cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.507
title: แนวทางการพัฒนาพื้นที่โดยรอบอาคารในย่านพาณิชยกรรมเพื่อเชื่อมต่อการสัญจรโดยการเดินเท้า: กรณีศึกษาย่านสีลม กรุงเทพมหานคร

description: พื้นที่ในย่านพาณิชยกรรมมีอาคารขนาดใหญ่จำนวนมาก ซึ่งโดยรอบอาคารขนาดใหญ่นั้นได้มีพื้นที่ว่างที่เกิดขึ้นจากเรื่องกฎหมายข้อบังคับ หรือจะเป็นไปตามรูปแบบอาคารเพื่อความสวยงาม ถ้าพื้นที่รอบอาคารไม่ว่าจะเป็นอาคารพาณิชย์ สำนักงาน และห้างสรรพสินค้านั้น สามารถเป็นโครงข่ายการสัญจรได้จะช่วยย่นระยะเวลาการเดินทาง อาคารบางโครงการที่มีศักยภาพยอมให้เป็นโครงข่ายของชุมชนเมืองที่มีความเป็นย่าน และเป็นเมืองที่สามารถเชื่อมต่อพื้นที่ว่างรอบอาคารกับพื้นที่สาธารณะของเมืองเข้าด้วยกัน ทำให้เกิดวิถีการดำเนินชีวิตของผู้คนที่เดินทางให้มีทางเลือกและได้ประสบการณ์หลากหลายในการเดินทาง ดังนั้นจึงศึกษาเพื่อเพิ่มทางเลือกในการสัญจรทางเท้าในพื้นที่พาณิชยกรรม อีกทั้งยังลดระยะทางและเวลาเดินทางเพิ่มกิจกรรมธุรกิจการค้าในพื้นที่เพื่อเพิ่มปริมาณการสัญจรโดยใช้การเดินเท้า ในพื้นที่ย่านสีลมมีศักยภาพและสภาพแวดล้อมทางกายภาพที่เหมาะสมสำหรับรองรับกิจกรรมด้านพาณิชยกรรมในพื้นที่ จึงต้องทำให้มีรูปแบบการใช้พื้นที่อย่างคุ้มค่าและเหมาะสมกับการใช้งานในระดับเมือง เพิ่มการเดินเท้าเพื่อเข้ามาทำกิจกรรมในย่านและสามารถเชื่อมโยงกับพื้นที่ข้างเคียง ทำให้การใช้พื้นที่เพื่อการพาณิชยกรรมมีความเข้มข้นมากขึ้น และสามารถสัญจรโดยการเดินเท้าในพื้นที่เข้าสู่ระบบขนส่งมวลชนได้อย่างสะดวกและรองรับปริมาณการใช้งานของผู้ที่เข้ามาในพื้นที่ได้ ในการศึกษาและวิเคราะห์ลักษณะทางกายภาพและกิจกรรมในพื้นที่ เพื่อหาแนวทางการสร้างพื้นที่สำหรับการสัญจรทางเท้าให้เพิ่มขึ้นโดยเฉพาะพื้นที่ที่มีการเข้าถึงได้ยากและมีการใช้งานน้อย ในการพัฒนาเส้นทางการสัญจรให้มีการเชื่อมโยงในพื้นที่ โดยให้มีศักยภาพของขนาดพื้นที่ทางสัญจรที่เหมาะสมกับการใช้งาน ความปลอดภัยในการใช้เส้นทางสัญจร มีความร่มรื่นเหมาะสมกับการทำกิจกรรมในพื้นที่ว่างรอบอาคาร และกำหนดรูปแบบของอาคารให้มีการใช้ประโยชน์อาคารที่สอดคล้องกับพื้นที่ว่างรอบอาคาร โดยเน้นการเชื่อมโยงพื้นที่ระหว่างถนน ทางเดินเท้า พื้นที่ว่างรอบอาคารและอาคาร ให้เชื่อมโยงกันและมีความกลมกลืนกับสภาพแวดล้อมในพื้นที่เหมาะสมกับการสัญจรโดยการเดินเท้าที่มีความเป็นเอกลักษณ์ในด้านที่เป็นพื้นที่พาณิชยกรรมศูนย์กลางเมือง การพัฒนาประสิทธิภาพการเชื่อมโยงพื้นที่ว่างรอบอาคารให้เกิดการใช้งานด้านการสัญจรที่ต่อเนื่องนั้น จึงได้ทำการศึกษาเพื่อเสนอแนะสำหรับการออกแบบทางสัญจรในพื้นที่ว่างรอบอาคารเพื่อการใช้งานในพื้นที่ได้อย่างเต็มศักยภาพ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.508
title: รูปแบบพื้นที่และการใช้พื้นที่ของย่านพาหุรัด กรุงเทพมหานคร

description: พื้นที่ย่านพาหุรัดเป็นย่านที่มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจหลากหลาย มีสินค้าประเภทผ้าตัด อุปกรณ์ตัดเย็บ เสื้อผ้าสำเร็จรูปสารพัดชาติ ทั้งชุดไทย จีน อินเดีย โดยเฉพาะส่าหรี ไปจนถึงเครื่องนอน ของที่ระลึก อาหารแห้ง ฯลฯ โดยมีรูปแบบของการจำหน่ายทั้งปลีกและส่ง พื้นที่ย่านพาหุรัดจึงเป็นย่านที่มี 2 กลุ่มเชื้อชาติหลัก ได้แก่ ชาวไทยเชื้อสายจีน และชาวไทยเชื้อสายซิกข์ โดยชาวไทยเชื้อสายซิกข์จากอินเดียที่เดินทางอพยพเข้ามาค้าขายผ้า ส่วนชาวไทยเชื้อสายจีน เป็นกลุ่มพ่อค้าชาวจีนในสำเพ็งที่ขยับขยายออกมาสร้างอาคารพาณิชย์ขายสินค้าบนสองฟากถนนพาหุรัด อย่างไรก็ตาม กลุ่มชาวไทยเชื้อสายซิกข์เหล่านี้ยังคงรวมตัวกันอย่างเหนียวแน่น โดยสามารถรักษาวัฒนธรรมประเพณี ทั้งการแต่งกาย เครื่องนุ่งห่ม อาหารการกิน การยึดมั่นในพิธีกรรมตามหลักศาสนา โดยมีคุรุดวราศรีคุรุสิงห์สภาเป็นศาสนสถานสำคัญในย่าน ผลการศึกษาพบว่า พื้นที่ย่านพาหุรัดมีการใช้พื้นที่ร่วมกันของ 2 กลุ่มเชื้อชาติหลัก มีรูปแบบพื้นที่ (space patterns) ได้แก่ รูปแบบโครงข่ายการสัญจร รูปแบบความหนาแน่นของมวลอาคารและพื้นที่ว่าง รูปแบบลำดับศักดิ์การเข้าถึงของพื้นที่สาธารณะ และรูปแบบการใช้พื้นที่ (space use patterns) ได้แก่ รูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินและอาคาร รูปแบบอัตราการสัญจรผ่าน รูปแบบกิจกรรมการจับจองพื้นที่ โดยเฉพาะในพื้นที่สาธารณะที่แตกต่างกันอย่างมีเอกลักษณ์ จากการศึกษาภาคสนาม ทั้งอัตราการสัญจรเพื่อผ่านและเข้าถึง การเลือกเส้นทางนิยมสัญจร และการจับจองพื้นที่เพื่อทำกิจกรรม นอกจากนี้ ลักษณะหลากหลายทางกายภาพนั้น ยังส่งผลถึงประเภท เวลา และกิจกรรมของผู้เข้าใช้พื้นที่ซึ่งเป็นคนเดินเท้าด้วย พื้นที่ย่านพาหุรัดมีทั้งกิจกรรมการพักอาศัย กิจกรรมการค้า กิจกรรมทางศาสนา และสันทนาการต่างๆ ที่ร่วมกันอยู่ภายในพื้นที่อันจำกัด ทำให้แต่ละกลุ่มเชื้อชาติสามารถดำรงรักษารูปแบบทางสังคมและวัฒนธรรมของแต่ละกลุ่มเอาไว้ อย่างไรก็ดี การเติบโตทางเศรษฐกิจทำให้พื้นที่ย่านพาหุรัดมีการจับจองเพื่อการค้าขายเพิ่มมากขึ้น เกิดปัญหาความแออัด เกิดความขัดแย้งในการใช้งานระหว่างผู้สัญจรผ่าน (move through) และผู้ที่สัญจรเข้าสู่ (move to) พื้นที่ภายในย่านเพื่อจับจ่ายซื้อของ หรือขนส่งสินค้าไปยังร้านค้าต่างๆ ในตรอกซอกซอยที่มักมีทางเดินที่คับแคบเข้าถึงที่ลำบาก มีความแออัดเสื่อมโทรมของสิ่งปลูกสร้าง จากผลการวิเคราะห์ดังกล่าว ทำให้สามารถสรุปรูปแบบพื้นที่ (space patterns) และรูปแบบการใช้พื้นที่ (space use patterns) ของ 2 กลุ่มเชื้อชาติ ในพื้นที่ย่านพาหุรัด ว่ามีความแตกต่างกันของการอยู่ร่วมกันระหว่าง 2 กลุ่มดังกล่าวในพื้นที่ คือ มีการกำหนดรูปแบบของพื้นที่ที่เป็นเอกลักษณ์และสอดคล้องกับรูปแบบการใช้พื้นที่ใน 2 ลักษณะที่แตกต่างกัน ที่ยังสามารถดำรงรักษาเอกลักษณ์ทางสังคมและวัฒนธรรมของแต่ละกลุ่มเอาไว้ได้
DOI: 10.14457/cu.the.2014.986
title: ผลของการปรับสภาพพื้นผิวต่อความแข็งแรงดึงระดับจุลภาคระหว่างเดือยฟันเสริมเส้นใยที่มีส่วนประกอบพื้นฐานเป็นไดเมทาคริเลตกับแกนฟันเรซินคอมโพสิต

description: วัตถุประสงค์ เพื่อประเมินค่าความแข็งแรงดึงระดับจุลภาคระหว่างเดือยฟันเสริมเส้นใยที่มีส่วนประกอบพื้นฐานเป็นไดเมทาคริเลตกับแกนฟันเรซินคอมโพสิต หลังจากปรับสภาพผิวเดือยฟันด้วยสารเคมี วัสดุและวิธีการวิจัย เดือยฟันยี่ห้อเอฟอาร์ซี โพสต์เทค พลัส จำนวน 96 แท่ง แบ่งออกเป็น 6 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่ 1 ไม่ปรับสภาพผิว กลุ่มที่ 2 ปรับสภาพด้วยกรดฟอสฟอริกความเข้มข้นร้อยละ 37 นาน 1 นาที กลุ่มที่ 3 ปรับสภาพด้วยไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ความเข้มข้นร้อยละ 30 นาน 10 นาที กลุ่มที่ 4-6 ปรับสภาพด้วยไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ความเข้มข้นร้อยละ 30, 35, 50 นาน 1 นาที ตามลำดับ ศึกษาสภาพพื้นผิวของเดือยฟันหลังปรับสภาพผิวกลุ่มละ 1 แท่ง ด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนชนิดส่องกราด แบ่งเดือยฟันแต่ละกลุ่มที่เหลือออกเป็น 3 กลุ่มย่อย ได้แก่ กลุ่มย่อยที่ 1 ทาไซเลน กลุ่มย่อยที่ 2 ทาสารบอนด์ดิง กลุ่มย่อยที่ 3 ทาไซเลนและสารบอนด์ดิง วางเดือยฟันที่ปรับสภาพผิวแล้วกลางท่อพลาสติกใส แล้วฉีด มัลติคอร์โฟลว์เข้าไปในท่อพลาสติกและฉายแสง นำชิ้นเดือยฟัน-แกนฟันมาตัดเป็นชิ้นทดสอบรูปแท่ง จำนวน 20 ชิ้นต่อกลุ่ม เพื่อทดสอบค่าความแข็งแรงดึงระดับจุลภาค จำแนกความล้มเหลวของชิ้นทดสอบด้วยกล้องสเตอริโอไมโครสโคป วิเคราะห์ผลด้วยสถิติความแปรปรวนสองทางและวิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างกลุ่มด้วยสถิติ ดันเนท ทีสาม ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 ผลการทดลอง การปรับสภาพผิวเดือยฟันด้วยสารเคมีสามารถเพิ่มความแข็งแรงดึงระดับจุลภาคอย่างมีนัยสำคัญ (p&lt;0.05) การทาไซเลนและสารบอนด์ดิงให้ค่าความแข็งแรงดึงระดับจุลภาคสูงกว่าการทาสารบอนด์ดิงหรือไซเลนอย่างเดียว ตามลำดับ การปรับสภาพผิวเดือยฟันด้วยไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ความเข้มข้นร้อยละ 30 นาน 1 นาที ตามด้วยการทาไซเลนและสารบอนด์ดิงให้ค่าความแข็งแรงดึงระดับจุลภาคสูงสุด สรุป การปรับสภาพผิวเดือยฟันเสริมเส้นใยที่มีส่วนประกอบพื้นฐานเป็นไดเมทาคริเลตด้วยสารเคมีตามด้วยไซเลนและ/หรือสารบอนด์ดิงสามารถช่วยเพิ่มความแข็งแรงพันธะระหว่างเดือยฟันและแกนฟันเรซินคอมโพสิต
DOI: 10.14457/cu.the.2014.987
title: ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจแบบกลุ่มต่อพฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ป่วยจิตเภทที่มีปัญหาการดื่มสุรา

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง ศึกษาสองกลุ่มแบบวัดซ้ำ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบ 1) พฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ป่วยจิตเภทที่มีปัญหาการดื่มสุราที่ได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจแบบกลุ่มในระยะก่อน การทดลอง หลังการทดลองทันที และหลังการทดลอง 1 เดือน และ 2) พฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ป่วยจิตเภทที่มีปัญหาการดื่มสุราระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจแบบกลุ่มกับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ ในระยะก่อนการทดลอง หลังการทดลองทันที และหลังการทดลอง 1 เดือน กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยจิตเภทที่มีปัญหาการดื่มสุราจำนวน 46 คน ซึ่งมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนด และมารับบริการในแผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลจิตเวชสระแก้วราชนครินทร์ ได้รับการจับคู่กลุ่มตัวอย่างด้วยปัญหาการดื่มสุรา แล้วถูกสุ่มเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 23 คน กลุ่มทดลองได้โปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจแบบกลุ่ม (Group Motivational Interviewing) ที่ผู้วิจัยประยุกต์จากการศึกษาของ Santa Ana et al. (2007) ซึ่งพัฒนาขึ้นตามแนวคิดของ Miller and Rollnick (2002) ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) โปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจแบบกลุ่ม 2) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 3) แบบประเมินพฤติกรรมการดื่มสุรา และ 4) แบบวัดขั้นตอนความพร้อมในการเปลี่ยนแปลงและความต้องการในการรักษา เครื่องมือทุกชุดผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 คน เครื่องมือชุดที่ 3 ตรวจสอบความเที่ยงโดยวิธีทดสอบซ้ำพบค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันเท่ากับ .87 และเครื่องมือชุดที่ 4 พบค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคเท่ากับ .86 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ (Repeated ANOVA) และทดสอบค่าเฉลี่ยด้วยวิธี Planned Comparisons กำหนดความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผู้ป่วยจิตเภทที่มีปัญหาการดื่มสุราในกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจแบบกลุ่มมีพฤติกรรมการดื่มสุราในระยะหลังการทดลองทันที และหลังการทดลอง 1 เดือน ลดลงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ผู้ป่วยจิตเภทที่มีปัญหาการดื่มสุราระหว่างกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจแบบกลุ่มมีพฤติกรรมการดื่มสุราลดลงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ ทั้งในระยะหลังการทดลองทันที และหลังการทดลอง 1 เดือนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.988
title: ปัจจัยคัดสรรที่สัมพันธ์กับระดับน้ำตาลเฉลี่ยสะสมในเลือดของข้าราชการตำรวจที่เป็นโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ไม่สามารถควบคุมระดับน้ำตาลเฉลี่ยสะสมในเลือดได้

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ ระหว่าง ระยะเวลาการเป็นโรคเบาหวาน ดัชนีมวลกาย ภาวะซึมเศร้า พฤติกรรมการรับประทานอาหาร พฤติกรรมการออกกำลังกาย พฤติกรรมการใช้ยา แรงสนับสนุนทางสังคม กับ ระดับน้ำตาลเฉลี่ยสะสมในเลือดของข้าราชการตำรวจที่เป็นโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ไม่สามารถควบคุมระดับน้ำตาลเฉลี่ยสะสมในเลือดได้ กลุ่มตัวอย่าง คือ ข้าราชการตำรวจในราชการ อายุ 30- 59 ปี ที่ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์ว่าเป็นโรคเบาหวานชนิดที่ 2 และได้รับการรักษาด้วยยาลดระดับน้ำตาลในเลือดแบบรับประทาน ที่เข้ารับการรักษาในแผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลตำรวจ และโรงพยาบาลดารารัศมี จำนวน 130 คน โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามภาวะซึมเศร้า แบบสอบถามพฤติกรรมการรับประทานอาหาร แบบสอบถามพฤติกรรมการออกกำลังกาย แบบสอบถามพฤติกรรมการใช้ยา และแบบสอบถามแรงสนับสนุนทางสังคม เครื่องมือทุกชุดได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน และมีค่าความเที่ยงเท่ากับ .81, .76, .70, .80 และ .90 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหา ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และ ค่าไคสแควร์ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ระยะเวลาการเป็นโรคเบาหวาน มีความสัมพันธ์ทางบวกกับระดับน้ำตาลเฉลี่ยสะสมในเลือดอย่างมีนัยสำคัญ (r = .22, p
DOI: 10.14457/cu.the.2014.989
title: ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายขาร่วมกับการนวดกดจุดสะท้อนฝ่าเท้าต่อความเสี่ยงในการเกิดภาวะหลอดเลือดดำอุดตันในผู้ป่วยหลังผ่าตัดช่องท้อง

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการออกกำลังกายขาร่วมกับการนวดกดจุดสะท้อนฝ่าเท้าต่อความเสี่ยงในการเกิดภาวะหลอดเลือดดำอุดตันในผู้ป่วยหลังผ่าตัดช่องท้อง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยวัยผู้ใหญ่เพศชายและเพศหญิง อายุ 18-59 ปีที่ได้รับการผ่าตัดเปิดช่องท้องบริเวณหน้าท้องถึงเชิงกรานและใช้ระยะเวลาในการผ่าตัดมากกว่า 45 นาที ที่หอผู้ป่วยศัลยกรรมหรือหอผู้ป่วยนรีเวช โรงพยาบาลตำรวจ คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 22 คน โดยจับคู่ ระดับความเสี่ยงการเกิดภาวะหลอดเลือดดำอุดตัน อายุ และเพศ กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มทดลองได้รับการพยาบาลตามปกติร่วมกับโปรแกรมการออกกำลังกายขาร่วมกับการนวดกดจุดสะท้อนฝ่าเท้าเป็นเวลา 4 วัน วัดความความเร็วในการไหลเวียนกลับของเลือดดำเข้าสู่หัวใจที่ตำแหน่งหลอดเลือดดำใหญ่บริเวณขาหนีบทั้งก่อนและหลังการทดลอง ด้วยเครื่องฟังเสียงสะท้อนการไหลเวียนเลือด เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย โปรแกรมการออกกำลังกายขาร่วมกับการนวดกดจุดสะท้อนฝ่าเท้า และแบบสังเกตการออกกำลังกายขาร่วมกับการนวดกดจุดสะท้อนฝ่าเท้า ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 คน และหาค่าความเที่ยงด้วยค่าสหสัมพันธ์ระหว่างผู้สังเกตเท่ากับ 1 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผู้ป่วยหลังผ่าตัดช่องท้องภายหลังได้รับโปรแกรมการออกกำลังกายขาร่วมกับการนวดกดจุดสะท้อนฝ่าเท้า มีความเสี่ยงในการเกิดภาวะหลอดเลือดดำอุดตันต่ำกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการออกกำลังกายขาร่วมกับการนวดกดจุดสะท้อนฝ่าเท้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ผู้ป่วยหลังผ่าตัดช่องท้องกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการออกกำลังกายขาร่วมกับการนวดกดจุดสะท้อนฝ่าเท้า มีความเสี่ยงในการเกิดภาวะหลอดเลือดดำอุดตันต่ำกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.990
title: ปัจจัยทำนายความสำเร็จของการหย่าเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤต

description: การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยสหสัมพันธ์เชิงทำนาย เพื่อศึกษาอำนาจทำนายของปัจจัยทำนาย ได้แก่ ความวิตกกังวล การรับรู้ความเพียงพอการนอนหลับ การรับรู้สมรรถนะแห่งตน การรับรู้ความรุนแรงของการเจ็บป่วย การสนับสนุนทางสังคมและความรู้สึกไม่แน่นอนในการหย่าเครื่องช่วยหายใจกับความสำเร็จของการหย่าเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤต กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยที่มีภาวะหายใจล้มเหลวต้องใส่ท่อช่วยหายใจและได้รับการหย่าเครื่องช่วยหายใจโดยวิธีทดสอบหายใจเองโดยใช้ท่อรูปตัวทีทั้งเพศและหญิง อายุ 18-59 ปี จำนวน 97 คน ในหอผู้ป่วยใน โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์และโรงพยาบาลลำปาง โดยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูล ได้แก่ 1) แบบบันทึกข้อมูลพื้นฐาน 2) แบบประเมินความสำเร็จในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ 3) แบบประเมินความรุนแรงของการเจ็บป่วย 4) แบบประเมินความวิตกกังวล 5) แบบประเมินการรับรู้ความเพียงพอการนอนหลับ 6) แบบประเมินการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ 7) แบบประเมินการรับรู้ความรุนแรงของการเจ็บป่วย 8) แบบประเมินการได้รับการสนับสนุนทางสังคมในผู้ป่วยวิกฤต 9) แบบประเมินความรู้สึกไม่แน่นอนในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ และ 10) แบบประเมินความพร้อมในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ ค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหาของแบบประเมินที่ 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8 และ 9 เท่ากับ .80 ถึง 1 ค่าความเที่ยงของประเมินที่ 4, 5, 6, 7, 8 และ 9 เท่ากับ .92 ถึง .98 วิเคราะห์ข้อมูลการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและสถิติการวิเคราะห์การถดถอยโลจิสติคทวิ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ปัจจัยที่สามารถทำนายความสำเร็จในการหย่าเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤตได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 มี 3 ปัจจัยคือ ความวิตกกังวล (odd ratio = 0.92, 95% CI 0.84 – 0.10) การรับรู้ความเพียงพอการนอนหลับ (odd ratio = 2.05, 95% CI 1.15 – 3.64) และการสนับสนุนทางสังคม (odd ratio = 1.26, 95% CI 1.02 – 1.56) ส่วนปัจจัยปัจจัยการรับรู้สมรรถนะแห่งตน การรับรู้ความรุนแรงของการเจ็บป่วยและความรู้สึกไม่แน่นอนในการหย่าเครื่องช่วยหายใจไม่สามารถทำนายได้ จากสมการถดถอยโลจิสติคทวิของความสำเร็จในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ พบว่าในผู้ป่วยที่หย่าเครื่องช่วยหายใจสำเร็จสามารถทำนายได้ถูกต้องร้อยละ 96.2 และผู้ป่วยที่หย่าเครื่องช่วยหายใจไม่สำเร็จสามารถทำนายได้ถูกต้องร้อยละ 82.4 โดยเฉลี่ยแล้วสามารถทำนายได้ถูกต้องร้อยละ 93.8
DOI: 10.14457/cu.the.2014.991
title: ผลของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้ประโยชน์และการรับรู้การจัดการอุปสรรคต่อความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี

description: การวิจัยแบบกึ่งทดลองนี้ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้ประโยชน์และการรับรู้การจัดการอุปสรรคต่อความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี เข้ารับบริการที่หอผู้ป่วยอายุรกรรม โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ คัดเลือกตามคุณสมบัติที่กำหนด แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 22 คน ทั้ง 2 กลุ่มได้รับการจับคู่ให้มีลักษณะคล้ายคลึงกันในเรื่อง เพศ อายุ และระดับการศึกษา กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มทดลองได้รับการพยาบาลตามปกติร่วมกับได้รับโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้ประโยชน์และการรับรู้การจัดการอุปสรรค ซึ่งผู้วิจัยพัฒนาขึ้นโดยประยุกต์ใช้แนวคิดแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพ (Becker, 1974) ใช้ระยะเวลาในการดำเนินกิจกรรม 5 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามความร่วมมือในการรับประทานยา แบบสอบถามการรับรู้ประโยชน์ของความร่วมมือในการรับประทานยาโรคหัวใจ และแบบสอบถามการรับรู้อุปสรรคของความร่วมมือในการรับประทานยาโรคหัวใจ แบบสอบถามได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน ค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ .85 .91 และ .83 ตามลำดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คะแนนเฉลี่ยความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารีกลุ่มทดลอง ภายหลังได้รับโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้ประโยชน์และการรับรู้การจัดการอุปสรรคสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้ประโยชน์และการรับรู้การจัดการอุปสรรค อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. คะแนนเฉลี่ยความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี กลุ่มที่ได้รับโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้ประโยชน์และการรับรู้การจัดการอุปสรรคสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.992
title: ผลของการเสริมสร้างพลังอำนาจต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้สูงอายุโรคไตเรื้อรังที่ได้รับการรักษาด้วยการล้างไตทางช่องท้องอย่างต่อเนื่อง

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุโรคไตเรื้อรังที่ได้รับการรักษาด้วยการล้างไตทางช่องท้องแบบต่อเนื่อง มารับการรักษาที่โรงพยาบาลบึงกาฬ จำนวน 40 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง แบ่งกลุ่มตัวอย่างเป็นกลุ่มควบคุม 20 คน และกลุ่มทดลอง 20 คน จับคู่กลุ่มตัวอย่าง (Matched pair) เข้ากลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองด้วย เพศ อายุ และระยะเวลาที่ได้รับการรักษาด้วยการล้างไตทางช่องท้องแบบต่อเนื่อง กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ และกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจร่วมกับการพยาบาลตามปกติ พัฒนาจากแนวคิดของกิบสันร่วมกับการดูแลผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังที่ได้รับการรักษาด้วยการล้างไตทางช่องท้องแบบต่อเนื่องของสมาคมโรคไตแห่งประเทศไทย รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบวัดพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้สูงอายุโรคไตเรื้อรังที่ได้รับการรักษาด้วยการล้างไตทางช่องท้องแบบต่อเนื่องที่ได้รับการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน ได้ค่าความตรงตามเนื้อหา (content validity index) เท่ากับ .96 และความเที่ยง (Reliability) เท่ากับ 0.81 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1. ค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้สูงอายุโรคไตเรื้อรังที่ได้รับการรักษาด้วยการล้างไตทางช่องท้องแบบต่อเนื่องกลุ่มทดลอง หลังเข้าร่วมโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจสูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p
DOI: 10.14457/cu.the.2014.993
title: ผลของโปรแกรมการบำบัดครอบครัวต่อการทำหน้าที่ของครอบครัวผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน

description: การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการทำหน้าที่ของครอบครัวผู้ป่วย จิตเภทในชุมชน ก่อนและหลังเข้าร่วมโปรแกรมการบำบัดครอบครัว และเปรียบเทียบการทำหน้าที่ของครอบครัวผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน ระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการบำบัดครอบครัว กับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ ครอบครัวผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน ซึ่งมารับบริการแบบผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลสามโคก จังหวัดปทุมธานี ซึ่งมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ จำนวน 40 ครอบครัว แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลอง 20 ครอบครัว และกลุ่มควบคุม 20 ครอบครัว เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) โปรแกรมการบำบัดครอบครัว 2) แบบประเมินการทำหน้าที่ของครอบครัวผู้ป่วยจิตเภท 3) แบบวัดความรู้เกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วยจิตเภท 4) แบบวัดความรู้ของผู้ป่วยเกี่ยวกับโรคจิตเภท และ 5) แบบวัดการสนับสนุนทางสังคม โดยเครื่องมือทุกชุดผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน เครื่องมือชุดที่ 2) และ 5) มีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาค เท่ากับ .82 และ .81 ตามลำดับ เครื่องมือชุดที่ 3) และ 4) มีค่าความเที่ยงคูเดอร์ ริชาร์ดสัน เท่ากับ .84 และ .82 ตามลำดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที (t-test) ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้ 1. การทำหน้าที่ของครอบครัวผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน หลังได้รับโปรแกรมการบำบัดครอบครัวสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการบำบัดครอบครัว อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t =8.52) 2. การทำหน้าที่ของครอบครัวผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนของกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการบำบัดครอบครัวสูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t =6.93)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.994
title: ผลของโปรแกรมการฝึกหายใจอย่างช้าต่อระดับความดันโลหิตของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ

description: การศึกษานี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการฝึกหายใจอย่างช้าต่อระดับความดันโลหิตของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยวัยผู้ใหญ่เพศชายและเพศหญิง อายุระหว่าง 18-59 ปี เป็นความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ ที่มารับบริการที่แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลตำรวจ คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 22 คน โดยจับคู่ เพศ ดัชนีมวลกาย ชนิดของยารักษาความดันโลหิตสูง กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มทดลองได้รับการพยาบาลตามปกติร่วมกับโปรแกรมการฝึกหายใจอย่างช้า เป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ วัดระดับความดันโลหิตทั้งก่อนและหลัง การทดลอง เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย โปรแกรมการฝึกหายใจอย่างช้า ที่ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน ได้ค่าความตรงของเครื่องมือ เท่ากับ 0.8 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ค่าเฉลี่ยระดับความดันโลหิตของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ ภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมการฝึกหายใจอย่างช้าลดลงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ค่าเฉลี่ยระดับความดันโลหิตของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ ระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการฝึกหายใจอย่างช้ามีระดับความดันโลหิตลดลงมากกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/tu.the.2014.631
title: การศึกษาปัญหาในการจัดเก็บค่าส่วนกลางและรูปแบบการบริหารจัดการหมู่บ้านจัดสรรราคาระดับกลางในเขตกรุงเทพมหานคร และปริมณฑล

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาในการจัดเก็บค่าส่วนกลางและรูปแบบการบริหารจัดการหมู่บ้านจัดสรรในเขตกรุงเทพมหานคร และปริมณฑล โดยได้เชื่อมโยงแนวคิดเกี่ยวกับการบริหารจัดการหมู่บ้านจัดสรรและแนวความคิดเกี่ยวกับการจัดเก็บค่าส่วนกลาง ซึ่งได้ออกแบบการวิจัยเป็นแบบผสม โดยใช้การวิจัยเชิงปริมาณ ซึ่งใช้แบบสอบถามเป็นตัวเริ่มต้นในการศึกษาค้นคว้าและเสริมข้อมูลจากการสัมภาษณ์ด้วยการศึกษาเชิงคุณภาพ เพิ่มเติม เป็นเครื่องมือในการวิจัย โดยในส่วนของแบบสอบถามเก็บตัวอย่างข้อมูลจำนวน 400 ตัวอย่าง ซึ่งใช้กับประชากรที่อาศัยอยู่ในโครงการหมู่บ้านจัดสรรประเภทบ้านเดี่ยว จำนวน 5 หมู่บ้าน หมู่บ้านละ 80 ชุด ในส่วนของแบบสัมภาษณ์ สำหรับนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรโครงการหมู่บ้านจัดสรรประเภทบ้านเดี่ยว จำนวน 5หมู่บ้าน ซึ่งผลลัพธ์แสดงถึงปัญหาที่พบในการจัดเก็บค่าส่วนกลางหมู่บ้านจัดสรร โครงการจัดสรรราคาระดับกลาง คือ ปัญหาการชำระค่าส่วนกลางล่าช้า และปัญหาลูกบ้านไม่มีความรู้เรื่องนิติบุคคลเพราะไม่ศึกษาข้อกฎหมาย และสิ่งที่ทำให้เกิดความพึงพอใจต่อการบริหารชุมชนที่ทำให้ผู้อยู่อาศัยยินดีจ่ายค่าส่วนกลาง คือ การทำความสะอาดถนน และการเก็บขยะ เป็นสิ่งที่ทำให้ผู้อยู่อาศัยพึงพอใจมากที่สุดตามลำดับ ส่วนระบบรักษาความปลอดภัยเป็นอันดับสุดท้าย และจากผลการสัมภาษณ์ประธานคณะกรรมการนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร พบว่าข้อมูลการให้ความพึงพอใจในการบริหารชุมชนไปกับระบบรักษาความปลอดภัย และระบบไฟฟ้าส่องสว่างมากที่สุด ในส่วนการดูแลสโมสรเป็นสิ่งที่ให้ความสำคัญน้อยที่สุด จากข้อมูลดังกล่าวสามารถนำไปเป็นแนวทางในการบริหารจัดการหมู่บ้านจัดสรรและการจัดเก็บค่าส่วนกลางของหมู่บ้านจัดสรรที่มีประสิทธิภาพต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2014.632
title: การศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการบนที่ดินเปล่า ถนนสุขุมวิท 69

description: เนื่องจากความต้องการที่อยู่อาศัย และราคาที่ดินตามแนวรถไฟฟ้าเพิ่มสูงขึ้น ส่งผลให้แนวโน้มการพัฒนาที่อยู่อาศัยประเภทอาคารชุด หรือ คอนโดมิเนียมตามแนวรถไฟฟ้ามีเพิ่มสูงขึ้นเช่นกัน โดยเฉพาะแนวรถไฟฟ้าสายสุขุมวิทตอนปลายมีแนวโน้มเติบโตสูง จากการวิเคราะห์ที่ตั้งโครงการขนาด 1-1-64.4 ไร่ หรือ 564.4 ตารางวา บนถนนสุขุมวิท 69 ระยะห่าง 200 เมตรจากรถไฟฟ้าสถานีพระโขนง และการวิเคราะห์ด้านกฏหมายที่เกี่ยวข้องแล้ว พบว่าที่ตั้งโครงการมีความเหมาะสมที่จะพัฒนาเป็นที่อยู่อาศัยหนาแน่นมาก โดยเมื่อวิเคราะห์ตลาดเบื้องต้น พบว่าเหมาะสมที่จะพัฒนาเป็นโครงการคอนโดมิเนียม ความสูง 8 ชั้น มีพื้นที่ใช้สอยรวม 13,200 ตารางเมตร ระดับราคาอยู่ระหว่าง 80,000 – 120,000 บาท/ตารางเมตรจากการวิเคราะห์ตลาดเชิงลึก สามารถกำหนดรูปแบบโครงการ โดยเป็นคอนโดมิเนียมสูง 8 ชั้นสำหรับขายพร้อมเฟอร์นิเจอร์ จำนวนยูนิตเท่ากับ 202 ยูนิต (แบบห้องเดี่ยวทั้งหมด 3 ขนาด คือ 32/42/45 ตารางเมตร) โครงการมีพื้นที่ขายทั้งหมด 7,973 ตารางเมตร ราคาขายเฉลี่ยอยู่ที่ 100,000 บาท/ตารางเมตร และมีมูลค่าโครงการอยู่ที่ 797,300,000 บาท ซึ่งเมื่อวิเคราะห์ความเป็นไปได้ทางการเงินแล้ว พบว่าการพัฒนาโครงการคอนโดมิเนียมเพื่อขายนี้มีความเป็นไปได้ทางการเงิน และมีความเหมาะสมต่อการลงทุน โดยในกรณีที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดนั้น โครงการจะมีมูลค่าปัจจุบันสุทธิของโครงการ เท่ากับ 94,185,011 บาท และมีอัตราผลตอบแทนจากการลงทุน เท่ากับ 28.04