cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc29h296
title: CCDC 2129647: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Lamis Alaa Eldin Refat, Ciaran O’Malley, John M. Simmie, Patrick McArdle, Andrea Erxleben|2022|Cryst.Growth Des.|22|3163|doi:10.1021/acs.cgd.2c00035
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc29h2b7
title: CCDC 2129648: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Lamis Alaa Eldin Refat, Ciaran O’Malley, John M. Simmie, Patrick McArdle, Andrea Erxleben|2022|Cryst.Growth Des.|22|3163|doi:10.1021/acs.cgd.2c00035
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc29h2c8
title: CCDC 2129649: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Lamis Alaa Eldin Refat, Ciaran O’Malley, John M. Simmie, Patrick McArdle, Andrea Erxleben|2022|Cryst.Growth Des.|22|3163|doi:10.1021/acs.cgd.2c00035
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc29h2d9
title: CCDC 2129650: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Lamis Alaa Eldin Refat, Ciaran O’Malley, John M. Simmie, Patrick McArdle, Andrea Erxleben|2022|Cryst.Growth Des.|22|3163|doi:10.1021/acs.cgd.2c00035
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc29h2fb
title: CCDC 2129651: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Lamis Alaa Eldin Refat, Ciaran O’Malley, John M. Simmie, Patrick McArdle, Andrea Erxleben|2022|Cryst.Growth Des.|22|3163|doi:10.1021/acs.cgd.2c00035
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc29h2gc
title: CCDC 2129652: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Lamis Alaa Eldin Refat, Ciaran O’Malley, John M. Simmie, Patrick McArdle, Andrea Erxleben|2022|Cryst.Growth Des.|22|3163|doi:10.1021/acs.cgd.2c00035
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc29h2hd
title: CCDC 2129653: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Lamis Alaa Eldin Refat, Ciaran O’Malley, John M. Simmie, Patrick McArdle, Andrea Erxleben|2022|Cryst.Growth Des.|22|3163|doi:10.1021/acs.cgd.2c00035
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc29h2jf
title: CCDC 2129654: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Lamis Alaa Eldin Refat, Ciaran O’Malley, John M. Simmie, Patrick McArdle, Andrea Erxleben|2022|Cryst.Growth Des.|22|3163|doi:10.1021/acs.cgd.2c00035
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc28bvwc
title: CCDC 2095813: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Yu-Hua Lai, Wei-Chieh Chang, Kuan-Ting Chen, Ding-Hong Wu, Han-Jung Li, Li-Ching Shen, Ting-Shen Kuo, Hsueh-Ju Liu|2022|Inorg.Chem.|61|6026|doi:10.1021/acs.inorgchem.1c04019
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc28bvxd
title: CCDC 2095814: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Yu-Hua Lai, Wei-Chieh Chang, Kuan-Ting Chen, Ding-Hong Wu, Han-Jung Li, Li-Ching Shen, Ting-Shen Kuo, Hsueh-Ju Liu|2022|Inorg.Chem.|61|6026|doi:10.1021/acs.inorgchem.1c04019
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc29bndq
title: CCDC 2125403: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Zhuo Wang, Xiaohan Ye, Meina Jin, Qi Tang, Shengyu Fan, Zhiguang Song, Xiaodong Shi|2022|Org.Lett.|24|3107|doi:10.1021/acs.orglett.2c00285
DOI: 10.14457/cu.the.1999.525
title: Unit cost analysis of medical education programme at Khon Kaen Medical Education Centre

description: Medical Education Centre (MEC) initiated by OCPIRD and MOPH has the main objective to increase production of doctors practicing in the rural areas. This study was intended to analyze the average total cost (unit cost) of Medical Education Programme per year at Khon Kaen Medical Education Centre. The cost data during the academic year 1998 was collected and used to project the average total cost of full Medical Education Programme in academic year 1999, and 2000. This study classified the cost into fixed cost and variable cost. The fixed cost was capital depreciation cost, labor cost (personnel and instructors' salary), and the training cost. The variable cost was material cost and non-material cost. The study found that the average total cost (unit) of Medical Education Programme was 559,208.49 Baht, of which 93.12% of the total cost was the fixed cost, and only 6.88% was variable cost. Among the fixed cost components, the capital depreciation cost was 64.66%, which is the highest category. The second cost comes from the labor cost (personnel and instructors salary) which was 28.11%. However the variable cost was found to less than half of the amount of subsidy given by the government i.e.109,508.08 Baht per student per year. The policy implication from this study indicated that the cost performance of the teaching at MEC was vastly higher cost than in a medical school sue to the initiation period of investment of the new building, equipment and training, this caused the higher fixed cost. The result of this study could be useful and can help the administrators and policy makers to make a plan on Medical Education Protramme at the existing MEC to achieve the objectives of CPIRD project.
DOI: 10.14457/cu.the.2002.636
title: การพัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุความมีวินัยในตนเอง ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี : การวิเคราะห์กลุ่มพหุ

description: ศึกษาและเปรียบเทียบความมีวินัยในตนเอง ระหว่างนักศึกษาสี่กลุ่มสาขาวิชา ศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์และมีอิทธิพลต่อความมีวินัยในตนเอง พัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุความมีวินัยในตนเอง และทดสอบความไม่แปรเปลี่ยนของโมเดลเชิงสาเหตุ ความมีวินัยในตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี ที่ศึกษาในกลุ่มสาขาวิชาที่แตกต่างกัน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ นักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี จำนวน 1,241 คน ตัวแปรที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยตัวแปรแฝง 3 ตัวแปรคือ ความมีวินัยในตนเอง ปัจจัยภายในตัวบุคคล และปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม ตัวแปรแฝงทั้งหมดวัดจากตัวแปรสังเกตได้ 13 ตัวแปร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม มีความเที่ยงในการวัดตัวแปรแต่ละตัวตั้งแต่ .50-.83 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงบรรยาย การวิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว การถดถอยพหุคูณ และการวิเคราะห์กลุ่มพหุ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ความมีวินัยในตนเองของนักศึกษากลุ่มสาขาวิชาวิศวกรรมศาสตร์ และสาธารณสุขศาสตร์อยู่ในระดับสูง ส่วนกลุ่มสาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตร และเทคโนโลยีสารสนเทศอยู่ในระดับปานกลาง โดยระดับความมีวินัยในตนเองของทั้งสี่กลุ่มสาขาวิชา แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และจากการทดสอบภายหลัง พบว่า มีจำนวน 3 คู่ที่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 คือ กลุ่มสาขาวิชาวิศวกรรมศาสตร์มีระดับความมีวินัยในตนเอง สูงกว่ากลุ่มสาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ กลุ่มสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์มีระดับความมีวินัยในตนเอง สูงกว่ากลุ่มสาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตร และกลุ่มสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์มีระดับความมีวินัยในตนเอง สูงกว่ากลุ่มสาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ 2. ตัวแปรต้น 7 ตัวแปร ร่วมกันทำนายความมีวินัยในตนเองได้ 45% โดยมีสัมประสิทธิ์การถดถอยพหุคูณ เท่ากับ .670 3. โมเดลเชิงสาเหตุความมีวินัยในตนเอง ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ผลการตรวจสอบความสอดคล้องให้ค่า Chi-square goodness of fit test =28.987, df=31, p=.570, GFI=.996, AGFI=.989 และ RMR=.057 ตัวแปรในโมเดลสามารถอธิบายความแปรปรวน ของความมีวินัยในตนเองได้ 79% ความมีวินัยในตนเองได้รับอิทธิพลจากปัจจัยภายในตัวบุคคล มากกว่าปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม 4. โมเดลเชิงสาเหตุความมีวินัยในตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี มีความไม่แปรเปลี่ยนของรูปแบบของโมเดลระหว่าง นักศึกษาต่างกลุ่มสาขาวิชาโดยให้ค่า Chi-square goodness of fit test = 238.122, df=198, p=.027, GFI=.964, NFI=.972, RFI = .956 และ RMR = .109 โมเดลสำหรับแต่ละกลุ่มสาขาวิชามีความแปรเปลี่ยนของค่าพารามิเตอร์ทุกค่าที่ทดสอบ
DOI: 10.14457/cu.the.2002.637
title: การพัฒนากระบวนการเรียนการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ เพื่อเสริมสร้างความสามารถทางวิชาชีพการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาล

description: พัฒนากระบวนการเรียนการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ เพื่อเสริมสร้างความสามารถทางวิชาชีพการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาล และประเมินผลกระบวนการเรียนการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ เพื่อเสริมสร้างความสามารถทางวิชาชีพการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาล ความสามารถทางวิชาชีพการพยาบาล ประกอบด้วย ความรู้ทางการพยาบาล ทักษะการใช้กระบวนการพยาบาล และเจตคติต่อวิชาชีพการพยาบาล การพัฒนากระบวนการเรียนการสอน เป็นการวิจัยเชิงพัฒนา ดำเนินการโดยศึกษาข้อมูลพื้นฐานด้านการจัดการเรียนการสอนทางการพยาบาล และแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ นำข้อมูลที่ได้มาสร้างกระบวนการเรียนการสอน โดยการสรุปเงื่อนไขการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ และปรับปรุงคุณภาพของกระบวนการเรียนการสอนตามวงจร PDCA จนได้กระบวนการเรียนการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ ที่สอดคล้องกับการเรียนการสอนทางการพยาบาล และการประเมินผลกระบวนการเรียนการสอน เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 2 วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จังหวัดนนทบุรี จำนวน 60 คน จับคู่โดยใช้คะแนนเฉลี่ยสะสมที่มีคะแนนใกล้เคียงกัน แล้วสุ่มเป็นกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คน กลุ่มทดลองได้รับการสอนโดยกระบวนการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้น ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการสอนแบบปกติ ระยะเวลาในการทดลอง 16 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบสอบความรู้ทางการพยาบาล แบบสอบทักษะการใช้กระบวนการพยาบาล (แบบสอบทางคลินิกเชิงโครงสร้างแบบปรนัย) แบบวัดเจตคติต่อวิชาชีพการพยาบาล ตรวจความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และหาค่าความเที่ยงได้ 0.81,0.72 และ 0.90 ตามลำดับ และเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพโดยใช้บันทึกการเรียนรู้ มีการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ร้อยละ การทดสอบทีและการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. กระบวนการเรียนการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย 9 ขั้นคือ 1) ขั้นทำความเข้าใจกับปัญหาในสถานการณ์จริง 2) ขั้นระบุปัญหา 3) ขั้นเสนอแนวทางการแก้ปัญหาอย่างหลากหลาย 4) ขั้นเลือกแนวทางการแก้ปัญหา 5) ขั้นตั้งวัตถุประสงค์การเรียนรู้ 6) ขั้นรวบรวมข้อมูล 7) ขั้นแลกเปลี่ยนความรู้ 8) ขั้นสรุปหลักการและวิธีการแก้ปัญหา และ 9) ขั้นนำหลักการและวิธีการแก้ปัญหาไปใช้ในสถานการณ์ปัญหาใหม่ 2. ผลการประเมินกระบวนการเรียนการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ พบว่า 1) นักศึกษาที่เรียนโดยใช้กระบวนการเรียนการสอน ตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ที่พัฒนาขึ้น มีคะแนนความรู้ทางการพยาบาลและทักษะการใช้กระบวนการพยาบาล สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดคือ สูงกว่า 60% 2) นักศึกษาที่เรียนโดยใช้กระบวนการเรียนการสอน ตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์มีคะแนนความรู้ทางการพยาบาล ทักษะการใช้กระบวนการพยาบาลและเจตคติต่อวิชาชีพการพยาบาล สูงกว่านักศึกษาที่เรียนโดยใช้การสอนปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 3) นักศึกษาที่เรียนโดยใช้กระบวนการเรียนการสอน ตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ที่พัฒนาขึ้น มีเจตคติที่ดีต่อวิชาชีพการพยาบาล โดยเฉพาะด้านการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น
DOI: 10.14457/cu.the.2002.638
title: การพัฒนาโปรแกรมการปรับปรุงการพูดสำหรับครูปฐมวัยโดยใช้เทคนิคการละคร

description: สร้างและทดลองใช้โปรแกรมการปรับปรุงการพูดสำหรับครูปฐมวัย โดยใช้เทคนิคการละคร ซึ่งพัฒนาขึ้นจากแนวคิดพื้นฐานเกี่ยวกับศิลปะการละคร ที่เป็นส่วนหนึ่งของสุนทรียศาสตร์และจริยศาสตร์ ซึ่งมีเป้าหมายเพื่อยกระดับจิตใจของมนุษย์ ตัวอย่างประชากร ได้แก่ กลุ่มทดลอง เป็นครูชั้นเตรียมอนุบาล ชั้นอนุบาลปีที่ 1-3 และชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-2 โรงเรียนทอรัก สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 14 คน กลุ่มควบคุม เป็นครูชั้นเตรียมอนุบาล ชั้นอนุบาลปีที่ 1-3 และชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-2 โรงเรียนวรรณสว่างจิต สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน จำนวน 14 คน สอบปฏิบัติการพูดก่อนและหลังการทดลองในสถานการณ์จริง ประเมินความพึงพอใจของครูโดยใช้แบบสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้าง เพื่อนำข้อมูลมาปรับปรุงโปรแกรมฯ ผลการวิจัย 1. ครูกลุ่มทดลองมีความสามารถทางการพูดในด้านความชัดเจนในการออกเสียง และด้านระดับเสียงหลังการทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุม ที่ระดับความมีนัยสำคัญ .05 ส่วนความสามารถทางการพูดในด้านลีลาการพูด หลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองที่ระดับความมีนัยสำคัญ .05 แต่ไม่แตกต่างจากกลุ่มควบคุม 2. ครูที่เข้าร่วมโปรแกรมฯ ทุกคน มีความพึงพอใจเกี่ยวกับการใช้โปรแกรมฯ ในระดับมาก ลักษณะของโปรแกรมฯ แบ่งเป็น 2 ส่วน คือ การฝึกปฏิบัติในห้องฝึกซ้อมและในห้องเรียน ประกอบด้วย 4 กิจกรรมหลัก กิจกรรมฝึกออกเสียงและตีความ กิจกรรมเล่านิทานปากเปล่า กิจกรรมเล่านิทานคำกลอนประกอบท่าทาง และกิจกรรมแสดงละครหุ่น การฝึกปฏิบัติเน้นการแสดงสดหรือพูดสด การสร้างบรรยากาศด้วยองค์ประกอบของฉาก แสง สี เสียง และอุปกรณ์เช่นเดียวกับการซ้อมละคร
DOI: 10.14457/cu.the.2002.639
title: ผลของการใช้ออร์แกไนเซอร์ด้วยภาษามือในบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน ที่เรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนที่มีการใช้ออร์แกไนเซอร์ด้วยภาษามือต่างกัน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2545 ของโรงเรียนเศรษฐเสถียร และโรงเรียนโสตศึกษาทุ่งมหาเมฆ จำนวน 45 คน โดยแบ่งนักเรียนเข้ากลุ่มทดลองทั้งหมด 3 กลุ่ม กลุ่มละ 15 คน ดังนี้คือ 1) กลุ่มที่เรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนที่มีการใช้ออร์แกไนเซอร์ด้วยภาษามือในการนำเสนอขอบข่ายของบทเรียนก่อนการเรียน 2) กลุ่มที่เรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนที่มีการใช้ออร์แกไนเซอร์ด้วยภาษามือในการสรุปบทเรียนหลังการเรียน และ 3) กลุ่มที่เรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนที่มีการใช้ออร์แกไนเซอร์ด้วยภาษามือในการนำเสนอขอบข่ายของบทเรียนก่อนการเรียนและสรุปบทเรียนหลังการเรียน นำข้อมูลที่รวบรวมได้มาวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (One-way ANOVA) ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 ผลการวิจัยพบว่า นักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยินในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เมื่อเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนที่ใช้ออร์แกไนเซอร์ด้วยภาษามือก่อนการเรียน หลังการเรียน และทั้งก่อนและหลังการเรียน มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ไม่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2002.640
title: ผลของการพัฒนาความเข้าใจเกี่ยวกับสัญลักษณ์และการดำเนินการทางคณิตศาสตร์ที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์และความคงทนในการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 กรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาความสามารถในการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่ได้รับการสอนโดย เน้นการพัฒนาความเข้าใจเกี่ยวกับสัญลักษณ์และการดำเนินการทางคณิตศาสตร์ 2. เปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการสอนโดยเน้นการพัฒนาความเข้าใจเกี่ยวกับสัญลักษณ์และการดำเนินการทางคณิตศาสตร์ และกลุ่มที่เรียนแบบปกติ 3. เปรียบเทียบความคงทนในการเรียนคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ระหว่างกลุ่มที่ได้รับการ สอนโดยเน้นการพัฒนาความเข้าใจเกี่ยวกับสัญลักษณ์และการดำเนินการทางคณิตศาสตร์ และกลุ่มที่เรียนแบบปกติ ตัวอย่างประชากรเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนวัดราชบพิธ กรุงเทพมหานคร ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2545 จำนวน 197 คน เป็นนักเรียนกลุ่มทดลอง 98 คน และกลุ่มควบคุม 99 คน นักเรียนในกลุ่มทดลอง ได้รับการสอนโดยเน้นการพัฒนาความเข้าใจเกี่ยวกับสัญลักษณ์และการดำเนินการทางคณิตศาสตร์ และนักเรียนในกลุ่มควบคุมได้รับการสอนแบบปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบทดสอบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ ที่มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.96 และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ที่มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.94 เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แผนการสอนที่เน้นการพัฒนาความเข้าใจเกี่ยวกับสัญลักษณ์และการดำเนินการทางคณิตศาสตร์และแผนการสอนแบบปกติ เรื่อง ระบบจำนวนเต็ม เศษส่วนและทศนิยม ซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละมัชฌิมเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t - test) ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนที่ได้รับการสอนโดยเน้นการพัฒนาความเข้าใจเกี่ยวกับสัญลักษณ์และการดำเนินการทางคณิตศาสตร์มีความสามารถในการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ไม่สูงกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำที่กำหนดโดยกรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ 2. นักเรียนที่ได้รับการสอนโดยเน้นการพัฒนาความเข้าใจเกี่ยวกับสัญลักษณ์และการดำเนินการทางคณิตศาสตร์มีความสามารถในการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ไม่แตกต่างจากนักเรียนที่ได้รับการสอนแบบปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3. นักเรียนที่ได้รับการสอนโดยเน้นการพัฒนาความเข้าใจเกี่ยวกับสัญลักษณ์และการดำเนินการทางคณิตศาสตร์มีความคงทนในการเรียนคณิตศาสตร์สูงกว่านักเรียนที่ได้รับการสอนแบบปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2002.641
title: ผลของการใช้เทคนิคผังกราฟฟิกในการเรียนการสอนวิชาโครงงานวิทยาศาสตร์กับคุณภาพชีวิตที่มีต่อการใช้ระเบียบวิธีการทางวิทยาศาสตร์ และความสามารถในการทำโครงงานวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการใช้ระเบียบวิธีการทางวิทยาศาสตร์ และความสามารถในการทำโครงงานวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นหลังการสอนโดยใช้เทคนิคผังกราฟฟิก 2) เปรียบเทียบการใช้ระเบียบวิธีการทางวิทยาศาสตร์ และความสามารถในการทำโครงงานวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ระหว่างกลุ่มที่เรียนวิชาโครงงานวิทยาศาสตร์กับคุณภาพชีวิตโดยใช้ และไม่ใช้เทคนิคผังกราฟฟิก กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2545 โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายมัธยม แบ่งเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มทดลอง คือ กลุ่มที่เรียนโดยใช้เทคนิคผังกราฟฟิก มีนักเรียน 66 คน และกลุ่มควบคุมที่เรียนโดยไม่ใช้เทคนิคผังกราฟฟิกมีนักเรียน 67 คน แบ่งกลุ่มทำโครงงานได้ 16 และ 17 กลุ่ม ตามลำดับ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) แบบตรวจสอบการใช้ระเบียบวิธีการทางวิทยาศาสตร์ในการทำ โครงงานวิทยาศาสตร์ และ 2) แบบตรวจความสามารถในการทำโครงงานวิทยาศาสตร์ วิเคราะห์ด้วยการหาค่าเฉลี่ย ค่าเฉลี่ยร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. นักเรียนที่เรียนโดยการใช้เทคนิคผังกราฟฟิกในการเรียนการสอนวิชาโครงงานวิทยาศาสตร์กับคุณภาพชีวิตได้คะแนนการใช้ระเบียบวิธีการทางวิทยาศาสตร์ในการทำโครงงานวิทยาศาสตร์อยู่ในเกณฑ์ดีคือสูงกว่าร้อยละ 70 2. นักเรียนที่เรียนโดยการใช้เทคนิคผังกราฟฟิกแบบต่างๆในการเรียนการสอนวิชาโครงงานวิทยาศาสตร์กับคุณภาพชีวิตได้คะแนนความสามารถในการทำโครงงานวิทยาศาสตร์อยู่ในเกณฑ์ดี คือสูงกว่าร้อยละ 70 3. นักเรียนที่เรียนโดยการใช้เทคนิคผังกราฟฟิกในการเรียนการสอนได้คะแนนการใช้ระเบียบวิธีการทาง วิทยาศาสตร์ไม่แตกต่างกับนักเรียนที่เรียนโดยไม่มีการใช้เทคนิคผังกราฟฟิกในการเรียนการสอนวิชาโครงงาน วิทยาศาสตร์กับคุณภาพชีวิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. นักเรียนที่เรียนโดยการใช้เทคนิคผังกราฟฟิกในการเรียนการสอน ได้คะแนนความสามารถในการทำโครงงานวิทยาศาสตร์ สูงกว่านักเรียนที่เรียนโดยไม่มีการใช้เทคนิคผังกราฟฟิก ในการเรียนการสอนวิชาโครงงานวิทยาศาสตร์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2002.642
title: การประเมินตัวบ่งชี้รวมมาตราฐานการศึกษาของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน : การประยุกต์ใช้เทคนิคการวิเคราะห์เชิงกระบวนการลำดับลดหลั่น

description: ประเมินตัวบ่งชี้มาตรฐานการศึกษารายด้าน ได้แก่ มาตรฐานด้านผู้เรียน มาตรฐานด้านกระบวนการ มาตรฐานด้านปัจจัย และตัวบ่งชี้รวมทั้งหมด โดยประยุกต์ใช้เทคนิคการวิเคราะห์เชิงกระบวนการลำดับลดหลั่น กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในงานวิจัยนี้คือ ผู้บริหาร ครู จำนวน 867 คน จาก 3 สังกัด ได้แก่ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ กรมสามัญศึกษา และสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยได้พัฒนาขึ้น โดยมีตัวบ่งชี้มาตรฐานการศึกษา เพื่อการประเมินคุณภาพภายนอกระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน เป็นกรอบในการพัฒนาแบบสอบถามฉบับนี้ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าไอเกนเวคเตอร์(eigenvector) ประมวลผลข้อมูลด้วยโปรแกรม SPSS for Windows และใช้ Pairwise Comparisons Matrix หาค่าไอเกนเวคเตอร์ ผลการวิจัย 1) ผลการเปรียบเทียบน้ำหนักความสำคัญของมาตรฐานหลัก พบว่า มาตรฐานด้านผู้เรียนมีน้ำหนักความสำคัญมากที่สุด มีค่าเป็น .400 รองลงมาคือมาตรฐานด้านกระบวนการ มีค่าน้ำหนักความสำคัญเป็น .332 อันดับสุดท้ายคือ มาตรฐานด้านปัจจัย มีน้ำหนักความสำคัญเป็น .269 2) ผลการเปรียบเทียบน้ำหนักความสำคัญของมาตรฐานรอง พบว่า ในมาตรฐานด้านผู้เรียน มาตรฐานที่ 11, 9 และ 1 มีน้ำหนักความสำคัญสูงสุดเป็น .101, .092 และ .091 ตามลำดับ ในมาตรฐานด้านกระบวนการ มาตรฐานที่ 18, 16 และ 17 มีน้ำหนักความสำคัญสูงสุดเป็น .203, .169 และ .169 ในมาตรฐานด้านปัจจัย มาตรฐานที่ 22, 23 และ 21 มีน้ำหนักความสำคัญสูงสุดเป็น .126, .126 และ .125 ตามลำดับ 3) ผลการประเมินตัวบ่งชี้รวมรายด้าน พบว่า มาตรฐานด้านผู้เรียนมีตัวบ่งชี้รวม 19 ตัวบ่งชี้ มาตรฐานด้านกระบวนการมีตัวบ่งชี้รวม 12 ตัวบ่งชี้ และมาตรฐานด้านปัจจัยมีตัวบ่งชี้รวม 11 ตัวบ่งชี้ 4) ตัวบ่งชี้รวมทั้งหมดมี 42 ตัวบ่งชี้ โดยมีน้ำหนักความสำคัญสูงสุดเป็น .060, .040 และ .040 ตามลำดับ ได้แก่ 1)มีการจัดการเรียนการสอนให้สอดคล้องกับหลักสูตร ต้องการของผู้เรียน ท้องถิ่น และการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม ให้สามารถเชื่อมโยงแก้ปัญหาท้องถิ่นได้และนำไปปฏิบัติได้จริง 2)มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับโทษของสิ่งเสพย์ติดและสิ่งมอมเมา 3)ไม่เสพสิ่งเสพย์ติดและปลอดจากสิ่งมอมเมาและไม่แสวงหาผลประโยชน์
DOI: 10.14457/cu.the.2002.643
title: การศึกษาเกณฑ์ปกติสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา อายุ 16-18 ป

description: ศึกษาและสร้างเกณฑ์ปกติสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาระดับอายุ 16-18 ปี กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชายและหญิงชั้นมัธยมศึกษา ที่มีอายุระหว่าง 16-18 ปี จำนวน 3,000 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบทดสอบสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพ จำนวน 5 รายการคือ ค่าดัชนีมวลกาย นั่งงอตัว นอนยกตัว ดันพื้นและเดิน/วิ่ง 1.6 กิโลเมตร (1 ไมล์) วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสร้างเกณฑ์ปกติสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพ ผลการวิจัยพบว่า เกณฑ์ปกติสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา อายุ 16-18 ปี อยู่ในระดับปานกลาง 1. นักเรียนชาย อายุ 16 ปี มีค่าดัชนีมวลกาย 16.91-21.41 กก./ตร.ม. นั่งงอตัว (-3.4) -11.4 ซม. นอนยกตัว 28-45 ครั้ง/นาที ดันพื้น 15-31 ครั้ง/นาที และเดิน/วิ่ง 1.6 กิโลเมตร 9.00-10.12 นาที 2. นักเรียนหญิง อายุ 16 ปี มีค่าดัชนีมวลกาย 16.66-21.34 กก./ตร.ม. นั่งงอตัว (-6.0) -14.8 ซม. นอนยกตัว 20-34 ครั้ง/นาที ดันพื้น 12-24 ครั้ง/นาที และเดิน/วิ่ง 1.6 กิโลเมตร 11.35-14.19 นาที 3. นักเรียนชาย อายุ 17 ปี มีค่าดัชนีมวลกาย 17.09-22.39 กก./ตร.ม. นั่งงอตัว (-4.2) -12.8 ซม. นอนยกตัว 31-44 ครั้ง/นาที ดันพื้น 15-32 ครั้ง/นาที และเดิน/วิ่ง 1.6 กิโลเมตร 8.52-10.00 นาที 4. นักเรียนหญิง อายุ 17 ปี มีค่าดัชนีมวลกาย 17.26-21.48 กก./ตร.ม. นั่งงอตัว (-4.9) -14.9 ซม. นอนยกตัว 22-34 ครั้ง/นาที ดันพื้น 14-24 ครั้ง/นาที และเดิน/วิ่ง 1.6 กิโลเมตร 11.55-13.37 นาที 5. นักเรียนชาย อายุ 18 ปี มีค่าดัชนีมวลกาย 17.45-22.31 กก./ตร.ม. นั่งงอตัว (-3.8) -12.8 ซม. นอนยกตัว 30-46 ครั้ง/นาที ดันพื้น 17-34 ครั้ง/นาที และเดิน/วิ่ง 1.6 กิโลเมตร 8.44-10.04 นาที 6. นักเรียนหญิง อายุ 18 ปี มีค่าดัชนีมวลกาย 16.90-22.62 กก./ตร.ม. นั่งงอตัว (-2.7) -15.7 ซม. นอนยกตัว 22-23 ครั้ง/นาที ดันพื้น 15-25 ครั้ง/นาที และเดิน/วิ่ง 1.6 กิโลเมตร 12.03-13.21 นาที
DOI: 10.14457/cu.the.2002.644
title: การเปรียบเทียบกลวิธีการสื่อสารเพื่อการพูดภาษาอังกฤษ ของนิสิตชั้นปีที่ 1 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษแตกต่างกัน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีการสื่อสารเพื่อการพูดภาษาอังกฤษของนิสิตชั้นปีที่ 1 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษแตกต่างกัน และเพื่อเปรียบเทียบกลวิธีการ สื่อสารเพื่อการพูดภาษาอังกฤษของนิสิตชั้นปีที่ 1 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษแตกต่างกัน ตัวอย่างประชากรเป็นนิสิตชั้นปีที่1 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปีการศึกษา 2545 จำนวน 60 คน ซึ่งได้มาโดยใช้วิธีการสุ่มอย่างง่ายจากนิสิตที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชา 5500115 ภาษาอังกฤษพื้นฐาน 1 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบวัดกลวิธีการสื่อสารเพื่อการพูดภาษาอังกฤษ และแบบวิเคราะห์กลวิธีการ สื่อสารเพื่อการพูดภาษาอังกฤษที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น เก็บรวบรวมข้อมูลโดยให้นิสิตบรรยายภาพจากแบบวัดเป็นภาษาอังกฤษพร้อมทั้งทำการบันทึกเสียง และถอดเทปข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การค่าร้อยละของผลรวมความถี่ของการใช้กลวิธีการสื่อสาร และทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติของความแตกต่างของกลวิธีการ สื่อสารของนิสิตที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษต่างกันโดยการทดสอบด้วยไคสแควร์ ผลการวิจัยพบว่า 1. กลวิธีการสื่อสารเพื่อการพูดภาษาอังกฤษที่นิสิตชั้นปีที่1 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ใช้มากที่สุด คือ กลวิธีการใช้คำที่มีความหมายใกล้เคียงหรือเกือบตรงกัน คิดเป็นร้อยละ 28.19 กลวิธีการสื่อสารที่นิสิตใช้ในอันดับรองลงมา คือ กลวิธีการกล่าวซ้ำ คิดเป็นร้อยละ 19.45 ส่วนกลวิธีการสื่อสารที่นิสิตใช้น้อยที่สุด คือ กลวิธีการพูดภาษาอื่นปนกับภาษาเป้าหมาย คิดเป็นร้อยละ 0.16 นอกจากนี้เมื่อจำแนกตามระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษพบว่า นิสิตชั้นปีที่1 ที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษระดับสูง ระดับปานกลาง และระดับต่ำ ใช้กลวิธีการใช้คำที่มีความหมายใกล้เคียงหรือเกือบตรงกันมากที่สุด ใช้กลวิธีการกล่าวซ้ำในอันดับรองลงมา และใช้กลวิธีการพูดภาษาอื่นปนกับภาษาเป้าหมายน้อยที่สุดเช่นเดียวกันทุกกลุ่ม 2. นิสิตชั้นปีที่ 1 ที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษระดับสูง ระดับปานกลาง และระดับต่ำ ใช้กลวิธีการสื่อสารเพื่อการพูดภาษาอังกฤษแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยนิสิตที่มี ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษระดับสูงใช้กลวิธีการสื่อสารเพื่อการพูดภาษาอังกฤษแตกต่างจากนิสิตที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษระดับปานกลางและระดับต่ำ และนิสิตที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษระดับปานกลางใช้กลวิธีการสื่อสารเพื่อการพูดภาษาอังกฤษแตกต่างจากนิสิตที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษระดับต่ำ