cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2016.654
title: การเผาไหม้แบบเคมิคอลลูปิงของมีเทนหรือถ่านหินโดยใช้ Fe2O3 และ CaSO4 เป็นตัวพาออกซิเจน

description: การเผาไหม้แบบเคมิคอลลูปิงเป็นกระบวนการที่สามารถดักจับคาร์บอนไดออกไซด์ได้ง่ายและมีค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานต่ำ จากการศึกษาพบว่า ผลของการผสมเหล็กออกไซด์และแคลเซียมซัลเฟตซึ่งเป็นวัสดุที่มีราคาถูก สามารถให้ปริมาณออกซิเจนสูงและเกิดปฏิกิริยาการเผาไหม้กับมีเทนและถ่านหินภาวะฟลูอิไดซ์เบดได้ ผลของการเติมตัวพาออกซิเจนเหล็กออกไซด์ที่ทำการทดสอบในเครื่องปฏิกรณ์เบดนิ่ง พบว่าอัตราส่วนของเหล็กออกไซด์ผสมแคลเซียมซัลเฟตที่อัตราส่วนร้อยละ 20 โดยน้ำหนักและอุณหภูมิการเผาไหม้ที่ 950 องศาเซลเซียสให้ผลของปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์สูง จากนั้นเมื่อนำสัดส่วนที่ดีที่สุดจากเครื่องปฏิกรณ์เบดนิ่งไปใช้ทดสอบการเผาไหม้กับถ่านหินในเครื่องปฏิกรณ์ฟลูอิไดซ์ พบว่าอุณหภูมิที่เหมาะสมสำหรับปฏิกิริยารีดักชันคือ 950 องศาเซลเซียสและปฏิกิริยาเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วภายใน 60 นาที นอกจากนั้น ผลของภาพจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนและการเลี้ยวเบนรังสีเอ็กซ์ แสดงให้เห็นถึงลักษณะโครงสร้างและสัณฐานวิทยาในตัวพาออกซิเจนทั้งก่อนและหลังพบว่าตัวพาออกซิเจนผสมเกิดโครงสร้างของแคลเซียมเฟอร์ไรท์ที่สามารถช่วยเสริมการเร่งปฏิกิริยาการเผาไหม้และสัณฐานที่เกิดการเกาะรวมกันเป็นก้อนที่มีขนาดเล็ก ผลของการทำปฏิกิริยาสลับระหว่างปฏิกิริยารีดักชันและออกซิเดชันในเครื่องปฏิกรณ์เบดนิ่ง พบว่าหลังจากการฟื้นฟูสภาพโครงสร้างในปฏิกิริยาออกซิเดชันของตัวพาออกซิเจนผสมสามารถคืนสภาพกลับมาได้และมีความเสถียรในแต่ละรอบการเกิดปฏิกิริยาและการเกิดปฏิกิริยารีดักชันในเครื่องปฏิกรณ์ฟลูอิไดซ์เบดในแต่ละรอบการเกิดปฏิกิริยาเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วภายในเวลา 30 นาที โดยการเกิดปฏิกิริยาครั้งแรกจะมีอัตราการเกิดปฏิกิริยาสูงสุด สรุปได้ว่า อัตราส่วนร้อยละ 20 โดยน้ำหนักเหล็กออกไซด์ผสมแคลเซียมซัลเฟตเป็นตัวพาออกซิเจนที่มีประสิทธิภาพในการเผาไหม้แบบเคมิคอลลูปิงของเชื้อเพลิงแก๊สและเชื้อเพลิงของแข็ง
DOI: 10.14457/cu.the.2016.655
title: การขจัดกำมะถันจากน้ำมันดีเซลด้วยตัวดูดซับแบบเชิงซ้อนพันธะไพ

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการดูดซับสารประกอบกำมะถันไดเบนโซไทโอฟีน (DBT) และ 4,6-ไดเมทิลไดเบนโซไทโอฟีน (4,6-DMDBT) ปริมาณกำมะถัน 150 ppm ในนอร์มัลออกเทนเป็นน้ำมันจำลอง การดูดซับทดลองในระบบดูดซับแบบเบดนิ่งด้วยอัตราการไหล 1 mL/min ที่อุณหภูมิแวดล้อม การดูดซับกำมะถันด้วยตัวดูดซับไม่ดัดแปรพื้นผิว ได้แก่ อะลูมินากัมมันต์ ถ่านกัมมันต์ และซีโอไลต์โซเดียมวาย ซึ่งค่าความจุเบรคทรูและความจุอิ่มตัวสามารถคำนวณจากกราฟเส้นโค้งเบรคทรู พบว่าความจุการดูดซับสารประกอบกำมะถันทั้งสองชนิดเรียงลำดับดังนี้ ซีโอไลต์โซเดียมวาย &gt; ถ่านกัมมันต์ &gt; อะลูมินากัมมันต์ ดังนั้นตัวดูดซับถ่านกัมมันต์และซีโอไลต์โซเดียมวายถูกเลือกไปศึกษาการดัดแปรพื้นผิวเพื่อเพิ่มสมรรถนะการดูดซับ ตัวดูดซับถ่านกัมมันต์นำมาเพิ่มโลหะ Cu และ Ni ปริมาณ 5, 10, 15, 20 และ 30 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนักด้วยวิธีอิมเพรกเนชั่น พบว่าตัวดูดซับ 10 %wt Cu/AC และ 10 %wt Ni/AC สามารถดูดซับสารประกอบกำถันทั้งสองชนิดได้ดี เนื่องจากการเพิ่มโลหะลงไปทำให้มีตำแหน่งการดูดซับมากขึ้น นอกจากนี้ ตัวดูดซับซีโอไลต์โซเดียมวายนำมาดัดแปรเป็น Cu-Y zeolite และ Ni-Y zeolite ด้วยวิธีแลกเปลี่ยนไอออน สำหรับการดูดซับ DBT และ 4,6-DMDBT พบว่าตัวดูดซับ Cu-Y zeolite และ Ni-Y zeolite มีค่าความจุการดูดซับสูงกว่าตัวดูดซับ Na-Y zeolite เนื่องจากไอออนของ Cu และ Ni สามารถเกิดอัตรากิริยาแบบพันธะไพได้ โดยความจุการดูดซับสารประกอบกำมะถันทั้งสองชนิดเรียงลำดับดังนี้ Cu-Y zeolite ~ Ni-Y zeolite &gt; 10 %wt Cu/AC ~ 10 %wt Ni/AC สำหรับการดูดซับ 4,6-DMDBT ด้วยตัวดูดซับ Cu-Y zeolite พบว่าค่าความจุการดูดซับมีค่าสูงขึ้นเมื่ออัตราการไหลลดลงและอุณหภูมิการดูดซับสูงขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2016.656
title: ไฮโดรดีออกซิจิเนชันของกรดปาลมิติกบนตัวเร่งปฎิกิริยาซัลไฟด์ของ Ni-Mo และ Co-Mo แบบไม่มีตัวรองรับ

description: น้ำมันปาล์มที่ได้จากกระบวนการไพโรไลซิสและลิควิแฟกชันนั้นมักมีออกซิเจนเป็นองค์ประกอบประมาณ 10-50 เปอเซนโดยมวล โดยเฉพาะกรดปาลมิติกในนํ้ามันปาล์ม ดังนั้นจึงเลือกปฎิกิริยาไฮโดรดีออกซิจิเนชันมาใช้กำจัดออกซิเจนออกจากกรดปาลมิติกอยู่ในรูปของน้ำ ตัวเร่งปฎิกิริยาที่นิยมใช้ในปฎิกิริยาไฮโดรดีออกซิจิเนชัน คือ MoS2 และมีการเติมตัวส่งเสริม(นิกเกิลและโคบอลต์) งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาไฮโดรดีออกซิจีเนชันของกรดปาลมิติกบนตัวเร่งปฎิกิริยาซัลไฟด์ของ Ni-Mo และ Co-Mo แบบไม่มีตัวรองรับ ตัวแปรที่ศึกษาคือชนิดตัวเร่งปฎิกิริยา อัตราส่วนโดยโมล Ni/(Ni+Mo) และ Co/(Co+Mo) ความเข้มข้นของสารตั้งต้น อุณหภูมิ ความดันและเวลา พบว่าผลิตภัณฑ์หลัก คือ สารประกอบนอร์มัลอัลเคน C14, C15 และ C16 การเพิ่มอุณหภูมิส่งผลให้เกิดเส้นทางของดีคาร์บอกซิเลชันและดีคาร์บอนิลเลชัน การเพิ่มความดันส่งผลให้เกิดเส้นทางของไฮโดรดีออกซิจีเนชัน การใช้ตัวเร่งปฎิกิริยานิกเกิลโมลิบดินัมให้ปริมาณผลิตภัณ์หลักสูงกว่าตัวเร่งปฎิกิริยาโคบอลต์โมลิบดินัม จากงานวิจัยนี้ตัวเร่งปฎิกิริยาและภาวะที่เหมาะสมในการทำปฎิกิริยา คือ ตัวเร่งปฎิกิริยานิกเกิล-โมลิบดินัม ที่อัตราส่วนโดยโมลเป็น 0.2 ความเข้มข้นสารตั้งต้น 1.5 โดยนํ้าหนักของสารละลาย อุณหภูมิ 320 องศาเซลเซียส ความดัน 70 บาร์ และเวลา 60 นาที เเสดงได้จากร้อยละการเปลี่ยนของกรดปาลมิติก (ร้อยละ 95.2) ร้อยละการเลือกเกิด (ร้อยละ 78.5) C16 เเละร้อยละผลได้ (ร้อยละ 65.6) C16
DOI: 10.14457/cu.the.2016.657
title: การคัดแยกราย่อยสลายพาราควอตและเอนไซม์ที่เกี่ยวข้อง

description: วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้ คือ การคัดแยกราที่มีความสามารถในการย่อยสลายพาราควอต โดยเก็บตัวอย่างราจากดิน เศษไม้ หรือตัวอย่างเห็ด ผลการทดลองสามารถคัดแยกราได้ทั้งหมด 79 ไอโซเลต เมื่อพิจารณาความสามารถในการเจริญบนอาหารแข็งที่มีส่วนผสมของพาราควอต 0.3 เปอร์เซ็นต์ ร่วมกับความสามารถในการผลิตเอนไซม์ในกลุ่มลิกนิโนไลติก อันได้แก่ ลิกนินเปอร์ออกซิเดส แมงกานีสเปอร์ออกซิเดส และแลคเคส บนอาหารแข็งที่มีสารทดสอบที่บ่งบอกถึงชนิดของเอนไซม์ที่ราผลิตแล้ว พบว่ารา 17 ไอโซเลตมีความสามารถเหล่านี้ นำรากลุ่มนี้มาทดสอบโดยการเพิ่มความเข้มข้นของพาราควอตให้มากขึ้นเป็น 0.4, 0.5 และ 0.6 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งพบว่ามีรา 5 ไอโซเลตที่มีความสามารถในการทนพาราควอตได้สูงถึง 0.6 เปอร์เซ็นต์ จากการพิสูจน์เอกลักษณ์โดยอาศัยการเปรียบเทียบลำดับนิวคลีโอไทด์บริเวณ ITS พบว่าราที่แยกได้ ได้แก่ PQ3, PQ5, PQ6, A319 และ P279 มีความคล้ายคลึงกับราต่างๆ ได้แก่ Nodulisporium sp., Neosartorya fischeri, Hypoxylon fragiforme, Phoma sp. และ Setosphaeria rostrate ตามลำดับ ที่ระดับความเหมือน 99-100 เปอร์เซ็นต์ รา 2 ไอโซเลตที่แยกได้ แสดงความสามารถในการย่อยสลายพาราควอตในอาหารเหลวได้ดีที่สุด นั่นคือ ราไอโซเลต PQ5 ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไป 30 วัน ราสามารถย่อยสลายพาราควอตได้ประมาณ 37 เปอร์เซ็นต์ ในอาหารเลี้ยงเชื้อที่มีพาราควอตเข้มข้น 0.02 เปอร์เซ็นต์ โดยพบกิจกรรมของแมงกานีสเปอร์ออกซิเดสและแลคเคสสูงที่สุดที่ 34.28 และ 22.39 ยูนิต/ลิตร ตามลำดับ ไอโซเลต A319 สามารถย่อยสลายพาราควอตได้ประมาณ 37 เปอร์เซ็นต์ ในอาหารเลี้ยงเชื้อที่มีพาราควอตเข้มข้น 0.01 เปอร์เซ็นต์ และพบกิจกรรมของแมงกานีสเปอร์ออกซิเดสและแลคเคสสูงที่สุดที่ 117.76 และ 214.52 ยูนิต/ลิตร ตามลำดับ เมื่อตรวจสอบการย่อยสลายพาราควอตในดินพบว่า ไอโซเลต A319 สามารถเจริญในดินทดสอบที่มีพาราควอตได้ แต่ไม่พบการลดลงของพาราควอตในดิน ส่วนไอโซเลต PQ5 สามารถย่อยพาราควอตที่ความเข้มข้น 250 ppm ในดินปลอดเชื้อได้ 12.25 เปอร์เซ็นต์ แต่ราและกิจกรรมในการย่อยสลายพาราควอตอาจถูกยับยั้งโดยจุลินทรีย์ในธรรมชาติที่มีอยู่ในดิน Neosartorya fischeri PQ5 ที่แยกได้ซึ่งมีศักยภาพในการลดปริมาณพาราควอตได้ดีควรมีการศึกษากลไกการย่อยสลายพาราควอตเพิ่มเติมเพื่อหาภาวะที่เหมาะสมในการย่อยสลายพาราควอตในสภาพธรรมชาติต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2016.658
title: ความหลากหลายของไม้ล้มลุก ไม้พุ่มและไม้เลื้อยตามเส้นทางศึกษาธรรมชาติเขาหลวง อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

description: การศึกษาความหลากหลายของพรรณไม้ดอกลักษณะวิสัยที่เป็นไม้ล้มลุก ไม้พุ่มและไม้เลื้อยตามเส้นทางศึกษาธรรมชาติเขาหลวง อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2557 ถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 เก็บตัวอย่างพรรณไม้ได้จำนวน 109 หมายเลข ระบุชนิดพืชได้ทั้งสิ้น 22 วงศ์ 58 สกุล 83 ชนิด เป็นไม้ล้มลุก 29 ชนิด ไม้พุ่ม 31 ชนิด และไม้เลื้อย 23 ชนิด วงศ์พืชที่มีความหลากหลายของจำนวนชนิดมากที่สุดคือ Rubiaceae มี 21 ชนิด สกุลพืชที่มีความหลากหลายของจำนวนชนิดมากที่สุดคือ Jasminum ในวงศ์ Oleaceae มี 5 ชนิด พบพืชถิ่นเดียวของประเทศไทย 13 ชนิด ในจำนวนนี้เป็นพืชที่มีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ (Vulnerable species) 5 ชนิด การศึกษาครั้งนี้ได้จัดทำรูปวิธานระดับสกุลและชนิด และคำบรรยายลักษณะอนุกรมวิธานของวงศ์ สกุล และชนิดอย่างละเอียด และเก็บรักษาตัวอย่างพรรณไม้ไว้ในสำนักงานหอพรรณไม้ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช นอกจากนี้ยังมีการศึกษาความหลากหลายของพืชในวงศ์ Orchidaceae ในปัจจุบันเปรียบเทียบกับรายงานในอดีตไว้เป็นส่วนเพิ่มเติมอีกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2016.659
title: ผลของความเค็มในดินต่ออัตราส่วนโซเดียมและโพแทสเซียมไอออนในข้าว Oryza sativa L. พื้นเมืองไทยและการเชื่อมโยงทั่วจีโนมเพื่อการทำนายยีนที่เกี่ยวกับการสะสมโซเดียมและโพแทสเซียมไอออน

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปริมาณโซเดียมไอออน โพแทสเซียมไอออน และอัตราส่วนโซเดียมต่อโพแทสเซียมไอออนในส่วนใบของข้าวพื้นเมืองไทยและข้าวปรับปรุงพันธุ์จำนวน 80 พันธุ์/สายพันธุ์ ที่ภาวะปกติและภาวะเครียดจากความเค็มที่ระดับ 9 เดซิซีเมนต์เป็นเวลา 6 และ 9 วัน ผลการศึกษาพบว่าปริมาณโซเดียมไอออนในข้าวเกือบทุกพันธุ์มีค่าสูงขึ้น ในขณะที่โพแทสเซียมไอออนมีปริมาณลดลง และพบว่าอัตราส่วนโซเดียมต่อโพแทสเซียมไอออนมีค่าสูงขึ้นเมื่อข้าวอยู่ในภาวะเครียดจากความเค็มในข้าวเกือบทุกพันธุ์ ยกเว้นข้าวบางพันธุ์ที่มีปริมาณโพแทสเซียมไอออนเพิ่มสูงขึ้นเมื่อได้รับภาวะเค็ม เมื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างพารามิเตอร์ที่เกี่ยวข้องกับการสะสมไอออนกับพารามิเตอร์ที่เกี่ยวข้องและค่าการเจริญของข้าวที่ได้รับภาวะเค็มในระดับเดียวกันพบว่าอัตราส่วนโซเดียมต่อโพแทสเซียมไอออนเป็นพารามิเตอร์ที่มีความสัมพันธ์กับค่าการเติบโตมากที่สุด นำข้อมูลการสะสมไอออนในเนื้อเยื่อส่วนต้นมาศึกษาการเชื่อมโยงทั่วจีโนมกับฐานข้อมูลสนิปส์ของข้าวทั้ง 80 พันธุ์/สายพันธุ์ เพื่อหาตำแหน่งสนิปส์ที่เกี่ยวข้องกับการสะสมโซเดียมและโพแทสเซียมไอออนในข้าว ผลการระบุยีนในจีโนมพบสนิปส์ที่มีความเชื่อมโยงกับพารามิเตอร์เหล่านี้อย่างมีนัยสำคัญ จำนวน 59 สนิปส์ ที่อยู่ในตำแหน่งยีนเป้าหมายที่มีหน้าที่ต่างๆ ในเซลล์ เมื่อเลือกยีนเป้าหมายจำนวน 3 ยีนที่ตำแหน่ง LOC_Os01g12540.2 LOC_Os01g12650.1 และ LOC_Os06g48810.1 มาศึกษาระดับการแสดงออกในข้าวระยะกล้า 4 พันธุ์ที่ภาวะปกติและภาวะเครียดจากความเค็มเป็นเวลา 3 และ 6 วัน พบว่า ระดับการแสดงออกของยีน LOC_Os01g12540.2 ในภาวะควบคุมและภาวะเครียดจากความเค็มไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ในขณะที่ยีน LOC_Os01g12650.1 และ LOC_Os06g48810.1 มีระดับการแสดงออกสูงขึ้นเมื่อได้รับภาวะเค็มเป็นเวลา 6 วัน ซึ่งจะต้องศึกษาหน้าที่ของยีนเหล่านี้ต่อการตอบสนองของพืชในภาวะเครียดจากความเค็มต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2016.660
title: ผลของโปรแกรมบำบัดทางพฤติกรรมความคิดแบบครอบครัวต่อภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมบำบัดทางพฤติกรรมความคิดแบบครอบครัวต่อภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า กลุ่มตัวอย่างคือ ครอบครัวของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยผู้ใหญ่ ที่เข้ารับบริการที่แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลชุมชน จำนวน 40 ครอบครัว แต่ละครอบครัวประกอบด้วยสมาชิก 2 คน คือ ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าและผู้ดูแล ได้รับการจับคู่ให้ผู้ป่วยมีเพศและลักษณะความสัมพันธ์กับผู้ดูแลเหมือนกัน และสุ่มเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 20 ครอบครัว กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมบำบัดทางพฤติกรรมความคิดแบบครอบครัว กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือวิจัยคือ โปรแกรมบำบัดทางพฤติกรรมความคิดแบบครอบครัว แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าของศูนย์การศึกษาทางระบาดวิทยา (CES-D) ฉบับภาษาไทย และแบบประเมินความคิดอัตโนมัติด้านลบ ซึ่งเครื่องมือวิจัยทั้งหมดผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ แบบ CES-D ฉบับภาษาไทยและแบบประเมินความคิดอัตโนมัติด้านลบ มีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์อัลฟาครอนบาค เท่ากับ .89 และ .94 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติทดสอบทีและทีคู่ ผลการวิจัยพบดังนี้1. คะแนนเฉลี่ยภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า หลังได้รับโปรแกรมบำบัดทางพฤติกรรมความคิดแบบครอบครัว ต่ำกว่าก่อนได้รับโปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t=8.232, p &lt; .05 )2. คะแนนเฉลี่ยภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า กลุ่มที่ได้รับโปรแกรมบำบัดทางพฤติกรรมความคิดแบบครอบครัว ต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(t=-4.459, p &lt; .05 )
DOI: 10.14457/cu.the.2016.661
title: ผลของการบริบาลทางเภสัชกรรมต่อคุณภาพชีวิตด้านการบำบัดด้วยยาในผู้ป่วยนอก

description: วัตถุประสงค์: ศึกษาคุณภาพชีวิตด้านการใช้ยา สัดส่วนของปัญหาการใช้ยาที่ได้รับการแก้ไข ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการบริบาลทางเภสัชกรรมและกลุ่มที่ไม่ได้รับการบริบาลทางเภสัชกรรม รวมทั้งทดสอบความไวต่อการเปลี่ยนแปลงทางสุขภาพของเครื่องมือ PROMPT-QoLวิธีการวิจัย: การวิจัยเชิงทดลองแบบสุ่มที่มีกลุ่มควบคุม ศึกษาในผู้ป่วยนอกที่รับการรักษา ณ โรงพยาบาลกลางระหว่างเดือนมีนาคม 2559 ถึงเดือนตุลาคม 2559 จำนวนทั้งสิ้น 514 คน สุ่มผู้ป่วยเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มควบคุม (กลุ่มที่ได้รับการบริการปกติของโรงพยาบาล) และกลุ่มที่ได้รับการบริบาลทางเภสัชกรรม ประเมินคุณภาพชีวิตด้านการใช้ยาของผู้ป่วย 2 ครั้ง ด้วยเครื่องมือ PROMPT-QoLผลการวิจัย: กลุ่มที่ได้รับการบริบาลทางเภสัชกรรมมีคะแนนคุณภาพชีวิตด้านการใช้ยาดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม ได้แก่ มิติที่ 2 การได้รับข้อมูลเรื่องยาและโรคจากแพทย์ เภสัชกร หรือพยาบาล (p &lt; 0.001) มิติที่ 3 ความพึงพอใจต่อผลของการใช้ยา (p &lt; 0.01) มิติที่ 5 ผลทางด้านจิตใจของการใช้ยา (p &lt; 0.001) มิติที่ 9 คุณภาพชีวิตโดยรวมของการใช้ยา (p &lt; 0.01) และคะแนนรวมของทั้งแบบสอบถาม (p &lt; 0.001) โดยกลุ่มที่ได้รับการบริบาลทางเภสัชกรรมได้รับการแก้ไขปัญหาการใช้ยาและมีผลลัพธ์ของการแก้ไขปัญหาที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม (p &lt; 0.001) การทดสอบความไวต่อการเปลี่ยนแปลงทางสุขภาพของเครื่องมือ PROMPT-QoL พบว่าเครื่องมือมีความไวที่ดีมากในการวัดผลของการบริบาลทางเภสัชกรรมสรุปผลการวิจัย: ผลของการบริบาลทางเภสัชกรรมช่วยให้คุณภาพชีวิตด้านการใช้ยาของผู้ป่วยดีขึ้น โดยต้องให้การบริบาลเป็นไปตามหลักการอย่างแท้จริงเน้นการดูแลผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง รวมถึงต้องอาศัยเครื่องมือ PROMPT-QoL ที่สามารถวัดคุณภาพชีวิตด้านการใช้ยาของผู้ป่วยได้โดยตรงและมีความไวที่ดีต่อการวัดผลของการบริบาลทางเภสัชกรรม
DOI: 10.15468/bygt6x
title: A new genus and three new species of apterous Carventinae from China (Hemiptera: Heteroptera: Aradidae)

description: This dataset contains the digitized treatments in Plazi based on the original journal article Bai, Xiaoshuan, Heiss, Ernst, Cai, Wanzhi (2017): A new genus and three new species of apterous Carventinae from China (Hemiptera: Heteroptera: Aradidae). Acta Entomologica Musei Nationalis Pragae (suppl.) 57 (1): 35-46, DOI: 10.1515/aemnp-2017-0056
DOI: 10.14457/cu.the.2016.662
title: ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิกในผู้ติดเชื้อเอชไอวี

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงวิเคราะห์ความสัมพันธ์แบบเก็บข้อมูลย้อนหลัง เพื่อหาปัจจัยที่สัมพันธ์กับการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิกในผู้ป่วยติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับการรักษาด้วยยาต้านไวรัส ณ โรงพยาบาลตำรวจ มีกลุ่มตัวอย่างเข้าร่วมการวิจัย 292 ราย โดยกลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศชายร้อยละ 64 อายุเฉลี่ย 45.6 ± 8.5 ปี พบความชุกในการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิกร้อยละ 24.8 โดยมีปัจจัยที่เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิก ได้แก่ เพศชายมีความเสี่ยงสูงกว่าเพศหญิง 7.1 เท่า (p&lt;0.001) อายุมากกว่าหรือเท่ากับ 45 ปี เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิก 2.2 เท่า (p=0.016) ระยะเวลาในการใช้ยาต้านไวรัสมากกว่า 84 เดือน เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิก 2.4 เท่า (p=0.006) เมื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยควบคุมระยะเวลาในการได้รับยาต้านไวรัสนาน 5 ปี พบปัจจัยที่เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิก ได้แก่ เพศชายมีความเสี่ยงสูงกว่าเพศหญิง 5.3 เท่า (p=0.009) อายุมากกว่าหรือเท่ากับ 45 ปี เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิก 2.4 เท่า (p=0.035) ระดับคอเลสเตอรอลในเลือดที่มากกว่า 200 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิก 2.8 เท่า (p=0.012) โดยกลุ่มตัวอย่างที่เกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิกมีความเสี่ยงต่อความเสี่ยงในการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดสูงมากกว่าผู้ที่มีไม่เกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิก 9.6 เท่า (p=0.031) ผลการศึกษานี้แสดงในเห็นว่า นอกจากปัจจัยที่ใช้ในการวินิจฉัยการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิกตามเกณฑ์ของ NCEP ATP III 5 ปัจจัย ยังพบว่า เพศชาย อายุที่มากขึ้น ระดับคอเลสเตอรอลในเลือดที่สูงขึ้น และระยะเวลาในการใช้ยาต้านไวรัสที่นานขึ้น ทำให้ความเสี่ยงต่อการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิกในผู้ป่วยติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับการรักษาด้วยยาต้านไวรัสเพิ่มขึ้น ดังนั้นควรมีการวางแผนเฝ้าระวังการเกิดกลุ่มอาการเมตาบอลิกในกลุ่มผู้ป่วยติดเชื้อเอชไอวีที่มีปัจจัยข้างต้นนี้ เพื่อเป็นวางแผนป้องกันการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2016.663
title: คุณภาพชีวิตการทำงานของข้าราชการกรมราชทัณฑ์ : ศึกษากรณีเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานครและทัณฑสถานหญิงกลาง

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับคุณภาพชีวิตการทำงานของข้าราชการราชทัณฑ์สังกัดเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานครและทัณฑสถานหญิงกลาง และศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อคุณภาพชีวิตการทำงานของข้าราชการราชทัณฑ์สังกัดเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานครและทัณฑสถานหญิงกลาง ตลอดจนการนำผลการศึกษามาใช้เป็นแนวทางและข้อเสนอแนะในการปรับปรุงคุณภาพชีวิตการทำงานของข้าราชการราชทัณฑ์ การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาแบบผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ และเชิงคุณภาพ โดยใช้กลุ่มตัวอย่างในการศึกษา คือ ข้าราชการราชทัณฑ์ จำนวนทั้งสิ้น 235 คน ได้แก่ เรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร จำนวน 152 คน และทัณฑสถานหญิงกลาง จำนวน 83 คน โดยใช้เครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม โดยสัมภาษณ์ ผู้บริหารของเรือนจำ 5 คน ข้อมูลที่ได้จากการเก็บรวบรวมนำมาวิเคราะห์ โดยใช้การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวน และการวิเคราะห์ถดถอยเชิงพหุคูณ ผลจากการศึกษา พบว่า 1. ข้าราชการราชทัณฑ์สังกัดเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานครและทัณฑสถานหญิงกลาง มีการรับรู้ปัจจัยด้านคุณภาพชีวิตการทำงาน โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง 2. ปัจจัยสภาพแวดล้อมภายในองค์การ และปัจจัยคุณลักษณะงาน มีอิทธิพลต่อระดับคุณภาพชีวิตการทำงานของข้าราชการราชทัณฑ์สังกัดเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานครและทัณฑสถานหญิงกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ยกเว้น ปัจจัยสภาพแวดล้อมภายนอกองค์การที่ไม่มีอิทธิพลต่อระดับคุณภาพชีวิตการทำงานของข้าราชการราชทัณฑ์สังกัดเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานครและทัณฑสถานหญิงกลาง
DOI: 10.14457/cu.the.2016.664
title: ความผูกพันต่อองค์การของนักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความผูกพันต่อองค์การของนักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่ 2) ศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความผูกพันในองค์การของนักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่ 3) เสนอแนะแนวทางในการเพิ่มการสร้างความผูกพันในองค์การให้กับนักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่ กลุ่มตัวอย่างในการศึกษา คือ นักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่(รุ่นที่1-7) จำนวนทั้งสิ้น 134 คน จากหน่วยงานที่นักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่ประจำอยู่ การวิจัยครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมคือ การวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยเครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลการวิจัยเชิงปริมาณคือแบบสอบถาม ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพ คือแบบสอบถามปลายเปิดและการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง ข้อมูลที่ได้จากการเก็บรวบรวมนำมาวิเคราะห์ โดยใช้การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ถดถอยเชิงพหุคูณ และ One Independent Sample t-test ผลการวิจัยพบว่า1. นักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่มีระดับความผูกพันในองค์การโดยรวมอยู่ในระดับมาก และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่าการพูดถึงองค์การในด้านบวกและด้านความปรารถนาที่จะดำรงเป็นสมาชิกองค์การมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก ส่วนด้านความทุ่มเทในการทำงานอย่างเต็มความสามารถมีค่าเฉลี่ยในระดับน้อย2. ปัจจัยความสอดคล้องของเครื่องบ่งชี้ทางอาชีพในด้านความรักในความมั่นคงและความมีเสถียรภาพ ด้านการชอบความท้าทาย และด้านความรักในงานบริการและอุทิศตนเพื่อส่วนรวมมีอิทธิพลต่อระดับความผูกพันในองค์การของนักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ปัจจัยการพัฒนาอาชีพสำหรับผู้มีความสามารถสูงในด้านการมอบหมายงานที่มีความท้าทายน่าสนใจ และ ด้านการให้ข้อมูลป้อนกลับมีอิทธิพลต่อระดับความผูกพันในองค์การของนักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ปัจจัยลักษณะงานในด้านงานที่ได้รับมอบมีความสำคัญ และด้านความอิสระอิทธิพลต่อระดับความผูกพันในองค์การของนักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ปัจจัยการบริหารองค์การในด้านภาวะผู้นำ ด้านการบริหารค่าตอบแทน และด้านบรรยากาศในองค์การมีอิทธิพลต่อระดับความผูกพันในองค์การของนักบริหารการเปลี่ยนแปลงรุ่นใหม่ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2016.665
title: การพัฒนาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์และการทดสอบประสิทธิภาพของกลุ่มการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแนวปัญญาพฤติกรรมนิยมต่อความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์ในวัยรุ่นตอนต้น

description: การวิจัยนี้มุ่งเน้นศึกษาความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์ โดยแบ่งการศึกษาออกเป็นสองส่วน ส่วนที่ 1 เป็นการวิจัยเพื่อพัฒนาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์ โดยศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการรู้คิดและพฤติกรรมที่ส่งผลกระทบต่อการเกิดและการคงอยู่ของความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามจำนวน 300 คน ผู้เข้าร่วมวิจัยตอบมาตรวัดแบบรายงานตนเองจำนวน 4 ฉบับ ได้แก่ ความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์ ความคิดความเชื่อทางลบที่เกี่ยวข้องกับคณิตศาสตร์ การประเมินทางลบที่เกี่ยวข้องกับคณิตศาสตร์ และพฤติกรรมหลีกเลี่ยงคณิตศาสตร์ ผลการวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง พบว่า โมเดลความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์ที่ได้จากการทบทวนวรรณกรรมมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ปัจจัยทางความคิดและพฤติกรรมสามารถอธิบายความแปรปรวนในตัวแปรความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์ในนักเรียนได้ร้อยละ 84.50 ส่วนที่ 2 เป็นการวิจัยกึ่งทดลองเพื่อทดสอบประสิทธิภาพของกลุ่มการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแนวปัญญาพฤติกรรมนิยมในการลดความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์และปัจจัยที่เกี่ยวข้องในวัยรุ่นตอนต้นที่มีความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามที่มีคะแนนความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์สูงกว่าเปอร์เซ็นไทล์ที่ 73 ของกลุ่มตัวอย่างในการวิจัยส่วนที่ 1 จำนวน 48 คน แบ่งออกเป็นกลุ่มทดลอง 24 คน และกลุ่มควบคุม 24 คน โดยกลุ่มทดลองเข้าร่วมกลุ่มการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแนวปัญญาพฤติกรรมนิยมจำนวน 6 ครั้ง ๆ ละ 2 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ผู้เข้าร่วมการวิจัยตอบมาตรวัดก่อนและหลังการทดลองในมาตรวัดความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์ ความคิดความเชื่อทางลบที่เกี่ยวข้องกับคณิตศาสตร์ การประเมินทางลบที่เกี่ยวข้องกับคณิตศาสตร์ และพฤติกรรมหลีกเลี่ยงคณิตศาสตร์ ผลการวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์ความแปรปรวนตัวแปรพหุนาม พบว่า ภายหลังการเข้ากลุ่มการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแนวปัญญาพฤติกรรมนิยม กลุ่มทดลองมีคะแนนความวิตกกังวลในคณิตศาสตร์ และคะแนนของตัวแปรที่ศึกษาส่วนใหญ่ลดลงและแตกต่างจากกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2016.666
title: แผ่นไคโตซาน/ผ้าฝ้ายก๊อซที่มีน้ำมันตะไคร้หอมบรรจุในไซโคลเด็กซ์ทริน

description: งานวิจัยนี้ได้ทำการเตรียมแผ่นไคโตซาน/ผ้าฝ้ายก๊อซที่มีน้ำมันตะไคร้หอมบรรจุในไซโคลเด็กซ์ทรินโดยวิธีการหล่อ เริ่มจากละลายไคโตซานเข้มข้นร้อยละ 1 โดยมวลต่อปริมาตร ในสารละลายกรดแอซีติกเข้มข้นร้อยละ 1 โดยปริมาตร เพื่อเพิ่มสมบัติการยับยั้งการเจริญของแบคทีเรียใส่น้ำมันตะไคร้หอมบรรจุในไซโคลเด็กซ์ทรินปริมาณร้อยละ 5, 10 และ 15 โดยมวลต่อน้ำหนักไคโตซานในสารละลายไคโตซาน จากนั้นนำสารละลายไคโตซานที่เตรียมได้เทลงบนผ้าฝ้ายก๊อซ แล้วปล่อยทิ้งไว้จนแห้งที่อุณหภูมิห้องเป็นเวลา 2-3 วัน ได้แผ่นไคโตซาน/ผ้าฝ้ายก๊อซที่มีน้ำมันตะไคร้หอมบรรจุในไซโคลเด็กซ์ทริน ศึกษาสมบัติของแผ่นไคโตซาน/ผ้าฝ้ายก๊อซที่มีน้ำมันตะไคร้หอมบรรจุในไซโคลเด็กซ์ทรินที่เตรียมขึ้น พบว่า ผ้าก๊อซช่วยปรับปรุงเสถียรภาพทางรูปร่างของฟิล์มไคโตซาน แต่อย่างไรก็ตามแผ่นไคโตซาน/ผ้าฝ้ายก๊อซมีความทนแรงดึงน้อยกว่าฟิล์มไคโตซาน เนื่องจากผ้าก๊อซไปขัดขวางความต่อเนื่องของเมทริกซ์ไคโตซาน การดูดซึมน้ำของแผ่นไคโตซาน/ผ้าฝ้ายก๊อซสูงกว่าผ้าก๊อซและฟิล์มไคโตซาน และพบว่าไคโตซานช่วยเพิ่มสมบัติการยับยั้งการเจริญของแบคทีเรีย Staphylococcus aureus เปรียบเทียบกับผ้าฝ้ายก๊อซ เมื่อใส่น้ำมันตะไคร้หอมบรรจุในไซโคลเด็กซ์ทรินปริมาณร้อยละ 5 โดยมวลความทนแรงดึงมีค่าเพิ่มสูงขึ้น เนื่องจากน้ำมันตะไคร้หอมบรรจุในไซโคลเด็กซ์ทรินเข้ากันได้กับไคโตซานและกระจายตัวดีจึงทำหน้าที่เสริมแรงให้กับฟิล์มไคโตซาน และเมื่อเติมน้ำมันตะไคร้หอมบรรจุในไซโคลเด็กซ์ทรินปริมาณร้อยละ 10 และ 15 ความทนแรงดึงมีค่าลดลง เนื่องจากการเกาะกลุ่มกันเป็นก้อนของน้ำมันตะไคร้หอมบรรจุในไซโคลเด็กซ์ทรินในเมทริกซ์ไคโตซาน และพบว่าน้ำมันตะไคร้หอมที่บรรจุในไซโคลเด็กซ์ทรินช่วยเพิ่มสมบัติการยับยั้งการเจริญของแบคทีเรีย Staphylococcus aureus เมื่อเพิ่มปริมาณน้ำมันตะไคร้หอมบรรจุในไซโคลเด็กซ์ทรินเปรียบเทียบกับแผ่นไคโตซาน/ผ้าฝ้ายก๊อซ