cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.65
title: SEROLOGICAL SURVEY OF INFLUENZA A VIRUS (H3) INFECTION IN DOGS IN BANGKOK BY USING NP-ELISA TOGETHER WITH HI TEST

description: Canine influenza virus subtype H3N2 (canine-H3N2) outbreaks have been reported in dogs in China and Korea since 2009. In Thailand, canine-H3N2 infection in pet dogs was first reported in 2012. In this study, a serological survey of influenza A virus (IAV) infection in dogs in Bangkok and vicinities was conducted during December 2012 to November 2013. A total of 9,891 sera samples was examined for IAV antibodies by using an anti-nucleoprotein antibodies ELISA assay (NP-ELISA) and haemagglutination inhibition (HI) testing with canine-H3N2, human-H3N2 and human-pH1N1 virus antigens. Our result demonstrated that 164 (1.66%) of 9,891 sera samples posed antibody against IAV by NP-ELISA test. For HI test, 36.56% of the positive and suspected NP-ELISA samples posed HI titer to IAV subtypes canine-H3N2 (12.20%), human-H3N2 (1.22%) and human-pH1N1 (23.17%). Interestingly, the evidence of co-infection of IAVs (2.44%) were detected in pet dogs composing co-infections between canine-H3N2 and human-pH1N1 viruses (1.22%) as well as human-H3N2 and human-pH1N1 (1.22%), suggesting the risk for reassortment among IAVs. In summary, IAV infection could be observed in Thai dog populations and evidence of exposures to canine-H3N2, human-H3N2 and human-pH1N1 was demonstrated. Therefore, the transmission of IAVs between dogs and humans should be closely monitored and minimized.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.679
title: ยางมะตอยที่ดัดแปรด้วยอนุภาคยางจากเศษถุงมือยาง

description: ยางประเภทต่างๆ ทั้งยางธรรมชาติและยางสังเคราะห์สามารถนำมาใช้ในการปรับปรุงคุณสมบัติเชิงกลและทางความร้อนของยางมะตอยโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับงานการทาง วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้เพื่อเพิ่มสมบัติเชิงกลและทางความร้อนของยางมะตอยสำหรับงานการทางโดยใช้เศษยางเป็นสารดัดแปร โดยจะทำการปรับปรุงสมบัติของยางมะตอยเกรด AC 60/70 ด้วยการเติมผงยางธรรมชาติจากเศษถุงมือยางในอัตราส่วน 1, 3, 5 และ 7 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก ทำการผสมโดยใช้เครื่องกวนที่อุณหภูมิ 150 และ180 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 1 ชั่วโมง ที่ความเร็วรอบ 3,000 รอบต่อนาที ศึกษาผลของการปรับปรุงสมบัติยางมะตอยด้วยผงยางจากเศษถุงมือยาง พบว่ามอดูลัสสะสม (Storage modulus) มีค่าสูงขึ้น เมื่อปริมาณเศษยางเพิ่มขึ้น และอุณหภูมิการเปลี่ยนสถานะคล้ายแก้ว (Tg) ของยางมะตอยดัดแปรมีค่าต่ำลง อุณหภูมิการสลายตัวทางความร้อนของยางมะตอยดัดแปรด้วยผงยางจากเศษถุงมือยางเพิ่มขึ้นเป็น 357 องศาเซลเซียส จากอุณหภูมิ 340 องศาเซลเซียสของยางมะตอยปกติ นอกจากนี้ยังพบว่าจุดอ่อนตัว (Softening point) ของยางมะตอยเพิ่มขึ้นในขณะที่ค่าการเจาะลึก (Penetration) ลดลง และค่าการยืดหยุ่นกลับ (Elastic recovery) มีค่าสูงขึ้น เมื่อปริมาณผงยางเพิ่มขึ้น และเมื่อเพิ่มอุณหภูมิการผสมจาก 150 เป็น 180 องศาเซลเซียสค่าตัวแปรต่างๆที่ทำการทดสอบมีแนวโน้มดีขึ้น จากการศึกษาการดัดแปรยางมะตอยด้วยผงยางจากเศษถุงมือยางมีแนวโน้มที่จะสามารถลดการเสียรูปของผิวถนนในการเกิดร่องล้อ (Rutting) และ การเยิ้ม (Bleeding)ได้เป็นอย่างดี
DOI: 10.14457/cu.the.2014.680
title: อิทธิผลของปัจจัยการตัดซิลิกอนเวเฟอร์ที่มีต่อรอยร้าว

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยการตัดแยกชิ้นงานซิลิกอนเวเฟอร์ที่มีผลต่อรอยแตกร้าวที่บริเวณหน้าตัดของชิ้นงาน ได้ดำเนินการศึกษาโดย (1) ดำเนินการตัดซิลิกอนเวเฟอร์ด้วยเครื่องตัดที่ใช้ใบมีดตัดชนิดผงเพชรขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 54 มิลลิเมตร ความหนาเท่ากับ 0.1 มิลลิเมตร (2) กำหนดปัจจัยผันแปรได้แก่ ความเร็วตัด (V) 1697, 3394 และ 5091 เมตรต่อนาที อัตราการป้อน (F) 0.03, 0.06 และ 0.09 เมตรต่อนาที และความลึกตัด (D) 150, 200 และ 250 ไมโครเมตร (3) ตรวจสอบและบันทึกจำนวนชิ้นงานดีและชิ้นงานแตกร้าว และ(4) วิเคราะห์ผลการทดลอง ผลการทดลองพบว่า (1) ปัจจัยตัดทั้ง 3 มีผลต่อจำนวนชิ้นงานแตกร้าว (Y) โดยมีความสัมพันธ์ดังสมการ Y = 2.9(D)2 + 4.7(V)2 + 5.29(V)(F) - 1.06(V) - 0.03(D) + 4.08(F) + 11.89 (2) เงื่อนไขการตัดที่ V = 3394 เมตรต่อนาที, F = 0.03 เมตรต่อนาที และ D = 200 ไมโครเมตร มีผลให้จำนวนชิ้นงานแตกร้าวน้อยที่สุดเท่ากับ 6.8% ของชิ้นงานตัดทั้งหมดและสามารถลดต้นทุนวัตถุดิบของกระบวนการตัดลงจาก 5.19 ล้านบาทต่อปี เป็น 1.94 ล้านบาทต่อปี (สามารถลดต้นทุนวัตถุดิบของกระบวนการตัดได้ 3.25 ล้านบาทต่อปี) (3) อัตราป้อนชิ้นงาน (F) ที่ 0.3 เมตรต่อนาทีมีมีผลให้สัดส่วนชิ้นงานดีเพิ่มขึ้นเป็น 92.0% ขณะที่อัตราผลิตมีค่าเป็น 1.1 ชิ้นต่อนาที ที่ V = 3394 เมตรต่อนาที, D = 200 ไมโครเมตร
DOI: 10.14457/cu.the.2014.681
title: ผลของสารสกัดกวาวเครือขาว Pueraria mirifica ต่อเนื้อเยื่อกระดูกของกบนา Hoplobatrachus rugulosus ระยะโตเต็มวัย

description: ในปัจจุบันมีการศึกษาผลของสารสกัดหยาบกวาวเครือขาว Pueraria mirifica (PM) ต่อเนื้อเยื่อกระดูกของสัตว์เลือดอุ่นได้แก่ หนูและลิงเป็นจำนวนมาก แต่ยังไม่พบการศึกษาในสัตว์เลือดเย็น การศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของสารสกัดหยาบกวาวเครือขาวต่ออัตราส่วนเพศ การเติบโต ปริมาณฮอร์โมนเอสโตรเจนและความหนาแน่นและเนื้อเยื่อกระดูกของกบนา Hoplobatrachus rugulosus โดยสกัดผงกวาวเครือขาวด้วย 95% เอทานอลด้วยวิธีซอกซ์เลต ซึ่งได้เปอร์เซ็นต์การสกัดเท่ากับร้อยละ 4.79 เมื่อนำไปวิเคราะห์ทางเคมีเพื่อหาปริมาณสารไฟโตเอสโตรเจนด้วยเครื่องโครมาโตกราฟีของเหลวสมรรถนะสูงและตรวจสอบฤทธิ์เชิงเอสโตรเจนด้วยวิธี vaginal cytology assay และ uterotrophic assay พบว่ามีสาร puerarin, daidzin, genistin, daidzein และ genistein ปริมาณ 7.49, 0.71, 0.56, 0.78 และ 0.00 มิลลิกรัมต่อสารสกัดหยาบ 100 กรัมตามลำดับ และมีฤทธิ์เชิงเอสโตรเจนต่อหนูแรทเพศเมียที่ตัดรังไข่ หลังจากนั้นนำสารสกัดหยาบกวาวเครือขาวเคลือบลงบนอาหารที่ใช้เลี้ยงกบนา 5 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่ม control, กลุ่ม positive control (E2), PM10 (10 ppm), PM100 (100 ppm) และ PM1000 (1000 ppm) ตั้งแต่ระยะเมตามอโฟซิสสมบูรณ์ (complete metamorphosis) จนอายุ 3 เดือนใน 2 ช่วงฤดูกาลคือในฤดูสืบพันธุ์ (เดือนพฤษภาคมถึงเดือนสิงหาคม) และนอกฤดูสืบพันธุ์ (เดือนกันยายนถึงเดือนธันวาคม) ผลการศึกษาพบว่า 1) สารสกัดหยาบกวาวเครือขาวทำให้เกิดภาวะเพศกำกวม (intersex) ในกบนาทั้งในและนอกฤดูสืบพันธุ์ และทำให้น้ำหนักและความยาวจากปลายปากถึงรูทวารของกบนาเพศเมียในกลุ่ม PM100 ที่เลี้ยงในฤดูสืบพันธุ์มีค่าน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ นอกจากนี้ยังมีผลทำให้ปริมาณฮอร์โมนเอสโตรเจนในกระแสเลือดของกบนาเพศเมียในกลุ่ม PM1000 มีค่ามากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในฤดูสืบพันธุ์และปริมาณฮอร์โมนเอสโตรเจนในกระแสเลือดของกบนาเพศเมียในกลุ่ม PM100 นอกฤดูสืบพันธุ์มีค่าน้อยอย่างมีนัยสำคัญ แสดงให้เห็นว่าสารสกัดหยาบกวาวเครือขาวสามารถกระตุ้นหรือยับยั้งให้มีการผลิตเอสโตรเจนภายในร่างกายจากแหล่งต่าง ๆ ให้มากขึ้นหรือน้อยลงได้ 2) สารสกัดหยาบกวาวเครือขาวมีผลอ่อนต่อความหนาแน่นกระดูก โดยพบว่า ความหนาแน่นของกระดูกต้นขาไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติทั้งในและนอกฤดูสืบพันธุ์ ในขณะที่ความหนาแน่นของกระดูกปลายขาของกบนาเพศเมียในกลุ่ม PM10, PM100 และ PM1000 ที่ตำแหน่ง metaphysis มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเฉพาะในฤดูสืบพันธุ์ โดยพบว่าสารสกัดหยาบกวาวเครือขาวมีผลทำให้ความหนาแน่นกระดูกปลายขาของกบนาเพศเมียมีค่าน้อยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ดังนั้นจากการทดลองทั้งหมดจะเห็นได้ว่า ผลของสารสกัดหยาบกวาวเครือขาวนั้นจะมีผลต่อกบนาเพศเมียมากกว่ากบนาเพศผู้ทั้งในและนอกฤดูสืบพันธุ์
DOI: 10.14457/cu.the.2014.682
title: ผลของการกร่อนเชิงชีวภาพโดยเม่นทะเลหนามดำ Diadema setosum (Leske, 1778) บนปะการังเขากวาง Acropora millepora (Ehrenberg, 1834)

description: การเสื่อมโทรมของปะการังในธรรมชาติมีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากการกร่อนเชิงชีวภาพของสิ่งมีชีวิต เช่น เม่นทะเลหนามดำ Diadema setosum (Leske, 1778) การศึกษานี้ ทำการสำรวจความหนาแน่นของประชากรเม่นทะเลหนามดำบริเวณหมู่เกาะแสมสาร จังหวัดชลบุรี และศึกษาพฤติกรรมการครูดกินของเม่นทะเลหนามดำบนปะการังเขากวาง Acropora millepora (Ehrenberg, 1834) ทั้งในเชิงปริมาณเชิงพื้นที่และหินปูน โดยเปรียบเทียบการครูดกินปะการังเขากวางจากการทดลองที่ไม่มีและมีสาหร่าย Cladophora sp. รวมถึงศึกษาความสามารถในการฟื้นตัวของปะการังภายหลังการถูกครูดกินโดยเม่นทะเลหนามดำ ผลการศึกษาพบว่า ความหนาแน่นของประชากรเม่นทะเลหนามดำสูงสุดบริเวณแนวปะการังเกาะเตาหม้ออย่างมีนัยสำคัญ (P&lt;0.05) ประมาณ 11 ตัวต่อตารางเมตร ขณะที่อัตราการครูดกินปะการังของเม่นทะเลหนามดำ 1 ตัว ในการทดลองที่ไม่มีสาหร่ายประมาณ 1.59 ตารางเซนติเมตรต่อวัน และ 0.20 กรัมต่อวัน ในเชิงเชิงพื้นที่ และปริมาณหินปูน ตามลำดับ ซึ่งสูงกว่าการทดลองที่มีสาหร่ายอย่างมีนัยสำคัญ (p&lt; 0.05) อย่างไรก็ตาม ขนาดและความหนาแน่นของเม่นทะเลหนามดำมีผลต่ออัตราการครูดกินปะการังของเม่นทะเลหนามดำเช่นกัน ทั้งนี้ หลังจากนำปะการังที่ถูกครูดกินมาทำการฟื้นตัวเป็นเวลา 14 วัน พบว่า ปะการังทั้งหมดที่มีความเสียหายในทุกระดับสามารถฟื้นตัวได้ทั้งหมดเมื่อนำไปฟื้นตัวในทะเลธรรมชาติ แต่เฉพาะปะการังที่มีพื้นที่ความเสียหายต่ำกว่า 30% เท่านั้น ที่สามารถฟื้นตัวเมื่อนำไปฟื้นตัวในระบบเพาะเลี้ยงบนบก
DOI: 10.14457/cu.the.2014.683
title: ผลของอุณหภูมิ ความเค็ม และความเป็นกรด-เบสต่อการเจริญระยะต้นของ ตัวอ่อนปะการัง Pocillopora damicornis (Linnaeus, 1758) และ Acropora millepora (Ehrenberg, 1834)

description: ปะการัง Pocillopora damicornis (Linnaeus, 1758) และ Acropora millepora (Ehrenberg, 1834) จัดเป็นชนิดปะการังที่สามารถแพร่ขยายพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว และพบได้ทั่วไปในเขตชายฝั่งของน่านน้ำไทย การศึกษาครั้งนี้ นำเซลล์สืบพันธุ์และตัวอ่อนของปะการังทั้งสองที่มาจากการเพาะขยายพันธุ์แบบอาศัยเพศในระบบเพาะฟักมาศึกษาผลของอุณหภูมิ ความเค็ม และความเป็นกรด-เบส ต่ออัตราการปฏิสนธิ อัตราการลงเกาะ และการเจริญระยะต้น ผลการศึกษาพบว่า ตัวอ่อนปะการัง Pocillopora damicornis สามารถลงเกาะบนพื้นผิวได้ภายในชั่วโมงแรกหลังถูกปล่อยออกสู่มวลน้ำ พร้อมทั้งสามารถสร้างโครงร่างแข็งได้ภายใน 24 ชั่วโมง ทั้งนี้ พบอัตราการลงเกาะสูงสุด (77.50±20.21 %) ที่อุณหภูมิ 28 °C ความเค็ม 33 psu และความเป็นกรด-เบส 8.2 อย่างไรก็ตาม ไม่พบการสร้างโครงร่างแข็งของตัวอ่อนที่ระดับความเป็นกรด-เบสที่ต่ำ (7.9 และ 7.6) ในกรณีปะการัง Acropora millepora พบการแบ่งเซลล์ภายใน 5 ชั่วโมงแรกหลังการปฏิสนธิ จากนั้นจึงพบการพัฒนาในแต่ละระยะจนเป็นตัวอ่อนระยะว่ายน้ำในชั่วโมงที่ 48 ก่อนที่จะปรากฎการเริ่มแสดงพฤติกรรมการลงเกาะบนพื้นผิวในชั่วโมงที่ 84 ทั้งนี้ ที่ระดับความเค็ม 33 psu พบอัตราการปฏิสนธิและอัตราการลงเกาะสูงสุด ขณะที่ระดับความเค็มอื่นพบอัตราการปฏิสนธิต่ำกว่า 20% สำหรับระดับอุณหภูมิที่เหมาะสมในการปฏิสนธิอยู่ที่ 28–31°C จากนั้นเมื่อปะการังเข้าสู่การเจริญระยะต้นของตัวอ่อนจนถึงระยะการลงเกาะพบว่า ระดับอุณหภูมิที่เหมาะสมอยู่ที่ 28°C และเมื่อเวลาผ่านไป 84 ชั่วโมง พบเซลล์ผิดปกติที่อุณหภูมิดังกล่าวเพียง 17% แต่เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้นถึง 31°C พบเซลล์ผิดปกติถึง 90% อนึ่ง ในการทดลองความเป็นกรด-เบสพบว่า ความเป็นกรด-เบสที่ลดลงส่งผลให้อัตราการลงเกาะลดลงและเซลล์ผิดปกติเพิ่มมากขึ้น โดยชุดควบคุม (8.2) มีอัตราการปฏิสนธิสูงสุด เช่นเดียวกับการพัฒนาของตัวอ่อนในชุดควบคุมที่มีการพัฒนาเร็วกว่า รวมถึงพบอัตราความผิดปกติของเซลล์ที่ต่ำกว่าชุดการทดลองอื่น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.684
title: ผลของความเข้มแสงและความเค็มต่อการฟอกขาวและการฟื้นตัวของปะการังเขากวาง Acropora millepora (Ehrenberg, 1834)

description: ปรากฏการณ์ปะการังฟอกขาวเกิดขึ้นจากปัจจัยของสภาวะแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป เช่น อุณหภูมิ ความเข้มแสง หรือ ความเค็ม จึงได้ทำการศึกษาผลของความเข้มแสงและความเค็มที่เปลี่ยนแปลงทั้งแบบเฉียบพลันและแบบเรื้อรังต่อปะการังเขากวาง Acropora millipora พบว่า ผลของความเข้มแสงทำให้ปะการังเกิดการฟอกขาวอย่างสมบูรณ์ โดยระดับความเข้มสีปะการังค่อยๆ ลดลง กระทั่งมองเห็นตัวโพลิปเป็นสีขาว ซึ่งความเข้มแสงที่ 30000 ลักซ์ (ความเข้มแสงสูงสุด) ทำให้ปะการังเกิดการฟอกขาวเร็วที่สุด โดยใช้เวลา 8 วัน เช่นเดียวกันกับ ผลของความเค็มสูงสุดที่ 40 พีเอสยู ปะการังมีการเปลี่ยนแปลงระดับความเข้มสีเร็วที่สุด โดยใช้เวลา 2 วัน อย่างไรก็ตามในการทดลองผลของความเค็ม พบปะการังมีการเปลี่ยนแปลงระดับสีเฉลี่ยลดลงถึงระดับที่ 3 หลังจากนั้น ปะการังแสดงการหลุดล่อนของเนื้อเยื่อ เมื่อเปรียบเทียบผลการเปลี่ยนแปลงแบบเรื้อรัง พบว่าปะการังสามารถทนทานต่อการเปลี่ยนแปลงต่อปัจจัยดังกล่าวได้มากกว่าการเปลี่ยนแปลงแบบเฉียบพลัน สำหรับปะการังที่ฟอกขาวสามารถฟื้นตัวได้ 100 เปอร์เซ็นต์ ในการทดลองผลของความเข้มแสง ซึ่งแตกต่างจากผลการทดลองความเค็มที่มีอัตราการฟื้นตัวต่ำกว่า ณ ระดับความเข้มสีเดียวกัน และจากการศึกษาสายพันธุ์ของสาหร่ายซูแซนเทลลีไม่พบการเปลี่ยนแปลงภายหลังจากที่ปะการังฟื้นตัวจากการฟอกขาว
DOI: 10.17632/vszrz2dpb3.1
title: Russian Bank Data: Birth and Death, Location, Acquisitions, Deposit Insurance Participation, State and Foreign Ownership

description: For every Russian bank we report information on its registration, license revocation, liquidation, location changes, acquisitions, entrance to and exit from the Deposit Insurance System as well as state and foreign ownership. The data come from open online sources.
DOI: 10.3886/e110821v1
title: State-provided Standards Resources for English Language Arts Aug. 2015-March 2016

description: As states continue to implement the Common Core State Standards (CCSS), state educational agencies (SEAs) are providing professional development and curricular resources to help districts and teachers understand the standards. However, little is known about the resources SEAs endorse, the states and/or organizations sponsoring these resources, and how states and organizations are connected. This study investigates the secondary English/language arts resources provided by 51 SEAs (2,023 resources sponsored by 51 SEAs and 262 intermediary organizations). Social network analysis of states and sponsoring organizations revealed a core-periphery network in which certain states and organizations were frequently named as the sponsors of resources, while other organizations were named as resource sponsors by only one state. SEAs are providing a variety of types of resources, including professional development, curriculum guidelines, articles, and instructional aids. This study offers insight into the most influential actors providing CCSS resources at the state level, as well as how SEAs are supporting instructional capacity through the resources they provide for teachers.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.461
title: ผลของ Antimicrobial Stewardship Program ต่อความเหมาะสมของการใช้ยาต้านจุลชีพ

description: วัตถุประสงค์: เปรียบเทียบร้อยละความเหมาะสมในการสั่งใช้ และปริมาณการใช้ยาต้านจุลชีพ ก่อนและหลังการดำเนินงาน Antimicrobial Stewardship Program (ASP) เมื่อมีและไม่มีเภสัชกร วิธีดำเนินการวิจัย: ทำการวิจัยรูปแบบ Retrospective cohort study เพื่อประเมินผลของการดำเนินการ Antimicrobial stewardship programs (ASP) ทำการเปรียบเทียบความแตกต่างของความเหมาะสมในการสั่งยาในกลุ่ม 3rd generation cephalosporins, Beta lactam/beta lactamase inhibitors (BLBIs) และ carbapenems ที่กำหนดให้ต้องติดตามการใช้ รวมทั้งปริมาณการใช้ยาในรูป Define daily dose ต่อ 1,000 วันนอน (DDD/1,000 วันนอน) ก่อนดำเนินการ ASP และหลังดำเนินการ ASP โดยมีและไม่มีเภสัชกรร่วมปฏิบัติงาน ด้วยการทบทวนเวชระเบียนย้อนหลัง ผลการวิจัย: จากตัวอย่างใบสั่งยาที่ผ่านเกณฑ์คัดเข้ามีจำนวนทั้งหมด 592 ใบ ของผู้ป่วยจำนวน 445 คน พบว่า ปีที่มีเภสัชกรร่วมในการดำเนินงาน ASP มีสัดส่วนใบสั่งยาต้านจุลชีพที่สั่งใช้อย่างเหมาะสมมากที่สุด เท่ากับ ร้อยละ 89.2 รองลงมาคือปีที่มีการดำเนินงาน ASP โดยไม่มีเภสัชกรเข้าร่วม เท่ากับ ร้อยละ 78.2 และน้อยที่สุดคือปีที่ยังไม่มีการดำเนินงาน ASP เท่ากับ ร้อยละ 77.9 โดยสัดส่วนของทั้ง 3 ช่วง มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญที่ค่า p = 0.011 ส่วนในด้านปริมาณการใช้ยาพบว่า ยากลุ่ม BLBIs มีปริมาณลดลงหลังดำเนินการ ASP ทั้งมีและไม่มีเภสัชกร (p = 0.045) แต่ยากลุ่ม carbapenems กลับมีแนวโน้มปริมาณการใช้สูงขึ้น โดยเฉพาะ imipenem ที่เพิ่มสูงขึ้นหลังดำเนินการ ASP และสูงที่สุดในปีที่มีเภสัชกรร่วมดำเนินงาน (p = 0.046) ซึ่งอาจมีสาเหตุจากการดื้อยาที่มีแนวโน้มสูงขึ้น โดยเฉพาะเชื้อ Escherichia coli และ Klebsiella pneumoniae ที่ผลิตเอนไซม์ Extended spectrum betalactamase (ESBL) อย่างไรก็ตามหลังดำเนินการ ASP และหลังจากมีเภสัชกรร่วมดำเนินงานปริมาณการใช้โดยรวมมีแนวโน้มลดลงเล็กน้อย แต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิต สรุปผลการวิจัย: ASP ช่วยเพิ่มความเหมาะสมในการสั่งใช้ยา โดยเฉพาะในด้านขนาดยา และเพิ่มสูงขึ้นอีกเมื่อมีเภสัชกรร่วมดำเนินงาน แต่ในด้านปริมาณการใช้ยาโดยรวมพบว่าลดลงเพียงเล็กน้อย หลังเริ่มดำเนินการ ASP ทั้งมีและไม่มีเภสัชกร โดย carbapenems กลับมีปริมาณการใช้สูงขึ้น ซึ่งอาจเป็นผลจากอัตราการดื้อยาของเชื้อที่สูงขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.462
title: การวิเคราะห์การเคลื่อนที่ของฐานขับเคลื่อนบนระนาบที่มีการไถลของล้อ

description: รถยนต์และหุ่นยนต์เคลื่อนที่ด้วยล้อคือตัวอย่างของฐานขับเคลื่อนบนระนาบที่ใช้งานในชีวิตประจำวัน องค์ความรู้ที่เกี่ยวข้องกับพลศาสตร์และระบบควบคุมการเคลื่อนที่ของรถยนต์ นิยมพัฒนาบนพื้นฐานของแบบจำลองทางพลศาสตร์อย่างง่าย ภายใต้การไถลของยางในช่วงที่แรงเสียดทานสามารถประมาณค่าได้ด้วยความสัมพันธ์แบบเชิงเส้น ในทำนองเดียวกัน หุ่นยนต์เคลื่อนที่บนระนาบส่วนใหญ่ล้วนพัฒนามาจากทฤษฎีของการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วต่ำซึ่งไม่คำนึงถึงผลของการไถล อย่างไรก็ตาม เพื่อพัฒนาขีดความสามารถของระบบควบคุมการเคลื่อนที่ให้ครอบคลุมการประยุกต์ใช้งานในสภาพการไถลที่หลากหลาย งานวิจัยนี้ได้พัฒนาแบบจำลองทางพลศาสตร์และเทคนิคการประมาณค่าตัวแปรสถานะสำหรับฐานขับเคลื่อนด้วยล้อในกรณีทั่วไป ซึ่งรองรับการไถลของล้อในทุกสภาวะ โดยใช้ผลเฉลยในรูปแบบปิดที่ได้จากการวิเคราะห์ทางจลศาสตร์ สามารถประมาณค่าอัตราการหมุนรอบแกนในแนวดิ่งของฐานขับเคลื่อนและค่ามุมไถลของล้อเดี่ยวที่ไม่ถูกจำกัดการกลิ้งได้ จากข้อมูลมุมเลี้ยว ความเร็วรอบล้อ และความเร่งบนระนาบการเคลื่อนที่ ซึ่งสามารถวัดค่าด้วยอุปกรณ์ที่ติดตั้งบนฐานขับเคลื่อนทั้งสิ้น ค่าตัวแปรสำคัญที่ได้มาในข้างต้นนั้นนำไปสู่การประมาณค่าตัวแปรสถานะสำหรับอธิบายการเคลื่อนที่ของฐานขับเคลื่อนบนระนาบ ซึ่งได้แก่ อัตราเร็ว มุมไถลของฐานขับเคลื่อน และรัศมีความโค้ง ในเบื้องต้นได้ตรวจสอบความถูกต้องของเทคนิคการประมาณค่าตัวแปรโดยอาศัยการจำลองบนคอมพิวเตอร์ ประกอบกับการทดลองจริงด้วยฐานขับเคลื่อนต้นแบบซึ่งเป็นพาหนะจำลองย่อส่วนขับเคลื่อนล้อหลัง โดยควบคุมให้เคลื่อนที่แบบสุ่มบนพื้นผิวที่กำหนด จากนั้นเปรียบเทียบค่าตัวแปรสถานะในระหว่างการเคลื่อนที่ซึ่งประมาณด้วยเทคนิคที่พัฒนาขึ้น กับค่าอ้างอิงที่ได้จากการวัดด้วยอุปกรณ์วัดความเฉื่อยโดยตรงและค่าอ้างอิงที่ได้จากระบบระบุตำแหน่งด้วยภาพถ่าย นอกจากนั้นแล้ว ในงานวิจัยยังได้ศึกษาการไถลของฐานขับเคลื่อนต้นแบบ โดยทำนายการเคลื่อนที่ด้วยแบบจำลองทางพลศาสตร์ที่พัฒนาขึ้น ร่วมกับตัวแปรสถานะที่ประมาณค่าได้ในข้างต้น และแบบจำลองสำหรับประมาณค่าแรงเสียดทานที่ผิวยางซึ่งได้จากผลการทดสอบยาง แล้วเปรียบเทียบกับค่าอ้างอิงที่ได้จากระบบระบุตำแหน่งด้วยภาพถ่าย งานวิจัยนี้สร้างองค์ความรู้พื้นฐานที่สามารถต่อยอดไปสู่การพัฒนาระบบควบคุมการเคลื่อนที่ของฐานขับเคลื่อนบนระนาบรูปแบบใดๆ ในสภาวะที่มีการไถลของล้อ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.463
title: การพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษาและแนวคิดประสบการณ์ที่นำไปสู่ศักยภาพการเรียนรู้สูงสุดเพื่อพัฒนาความสามารถในการสร้างสัมพันธภาพระหว่างครูกับเด็กปฐมวัย

description: งานวิจัยครั้งนี้งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษาและแนวคิดประสบการณ์ที่นำไปสู่ศักยภาพการเรียนรู้สูงสุดเพื่อพัฒนาความสามารถในการสร้างสัมพันธภาพระหว่างครูกับเด็กปฐมวัย และ 2) ศึกษาผลการใช้กระบวนการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษาและแนวคิดประสบการณ์ที่นำไปสู่ศักยภาพการเรียนรู้สูงสุดที่ส่งผลต่อความสามารถในการสร้างสัมพันธภาพระหว่างครูกับเด็กปฐมวัยในด้านการเคารพยอมรับเด็ก ความรักความผูกพัน และการสร้างบรรยากาศที่เอื้อต่อการเรียนรู้ ผู้เข้าร่วมการวิจัย ได้แก่ ครูผู้สอนชั้นเด็กเล็กและชั้นอนุบาล จำนวน 11 คน การวิจัยครั้งนี้เป็นงานวิจัยและพัฒนา ผลการวิจัย มีดังนี้ 1. กระบวนการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษาและแนวคิดประสบการณ์ที่นำไปสู่ศักยภาพการเรียนรู้สูงสุดเพื่อพัฒนาความสามารถในการสร้างสัมพันธภาพระหว่างครูกับเด็กปฐมวัย เป็นกระบวนการจัดการเรียนรู้ที่มุ่งเน้นให้ครูปฐมวัยเป็นต้นแบบที่สนับสนุนเกื้อกูลต่อการเรียนรู้และการเติบโตของเด็ก โดยจัดกิจกรรมให้ครูรู้จักเข้าใจตนเอง รู้เท่าทันสภาวะของตนเอง รู้จักเด็กและสามารถตอบสนองเด็กได้อย่างรู้ตัว ผ่านกระบวนการเรียนรู้เกี่ยวกับตนเองและเด็กอันนำไปสู่ความสามารถในการสร้างสัมพันธภาพระหว่างครูกับเด็ก กระบวนการฯ แบ่งเป็น 2 ขั้น คือ ขั้นที่ 1 การเรียนรู้เกี่ยวกับตนเอง ได้แก่ 1.1 การรับประสบการณ์ใหม่เพื่อเข้าใจตนเองและ 1.2 การฝึกการรู้เท่าทันตนเอง ประกอบด้วย 1.2.1 การฝึกสังเกตตนเองผ่านกิจกรรมฝึกสติและ 1.2.2 การฝึกสังเกตตนเองในวิถีชีวิต และ ขั้นที่ 2 การเรียนรู้เกี่ยวกับเด็กได้แก่ 2.1 การรับประสบการณ์ใหม่เพื่อเข้าใจเด็ก และ 2.2 การฝึกการรู้เท่าทันตนเองและเด็ก ประกอบด้วย 2.2.1 การฝึกสังเกตตนเองผ่านกิจกรรมฝึกสติ 2.2.2 การฝึกสังเกตเด็กผ่านกิจกรรมศึกษาเด็กรายกรณี และ 2.2.3 การฝึกสังเกตตนเองและเด็กในวิถีชีวิต 2.ภายหลังทดลองใช้กระบวนการฯ สรุปผลได้ดังนี้ 1) ครูทุกคนมีการเปลี่ยนแปลงความสามารถในการสร้างสัมพันธภาพระหว่างครูกับเด็กทุกด้าน 2) เมื่อสิ้นสุดการวิจัย ครู10 คน มีระดับความสามารถเพิ่มขึ้น 1-2 ระดับในแต่ละด้าน และมีครู 1 คนที่มีระดับความสามารถเพิ่มขึ้น 3 ระดับในด้านการสร้างบรรยากาศที่เอื้อต่อการเรียนรู้ 3) ความสามารถในการสร้างสัมพันธภาพระหว่างครูกับเด็กด้านที่ครูมีการพัฒนามากที่สุดคือ ด้านการสร้างบรรยากาศที่เอื้อต่อการเรียนรู้ รองลงมาคือด้านการเคารพยอมรับเด็ก และด้านความรักความผูกพัน ตามลำดับ 4) แม้ว่าครูแต่ละคนมีแบบแผนการพัฒนาความสามารถในการสร้างสัมพันธภาพระหว่างครูกับเด็กแตกต่างกันไป แต่ทุกคนเริ่มเปลี่ยนแปลงตนเองก่อน จากการเข้าใจตนเอง เข้าใจเพื่อนครู จากนั้นก็ขยายความเข้าใจไปสู่เด็ก และเมื่อเปลี่ยนแปลงภายในตนเองก็ส่งผลให้เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมสัมพันธภาพระหว่างครูกับเด็กไปด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2014.685
title: พอลิบิวทิลีนซักซิเนต/แอลฟาเซลลูโลสคอมพอสิตที่เสริมสภาพเข้ากันได้ด้วยไกลซิดิลเมทาคริเลตกราฟต์พอลิบิวทิลีนซักซิเนต

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเตรียมและตรวจสอบสมบัติของคอมพอสิตจากพลาสติกชีวภาพได้แก่พอลิบิวทิลีนซักซิเนตที่เสริมแรงด้วยอนุภาคแอลฟาเซลลูโลสและใช้ไกลซิดิลเมทาคริเลตกราฟต์พอลิบิวทิลีนซักซิเนตเป็นสารเสริมสภาพเข้ากันได้ โดยเริ่มจากการต่อกิ่งพอลิบิวทิลีนซักซิเนตด้วยไกลซิดิลเมทาคริเลตในเครื่องอัดรีดสกรูคู่ ได้ไกลซิดิลเมทาคริเลตกราฟต์พอลิบิวทิลีนซักซิเนต ซึ่งผลการจากวิเคราะห์ด้วยเทคนิคฟูเรียร์ทรานฟอร์มอินฟราเรดสเปกโทรสโกปีมีการเปลี่ยนแปลงน้อยมากจนแทบสังเกตไม่เห็น และจากการไทเทรชั่นพบว่ามีไกลซิดิลเมทาคริเลตประมาณร้อยละ 3 ที่ต่อกิ่งอยู่บนพอลิบิวทิลีนซักซิเนต จากนั้นนำพอลิบิวทิลีนซักซิเนต ตัวเติมเสริมแรงแอลฟาเซลลูโลส (0 2 4 6 8 และ 10 ส่วนใน 100 ส่วนของเรซิน) และสารเสริมสภาพเข้ากันได้ไกลซิดิลเมทาคริเลตกราฟต์พอลิบิวทิลีนซักซิเนต (0 5 และ 10 ส่วนใน 100 ส่วนของเรซิน) มาผสมแบบหลอมเหลวในเครื่องอัดรีดสกรูคู่ ขึ้นรูปเป็นชิ้นงานด้วยการฉีดเข้าแบบ แล้วศึกษาผลของปริมาณตัวเติมเสริมแรง และปริมาณของสารเสริมสภาพเข้ากันได้ ต่อสมบัติเชิงกล สมบัติเชิงความร้อน และสมบัติการดูดซึมน้ำของพอลิบิวทิลีนซักซิเนตคอมพอสิต ผลการทดสอบสมบัติเชิงกลพบว่าเมื่อปริมาณของแอลฟาเซลลูโลสในคอมพอสิตเพิ่มขึ้น ชิ้นงานคอมพอสิตมีสมบัติเชิงกลด้อยกว่าพอลิบิวทิลีนซักซิเนตบริสุทธิ์ เสถียรภาพทางความร้อนต่ำลง และมีความสามารถในการดูดซึมน้ำเพิ่มมากขึ้น แต่เมื่อมีการเติมสารเสริมสภาพเข้ากันได้ สมบัติเชิงกลโดยรวมกลับเพิ่มขึ้น เนื่องจากสารเสริมสภาพเข้ากันได้ไปช่วยเพิ่มอันตรกิริยาระหว่างพอลิบิวทีลีนซักซิเนตและแอลฟาเซลลูโลส นอกจากนี้ยังพบว่าอุณหภูมิหลอมเหลวผลึกและอุณหภูมิก่อผลึกเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ในขณะที่สารเสริมสภาพเข้ากันได้ไปจำกัดความสามารถในการเข้าถึงของน้ำภายในคอมพอสิต จากผลการทดลองสามารถสรุปได้ว่าอัตราส่วนที่เหมาะสมที่สุดในการเตรียมคอมพอสิต คือ การใช้แอลฟาเซลลูโลส 6 ส่วนใน 100 ส่วนของเรซิน และไกลซิดิลเมทาคริเลตกราฟต์พอลิบิวทิลีนซักซิเนต 10 ส่วนใน 100 ส่วนของเรซิน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.686
title: ผลของการปรับสภาพตัวรองรับคาร์บอนต่อกัมมันตภาพและเสถียรภาพของตัวเร่งปฏิกิริยาเชิงไฟฟ้าแพลทินัม-แพลเลเดียมสำหรับรีดักชันของออกซิเจนในเซลล์เชื้อเพลิงพีอีเอ็ม

description: งานวิจัยนี้พัฒนาและเปรียบเทียบประสิทธิภาพการปรับสภาพผิวผงคาร์บอนเชิงพาณิชย์คือ Vulcan XC-72 ด้วยกรดไนตริกและไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ที่ความเข้มข้นต่างๆ เพื่อใช้เป็นตัวรองรับตัวเร่งปฏิกิริยาโลหะแพลทินัม-แพลเลเดียม (Pt-Pd) สำหรับปฏิกิริยารีดักชันของออกซิเจนในเซลล์เชื้อเพลิงพีอีเอ็ม การทำงานแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ส่วนแรกเป็นการศึกษาผลของชนิดและความเข้มข้นของสารปรับสภาพผิวต่อชนิดและหมู่ฟังก์ชันที่เกิดบนพื้นผิวของตัวรองรับ พบว่าการปรับสภาพผิวด้วยกรดไนตริกและไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์จะทำให้เกิดหมู่ออกซิเจนบนพื้นผิวของตัวรองรับคาร์บอนเมื่อเทียบกับผงคาร์บอนที่ไม่ได้ผ่านการปรับสภาพผิว การเพิ่มความเข้มข้นของกรดไนตริกจะทำให้พื้นผิวคาร์บอนมีปริมาณหมู่กรดเพิ่มขึ้นและปริมาณหมู่เบสลดลง ส่วนการเพิ่มความเข้นข้นของไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์จะทำให้ทั้งปริมาณหมู่กรดและหมู่เบสบนพื้นผิวคาร์บอนลดลง ส่วนที่สองเป็นการศึกษาผลของการปรับสภาพผิวตัวรองรับต่อกัมมันตภาพของตัวเร่งปฏิกิริยา Pt-Pd/C ในเซลล์เชื้อเพลิงพีอีเอ็ม พบว่าการปรับสภาพผิวตัวรองรับด้วยกรดไนตริกที่ความเข้มข้นแตกต่างกันจะไม่ส่งผลต่อกัมมันตภาพของตัวเร่งปฏิกิริยา Pt-Pd/C ในเซลล์เชื้อเพลิงพีอีเอ็ม ส่วนการปรับสภาพผิวตัวรองรับด้วยไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ที่ความเข้มข้นสูงจะให้ความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าสูง โดยตัวเร่งปฏิกิริยา Pt-Pd/C-O15 ให้ค่าความหนาแน่นกระแสไฟฟ้าที่ศักย์ไฟฟ้า 0.6 โวลต์เท่ากับ 374.8 มิลลิแอมแปร์ต่อตารางเซนติเมตร ส่วนสุดท้ายคือการศึกษาผลของการปรับสภาพผิวตัวรองรับต่อเสถียรภาพของตัวเร่งปฏิกิริยา Pt-Pd/C พบว่าการปรับสภาพตัวรองรับจะช่วยทำให้ตัวเร่งปฏิกิริยามีเสถียรภาพดีขึ้น นอกจากนี้ยังพบว่าตัวเร่งปฏิกิริยา Pt-Pd บนตัวรองรับทั้งที่ผ่านการปรับสภาพและไม่ผ่านการปรับสภาพมีวิถีการเกิดปฏิกิริยาออกซิเจนรีดักชันแบบ 4 อิเล็กตรอน