cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1144
title: ผลของการใช้โปรแกรมการบริโภคอาหารและการออกกำลังกายตามทฤษฎีการกระทำด้วยเหตุผลเพื่อป้องกันภาวะอ้วนของนักเรียนประถมศึกษาที่มีภาวะน้ำหนักเกิน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมการบริโภคอาหารและการออกกำลังกายตามทฤษฎีการกระทำด้วยเหตุผลเพื่อป้องกันภาวะอ้วนของนักเรียนประถมศึกษาที่มีภาวะน้ำหนักเกิน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนประถมศึกษาปีที่ 4 – 6 ที่มีภาวะน้ำหนักเกิน โรงเรียนวัดพระยายังและโรงเรียนวัดดวงแข จำนวน 40 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ นักเรียนกลุ่มทดลองโรงเรียนวัดพระยายังได้รับโปรแกรมการบริโภคอาหารและการออกกำลังกายตามทฤษฎีการกระทำด้วยเหตุผลเพื่อป้องกันภาวะอ้วนของนักเรียนประถมศึกษาที่มีภาวะน้ำหนักเกิน จำนวน 20 คน และนักเรียนกลุ่มควบคุมโรงเรียนวัดดวงแข จำนวน 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1)โปรแกรมการบริโภคอาหารและการออกกำลังกายตามทฤษฎีการกระทำด้วยเหตุผลเพื่อป้องกันภาวะอ้วนของนักเรียนประถมศึกษาที่มีภาวะน้ำหนักเกิน 2)แบบวัดการปฏิบัติตนในด้านการบริโภคอาหารและการออกกำลังกาย 3)เครื่องชั่งน้ำหนักตัวแบบดิจิตอลและที่วัดส่วนสูง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเปรียบเทียบผลการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติทดสอบที ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 ผลการศึกษา พบว่า 1) ค่าเฉลี่ยของคะแนนการปฏิบัติตนในด้านการบริโภคอาหารและการออกกำลังกายหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และค่าเฉลี่ยของน้ำหนักตัวของนักเรียนกลุ่มทดลองก่อนและหลังการทดลองไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับส่วนค่าเฉลี่ยของน้ำหนักตัวหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มควบคุมสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 2) ค่าเฉลี่ยของคะแนนการปฏิบัติตนหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองสูงกว่านักเรียนกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และค่าเฉลี่ยของน้ำหนักตัวหลังการทดลองระหว่างนักเรียนกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1145
title: แนวทางการจัดแหล่งเรียนรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสำหรับบุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็น

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์ปัญหาและความต้องการในการใช้แหล่งเรียนรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของบุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็น โดยใช้แบบสอบถามปัญหาและความต้องการในการใช้แหล่งเรียนรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของบุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็น จำนวน 40 คน 2) เพื่อพัฒนาแนวทางการจัดแหล่งเรียนรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสำหรับบุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็น โดยใช้แบบสอบถามความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญที่มีต่อแนวทางการจัดแหล่งเรียนรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสำหรับบุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็น แบ่งออกเป็น 3 ระดับ คือ ระดับนโยบาย ระดับปฏิบัติการ และระดับใช้บริการ ด้วยเทคนิคเดลฟาย จำนวน 30 คน และสนทนากลุ่ม เพื่อหาฉันทามติของกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ แล้ววิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่ามัธยฐาน ฐานนิยม ค่าสัมบูรณ์ของผลต่างระหว่างค่ามัธยฐาน ค่าฐานนิยม และค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผลการวิเคราะห์ปัญหาและความต้องการในการใช้แหล่งเรียนรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของบุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็น แบ่งออกเป็น 4 ด้าน คือ 1) ด้านโครงสร้างทางกายภาพต้องการแผนผังนูนแสดงรายละเอียดของพื้นที่ (ร้อยละ 57.5) เช่น ตำแหน่งที่ตั้งของบันได ลิฟต์ หรือบันไดเลื่อน เป็นต้น 2) ด้านสื่อการเรียนรู้ (นิทรรศการ) ต้องการสื่ออุปกรณ์ที่ช่วยให้บุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็นเข้าถึงได้โดยตรง สัมผัสวัตถุ สิ่งของที่จัดแสดงในนิทรรศการ (ร้อยละ 50.0) 3) ด้านกิจกรรม ต้องการมีส่วนร่วมในการทำกิจกรรม (ร้อยละ 50.0) และต้องการกิจกรรมที่สามารถเรียนรู้ผ่านประสาทสัมผัสอื่นๆได้ (ร้อยละ 47.5) และ 4) ด้านบุคลากร ต้องการให้เจ้าหน้าที่ช่วยเหลือบุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็นอย่างถูกวิธี (ร้อยละ 47.5) 2. ในการจัดแหล่งเรียนรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสหรับบุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็นมีแนวทาง 5 ด้าน หลักสำหรับการพัฒนาการจัดแหล่งเรียนรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 5 ด้าน คือ 1) ด้านการบริหารจัดการ (การจัดนิทรรศการ) ควรการวางแผนเพื่อจัดนิทรรศการให้เหมาะสมกับบุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็น เช่น จัดทำวัตถุจำลองที่สามารถสัมผัสได้ 2) ด้านโครงสร้างทางกายภาพ คำนึงถึงหลักการออกแบบเพื่อความเป็นสากล (Universal Design) 3) ด้านสื่อการเรียนรู้ (นิทรรศการ) จัดสิ่งอำนวยความสะดวกในการเรียนรู้ เช่น เครื่องบรรยายด้วยเสียง (Audio Guide) แอพพลิเคชั่นบนโทรศัพท์มือถือ สื่อที่หลากหลายความรู้สึก (Multisensory Display) โปรแกรมอ่านจอภาพคอมพิวเตอร์ (Screen Reader Program) โปรแกรมการอ่านด้วยนิ้วสัมผัส (Finger Reader) 4) ด้านกิจกรรม เน้นกิจกรรมที่เรียนรู้ผ่านประสาทสัมผัสทั้ง 4 และ 5) ด้านบุคลากร เปิดรับอาสาสมัครที่สนใจเข้าทำงานร่วมกับบุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็นในแหล่งเรียนรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี รวมถึงแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในการช่วยเหลือบุคคลที่มีความบกพร่องทางการเห็นระหว่างบุคลากรด้วยกัน หรือกับผู้มีประสบการณ์ หรือผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1146
title: แนวทางการจัดโปรแกรมพลศึกษาในสถาบันอาชีวศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพและปัญหาการจัดการเรียนการสอนพลศึกษาในสถาบันอาชีวศึกษา 2) นำเสนอแนวทางการจัดการเรียนการสอนพลศึกษาในสถาบันอาชีวศึกษา กลุ่มตัวอย่างเป็นหัวหน้ากลุ่มวิชาสุขศึกษาและพลศึกษา และนักศึกษาอาชีวศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) การเก็บรวบรวมข้อมูลจากหัวหน้ากลุ่มวิชาสุขศึกษาและพลศึกษา 75 คน และนักศึกษา 373 คน โดยใช้แบบสอบถาม ซึ่งแบบสอบถามสำหรับหัวหน้ากลุ่มวิชาสุขศึกษาและพลศึกษา มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) เท่ากับ 0.97 และค่าความเที่ยง (α) เท่ากับ 0.96 ส่วนแบบสอบถามสำหรับนักศึกษา มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) เท่ากับ 0.97 และค่าความเที่ยง (α) เท่ากับ 0.97 และวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติโดยใช้ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) สถาบันอาชีวศึกษาในเขตกรุงเทพมหานครส่วนใหญ่จัดโครงการจัดการแข่งขันกีฬาภายในสถาบัน และจัดโครงการบรรดิการทางพลศึกษาน้อยที่สุดและขาดบุคลากรที่เชี่ยวชาญ ปัญหาการจัดดำเนินการโปรแกรมพลศึกษา เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อพบว่า ด้านครูพลศึกษา หลักสูตร การจัดกิจกรรมนันทนาการ การทะเลาะวิวาทในกีฬาระหว่างสถาบัน สถานที่ อุปกรณ์ สิ่งอำนวยความสะดวก และงบประมาณมีปัญหาอยู่ในระดับมาก 2) แนวทางการจัดโปรแกรมพลศึกษา ควรมีแนวทางดังต่อนี้ มีการบรรจุครูพลศึกษาที่มีวุฒิทางพลศึกษาให้มีอัตราส่วนเหมาะสมต่อจำนวนนักศึกษา จัดกิจกรรมนันทนาการตรงตามความสนใจ เพิ่มจำนวนหน่วยกิตวิชาพลศึกษาและกำหนดวัตถุประสงค์ให้ครบตามปรัชญาพลศึกษา มุ่งเน้นปลูกฝังน้ำใจนักกีฬา สนาม อุปกรณ์ สิ่งอำนวยความสะดวก และงบประมาณให้เพียงพอต่อการจัดโปรแกรมพลศึกษา ผู้ดำเนินการจัดกิจกรรมสำหรับบุคคลที่มีความบกพร่อง ควรเป็นผู้เชี่ยวชาญหรือผู้ที่มีความรู้เกี่ยวกับการจัดบรรดิการทางพลศึกษาเป็นอย่างดี
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1147
title: แนวทางการบริหารโรงเรียนเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้อย่างมีความสุขของเด็กไร้สัญชาติ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบของการบริหารโรงเรียนเพื่อเสริมสร้างให้เกิดการเรียนรู้อย่างมีความสุขของเด็กไร้สัญชาติ 2) ศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารโรงเรียนเพื่อเสริมสร้างให้เกิดการเรียนรู้อย่างมีความสุขของเด็กไร้สัญชาติ และ 3) พัฒนาแนวทางการบริหารโรงเรียนเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้อย่างมีความสุขของเด็กไร้สัญชาติกรอบแนวคิดของการวิจัยประกอบประกอบด้วย 1) องค์ประกอบของการเรียนรู้อย่างมีความสุข 2) กระบวนการจัดการเรียนการสอนเพื่อให้ผู้เรียนเกิดความสุขในการเรียนรู้ และ 3) ขอบข่ายภารกิจการบริหารโรงเรียนตามกฎกระทรวงศึกษาธิการว่าด้วยการกำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการกระจายอำนาจการบริหารและการจัดการศึกษา พ.ศ.2550 ประชากรในการศึกษาคือโรงเรียนที่มีเด็กนักเรียนติด G ปีการศึกษา 2557 จำนวนทั้งสิ้น 7,032 โรงเรียน กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาคือโรงเรียนที่มีเด็กนักเรียนติด G ปีการศึกษา 2557 โดยเลือกจากเขตพื้นที่การศึกษาที่มีเด็กนักเรียนติด G มากที่สุดในแต่ละภูมิภาคของไทย ภูมิภาคละ 1 เขตพื้นที่การศึกษา ผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วยผู้บริหารโรงเรียนและครู เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ และแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) องค์ประกอบของการบริหารที่จะเสริมสร้างให้เกิดการเรียนรู้อย่างมีความสุขของเด็กไร้สัญชาติ ผู้บริหารต้องดำเนินการตามองค์ประกอบ 8 องค์ประกอบ คือ การได้รับการยอมรับ, การได้รับความเมตตา, การเกิดความภาคภูมิใจในตนเอง, การได้เลือกเรียนตามความถนัด ความสนใจ และค้นคว้าเพิ่มเติมในสิ่งที่สนใจด้วยตนเอง, การได้นำสิ่งที่เรียนรู้ไปใช้ในชีวิตประจำวัน, การได้รับความรู้พื้นฐานทางด้านภาษา, การได้รับโอกาสทางการศึกษา และการจัดสภาพบรรยากาศในการเรียน โดยดำเนินการผ่านขอบข่ายภารกิจการบริหารโรงเรียน 4 ฝ่ายงาน คือ การบริหารวิชาการ, การบริหารงบประมาณ, การบริหารงานบุคคล และการบริหารทั่วไป 2) สภาพปัจจุบันของการบริหารโรงเรียนเพื่อเสริมสร้างให้เกิดการเรียนรู้อย่างมีความสุขของเด็กไร้สัญชาติพบว่าด้านการได้รับความเมตตามีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด สภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารโรงเรียนเพื่อเสริมสร้างให้เกิดการเรียนรู้อย่างมีความสุขของเด็กไร้สัญชาติพบว่าด้านการได้เลือกเรียนตามความถนัด ความสนใจ และค้นคว้าเพิ่มเติมในสิ่งที่สนใจด้วยตนเอง มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด ผลการจัดลำดับความต้องการจำเป็น (PNIModified) พบว่าด้านการได้รับความรู้พื้นฐานทางด้านภาษามีค่าดัชนีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด 3) แนวทางการบริหารโรงเรียนเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้อย่างมีความสุขของเด็กไร้สัญชาติ พบว่า 3.1) การบริหารวิชาการควรให้ความสำคัญเรื่องหลักสูตรของโรงเรียน 3.2) การบริหารงบประมาณควรให้ความสำคัญเรื่องการจัดทำแผนงบประมาณ 3.3) การบริหารงานบุคคลควรให้ความสำคัญเรื่องการพัฒนาบุคคลกร และ 3.4) การบริหารทั่วไปควรให้ความสำคัญเรื่องการให้โอกาสทางการศึกษา
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1148
title: ผลของการประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดที่แตกต่างกัน ที่มีต่อความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5

description: งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณ ระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียนของกลุ่มควบคุมที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติไม่มีกิจกรรมการประเมินตนเอง กลุ่มทดลองกลุ่มที่ 1 ที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติร่วมกับกิจกรรมการประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบวงเดียว (Single-loop self-reflective thinking) และกลุ่มทดลองกลุ่มที่ 2 ที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติร่วมกับกิจกรรมการประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบสองวง (Double-loop self-reflective thinking) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 และ 2. เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณหลังเรียน ระหว่างกลุ่มควบคุมที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติไม่มีกิจกรรมการประเมินตนเอง กลุ่มทดลองกลุ่มที่ 1 ที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติร่วมกับกิจกรรมการประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบวงเดียว และกลุ่มทดลองกลุ่มที่ 2 ที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติร่วมกับกิจกรรมการประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบสองวง ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ตัวอย่างที่ใช้คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2557 จำนวน 113 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ1) แบบประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบวงเดียว (Single-loop self-reflective thinking) 2) แบบประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบสองวง (Double-loop self-reflective thinking) และ 3) แบบวัดความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยาย เปรียบเทียบข้อมูลด้วยสถิติทดสอบที (Paired Sample T-Test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (One-way Anova) ผลการวิจัยพบว่า 1. คะแนนความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณของกลุ่มควบคุมที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติไม่มีกิจกรรมการประเมินตนเองมีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนและคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 กลุ่มทดลองกลุ่มที่ 1 ที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติร่วมกับกิจกรรมการประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบวงเดียว มีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และกลุ่มทดลองกลุ่มที่ 2 ที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติร่วมกับกิจกรรมการประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบสองวง มีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. คะแนนความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณหลังเรียนของกลุ่มควบคุมที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติไม่มีกิจกรรมการประเมินตนเองกับกลุ่มทดลองกลุ่มที่ 1 ที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติร่วมกับกิจกรรมการประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบวงเดียว และ กลุ่มทดลองกลุ่มที่ 2 ที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติร่วมกับกิจกรรมการประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบสองวง แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยคะแนนหลังเรียนของกลุ่มทดลองกลุ่มที่ 1 และกลุ่มทดลองกลุ่มที่ 2 สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติไม่มีกิจกรรมการประเมินตนเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และคะแนนความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณหลังเรียนของกลุ่มทดลองกลุ่มที่ 2 ที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติร่วมกับกิจกรรมการประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบสองวงมีคะแนนเฉลี่ยสูงกลุ่มทดลองกลุ่มที่ 1 ที่เรียนด้วยวิธีการสอนแบบปกติร่วมกับกิจกรรมการประเมินตนเองโดยใช้วิธีการสะท้อนคิดแบบวงเดียว โดยคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1149
title: แนวทางการพัฒนาครูของโรงเรียนมัธยมศึกษาในนครหลวงเวียงจันทน์แห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปป.ลาว)

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา สภาพการพัฒนาครู ปัญหาการพัฒนาครู และแนวทางการพัฒนาครูของโรงเรียนมัธยมศึกษาในนครหลวงเวียงจันทน์ สปป.ลาว กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ โรงเรียนจำนวน 80 โรงเรียน ผู้ให้ข้อมูลได้แก่ ผู้บริหารโรงเรียน 137 คน และครูจำนวน 346 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามที่มีลักษณะเป็นแบบมาตราส่วนประมาณค่า วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ค่าสถิติพื้นฐานด้วยโปรแกรม SPSS 20.0 หาค่าความถี่ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ด้านสภาพการพัฒนาครูของโรงเรียนมัธยมศึกษาในนครหลวงเวียงจันทน์ สปป.ลาว ได้มีการปฏิบัติการพัฒนาครู ทั้ง 4 ด้าน โดยค่าเฉลี่ยการปฏิบัติงานโดยรวมอยู่ในระดับมาก ซึ่งด้านการกำหนดความจำเป็นในการพัฒนาครู มีค่าเฉลี่ยสูงสุด และด้านการนำแผนพัฒนาไปใช้ มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด ด้านปัญหาการพัฒนาครูโดยรวมอยู่ในระดับน้อย ซึ่งด้านการกำหนดความจำเป็นในการพัฒนาครู มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด และด้านการนำแผนพัฒนาครูไปใช้มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด ส่วนด้านแนวทางการพัฒนาครูมีการพัฒนาครูมี 4 ขั้นตอนดังนี้ 1) การกำหนดความจำเป็นในการพัฒนาครูคือผู้บริหารมีการกำหนดมาตรฐานการปฏิบัติงานที่ชัดเจนโดยจัดกิจกรรมส่งเสริมให้ครูเห็นความสำคัญและมีความกระตือรือร้นในการให้ข้อมูลเกี่ยวกับการพัฒนาโดยวิธีวิเคราะห์การปฏิบัติตามแผนการกำหนดความจำเป็นในการพัฒนาครู และประเมินผลการปฏิบัติงานตามแผนการกำหนดความจำเป็นในการพัฒนาครูทั้งระดับงาน และบุคคลโดยกระทรวงศึกษาธิการ และกีฬา 2) การวางแผนการพัฒนาโรงเรียนมีการอบรมด้านการวางแผนพัฒนาครูอย่างเป็นระบบ และเป็นขั้นตอนอย่างละเอียด มีการติดตามตรวจสอบเป็นระยะเพื่อการปฏิบัติงานให้เป็นไปตามระบบอย่างมีประสิทธิภาพ และเหมาะสมกับระยะเวลาที่กำหนด 3) การนำแผนพัฒนาไปใช้ในโรงเรียนโดยจัดให้มีการอบรมอย่างต่อเนื่องอย่างน้อย 2 ครั้งต่อปีการศึกษา มีการศึกษาดูงานทั้งใน และต่างประเทศอย่างน้อย 1 ครั้งต่อปีการศึกษา มีการสัมมนาทุก 3 เดือน สนับสนุนการลาศึกษาต่อโดยให้ครูมีโอกาสไปศึกษาต่อตามทุนการศึกษาที่กระทรวงศึกษา และกีฬาอนุมัติตามระยะเวลาที่เหมาะสมเพื่อให้ผลการปฏิบัติงานบรรลุตามวัตถุประสงค์ที่กำหนด และมีประสิทธิภาพ 4) การประเมินผลการพัฒนามีการวัด และประเมินผลทุกปีการศึกษาเป็นระบบชัดเจน และเข้าใจง่ายมีการติดตามจากคณะกรรมการณ์ตรวจสอบเครื่องมือในการวัด และประเมินผลต้องมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องเพื่อให้ได้มาตรฐาน และมีประสิทธิภาพที่ดียิ่งขึ้น
DOI: 10.5519/qd.2x9v4sxs
title: Query on the Natural History Museum Data Portal (data.nhm.ac.uk) (146 records)
DOI: 10.1285/i20380313v26p433
title: Laura D'ARPE, Imago. Poesie, Lecce, Edizioni Grifo, 2018, pp. 120.
DOI: 10.1285/i20380313v26p437
title: Giuliano SANTANTONIO, Tesori e inventari della cattedrale di Nardò (secc. XV-XIX), Mario Congedo Editore, Galatina, 2019, pp. 245.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1150
title: การพัฒนารูปแบบการจัดทำแฟ้มสะสมงานสำหรับประเมินการปฏิบัติงานครูของโรงเรียนในเครือภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร แห่งประเทศไทย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อสังเคราะห์มาตรฐานการปฏิบัติงานครูในการจัดทำแฟ้มสะสมงานสำหรับการประเมินการปฏิบัติงานครูของโรงเรียนในเครือภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร แห่งประเทศไทย 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดทำแฟ้มสะสมงานสำหรับประเมินการปฏิบัติงานครูของโรงเรียนในเครือภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร แห่งประเทศไทยตามมาตรฐานการปฏิบัติงานครูที่ศึกษา 3) เพื่อตรวจสอบคุณภาพรูปแบบการจัดทำแฟ้มสะสมงานสำหรับประเมินการปฏิบัติงานครูของโรงเรียนในเครือภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร แห่งประเทศไทย กลุ่มตัวอย่างคือ ครูที่ปฏิบัติงานในโรงเรียนที่คณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตรเป็นเจ้าของในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 100 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ 1) แบบสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญและผู้เกี่ยวข้องกับการประเมินการปฏิบัติงานครู 2) แบบประเมินคุณภาพคู่มือการจัดทำแฟ้มสะสมงานครูสำหรับประเมินการปฏิบัติงานของโรงเรียน ในเครือภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร ประเทศไทย และ 3) แบบสอบถามความคิดเห็นเกี่ยวกับคู่มือการจัดทำแฟ้มสะสมงานครูสำหรับประเมินการปฏิบัติงานของโรงเรียนในเครือภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร ประเทศไทย วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาจากการสังเคราะห์เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และข้อมูลจากการสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่าง ความถี่และร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) มาตรฐานการปฏิบัติงานครูในการจัดทำแฟ้มสะสมงานสำหรับการประเมินการปฏิบัติงานครูของโรงเรียนในเครือภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร แห่งประเทศไทยมี 3 องค์ประกอบ คือ การพัฒนาตนเอง การพัฒนาผู้เรียน และการพัฒนาการเรียนการสอน ทั้งหมด 11 มาตรฐาน 19 ตัวชี้วัด 2) รูปแบบการจัดทำแฟ้มสะสมงานสำหรับประเมินการปฏิบัติงานครูของโรงเรียนในเครือภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร แห่งประเทศไทยตามมาตรฐานการปฏิบัติงานครูที่ศึกษามีองค์ประกอบของโครงสร้าง ขั้นตอนการพัฒนา และเกณฑ์การประเมินแฟ้มสะสมงานครู โดยขั้นตอนการพัฒนาแฟ้มสะสมงานประกอบด้วย 5 ขั้นตอน คือ วางแผนการจัดทำ รวบรวมและเลือกผลงาน จัดระบบผลงาน ตรวจสอบผลงานของตนเอง และการประเมินและตัดสินผลงาน 3) ผลการตรวจสอบคุณภาพรูปแบบการจัดทำแฟ้มสะสมงานสำหรับประเมินการปฏิบัติงานครูของโรงเรียนในเครือภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร แห่งประเทศไทยโดยภาพรวมตามมาตรฐาน 4 ด้าน พบว่ามีคุณภาพในระดับมากที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1151
title: การเปรียบเทียบอิทธิพลของวิธีการวัดที่มีต่อผลการวัดสุขภาพจิตที่มาจากการตอบตามความพึงปรารถนาของสังคม : การประยุกต์ใช้เทคนิคซีอียูแอลและเทคนิคซีอีเอ็มแอล

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อเปรียบเทียบความสอดคล้องของโมเดลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของแบบวัดสุขภาพจิตแบบองค์รวมและเฉพาะด้าน 2) เพื่อเปรียบเทียบอิทธิพลของวิธีการวัด(method effect) ที่มีต่อผลการวัดสุขภาพจิตที่มาจากการตอบตามความพึงปรารถนาของสังคมแบบองค์รวมและแบบเฉพาะด้าน โดยเทคนิค (CEUL) 3) เพื่อเปรียบเทียบอิทธิพลของวิธีการวัด(method effect)ที่มีต่อผลการวัดสุขภาพจิตที่มาจากการตอบตามความพึงปรารถนาของสังคมแบบองค์รวมและแบบเฉพาะด้าน โดยใช้เทคนิค (CEML) 4) เพื่อเปรียบเทียบอิทธิพลของวิธีการวัด (method effect) ที่มีต่อผลการวัดสุขภาพจิตที่มาจากการตอบตามความพึงปรารถนาของสังคมโดยใช้เทคนิค CEML และ CEUL กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ในสังกัดคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กรุงเทพมหานคร จำนวน 1,100 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบวัดสุขภาพจิต วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ (1) การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของแบบวัดสุขภาพจิตแบบเฉพาะด้านมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์มากกว่าแบบองค์รวม (ไค-สแควร์ = 1123.95, df = 84,GFI = 0.88, AGFI =0.83, SRMR =0.076, RMSEA = 0.11) (2) การตรวจสอบอิทธิพลที่เกิดจากการวัด (method effect) ที่มีต่อผลการวัดสุขภาพจิตที่มาจากการตอบตามความพึงปรารถนาของสังคมโดยใช้เทคนิค CEUL พบว่าการวิเคราะห์แบบองค์รวมมีความเหมาะสมมากกว่าแบบเฉพาะด้าน (ไค-สแควร์ =766.88, df =76,CFI = 0.94,NNFI =0.92,RMSEA = 0.091) (3) การตรวจสอบอิทธิพลที่เกิดจากการวัด (method effect ) ที่มีต่อผลการวัดสุขภาพจิตที่มาจากการตอบตามความพึงปรารถนาของสังคมโดยใช้เทคนิค CEML พบว่าการวิเคราะห์แบบเฉพาะด้านมีความเหมาะสมมากกว่าแบบองค์รวม (ไค-สแควร์ = 1454.92, df=106, CFI = 0.89, NNFI = 0.86, RMSEA = 0.11) (4) ในการตรวจสอบอิทธิพลที่เกิดจากวิธีการวัด (method effect ) ที่มีต่อผลการวัดสุขภาพจิตที่มาจากการตอบตามความพึงปรารถนาของสังคม พบว่าเทคนิค CEUL มีความเหมาะสมมากกว่าเทคนิค CEML
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1152
title: การเปรียบเทียบความเที่ยงของแบบสอบอัตนัยประยุกต์วัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ที่ใช้วิธีการตรวจให้คะแนนที่แตกต่างกัน ภายใต้จำนวนเหตุการณ์ที่ต่างกัน:การประยุกต์ใช้ทฤษฏีการสรุปอ้างอิงความน่าเชื่อถือของผลการวัด

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ (1) เพื่อพัฒนาวิธีการตรวจให้คะแนนแบบวิเคราะห์ย่อยในแบบสอบอัตนัยประยุกต์วัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ (2) เพื่อตรวจสอบคุณภาพของวิธีการตรวจให้คะแนนแบบวิเคราะห์ย่อยในแบบสอบอัตนัยประยุกต์วัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ และ (3) เพื่อเปรียบเทียบความเที่ยงของแบบสอบอัตนัยประยุกต์วัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ที่ใช้วิธีการตรวจให้คะแนนที่แตกต่างกัน ภายใต้จำนวนเหตุการณ์ที่ต่างกันโดยประยุกต์ใช้ทฤษฏีการสรุปอ้างอิงความน่าเชื่อถือของผลการวัด กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จำนวน 91 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบอัตนัยประยุกต์วัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ และวิธีการตรวจให้คะแนน 3 วิธี คือ 1. วิธีการตรวจให้คะแนนตามแบบของ Knox 2. วิธีการตรวจให้คะแนนตามแบบของ Feletti และ 3. วิธีการตรวจให้คะแนนแบบวิเคราะห์ย่อย (analytic method) สถิติที่ใช้ในงานวิจัย คือ Cronbach’s alpha, Pearson’s Product Moment Correlation และ G-Coefficient ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ (1) วิธีการตรวจให้คะแนนแบบวิเคราะห์ย่อยในแบบสอบอัตนัยประยุกต์วัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ที่พัฒนาขึ้นมี 3 องค์ประกอบ คือ ความถูกต้องของเนื้อหา การเข้าใจในสิ่งที่ต้องการวัด และการจัดเรียบเรียงความคิด (2) ผลการตรวจสอบคุณภาพของวิธีการตรวจให้คะแนนแบบวิเคราะห์ย่อย พบว่า วิธีการให้คะแนนตามแบบวิเคราะห์ย่อยที่พัฒนาขึ้นมีความสอดคล้องกับข้อคำถามและแนวคำตอบ intra rater reliability และ inter rater reliability มีค่าสูง (3) ผลเปรียบเทียบความเที่ยงของแบบสอบอัตนัยประยุกต์วัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ที่ใช้วิธีการตรวจให้คะแนนที่แตกต่างกัน ภายใต้จำนวนเหตุการณ์ที่ต่างกัน พบว่า แบบสอบที่พัฒนาขึ้น โดยมีจำนวนเหตุการณ์ 5 เหตุการณ์นั้น แบบสอบที่ใช้วิธีการตรวจให้คะแนนแบบวิเคราะห์ย่อยมีค่าสัมประสิทธิ์สัมประสิทธิ์การสรุปอ้างอิงเชิงตัดสินใจสัมพันธ์ (Relative Coefficient) และค่าสัมประสิทธิ์การสรุปอ้างอิงเชิงตัดสินใจสัมบูรณ์ (Absolute Coefficient) สูงที่สุด (r 2Rel = 0.7709, r 2Abs = 0.7239 ตามลำดับ) รองลงมาคือแบบสอบที่ใช้วิธีการตรวจให้คะแนนตามแบบของ Knox (r 2Rel = 0.7271, r 2Abs = 0.6511 ตามลำดับ) และสุดท้ายคือ แบบสอบที่ใช้วิธีการตรวจให้คะแนนตามแบบของ Feletti (r 2Rel = 0.5751, r 2Abs = 0.5020 ตามลำดับ) และการศึกษาเพื่อการตัดสินใจการสรุปอ้างอิง โดยมีเงื่อนไขในการวัดคือ จำนวนเหตุการณ์ ซึ่งแบบสอบในแต่ละฉบับจะมีจำนวนเหตุการณ์ ดังนี้ คือ 7, 9, 11, 13 และ 15 เหตุการณ์ พบว่า ความเที่ยงของวิธีการตรวจให้คะแนนแบบวิเคราะห์ย่อย มีค่าความเที่ยงสูงสุดในทุกเงื่อนไขจำนวนเหตุการณ์ และมีค่าความเที่ยงสูงขึ้นเมื่อจำนวนเหตุการณ์เพิ่มขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1153
title: การสังเคราะห์วิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นในประเทศไทย

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์วิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นในประเทศไทย กลุ่มตัวอย่าง คือ วิทยานิพนธ์ที่พิมพ์เผยแพร่ตั้งแต่ปี พ.ศ.2544 จนถึงปัจจุบัน ผู้วิจัยใช้การสังเคราะห์เชิงคุณลักษณะ ด้วยแบบบันทึกคุณลักษณะวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น สถิติที่ใช้ คือ การแจกแจงความถี่และการหาค่าร้อยละ ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. งานวิจัยส่วนใหญ่เป็นวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโท สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์/ศึกษาศาสตร์ในกลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏ โดยทำการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น ระดับชั้นประถมศึกษา ใช้ในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เนื้อหาเกี่ยวกับอาชีพ ศิลปะ วัฒนธรรมและขนบธรรมเนียมประเพณีในท้องถิ่น ในแต่ละหลักสูตรจัดทำแผนการจัดการเรียนรู้ 4-9 แผน เวลาสอน 20-40 ชั่วโมง นำหลักสูตรไปใช้กับกลุ่มตัวอย่างประมาณ 30 คน 2. องค์ความรู้ที่ได้เกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นจากการสังเคราะห์ มีรายละเอียดดังนี้ 1) ปัจจัยพื้นฐานในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น ได้แก่ หลักสูตร เนื้อหาที่ใช้ในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น บุคลากร อาคารสถานที่ สื่อวัสดุอุปกรณ์และแหล่งการเรียนรู้ 2) การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น ส่วนใหญ่มีกระบวนการสร้าง ใช้และประเมินหลักสูตร โดยครู ผู้เชี่ยวชาญด้านหลักสูตรและผู้เชี่ยวชาญในเนื้อหาที่จัดทำหลักสูตรทำการตรวจสอบคุณภาพ ผู้สอนคือ ผู้วิจัยหรือครู และวิทยากรท้องถิ่น จัดการเรียนการสอนทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติภายในและนอกห้องเรียน มีการจัดทำวัสดุหลักสูตร สื่อวัสดุและสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ประเมินผู้เรียนโดยการทดสอบก่อน-หลังเรียน ประเมินหลักสูตรจากแบบสอบถาม/แบบวัดเจตคติ 3) ผลที่ได้จากการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น ได้แก่ รูปแบบของหลักสูตรท้องถิ่น เป็นการปรับเนื้อหาหรือกิจกรรมการเรียนการสอนในรายวิชาที่มีอยู่แล้วหรือพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นขึ้นใหม่ เนื้อหาในหลักสูตร กิจกรรมการเรียนการสอน ได้แก่ การสอนเนื้อหาที่เน้นให้เกิดทักษะโดยการสาธิตแล้วลงมือปฏิบัติหรือการสอนเนื้อหาที่เน้นให้เกิดความรู้ความเข้าใจในเนื้อหา สื่อการเรียนรู้และวัสดุหลักสูตร ได้แก่ สื่อวัสดุและสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ใบความรู้ ใบงาน แบบฝึกหัด ผู้สอนใช้แหล่งการเรียนรู้ทั้งในระหว่างการเรียนการสอนและหลังจากการเรียนการสอน วัดและประเมินผลการเรียนรู้ด้วยแบบสังเกตพฤติกรรม แบบทดสอบหลังเรียน แบบประเมินผลงานหรือแบบประเมินทักษะการปฏิบัติงาน 3. งานวิจัยที่ทำการศึกษาเกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เป็นงานวิจัยที่ศึกษาสภาพทั่วไปในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นของสถานศึกษา พบว่า ส่วนใหญ่ทำการศึกษาในด้านแนวทางการดำเนินงาน ปัญหาและผู้ที่มีส่วนร่วมในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น