cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1638
title: อรรถรสในนาฏศิลป์ผ่านนาฏกรรมแนวใหม่ เรื่อง นารายณ์อวตาร

description: วิทยานิพนธ์ เรื่อง อรรถรสในนาฏยศิลป์ผ่านนาฏกรรมแนวใหม่ เรื่อง “นารายณ์อวตาร” ของ นราพงษ์ จรัสศรี นี้ ผู้วิจัยมีความประสงค์ที่จะศึกษารูปแบบและแนวความคิดของการใช้อรรถรส ซึ่งเป็นวิธีการสร้างสรรค์ หรือเทคนิคสำคัญของการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย เรื่อง “นารายณ์อวตาร” ดังนั้น ผู้วิจัยได้จึงตั้งประเด็นคำถามไว้ 2 ประเด็น คือ 1. รูปแบบของงานนาฏยศิลป์ร่วมสมัย “นารายณ์อวตาร พ.ศ. 2546” ของ นราพงษ์ จรัสศรี เป็นอย่างไร 2. แนวความคิดในการสร้างอรรถรสในการแสดงนาฏยศิลป์ร่วมสมัย “นารายณ์อวตาร” พ.ศ. 2546 เป็นอย่างไร ซึ่งในการวิจัยครั้งนี้ ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีการดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยรวบรวมข้อมูลจากเอกสาร สิ่งพิมพ์ งานวิจัย หนังสือ ตำรา และวิทยานิพนธ์ ที่เกี่ยวข้องกับการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย เรื่อง “นารายณ์อวตาร” ของ นราพงษ์ จรัสศรี จากนั้น จึงนำข้อมูลทั้งหมดมาทำการวิเคราะห์ และสังเคราะห์ข้อมูล สรุปผล และนำเสนอเป็นงานวิจัย ผลการวิจัยรูปแบบในการสร้างงานเพื่อเพิ่มอรรถรสในการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยของ นราพงษ์ จรัสศรี นั้น ใช้องค์ประกอบของการแสดงนาฏยศิลป์ไทย ซึ่งประกอบไปด้วย บทการแสดงที่นำมาตัดต่อใหม่ให้ตรงตามจุดประสงค์ของการแสดงที่มีผลต่อผู้ชมรุ่นใหม่ ลีลาของผู้แสดงชายล้วนที่ผสมผสานระหว่างจารีตดั้งเดิมของการแสดงโขน ในวัฒนธรรมไทยกับวัฒนธรรมตะวันตกที่มีความหลากหลาย การออกแบบเสื้อผ้า เครื่องแต่งกาย ฉาก แสง เสียง และอุปกรณ์ประกอบฉากที่ได้รับอิทธิพลจากจิตรกรรมฝาผนังแบบดั้งเดิมของไทย และการออกแบบในศิลปะการแสดงแบบตะวันตก แต่ยังคงความเป็นไทยไว้ ส่วนแนวความคิดในการสร้างอรรถรส ในการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย ของ นราพงษ์ จรัสศรี ให้ความสำคัญกับการสร้างสรรค์งานด้านนาฏยศิลป์ในรูปแบบใหม่ โดยใช้ความหลากหลายทางด้านวัฒนธรรม ตลอดจนรูปแบบของการแสดงและคำนึงถึงผู้ชมที่เป็นคนรุ่นใหม่ ที่สอดคล้องกับทฤษฎีทางด้านความงามของศิลปะการแสดง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1639
title: บทกวีวะกะของตัวละครมุระซะกิ โนะ อุเอะ ในวรรณกรรมเรื่องเก็นจิโมะโนะงะตะริ

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการคือ เพื่อ ศึกษาบุคลิก ความคิด ตลอดจนอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครมุระซะกิ โนะ อุเอะ ที่ถ่ายทอดจากบทกวีวะกะ ในวรรณกรรมเรื่องเก็นจิโมะโนะงะตะริ และเพื่อศึกษาลักษณะเด่นของบทกวีวะกะของตัวละครมุระซะกิ โนะ อุเอะ จากการศึกษา พบว่าบทกวีวะกะของตัวละครมุระซะกิ โนะ อุเอะ มีความเรียบง่าย ตรงไปตรงมา มีการใช้กลวิธีการประพันธ์ที่หลากหลาย โดยเฉพาะการอ้างอิงบทกวีโบราณ ที่เมื่อเปรียบเทียบกับตัวละครที่มีสายเลือดเดียวกันแล้ว มีการใช้ในบทกวีของมุระซะกิ โนะ อุเอะมากที่สุด แสดงให้เห็นถึงความรอบรู้ นอกจากนี้เมื่อพิจารณาเนื้อหาของบทกวีของมุระซิกิ โนะ อุเอะ ผู้วิจัยสามารถแบ่งออกได้เป็น 5 ช่วงตามช่วงวัยของตัวละคร ได้แก่ ช่วงที่ 1 เป็นวัยเด็ก ก่อนแต่งงานกับเก็นจิ บทกวีจะแสดงให้เห็นถึงความไร้เดียงสาของเด็กสาว ช่วงที่ 2 วัยสาวแรกรุ่น เป็นเรื่องราวความรักในช่วงแรก ที่พลัดพรากจากเก็นจิที่ถูกเนรเทศไปยังซุมะ จนกระทั่งเขากลับมาเมืองหลวงอีกครั้งและรุ่งเรืองสูงสุด มีทั้งความเศร้าโศกที่ต้องพรากจากกัน และ การตัดพ้อน้อยใจ รวมทั้งความแค้นเคืองใจที่เก็นจิปันใจให้หญิงอื่น ช่วงที่ 3 วัยผู้ใหญ่ เป็นช่วงที่คฤหาสน์โระกุโจสร้างเสร็จ และภรรยาของเก็นจิต่างทยอยเข้าไปพักอาศัย เนื้อหาบทกวีมีความหมายดี ช่วงที่ 4 วัยกลางคน เป็นช่วงที่เก็นจิแต่งงานใหม่กับ อนนะ ซัน โนะ มิยะ เนื้อหาแสดงความโศกเศร้า และน้อยใจที่เก็นจิแต่งงานใหม่ และช่วงที่ 5 เข้าสู่วัยชรา ช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต เป็นบทกวีอำลาเนื้อหาแสดงความอนิจจัง ดังนั้นบทกวีของตัวละครมุระซะกิ โนะ อุเอะ จึงมีจุดเด่นต่างจากตัวละครตัวอื่นที่สามารถถ่ายทอดเรื่องราวตั้งแต่เด็ก จนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิต และจากบทกวียังสามารถวิเคราะห์ลักษณะของตัวละคร ซึ่งไม่ได้มีบรรยายไว้ในร้อยแก้วได้ว่า มีความหึงหวง ความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว และความจริงใจ ตรงไปตรงมา
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1640
title: การศึกษาคำบอกเวลาในภาษาไทยถิ่นอีสานในพื้นที่ภาคอีสานตอนบน

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคาบอกเวลาในภาษาไทยถิ่นอีสานในพื้นที่ภาคอีสานตอนบน ทั้งด้านคาศัพท์และวิธีการบอกเวลา รวมทั้งวัฒนธรรมและโลกทัศน์ที่สะท้อนผ่านวิธีการบอกเวลา ข้อมูลที่ใช้ในงานวิจัยนี้ได้จากการสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาจานวน 40 คน โดยถอดเสียงด้วย สัทอักษร เพื่อแสดงเสียงพูดของผู้บอกภาษา อาทิ ตะวันคล้อย /ta:²wen³khɔ:j⁶// ออกเสียงว่า ตา-เว็น-ค่อย หมายถึง เวลาบ่าย หรือ มื้ออื่น /mƜ⁶Ɯ⁴/ ออกเสียงว่า มื่อ-อื่น หมายถึง พรุ่งนี้ นอกจากนี้ ยังเก็บข้อมูลจากพจนานุกรมภาษาไทยถิ่นอีสาน รวมทั้งเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษาพบคาบอกเวลาในภาษาไทยถิ่นอีสานในพื้นที่ภาคอีสานตอนบนจานวนมาก และมีวิธีการบอกเวลาที่หลากหลาย โดยแบ่งออกเป็น 2 หัวข้อใหญ่ ได้แก่ วิธีการบอกจุดของเวลา และวิธีการบอกระยะของเวลา ด้านวิธีการบอกจุดของเวลาสามารถแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรก คือ วิธีการบอกจุดของเวลาภายใน 1 วัน พบการบอกจุดของเวลาด้วยวิธีต่าง ๆ ได้แก่ วิธีการบอกเวลาโดยการสังเกตธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมรอบตัว อาทิ การสังเกตดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว วิธีการบอกเวลาโดยการสังเกตพฤติกรรมของคน ทั้งการสังเกตกิจวัตรประจาวันของพระสงฆ์และฆราวาส วิธีการบอกเวลาโดยการสังเกตพฤติกรรมของสัตว์ อาทิ ไก่ นก ควาย และจักจั่น และวิธีการบอกเวลาโดยใช้ระบบตัวเลข และอีกส่วนหนึ่ง คือ วิธีการบอกเวลาวัน เดือน ปีตามแนวคิดต่าง ๆ ได้แก่ แนวคิดอดีต ปัจจุบัน และอนาคต แนวคิดจุดเริ่มต้น และจุดปลาย และแนวคิดระบบปฏิทิน ด้านวิธีการบอกระยะของเวลาพบว่า มีการบอกระยะเวลา 2 วิธี ได้แก่ วิธีการบอกระยะเวลาโดยใช้สานวน และวิธีการบอกระยะเวลาโดยใช้หน่วยสร้าง นอกจากนี้ หากมองระยะเวลาในอีกมิติหนึ่ง อาจแบ่งระยะของเวลาออกได้ตามความสั้น-ยาว เป็นระยะเวลาสั้นและระยะเวลายาวนาน นอกจากนี้ ยังพบว่าคาบอกเวลาในภาษาไทยถิ่นอีสานในพื้นที่ภาคอีสานตอนบนสามารถสะท้อนวัฒนธรรมของชาวไทยถิ่นอีสานในท้องถิ่นนี้ได้ โดยสะท้อนให้เห็นวิถีชีวิตของชาวไทยถิ่นอีสานในพื้นที่ภาคอีสานตอนบนว่า มีความสัมพันธ์กับธรรมชาติ มีความยึดมั่นในพระพุทธศาสนา อีกทั้งยังคงมีความเชื่อเรื่องโหราศาสตร์ ถือวันดีวันร้ายต่าง ๆ มาจนถึงปัจจุบัน และด้านมุมมองเรื่องเวลาได้สะท้อนโลกทัศน์ของชาวไทยถิ่นอีสานในพื้นที่ภาคอีสานตอนบนว่า เวลามีความสัมพันธ์กับธรรมชาติ คน และสัตว์ เวลามีลาดับแบบอดีต ปัจจุบัน อนาคต เวลาใน 1 วันสามารถแบ่งออกได้เป็นส่วน ๆ และเวลาหมุนเวียนไปตลอดโดยไม่หยุดนิ่ง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1641
title: การศึกษาพฤติกรรมภาวะผู้นำทางการเรียนการสอนของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักการศึกษา กรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมภาวะผู้นำทางการเรียนการสอนของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักการศึกษา กรุงเทพมหานคร โดยใช้กรอบแนวคิดจากการสังเคราะห์แนวคิดของนักวิชาการซึ่งหลักๆ มาจากแนวคิดของ Hallinger & Murphy (1985) ), Krug (1992), และปองสิน วิเศษศิริ (2010 ประชากรคือ ผู้บริหารสถานศึกษาในโรงเรียนระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักการศึกษา กรุงเทพมหานคร ที่ผ่านเกณฑ์การประเมินโครงการ SMART SCHOOL ปี 2554 ในระดับดีเยี่ยม ผู้ให้ข้อมูลแบ่งเป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มผู้บริหารและกลุ่มครู เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสัมภาษณ์ จากการวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา พบว่า ทั้งผู้บริหารและครูเห็นว่า ผู้บริหารมีพฤติกรรมภาวะผู้นำทางการเรียนการสอนด้านการจัดการเรียนการสอนน้อยที่สุด ในขณะที่ผู้บริหารเห็นว่าตนมีพฤติกรรมด้านบรรยากาศการเรียนรู้มากที่สุด แต่ครูกลับเห็นว่า ผู้บริหารมีพฤติกรรมภาวะผู้นำด้านหลักสูตรมากที่สุด พฤติกรรมภาวะผู้นำด้านบรรยากาศการเรียนรู้นั้นพบว่า ผู้บริหารได้ให้ความสำคัญกับการจัดอาคารสถานที่ การจัดให้มีวิทยากรมาให้ความรู้ การจัดนิทรรศการและการจัดทัศนศึกษา พฤติกรรมภาวะผู้นำด้านหลักสูตรนั้นพบว่า ผู้บริหารได้เน้นในเรื่องการวางแผน การกำกับ การติดตาม งานด้านหลักสูตรโดยอาศัยความร่วมมือของครูและผู้ที่เกี่ยวข้องโดยผู้บริหารไม่ได้ลงมือจัดทำหลักสูตรในรายละเอียดทุกขั้นตอน เป็นที่น่าสังเกตว่า ผู้บริหารไม่ได้ใช้เวลาในการเข้าสอนเองแต่ได้ใช้เวลาในการเข้านิเทศการสอนของครูด้วยตนเองอย่างน้อย 1 ครั้งต่อภาคเรียน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1642
title: เรื่องเล่ายะมะดะ นะงะมะซะ: การประกอบสร้างอัตลักษณ์ญี่ปุ่นกับภาพแทนความสัมพันธ์ญี่ปุ่น-ไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาพัฒนาการด้านรูปแบบและเนื้อหาของเรื่องเล่ายะมะดะ นะงะมะซะ ซึ่งเป็นงานเขียนประเภทคะอิงะอิยูฮิ（海外雄飛） มีเนื้อหาเกี่ยวกับวีรกรรมของชาวญี่ปุ่นที่เดินทางออกไปเผชิญโชคและประสบความสำเร็จในต่างแดน โดยรวบรวมวิเคราะห์ตัวบทตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึงปัจจุบัน ตลอดจนศึกษาบทบาทของเรื่องเล่าดังกล่าวในการประกอบสร้างอัตลักษณ์ญี่ปุ่นผ่านการนำเสนอภาพแทนความสัมพันธ์ญี่ปุ่น-ไทย ผลการศึกษาสรุปได้ว่า ในด้านรูปแบบและเนื้อหา มีการนำเรื่องเล่ายะมะดะ นะงะมะซะ มาดัดแปลงและผลิตซ้ำในหลากหลายรูปแบบและเนื้อหามีความเปลี่ยนแปลงจากข้อมูลองค์ความรู้เกี่ยวกับสยามที่เพิ่มมากขึ้น จากการสร้างเสริมโดยจินตนาการของผู้ประพันธ์ ทั้งยังเกี่ยวพันกับวาทกรรมความคิดต่างๆในสังคมร่วมยุคสมัยของการสร้างงาน ในด้านบทบาทในการประกอบสร้างอัตลักษณ์ญี่ปุ่นนั้น พบว่ามีการนำเรื่องเล่ายะมะดะ นะงะมะซะมาใช้เป็นเครื่องมือในการประกอบสร้างและปลูกฝังอัตลักษณ์ญี่ปุ่นโดยผ่านการนำเสนอภาพความสัมพันธ์เชิงอำนาจระหว่างญี่ปุ่น–ไทยในตัวบท โดยอัตลักษณ์ญี่ปุ่นในเรื่องเล่าดังกล่าวมีลักษณะเป็นพลวัตที่เลื่อนไหลปรับเปลี่ยนไปตามบริบททางสังคมวัฒนธรรม สามารถแบ่งได้เป็น 3 ช่วงคือ ช่วงที่ 1 ช่วงการก่อตัวของจิตสำนึกความเป็นชาติที่มีญี่ปุ่นเป็นศูนย์กลางอารยธรรมในสมัยปิดประเทศ ภาพแทนไทยจึงเป็นอนารยะซึ่งขับเน้นความเป็นชาติอารยะของญี่ปุ่น ช่วงที่ 2 ช่วงการประกอบสร้างอัตลักษณ์ที่ซับซ้อนและขัดแย้งระหว่างการมุ่งเป็นตะวันตกกับการเชิดชูความเป็นตะวันออกตั้งแต่ญี่ปุ่นเปิดประเทศจนถึงสงครามโลกครั้งที่ 2 ช่วงที่ 3 ช่วงการแสวงหาอัตลักษณ์ที่หลากหลาย ผ่านการนำเสนอภาพแทนความสัมพันธ์ญี่ปุ่น-ไทยในโลกระบบทุนนิยมโลกาภิวัตน์และพหุวัฒนธรรมตั้งแต่ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ถึงปัจจุบัน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1643
title: บทบาทนางนารายณ์ในการแสดง นาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย เรื่อง นารายณ์อวตาร

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบและแนวคิดในการสร้างสรรค์บทบาทนางนารายณ์ในการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย เรื่อง นารายณ์อวตาร ซึ่งมีวิธีในการดำเนินการวิจัยจากการศึกษาเอกสารที่เกี่ยวข้อง การสำรวจข้อมูลเชิงเอกสาร การสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญและผู้ทรงคุณวุฒิ การสัมมนา สื่อสารสนเทศ การสำรวจข้อมูลภาคสนาม และการสัมภาษณ์แบบกลุ่ม ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบของการแสดงประกอบไปด้วย บทการแสดงมีการสร้างสรรค์บทใหม่บนพื้นฐานเนื้อเรื่องเดิม ลีลาที่มาจากหลากหลายวัฒนธรรมแต่ให้ความสำคัญกับเอกลักษณ์ไทย ส่วนบทการแสดง การออกแบบลีลา ดนตรี เครื่องแต่งกาย พื้นที่เวที แสง นักแสดง และอุปกรณ์การแสดง มีการสร้างสรรค์โดยคำนึงถึงคนรุ่นใหม่ ในด้านแนวคิดการสร้างสรรค์การแสดง ประกอบไปด้วย การสะท้อนบทบาทของสตรีเพศในสังคมไทย การอนุรักษ์จารีตวัฒนธรรมของไทย การใช้สัญลักษณ์ การใช้ทฤษฏีนาฏยศิลป์และทัศนศิลป์ คำนึงถึงการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ความหลากหลายทางวัฒนธรรม คำนึงถึงการสื่อสาร รูปแบบการแสดงที่หลากหลาย คุณธรรม และเยาวชนคนรุ่นใหม่ นอกจากการค้นพบที่ได้กล่าวมาตามวัตถุประสงค์ของการวิจัยแล้ว การศึกษาในครั้งนี้ยังพบว่า บทบาทนางนารายณ์แบบเดิมมีรูปแบบนาฏยศิลป์ไทย ประกอบไปด้วย บทบาทนางอัปสร บทบาทหญิงงามคู่กับสติปัญญา และบทบาทเพศผู้เมีย ส่วนบทบาทนางนารายณ์แบบใหม่เป็นรูปแบบนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย ประกอบด้วย บทบาทการยกย่องคุณค่าเพศหญิง บทบาทเพศสภาพ บทบาทสตรีเพศ และบทบาทเพศผู้เมีย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1644
title: การออกแบบและเปรียบเทียบระบบการจัดการไอน้ำของกระบวนการผลิตพลังงานไฟฟ้าและความร้อนร่วม

description: ปัจจุบันการผลิตในภาคอุตสาหกรรม นอกจากจะต้องผลิตผลิตภัณฑ์ที่ตอบสนองต่อความต้องการของตลาดทั้งด้านปริมาณและคุณภาพ ยังต้องดำเนินการอย่างมีประสิทธิภาพเพื่อเพิ่มศักยภาพในการแข่งขัน การใช้พลังงานในกระบวนการผลิตนับเป็นปัจจัยหนึ่งที่มีความสำคัญและมีผลโดยตรงต่อต้นทุนการผลิต เมื่อพิจารณาแหล่งพลังงานที่ใช้ภายในอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ พบว่าส่วนใหญ่ได้มาจากกระบวนการผลิตพลังงานไฟฟ้าและความร้อนร่วม (power and heat cogeneration) ซึ่งเป็นระบบที่ซับซ้อน งานวิจัยนี้ได้วิเคราะห์การบริหารจัดการระบบไอน้ำเชิงบูรณาการ (steam integration) ในกระบวนการผลิตพลังงานไฟฟ้าและความร้อนร่วม งานวิจัยนี้ได้ทำการพัฒนาแบบจำลองสมดุลไอน้ำและใช้หลักการเชิงอุณหพลศาสตร์ในการวิเคราะห์ระบบการจัดการไอน้ำโดยได้ทำการเปรียบเทียบการใช้ไอน้ำในรูปแบบต่าง ๆ ในแต่ละระดับพลังงานความดัน ตลอดจนการหาสภาวะที่เหมาะสมของการผลิตไฟฟ้าที่สอดคล้องกับความต้องการใช้ไอน้ำในกระบวนการผลิตที่ทุกระดับความดันโดยคำนึงถึงปริมาณเชื้อเพลิงที่ใช้ในการผลิตไอน้ำด้วย จากการศึกษาและวิเคราะห์การบริหารจัดการไอน้ำภายในโรงงานผลิตโอเลฟินส์ซึ่งถูกใช้เป็นกรณีศึกษาพบว่าการใช้ไอน้ำเป็นแหล่งความร้อนสำหรับเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อน (heat exchanger) และการติดตั้งกังหันไอน้ำ (back pressure steam turbine) ทำให้ได้ปริมาณกระแสไฟฟ้าเพิ่มขึ้น 3.0 MW เมื่อเปรียบเทียบกับการใช้เครื่องควบแน่น (condenser) และหน่วยลดความดันไอน้ำ (letdown station) ส่งผลให้การประหยัดพลังงานเพิ่มขึ้น 4.3 % เมื่อพิจารณาจากค่าดัชนีพลังงาน (energy index)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1645
title: แบบแผน ลีลาและกระบวนท่ารำลงสรงทรงเครื่องตัวนางละครในเรื่อง อิเหนา

description: วิทยานิพนธ์เรื่อง แบบแผน ลีลาและกระบวนท่ารำลงสรงทรงเครื่องตัวนางละครในเรื่อง อิเหนา มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาประวัติความเป็นมา แบบแผน ลีลาและกระบวนท่ารำในการแสดงลงสรงทรงเครื่องของตัวนางละครในเรื่อง อิเหนา วิธีดำเนินการวิจัยประกอบด้วยการศึกษาจากวรรณกรรม ตำราหนังสือที่เกี่ยวข้อง การสัมภาษณ์และการสังเกตการณ์ ตลอดจนรับการถ่ายทอดกระบวนท่ารำจากอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิทางด้านนาฏยศิลป์ไทย ผลการวิจัยพบว่า การรำลงสรงทรงเครื่อง เป็นการรำที่แสดงถึงการอาบน้ำแต่งกายของตัวละคร สะท้อนให้เห็นถึงประเพณีและธรรมเนียมการปฏิบัติในพระราชสำนักและประเพณีของสามัญชน ที่มีความเชื่อว่าน้ำเปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ ความเป็นสิริมงคล จึงมีการอาบน้ำแต่งกายก่อนจะกระทำพิธีสำคัญต่างๆ ในการแสดงนาฏยศิลป์ไทยได้มีการนำวรรณกรรมที่มีการสอดแทรกขนบธรรมเนียมประเพณีมาถ่ายทอดผ่านกระบวนท่ารำลงสรงทรงเครื่อง เพื่อให้เห็นถึงสุนทรียศาสตร์ด้านการแสดงที่มีความงดงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรำลงสรงทรงเครื่องของตัวนางละครในเรื่อง อิเหนา จะทำการลงสรงทรงเครื่องก่อนการเดินทาง ก่อนเข้าเฝ้าบุคคลสำคัญ รวมทั้งการเข้าร่วมหรือประกอบพิธีสำคัญต่างๆ แบบแผน ลีลาและกระบวนท่ารำลงสรงทรงเครื่องตัวนางละครในเรื่อง อิเหนา มีแบบแผนของการแสดงที่สำคัญ 3 ประการ ได้แก่ 1. ท่ารำ 2. บทร้องและเพลงที่ใช้ในการแสดง 3. เครื่องแต่งกายและเครื่องประดับศีรษะ ซึ่งผู้แสดงจะต้องถ่ายทอดท่ารำด้วยลีลาแบบละครในที่มีความละเอียดอ่อน นุ่มนวล สง่างามแฝงไว้ด้วยพลัง มีเสน่ห์ชวนให้ติดตาม โดยใช้กระบวนท่ารำตีบทที่มีความหมายสอดคล้องกับการอาบน้ำแต่งกายของตัวละครตามบทร้องในรูปแบบมาตรฐานนาฏยศิลป์ไทย เพื่อเน้นให้เห็นถึงความประณีตของเครื่องแต่งกายและความวิจิตรงดงามของเครื่องประดับที่ตัวละครสวมใส่ การรำลงสรงเครื่องตัวนางละครในเรื่อง อิเหนา จึงเป็นเหมือนเครื่องสะท้อนให้เห็นถึงคุณค่าและความสำคัญของการแสดงนาฏยศิลป์ที่มีความเกี่ยวข้องกับประเพณี ความเชื่อและการแต่งกายของสตรีชั้นสูงในราชสำนักในสมัยโบราณ ซึ่งควรค่าแก่การอนุรักษ์และพัฒนาอย่างยั่งยืนสืบไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1646
title: การก่อสร้างด้วยระบบชิ้นส่วนสาเร็จรูป กรณีศึกษา : ทาวน์เฮาส์สองชั้นของบริษัท พฤกษา เรียลเอสเตท จากัด (มหาชน)

description: การศึกษาครั้งนี้เลือกทาวน์เฮาส์สองชั้น เดอะคอนเนค ของบริษัท พฤกษา เรียลเอสเตท จำกัด (มหาชน) เป็นกรณีศึกษา สำหรับการก่อสร้างที่อยู่อาศัยด้วยชิ้นส่วนสำเร็จรูป โดยการรวบรวมข้อมูลจากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง สังเกตการณ์ที่โรงงาน สถานที่ก่อสร้างและสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้อง ทาวน์เฮาส์ เดอะคอนเนค มีขนาดกว้าง 5.70 เมตร ยาว 7.80 เมตร ประกอบด้วย ห้องนอนสามห้อง ห้องน้ำสองห้อง ห้องครัว ห้องรับแขก และที่จอดรถ ขนาดที่ดิน 5.70 เมตร ลึก 13.00 เมตร โดยทั่วไปจะก่อสร้างพร้อมกันครั้งละ 7 หน่วย โดยใช้ระบบชิ้นส่วนสำเร็จรูปแบบผนังรับน้ำหนัก จะประกอบ ด้วยชิ้นส่วนสำเร็จรูปส่วนอาคารได้แก่ พื้น คานและผนัง และส่วนภายนอกอาคาร ได้แก่ รั้ว เสารั้ว ฯลฯ เมื่อพิจารณารวมทั้ง 7 หน่วย จะประกอบด้วยชิ้นส่วนสำเร็จรูปรวม 221 ชิ้น แบ่งเป็นพื้น 35 ชิ้น 8 รูปแบบและคาน 21 ชิ้น 3 รูปแบบ ส่วนผนังนั้นจะมีมากถึง 165 ชิ้น และมีความแตกต่างกันมากถึง 37 รูปแบบ พบว่าความหลากหลายของรูปแบบชิ้นส่วนนั้นเป็นอุปสรรคต่อการบริหารจัดการชิ้นส่วนสำเร็จรูป ทั้งในด้านราคา เวลา และคุณภาพ รวมทั้งขั้นตอนการผลิต ขนส่งและ ติดตั้ง จึงทำการทดลองลดรูปแบบชิ้นส่วนสำเร็จรูปดังกล่าว เพื่อลดจำนวนรูปแบบผนัง อาจทำได้โดยการ ปรับความสูงของทาวน์เฮาส์ชั้นบนและชั้นล่างให้เท่ากัน ปรับขนาดความกว้างของผนังที่มีขนาดใกล้เคียงกันให้เท่ากัน ปรับระยะริมช่องเปิดที่ใกล้เคียงกันให้เท่ากัน เพื่อให้ใช้รูปแบบร่วมกัน ด้วยวิธีดังกล่าวทำให้ผนังเหลือ 30 รูปแบบ สำหรับชิ้นส่วนพื้น ถ้าปรับขนาดใกล้เคียงกันให้เท่ากัน เพื่อให้ใช้รูปแบบร่วมกัน จะทำให้ พื้นเหลือ 5 รูปแบบ ส่วนจำนวนชิ้นยังคงเท่าเดิม วิธีดังกล่าวอาจนำไปใช้เพื่อลดอุปสรรคในการผลิต ขนส่ง ติดตั้ง และเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารจัดการชิ้นส่วนสำเร็จรูป ของทาวน์เฮาส์สองชั้นอื่น ทาวเฮาส์สามชั้น บ้านเดี่ยวหรือคอนโดมิเนียม ของบริษัท พฤกษา เรียลเอสเตท จำกัด (มหาชน) ได้ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1647
title: การกลายเป็นคำไวยากรณ์ของคำสรรพนามบุรุษที่ 1 ในภาษาไทยสมัยรัตนโกสินทร์

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงทางไวยากรณ์ของคำสรรพนามบุรุษที่ 1 ที่ปรากฏใช้มากในภาษาไทยกรุงเทพฯ ปัจจุบัน จำนวน 5 คำ ได้แก่ คำว่า เรา ผม หนู ข้า และข้าพเจ้า โดยใช้ข้อมูลจากเอกสารที่ตีพิมพ์เผยแพร่แล้วในสมัยรัตนโกสินทร์ตั้งแต่รัชกาลที่ 1 จนถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2325 - 2555) ผลการศึกษาพบว่า คำสรรพนามบุรุษที่ 1 ทั้ง 5 คำ ได้แก่ คำว่า เรา ผม หนู ข้า และข้าพเจ้า มีการเปลี่ยนแปลงหมวดคำ เช่น มีการเพิ่มหมวดคำจากหมวดคำนามเป็นหมวดคำบุรุษ สรรพนาม (คำนาม “ผม” ขยายหน้าที่เป็นคำสรรพนามบุรุษที่ 1 “ผม” ในสมัยรัชกาลที่ 4-5) มีการเพิ่มหมวดคำจากหมวดคำนามเป็นส่วนของคำลงท้าย (คำนาม “ผม” ขยายหน้าที่เป็นส่วนของคำ ลงท้าย “ครับผม” ในสมัยรัชกาลที่ 6-8) และมีการเปลี่ยนแปลงลักษณะทางไวยากรณ์ เช่น คำบุรุษสรรพนาม “เรา” มีการขยายหน้าที่จากบุรุษที่ 1 เป็นบุรุษที่ 2 และมีการขยายหน้าที่จากพหูพจน์เป็นเอกพจน์ เป็นต้น การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวข้างต้นมีลักษณะสอดคล้องกับกระบวนการกลายเป็นคำไวยากรณ์ ปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดการกลายเป็นคำไวยากรณ์ของคำสรรพนามบุรุษที่ 1 ทั้ง 5 คำ มี 2 ปัจจัยใหญ่ ๆ ได้แก่ (1) ปัจจัยทางวัฒนธรรม ได้แก่ วัฒนธรรมในเรื่องของความอาวุโสหรือชั้นทางสังคม วัฒนธรรมการใช้คำแทนของสังคมไทย และปัจจัยความสุภาพ (2) ปัจจัยทางภาษา ได้แก่ ปัจจัยอุปลักษณ์ ปัจจัยนามนัย ปัจจัยการใกล้ชิดกันของชื่อ ปัจจัยความเป็นพหูพจน์ ปัจจัยการรวมผู้ฟัง ปัจจัยการมีลักษณะทางความหมายร่วมกัน และปัจจัยการใช้ซ้ำจนเป็นแบบแผน ส่วนกระบวนการสำคัญที่ทำให้เกิดการกลายเป็นคำไวยากรณ์ของคำสรรพนามบุรุษที่ 1 มีรวมทั้งสิ้น 7 กระบวน จำแนกเป็นกระบวนการทางวากยสัมพันธ์ ได้แก่ กระบวนการแยก กระบวนการสูญคุณสมบัติของหมวดคำเดิม และกระบวนการบังคับการปรากฏ กระบวนการทางอรรถศาสตร์ ได้แก่ กระบวนการจางลงทางความหมาย และกระบวนการคงเค้าความหมายเดิม กระบวนการทางเสียง ได้แก่ กระบวนการกร่อน และการรวมเป็นคำเดียวกัน/การรวมเสียง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1648
title: แนวทางการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ของชุมชนเพื่อส่งเสริมการดูแลสุขภาพตนเอง

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์การจัดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการดูแลสุขภาพตนเองของสถาบันการแพทย์ทางเลือก และ 2) พัฒนาแนวทางการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ของชุมชนเพื่อส่งเสริมการดูแลสุขภาพตนเอง ผู้วิจัยใช้การสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง 3 หน่วยงาน คือ 1) ภาครัฐบาล 1 แห่ง คือ สำนักการแพทย์ทางเลือก 2) ภาคเอกชน 1 แห่ง คือ สถาบันพลังกายทิพย์ และ 3) ภาคประชาสังคม 1 แห่ง คือ ชุมชนวัดปลักไม้ลาย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วยแบบสัมภาษณ์ แนวทางการอภิปรายทางการสนทนากลุ่ม โดยกลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 17 ท่าน ประกอบด้วย 1) ผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ทางเลือก จำนวน 3 ท่าน 2) ผู้ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษา จำนวน 6 ท่าน 3) เจ้าหน้าที่ด้านการดูแลสุขภาพตนเอง จำนวน 3 ท่าน และ4) ตัวแทนชุมชน จำนวน 5 ท่าน เพื่อรับฟังความคิดเห็นและพัฒนาแนวทางการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ของชุมชนเพื่อส่งเสริมการดูแลสุขภาพตนเอง ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลการวิเคราะห์กิจกรรมการเรียนรู้เพื่อการส่งเสริมการดูแลสุขภาพตนเองของสถาบันการแพทย์ทางเลือก พบองค์ประกอบสำหรับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อการดูแลสุขภาพตนเอง ได้แก่ เนื้อหาทฤษฎีและหลักการ กระบวนการจัดกิจกรรม และแนวทางในการปฏิบัติและประเมินผล มีวิธีการได้แก่ การบรรยาย การใช้สื่อรูปภาพประกอบ การยกตัวอย่างประสบการณ์จริง และการฝึกปฏิบัติ เป็นต้น มีการเน้นเนื้อหากิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการดูแลสุขภาพด้วยการนำเอาความรู้และเนื้อหาของการแพทย์ทางเลือก หรือธรรมชาติบำบัด เพื่อทำให้เกิดความรู้ ความเข้าใจในการดูแลรักษาสุขภาพตนเอง และนำไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันให้มีสุขภาพที่ดีขึ้น 2. แนวทางการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ของชุมชนเพื่อส่งเสริมการดูแลสุขภาพตนเอง มีองค์ประกอบหลัก 5 ด้าน คือ 1) หลักการ/แนวคิด คือ 1.1) แนวทางด้านหลักสูตรการเรียนรู้ 1.2) ด้านรูปแบบกิจกรรมการฝึกอบรม 1.3) ด้านผู้ฝึกสอน 1.4) ด้านสื่อการเรียนรู้ 2) กระบวนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ คือ 2.1) การวิเคราะห์ปัญหาของผู้เข้ารับการฝึกอบรม และเชื่อมโยงกับสังคมไทยตลอดจนสังคมโลก 2.2) แสวงหาทางออกที่เหมาะสมด้วยวิธีการต่างๆ 2.3) การสร้างสรรค์กิจกรรมที่เป็นผลจากการตัดสินใจ 3) การวัดและการประเมินผล 4) ด้านปัจจัยแห่งความสำเร็จในการจัดกิจกรรม และ5) ด้านข้อจำกัดในการจัดกิจกรรม
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1649
title: หน้าที่และความรับผิดชอบของผู้บริหารแผนตามพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2551

description: จากการที่ได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ตามพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ฉบับที่ 4)พ.ศ.2551 มาตรา 89/22 โดยให้นำบทบัญญัติในส่วนที่เกี่ยวกับหน้าที่และความรับผิดของกรรมการและผู้บริหาร ตามมาตรา 89/7 ถึง 89/21 รวมทั้งบทกำหนดโทษที่เกี่ยวข้องมาอนุโลมใช้กับผู้บริหารแผน ซึ่งการเพิ่มเติมดังกล่าวไม่สามารถอนุโลมใช้ได้ทุกกรณี ประกอบกับการที่ไม่มีการกำหนดหลักเกณฑ์หรือแนวทางการปฏิบัติหน้าที่ของผู้บริหารแผนให้มีความชัดเจน จึงมีความจำเป็นต้องมีการศึกษาวิเคราะห์ปัญหาดังกล่าว เพื่อให้มีการบังคับใช้กฎหมายอย่างมีประสิทธิภาพและลดอุปสรรคในการฟื้นฟูกิจการ ในการนี้ได้กระทำการโดยการศึกษาวิจัยถึงหลักเกณฑ์ในเรื่องหน้าที่และความรับผิดของผู้บริหารแผน ตามพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2551 โดยพิจารณาประกอบกับหน้าที่และความรับผิดของผู้บริหารแผนตามกฎหมายล้มละลาย และหลัก Fiduciary duties ของผู้บริหารแผนในประเทศสหรัฐอเมริกา อังกฤษ และออสเตรเลียด้วย จากการศึกษาพบว่า ในการอนุโลมใช้บทบัญญัติดังกล่าวข้างต้น มีปัญหาในเรื่องขอบเขตการใช้บังคับโดยอนุโลม และการตีความในการอนุโลมใช้ เนื่องจากความแตกต่างในเรื่องแนวคิดของการบริหารกิจการเพื่อประโยชน์ของผู้ได้รับประโยชน์ (beneficiaries) และสถานการณ์ของบริษัท และโดยที่กฎหมายล้มละลายเป็นบทกฎหมายเฉพาะที่ใช้บังคับกับบริษัทที่ประสบปัญหาการมีหนี้สินล้นพ้นตัวเท่านั้น แต่พระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ถือได้ว่าเป็นบทกฎหมายทั่วไปที่ใช้บังคับกับบริษัทจดทะเบียนทุกบริษัท ดังนั้น ผู้วิจัยจึงได้เสนอแนวทางแก้ไขปัญหาดังกล่าว โดยกำหนดแนวทางในการอนุโลมใช้และการตีความให้มีความสอดคล้องกับแนวคิดตามกฎหมายล้มละลาย บทบาท หน้าที่ และความรับผิดของผู้บริหารแผนตามที่พระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ.2483 กำหนดไว้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1650
title: การแสดงเจตนาทำนิติกรรมที่กฎหมายกำหนด : ศึกษาวิธีการและผล

description: ในการทำนิติกรรมการโอนสิทธิเรียกร้อง การปลดหนี้ การแปลงหนี้ใหม่โดยการเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ และ การแปลงหนี้ใหม่โดยการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์กำหนดการแสดงเจตนาทำนิติกรรมไว้ แต่กฎหมายไม่ได้กำหนดหรือกำหนดไว้ไม่ชัดเจนถึงวิธีในการแสดงเจตนาทำนิติกรรมและผลของการไม่ทำตามวิธีการแสดงเจตนา ทำให้เกิดปัญหาในการปรับใช้กฎหมายและการตีความที่แตกต่างกันไปว่า วิธีการแสดงเจตนาทำนิติกรรมที่กฎหมายกำหนดมีวิธีการทำอย่างไร เมื่อไม่ทำตามจะเกิดผลอย่างไร และวิธีการแสดงเจตนาทำนิติกรรมที่กฎหมายกำหนดเป็น “แบบของนิติกรรม” หรือไม่ เนื่องจากหากเป็น “แบบของนิติกรรม” เมื่อไม่ทำตามย่อมส่งผลให้นิติกรรมตกเป็น “โมฆะ” แต่ถ้า “ไม่ใช่แบบของนิติกรรม” ผลของการไม่ทำตามจะเป็นประการใดย่อมขึ้นอยู่กับแต่ละนิติกรรม จากการศึกษากฎหมายของประเทศสหพันธรัฐเยอรมันและกฎหมายของประเทศญี่ปุ่น วิธีการแสดงเจตนาทำนิติกรรมที่กฎหมายกำหนดของนิติกรรมการโอนสิทธิเรียกร้อง การปลดหนี้ การแปลงหนี้ใหม่โดยการเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ การแปลงหนี้ใหม่โดยการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ ไม่ใช่ “แบบของนิติกรรม” เมื่อไม่ทำตาม ผลคือ นิติกรรมไม่เกิดขึ้นตามหลักการแสดงเจตนาของนิติกรรมสัญญาทั่วไป ไม่ได้ส่งผลให้นิติกรรมตกเป็นโมฆะ ดังนั้น ผู้เขียนจึงขอเสนอให้มีการแก้ไขประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์โดยกำหนดวิธีการแสดงเจตนาทำนิติกรรมและผลของการไม่ทำตามวิธีการแสดงเจตนา ในนิติกรรมการโอนสิทธิเรียกร้อง การปลดหนี้ การแปลงหนี้ใหม่โดยการเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้ การแปลงหนี้ใหม่โดยการเปลี่ยนตัวลูกหนี้ เพื่อให้เกิดความชัดเจนและแก้ไขปัญหาในการปรับใช้กฎหมาย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1651
title: การปรับใช้หลักสิ่งอำนวยความสะดวกที่จำเป็นกับการเชื่อมต่อโครงข่ายในกิจการโทรคมนาคมของไทย

description: วิทยานิพนธ์เล่มนี้มีวัตถุประสงค์หลัก เพื่อศึกษาการปรับใช้หลัก Essential Facility Doctrine หรือหลักสิ่งอำนวยความสะดวกที่จำเป็น และหลักเกณฑ์ของกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา และสหภาพยุโรปที่เกี่ยวข้องกับการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมเพื่อเปรียบเทียบ และวิเคราะห์กับกรณีการปรับใช้หลักสิ่งอำนวยความสะดวกที่จำเป็นดังกล่าวในบริบทของการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมในประเทศไทย ผลของการวิจัยผู้วิจัยพบการกำกับดูแลเกี่ยวกับการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมของประเทศไทยแตกต่างจากหลักการเรื่องสิ่งอำนวยความสะดวกที่จำเป็นของประเทศสหรัฐอเมริกา และสหภาพยุโรป และแตกต่างจากการกำกับดูแลเรื่องการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมของประเทศสหรัฐอเมริกา และสหภาพยุโรปด้วย โดยหลักสิ่งอำนวยความสะดวกที่จำเป็น และการกำกับดูแลการใช้ และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมของประเทศสหรัฐอเมริกา และสหภาพยุโรปมีลักษณะร่วมกันคือมีการกำหนดหน้าที่ให้แก่ผู้ประกอบการที่มีอำนาจเหนือตลาดมากกว่าผู้ประกอบการทั่วไป อันเป็นลักษณะของการกำกับดูแลแบบ Asymmetric Regulation ในขณะที่การกำกับดูแลเกี่ยวกับการใช้ และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมเป็นหน้าที่ของผู้ประกอบการทุกรายทั้งนี้เป็นผลมาจากพัฒนาการและสภาพแวดล้อมของการประกอบการที่ต่างกันและการกำกับดูแลแบบไม่เท่าเทียมกันไม่เหมาะสมกับสภาพการประกอบกิจการโทรคมนาคมของไทยในปัจจุบัน