมินการรับรู้ความสามารถของตนเองด้านการรู้สารสนเทศ แบบสอบถามความคิดเห็นที่มีต่อระบบการเรียน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า ระบบการเรียนฯ ที่พัฒนาขึ้น มี 5 องค์ประกอบ คือ (1) ห้องเรียนเสมือน (2) เครื่องมือสนับสนุนการเรียนแบบคลาวด์ 3) บทบาทผู้สอน 4) หน่วยความรู้ และ 5) การวัดและประเมินผล โดยมี 4 ขั้นตอน ได้แก่ (1) การรวบรวม (2) การผสมผสาน (3) การประยุกต์ใช้ และ (4) การแบ่งปัน ผลการทดลองใช้ระบบการเรียนฯ พบว่า คะแนนเฉลี่ยการรู้สารสนเทศและการรับรู้ความสามารถของตนเองด้านการรู้สารสนเทศหลังทดลองของตัวอย่างตัวอย่างกลุ่มทดลองสูงกว่าคะแนนเฉลี่ยก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.726
title: การพัฒนาเครื่องมือวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของนักศึกษาพยาบาลศาสตร์

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาโมเดลการวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ สาขาวิชาพยาบาลศาสตร์ 3 ด้าน ได้แก่ ทักษะทางปัญญา ทักษะความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและความรับผิดชอบ และทักษะการวิเคราะห์เชิงตัวเลข การสื่อสาร และการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ 2)พัฒนาเครื่องมือและคู่มือวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ทั้ง 3 ด้าน 3) เพื่อตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือและคู่มือวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ 4) กำหนดคะแนนจุดตัดของคุณลักษณะอันพึงประสงค์ 3 ด้าน เครื่องมือที่พัฒนาขึ้นเป็นการทดสอบบนคอมพิวเตอร์มัลติมีเดีย ตัวอย่างการวิจัยเป็นนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ชั้นปีที่ 4 จำนวน 1,106 คน ได้จากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการใช้โปรแกรม Mplus และ IRTPRO3 ผลการวิจัย พบว่า 1. การวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิศึกษา 3 ด้าน ได้แก่ ทักษะทางปัญญา ทักษะความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและความรับผิดชอบ และทักษะการวิเคราะห์เชิงตัวเลข การสื่อสาร และการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ ประกอบด้วย 4 โมเดล ได้แก่ ทักษะทางปัญญา ทักษะความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ความรับผิดชอบ และทักษะการวิเคราะห์เชิงตัวเลข การสื่อสาร และการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ 2. เครื่องมือวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วยแบบวัด 4 ฉบับ ข้อคำถามเป็นปรนัย อัตนัย และพูดตอบ ความเที่ยงของเครื่องมือทั้ง 4 ฉบับเท่ากับ .791, .853, .880 และ .863 ตามลำดับ การตรวจสอบคุณภาพตามทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม (CTT) พบว่า อำนาจจำแนก (r) มีค่าระหว่าง 0.263-0.559 ทฤษฎีการตอบสนองข้อสอบ (IRT) พบว่า พารามิเตอร์อำนาจจำแนก (a) มีค่าระหว่าง 0.77-1.79 และความยาก (b) ของคำถามปรนัยมีค่าระหว่าง -0.88-0.12 ส่วนอัตนัยและพูดตอบมีลักษณะ Threshold เรียงลำดับ (β2&gt;β1) ได้แก่ อัตนัยมีค่าระหว่าง 0.30-6.78 และพูดตอบมีค่าระหว่าง 0.25-6.52 3. การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันบ่งชี้ความตรงเชิงโครงสร้างของเครื่องมือทั้ง 4 ฉบับ ได้แก่ ทักษะทางปัญญา พบว่า ค่า χ2=55.000, df=44, p=0.1237, CFI=0.996, TLI=0.994, RMSEA=0.020, SRMR = 0.032, χ2/df= 1.25, ทักษะความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล พบว่า ค่า χ2= 24.611, df=18, p=0.1360, CFI=0.997, TLI=0.994, RMSEA=0.024, SRMR = 0.019 และ χ2/df = 1.36, ความรับผิดชอบ พบว่า ค่า χ2= 21.792, df=17, p=0.1929, CFI = 0.998, TLI=0.996, RMSEA = 0.021 , SRMR = 0.016 และ χ2/df= 1.28, ทักษะการวิเคราะห์เชิงตัวเลข การสื่อสาร และการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ พบว่า ค่า χ2= 32.233, df= 25, p= 0.1514, CFI = 0.997, TLI=0.995, RMSEA = 0.021 , SRMR = 0.017 และ χ2/df= 1.28 4. คะแนนจุดตัดที่กำหนดด้วยวิธีบุ๊คมาร์คของเครื่องมือทั้ง 4 ฉบับ แบ่งเป็น 2 ระดับ ได้แก่ ผ่านและไม่ผ่าน มีค่าเท่ากับ 15, 14, 14 และ 18 ตามลำดับ ค่าความเที่ยงระหว่างผู้ทรงคุณวุฒิด้วยการวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ภายในชั้นมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0.959, 0.961, 0.963 และ 0.948 ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.728
title: การสื่อสารกับวาทกรรมการวิ่งในสังคมไทย

description: วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้ คือทำการสำรวจความหมายของการวิ่งในสื่อของไทยจากอดีตจนถึงปัจจุบัน และทำการวิเคราะห์หาลักษณะของวาทกรรมที่ส่งเสริมให้เกิดความตื่นตัวในการวิ่งออกกำลังกายในสังคมไทย โดยการศึกษาครั้งนี้ ประกอบไปด้วยการวิเคราะห์ระยะยาวและการวิเคราะห์ตัดขวาง ผู้วิจัยได้ใช้แนวคิดการวิเคราะห์วาทกรรม ของ Michel Foucault และการวิเคราะห์วาทกรรมวิพากษ์ ของ Norman Fairclough ร่วมด้วยแนวคิดกระบวนการสร้างอารยธรรมของ Norbert Elias จากการศึกษาในสื่อ 4 ประเภท อันได้แก่ 1) สื่อสิ่งพิมพ์ 2) สื่อภาพยนตร์ 3) สื่อใหม่ (สื่อออนไลน์) และ 4) สื่อกิจกรรม พบว่า การวิ่งในสังคมไทยสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ยุค อันได้แก่ 1) ยุคโบราณ 2) ยุคเปลี่ยนผ่าน และ 3) ยุคปัจจุบัน โดยการเปลี่ยนผ่านของทั้ง 3 ยุคเป็นผลสืบเนื่องจากกระบวนการสร้างอารยธรรมในแต่ละยุค ซึ่งสัมพันธ์กับวาทกรรม อำนาจ และความรู้ที่ครอบงำสังคมไทย โดยในยุคโบราณตั้งแต่อดีตจนถึงก่อน พ.ศ. 2500 การวิ่งไม่มีความหมายใดในสังคมไทยเป็นพิเศษ นอกเหนือจากการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว กระทั่งเมื่อถึงคราวเปลี่ยนผ่านในช่วง พ.ศ. 2500 แนวคิดด้านวิทยาศาสตร์และการแพทย์ดังทำให้การวิ่งถูกสร้างความหมายในเชิงสุขภาพและมีลักษณะการอธิบายที่เป็นวิทยาศาสตร์และเหตุผล จนเมื่อถึงช่วงพ.ศ. 2555 การวิ่งถูกสร้างความหมายอย่างผสมผสาน ซึ่งได้รับแรงผลักดันจากอำนาจในสังคมที่กระจายตัวเนื่องจากเข้ามาของสื่อใหม่ และการเพิ่มบทบาทของคนวัยหนุ่มสาวและผู้หญิงในทางสื่อมวลชน ซึ่งได้ผลิตและบริโภควาทกรรมที่หลากหลายโดยเฉพาะมิติทางอารมณ์และความรู้สึก อันทำให้การวิ่งออกกำลังกายกลับมาเป็นที่นิยมในสังคมไทยอีกครั้ง
DOI: 10.14457/cu.the.2014.729
title: การวิเคราะห์ภาษีทางตรงและภาษีทางอ้อมที่ทำให้สวัสดิการสังคมสูงสุด: กรณีศึกษาของประเทศไทย

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบอัตราภาษีทางตรง และภาษีทางอ้อมที่ทำให้สวัสดิการสังคม (Social Welfare) ของประเทศไทยสูงสุด และทิศทางการปรับอัตราภาษีของประเทศไทย โดยใช้วิธีการจำลองสถานการณ์ (Simulation) การเก็บภาษีทางตรงและภาษีทางอ้อมภายใต้สวัสดิการสังคมแบบต่างๆ ผ่านพารามิเตอร์ที่กำหนดฟังก์ชันสวัสดิการสังคมหรือแสดงถึงการให้น้ำหนักความสำคัญกับครัวเรือนในสังคม (gamma) และประยุกต์ใช้กรอบแนวคิดภาษีอุตมภาพ (Optimal Tax) โดยใช้แบบจำลองสถิต (Static Model) และกำหนดให้ระบบเศรษฐกิจประกอบด้วยภาคครัวเรือนและภาครัฐบาลเท่านั้น และครัวเรือนมีฟังก์ชันอรรถประโยชน์แบบ CES (Constant Elasticity of Substitution) โดยใช้ข้อมูลจากรายงานการสำรวจภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน (Socio-Economic Survey: SES) ของสำนักงานสถิติแห่งชาติ (Secondary Data) ปีพ.ศ. 2554 จากการจำลองสถานการณ์ (Simulation) ในกรณีที่ฟังก์ชันสวัสดิการสังคมเป็นแบบอรรถประโยชน์นิยม พบว่า อัตราภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา และอัตราภาษีการบริโภคที่ทำให้สวัสดิการสังคมมีค่าสูงสุด เท่ากับร้อยละ 0 และร้อยละ 13.49 ตามลำดับ จะเห็นได้ว่า กรณีนี้จะเก็บเฉพาะภาษีการบริโภคเท่านั้น และรัฐบาลยิ่งให้น้ำหนักกับครัวเรือนยากจนมากขึ้น อัตราภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาและอัตราภาษีการบริโภคที่ทำให้สวัสดิการสังคมมีค่าสูงสุดจะเพิ่มขึ้นและลดลงตามลำดับ อีกทั้ง ผลลัพธ์ดังกล่าว ทำให้รายได้เฉลี่ยหลังเก็บภาษีและค่าดัชนีไทล์ (Theil Index) ลดลง แสดงให้เห็นว่า ความเป็นธรรมในสังคมเพิ่มขึ้น เนื่องจากคนในสังคมมีรายได้ใกล้เคียงกันมากขึ้น แต่ความมีประสิทธิภาพลดลง เนื่องจากการเก็บภาษีทำให้เกิดการบิดเบือนแรงจูงใจในการตัดสินใจทำกิจกรรมทางเศรษฐกิจของผู้เสียภาษี สะท้อนให้เห็นการได้อย่างเสียอย่าง (Trade-off) ระหว่างความมีประสิทธิภาพและความเป็นธรรม นอกจากนี้ อัตราภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาและภาษีบริโภคที่จัดเก็บในปัจจุบันของประเทศไทยไม่ได้ทำให้สวัสดิการสังคมสูงสุด หากต้องการที่จะปรับอัตราภาษีให้เป็นอัตราภาษีที่ทำให้สวัสดิการสังคมสูงสุด ทิศทางที่รัฐบาลสามารถทำได้ คือ หนึ่ง กรณีที่รัฐบาลให้ความสำคัญกับคนในสังคมเท่าเทียมกัน เพิ่มอัตราภาษีเงินได้ และเพิ่มรายได้จากแรงงานขั้นต่ำที่ได้รับการยกเว้นภาษี และสอง กรณีที่รัฐบาลต้องการเพิ่มความเป็นธรรมในสังคม ต้องยอมให้ประสิทธิภาพจะลดลง โดยรัฐบาลจะต้องให้ความสำคัญกับคนฐานะปานกลางหรือฐานยากจนมากขึ้น โดยใช้วิธีการปรับเพิ่มอัตราภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา เพิ่มรายได้ขั้นต่ำที่ได้รับการยกเว้นภาษี และลดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่ม
DOI: 10.14457/cu.the.2014.730
title: การสร้างความหมายและมูลค่าของการเช่าบูชาพระเครื่องหลวงปู่ทวด

description: การศึกษาเรื่อง การสร้างความหมาย และมูลค่าของการเช่าบูชาพระเครื่องหลวงปู่ทวด มีวัตถุประสงค์ของการศึกษา 2 ประการ คือ เพื่อศึกษาการกระบวนการสร้างความหมายและสร้างมูลค่าของพระเครื่องหลวงปู่ทวด และศึกษารูปแบบการบริโภคพระเครื่องหลวงปู่ทวดของผู้เช่าบูชา ด้วยวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) ร้านขายพระเครื่องจำนวน 5 ร้าน และผู้เช่าบูชาพระเครื่องหลวงปู่ทวดจำนวน 7 ท่าน แบ่งการพิจาณาออกเป็น 2 ด้าน คือ ในด้านอุปทาน จะใช้แนวคิดสิ่งศักดิ์สิทธิ์และสิ่งธรรมดา (Sacred and Profane) และแนวคิดกระบวนการกลายเป็นสินค้า (Commodification) เป็นกรอบในการศึกษา ส่วนในด้านอุปสงค์จะใช้ตรรกวิทยาแห่งการบริโภค (Logic of Consumption) เป็นกรอบในการศึกษา จากการศึกษา พบว่า พระเครื่องหลวงปู่ทวดถูกสร้างความหมายให้กลายเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์จากกระบวนการสร้างพระเครื่อง ได้แก่ มวลสารและพิธีการปลุกเสก รวมถึงการเผยแพร่เรื่องราวอภินิหารในประวัติของหลวงปู่ทวด และประสบการณ์อภินิหารที่ผู้ครอบครองพระเครื่องพบเจอ ผ่านสื่อต่างๆ เช่น หนังสือ หนังสือพิมพ์ นิตยสารพระเครื่อง โทรทัศน์ และอินเทอร์เน็ต ส่งผลให้เกิดความนิยมในพระเครื่องหลวงปู่ทวด โดยพระเครื่องหลวงปู่ทวดรุ่นแรกที่ถูกสร้าง คือ เนื้อว่าน ปี 2497 และหลังจากนั้นก็มีการสร้างพระเครื่องหลวงปู่ทวดอีกหลายรุ่น ทั้งจากอาจารย์ทิม วัดช้างให้ และจากหลายวัด หลายเกจิอาจารย์ ซึ่งหลวงปู่ทวดเกิดการเปลี่ยนแปลงจากเกจิภาคใต้กลายเป็นเกจิระดับภูมิภาค ในช่วงปี พ.ศ. 2505 จากการสร้างพระเครื่องหลวงปู่ทวด โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฑัมพร และมีสื่อเป็นตัวช่วยในการขยายความศรัทธาให้แพร่กระจายไปทุกพื้นที่ ไม่ใช่แค่พื้นที่ภาคใต้เท่านั้น นอกจากนี้ ตลาดพระเครื่องยังมีส่วนช่วยทำให้พระเครื่องได้รับความนิยม เนื่องจากทำให้พระเครื่องกลายเป็นสินค้าที่มีสภาพคล่อง โดยเฉพาะพระเครื่องหลวงปู่ทวดที่เป็นพระที่ได้รับความนิยม ซื้อง่ายขายคล่อง สามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้รวดเร็ว ซึ่งปัจจัยที่มีผลต่อราคาพระเครื่องหลวงปู่ทวด ได้แก่ ความหายาก ความสวยงาม ประสบการณ์อภินิหาร ชื่อรุ่น การมีพระปลอม กระแสความนิยม ภาวะเศรษฐกิจ และการประกวดพระเครื่อง โดยพุทธคุณที่โด่งดังของพระเครื่องหลวงปู่ทวด คือ พุทธคุณด้านแคล้วคลาด เนื่องจากพื้นที่ภาคใต้สมัยก่อนมีความไม่ปลอดภัยและถนนหนทางไม่ค่อยดีนัก ประสบการณ์ของพระเครื่องหลวงปู่ทวดจึงเน้นไปทางด้านแคล้วคลาด สำหรับการศึกษาตรรกวิทยาแห่งการบริโภค (Logic of Consumption) ที่ผู้เช่าบูชาพระเครื่องหลวงปู่ทวดได้รับมากที่สุด คือ ตรรกะของมูลค่าใช้สอย (Logic of Use Value) โดยการใช้พระเครื่องหลวงปู่ทวดเพื่อคุ้มครองตนเองให้แคล้วคลาดปลอดภัย และตรรกะมูลค่าการแลกเปลี่ยน (Logic of Exchange Value) คือ เลือกเช่าพระเครื่องรุ่นที่มีความนิยม เพื่อเป็นการลงทุนในพระเครื่อง