cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.427
title: บทบาทของภาคประชาสังคมกับการมีส่วนร่วมในการจัดการน้ำท่วม พ.ศ. 2554 ในพื้นที่เทศบาลนครปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

description: การวิจัยเรื่องบทบาทของภาคประชาสังคมกับการมีส่วนร่วมในการจัดการน้ำท่วม พ.ศ. 2554 ในพื้นที่เทศบาลนครปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาคประชาสังคมในพื้นที่เทศบาลนครปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรีว่ามีการก่อเกิด พัฒนาการ ลักษณะของบทบาท และรูปแบบปฏิสัมพันธ์กับรัฐ และเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาคประชาสังคมกับเทศบาลนครปากเกร็ดและตัวแสดงทางสังคมการเมืองอื่นๆในการแก้ไขจัดการปัญหาน้ำท่วม พ.ศ. 2554 โดยผลการศึกษาพบว่าความสำเร็จของการจัดการน้ำท่วม พ.ศ. 2554 ในพื้นที่เทศบาลนครปากเกร็ดเกิดมาจากการพัฒนาของภาคประชาสังคมที่มีความเข้มแข็งอย่างต่อเนื่อง ภายใต้เงื่อนไขของการปฏิรูปทางการเมืองและการได้รับการกระจายอำนาจตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 ที่ภาคประชาสังคมได้รับการถ่ายโอนภารกิจการบริหารจัดการสาธารณะมาจากภาครัฐ จนสามารถระดมทรัพยากรและสร้างช่องทางให้ประชาชนในท้องถิ่นสามารถเข้ามามีส่วนร่วมในการจัดการน้ำท่วมและการจัดการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งที่เกิดขึ้นภายในท้องถิ่นครั้งนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.428
title: การมีส่วนร่วมของประชาชนในการป้องกันอาชญากรรมตามหลักทฤษฎีตำรวจผู้รับใช้ชุมชน : ศึกษากรณีชุมชนมัสยิดมหานาค เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร

description: การศึกษาวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา กระบวนการสร้างการมีส่วนร่วมระหว่างชุมชนและตำรวจ ปัจจัยที่เกื้อหนุนการมีส่วนร่วมของชุมชน ปัญหาและอุปสรรค ในการสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนในการป้องกันอาชญากรรม โดยใช้การศึกษาค้นคว้า ข้อมูลจากเอกสารและการวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งใช้เทคนิคการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสังเกตการณ์ แบบมีส่วนร่วม ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการสร้างการมีส่วนร่วมระหว่างชุมชนและตำรวจ ประกอบด้วย ขั้นตอนแรกก่อนการลงชุมชน คือ การจัดทำโครงการสถานีประชาอาสาพิทักษ์, การคัดเลือกผู้ปฏิบัติงานตำรวจผู้รับใช้ชุมชน, การอบรมหลักการของทฤษฎีตำรวจผู้รับใช้ชุมชน ขั้นตอนที่สองการลงชุมชน คือ การค้นหาผู้นำชุมชนและผู้นำทางศาสนา, การค้นหาแนวร่วม สายตรวจประชาชน, การสร้างความสัมพันธ์กับคนในชุมชน, การค้นหาปัญหาอาชญากรรมและความไม่เป็นระเบียบของชุมชน, การดำเนินการป้องกันและแก้ไขปัญหาอาชญากรรม, การประเมินผลปัจจัยที่เกื้อหนุนการมีส่วนร่วมของชุมชน ประกอบด้วย ความสนใจและความห่วงกังวลร่วมกัน, ความต้องการเปลี่ยนแปลงชุมชนไปในทิศทางที่ปรารถนา, การได้รับประโยชน์ตอบแทนด้านจิตใจ, ผลการดำเนินโครงการและความไว้วางใจตำรวจ, การได้รับการบอกกล่าวหรือชักชวน, โครงสร้างช่องทางในการมีส่วนร่วม, หลักคำสอนและผู้นำทางศาสนา, ความสัมพันธ์ของคนในชุมชนปัญหาและอุปสรรคในการสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนในการป้องกันอาชญากรรม คือ การสร้างความสัมพันธ์กับคนในชุมชน, งบประมาณสนับสนุนไม่เพียงพอ, การดำเนินนโยบายที่ไม่ต่อเนื่อง, การไม่ได้รับความร่วมมือจากครอบครัวผู้ติดยาเสพติด
DOI: 10.14457/cu.the.2013.429
title: การจัดสถาบันของนโยบายจำนำข้าว

description: งานวิจัยฉบับนี้มีเป้าหมายเพื่ออธิบายการจัดเรียงสถาบันของนโยบายจำนำข้าว ซึ่งเป็นโครงการรับจำนำในประกาศราคาที่สูงกว่าราคาตลาด เพื่อตอบคำถามหลักในสามด้าน คือ ด้านแรกอธิบายพัฒนาการของนโยบายข้าวของไทยจากยุคการผลิตข้าวเพื่อการค้าจนมาถึงการเปลี่ยนนโยบายข้าวมาเป็นนโยบายจำนำข้าว ด้านที่สองจะตอบคำถามเกี่ยวกับการจัดเรียงสถาบันของนโยบายจำนำข้าวก่อนและหลังปี พ.ศ. 2544/45 และด้านที่สามจะกล่าวถึงการทำงานของเครือข่ายเชิงสถาบันของนโยบายจำนำข้าวหลังปี พ.ศ. 2544/45 ทั้งในระดับชาติและระดับการปฏิบัตินโยบาย โดยใช้กรณีศึกษาเป็นพื้นที่จังหวัดพิษณุโลก ผลการวิจัยพบว่า การเปลี่ยนแปลงนโยบายข้าวของไทยมีการเมืองในกระบวนการนโยบาย ในการจัดเรียงสถาบันแบบเครือข่ายนโยบายขึ้นมาเป็นปัจจัยที่ไม่ใช่เศรษฐกิจ (non-economic factor) ที่ส่งผลต่อการตัดสินใจทางเศรษฐกิจของตัวแสดงต่างๆ ซึ่งสถาบันดังกล่าวมีแบบแผนความสัมพันธ์ บรรทัดฐาน และระเบียบเฉพาะระหว่างกัน โดยเครือข่ายเชิงสถาบันดังกล่าวได้ก่อรูปขึ้นหลังนโยบายจำนำข้าวในราคาที่สูงกว่าราคาตลาด และรักษานโยบายจำนำข้าวดังกล่าวผ่านการแลกเปลี่ยนทรัพยากรและผลประโยชน์ในเครือข่าย เพื่อเปลี่ยนจากความสามารถในการกำหนดราคาของการค้าข้าวระหว่างประเทศ มาสู่ความสามารถในการควบคุมราคาภายในประเทศของเครือข่ายเชิงสถาบันของนโยบายจำนำข้าว อันมีรัฐและพรรคการเมืองเป็นหัวใจหลักในการขับเคลื่อนความสัมพันธ์ทางการเมืองที่กำกับกลไกตลาด ภายใต้บริบทของประชาธิปไตยแบบประชานิยมแบบแผนความสัมพันธ์ดังกล่าวระหว่างภาครัฐและเอกชน ไม่ได้อยู่ในลักษณะของภาคีรัฐ-เอกชน (corporatism) อีกต่อไป กล่าวคือ ไม่ได้มีลักษณะเป็นการตั้งคณะกรรมการร่วมรัฐและเอกชนในการตัดสินใจนโยบาย แต่รูปแบบความสัมพันธ์ของนโยบายจำนำข้าวหลังการจัดเรียงสถาบันในปี พ.ศ. 2544/45 แสดงให้เห็นรูปแบบของรัฐที่มีศักยภาพในการแทรกแซงกลไกตลาด แต่กลับมีกลไกรัฐที่อ่อนแอเพราะถูกควบคุมโดยพรรคการเมือง เช่น พรรคไทยรักไทย เป็นต้น ทั้งนี้ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐและเอกชนมีลักษณะของ “รัฐผู้ประกอบการ” คือ รัฐที่เข้าไปทำกิจกรรมทางเศรษฐกิจทั้งซื้อขาย เก็บรักษา และแลกเปลี่ยนข้าว ในขณะที่เอกชนกลายเป็นเพียง “ส่วนหนึ่งของกลไกรัฐ” ที่ทำหน้าที่ปฏิบัติตามนโยบาย เพราะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการแยกไปประกอบกิจการในระบบตลาดปกติ และจำเป็นต้องสร้างความใกล้ชิดกับรัฐและพรรคการเมืองเพื่อเข้าถึงฐานทรัพยากรในกระบวนการนโยบาย การแยกบทบาทระหว่างรัฐและเอกชนจึงมีเส้นแบ่งที่จางลง เพราะต่างผ่านต่างเข้ามาอยู่ในความสัมพันธ์ของการเมืองในกระบวนการนโยบาย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.430
title: การสร้างความนิยมและปัญหาเกี่ยวกับการตีความทฤษฎีการเมืองของ ฌอง ฌากส์ รุสโซ ในบริบทการเมืองไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ความคิดทางการเมืองตะวันตกในประเทศไทย โดยในงานวิจัยชิ้นนี้ได้เลือกศึกษาทฤษฎีการเมืองของ ฌอง ฌากส์ รุสโซ ซึ่งในงานวิจัยนี้จะมุ่งพิจารณาในสองด้านเป็นหลักคือ ในด้านแรกเป็นการพิจารณาในแง่ของการนำทฤษฎีการเมืองของรุสโซมาใช้ในประเทศตั้งแต่ พ.ศ. 2475-2555 ในอีกด้านหนึ่งผู้วิจัยจะพิจารณาในแง่ของการตีความว่าผู้ที่นำทฤษฎีการเมืองของรุสโซมาใช้นั้นมีปัญหาในการตีความหรือการทำความเข้าใจอย่างไร สำหรับวิธีการศึกษาในงานวิจัยชิ้นนี้ได้ใช้วิธีการศึกษาแนวประวัติศาสตร์ความคิด ซึ่งเป็นการศึกษาโดยเน้นหนักทางด้านการพิจารณาถึงความสัมพันธ์ระหว่างบริบทแวดล้อมของการเมืองไทยกับการนำทฤษฎีการเมืองการเมืองของรุสโซมาใช้ ผลจากการวิจัยพบว่า ทฤษฎีการเมืองของรุสโซได้ถูกดัดแปลงและถูกนำมาใช้โดยตลอดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน กล่าวคือ ทฤษฎีการเมืองของรุสโซถือได้ว่าเป็นทฤษฎีการเมืองชุดแรกๆที่ถูกนำมาใช้ในประเทศไทยตั้งแต่หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา โดยผู้ที่นำมาใช้ก็คือ เหล่าผู้ที่สนับสนุนการเปลี่ยนแปลงของคณะราษฎร อย่างไรก็ดีทฤษฎีการเมืองของ รุสโซก็ไม่ได้รับความนิยมอีกต่อไปเมื่อสิ้นสุดลงของระบอบคณะราษฎรในช่วงปี พ.ศ. 2490 แต่ทฤษฎีการเมืองของรุสโซก็ถูกนำมาเผยแพร่อย่างแพร่หลายอีกครั้งในช่วงปี พ.ศ. 2516-2519 แต่เมื่อประเทศไทยเข้าสู่ยุคเผด็จการทหารหลังเหตุการณ์กวาดล้างขบวนการนักศึกษา ทฤษฎีการเมืองของรุสโซก็ไม่ได้ถูกนำมาใช้อีกต่อไป จนกระทั่งตั้งแต่ช่วงปี 2540-2555 ทฤษฎีการเมืองของรุสโซก็ถูกกลับนำมาใช้อีกครั้งในฐานะที่เป็นเครื่องมือในการปลุกระดมฝูงชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา เนื่องจากในช่วงเวลาดังกล่าว พวกนักเคลื่อนไหวหลายคนได้นำทฤษฎีการเมือง รุสโซมาใช้สร้างความชอบธรรมให้กับกลุ่มของตนในช่วงที่ประเทศไทยมีวิกฤตการณ์ทางการเมือง ในอีกแง่หนึ่งผู้วิจัยพบว่าการนำทฤษฎีการเมืองของรุสโซมาใช้ในเมืองไทยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันนั้นผู้ที่นำมาใช้จะเข้าใจเสมอมาว่าทฤษฎีการเมืองของรุสโซนั้นเป็นทฤษฎีการเมืองที่เหมาะสำหรับนำมาใช้ปลุกระดมผู้คน เนื่องจากความเข้าใจทฤษฎีการเมืองของรุสโซของผู้ที่นำมาใช้จะมีความเข้าใจร่วมกันว่า รุสโซได้เสนอว่า เสียงของประชาชนคือเสียงของสวรรค์ ประชาชนจะทำอะไรก็ได้ไม่มีวันผิด ซึ่งวิธีคิดเช่นนี้ของผู้ที่นำทฤษฎีการเมืองของ รุสโซมาใช้ในไทยนั้นมีสาเหตุมาจากการจงใจใช้ผิดเพื่อประโยชน์ทางการเมือง และการเข้าใจผิดเกี่ยวกับแนวคิดเรื่องเจตจำนงทั่วไปของรุสโซ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.431
title: การเปรียบเทียบวิธีการทดสอบการแจกแจงแบบปกติเชิงพหุ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบวิธีการทดสอบการแจกแจงแบบปกติเชิงพหุ พิจารณาจากความสามารถในการควบคุมความน่าจะเป็นของการเกิดความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 และกำลังการทดสอบของวิธีการทดสอบ 3 วิธี คือ วิธีการทดสอบซาพิโรและวิลค์ของมัดโฮลการ์ – ศรีวาสทาวา – ลิน (WF) วิธีการทดสอบเฮนซ์ – เซอร์เคลอร์ (HZ) และวิธีการทดสอบดัดแปลงจากวิธีการของมาร์เดียและซาพิโรและวิลค์ที่พัฒนาขึ้นโดยกุศยา (2546) โดยใช้การแจกแจงแบบปกติเชิงพหุ การแจกแจงแบบสติวเดนท์-ทีเชิงพหุ และการแจกแจงแบบโคชีเชิงพหุ ขนาดตัวอย่าง 25, 50,100 และ 150 และจำนวนตัวแปรที่ศึกษา 3 และ 5 ตัวแปร ที่มีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร 0.3 และ 0.7 และค่าความแปรปรวนเท่ากันและไม่เท่ากัน ที่ระดับนัยสำคัญของการทดสอบ 0.01, 0.05 และ 0.10 ทำการทดสอบซ้ำ 5,000 รอบ ผลการวิจัยพบว่าวิธีการทดสอบซาพิโรและวิลค์ของมัดโฮลการ์ – ศรีวาสทาวา – ลิน (WF) วิธีการทดสอบเฮนซ์ – เซอร์เคลอร์ (HZ) และวิธีการทดสอบดัดแปลงจากวิธีการของมาร์เดียและซาพิโรและวิลค์พัฒนาขึ้นโดยกุศยา (2546) สามารถควบคุมความน่าจะเป็นของการเกิดความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้ทุกกรณีของการทดสอบกรณีขนาดตัวอย่าง 25 และ 50 วิธีการทดสอบซาพิโรและวิลค์ของมัดโฮลการ์ – ศรีวาสทาวา – ลิน (WF) มีค่ากำลังการทดสอบสูงที่สุด รองลงมาเป็นวิธีการทดสอบดัดแปลงจากวิธีการของมาร์เดียและซาพิโรและวิลค์พัฒนาขึ้นโดยกุศยา (2546) และวิธีการทดสอบเฮนซ์ – เซอร์เคลอร์ (HZ) ตามลำดับ ส่วนกรณีขนาดตัวอย่าง 100 และ 150 วิธีการทดสอบเฮนซ์ – เซอร์เคลอร์ (HZ) มีค่ากำลังการทดสอบสูงที่สุด รองลงมาเป็นวิธีการทดสอบดัดแปลงจากวิธีการของมาร์เดียและซาพิโรและวิลค์พัฒนาขึ้นโดยกุศยา (2546) และวิธีการทดสอบซาพิโรและวิลค์ของมัดโฮลการ์ – ศรีวาสทาวา – ลิน (WF) ตามลำดับทุกกรณีของการทดสอบ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.432
title: ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประเภทของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นในจังหวัดเชียงใหม่

description: การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประเภทของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งแบ่งเป็นนักท่องเที่ยวระยะสั้น (พำนักในจังหวัดเชียงใหม่น้อยกว่า 30 วัน) และนักท่องเที่ยวพำนักระยะยาว (พำนักในจังหวัดเชียงใหม่ไม่น้อยกว่า 30 วัน) รวมถึงพฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นในจังหวัดเชียงใหม่ โดยจะทำการศึกษาปัจจัย 3 กลุ่มคือ (1) ปัจจัยทางประชากรศาสตร์ ประกอบไปด้วย เพศ อายุ สถานภาพการสมรส ระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้ (2) ปัจจัยผลักดัน (Push Factors) ประกอบไปด้วยความต้องการค้นหาความแปลกใหม่ ความต้องการพักผ่อนและความต้องการหลีกหนี ความต้องการการท่องเที่ยวผจญภัย ความตื่นเต้นหรือความบันเทิง ความต้องการเพิ่มพูนความรู้หรือศึกษาวัฒนธรรม และความต้องการเติมเต็มความต้องการของตน และ (3) ปัจจัยดึงดูด (Pull Factors) ประกอบไปด้วยทรัพยากรการท่องเที่ยว ภูมิประเทศหรือทำเลที่ตั้ง สิ่งอำนวยความสะดวก บุคคลที่อาศัยอยู่ในท้องถิ่น วัฒนธรรมหรือเทศกาลงานประเพณี สถานที่พักอาศัย ค่าครองชีพหรือค่าใช้จ่าย และหน่วยงาน องค์กร นโยบายภาครัฐและเอกชนด้านการท่องเที่ยวของประเทศไทยการศึกษาทำด้วยวิธีการแจกแบบสอบถามจำนวน 480 ชุด แบ่งเป็นนักท่องเที่ยวระยะสั้น จำนวน 400 ชุดและนักท่องเที่ยวแบบพำนักระยะยาว จำนวน 80 ชุด โดยสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ (Frequency) การหาค่าร้อยละ (Percentage) การหาค่าเฉลี่ย (Mean) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation) และการใช้สถิติการทดสอบ Logistic Regression Analysis เพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบเพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะประชากรศาสตร์ ปัจจัยผลักดัน (Push Factors) และปัจจัยดึงดูดทางการท่องเที่ยว (Pull Factors) ต่อประเภทของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นการศึกษาพบว่า ปัจจัยทางประชากรศาสตร์ คือ การมีรายได้สูงมากกว่า 90,001 บาท ขึ้นไป ปัจจัยผลักดันทางการท่องเที่ยว คือ ปัจจัยความต้องการค้นหาความแปลกใหม่และปัจจัยความต้องการเติมเต็มความต้องการของตน และปัจจัยดึงดูดทางการท่องเที่ยว คือ ปัจจัยภูมิประเทศหรือทำเลที่ตั้ง ปัจจัยสิ่งอำนวยความสะดวก ปัจจัยบุคคลที่อาศัยอยู่ในท้องถิ่น วัฒนธรรมหรือเทศกาลงานประเพณี ปัจจัยสถานที่พัก และปัจจัยค่าครองชีพหรือค่าใช้จ่าย เป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประเภทของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นในจังหวัดเชียงใหม่ โดยพบว่าปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประเภทของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นมากที่สุดคือปัจจัยสิ่งอำนวยความสะดวก ข้อเสนอแนะที่ได้จากการงานวิจัยเรื่องนี้คือรัฐบาลหรือหน่วยงานด้านการท่องเที่ยวต่างๆ ควรมีการสนับสนุนการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นอย่างสม่ำเสมอและเหมาะสมกับประเภทของนักท่องเที่ยว ผ่านการทำโฆษณาประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อต่างๆ เช่น นิตยสาร อินเตอร์เน็ต นิทรรศการ โดยหากจังหวัดเชียงใหม่ต้องการเป็นเมืองแห่งการพำนักระยะยาวของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นควรให้ความสำคัญกับสิ่งอำนวยความสะดวกเป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็น การคมนาคมชนส่ง อาหารไทย สถานสุขภาพ สถานพยาบาล เป็นต้น และควรออกกฎหมายหรือกฎระเบียบที่อำนวยความสะดวกและสนับสนุนให้นักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นให้สามารถอยู่ท่องเที่ยวหรืออาศัยในประเทศไทยได้อย่างสะดวก ง่ายดายและยาวนานยิ่งขึ้น
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.515
title: การจัดการวิสาหกิจชุมชนกลุ่มอาชีพไม้กวาดลายดอกแก้ว ตำบลดงสุวรรณ อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.517
title: ความพึงพอใจผลการดำเนินงานของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ประเภทกิจการผลิตสินค้า จังหวัดนครราชสีมา
DOI: 10.14457/cu.the.2013.433
title: การประเมินเงินกองทุนทางเศรษฐศาสตร์สำหรับความเสี่ยงด้านภัยพิบัติ

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินเงินกองทุนทางเศรษฐศาสตร์สำหรับความเสี่ยงด้านภัยพิบัติคือน้ำท่วม ลมพายุ แผ่นดินไหว โดยวิธีแบบจำลองคณิตศาสตร์ประกันภัยใช้การจำลองตัวแปรสุ่มด้วย เกาซ์เซียนคอปปูลา สติวเดนท์ทีคอปปูลา และกัมเบลคอปปูลา แยกตามภัยทั้งในด้านค่าเฉลี่ยความเสียหายและจำนวนครั้งที่เกิดความเสียหาย จากนั้นประเมินเงินกองทุนทางเศรษฐศาสตร์ด้วยวิธีมูลค่าความเสี่ยงและค่าเฉลี่ยความเสียหายส่วนเกิน ณ ระดับความเชื่อมั่นที่ต่างกัน พร้อมทั้งเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงของเงินกองทุนทางเศรษฐศาสตร์สำหรับความเสี่ยงด้านภัยพิบัติ ข้อมูลที่ใช้ในงานวิจัยนี้คือ ค่าสินไหมทดแทนและจำนวนครั้งที่เกิดความเสียหายที่ได้รับรายงานของภัยพิบัติที่กล่าวไว้ข้างต้นของบริษัทประกันวินาศภัยแห่งหนึ่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548-2555 ผลการวิจัยพบว่า เงินกองทุนทางเศรษฐศาสตร์สำหรับความเสี่ยงด้านภัยพิบัติทุกภัยรวมกันโดยการจำลองตัวแปรสุ่มกัมเบลคอปปูลาจะมีมูลค่าสูงกว่าการจำลองตัวแปรสุ่มสติวเดนท์ทีคอปปูลาและเกาซ์เซียนคอปปูลา เมื่อใช้วิธีการประเมินด้วยวิธีค่าเฉลี่ยความเสียหายส่วนเกิน วิธีค่าเฉลี่ยความเสียหายส่วนเกินถ่วงน้ำหนัก 2 ปีสุดท้าย และวิธีมูลค่าความเสี่ยงถ่วงน้ำหนัก 2 ปีสุดท้าย เนื่องจากกัมเบลคอปปูลาเป็นคอปปูลาสุดขีดและสะท้อนความสัมพันธ์ส่วนหางได้ดี เมื่อประเมินเงินกองทุนทางเศรษฐศาสตร์สำหรับความเสี่ยงด้านภัยพิบัติพบว่า วิธีค่าเฉลี่ยความเสียหายส่วนเกินจะมีมูลค่าเงินกองทุนทางเศรษฐศาสตร์สูงกว่าวิธีมูลค่าความเสี่ยง เนื่องจากวิธีค่าเฉลี่ยความเสียหายส่วนเกินเหมาะกับความเสี่ยงขนาดใหญ่และเหตุการณ์สุดขีด ดังนั้นบริษัทประกันภัยที่ต้องการลดโอกาสที่บริษัทจะไม่สามารถชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้เอาประกันภัยให้น้อยลงไปอีก จึงควรดำรงเงินกองทุนทางเศรษฐศาสาตร์ตามวิธีค่าเฉลี่ยความเสียหายส่วนเกิน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.434
title: แนวทางการออกแบบแผงหน้าปัดธุรกิจอัจฉริยะสำหรับผู้บริหารระดับสูง

description: ปัจจุบันองค์กรต่างให้ความสำคัญกับระบบธุรกิจอัจฉริยะเพื่อใช้ในการสนับสนุนการบริหารจัดการองค์กรในหลายๆ ด้าน รวมถึงแผงหน้าปัดขององค์กรซึ่งเป็นส่วนสำคัญของระบบธุรกิจอัจฉริยะที่จะทำให้ผู้บริหารระดับสูงเห็นภาพรวมของธุรกิจ ด้วยการแสดงตัวชี้วัดผลการดำเนินงานหลักผ่านการแสดงผลในรูปแบบจินตทัศน์หรือรูปแบบรายงาน ซึ่งถึงแม้ว่าได้มีการนำเสนอแนวทางที่ดีในการออกแบบแผงหน้าปัดโดยทั่วไปจำนวนมากทั้งจากที่เป็นผลงานวิจัยทางวิชาการและการปฏิบัติ แต่สำหรับแนวทางในการออกแบบแผงหน้าปัดสำหรับผู้บริหารระดับสูงยังมีการนำเสนอและงานวิจัยอยู่น้อยมาก ดังนั้นในงานวิจัยนี้จึงมุ่งเน้นในการศึกษาแนวทางที่ดีในการออกแบบแผงหน้าปัดสำหรับผู้บริหารระดับสูงในการออกแบบแผงหน้าปัดธุรกิจอัจฉริยะสำหรับผู้บริหารระดับสูงมีหลายแง่มุมที่น่าศึกษา สำหรับในงานวิจัยนี้ได้มุ่งศึกษาแนวทางในการออกแบบแผงหน้าปัดธุรกิจอัจฉริยะใน 3 ประเด็นดังนี้ (1) รูปแบบการแสดงข้อมูล (2) รูปแบบการแจ้งสถานะข้อมูล และ (3) จำนวนสีที่ควรใช้ในการบอกสถานะข้อมูล โดยได้สำรวจความคิดเห็นจากบุคคลทั่วไปที่มีประสบการณ์ด้านธุรกิจอัจฉริยะหรือแผงหน้าปัด และนักออกแบบแผงหน้าปัดที่มีประสบการณ์ในการออกแบบแผงหน้าปัดธุรกิจอัจฉริยะสำหรับผู้บริหารระดับสูง เพื่อนำมาสร้างแบบจำลองแผงหน้าปัดสำหรับผู้บริหารระดับสูง แล้วนำสอบถามไปความคิดเห็นจากกลุ่มผู้บริหารระดับสูง ผลการวิจัยจากบุคคลทั่วไปและนักออกแบบแผงหน้าปัดเรื่องรูปแบบการแสดงข้อมูลมีความเห็นสอดคล้องกันว่าควรใช้รูปแบบการแสดงผลข้อมูลที่เหมาะกับตัวชี้วัดผลการดำเนินงานหลักนั้นๆ แต่ไม่สอดคล้องกับผู้บริหารระดับสูงที่ต้องการดูในรูปแบบแผนภูมิเท่านั้น สำหรับรูปแบบการแจ้งสถานะ บุคคลทั่วไปและผู้บริหารระดับสูงมีความเห็นสอดคล้องกันคือให้แสดงการแจ้งสถานะในแผนภูมิ แต่ขัดแย้งกับนักออกแบบแผงหน้าปัดที่ให้ใช้ตัวบ่งชี้บนแผงหน้าปัดในการแจ้งสถานะข้อมูล สำหรับจำนวนสีที่ควรใช้ในการบอกสถานะ ทุกกลุ่มมีความคิดเห็นสอดคล้องกันคือใช้ 3 สีในการแจ้งสถานะข้อมูล
DOI: 10.14457/cu.the.2013.435
title: ผลกระทบของการดำเนินงานและประสิทธิภาพของธุรกิจประกันชีวิตไทยที่มีผลต่อการดำรงเงินกองทุนตามความเสี่ยง

description: งานวิทยานิพนธ์มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษา ผลกระทบของการดำเนินงานธุรกิจประกันชีวิตในประเทศไทยที่มีต่อการดำรงเงินกองทุนตามความเสี่ยง โดยข้อมูลที่ใช้ในการศึกษามีลักษณะเป็นข้อมูลช่วงยาว(Panel Data) ของ งบการเงินของบริษัท 22 แห่ง ตั้งแต่ ไตรมาสที่ 4 พ.ศ. 2554 ถึง ไตรมาสที่ 4 พ.ศ. 2555ผลจากการศึกษาพบว่า บริษัทประกันชีวิตที่มีการดำเนินงานอย่างมีประสิทธิภาพโดยใช้สัดส่วนการวัดประสิทธิภาพทางเทคนิคมี 8 แห่ง ในขณะที่มีบริษัท 9 แห่ง มีผลการดำเนินงานที่มีประสิทธิภาพในบางไตรมาส และบริษัทอีก 5 แห่ง มีผลการดำเนินงานที่ด้อยประสิทธิภาพตัวแบบจำลองที่เหมาะสมในการอธิบายผลกระทบของการดำเนินงานธุรกิจประกันชีวิตที่มีต่อการดำรงเงินกองทุนสำรองตามความเสี่ยง คือ แบบจำลอง Pooled Ordinary Least Square โดยตัวแปรที่มีนัยสำคัญทางสถิติที่สามารถใช้ได้ในแบบจำลองนี้คือ อัตราทุนหมุนเวียน อัตราผลตอบแทนจากการลงทุน อัตราการหมุนของสินทรัพย์ และสัดส่วนการวัดประสิทธิภาพทางเทคนิค
DOI: 10.14457/cu.the.2013.436
title: การเปรียบเทียบวิธีการประมาณการค่าความพยายามในการพัฒนาโมบายแอพพลิเคชั่น

description: การประมาณค่าความพยายามในการพัฒนาซอฟต์แวร์เป็นหนึ่งกิจกรรมที่มีความสำคัญต่อความสำเร็จของโครงการ ดังนั้นการประมาณค่าความพยายามที่มีความแม่นยำจะช่วยให้ผู้จัดการโครงการสามารถรับมือกับปัจจัยทางด้านต้นทุนและแรงงาน ตลอดจนกำหนดการต่างๆของโครงการได้อย่างเหมาะสม การพัฒนาโมบายแอพพลิเคชั่นเป็นการพัฒนาซอฟต์แวร์ประเภทหนึ่งที่กำลังได้รับความนิยมในปัจจุบัน ซึ่งโมบายแอพพลิเคชั่นคือ แอพพลิเคชั่นที่ทำงานอยู่บนระบบปฏิบัติการที่ติดตั้งลงในอุปกรณ์เคลื่อนที่ ซึ่งจะเน้นไปที่การตอบสนองการทำงานต่างๆ แก่ผู้ใช้ในชีวิตประจำวัน ได้แก่ การใช้งานอินเตอร์เน็ต อีเมล์ ถ่ายภาพ ซื้อสินค้าออนไลน์ หรือด้านความบันเทิงอื่นๆ ด้วยหน้าจอที่มีขนาดเล็กกว่าซอฟต์แวร์บนอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ จากการทบทวนวรรณกรรมในอดีตพบว่ายังไม่มีการศึกษาถึงวิธีการประมาณการค่าความพยายามที่เหมาะสมสำหรับการพัฒนาโมบายแอพพลิเคชั่น การศึกษาครั้งนี้จึงทำการเปรียบเทียบวิธีการประมาณการค่าความพยายามในการพัฒนาโมบายแอพพลิเคชั่นด้วยวิธีการสี่วิธี ได้แก่ วิธีฟังก์ชั่นพอยต์ วิธีอ็อบเจกต์พอยต์ วิธียูสเคสพอยต์ และวิธีของ Nikunj Sakhrelia นักพัฒนาโมบายแอพพลิเคชั่นอิสระ เป็นวิธีการที่พัฒนามาจากประสบการณ์ในการพัฒนาโมบายแอพพลิเคชั่นของเขาและได้นำเสนอไว้บนเว็บไซต์ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า การประมาณขนาดซอฟต์แวร์ด้วยวิธีของ Nikunj Sakhrelia มีความแม่นยำมากที่สุด โดยให้ผลความแม่นยำไม่แตกต่างกับวิธีฟังก์ชั่นพอยต์และวิธีอ๊อบเจกต์พอยต์ อย่างมีนัยสำคัญ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.437
title: การพยากรณ์แนวโน้มการมรณะจำแนกตามสาเหตุการตายในประเทศไทย

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาค่าพยากรณ์อัตรามรณะของประชากรไทยจำแนกตามสาเหตุการตายที่สำคัญในประเทศไทยตามบัญชีตารางโรคพื้นฐานของบัญชีจำแนกโรค (ICD) ได้แก่ เนื้องอก โรคระบบไหลเวียนโลหิต โรคติดเชื้อและปรสิตบางโรค โรคระบบทางเดินหายใจ และสาเหตุตายภายนอกของการป่วยและตาย โดยการหาความสัมพันธ์เชิงดุลยภาพระยะยาวระหว่างพารามิเตอร์ที่แปรผันตามเวลาซึ่งประมาณได้จากตัวแบบลี-คาร์เตอร์ ของสาเหตุการตายด้วยวิธีการของ Johansen และนำความสัมพันธ์ดังกล่าวไปพยากรณ์พารามิเตอร์ที่แปรผันตามเวลาของตัวแบบลี-คาร์เตอร์ เพื่อใช้ในการพยากรณ์อัตรามรณะจำแนกตามสาเหตุการตาย ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ได้แก่ จำนวนประชากรกลางปีและจำนวนประชากรที่ตายจากกระทรวงสาธารณสุขจำแนกตามสาเหตุการตาย เพศและอายุในปี พ.ศ. 2539 – พ.ศ. 2554ผลการศึกษาพบว่าทุกตัวแบบให้ค่าพยากรณ์อัตรามรณะในทุกสาเหตุการตายมีแนวโน้มไปในทิศทางเดียวกันทั้งเพศชายและเพศหญิง คือมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเวลาผ่านไป ยกเว้นการตายด้วยโรคระบบไหลเวียนโลหิตที่มีแนวโน้มลดลง โดยค่าพยากรณ์อัตรามรณะของเพศชายมีค่าสูงกว่าเพศหญิงเล็กน้อยในทุกสาเหตุการตาย ซึ่งเมื่อพิจารณาเฉพาะด้านอายุพบว่า ในทุกสาเหตุการตายอัตรามรณะเพิ่มสูงขึ้นตามอายุแบบเอกซ์โพเนนเชียลแต่ลดลงในวัยผู้สูงอายุ ยกเว้นสาเหตุตายภายนอกของการป่วยและตายที่มีแนวโน้มลดลงในช่วงอายุ 2-14 ปี และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นจนกระทั่งอายุ 85 ปี
DOI: 10.14457/cu.the.2013.438
title: ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาโดยใช้ปัญหาเป็นฐานที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและความรับผิดชอบต่อสังคมของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5

description: การวิจัยครั้งนี้เพื่อศึกษาความสามารถในการแก้ปัญหา และความรับผิดชอบต่อสังคมของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่เรียนจากกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาตามแนวคิดการใช้ปัญหาเป็นฐาน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2556 โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายมัธยม จำนวน 2 ห้องเรียน รวมทั้งหมด 49 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลองจำนวน 25 คน และกลุ่มควบคุมจำนวน 24 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน และแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาแบบปกติ ใช้เวลาในการทดลอง 17 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 1 คาบ คาบละ 50 นาที เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาซึ่งมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.818 และแบบวัดพฤติกรรมความรับผิดชอบต่อสังคม เปรียบเทียบผลการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติทดสอบค่าที (t-test)ผลการวิจัย พบว่า1.นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน มีความสามารถในการแก้ปัญหา หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.052.นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาโดยใช้ปัญหาเป็นฐานมีความสามารถในการแก้ปัญหา สูงกว่านักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาแบบปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.053.นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาโดยใช้ปัญหาเป็นฐานมีความสามารถในการแก้ปัญหาและความรับผิดชอบต่อสังคมหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.054.นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาโดยใช้ปัญหาเป็นฐานมีความสามารถในการแก้ปัญหาและความรับผิดชอบต่อสังคมสูงกว่านักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษาแบบปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.439
title: ผลของการอภิปรายแบบสืบสอบร่วมกันที่ใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์ที่มีต่อทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 5

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ก่อนและหลังการใช้วิธีการอภิปรายแบบสืบสอบร่วมกันในเครือข่ายสังคมออนไลน์ 2) เปรียบเทียบทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ระหว่างกลุ่มที่ใช้วิธีการอภิปรายแบบสืบสอบร่วมกันในเครือข่ายสังคมออนไลน์กับกลุ่มที่ใช้วิธีการอภิปรายแบบปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ด้วยวิธีการอภิปรายแบบสืบสอบร่วมกันในเครือข่ายสังคมออนไลน์ จำนวน 5 แผน แผนการจัดการเรียนรู้ด้วยวิธีการอภิปรายแบบปกติในเครือข่ายสังคมออนไลน์ จำนวน 5 แผน แบบสอบความสามารถทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบค่าที (t-test)ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้ใช้วิธีการอภิปรายแบบสืบสอบร่วมกันในเครือข่ายสังคมออนไลน์ มีการพัฒนาทักษะการคิดวิจารณญาณสูงกว่าก่อนได้รับการใช้วิธีการอภิปรายแบบสืบสอบร่วมกันในเครือข่ายสังคมออนไลน์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้ใช้วิธีการอภิปรายแบบสืบสอบร่วมกันในเครือข่ายสังคมออนไลน์ มีทักษะการคิดวิจารณญาณสูงกว่านักเรียนที่ใช้วิธีการอภิปรายแบบปกติในเครือข่ายสังคมออนไลน์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.440
title: ผลของการเรียนรู้ชุมชนโดยใช้การวิจัยเป็นฐานที่มีต่อมโนทัศน์การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมและเจตคติต่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 4

description: งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อเปรียบเทียบมโนทัศน์การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ก่อนและหลังการเรียนรู้ชุมชนโดยใช้การวิจัยเป็นฐาน 2) เพื่อเปรียบเทียบเจตคติต่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ก่อนและหลังการเรียนรู้ชุมชนโดยใช้การวิจัยเป็นฐาน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 16 คน โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายมัธยม เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ 1) แบบทดสอบมโนทัศน์การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรม มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.66 2) แบบวัดเจตคติต่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทย มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.75 เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แผนการจัดการเรียนรู้รายวิชา ส 31211 เสน่ห์บางกอก โดยการเรียนรู้ชุมชนโดยใช้วิจัยเป็นฐาน จำนวน 6 หน่วยการเรียนรู้ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่า t ความถี่ และการวิเคราะห์เนื้อหาผลการวิจัย พบว่า 1) นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยมโนทัศน์การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนการเรียนรู้ชุมชนโดยใช้การวิจัยเป็นฐาน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 2) นักเรียนมีเจตคติที่ดีต่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนการเรียนรู้ชุมชนโดยใช้การวิจัยเป็นฐาน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยสรุปนักเรียนมีเจตคติที่ดี เห็นคุณค่าของชุมชน มีความภูมิใจและถือเป็นหน้าที่ในการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทย