cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2018.485
title: เปรียบเทียบประสิทธิภาพเเบบจำลองวิเคราะห์มูลค่าความเสี่ยง value at risk: กรณีกองทุนรวมหุ้นระยะยาว

description: การค้นคว้าอิสระครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของตัวแบบจำลองวิเคราะห์มูลค่าความเสี่ยง สำหรับการลงทุนผ่านกองทุนรวมหุ้นระยะยาว โดยรวบรวมข้อมูลแบบทุติยภูมิจากราคาปิดรายวันของมูลค่าหน่วยลงทุน โดยแบ่งการศึกษาออกเป็น 2 ช่วง คือ กรณีระยะยาว ระหว่างวันที่ 4 มกราคม 2548 ถึงวันที่ 22 ธันวาคม 2560 จำนวน 3,169 วัน และกรณีระยะสั้น ระหว่างวันที่ 2 มกราคม 2556 ถึงวันที่ 22 ธันวาคม 2560 จำนวน 1,216 วัน ซึ่งนำกองทุนรวมหุ้นระยะยาวมาพิจารณา จำนวน 8 กองทุน ประกอบด้วย กองทุนเปิดบัวหลวงหุ้นระยะยาว กองทุนเปิดกรุงศรีหุ้นระยะยาวปันผล กองทุนเปิดเค หุ้นระยะยาวปันผล กองทุนเปิดอเบอร์ดีนหุ้นระยะยาว กองทุนเปิดบรรษัทภิบาลหุ้นระยะยาว กองทุนเปิดจัมโบ้ 25 ปันผลหุ้นระยะยาว กองทุนเปิดไทยพาณิชย์หุ้นระยะยาว พลัส และกองทุนเปิดกรุงไทยหุ้นระยะยาว มาจัดทำเป็นกลุ่มการลงทุน โดยกำหนดตามสัดส่วนมูลค่าทรัพย์สินของกองทุน จากนั้นนำข้อมูลอัตราผลตอบแทนของกลุ่มการลงทุน มาทำการทดสอบความนิ่งของข้อมูล ทดสอบอัตราผลตอบแทนเฉลี่ย ทดสอบการเคลื่อนไหวตามกระบวนการของ ARCH และวิเคราะห์รูปแบบการแจกแจงของข้อมูลกรณีศึกษาทั้งในระยะยาวและในระยะสั้น พิจารณาการแจกแจงทั้งสิ้น 6 ตัวแบบจำลอง ได้แก่ วิธีจำลองสถานการณ์จากข้อมูลในอดีต การแจกแจงแบบปกติ (VCV) การแจกแจงแบบ Student’s t และการแจกแจงอย่างมีเงื่อนไขแบบ GARCH EGARCH และ TARCH จากนั้นกำหนดค่าพารามิเตอร์ของการแจกแจงที่พิจารณาและระบุมูลค่าความเสี่ยง ณ ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 99, 97, 95 และ 90 สำหรับงวดเวลาถัดไป โดยทำเช่นนี้ซ้ำกัน 250 ครั้ง (ช่วงวันที่ 25 ธันวาคม 2560 ถึงวันที่ 28 ธันวาคม 2561) จากการใช้ข้อมูลชุดใหม่แบบหน้าต่างเคลื่อนที่ สุดท้ายจะทดสอบมูลค่าความเสี่ยงของแต่ละตัวแบบจำลองที่คำนวณได้ด้วยวิธีการทางสถิติของ Kupiec (1995) ทดสอบคุณภาพแบบแยกโซนของ BIS (1996) ณ ระดับความเชื่อมั่นของการทดสอบร้อยละ 99 และร้อยละ 95 และเปรียบเทียบขนาดของความคลาดเคลื่อนของแต่ละตัวแบบจำลอง โดยวิธี Root Mean Square Error และ Mean Absolute Returnผลการศึกษาพบว่า การทดสอบคุณภาพแบบแยกโซนของ BIS ณ ระดับความเชื่อมั่นของการทดสอบร้อยละ 99 และร้อยละ 95 จากวิธีการหามูลค่าความเสี่ยงทั้ง 6 ตัวแบบจำลอง ไม่มีตัวแบบจำลองใดเลยที่ตกอยู่ในโซนสีแดง สำหรับการทดสอบด้วยวิธีการทางสถิติของ Kupiec (1995) พบว่า การแจกแจงอย่างมีเงื่อนไขแบบอสมมาตร (EGARCH) เป็นตัวแบบจำลองที่มีความเหมาะสมที่สุดทั้งในระยะยาวและระยะสั้น ส่วนอันดับรองลงมาคือ การแจกแจงอย่างมีเงื่อนไขแบบอสมมาตร (TARCH) และการแจกแจงอย่างมีเงื่อนไขแบบสมมาตร (GARCH) ตามลำดับ เนื่องจากกลุ่มการแจกแจงอย่างมีเงื่อนไขกำหนดให้การแจกแจงมีการปรับเปลี่ยนรูปร่างไปตามข่าวสารข้อมูลที่ได้รับเข้ามาใหม่ในแต่ละงวดเวลา โดยเฉพาะ EGARCH และ TARCH ที่ให้ความสำคัญกับข่าวร้ายมากกว่าข่าวดีอีกด้วย นอกจากนี้หากพิจารณาค่าความคลาดเคลื่อนโดยวิธี RMSE และ MAE เห็นได้ว่าให้ผลสอดคล้องกับวิธีการทางสถิติของ Kupiec (1995) โดยทั้ง 3 ตัวแบบจำลองในกลุ่มการแจกแจงอย่างมีเงื่อนไข แสดงค่า RMSE และ MAE ที่ต่ำกว่า เมื่อเปรียบเทียบกับตัวแบบจำลองในกลุ่มการแจกแจงอย่างไม่มีเงื่อนไข เช่น การจำลองสถานการณ์จากข้อมูลในอดีต การแจกแจงแบบปกติ และการแจกแจงแบบ Student’s t
DOI: 10.14457/tu.the.2018.486
title: ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อระดับการแข่งขันของโรงเรียนกวดวิชาในเขตกรุงเทพมหานคร

description: การค้นคว้าอิสระนี้เป็นการศึกษาโครงสร้างตลาดและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อระดับการแข่งขันของโรงเรียนกวดวิชาในเขตกรุงเทพมหานคร โดยทำการวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้จากการสัมภาษณ์ผู้ประกอบการโรงเรียนกวดวิชา ในเขตกรุงเทพมหานคร ใช้การวิเคราะห์อุตสาหกรรมหรือธุรกิจโดย Structure – Conduct – Performance หรือ S-C-P เป็นเครื่องมือในการศึกษาผลการศึกษาโครงสร้างตลาด พบว่า โครงสร้างตลาดของโรงเรียนกวดวิชาในเขตกรุงเทพมหานครมีลักษณะกึ่งแข่งขันกึ่งผูกขาด เนื่องจากมีจำนวนผู้ประกอบการหลายราย มีอุปสรรคในการเข้าสู่ตลาดน้อย ผลิตภัณฑ์การเรียนกวดวิชามีลักษณะคล้ายกันหรือความแตกต่างกันอยู่บ้าง แต่สามารถทดแทนกันได้ ผลการศึกษาพฤติกรรมการแข่งขัน พบว่า พฤติกรรมการแข่งขันที่เกี่ยวข้องกับราคาของหน่วยผลิต ผู้ประกอบการในธุรกิจกวดวิชามีการตั้งราคาค่าเรียนของโรงเรียนกวดวิชาโดยการตั้งราคาตามต้นทุน และเปรียบเทียบกับคู่แข่ง (Competition Pricing) โดยตั้งราคาถูกกว่าคู่แข่งในหลักสูตรที่มีการแข่งขันสูง ตั้งราคาแพงกว่าคู่แข่งในหลักสูตรพิเศษหรือหลักสูตรที่มีการแข่งขันต่ำ และตั้งราคาเท่ากับคู่แข่งในหลักสูตรที่มีการแข่งขันปานกลางหรือเป็นหลักสูตรทั่วไปในตลาดการเรียนกวดวิชา แต่เน้นการสร้างความแตกต่างของผลิตภัณฑ์ นอกจากนี้ ยังมีการตั้งราคาแบบขายควบ (Bundle Pricing) โดยการนำหลักสูตรเดี่ยวหลายๆ หลักสูตรที่ผู้เรียนสามารถเรียนอย่างต่อเนื่องกันได้มารวมกันแล้วตั้งราคาใหม่ที่ถูกกว่า สำหรับพฤติกรรมการแข่งขันที่ไม่เกี่ยวข้องกับราคาของหน่วยผลิต เนื่องจากผลิตภัณฑ์หลักของการเรียนกวดวิชาในแต่ละรายนั้นจะมีลักษณะคล้ายกันในส่วนของวิชาในการเปิดสอน จึงมีการออกแบบผลิตภัณฑ์เสริมอื่นๆ และการสร้างความแตกต่างกันในรูปแบบการสอน ครูผู้สอน หลักสูตรในการสอน และบริการด้านอื่นๆ รวมทั้งการวิจัยและพัฒนา (R&D) เพื่อนำมาพัฒนาคุณภาพของผลิตภัณฑ์และการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ เพื่อให้โรงเรียนกวดวิชาของตนมีอำนาจในการกำหนดราคาหรือปริมาณผลผลิตของตน นอกจากนี้ มีบริการตอบคำถามทางวิชาการ การส่งเสริมการตลาดและการบริการ การจัดกิจกรรมแนะแนวการศึกษา การจัดกิจกรรมนัดพบครูผู้สอนกับนักเรียนและผู้ปกครอง การโฆษณา การส่งเสริมการขาย มีบริการ Call Center ให้คำปรึกษาและแนะนำผู้ปกครองและผู้เรียน และจากการศึกษาผลประกอบการ พบว่า ผลประกอบการของโรงเรียนกวดวิชามีอัตราการเติบโตที่เพิ่มขึ้น และอัตราค่าใช้จ่ายที่ลดลงเมื่อเทียบกับรายได้รวม สอดคล้องกับพฤติกรรมการแข่งขัน
DOI: 10.14457/tu.the.2018.487
title: การศึกษาผลกระทบการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรต่อพฤติกรรมการใช้ไฟฟ้าในเขตพื้นที่การไฟฟ้านครหลวง

description: การเปลี่ยนของประชากรนั้นถือว่าเป็นปัจจัยที่สำคัญที่ส่งผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจและสังคมของประเทศ การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานในด้านพลังงานไฟฟ้าเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรเป็นสิ่งที่ต้องพัฒนาไปควบคู่กัน ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาเรื่องผลกระทบการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรต่อพฤติกรรมการใช้ไฟฟ้า วัตถุประสงค์ในการวิจัย เพื่อศึกษาวิเคราะห์ปัจจัยทางประชากรศาสตร์และคาดการณ์ถึงผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรต่อพฤติกรรมการใช้ไฟฟ้า ผลการศึกษาลักษณะประชากรศาสตร์ พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศชาย สถานภาพโสด ช่วงอายุเฉลี่ยอยู่ในวัยทำงาน อายุเฉลี่ยอยู่ที่ 39 ปี การศึกษาระดับปริญญาตรี ประกอบอาชีพ ข้าราชการ/รัฐวิสาหกิจ รายได้ต่อเดือนเฉลี่ย 45,263 บาท ค่าไฟฟ้าเฉลี่ย 1,816 บาทต่อเดือน สมาชิกในครัวเรือนเฉลี่ยจำนวน 3 จากการทดสอบสมมติฐานด้วยการวิเคราะห์สมการถดถอยพหุคูณตัวแปรที่มีผลต่อพฤติกรรมการใช้ไฟฟ้าพบว่า ปัจจัยระดับการศึกษา รายได้ จำนวนสมาชิกในครัวเรือน พฤติกรรมการใช้ไฟฟ้าในด้านคำถามเชิงลบ สัดส่วนค่าไฟฟ้าต่อรายได้เฉลี่ยต่อเดือน อาชีพพนักงานบริษัทเอกชน อาชีพธุรกิจส่วนตัวและด้านอาชีพเกษียณ/ข้าราชการบำนาญ มีผลต่อพฤติกรรมการใช้ไฟฟ้าประเภทที่บ้านอยู่อาศัย ในพื้นที่การไฟฟ้านครหลวง การคาดการณ์ผลกระทบการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรต่อพฤติกรรมการใช้ไฟฟ้าจากการวิเคราะห์สมการถดถอยพหุคูณ ด้านระดับการศึกษาสามารถจำแนกได้เป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มที่มีระดับการศึกษาปริญญาตรีและสูงกว่า กลุ่มผู้ที่มีระดับการศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรี ผู้ที่มีระดับการศึกษาที่เพิ่มขึ้นย่อมมีความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับ พลังงานไฟฟ้า ล้วนส่งผลต่อพฤติกรรมการใช้ไฟฟ้า ในด้านจำนวนสมาชิกในครัวเรือน เมื่อจำนวนสมาชิกในครัวเรือนเพิ่มขึ้น การใช้ประโยชน์จากพลังงานไฟฟ้าย่อมมีเพิ่มขึ้นเพื่อตอบสนองความสะดวกสบายใช้ชีวิตประจำวัน ดังนั้นจำนวนสมาชิกในครัวเรือนจึงมีผลต่อพฤติกรรมการใช้ไฟฟ้า
DOI: 10.7910/dvn/aalhm9
title: Ttiteltje

description: asd
DOI: 10.7910/dvn/aalhm9/stqec6
title: Ttiteltje
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1323
title: แนวทางการอนุรักษ์และพัฒนาภูมิทัศน์พื้นที่คำชะโนด อ.บ้านดุง จ.อุดรธานี

description: คำชะโนดเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดอุดรธานี มีลักษณะทางกายภาพคล้ายเกาะ พื้นที่ภายในเป็นป่าพรุน้ำจืดขนาดเล็ก สามารถยกตัวขึ้นตามระดับน้ำได้เมื่อถึงฤดูน้ำหลาก ซึ่งคนท้องถิ่นเรียกพื้นที่ลักษณะนี้ว่า “สนม” ส่วนชื่อ “คำชะโนด” หมายความว่าแหล่งน้ำซับที่มีต้นชะโนดขึ้นอยู่ เนื่องจากภายในพื้นที่มีต้นไม้ตระกูลปาล์มชื่อ “ต้นชะโนด” ขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น โดยไม่พบว่ามีพืชชนิดนี้แพร่กระจายออกไปยังพื้นที่โดยรอบ ซึ่งไม่ปรากฎว่ามีพื้นที่ลักษณะนี้ในบริเวณอื่นของประเทศไทย ตามความเชื่อท้องถิ่น คำชะโนดเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพญานาคเพราะเป็นประตูเชื่อมโลกมนุษย์กับเมืองบาดาลตามตำนานการสร้างแม่น้ำโขง ประชาชนในท้องถิ่นซึ่งมีการบูชาพญานาคตามวัฒนธรรมของกลุ่มชนลุ่มน้ำโขงจึงให้ความเคารพพื้นที่นี้เป็นอย่างมาก จึงถือได้ว่าคำชะโนดเป็นภูมิทัศน์วัฒนธรรมที่สะท้อนให้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างพื้นที่พิเศษทางธรรมชาติกับวัฒนธรรมท้องถิ่นโดยขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้ ปัจจุบันพบว่าคำชะโนดและบริเวณโดยรอบมีความเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลกระทบต่อการดำรงอยู่ของพื้นที่ทั้งทางด้านกายภาพและวัฒนธรรม โดยแบ่งออกเป็นสองช่วง คือ ช่วง พ.ศ.2530 – 2546 มีการพัฒนาพื้นที่โดยรอบคำชะโนดเพื่อการชลประทานและปรับปรุงภูมิทัศน์ซึ่งส่งผลต่อระบบอุทกวิทยาอันเป็นปัจจัยสำคัญต่อความชุ่มชื้นภายในเกาะคำชะโนด และช่วง พ.ศ.2547 – ปัจจุบัน มีความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดมากที่สุดจากการพัฒนาพื้นที่เพื่อตอบสนองการท่องเที่ยว ซึ่งมีผลกระทบต่อระบบนิเวศของพื้นที่โดยตรง นอกจากนี้ผลจากการส่งเสริมการท่องเที่ยวยังกระทบต่อความหมายทางวัฒนธรรมที่เปลี่ยนแปลงไป เกิดกิจกรรมเชิงพุทธพานิชย์และการปลูกสร้างถาวรวัตถุมากขึ้น ซึ่งปัญหานี้ยังส่งผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ของคำชะโนดอีกด้วย วิทยานิพนธ์นี้จึงได้เสนอแนวทางการอนุรักษ์และพัฒนาภูมิทัศน์พื้นที่คำชะโนด ซึ่งมีลักษณะภูมิทัศน์ที่พบได้แห่งเดียวในประเทศไทย โดยใช้แนวคิดหลักเกี่ยวกับการจัดการภูมิทัศน์วัฒนธรรมและการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ เป็นแนวทางที่ทำให้คนกับธรรมชาติสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างยั่งยืน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1324
title: กระบวนการจัดทำรายละเอียดโครงการและการบริหารจัดการโครงการศูนย์ชุมชนแบบมีส่วนร่วมอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาศูนย์ชุมชนบึงพระรามเก้าและชุมชนบึงพระรามเก้าพัฒนา

description: ศูนย์ชุมชนใช้เป็นศูนย์รวมของชุมชน และเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาชุมชน ศูนย์ชุมชนส่วนใหญ่มักประสบปัญหาไม่ยั่งยืน เนื่องจากการขาดการมีส่วนร่วมของคนในชุมชน และการพึ่งพิงเงินบริจาค ส่งผลให้ชาวชุมชนไม่เข้ามาใช้งานและไม่สามารถบริหารจัดการเองได้ งานวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1)เพื่อศึกษาชุมชนกรณีศึกษา และวางแผนกระบวนการปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม 2)เพื่อดำเนินการกระบวนการ วิเคราะห์และสรุปผลการจัดทำรายละเอียดโครงการกรณีศึกษา 3)เพื่อวิเคราะห์และวางแผนการบริหารจัดการโครงการศูนย์ชุมชนที่ 4)เพื่อเป็นข้อเสนอแนะในการดำเนินงานในขั้นตอนต่อไปของโครงการศูนย์ชุมชน และนำไปประยุกต์ใช้กับโครงการอื่นที่มีปัจจัยเหมือนกัน โดยใช้วิธีเก็บข้อมูล,สำรวจ,สังเกต สอบถาม,สัมภาษณ์,สนทนากลุ่ม,การระดมสมอง และการให้สร้างจินตนาการ ใช้การทำแผนผัง จดบันทึกและการบันทึกภาพเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล ผลการศึกษา ในช่วงแรกจะต้องมีการประชาสัมพันธ์ ปรับทัศนคติให้เห็นความสำคัญของศูนย์ชุมชนและการมีส่วนร่วม และกระตุ้นให้เกิดการรวมกลุ่ม 1)การจัดทำรายละเอียดโครงการ มีการเก็บข้อมูลจากผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมด จากนั้นผู้วิจัยนำมาจัดเรียงความสำคัญร่วมกับชาวชุมชนและไปสู่การวางแนวทางการออกแบบ(Design Guideline) และร่วมกันศึกษาความเป็นไปได้ พื้นที่โครงการ 877 ตารางเมตร เงินค่าก่อสร้างประมาณ 11,701,800 บาท 2)การบริหารจัดการโครงการ เงินทุนค่าก่อสร้างชาวชุมชนจะร่วมกันหาด้วยตัวเองก่อนประมาณ 15% แบ่งการก่อสร้างเป็น 2 ช่วง และแบ่งเงินรายได้จากศูนย์หลังเปิดใช้ครึ่งหนึ่งไว้เป็นเงินซ่อมแซมอาคาร ข้อสรุปจากการหาความต้องการโดยใช้การมีส่วนร่วมมีแนวโน้มที่ชาวชุมชนจะเข้ามาใช้ และมีการวางแผนใช้เงินบริจาคเพียงค่าก่อสร้างอาคาร และหลังจากนั้นชุมชนเป็นผู้บริหารจัดการโครงการให้ได้กำไรไม่พึ่งพิงเงินบริจาคอีก ทำให้ศูนย์ชุมชนมีแนวโน้มที่จะมีความยั่งยืนแต่ด้วยข้อจำกัดด้านเวลาในการวิจัย ทำให้ไม่สามารถวัดผลความยั่งยืนของโครงการได้อย่างไม่เต็มที่
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1326
title: แนวทางการพัฒนาระบบการอบรมวิชาชีพทดแทนการสอบเพื่อขอรับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพระดับภาคีสถาปนิกสาขาสถาปัตยกรรมหลัก

description: การได้มาซึ่งใบอนุญาต สถาปนิกจะต้องมีความพร้อมด้านการปฏิบัติวิชาชีพ ซึ่งประกอบไปด้วยความรู้ที่ได้รับการรับรองและความพร้อมด้านทักษะที่จำเป็นต่อการทำงาน ช่วงหนึ่งสภาสถาปนิกเคยวางแนวทางใช้ระบบสถาปนิกฝึกหัด(IDP) และระบบพัฒนาวิชาชีพต่อเนื่อง(CPD) โดยที่ระบบ IDP นั้นมีปัญหาถึงความไม่พร้อมด้านต่างๆ ในขณะที่ระบบ CPD นั้นคือการจัดการความรู้ด้านวิชาชีพสำหรับสถาปนิก กลับเป็นระบบที่มีความเป็นไปได้และจำเป็นต่อมาตรฐานการปฏิบัติวิชาชีพในอนาคต การวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ในการนำส่วนหนึ่งของระบบ CPD ที่ว่าด้วยการจัดการความรู้มาพัฒนาในรูปแบบโครงการอบรมวิชาชีพในระดับภาคีสถาปนิก ซึ่งอาจพัฒนาเป็นแนวทางที่ทดแทนการสอบใบอนุญาตในปัจจุบัน โดยการวิจัยนั้นจะอาศัยข้อมูลจากเอกสารงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง รวมถึงการสัมภาษณ์สถาปนิกผู้ทรงคุณวุฒิ และการตอบแบบสอบถามกับกลุ่มสถาปนิกที่ผ่านการสอบใบอนุญาต ร่วมกับกลุ่มนักศึกษาในระดับปริญญาตรี จากการศึกษาพบว่า โครงการอบรมวิชาชีพระดับภาคีสถาปนิก เป็นแนวทางหนึ่งที่ช่วยพัฒนาความพร้อมด้านทักษะความรู้ให้สถาปนิกที่จะเข้าสู่วิชาชีพ แต่ต้องมีการคำนึงถึงประเด็นต่างๆ คือ 1. การบริหารจัดการโครงการจะต้องไม่เกิดผลกระทบด้าน ภาระเวลาและค่าใช้จ่ายที่จะเกิดขึ้น 2. โครงการอบรมต้องจัดให้เกิดขึ้นทั่วทุกภูมิภาคและไม่เกิดภาระด้านการเดินทาง 3. ควรประชาสัมพันธ์ให้องค์กรวิชาชีพและผู้เกี่ยวข้องเห็นถึงถึงประโยชน์ในการจัดการอบรมถ่ายทอดความรู้ ข้อเสนอแนะในการวิจัยนี้คือ ควรส่งเสริมการจัดอบรมวิชาชีพระดับภาคีสถาปนิก ให้เกิดขึ้นอย่างเป็นระบบ โดยองค์กรวิชาชีพที่มีศักยภาพในการดำเนินการ เมื่อการอบรมเกิดเป็นระบบที่มีความพร้อมในการบริหารจัดการมากขึ้น จึงสามารถพัฒนาเป็นแนวทางที่ทดแทนการสอบได้ โดยการบริหารจัดการนั้นจะต้องไม่ให้เกิดภาระด้านเวลา รวมถึงภาระด้านอื่นๆ ที่จะส่งผลกับการได้มาซึ่งใบอนุญาตเพื่อเข้าสู่วิชาชีพ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1327
title: ความสอดคล้องระหว่างข้อกำหนดผังเมืองรวมกับพื้นที่ระบายน้ำฝั่งตะวันออกของกรุงเทพมหานคร

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อค้นหาความสอดคล้องระหว่างข้อกำหนดผังเมืองรวมกับบทบาทหน้าที่ในการเป็นพื้นที่ระบายน้ำฝั่งตะวันออกของกรุงเทพมหานคร โดยใช้การเปรียบเทียบการใช้ประโยชน์ที่ดินเพื่อหาความสอดคล้อง และใช้กระบวนการทางภูมิสารสนเทศในการจำลองสถานการณ์ของพื้นที่ว่าข้อกำหนดทางผังเมืองสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของการเป็นพื้นที่รับและระบายน้ำหรือไม่ ผลจากการศึกษาพบว่า จากข้อกำหนดผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร ตั้งแต่ปี 2535-2556 ที่ได้กำหนดพื้นที่ระบายน้ำฝั่งตะวันออกให้เป็นการใช้ประโยชน์ดินประเภท ก.1 สามารถสร้างสิ่งปลูกสร้างได้ดังนี้ที่อยู่อาศัยประเภทบ้านเดี่ยว พื้นที่พาณิชยกรรมไม่เกิน 100 ตร.ม. การจัดสรรที่ดินเพื่อการเกษตร สำหรับข้อห้ามในการพัฒนา ได้แก่ ห้ามสร้างบ้านจัดสรร บ้านแฝด ห้องแถว อาคารขนาดใหญ่กว่า 100 ตร.ม. โรงงานอุตสาหกรรมทุกประเภท กำหนดFARอยู่ที่0.5:1 OSR 100% แต่การสำรวจพื้นที่พบว่ามีการพัฒนาสิ่งปลูกสร้างที่ขัดกับข้อห้ามกระจายอยู่ทั่วทั้งบริเวณพื้นที่ศึกษา ทำให้เกิดความไม่ความสอดคล้องขึ้นในพื้นที่ ในส่วนของการจำลองสถานการณ์ ผู้วิจัยได้ทำการกำหนดสถานการณ์น้ำท่วมออกเป็น 3 กลุ่มแสดง 9ฉากสถานการณ์ได้แก่ น้ำท่วมจากปี 2538 ปี2554และระดับทะเลหนุน โดยแสดงบนพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินและอาคารในปัจจุบัน38% การใช้ประโยชน์ที่ดินและอาคารในอนาคตบนพื้นที่ที่วิเคราะห์ความเหมาะสมต่อการสร้างสิ่งปลูกสร้าง 48%และ100% ผลการจำลองพบว่า ในฉากที่ 1-3 แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาสิ่งปลูกสร้างโดยไม่ได้คำนึงความเหมาะสมต่อพื้นที่ ทางน้ำหลายแห่งถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่อยู่อาศัย เป็นผลให้เมื่อเกิดน้ำท่วมความเสียหายได้กระจายเป็นวงกว้าง ฉากจำลองที่ 4-6 แสดงให้เห็นว่าเมื่อมีการวิเคราะห์พื้นที่ที่เหมาะสมต่อการพัฒนาสิ่งปลูกสร้าง สามารถลดความเสียหายที่เกิดขึ้นจากระดับทะเลหนุนสูงได้ ผลที่ได้จากการศึกษา ชี้ให้เห็นว่าข้อกำหนดทางผังเมืองรวมของกรุงเทพมหานครที่กำหนดให้พื้นที่สำหรับรองรับปัญหาอุทกภัยมีความสอดคล้องกับการใช้ประโยชน์ที่ดินในส่วนของพื้นที่เกษตรกรรม แต่ในการใช้ประโยชน์อาคารและสิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่ไม่ตรงกับที่ระบุไว้ในข้อกำหนด และไม่ได้คำนึงถึงผลกระทบต่อการระบายน้ำ ทำให้ศักยภาพและความเหมาะสมในการเป็นพื้นที่ระบายน้ำลดลง ทั้งนี้เพื่อให้เกิดความสอดคล้องต่อการเป็นพื้นที่ระบายน้ำ ควรมีมาตรการในการควบคุมการใช้พื้นที่ให้มีความรัดกุม รวมถึงการเพิ่มประสิทธิภาพในการระบายน้ำของพื้นที่
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1328
title: การสำรวจความเห็นที่มีต่อการพัฒนาของผู้ประกอบการ และผู้ใช้บริการ: กรณีศึกษา ศูนย์การค้าสยามสแควร์

description: ศูนย์การค้าสยามสแควร์ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีศักยภาพในการพัฒนาสูง แต่ที่ผ่านมายังไม่มีแนวทางการพัฒนาปรับปรุงที่ชัดเจน และเพื่อให้การพัฒนานั้นเป็นที่ยอมรับต่อสังคมโดยรอบ การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความเห็นของผู้ประกอบการ และผู้ใช้บริการ รวมถึงทัศนคติที่มีต่อการพัฒนาพื้นที่ 2) เพื่อศึกษาถึงปัญหาหรืออุปสรรคของผู้ประกอบการ และผู้ใช้บริการ ที่มีต่อการใช้งานในพื้นที่ โดยผู้วิจัยเลือกใช้แบบสอบถามกับผู้ประกอบการ จำนวน 170 คน และผู้ใช้บริการ จำนวน 220 คน และการสัมภาษณ์ผู้บริหารจำนวน 2 คน ผลการศึกษาพบว่า ความเห็นของผู้ประกอบการ และผู้ใช้บริการ กับการสัมภาษณ์ผู้บริหารด้านรูปแบบการพัฒนามีความเห็นตรงกันว่าเป็นการพัฒนาในลักษณะของศูนย์การค้าแนวราบ(Low Rise) และเน้นบรรยากาศของพื้นที่เปิดโล่ง(Open Space)ไว้ มีการสร้างอาคารใหม่ๆเพิ่มขึ้นบางส่วน และในด้านของสภาพแวดล้อม เห็นตรงกันว่าควรให้ความสำคัญกับการสัญจรระบบทางเดินเท้าที่สะดวกและปลอดภัย โดยแยกเส้นทางสำหรับคนเดิน กับทางรถยนต์ออกจากกันอย่างชัดเจน และการเพิ่มพื้นที่สีเขียวภายในพื้นที่ เพื่อสร้างบรรยากาศที่ร่มรื่นภายในพื้นที่ โดยผู้ประกอบการต้องการให้ปรับปรุงโดยรักษาโครงสร้างของอาคารพาณิชย์เดิมไว้ แต่ทางผู้บริหารมองว่าควรมีการพัฒนาขึ้นมาใหม่เพื่อรองรับการใช้งานที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น ให้คงความเป็นอาคารในแนวราบไว้บางส่วน และมีการสร้างอาคารใหม่ในลักษณะผสมผสานกัน เพื่อไม่ให้ดูหนาแน่นจนเกินไป โดยแบ่งพื้นที่ออกเป็น 3 ส่วน คือ 1)ความหนาแน่นน้อย(Low Density)เน้นบรรยากาศของพื้นที่เปิดโล่ง 2)ความหนาแน่นปานกลาง(Medium Density) 3)ความหนาแน่นสูง(High Density)เป็นอาคารสูงเพื่อรองรับกับการใช้งานในอนาคต ด้านปัญหา หรืออุปสรรค ที่พบต่อการเข้าใช้พื้นที่ของผู้ประกอบการ และผู้ใช้บริการโดยเฉพาะที่เป็นปัญหาหลัก คือการมีที่จอดรถไม่เพียงพอ ความสะอาดของพื้นที่ และการกำจัดขยะ เป็นต้น แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการพัฒนานั้นเป็นการแบ่งช่วงระยะเวลาการพัฒนา ทางผู้บริหารก็ได้มีการคำนึงถึงผู้ประกอบการรายเดิม ในการจัดหาพื้นที่รองรับชั่วคราว หรือมีการปรับปรุงจากอาคารพาณิชย์ที่เห็นว่ายังสามารถใช้งานได้อยู่ ให้ผู้ประกอบการจากพื้นที่โครงการนั้นๆได้มีที่ประกอบธุรกิจระหว่างรอการพัฒนา อีกทั้งยังเป็นการทำให้ผู้ประกอบการค่อยๆปรับตัวเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงนั้นๆได้อีกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1329
title: แนวทางการพัฒนาและปรับปรุงด้านกายภาพศูนย์เอนกประสงค์สำหรับผู้สูงอายุ

description: ปัจจุบันหลายประเทศ อัตราการเพิ่มประชากรเริ่มลดลง ซึ่งหมายความว่า มีอัตราการเกิดและอัตราการตาย ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในโครงสร้างประชากร โดยองค์การ สหประชาชาติ ให้นิยามว่า ประเทศใดมีประชากรอายุ 60 ปีขึ้นไป เป็นสัดส่วนเกิน 10% หรืออายุ 65 ปีขึ้นไป เกิน 7% ของประชากรทั้งประเทศ ถือว่าประเทศนั้นได้ก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ (Aging Society) และจะเป็นสังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ (Aged Society) เมื่อสัดส่วนประชากรอายุ 60 ปี เพิ่มเป็น 20% และอายุ 65 ปีขึ้นไป เพิ่มเป็น 14% ประเทศไทยมีระยะเวลาในการเตรียมเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ระยะเวลาเพียง 22 ปี สำหรับประเทศไทยจากการสำรวจข้อมูลด้านประชากรของกองข้อมูลที่อยู่อาศัย ฝ่ายวิชาการและพัฒนาที่อยู่อาศัย การเคหะแห่งชาติ พบว่าในปีพ.ศ. 2553 มีจำนวนผู้สูงอายุประมาณ 7.6 ล้านคน คิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 11.36 ของประชากรทั้งหมด และคาดการณ์ว่าในปี 2568 จะเพิ่มเป็น 14.4 ล้านคน คิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 20 ของประชากรทั้งหมด และจากปัญหาทางด้านโครงสร้างของประชากร ทำให้เกิดข้อเท็จจริงที่ว่าในอนาคตจะเกิดภาวะการขาดแคลนผู้ที่ดูแลผู้สูงอายุ โดยประชากรวัยทำงานจะเกิดภาระในการดูแลผู้สูงอายุและวัยเด็กมากยิ่งขึ้น ผลการศึกษาพบว่าแนวทางการพัฒนาด้านกายภาพศูนย์อเนกประสงค์สำหรับผู้สูงอายุนั้นต้องมีการใช้หลักการออกแบบ UNIVERSAL DESIGN มาเป็นหลักในการออกแบบและปรับปรุงศูนย์ฯเดิมให้ได้คุณภาพ เน้นในด้านความปลอดภัย ความสะดวกสบายแก่ผู้สูงอายุ และการใช้พื้นที่อย่างมีประสิทธิภาพเหมาะสมกับกิจกรรมของศูนย์ฯให้ได้มากที่สุด โดยศูนย์ฯที่พบในประเทศไทยปัจจุบันนั้นมี 2 ประเภทหลัก กล่าวคือ ศูนย์อเนกประสงค์เพื่อผู้สูงอายุประเภทที่ไม่เก็บค่าบริการ มีหน่วยงานภาครัฐเป็นผู้ดูแลทั้งเรื่องการบริหารจัดการ และงบประมาณ และศูนย์อเนกประสงค์เพื่อผู้สูงอายุประเภทที่เก็บค่าบริการปัจจุบันเริ่มมีในแต่ละพื้นที่มากขึ้น โดยมีทั้งภาครัฐดูแล และส่วนของเอกชน การศึกษาครั้งนี้มีแนวคิดทฤษฎีที่เกี่ยวข้องคือ แนวคิดให้ผู้สูงอายุอาศัยในที่เดิม สอดคล้องกับแนวทางการส่งเสริมด้านการดูแลผู้สูงอายุของประเทศไทย และความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญต่างเห็นตรงกันและให้ความสำคัญส่งเสริมให้ผู้สูงอายุอาศัยในที่อยู่อาศัยเดิม ที่มีความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมและสังคม โดยใช้การปรับปรุงทางด้านกายภาพและการบริหารจัดการของศูนย์อเนกประสงค์เพื่อผู้สูงอายุให้เข้าถึงชุมชนมากขึ้น บริการให้มีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น เพื่อให้ผู้สูงอายุสามารถเข้ามาใช้บริการศูนย์ได้อย่างปลอดภัย และมีความสุข ส่งเสริมให้ครอบครัวและท้องถิ่นมีส่วนร่วมและมีบทบาทในการดูแลผู้สูงอายุมากขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2018.488
title: การวิเคราะห์ความคุ้มค่าในการลงทุนรถบรรทุกเพื่อใช้ในการขนส่งสินค้ากระดาษคราฟท์: กรณีศึกษา บริษัท SCG Logistics Management

description: การค้นคว้าอิสระ เรื่องการวิเคราะห์ความคุ้มค่าในการลงทุนรถบรรทุก เพื่อใช้ในการขนส่ง สินค้ากระดาษคราฟท์ กรณีศึกษา บริษัท SCG LOGISTICS MANAGEMENT นี้สืบเนื่องมาจากการเติบโตอย่างต่อเนื่องของ อุตสาหกรรมกระดาษคราฟท์ ซึ่งส่งผลต่อความจำเป็นในการเพิ่มกำลังในการขนส่ง โดยการค้นคว้าอิสระนี้ใช้ ข้อมูลขั้นทุติยภูมิ จากการระบบการเก็บข้อมูลการขนส่งบริษัทสยามคราฟท์อุตสาหกรรมไทย และ ข้อมูลปฐมภูมิจากการเก็บบันทึกข้อมูล และการสำรวจราคาที่ดินจากการปฏิบัติงานจริง โดยการค้นคว้านี้ได้ใช้ทฤษฎีต่างๆเพื่อใช้ในการวิเคราะห์ผลดังกล่าว เช่นทฤษฏีทางการเงิน ทฤษฎีต้นทุน ทฤษฎีการตัดสินใจ รวมถึงการสัมพาษณ์ แนวคิดผู้บริหารจากการศึกษาทางพบว่า บริษัท SCG Logistics Management มีจุดแข็งในด้านการการบริหารการขนส่งในตำแหน่งของการเป็น Third Party Logistics Management และมีจุดอ่อนในด้านการบริหารต้นทุนค่าซ่อมบำรุง โดยเมื่อทำการคำนวนเพื่อการวิเคราะห์ทางการเงินด้วยต้นทุนคงที่ และต้นทุนผันแปร พบว่า การบริหารการขนส่งโดยการว่าจ้างผ่าน ผู้บริหารขนส่งนั้นมีต้นทุนที่ต่ำกว่าการบริหารงานด้วย การซื้อรถใหม่ เป็นจำนวนเงิน 55,979 บาท/ปี รวมถึงปราศจากความรับผิดชอบต่างๆอันเกิดจากความเสี่ยง และบทสัมพาษณ์วิสัยทัศน์ผู้บริหาร จำนวน 3 ท่านมีความคิดเห็นในแนวทางเดียวกันคือยังคงควรบริหารงานผ่านการว่าจ้างผู้บริหารขนส่งจากจุดอ่อนด้านการซ่อมบำรุงรักษาโดยหากผู้บริหารขนส่งมีการปรับเปลี่ยนอัตราว่าจ้างในอัตราที่สูงขึ้น จะมีความจำเป็นต้องพิจารณาในด้านต้นทุนเพิ่มเติม จากการคำนวนทางการเงินสามารถสรุปได้ว่า หากผู้บริหารขนส่งนั้น ปรับอัตราว่าจ้างเพิ่มขึ้น 2,090,004 บาท/ปี หรือ เพิ่มขึ้น 8.2% จากอัตราว่าจ้างเดิม จึงเหมาะสมต่อการพิจารณาตัดสินใจอีกครั้ง เนื่องจากเป็นต้นทุนที่สูงเกินกว่าต้นทุนโครงสร้างพนักงานองค์กรรวมค่าความเสี่ยงที่บริษัทสามารถรับได้
DOI: 10.14457/tu.the.2018.489
title: ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อราคาสินค้ามือสองของวง BNK48

description: การค้นคว้าอิสระนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อราคาสินค้ามือสองของวง BNK48 ประกอบไปด้วย (1) ลักษณะทางประชากรศาสตร์ (2) คุณสมบัติทางกายภาพของสินค้า (3) คุณสมบัติของตลาดซื้อขาย (4) พฤติกรรมผู้บริโภค รวมถึงศึกษาสมการทำนายราคาของสินค้าฯ โดยวิธีวิเคราะห์สมการถดถอยการวิจัยครั้งนี้ทำการรวบรวมข้อมูลโดยการออกแบบสอบถามออนไลน์ สุ่มตัวอย่างจากเว็บไซต์จำนวน 8 แห่ง ที่เป็นแหล่งซื้อขายสินค้าที่มีจำนวน Account ที่ติดตามสูง จำนวนทั้งสิ้น 421 ตัวอย่าง เป็นการซื้อสินค้าทั้งสิ้น 992 รายการ ซึ่งได้นำข้อมูลมาทำการทดสอบสมมติฐานหาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรโดยวิธีวิเคราะห์ความแปรปรวน (Analysis of Variance: ANOVA) และทำการรวมปัจจัยโดยวิธี Factor Analysisผลการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple Linear Regression Analysis) โดยวิธี Stepwise พบว่าตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อราคาสินค้ามือสองของวง BNK48 ประกอบไปด้วย 6 ตัวแปร คือ (1) อายุ (ผู้ซื้อ) (2) อาชีพนักเรียน/นักศึกษา (3) รายได้เฉลี่ย/เดือน (4) อายุของสินค้า (5) จำนวนผู้ติดตาม และ (6) รุ่นของศิลปิน โดยตัวแปรดังกล่าวสามารถอธิบายราคาสินค้ามือสองของวง BNK48 ได้ร้อยละ 27.1 ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 จากการศึกษาพบว่าหากกลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนนักศึกษา จะมีอิทธิพลต่อราคาสินค้า สูงที่สุด รองลงมา คือ สินค้าฯของศิลปินรุ่นที่ 1 จะมีราคาสูงกว่ารุ่นที่ 2 และอันดับที่ 3 คือ จำนวนผู้ติดตามที่สูงจะส่งผลให้สินค้ามีราคาสูงตามไปด้วย แต่การที่ตัวแปรความน่าเชื่อถือของของตลาดและผู้ขายไม่มีอิทธิพลต่อราคา เป็นเพราะส่วนมากแล้วกลุ่มตัวอย่างเลือกซื้อแต่จากแหล่งที่มีความน่าเชื่อถือสูงทั้งสิ้นนอกจากนี้ การที่ข้อมูลของหลายตัวแปรมีความแปรปรวนสูง แสดงถึงการที่ยังไม่มีราคามาตรฐานของสินค้า ประกอบกับไม่มีการกำหนดมาตรฐานของสินค้า ส่งผลให้ผู้บริโภคแต่ละรายมีความเต็มใจจ่าย (Willingness to pay) แตกต่างกัน