cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.736
title: ผลของการบำบัดด้วยการกำหนดตนเองแบบผสมผสานต่อภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบวัดก่อน-หลังแบบมีกลุ่มควบคุม มีวัตถุประสงค์ เพื่อ1) เปรียบเทียบภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าก่อนและหลังได้รับการบำบัดด้วยการกำหนดตนเองแบบผสมผสาน และ 2) เพื่อเปรียบเทียบภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่เข้าร่วมการบำบัดด้วยการกำหนดตนเองแบบผสมผสานกับผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้า อายุระหว่าง 20-59 ปี ทั้งเพศชายและเพศหญิง ที่เข้ารับการรักษาในคลินิกจิตเวช แผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลทั่วไปแห่งหนึ่ง จำนวน 36 คน โดยกลุ่มตัวอย่างจะได้รับการจัดเข้ากลุ่มแบ่งเป็นสองกลุ่ม คือกลุ่มทดลองได้รับการบำบัดด้วยการกำหนดตนเองแบบผสมสานตามทฤษฎีการกำหนดตนเองร่วมกับเทคนิคการเสริมสร้างแรงจูงใจและการปรับกระบวนความคิด และกลุ่มควบคุมซึ่งจะได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลวิจัยคือ แบบประเมินภาวะซึมเศร้าของเบคฉบับภาษาไทย และเครื่องมือกำกับการทดลองคือ แบบประเมินแรงจูงใจในการรักษาฉบับภาษาไทย ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิทั้ง 5 ท่าน มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาของแบบประเมินแรงจูงใจในการรักษาเท่ากับ .96 และมีค่าความเที่ยงทั้งสองเครื่องมือ เท่ากับ .82 และ .80 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทดสอบที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าหลังได้รับการบำบัดด้วยการกำหนดตนเองแบบผสมผสานต่ำกว่าก่อนได้รับการบำบัดด้วยการกำหนดตนเองแบบผสมผสานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t=11.783) 2. ภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าของกลุ่มที่ได้รับการบำบัดด้วยการกำหนดตนเองแบบผสมผสานต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t=9.532)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.737
title: ผลของรูปแบบการให้ข้อมูลทางสุขภาพร่วมกับการฝึกอานาปานสติต่อความเครียดในการดูแลเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวของผู้ดูแลในครอบครัว

description: การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของรูปแบบการให้ข้อมูลทางสุขภาพร่วมกับการฝึกอานาปานสติต่อความเครียดในการดูแลเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวของผู้ดูแลในครอบครัว กลุ่มตัวอย่างคือผู้ดูแลในครอบครัวของเด็กอายุต่ำกว่า 6 ปี ที่แพทย์วินิจฉัยว่าเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดเฉียบพลัน ที่เข้ารับการรักษาและได้รับยาเคมีบำบัดในระยะเข้มข้นในโรงพยาบาลตติยภูมิ จำนวน 50 คน จับคู่ให้มีระดับการศึกษาและรายได้ของครอบครัวใกล้เคียงกันแบ่งเป็นกลุ่มละ 25 คน เริ่มวิจัยกับกลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ แล้วตามด้วยกลุ่มทดลอง โดยได้รับโปรแกรมรูปแบบการให้ข้อมูลทางสุขภาพร่วมกับการฝึกอานาปานสติ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แผนกิจกรรมการให้ข้อมูลทางสุขภาพร่วมกับการฝึกอานาปานสติ แบบบันทึกการรายงานตนเองหลังการฝึกอานาปานสติ และแบบสอบถามความเครียดในการดูแลเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวของผู้ดูแลในครอบครัว เครื่องมือวิจัยทั้งหมดผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา แบบสอบถามความเครียดในการดูแลเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวของผู้ดูแลในครอบครัวมีค่าความเที่ยงครอนบาคอัลฟ่า 0.94 วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติเชิงพรรณนา dependent t-test และ independent t-test ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ความเครียดในการดูแลเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวของผู้ดูแลในครอบครัว หลังได้รับโปรแกรมรูปแบบการให้ข้อมูลทางสุขภาพร่วมกับการฝึกอานาปานสติ น้อยกว่าก่อนได้รับโปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ความเครียดในการดูแลเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวของผู้ดูแลในครอบครัว กลุ่มที่ได้รับโปรแกรมรูปแบบการให้ข้อมูลทางสุขภาพร่วมกับการฝึกอานาปานสติ น้อยกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.738
title: การศึกษาความผูกพันในงานของพยาบาลวิชาชีพ GENERATION Y

description: การวิจัยแบบบรรยายครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความผูกพันในงานของพยาบาลวิชาชีพ Generation Y โดยการศึกษาแบ่งเป็น 2 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 สังเคราะห์ความผูกพันในงาน โดยการทบทวนวรรณกรรมร่วมกับการสนทนากลุ่มพยาบาลวิชาชีพ Generation Y จำนวน 7 คน ระยะที่ 2 ใช้เทคนิคการวิจัยแบบ Delphi Technique โดยการหาฉันทามติจากกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 4 กลุ่ม กลุ่มที่ 1 ผู้บริหารทางการพยาบาล จำนวน 4 คน กลุ่มที่ 2 พยาบาลวิชาชีพระดับผู้ปฏิบัติงาน Generation Y จำนวน 10 คน กลุ่มที่ 3 ผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารทรัพยากรมนุษย์ จำนวน 3 คน และกลุ่มที่ 4 นักวิชาการ / อาจารย์พยาบาล สาขาการบริหารการพยาบาล จำนวน 4 คน รวมทั้งสิ้น 21 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 3 ขั้นตอน ดังนี้ ขั้นตอนที่ 1 สัมภาษณ์ความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับความผูกพันในงานของพยาบาลวิชาชีพ Generation Y ขั้นตอนที่ 2 วิเคราะห์ผลการสัมภาษณ์ สร้างเป็นแบบสอบถามเพื่อให้ผู้เชี่ยวชาญแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับระดับความสำคัญของข้อคำถาม ขั้นตอนที่ 3 นำข้อมูลที่ได้มาคำนวณทางสถิติโดยการหาค่ามัธยฐาน ค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ และเพิ่มคำตอบตามความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญในรอบที่ 2 เพื่อให้ผู้เชี่ยวชาญพิจารณาคำตอบเป็นรายบุคคลอีกครั้ง นำข้อมูลในรอบที่ 3 มาคำนวณหาค่ามัธยฐานที่มีค่ามากกว่า 3.50 และค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ที่น้อยกว่า 1.00 เพื่อสรุปผลการวิจัย ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มผู้เชี่ยวชาญมีความคิดเห็นที่สอดคล้องกันว่า ความผูกพันในงานของพยาบาลวิชาชีพ Generation Y ควรมี จำนวน 4 ด้าน 33 ข้อย่อย ประกอบด้วย 1) ด้านความมุ่งมั่นในงาน 11 ข้อย่อย 2) ด้านความเสียสละในงาน 6 ข้อย่อย 3) ด้านความภาคภูมิใจในงาน 7 ข้อย่อย 4) ด้านการสร้างสรรค์พัฒนานวัตกรรมในงาน 9 ข้อย่อย ทุกข้อมีระดับความสำคัญมากที่สุด (Med = 4.50 -4.85, IR = 0.37 -0.98) ผลการวิจัยสามารถใช้เป็นแนวทางในการบริหารจัดการทรัพยากรบุคคล เสริมสร้างให้พยาบาลวิชาชีพ Generation Y มีความผูกพันในงาน และพัฒนาบุคลากรทางการพยาบาลให้มีประสิทธิภาพต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2015.739
title: ผลของกิจกรรมการพยาบาลตามรูปแบบการส่งเสริมสุขภาพของเพนเดอร์ต่อพฤติกรรมป้องกันการติดเชื้อของมารดาเด็กป่วยโรคมะเร็งวัย 1-5 ปี ที่ได้รับการรักษาด้วยเคมีบำบัด

description: การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของกิจกรรมการพยาบาลตามรูปแบบการส่งเสริมสุขภาพของเพนเดอร์ต่อพฤติกรรมป้องกันการติดเชื้อของมารดาเด็กป่วยโรคมะเร็งวัย 1-5 ปี ที่ได้รับการรักษาด้วยเคมีบำบัด กลุ่มตัวอย่างคือมารดาของเด็กป่วยโรคมะเร็งวัย 1-5 ปี ได้รับการรักษาด้วยเคมีบำบัดในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทยจำนวน 15 คน สุ่มเข้ากลุ่ม ด้วยการจับฉลาก ได้กลุ่มทดลองจำนวน 8 คน และกลุ่มควบคุมจำนวน 7 คน กลุ่มทดลองได้รับกิจกรรมการพยาบาลตามรูปแบบการส่งเสริมสุขภาพของเพนเดอร์ ซึ่งเป็นการให้คำปรึกษารายบุคคล เพื่อให้มารดาของเด็กป่วยโรคมะเร็งรับรู้ว่า ประโยชน์ของการป้องกันการติดเชื้อนั้นมีมาก อุปสรรคมีน้อย และตนเองมีความสามารถที่จะปฏิบัติพฤติกรรมดังกล่าวได้ ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามพฤติกรรมป้องกันการติดเชื้อที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น เครื่องมือมีค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหาเท่ากับ .80 และค่าความเที่ยงของเครื่องมือเท่ากับ .78 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ Mann-Whitney U Test ผลการวิจัยพบว่ามารดาเด็กป่วยโรคมะเร็งวัย 1-5 ปีที่ได้รับการรักษาด้วยเคมีบำบัดกลุ่มที่ได้รับกิจกรรมการพยาบาลตามรูปแบบการส่งเสริมสุขภาพของเพนเดอร์มีพฤติกรรมป้องกันการติดเชื้อดีกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.740
title: ประสบการณ์ชีวิตของผู้สูงอายุโรคเบาหวานที่มีคุณภาพชีวิตที่ดี

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ศึกษาประสบการณ์ชีวิตของผู้สูงอายุโรคเบาหวานที่มีคุณภาพชีวิตที่ดี โดยใช้วิธีการศึกษาเชิงคุณภาพ ตามแนวคิดปรากฏการณ์วิทยาของไฮเดกเกอร์ ผู้ให้ข้อมูลหลัก คือ ผู้สูงอายุที่มีอายุโรคเบาหวานที่มีคุณภาพชีวิตที่ดี จำนวน 21 คน โดยเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตและการบันทึกภาคสนาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า ประสบการณ์ชีวิตของผู้สูงอายุโรคเบาหวานที่มีคุณภาพชีวิตที่ดีมี 4 ประเด็นหลัก ได้แก่ 1) คุมเบาหวานได้ ประกอบด้วย ทำตามหมอบอก การเลือกอยู่เลือกกิน ตรวจตามนัดสม่ำเสมอ และเลิกเครื่องดื่มไม่ดี 2) สุขกาย ประกอบด้วย อยู่ดีมีเรี่ยวแรง ไม่เจ็บไม่ปวด ไปไหน มาไหนได้ 3) สบายใจ ประกอบด้วย ได้ทำบุญใส่บาตร ปลงได้ไม่คิดอะไร คนในครอบครัวดูแลดี และนอนได้หลับดี 4) ภาคภูมิใจในตัวเอง ประกอบด้วย ไม่เป็นภาระใคร และทำการทำงานได้เหมือนเดิม ประเด็นต่างๆจากการศึกษามีหลายประเด็นที่คล้ายคลึงกับการมีคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุโรคเบาหวานทั่วไปที่หากสามารถควบคุมเบาหวานได้จะทำให้มีคุณภาพชีวิตที่ดี อย่างไรก็ตาม ในการที่ดูแลผู้สูงอายุโรคเบาหวานที่อาศัยอยู่ในชุมชนภาคอีสานยังมีประเด็นด้านบริบทท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับการมีคุณภาพชีวิตที่ดีด้วย เช่น การร่วมงานเลี้ยงต่างๆ ในชุมชนที่มีการเลี้ยงอาหารและเครื่องดื่มแขกที่มาร่วมงาน ที่จะต้องพิจารณาให้เหมาะสมต่อการควบคุมเบาหวาน อีกทั้งครอบครัวควรให้การสนับสนุนส่งเสริมให้ผู้สูงอายุยังคงการทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยตนเองอย่างต่อเนื่อง ทั้งการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน การทำงานที่เหมาะสมกับวัย และกิจกรรมทางศาสนา
DOI: 10.14457/cu.the.2015.741
title: ผลของโปรแกรมการสร้างแรงจูงใจเพื่อการเลิกบุหรี่ในผู้ป่วยศัลยกรรมกระดูก

description: การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมสร้างแรงจูงใจเพื่อเลิกบุหรี่ในผู้ป่วยศัลยกรรมกระดูก กลุ่มตัวอย่างได้แก่ ผู้ป่วยศัลยกรรมกระดูกเพศชายที่สูบบุหรี่ซึ่งรักษาในโรงพยาบาลเลิดสิน จำนวน 60 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างตามคุณสมบัติที่กำหนด แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 30 คน จับคู่กลุ่มตัวอย่างตามจำนวนบุหรี่ที่สูบต่อวัน กลุ่มควบคุมได้รับคำแนะนำแบบกระชับเพื่อเลิกบุหรี่ 3 ครั้งๆ ละประมาณ 15 – 20 นาที ส่วนกลุ่มทดลองเข้าร่วมโปรแกรมสร้างแรงจูงใจเพื่อเลิกสูบบุหรี่โดยประยุกต์ใช้ทฤษฎีการจูงใจเพื่อการป้องกันโรค ซึ่งประกอบด้วย การกระตุ้นให้รับรู้ความรุนแรงจากการสูบบุหรี่, สร้างความคาดหวังของประสิทธิผลจากการปฏิบัติตนเพื่อเลิกบุหรี่, และส่งเสริมการรับรู้ในความสามารถของตนเองที่จะเลิกบุหรี่ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลและข้อมูลการสูบบุหรี่ ติดตามผลการเลิกบุหรี่ในช่วง 7 วันก่อนประเมินที่ 2 เดือนหลังจากเข้าร่วมโปรแกรม และยืนยันผลการเลิกสูบบุหรี่โดยประเมินระดับคาร์บอนมอนนอกไซด์ในลมหายใจออก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยายและสถิติทดสอบไคสแควร์ (Chi-square test) ผลการทดลองพบว่า ผู้ป่วยศัลยกรรมกระดูกในกลุ่มทดลองเลิกบุหรี่ในระยะสั้นได้ 10 คน ส่วนกลุ่มควบคุมเลิกสูบได้เพียง 1 คน อัตราการเลิกบุหรี่ในช่วง 7 วันก่อนประเมินในผู้ป่วยกลุ่มตัวอย่างที่เข้าร่วมโปรแกรมสร้างแรงจูงใจเพื่อเลิกบุหรี่สูงกว่าผู้ป่วยกลุ่มที่ได้รับคำแนะนำแบบกระชับเพื่อเลิกบุหรี่อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ( p
DOI: 10.14457/cu.the.2015.742
title: การพัฒนารูปแบบการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันภาวะฉุกเฉินทางสูติศาสตร์สำหรับพยาบาล

description: การวิจัยเชิงคุณภาพนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันภาวะฉุกเฉินทางสูติศาสตร์สำหรับพยาบาล แผนกสูตินรีเวชกรรม โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า โดยใช้กระบวนการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory action research) ผู้ร่วมวิจัยแบ่งเป็น 4 กลุ่มคือผู้บริหารทางการพยาบาล หัวหน้าหอผู้ป่วย พยาบาลผู้นิเทศและพยาบาลผู้รับการนิเทศจำนวน 24 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการศึกษาเอกสารที่เกี่ยวข้อง การสัมภาษณ์เจาะลึก การสนทนากลุ่ม การสังเกตแบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วม การดำเนินการวิจัยแบ่งออกเป็น 3 ระยะคือ 1) ระยะวิเคราะห์สถานการณ์รูปแบบการนิเทศทางการพยาบาล 2) ระยะร่วมกันพัฒนารูปแบบการนิเทศทางคลินิก 3) ระยะประเมินผล รวมระยะเวลาที่ศึกษา 4 เดือน วิธีการวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content analysis) ผลการวิจัยพบว่ารูปแบบการนิเทศทางคลินิกแบบเดิมมีปัญหาและข้อจำกัดดังนี้ 1) การถ่ายทอดและการสื่อสารเกี่ยวกับนโยบายการนิเทศทางคลินิกยังไม่ทั่วถึงในพยาบาลทุกระดับ 2) การเตรียมความพร้อมเพื่อเป็นผู้นิเทศของพยาบาลยังไม่เพียงพอ 3) ขาดการมีส่วนร่วมของพยาบาลในการพัฒนารูปแบบการนิเทศ 4) แนวทางการปฏิบัติการนิเทศทางคลินิกที่มีอยู่ขาดกระบวนการนิเทศที่สอดคล้องกับภาวะตกเลือดหลังคลอด นำข้อสรุปการศึกษาในระยะนี้มาพัฒนาและทดลองใช้รูปแบบการนิเทศทางคลินิกโดยใช้การวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมมีขั้นตอนดังนี้ 1) วางแผนการพัฒนารูปแบบการนิเทศ 2) ปรับทัศนคติ ทำความเข้าใจและสร้างข้อตกลงร่วมกัน 3) แลกเปลี่ยนเรียนรู้จากผู้มีประสบการณ์ 4) ร่วมกันสร้างคู่มือแนวทางการปฏิบัติการนิเทศทางคลินิกและนำไปทดลองใช้ 5) ประเมินผลความพึงพอใจและทัศนคติของพยาบาลผู้นิเทศและผู้รับการนิเทศ ความเหมาะสมของเนื้อหาคู่มือแนวทางการปฏิบัติ ความยั่งยืนและสม่ำเสมอของการนิเทศทางคลินิก จากการนำรูปแบบที่พัฒนาขึ้นไปทดลองใช้พบว่าพยาบาลมีความพึงพอใจและมีทัศนคติที่ดีขึ้นต่อการนิเทศทางคลินิก
DOI: 10.14457/cu.the.2015.743
title: ผลของโปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่ออาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า

description: การวิจัยเชิงทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อ เปรียบเทียบอาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า ก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการกำกับอารมณ์ และเปรียบเทียบอาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า ระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการกำกับอารมณ์ กับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย คือ เป็นผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยเป็นโรคซึมเศร้า ตามเกณฑ์การวินิจฉัยโรค ICD-10 แผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลประจำจังหวัดแห่งหนึ่ง จำนวน 42 คน กลุ่มตัวอย่างได้รับการจับคู่ตามลักษณะ เพศ คะแนนอาการซึมเศร้าและสุ่มเข้ากลุ่มทดลอง กลุ่มควบคุม กลุ่มละ 21 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ โปรแกรมการกำกับอารมณ์ แบบประเมินอาการซึมเศร้าและแบบประเมินการกำกับอารมณ์ โดยมีค่าดัชนีความตรงเท่ากับ.80 ส่วนความเที่ยงโดยหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบราค แบบประเมินอาการซึมเศร้าและแบบประเมินการกำกับอารมณ์ เท่ากับ .86 และ .82 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณาและสถิติทดสอบที (t-test) ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้ 1) คะแนนเฉลี่ยอาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าหลังได้รับโปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่ำกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการกำกับอารมณ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 (t= -11.82) 2) คะแนนเฉลี่ยอาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้ากลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการกำกับอารมณ์ต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 (t= 8.48)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.744
title: ปัจจัยทำนายความรุนแรงของอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมที่มีอาการซึมเศร้า

description: การวิจัยแบบบรรยายเชิงทำนาย มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความรุนแรงของอาการซึมเศร้า และปัจจัยที่สามารถร่วมกันทำนายความรุนแรงของอาการซึมเศร้า ในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมร่วมกับอาการซึมเศร้า กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคสมองสื่อมร่วมกับอาการซึมเศร้า อายุ 60 ปีขึ้นไป จำนวน 176 ราย ที่มารักษาแบบผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ ในเขตกรุงเทพมหานคร เครื่องมือวิจัยมีค่าความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 0.80-1.00 และค่าความเที่ยงเท่ากับ .80-.96 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์สเปียแมน สัมประสิทธ์สหสัมพันธ์คอนตินเจนซี และการวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกเชิงอันดับ ผลการวิจัย พบว่า 1. ความรุนแรงของอาการซึมเศร้า ในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมร่วมกับอาการซึมเศร้า อยู่ในระดับมาก ร้อยละ 40.9 ปานกลาง ร้อยละ 30.1 และเล็กน้อย ร้อยละ 26.1 2. การเผชิญปัญหาแบบมุ่งปรับอารมณ์ มีความสัมพันธ์ทางบวก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (ρ = .299) 3. ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง ทักษะการสื่อสารระหว่างบุคคล ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน ความสามารถในการรู้คิด และ สัมพันธภาพในครอบครัว มีความสัมพันธ์ทางลบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (ρ = -.371, -.478, -.509, -.209, -.559 ตามลำดับ) 4. การเผชิญความเครียดแบบมุ่งแก้ปัญหา เพศ อายุ และชนิดของโรคสมองเสื่อม ไม่มีความสัมพันธ์กับความรุนแรงของอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมร่วมกับอาการซึมเศร้า 5. ปัจจัยสัมพันธภาพในครอบครัว ทักษะการสื่อสารระหว่างบุคคล ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน และการเผชิญความเครียดแบบมุ่งปรับอารมณ์ สามารถร่วมกันทำนายความรุนแรงของอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมร่วมกับอาการซึมเศร้าได้ร้อยละ 95.2 (Nagelkerke R2=0.952, p &lt; .05) สามารถสร้างสมการทำนายได้ดังนี้ y^ = -3.372+ 4.068 (สัมพันธภาพในครอบครัว) -2.157 (ทักษะการสื่อสารระหว่างบุคคล) +1.678 (ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน) -1.517 (การเผชิญความเครียดแบบมุ่ง ปรับอารมณ์)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.745
title: ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจอย่างต่อเนื่องทางโทรศัพท์ต่อพฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ติดสุรา

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง แบบวัดผลก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบ 1) พฤติกรรมการดื่มสุราก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจอย่างต่อเนื่องทางโทรศัพท์ 2) พฤติกรรมการดื่มสุราระหว่างกลุ่มที่ได้รับการดูแลตามโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจอย่างต่อเนื่องทางโทรศัพท์กับกลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติ ผู้ติดสุราจากโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าเป็นกลุ่มตัวอย่างมีจำนวนทั้งสิ้น 40 ราย โดยใช้คะแนนจากแบบประเมินปัญหาการดื่มสุรา (AUDIT) ในการจับคู่กลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่มให้มีลักษณะใกล้เคียงกันและใช้การสุ่มอย่างง่าย แบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 20 ราย ได้แก่ กลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจอย่างต่อเนื่องทางโทรศัพท์ และกลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบไปด้วย 1) โปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจอย่างต่อเนื่องทางโทรศัพท์ 2) แบบประเมินพฤติกรรมการดื่มสุรา (ACA) และ 3) แบบวัดความพร้อมในการเปลี่ยนแปลงและความต้องการการรักษา (SOCRATES -8A) เครื่องมือทุกชุดผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน เครื่องมือชุดที่ 2 ตรวจสอบความเที่ยงโดยวิธีทดสอบซ้ำพบค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียรสันเท่ากับ 1 และเครื่องมือชุดที่ 3 พบค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคเท่ากับ .82 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยายและการทดสอบค่าเฉลี่ย t – test โดยกำหนดค่าระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผู้ติดสุรากลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจอย่างต่อเนื่องทางโทรศัพท์มีพฤติกรรมการดื่มสุราต่ำกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ผู้ติดสุราที่ได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจอย่างต่อเนื่องทางโทรศัพท์มีพฤติกรรมการดื่มสุราต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.746
title: ผลของกลุ่มสนับสนุนและให้ความรู้ต่อความสามารถในการดูแลของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภท

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดผลสองครั้งก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการดูแลของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทก่อนและหลังได้รับกลุ่มสนับสนุนและให้ความรู้ 2) เปรียบเทียบความสามารถในการดูแลของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทระหว่างกลุ่มที่ได้รับกลุ่มสนับสนุนและให้ความรู้กับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ดูแลหลักของผู้ป่วยจิตเภทที่มีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์ที่กำหนด จำนวน 40 คน กลุ่มตัวอย่างได้รับการจับคู่ด้วย อายุ และระยะเวลาในการดูแลผู้ป่วย แล้วใช้วิธีการสุ่มอย่างง่ายเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 20 คน โดยกลุ่มทดลองได้รับการดูแลตามแผนการดำเนินกิจกรรมกลุ่มสนับสนุนและให้ความรู้แบบกลุ่ม ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) กลุ่มสนับสนุนและให้ความรู้แบบกลุ่ม 2) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ดูแล 3) แบบสัมภาษณ์ความสามารถในการดูแลผู้ป่วยจิตเภท 4) แบบวัดความรู้เกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแล 5) แบบวัดสัมพันธภาพระหว่างผู้ดูแลและผู้ป่วย ซึ่งผ่านการทดสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 ท่าน วิเคราะห์ความเที่ยงด้วยการหาค่าความสอดคล้องภายในจากสูตรสัมประสิทธ์แอลฟาครอนบาคพบว่า เครื่องมือชุดที่ 3 ชุดที่ 4 และชุดที่ 5 มีค่าเท่ากับ 0.88, 0.85 และ 0.89 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทดสอบที (t-test) ผลการวิจัยที่สำคัญ สรุปได้ดังนี้ 1. ความสามารถในการดูแลของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทหลังเข้ากลุ่มสนับสนุนและให้ความรู้สูงกว่าก่อนเข้ากลุ่มสนับสนุนและให้ความรู้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ความสามารถในการดูแลของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทของกลุ่มที่ได้รับกลุ่มสนับสนุนและให้ความรู้สูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.747
title: ผลของโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายแบบครอบครัวมีส่วนร่วมต่อพฤติกรรมป้องกันการป่วยซ้ำของผู้ป่วยจิตเภท

description: การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบ 1)พฤติกรรมพฤติกรรมป้องกันการป่วยซ้ำของผู้ป่วยจิตเภทก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายแบบครอบครัวมีส่วนร่วม และ2)เปรียบเทียบพฤติกรรมป้องกันการป่วยซ้ำของผู้ป่วยจิตเภทกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการวางแผนการจำหน่ายแบบครอบครัวมีส่วนร่วมกับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยจิตเภทที่ได้รับการรักษาแบบผู้ป่วยในโรงพยาบาลจิตเวช จำนวน 40 ครอบครัว และได้รับการจับคู่แล้วสุ่มเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 20 ครอบครัว กลุ่มทดลองได้รับการดูแลตามโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายแบบครอบครัวมีส่วนร่วมที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ 1)โปรแกรมการวางแผนจำหน่ายแบบครอบครัวมีส่วนร่วม 2)แบบสอบถามพฤติกรรมป้องกันการป่วยซ้ำของผู้ป่วยจิตเภท สำหรับเครื่องมือชุดนี้ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 ท่าน มีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์อัลฟ่าของครอนบาค เท่ากับ 0.83 ผู้วิจัยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปในการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทดสอบ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1.พฤติกรรมป้องกันการป่วยซ้ำของผู้ป่วยจิตเภท หลังได้รับโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายแบบครอบครัวมีส่วนร่วมสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. พฤติกรรมป้องกันการป่วยซ้ำของผู้ป่วยจิตเภท กลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายแบบครอบครัวมีส่วนร่วมสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.748
title: ผลของกิจกรรมการพยาบาลโดยใช้เทคนิคการเลือกสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจด้วยตนเองต่อความเจ็บปวดจากการเจาะหลอดเลือดดำ ในวัยรุ่นตอนต้นโรคมะเร็ง

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของกิจกรรมการพยาบาลโดยใช้เทคนิคการเลือกสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจด้วยตนเองต่อความเจ็บปวดจากการเจาะหลอดเลือดดำ ในวัยรุ่นตอนต้นโรคมะเร็ง กลุ่มตัวอย่าง คือ วัยรุ่นตอนต้นโรคมะเร็ง อายุ 10-15 ปี ที่มารับการรักษาที่คลินิกโรคมะเร็งในเด็ก และได้รับหัตถการเจาะหลอดเลือดดำ แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม โดยการจับคู่เพศที่เหมือนกัน กลุ่มละ 25 คน กลุ่มทดลองที่ได้รับกิจกรรมการพยาบาลโดยใช้เทคนิคการเลือกสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจด้วยตนเอง กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือวิจัย ได้แก่ กิจกรรมการพยาบาลโดยใช้เทคนิคการเลือกสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจด้วยตนเอง เเบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล และมาตราวัดความเจ็บปวดโดยใช้เส้นตรง ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา และมาตราวัดมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.99 วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติพรรณนา และสถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัยที่สำคัญมีดังนี้ ค่าเฉลี่ยของคะเเนนความเจ็บปวด ในวัยรุ่นตอนต้นโรคมะเร็ง กลุ่มที่ได้รับกิจกรรมการพยาบาลโดยใช้เทคนิคการเลือกสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจด้วยตนเองน้อยกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการศึกษานี้สามารถนำไปใช้เป็นเเนวทางในการส่งเสริม สนับสนุนให้บุคลากรทางการพยาบาลกุมารเวชศาสตร์ นำเทคนิคการเลือกสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจด้วยตนเองไปใช้ เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดจากการเจาะหลอดเลือดดำได้
DOI: 10.14457/cu.the.2015.749
title: ผลของโปรแกรมการนิเทศทางคลินิก เพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับของผู้ป่วยและความพึงพอใจต่อการนิเทศของพยาบาลวิชาชีพ

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการเกิดแผลกดทับของผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามปกติกับผู้ป่วยที่ได้รับการดูแลตามโปรแกรมการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับ และเปรียบเทียบความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพต่อการนิเทศทางคลินิกหลังได้รับโปรแกรมการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับกับการได้รับการนิเทศตามปกติกลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยอายุรกรรมชายโรงพยาบาลเสนา ได้รับการคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 36 คน แบ่งเป็นผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ 18 คน และผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามโปรแกรมการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับ จำนวน 18 คน และพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานที่หอผู้ป่วยอายุรกรรมชายโรงพยาบาลเสนา จำนวน 13 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ประกอบด้วย โครงการอบรมเชิงปฏิบัติการ แผนการอบรม แนวทางการนิเทศ คู่มือการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับ แบบสังเกตการปฏิบัติกิจกรรมการนิเทศ แบบบันทึกการดูแลเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับ และแบบประเมินความพึงพอใจต่อการนิเทศ เครื่องมือทั้งหมดผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน และหาความเที่ยงของแบบสอบถามความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพต่อการนิเทศ ได้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาค เท่ากับ.96 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานสถิติทดสอบไคสแควร์ (Chi-square test) และสถิติทดสอบค่าที (Dependent t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การเกิดแผลกดทับระหว่างผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามโปรแกรมการนิเทศทางคลินิกและผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ ไม่แตกต่างกัน 2. ความพึงพอใจของพยาบาลวิชาชีพต่อการนิเทศทางคลินิกตามโปรแกรมการนิเทศทางคลินิกเพื่อป้องกันการเกิดแผลกดทับ (x= 4.26, SD = .26) สูงกว่าการนิเทศทางคลินิกตามปกติ (x= 3..07, SD = .67) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.750
title: ผลของโปรแกรมการจัดการอาการร่วมกับการปฏิบัติสมาธิต่ออาการหายใจลำบากในผู้ป่วยมะเร็งปอดที่ได้รับเคมีบำบัด

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบอาการหายใจลำบากในผู้ป่วยมะเร็งปอดที่ได้รับเคมีบำบัด ก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการจัดการอาการร่วมกับการปฏิบัติสมาธิ ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยมะเร็งปอด ที่เข้ารับการรักษาหน่วยเคมีบำบัด ในโรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้า และโรงพยาบาลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ จำนวน 44 คน มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนด แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม 22 คน และกลุ่มทดลอง 22 คน โดยจับคู่กลุ่มตัวอย่างให้มีความคล้ายคลึงกันในเรื่องเพศ อายุ และความสามารถในการทำกิจกรรม โดยกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ ในขณะที่กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการจัดการอาการร่วมกับการปฏิบัติสมาธิและการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่ แบบประเมินอาการหายใจลำบาก ซึ่งได้ค่าความตรงตามเนื้อหา เท่ากับ 0.83 และค่าความเที่ยง เท่ากับ 0.74 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1. อาการหายใจลำบากของผู้ป่วยมะเร็งปอดที่ได้รับเคมีบำบัดในกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมฯ น้อยกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (Xก่อนทดลอง = 16.23, Xหลังทดลอง = 9.91; t = 6.68; p&lt; .05) 2. อาการหายใจลำบากของผู้ป่วยมะเร็งปอดที่ได้รับเคมีบำบัดในกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมฯ น้อยกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (Xกลุ่มทดลอง = 9.91, Xกลุ่มควบคุม = 13.41; t = 2.41; p&lt; .05) ดังนั้น สรุปได้ว่า โปรแกรมการจัดการอาการร่วมกับการปฏิบัติสมาธิสามารถลดอาการหายใจลำบากในผู้ป่วยมะเร็งปอดที่ได้รับเคมีบำบัดได้