cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2014.553
title: แนวทางการจัดการขยะของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิตในการมุ่งสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC) ภายใต้พระราชบัญญัติการให้เอกชนร่วมลงทุนในกิจการของรัฐ พ.ศ. 2556

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาหาแนวทางการจัดการขยะในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต เพื่อนำเสนอเป็นโครงการบริหารจัดการขยะอย่างยั่งยืน และเป็นต้นแบบหนึ่งของการจัดการขยะที่จะเพิ่มมากขึ้นในเข้าสู่การเป็นประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนในปี พ.ศ. 2558โดยในปี พ.ศ. 2567ปริมาณขยะคาดการณ์คือ196.81 ตันต่อวันซึ่งประกอบด้วยขยะรีไซเคิลร้อยละ24ขยะทั่วไปร้อยละ24ขยะอินทรีย์ร้อยละ51 และขยะอันตรายร้อยละ1จากผลการศึกษาพบว่า เทคโนโลยีการจัดการขยะให้เหลือศูนย์ เทคโนโลยีการผลิตเชื้อเพลิงจากขยะ และเทคโนโลยีแปรรูปขยะพลาสติกเป็นน้ำมันเป็นวิธีการจัดการขยะที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดเมื่อเปรียบเทียบโดยวิธีทางเศรษฐศาสตร์ในกรณีที่มีพระราชบัญญัติการให้เอกชนร่วมลงทุนในกิจการของรัฐ จะใช้ระยะเวลาในการคืนทุนน้อยกว่า และมีกำไรสุทธิมากกว่ากรณีที่ไม่มีพระราชบัญญัติการให้เอกชนร่วมลงทุนในกิจการของรัฐ ซึ่งการลงทุนตามพระราชบัญญัติการให้เอกชนร่วมลงทุนในกิจการของรัฐ จะทำให้การลงทุนมีระยะเวลาคืนทุน 5.5 ปีและกำไรสุทธิ 293,776,586บาท ดังนั้นจึงถือได้ว่าพระราชบัญญัติการให้เอกชนร่วมลงทุนในกิจการของรัฐดังกล่าวก่อให้เกิดประโยชน์และเอื้อต่อการจัดการขยะอย่างมีนัยสำคัญ ทั้งยังสามารถผลิตพลังงานทดแทนจากขยะและช่วยลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมในด้านต่างๆได้อีกด้วย
DOI: 10.14457/tu.the.2014.554
title: แนวทางการปรับปรุงอาคารศูนย์การค้าสำหรับการจัดตั้งกองทรัสต์เพื่อการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ (REIT): กรณีศึกษา ศูนย์การค้ากาแล ไนท์บาซาร์ จังหวัดเชียงใหม่

description: ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ผู้ประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์หลายกลุ่มให้ความสนใจลงทุนพัฒนาศูนย์การค้า ส่งผลให้ความต้องการที่ดินที่มีศักยภาพเพิ่ม และใช้เงินลงทุนสูงขึ้น ทรัสต์เพื่อการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ (กองรีท) หรือ Real Estate Investment Trust (REIT) เป็นเครื่องมือระดมทุนจากตลาดทุนที่มีความเป็นสากล และรัฐได้รับประโยชน์ด้านภาษีมากกว่ากองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์ การจัดตั้งกองรีททำให้มีเงินทุน สามารถนำไปชำระหนี้ รวมถึงการขยายธุรกิจ และลงทุนโครงการใหม่การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ตรวจสอบด้านกฎหมาย ด้านกายภาพ ด้านการเงิน เพื่อหาแนวทางปรับปรุงแก้ไข และศึกษาความเป็นไปได้ในการจัดตั้งกองรีท ของกรณีศึกษา ศูนย์การค้า กาแล ไนท์บาซาร์ จังหวัดเชียงใหม่ งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญ และมีประสบการณ์ในการจัดตั้งกองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์มากกว่า 7 ปี จำนวน 7 ท่านผลการศึกษาสรุปได้ว่า ศูนย์การค้ากาแล ไนท์บาซาร์ ต้องมีการปรับปรุงด้านกายภาพ และด้านการเงิน ให้มีความเหมาะสม และสามารถคงมูลค่าตลาดให้มากที่สุด  ความเป็นไปได้ในการนำศูนย์การค้า กาแล ไนท์บาซาร์ จัดตั้งกองรีท ผลการศึกษาพบว่าด้านกายภาพเมื่อปรับปรุงแก้ไขแล้ว สามารถจัดตั้งกองรีทได้ ส่วนด้านการเงิน พบว่ารายได้ไม่เหมาะสมกับมูลค่าของทรัพย์สิน จึงไม่ควรให้จัดตั้งกองรีทในภาวะปัจจุบัน ทั้งนี้ในอนาคตสามารถนำศูนย์การค้ากาแล ไนท์บาซาร์ จัดตั้งกองรีทได้ หากมีการปรับแผนธุรกิจ ให้รายได้รายรับมีความเหมาะสมยิ่งขึ้น หรือเพิ่มมากยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2014.555
title: การศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการลงทุนในธุรกิจอาคารพักอาศัยบริเวณ โชคชัย 4 ซอย 25

description: การศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการที่พักอาศัย ในบริเวณโชคชัย 4 ซอย 25 ผู้ศึกษาใช้วิธีการสำรวจพื้นที่โดยการเข้าไปในพื้นที่เป็นระยะเวลา 6 เดือน หลังจากการสำรวจพื้นที่ได้แบ่งการวิเคราะห์ออกเป็น 3 ส่วน ส่วนแรกคือ การวิเคราะห์ข้อกฎหมายและพื้นที่โครงการ ส่วนที่สองคือ การวิเคราะห์ด้านการตลาด และส่วนสุดท้ายคือการวิเคราะห์ด้านการเงินจากการวิเคราะห์ทั้ง 3 ส่วน พบว่า ข้อกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาพื้นที่บริเวณดังกล่าว เป็นพื้นที่สีเหลือง ลักษณะที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย และเมื่อตรวจสอบสภาพแวดล้อมของพื้นที่พบว่า สามารถสร้างอาคารสูง 23 เมตรได้ หลังจากนั้น จึงเริ่มวิเคราะห์ต้นทุนทางการเงิน โดยต้นทุนทั้งหมดคิดเป็นจำนวนเงิน 105,993,368 บาท แบ่งสัดส่วนการกู้เป็น 60% การก่อสร้างใช้ระยะเวลา 1 ปี ประเมินรายได้ของโครงการเท่ากับ 152,612,292 บาท ภายในระยะเวลา 3 ปี เมื่อทำการทดสอบความไว พบว่าเมื่อต้นทุนการก่อสร้าง เพิ่มขึ้น 5% โครงการก็ยังคงได้รับอัตราผลตอบแทน ประมาณ 18%-19% ส่วน Base Case อัตราผลตอบแทนอยู่ที่ 20.70% คิดเป็นกำไร 61,857,417 บาท และเมื่อวิเคราะห์ความเป็นไปได้ทางการตลาดผู้ที่เริ่มสนใจหาที่พักอาศัยของตัวเองส่วนใหญ่จะอยู่เป็นคู่ และมีอายุระหว่าง 20 – 27 ปี  โครงการที่สร้างใหม่ในพื้นที่ใกล้เคียงยังคงมีปริมาณการขายแบบ 1 ห้องนอนอย่างต่อเนื่อง พบว่ายังคงมีความต้องการซื้อในพื้นที่บริเวณดังกล่าว โดยประเมินจากอัตราการขายของคู่แข่ง และพบว่าความต้องการซื้อจะเป็นแบบห้องขนาด 20-40 ตารางเมตร ในราคา 1 – 3 ล้านบาทดังนั้นผู้ศึกษาจึงมีความเห็นว่า มีความเป็นไปได้ที่จะลงทุนสร้างอาคารขนาด 6 ชั้น (รวมพื้นดิน) เป็นอาคารพักอาศัยโดยที่ผู้ลงทุนจะต้องเงินลงทุนประมาณ 46 ล้านบาท และผู้ลงทุนจะคืนทุนได้ในระยะเวลา 2 ปี 5 เดือน
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1554
title: แนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพกระบวนการอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศของไทย: ศึกษาเฉพาะกรณีสถาบันอนุญาโตตุลาการ สำนักงานศาลยุติธรรม

description: ปัจจุบันการระงับข้อพิพาททางการค้าและการลงทุนระหว่างประเทศโดยการอนุญาโตตุลาการได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย ในฐานะที่เป็นวิธีการระงับข้อพิพาททางเลือกซึ่งสร้างความเชื่อมั่นให้แก่นักลงทุนต่างชาติ ในเรื่องความเป็นกลาง มีประสิทธิภาพ และสามารถบังคับคดีตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการในประเทศที่เป็นภาคีสมาชิกของอนุสัญญานิวยอร์ก ค.ศ.1958 ประกอบกับการขยายตัวทางเศรษฐกิจ ส่งผลให้มีปริมาณข้อพิพาทที่เข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ก่อให้เกิดปัญหาความล่าช้า สิ้นเปลืองค่าใช้จ่าย ตลอดจนปัญหาการตีความหลักความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชนในการนำมาปรับใช้เพื่อตรวจสอบคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่างประเทศของประเทศภาคีสมาชิกมีความแตกต่างกัน ส่งผลให้การบังคับคดีภายใต้อนุสัญญานิวยอร์ก ค.ศ. 1958  ขาดประสิทธิภาพ และเกิดความไม่เป็นธรรม ก่อให้เกิดกระแสการปฏิรูปกระบวนการอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพกระบวนการอนุญาโตตุลาการ ใน 3 มิติ ได้แก่ 1) มิติด้านการเป็นกระบวนพิจารณาที่ใช้ระยะเวลาและค่าใช้จ่ายอย่างเหมาะสม  2) มิติด้านความเป็นธรรมในการค้นหาความจริง และ 3) มิติด้านความเป็นธรรมในการบังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการการศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาวิเคราะห์แนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพ   กระบวนการอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศของไทย ศึกษาเฉพาะกรณีสถาบันอนุญาโตตุลาการ สำนักงานศาลยุติธรรม เปรียบเทียบกับแนวทางทางการเพิ่มประสิทธิภาพกระบวนการอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศ ของสถาบันอนุญาโตตุลาการ LCIA, ICC, AAA-ICDR, SIAC และ HKIAC ว่าสอดคล้องกัน หรือไม่ มีปัญหาหรืออุปสรรคอย่างใด ตลอดจนเสนอแนะแนวทางในการพัฒนาและเพิ่มประสิทธิภาพกระบวนการอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศของไทย ผลการวิจัยพบว่า พระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ. ๒๕๔๕ และข้อบังคับของสถาบันอนุญาโตตุลาการ สำนักงานศาลยุติธรรม ยังมิได้มีการปรับปรุง แก้ไข เพื่อให้สอดคล้องกับแนวปฏิบัติอันเป็นมาตรฐานสากล และบรรทัดฐานคำพิพากษาของศาลไทยในการตีความและปรับใช้หลักความสงบเรียบร้อยของประชาชนในการตรวจสอบคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่างประเทศยังไม่ชัดเจน ทำให้กระบวนการอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศของไทยยังไม่สอดคล้องกับแนวปฏิบัติอันเป็นมาตรฐานสากล การที่จะพัฒนากระบวนการอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศของไทย และพัฒนาสถาบันอนุญาโตตุลาการ สำนักงานศาลยุติธรรม ให้มีมาตรฐานในระดับสากลเพื่อรองรับการเป็นศูนย์กลางการอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก จึงต้องแก้ไขปรับปรุงพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ. ๒๕๔๕ และข้อบังคับของสถาบันอนุญาโตตุลาการ สำนักงานศาลยุติธรรม ให้สอดคล้องกับแนวปฏิบัติสากล ตลอดจนเสริมสร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับหลักการพื้นฐานของกระบวนการอนุญาโตตุลาการให้แก่บุคลากรในกระบวนการยุติธรรม และประการสำคัญศาลไทยในฐานะผู้ที่มีอำนาจในการตรวจสอบคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ ต้องสร้างบรรทัดฐานคำพิพากษาเพื่อรักษาสมดุลระหว่างพันธกรณีในฐานะรัฐสมาชิกของอนุสัญญานิวยอร์ก ค.ศ. 1958 ในการสนับสนุนการยอมรับและบังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่างประเทศ กับพันธกิจในการปกป้องหลักความยุติธรรมในบริบทของประเทศไทย
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1555
title: กระบวนการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูเด็กและเยาวชนในกระบวนการยุติธรรมทางอาญาในศาลเยาวชนและครอบครัว

description: กระบวนการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูเด็กและเยาวชน เป็นมาตรการที่สำคัญในกระบวนการยุติธรรมทางอาญาสำหรับเด็กและเยาวชน แม้จะมีการแก้ไขพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 และมีการออกข้อบังคับของประธานศาลฎีกา ข้อกำหนดของประธานศาลฎีกาและระเบียบที่เกี่ยวข้องซึ่งนำมาใช้บังคับในการจัดทำแผนแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูเด็กหรือเยาวชน แต่เนื่องจากการปฏิบัติงานยังมีข้อขัดข้อง และยังไม่มีแนวทางที่ชัดเจนในการปฏิบัติงาน บางหลักเกณฑ์เป็นหลักเกณฑ์ที่กำหนดขึ้นมาใหม่ ทำให้เกิดปัญหาในทางปฏิบัติ ปัญหาในเรื่องการตีความในการใช้กฎหมาย และการขาดความชัดเจนของหลักการที่เกี่ยวข้องทำให้เด็กและเยาวชนขาดโอกาสในการได้รับการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูอย่างเท่าเทียมกันจากการศึกษาพบว่า ขั้นตอนในการเข้าสู่กระบวนการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูเด็กและเยาวชน โครงการในการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูของศาลเยาวชนและครอบครัวในแต่ละศาลยังมีความแตกต่างกัน หลักเกณฑ์เกี่ยวกับกระบวนการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูและการนำมาตรการในการเบี่ยงเบนคดีมาใช้ยังไม่เป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมาย การปฏิบัติงานยังไม่เป็นแนวทางเดียวกันและยังไม่สอดคล้องกับหลักกฎหมายระหว่างประเทศ เช่น ที่กำหนดหลักการไว้อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก (Convention on the Rights of the Child) กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง (International Covenant on Civil and Political Rights) กฎอันเป็นมาตรฐานขั้นต่ำของสหประชาชาติว่าด้วยการบริหารงานยุติธรรมเกี่ยวกับเด็กและเยาวชน หรือกฎกรุงปักกิ่ง (United Nations Standard Minimum Rules for the Administration of Juvenile Justice (The Beijing Rules)) และหลักการในประเทศอังกฤษ ประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศนิวซีแลนด์ ที่มีการใช้มาตรการเบี่ยงเบนคดีในทุกขั้นตอนเริ่มตั้งแต่ชั้นเจ้าพนักงานตำรวจ การมีองค์กรเกี่ยวกับเด็กและเยาวชนเข้ามาร่วมดูแลเด็กและเยาวชนตั้งแต่เด็กและเยาวชนเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมทางอาญา การกำหนดตัวบุคคลที่เข้าร่วมในการประชุมกลุ่มครอบครัว และการกำหนดโครงการในการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูมาใช้กับเด็กและเยาวชน ซึ่งมีแนวทางในการปฎิบัติอย่างชัดเจนและสอดคล้องกับความต้องการของเด็กและเยาวชนผู้วิจัยเห็นว่า จำเป็นต้องมีการแก้ไขพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 ข้อบังคับ ข้อกำหนดและระเบียบที่เกี่ยวข้องในการปฏิบัติงาน เพื่อให้เด็กและเยาวชนได้รับโอกาสในการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูอย่างเท่าเทียมกัน โดยการนำหลักการในเรื่องกระบวนการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูเด็กและเยาวชนที่ใช้ในต่างประเทศ ตั้งแต่กระบวนการเริ่มการสอบสวนในชั้นเจ้าพนักงานตำรวจมาปรับใช้ การเพิ่มหลักเกณฑ์ให้มีองค์กรที่มีหน้าที่ในการดูแลเด็กและเยาวชนเข้ามามีส่วนร่วมในการดูแลเด็กและเยาวชนตั้งแต่ต้นทาง การดำเนินโครงการแก้ไขบำบัดฟื้นฟู ต้องมีการดำเนินการอย่างเป็นขั้นตอน ตั้งแต่การจำแนกเด็กและเยาวชน การดูแล และหาแนวทางในการแก้ไข บำบัด ฟื้นฟูเด็กและเยาวชนตามสภาพของเด็กและเยาวชนแต่ละบุคคล และการดำเนินการต้องมีความต่อเนื่องเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อเด็กและเยาวชน ทำให้เด็กและเยาวชนสามารถกลับคืนสู่ครอบครัว และสังคมเพื่อใช้ชีวิตอย่างเป็นปกติสุขได้โดยเร็ว
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1556
title: ความคิดเห็นต่อการทำงานหลังเกษียณ

description: วิทยานิพนธ์เรื่องความคิดเห็นต่อการทำงานหลังเกษียณอายุ เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นต่อการทำงานภายหลังเกษียณอายุ ความสนใจต่อการประกอบอาชีพภายหลังเกษียณอายุ และการเตรียมความพร้อมเพื่อการทำงานภายหลังเกษียณอายุ กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกโดยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงของบุคคลทั่วไปที่มีอายุระหว่าง 50 - 59 ปี ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 250 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติเพื่อการวิจัยทางสังคมศาสตร์ SPSSผลการศึกษาโดยสรุปมีดังนี้กลุ่มตัวอย่าง ร้อยละ 62.1 เป็นเพศหญิง มีอายุระหว่าง 56-59 ปี มีการศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรี และมีความสนใจประกอบอาชีพภายหลังเกษียณอายุ ในด้านความคิดเห็นต่อการทำงานภายหลังเกษียณอายุกลุ่มตัวอย่างมีระดับความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก โดยมีความคิดเห็นว่าการทำงานภายหลังเกษียณอายุทำให้รู้สึกว่าตนเองมีคุณค่าและเป็นการเพิ่มรายได้ ด้านความสนใจต่อการประกอบอาชีพภายหลังเกษียณอายุกลุ่มตัวอย่างมีระดับความสนใจอยู่ในระดับมาก คือ มีความสนใจ ว่าการประกอบอาชีพภายหลังเกษียณอายุสถานที่ทำงานต้องมีสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยต่อสุขภาพ และควรที่ทำงานไม่เกิน 5 วัน/สัปดาห์ และด้านการเตรียมความพร้อมเพื่อการทำงานภายหลังเกษียณอายุ อยู่ในระดับมาก โดยมีการเตรียมความพร้อมเพื่อการทำงานภายหลังเกษียณอายุ ด้านจิตใจ คือ การสามารถ ยอมรับสภาพความเป็นจริงที่เกิดขึ้นได้และการมองโลกในแง่ดี/คิดทางบวกเพื่อการใช้ชีวิตหลังเกษียณ การวิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างตัวแปร พบว่า ความคิดเห็นต่อการทำงานภายหลังเกษียณอายุอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ได้แก่ ความสนใจในการประกอบอาชีพภายหลังเกษียณอายุของกลุ่มตัวอย่าง และความสนใจต่อการประกอบอาชีพภายหลังเกษียณอายุอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ได้แก่ ภาระหนี้สินในปัจจุบัน ข้อเสนอแนะจากการศึกษา คือ ควรมีการกำหนดนโยบายการส่งเสริมการจ้างงานผู้สูงอายุ โดยจัดทำฐานข้อมูลผู้สูงอายุที่สามารถสะท้อนศักยภาพของผู้สูงอายุ กำหนดมาตรฐานการจ้างงานผู้สูงอายุ และส่งเสริมการจ้างงานและการประกอบอาชีพของผู้สูงอายุที่ต้องการทำงานนอกระบบ มีการจัดตั้งศูนย์บริการตลาดงานสำหรับผู้สูงอายุแบบเบ็ดเสร็จ (One Stop Service) รวมทั้งการส่งเสริมหรือการสร้างมีส่วนร่วมจากภาคเอกชน และภาคประชาชน ควรมีการทบทวนเกณฑ์การเกษียณอายุและการสนับสนุนส่งเสริมให้บุคลากรได้รับการฝึกทักษะทางอาชีพ และสำหรับผู้ที่จะเข้าสู่การเป็นผู้สูงอายุหรือผู้สูงอายุที่มีความสนใจในการทำงานภายหลังเกษียณอายุต้องมีการเตรียมความพร้อมของตนเองเพื่อที่จะทำงานภายหลังเกษียณอายุ
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1558
title: การพัฒนากระบวนการเตรียมความพร้อมผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ก่อนการส่งกลับและคืนสู่สังคม

description: การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการเตรียมความพร้อมผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ก่อนการส่งกลับและคืนสู่สังคม ศึกษาปัญหา อุปสรรค ในกระบวนการเตรียมความพร้อมผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ก่อนการส่งกลับและการคืนสู่สังคม และแสวงหาแนวทางการพัฒนากระบวนการเตรียมความพร้อมผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ ก่อนการส่งกลับและการคืนสู่สังคมโดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพผลการศึกษา พบว่า หน่วยงานซึ่งให้บริการคุ้มครองสวัสดิภาพผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ มีบทบาท ภารกิจการดำเนินงาน ดังนี้ 1. การปฐมนิเทศผู้เสียหาย 2. การสัมภาษณ์เพื่อหาข้อเท็จจริง วิเคราะห์สภาพปัญหา 3. การตรวจสุขภาพกาย จิต สังคม สติปัญญา 4. การให้ความช่วยเหลือทางด้านกฎหมาย 5. การเตรียมความพร้อมก่อนการส่งกลับ 6.การส่งกลับและคืนสู่สังคม 7.การติดตามประเมินผล ทั้งนี้ ในขั้นตอนของกระบวนการเตรียมความพร้อมผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ก่อนการส่งกลับและคืนสู่สังคม สถานคุ้มครองสวัสดิภาพผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์และสถานแรกรับ ปฏิบัติงานในรูปแบบทีมสหวิชาชีพภายในหน่วยงานและภายนอกหน่วยงาน ซึ่งผู้ปฏิบัติงานให้ความช่วยเหลือผู้เสียหายในการเตรียมความพร้อม คือ กรณีผู้เสียหายชาวต่างประเทศ 1. ผู้ปฏิบัติงานประสานส่งข้อมูลผู้เสียหายให้กับหน่วยงานส่วนกลางทราบ เพื่อนำส่งข้อมูลให้กับประเทศต้นทางในการสืบหาครอบครัว 2. ประสานสอบถามข้อมูลทางคดี 3. การจัดกิจกรรมการเตรียมความพร้อม ได้แก่ กฎหมายที่เกี่ยวข้องทั้งของประเทศไทยและประเทศต้นทาง กิจกรรมการให้ความรู้เกี่ยวกับทักษะชีวิต การมีรายได้ มีงานทำ ในรูปแบบของการฝึกอาชีพระยะสั้นและระยะยาว การประมินความพร้อมทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ 4. การส่งกลับผู้เสียหายและการติดตามผล ในรูปแบบรัฐกับรัฐ ผ่านการประชุมทวิภาคีผู้จัดการรายกรณี กรณีผู้เสียหายชาวไทย ดำเนินการส่งกลับผู้เสียหายคนไทยผ่านการส่งข้อมูลให้กับหน่วยงานซึ่งผู้เสียหายมีภูมิลำเนาอยู่ เพื่อลงเยี่ยมครอบครัวก่อนการส่งกลับ กรณีเป็นเด็ก ผู้ปกครองจะเป็นผู้มารับเด็กด้วยตนเอง กรณีเป็นผู้ใหญ่ สามารถเดินทางกลับได้ด้วยตนเอง ซึ่งหน่วยงานจะดำเนินการขอรับการสนับสนุนค่าพาหนะในการเดินทางกลับภูมิลำเนาให้ รวมทั้งเงินอื่นใดที่ทางกฎหมายกำหนดให้ด้วย ตามสิทธิและประโยชน์ที่ผู้เสียหายพึ่งได้รับ ด้านปัญหา อุปสรรค ข้อจำกัด กระบวนการเตรียมความพร้อม คือการสื่อสาร ขาดล่ามแปลภาษา  และผู้ปฏิบัติงานขาดองค์ความรู้ในด้านกฎหมายของในประเทศต้นทาง และความรู้ในรูปแบบการจัดกิจกรรมสำหรับการเตรียมความพร้อม ข้อเสนอแนะสำหรับพัฒนากระบวนการเตรียมความพร้อม การส่งเสริมทักษะความสามารถให้แก่ผู้ปฏิบัติงานด้านการเตรียมความพร้อมก่อนการส่งกลับ โดยจัดอบรมสัมมนาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ การถ่ายทอดองค์ความรู้ระดับหน่วยงาน รวมทั้งส่งเสริมให้ผู้ปฏิบัติงานสื่อสารภาษาต่างประเทศได้ อาทิภาษาอังกฤษ ภาษาเมียนมาร์ และภาษากัมพูชา เป็นต้น การศึกษาดูงานประเทศต้นทางเพื่อให้ผู้ปฏิบัติงานมีความเข้าใจบริบททางสังคมและข้อกฎหมายของแต่ละประเทศ รวมถึงกระบวนการเดินทางเข้าออก ณ พื้นที่ชายแดน อีกทั้งการได้รับสนับสนุนจากหน่วยงานส่วนกลาง การสนับสนุนสื่อการค้ามนุษย์ การจัดทำคู่มือ หรือหลักสูตรสำหรับการเตรียมความพร้อมก่อนการส่งกลับและคืนสู่สังคม ซึ่งจะเป็นการพัฒนากระบวนการเตรียมความพร้อมได้อย่างมีประสิทธิภาพและมีมาตรฐานเดียวกัน ครอบคลุมทุกหน่วยงาน การจัดอบรมเพื่อส่งเสริมให้ผู้ปฏิบัติงานรู้เท่าทันสื่อออนไลน์ เพื่อให้ผู้ปฏิบัติงานสามารถออกแบบกิจกรรมให้ทันต่อสถานการณ์ปัญหาการค้ามนุษย์ในปัจจุบัน รวมถึงสามารถจัดกิจกรรมเตรียมความพร้อม ให้เข้าถึง เข้าใจเด็ก มากยิ่งขึ้นด้วย
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1560
title: ความคิดเห็นของบุคลากรในสถานศึกษาต่อการดำเนินงานตามพระราชบัญญัติการป้องกันและแก้ไขปัญหาการตั้งครรภ์ในวัยรุ่น พ.ศ.2559

description: การศึกษาเรื่องความคิดเห็นของบุคลากรในสถานศึกษาต่อการดำเนินงานตามพระราชบัญญัติการป้องกันและแก้ไขปัญหาการตั้งครรภ์ในวัยรุ่น พ.ศ.2559 มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้ต่อพระราชบัญญัติการป้องกันและแก้ไขปัญหาการตั้งครรภ์ในวัยรุ่น พ.ศ.2559 การดำเนินงานและความคิดเห็นของบุคลากรในสถานศึกษาต่อการดำเนินงาน ตามมาตรา 5 และมาตรา 6 แห่ง พ.ร.บ.การป้องกันฯ โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลากรสังกัดกองพัฒนานักศึกษาในสถานศึกษาของรัฐ 9 แห่ง จำนวน 197 คน เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test และ F-test เพื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ย การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการเปรียบเทียบรายคู่ โดยวิธี Scheffe ผลการศึกษามีดังนี้กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุเฉลี่ย 37 ปี มีการศึกษาปริญญาตรี เป็นนักวิชาการศึกษา สถานภาพการทำงานเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย มีประสบการณ์ทำงานเฉลี่ย 9 ปี ช่องทางการรับรู้สิทธิที่เป็นสื่อที่สำคัญ คือ ครูอาจารย์ และอินเตอร์เน็ต กลุ่มตัวอย่างรับรู้สิทธิและดำเนินงานตามมาตรา 5 และมาตรา 6 ภายใต้ พ.ร.บ.การป้องกันฯ ในระดับต่ำ ส่วนความคิดเห็นและข้อเสนอแนะต่อการดำเนินงานตามมาตรา 5 และมาตรา 6 ภายใต้ พ.ร.บ. การป้องกันฯ อยู่ในระดับมากที่สุด ผลการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างตัวแปร พบว่า กลุ่มตัวอย่างที่มีข้อมูลส่วนบุคคลแตกต่างกันมีการดำเนินงานไม่แตกต่างกัน แต่ตัวแปรต้นในเรื่องระดับการศึกษาของกลุ่มตัวอย่างที่แตกต่างกันโดยเฉพาะผู้ที่จบการศึกษาสูงกว่าระดับปริญญาตรีจะมีระดับความคิดเห็นต่อการดำเนินงานตามมาตรา 5 และมาตรา 6 ภายใต้ พ.ร.บ. การป้องกันฯ สูงกว่าระดับปริญญาตรีและระดับต่ำกว่าปริญญาตรี อีกทั้งกลุ่มที่มีการรับรู้สิทธิที่แตกต่างกันจะมีการดำเนินงานที่แตกต่างกันตามระดับการรับรู้ นอกจากนี้กลุ่มตัวอย่างที่มีความเข้าใจสาระสำคัญของความหมายของ พ.ร.บ.การป้องกันฯ ในระดับสูง จะมีระดับความคิดเห็นที่แตกต่างจากกลุ่มตัวอย่างที่มีความเข้าใจเกี่ยวกับสาระสำคัญของ พ.ร.บ. การป้องกันฯ ในระดับที่ต่ำกว่า ข้อเสนอแนะจากการศึกษาครั้งนี้ ระดับนโยบาย หน่วยงานควรมีการกำหนดนโยบายและแผนกลยุทธ์ในการขับเคลื่อนพระราชบัญญัติให้เกิดผลเป็นรูปธรรมโดยการใช้มาตรฐานเป็นเครื่องมือวัดผลการดำเนินงาน ควรจัดให้มีการสนับสนุนแก่หน่วยงานที่มีการดำเนินงานที่ได้มาตรฐานโดดเด่นเพื่อเป็นการสร้างแรงจูงใจในการมีส่วนร่วมของบุคลากร ควรมีการวิเคราะห์ปริมาณงานและจัดสรรอัตรากำลังในการปฏิบัติงานอย่างเหมาะสมและสนับสนุนการสร้างเครือข่ายในการขับเคลื่อนการดำเนินงานภายใต้พระราบบัญญัติการป้องกันและแก้ไขปัญหาการตั้งครรภ์ในวัยรุ่น พ.ศ.2559 เพื่อให้เกิดผลเป็นรูปธรรมในการป้องกันและแก้ไขปัญหาการตั้งครรภ์ไม่พร้อมในวัยรุ่นในสถานศึกษา
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1563
title: การสนับสนุนทางสังคมในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง: กรณีศึกษาโรงพยาบาลนครนายก

description: การศึกษาเรื่อง “การสนับสนุนทางสังคมในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง: กรณีศึกษาโรงพยาบาลนครนายก” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาอุปสรรคในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง และความต้องการได้รับการสนับสนุนทางสังคมในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ในเขตอำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก จำนวน 183 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล และนำมาประมวลผลด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป วิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา (Descriptive Statistics) ได้แก่ แจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบ t-test /ANOVAผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุระหว่าง 41-50 ปี มีสถานภาพสมรส เป็นแม่บ้าน, พ่อบ้าน มีรายได้ต่อเดือน 5,001-10,000 บาท ทำให้รายได้ไม่เพียงพอกับรายจ่าย มีความสัมพันธ์กับผู้ป่วยเป็นบุตร และมีระยะเวลาดูแลผู้ป่วยน้อยกว่า 1 ปี ผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองมีมีปัญหาในภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.65 เมื่อพิจารณารายละเอียดรายด้าน พบว่า ปัญหาด้านเศรษฐกิจในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.98 รองลงมา คือ ปัญหาด้านจิตใจ อารมณ์ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.58 และปัญหาด้านร่างกายในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.45 ความต้องการได้รับการสนับสนุนทางสังคมของผู้ดูแลในภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.78 เมื่อพิจารณารายละเอียดรายด้าน พบว่า ความต้องการได้รับการสนับสนุนทางสังคมด้านข้อมูลข่าวสารในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.88 รองลงมา คือ ความต้องการได้รับการสนับสนุนทางสังคมด้านเครื่องมือ (เงิน สิ่งของ แรงงาน) ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.85 ความต้องการได้รับการสนับสนุนทางสังคมด้านสังคม ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.71 และความต้องการได้รับการสนับสนุนทางสังคมด้านจิตใจ อารมณ์ ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.67  ข้อเสนอแนะจากการศึกษา 1) ควรกำหนดนโยบายให้จัดตั้งระบบการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง สามารถนำไปใช้ในการปฏิบัติงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ เกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วย ตั้งแต่วันแรกที่ผู้ป่วยรับการรักษาในโรงพยาบาล ถึงวันที่จำหน่ายผู้ป่วยออกจากโรงพยาบาล รวมทั้งการดูแลผู้ป่วยต่อเนื่องที่บ้าน โดยการทำงานแบบ ทีมสหวิชาชีพ 2) จัดอบรมหรือโครงการพัฒนาความรู้ความสามารถของผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง เพื่อเพิ่มความสามารถในการดูแลผู้ป่วยต่อเนื่องที่บ้าน และการเผชิญปัญหาให้สามารถแก้ไขปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ 3) ส่งเสริมความรู้เพื่อการสร้างสรรค์นวัตกรรมที่เกี่ยวข้องกับการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง และจัดตั้งศูนย์เกี่ยวกับอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่สามารถให้ผู้ป่วยสามารถยืมกลับไปใช้ที่บ้านได้ในกรณีที่ผู้ป่วยจำเป็นต้องใช้  เช่น เตียงนอน เบาะลม รถเข็น 4) มีบริการตอบข้อซักถามทางโทรศัพท์ คลินิกให้คำปรึกษาแก่ผู้ป่วยและผู้ดูแล การรวมกลุ่มทำกิจกรรม แลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์การดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง และจัดทำคู่มือ เอกสาร แผ่นพับแจก เพื่อส่งเสริมให้ผู้ดูแลมีการรับรู้เกี่ยวกับโรคหลอดเลือดสมองและการดูแลได้อย่างถูกต้อง 5) การหาแหล่งจัดการทรัพยากรทางสังคม แหล่งสนับสนุนเพื่อช่วยเหลือผู้ดูแลในด้านอาชีพ การมีรายได้เสริม หรือการจัดตั้งกลุ่มประกอบอาชีพ รวมทั้งการประสานงานเครือข่ายทางสังคมที่เกี่ยวข้องที่ให้การสนับสนุนช่วยเหลือผู้ดูแล
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1565
title: ทัศนคติและความคาดหวังของหน่วยรับตรวจราชการในส่วนภูมิภาคต่อการกำกับติดตามการปฏิบัติงานของหน่วยตรวจราชการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์

description: การศึกษาเรื่องทัศนคติและความคาดหวังต่อการกำกับติดตามการปฏิบัติงานของหน่วยตรวจราชการของหน่วยรับตรวจราชการในส่วนภูมิภาค สังกัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาทัศนคติของหน่วยรับตรวจราชการต่อการกำกับติดตาม การปฏิบัติงานของหน่วยตรวจราชการ และเพื่อศึกษาความคาดหวังของหน่วยรับตรวจราชการต่อการพัฒนาระบบการตรวจราชการ ประชากรที่ใช้ในการศึกษาคือ หัวหน้าหน่วยราชการในส่วนภูมิภาค สังกัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ จำนวน 396 หน่วย 396 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือ ซึ่งได้กลับคืน จำนวน 285 ชุด โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติและวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าสถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบความ สัมพันธ์ ด้วยค่า t-test ค่า F-test และการเปรียบเทียบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธี Scheffe มีผลการศึกษา ดังนี้ประชากรเป็นเพศหญิงและเพศชายในสัดส่วนใกล้เคียงกัน มีอายุระหว่าง 34-60 ปี อายุต่ำสุด คือ 34 ปี อายุสูงสุดคือ 60 ปี และมีอายุเฉลี่ยเท่ากับ 46 ปี ระดับการศึกษาจบการศึกษาระดับปริญญาโท ตำแหน่งงานผู้ปกครองสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง/ศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง ประสบการณ์ในการทำงานอยู่ระหว่าง 1-12 ปี มีประสบการณ์การทำงานมากที่สุด 12 ปี โดยมีประสบการณ์ในการดำรงตำแหน่งเฉลี่ย 5.6 ปี ภาพรวมของทัศนคติของหน่วยรับตรวจราชการในส่วนภูมิภาค ต่อการกำกับติดตามการปฏิบัติงานของหน่วยตรวจราชการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ในรอบการตรวจราชการรอบที่ 1 รอบที่ 2 และรอบที่ 3 พบว่าเห็นด้วยในระดับมาก โดยเฉพาะการตรวจราชการ รอบที่ 2 ในประเด็นข้อเสนอแนะผู้ตรวจราชการ ในการดำเนินงานของหน่วยงาน ทำให้หน่วยงานต้องมีการทบทวนรูปแบบและวิธีการทำงานเพื่อให้การทำงานมีประสิทธิภาพมากขึ้น ภาพรวมความคาดหวังต่อกระบวนการและเครื่องมือการตรวจราชการในพัฒนาการกำกับติดตามการปฏิบัติงานของหน่วยตรวจราชการของหัวหน้าหน่วยงานในส่วนภูมิภาค พบว่ากลุ่มตัวอย่างมีความคาดหวังในระดับมากที่สุด ในด้านวิธีการทำรายงานการตรวจราชการ ในประเด็นวิธีการทำรายงานการตรวจราชการ ต้องไม่ยุ่งยากซับซ้อนและมีการบูรณาการหน่วยงาน ผลการศึกษาเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างข้อมูลทั่วไปของกลุ่ม ตัวอย่างพบว่า กลุ่มตัวอย่างที่มีเพศและอายุต่างกันมีระดับทัศนคติต่อกระบวนการกำกับติดตามการปฏิบัติงานของหน่วยตรวจราชการที่แตกต่างกัน และกลุ่มตัวอย่างที่มีเพศ อายุ ระดับการศึกษาและตำแหน่งงานที่ต่างกัน มีระดับความคาดหวังต่อการพัฒนาการกำกับติดตามการปฏิบัติงานที่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05ข้อเสนอแนะการศึกษาระดับนโยบาย กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ควรกำหนด ให้การตรวจราชการเป็นกลไกหลัก หรือกระบวนการหลักในการกำกับติดตามการปฏิบัติงานในทุกๆ ขั้นตอน เพื่อเป็นการตรวจสอบในภาพรวมทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นการใช้งบประมาณ ความคุ้มค่า ประโยชน์ที่ถึงมือกลุ่มเป้าหมาย การประเมินผล เพื่อเป็นช้อมูลในการจัดสรรโครงการกิจกรรมและงบประมาณที่ลงถึงประชาชนจริงๆ ในพื้นที่ ควรเพิ่มกฎกระทรวงให้ผู้ตรวจราชการสามารถให้คุณ ให้โทษ มีอำนาจหน้าที่และบทบาทสำคัญในการประเมินผลหน่วยงาน บุคลากร เพื่อให้มีการปฏิบัติงานในพื้นที่มีประสิทธิภาพ โปร่งใส ตามหลักธรรมาภิบาล