cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1105
title: แนวทางการประหยัดพลังงานของศูนย์การค้า : ผลการศึกษา 6 กรณีศึกษาในกรุงเทพมหานคร

description: ศูนย์การค้าเป็นอาคารขนาดใหญ่ ที่มีชั่วโมงการให้บริการต่อวันเป็นช่วงระยะเวลานาน มีความต้องการใช้พลังงานมาก และศูนย์การค้าเป็นอาคารควบคุมตามพระราชบัญญัติส่งเสริมการอนุรักษ์พลังงาน พ.ศ.2535 จึงต้องมีการดำเนินการอนุรักษ์พลังงาน ดังนั้นการศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อทำความเข้าใจถึงแนวทางและผลการดำเนินการประหยัดพลังงานของศูนย์การค้า โดยการศึกษาจะใช้วิธีการรวบรวมข้อมูลทุติยภูมิจากรายงานการจัดการพลังงานประจำปี ระหว่างปี พ.ศ.2554 ถึง ปี พ.ศ.2556 ของศูนย์การค้าที่เป็นกรณีศึกษา จำนวน 6 กรณีศึกษา ภายใต้กรอบแนวคิดการดำเนินการเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการใช้พลังงานของอาคาร จากนั้นจึงนำข้อมูลที่ได้มาทำการวิเคราะห์และอภิปรายผล จากการศึกษาพบว่ามาตรการประหยัดพลังงานที่ศูนย์การค้ากรณีศึกษาใช้มีลักษณะการดำเนินการ จำนวน 6 กลุ่มมาตรการ ได้แก่ การลดจำนวนการใช้งาน การลดเวลาการใช้งาน การปรับแต่งการทำงาน การปรับปรุงอุปกรณ์และเครื่องจักร การติดตั้งอุปกรณ์เพิ่มเติม และการเปลี่ยนทดแทน ซึ่งมาตรการประหยัดพลังงานที่ใช้มีความสัมพันธ์กับระบบประกอบอาคาร 5 ระบบ ได้แก่ ระบบปรับอากาศ ระบบระบายอากาศ ระบบไฟฟ้าแสงสว่าง ระบบบำบัดน้ำเสีย และลิฟท์ โดยมีมาตรการที่สัมพันธ์กับระบบปรับอากาศมากที่สุด และเมื่อวิเคราะห์ผลประหยัด(kwh/ปี)ต่อเงินลงทุน(บาท)ของแต่ละมาตรการ พบว่ามาตรการที่ใช้ดำเนินการกับระบบปรับอากาศ มีผลประหยัด(kwh/ปี)ที่คาดว่าจะได้รับต่อการลงทุนทุก 1 บาท อยู่ระหว่าง 0.03-1.30 kwh/ปี มาตรการที่ใช้ดำเนินการกับระบบไฟฟ้าแสงสว่าง มีผลประหยัดที่คาดว่าจะได้รับต่อการลงทุนทุก 1 บาท อยู่ระหว่าง 0.04-0.66 kwh/ปี มาตรการที่ใช้ดำเนินการกับระบบบำบัดน้ำเสีย มีผลประหยัดที่คาดว่าจะได้รับต่อการลงทุนทุก 1 บาท อยู่ระหว่าง 0.01-0.05 kwh/ปี และมาตรการที่ใช้ดำเนินการกับระบบระบายอากาศ มีผลประหยัดที่คาดว่าจะได้รับต่อการลงทุนทุก 1 บาท คือ 0.02 kwh/ปี จากการศึกษาสรุปได้ว่าแนวทางการประหยัดพลังงานของศูนย์การค้าที่ใช้จะมีการดำเนินการ 2 แนวทาง ได้แก่ แนวทางการจัดการช่วงเวลาการใช้งานระบบประกอบอาคาร โดยการจัดการใช้งานเครื่องจักร อุปกรณ์ต่าง ๆ ให้สอดคล้องกับกิจกรรมในการใช้งานของอาคาร ซึ่งเป็นแนวทางที่ไม่ต้องมีการลงทุนใด ๆ สามารถดำเนินการได้ทันที ไม่ใช้เทคนิคทางวิศวกรรม และเน้นลดการใช้พลังงาน โดยผลประหยัดจะขึ้นอยู่กับความสามารถในการจัดการเวลาการใช้งาน และประสิทธิภาพของระบบประกอบอาคาร และแนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพระบบประกอบอาคาร โดยการปรับปรุง ติดตั้งอุปกรณ์เพิ่มเติมและปรับเปลี่ยนอุปกรณ์และเครื่องจักร เพื่อทำให้อุปกรณ์และเครื่องจักรมีประสิทธิภาพสูงขึ้น ซึ่งเป็นแนวทางที่มีการใช้เงินลงทุน ต้องมีการวางแผน ใช้เวลาในการดำเนินการ ใช้เทคนิคทางวิศวกรรม และเน้นการปรับปรุงประสิทธิภาพของอุปกรณ์ โดยผลประหยัดจะขึ้นอยู่กับประเภทของระบบประกอบอาคาร ระยะเวลาการใช้งาน ขนาดของโครงการ และความสามารถ ประสิทธิภาพ และเทคโนโลยี ของอุปกรณ์ที่นำมาปรับปรุง ติดตั้งเพิ่มเติม และปรับเปลี่ยนให้กับระบบประกอบอาคารประเภทต่าง ๆ ทั้งนี้การพิจารณาใช้แนวทางใดจะขึ้นอยู่กับความพร้อมทั้งทางด้านบุคลากร เงินทุน สภาพการใช้งานพลังงานเดิมของอาคาร และความคุ้มค่าในการดำเนินมาตรการ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1106
title: กระบวนการทำความสะอาดพื้นที่บริการผู้ป่วยของโรงพยาบาล : กรณีศึกษา 6 โรงพยาบาลในกรุงเทพมหานคร

description: โรงพยาบาลเป็นสถานที่รักษาพยาบาลผู้ป่วยด้วยโรคติดต่อและไม่ติดต่อ และมีกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการรักษาพยาบาลในหลาย ๆ ด้าน จึงต้องตระหนักถึงปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมในโรงพยาบาลซึ่งประกอบด้วยหลายปัจจัย หนึ่งในปัจจัยเหล่านั้นคือการรักษาสภาพแวดล้อมของโรงพยาบาลให้มีความสะดวกในการให้บริการ สะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อย โดยงานทำความสะอาดถือเป็นงานบริการอาคารระดับพื้นฐานที่พบได้ทุกอาคาร และมีหน้าที่หลักคือการทำให้พื้นที่ในความรับผิดชอบมีความสะอาดและพร้อมใช้งานอยู่เสมอ โดยสิ่งที่ต้องคำนึงถึงในการปฏิบัติงานทำความสะอาด คือ วิธีการปฏิบัติที่เหมาะสมดังนั้น การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการทำความสะอาด องค์ประกอบการทำความสะอาด และคุณภาพความสะอาดที่โรงพยาบาลต้องการ การศึกษานี้ใช้แนวทางศึกษาแบบหลายกรณีศึกษา (Multi case study) โดยกำหนดเกณฑ์ในการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ได้กลุ่มตัวอย่างตามเกณฑ์การศึกษา จำนวน 6 กรณีศึกษา ได้แก่ ศูนย์การแพทย์โรงพยาบาลกรุงเทพ โรงพยาบาลสมิติเวชสุขุมวิท โรงพยาบาลสมิติเวชศรีนครินทร์ โรงพยาบาลศิริราชปิยมหาราชการุณย์ โรงพยาบาลรามาธิบดี และโรงพยาบาลพระรามเก้า โดยใช้วิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสืบค้นเอกสาร สำรวจและสังเกต จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มาทำการวิเคราะห์และอภิปรายผล จากการศึกษาพบว่ากระบวนการทำความสะอาดพื้นที่บริการผู้ป่วยของโรงพยาบาล ประกอบด้วยขั้นตอนการปฏิบัติงานซึ่งมีจำนวนและลำดับขั้นตอนแตกต่างกันในแต่ละพื้นที่ มีกิจกรรมหลักและกิจกรรมรองที่พบในกระบวนการทำความสะอาด ได้แก่ เก็บขยะ ปลดม่านส่งซัก ล้างถังขยะ ทำความสะอาดระเบียง เช็ดฝาผนังและฝ้าเพดาน เช็ดอุปกรณ์สำนักงาน เช็ดกระจก เช็ดทำความสะอาดเตียง เช็ดทำความสะอาดเฟอร์นิเจอร์ ทำความสะอาดเครื่องใช้ไฟฟ้า ทำความสะอาดห้องน้ำ/สุขภัณฑ์ ขัดอ่างล้างมือ ดันฝุ่น และม็อบพื้น รวม 14 งาน โดยกระบวนการทำความสะอาดแต่ละพื้นที่ประกอบด้วยงานทำความสะอาดพื้นฐาน จำนวน 4 งาน ได้แก่ เก็บขยะ เช็ดทำความสะอาดเฟอร์นิเจอร์ ดันฝุ่น และม็อบพื้น โดยพบพื้นที่บริการผู้ป่วยส่วนผู้ป่วยในพื้นที่ห้องพักผู้ป่วยทั่วไป และห้องพักผู้ป่วยติดเชื้อมีขั้นตอนการทำความสะอาดมากที่สุด จำนวน 12 ขั้นตอน ส่วนพื้นที่บริการผู้ป่วยส่วนผู้ป่วยนอกพื้นที่ห้องเจาะเลือดมีขั้นตอนการทำความสะอาดน้อยที่สุด จำนวน 5 ขั้นตอน เหตุปัจจัยมาจากพื้นที่บริการผู้ป่วยแต่ละพื้นที่นั้นมีจุดทำความสะอาดไม่เท่ากัน ซึ่งในกระบวนการทำความสะอาดพื้นที่บริการผู้ป่วยมีองค์ประกอบพื้นฐาน คือ พนักงานทำความสะอาด จำนวน 1 – 3 คนต่อพื้นที่ เครื่องมืออุปกรณ์ในการทำความสะอาด ได้แก่ เครื่องมืออุปกรณ์ทำความสะอาดทั่วไป และวัสดุสิ้นเปลือง น้ำยาทำความสะอาดที่มีคุณสมบัติในการฆ่าเชื้อโรค และอุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคล ได้แก่ ผ้าปิดปาก-ปิดจมูก และถุงมือ โดยคุณภาพความสะอาดที่ต้องการของพื้นที่บริการผู้ป่วยของโรงพยาบาลคือ พื้นที่ต้องมีความสะอาดปราศจากเชื้อโรค จากการศึกษาสรุปได้ว่ากระบวนการทำความสะอาดพื้นที่บริการผู้ป่วยของโรงพยาบาลต้องคำนึงถึงการกำจัดสิ่งสกปรกซึ่งเป็นแหล่งของเชื้อโรคที่อยู่ในพื้นที่ก่อนเป็นลำดับแรก จากนั้นจึงเริ่มขั้นตอนการทำความสะอาดส่วนต่าง ๆ ภายในพื้นที่ ซึ่งในระหว่างการทำความสะอาดต้องระวังไม่ให้เกิดการแพร่กระจายของเชื้อโรคโดยการส่วนใส่อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคลและใช้น้ำยาที่มีคุณสมบัติในการฆ่าเชื้อโรค และสิ้นสุดกระบวนการด้วยการทำความสะอาดพื้นเพื่อให้พื้นที่บริการผู้ป่วยมีคุณภาพเป็นไปตามที่โรงพยาบาลต้องการ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1107
title: แนวทางการปรับปรุงหอพักสำหรับคนพิการทางการมองเห็น: กรณีศึกษา วิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดล และ โรงเรียนสอนคนตาบอด กรุงเทพมหานคร

description: จากข้อมูลปี พ.ศ. 2557 ประเทศไทยมีประชากร 64.871 ล้านคน อาศัยในกรุงเทพฯ และปริมณฑลประมาณ 7.98 ล้านคน เป็นคนพิการ 1.5 ล้านคน เป็นคนพิการทางการมองเห็นในกรุงเทพฯ และปริมณฑล 7,908 คน วิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดล และโรงเรียนสอนคนตาบอด ตั้งอยู่ในกรุงเทพฯ และปริมณฑล มีหอพักสำหรับคนพิการทางการมองเห็น ช่วยให้เรียนรู้ ปรับตัวการใช้ชีวิตประจำวันได้ การศึกษาวิทยานิพนธ์ครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1.) ลักษณะทางกายภาพ 2.) พฤติกรรมการใช้งาน 3.) ข้อจำกัด และปัญหา 4.) ประเมินผล และศึกษาแนวทางปรับปรุงหอพักอาศัย ทบทวนงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ศึกษาขอบเขตโครงการในกรุงเทพฯ และปริมณฑล กลุ่มตัวอย่าง คือ คนพิการทางการมองเห็น ประเภทตาบอดสนิท และมองเห็นแบบเลือนราง โดยการสัมภาษณ์ ผลการศึกษาพบว่าทั้ง 2 โครงการ แบ่งพื้นที่อย่างชัดเจน และยังแบ่งแยกถนนสำหรับรถยนต์ และทางเท้าสำหรับคนเดินออกจากกันอย่างชัดเจน เพื่อป้องกันการเกิดอุบัติเหตุ อีกทั้งอาคารยังเชื่อมต่อกันด้วยทางเดินที่มีหลังคาปกคลุม ไฟส่องสว่าง และราวจับตลอดทางเดิน แนวทางการปรับปรุง ควรเป็นพื้นที่สาธารณะ และพื้นที่ส่วนตัว ปลอดภัย ทางสัญจรมีขนาดเหมาะสม มีราวจับ ไฟส่องสว่างที่เพียงพอ อุปกรณ์เหมาะสม การติดตั้งพื้นผิวต่างสัมผัส การศึกษาพบว่า คนพิการต้องการใช้ชีวิตประจำวันได้ด้วยตนเอง และพยายามที่จะปรับตัว ใช้แผนที่ต่างสัมผัสเพื่อเรียนรู้ และจดจำผังของโครงการ ทางเดินควรเป็นทางตรง พื้นต่างระดับใช้ทางลาดแทนบันได และติดตั้งราวจับทั้ง 2 ข้าง ใช้พื้นผิวต่างสัมผัสเพื่อเตือนการเปลี่ยนระดับ ติดตั้งราวจับที่ผนังตลอดแนวทางเดิน เพิ่มอักษรเบรลล์ ประตูควรใช้ประตูบานเลื่อน ใช้สีสด หรือสีที่ตัดกันอย่างชัดเจน มองเห็นได้ง่ายขึ้น มีแสงสว่างเพียงพอบริเวณทางเดิน ข้อเสนอแนะในงานวิจัยครั้งต่อไป คือศึกษาประเภทที่พักอาศัยที่มีรายได้สูง ประเภทบ้านเดี่ยว ทาวน์เฮ้าส์ หรืออาคารชุด
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1108
title: แนวทางการพัฒนาและบริหารอาคารทางประวัติศาสตร์มาเป็นโรงแรมบูติคในเขตกรุงเทพฯ กรณีศึกษา โรงแรมจักรพงษ์วิลล่าและโรงแรมพระยาพาลาซโซ

description: เนื่องจากมีนักท่องเที่ยวต่างชาติเดินทางมาประเทศไทยเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในกรุงเทพฯ ได้รับรางวัล 4 ปีซ้อนว่าเป็นแหล่งท่องเที่ยวอันดับที่ 1 และจุดท่องเที่ยวยอดนิยมในกรุงเทพฯ ก็อยู่ในเขตรัตนโกสินทร์ฯ จึงทำให้ผู้ประกอบการเล็งเห็นแนวโน้มการเติบโตของธุรกิจประเภทโรงแรมบูติค และปัจจุบันได้มีหลายประเทศที่นำอาคารทางประวัติศาสตร์มาพัฒนาและบริหารเป็นโรงแรมบูติค ดังเช่น Historichotelsworldwide.com ที่รวบรวมโรงแรมจากทั่วโลก โดยกำหนดว่าสถานที่นั้นจะต้องมีอายุมากกว่า 50 ปี อยู่ในพื้นที่ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ซึ่งได้สอดคล้องกับหลักเกณฑ์การให้รางวัลอนุรักษ์ดีเด่นในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิคจาก UNESCO วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) กระบวนการในการพัฒนาและบริหารอาคารเก่าทางประวัติศาสตร์มาเป็นโรงแรมบูติค 2) ปัญหาและวิธีแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นก่อน/ระหว่าง/หลังกระบวนการพัฒนาและบริหารมาเป็นโรงแรมบูติค โดยดูในเรื่องกายภาพ การบริหารกิจการและบุคลากร การตลาด การบริการ และการเงิน มีวิธีวิจัยโดยการสัมภาษณ์ผู้บริหารของทั้ง 2 โรงแรม และผู้เชี่ยวชาญที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งได้ค้นคว้าข้อมูลด้านเอกสาร งานวิจัย และเข้าสำรวจลักษณะทางกายภาพของกรณีศึกษา ผลการศึกษาพบว่า ทั้ง 2 โรงแรมมีกระบวนการในการพัฒนาและบริหารที่ต่างกันคือ จักรพงษ์วิลล่าได้พัฒนาอาคารเก่าในรูปแบบ Reconstruction ด้วยการสร้างเรือนไม้ทรงไทยขึ้นใหม่แทนเรือนเดิม โดยยังคงรักษาความแท้ในเรื่องของทำเลที่ตั้ง แผนผังของพื้นที่เดิม ขณะที่พระยาพาลาซโซได้พัฒนาในรูปแบบ Rehabilitation โดยปรับปรุงอาคารเก่าให้ตอบสนองต่อการใช้สอยในปัจจุบัน ทั้งนี้พยายามรักษาอาคาร วัสดุและสีให้เหมือนกับสมัยก่อนมากที่สุด ได้ติดต่อกรมศิลปากรเข้ามาช่วยเสนอแนะ ในส่วนบริการ จักรพงษ์วิลล่าให้บริการแบบ Bed & Breakfast ตามเวลาออฟฟิศซึ่งเหมาะสมกับความต้องการของนักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่คุ้นเคยกับการบริการสไตล์นี้ ขณะที่พระยาพาลาซโซจะมีพนักงานต้อนรับตลอด 24 ชม. สิ่งที่เหมือนกันคือทั้ง 2 โรงแรมเริ่มต้นโครงการโดยมีอาคารทางประวัติศาสตร์เป็น Product lead ที่เจ้าของโครงการได้ศึกษาแล้วว่ากลุ่มเป้าหมายส่วนใหญ่ที่ชื่นชอบท่องเที่ยวในแนวศิลปวัฒนธรรมเป็นชาวยุโรป มีการศึกษาระดับสูง ทำงานในระดับการจัดการและมีความสามารถในการจ่าย จึงออกแบบและตกแต่งภายในโครงการด้วยสไตล์ไทยโบราณ เน้นกลุ่มลูกค้าในระดับ Niche market ทั้ง 2 โรงแรมบริหารกิจการด้วยเจ้าของโครงการเอง มีวิสัยทัศน์ในเรื่องของการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรม จัดองค์กรตามหน้าที่ มีขนาดเล็กและไม่ซับซ้อน ซึ่งเป็นข้อดีในการปรับปรุงระบบการทำงานและตอบสนองความต้องการของลูกค้าได้อย่างรวดเร็ว ไม่ต้องผ่านหลายระดับชั้น พิถีพิถันในเรื่องการบริการและมีสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างครบครัน ทั้ง 2 โรงแรมไม่มีงบประมาณสำหรับการตลาด ใช้ช่องทางการจำหน่ายห้องพักผ่าน OTA เป็นหลัก และลงทุนโครงการทั้งหมดด้วยเงินส่วนตัวและการระดมทุนจากหุ้นส่วน ข้อค้นพบคือ เจ้าของมีพื้นฐานความรู้และชื่นชอบในงานศิลปะ มีแรงบันดาลใจที่อยากจะทำให้อาคารเก่ากลับมามีชีวิต ไม่เน้นการคืนทุนที่สร้างกำไรให้อย่างมหาศาล แต่เน้นการคืนทุนทางจิตใจที่ได้สร้างคุณค่าให้กับอาคารทางประวัติศาสตร์ เหมาะสำหรับเจ้าของโครงการที่เป็นเจ้าของที่ดิน เพราะเป็นการเพิ่มมูลค่าให้กับทรัพย์สินและยังสร้างรายได้ให้แก่เจ้าของ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1109
title: ระดับพลังสุขภาพจิตของพยาบาลจบใหม่หมุนเวียนที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: การวิจัยนี้เป็นวิจัยเชิงพรรณนา เพื่อศึกษาระดับพลังสุขภาพจิตและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับระดับพลังสุขภาพจิตของพยาบาลจบใหม่หมุนเวียนที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ กลุ่มตัวอย่างคือพยาบาลจบใหม่หมุนเวียนที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ของกลุ่มตัวอย่าง และยินดีเข้าร่วมการวิจัย จำนวน 193 ราย โดยใช้แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบวัดพลังสุขภาพจิตของกรมสุขภาพจิต แบบสอบถามแรงสนับสนุนทางสังคมและแบบทดสอบบุคลิกภาพ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา สถิติt-test และ One-Way ANOVA หาความสัมพันธ์โดยวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันและหาปัจจัยทำนายโดยวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุแบบขั้นตอน ผลการวิจัย พบว่า กลุ่มตัวอย่างเป็นเพศหญิงร้อยละ 97.4 อายุเฉลี่ย 22.6 ปี มีระดับพลังสุขภาพจิตอยู่ในระดับปกติร้อยละ 75.2 และอยู่ในระดับต่ำร้อยละ 9.8 ปัจจัยที่สัมพันธ์กับพลังสุขภาพจิตได้แก่ สถานภาพทางเศรษฐกิจ ภาระทางครอบครัว ความมั่นใจต่อการปฏิบัติการพยาบาล การประสบเหตุการณ์ความเครียด แรงสนับสนุนทางสังคมและบุคลิกภาพ เมื่อวิเคราะห์ปัจจัยทำนายตัวแปรที่สามารถร่วมกันทำนายระดับพลังสุขภาพจิตได้ คือ แรงสนับสนุนทางสังคม บุคลิกภาพและภาระทางครอบครัว สามารถร่วมกันทำนายได้ร้อยละ 44.7
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1110
title: การศึกษาลักษณะและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บจากการทำงานของชาวนาในอำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่

description: การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดใดจุดหนึ่ง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอัตราอุบัติการณ์และลักษณะของการบาดเจ็บจากการทำงาน ลักษณะสภาพหน้างานของชาวนาและความสัมพันธ์ของปัจจัยต่างๆที่เกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บจากการทำงานของชาวนาในอำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ของประเทศไทยโดยการเก็บรวบรวมข้อมูลระหว่างเดือนตุลาคม ถึง ธันวาคม 2557 โดยใช้แบบสอบสัมภาษณ์จำนวน 4 ชุดร่วมกับการประเมินสภาพการทำงานโดยใช้แบบสังเกตพฤติกรรมการทำนาและสำรวจสภาพหน้างานของชาวนาจำนวน 1 ชุด จากชาวนาที่ได้รับการสุ่มเลือกโดยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบง่ายทั้งหมด 440 คนและมีชาวนาจำนวน 427 คนสามารถเข้าร่วมในการวิจัยครั้งนี้ คิดอัตราการตอบรับร้อยละ 97.05 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอนุมานที่เหมาะสม ผลการศึกษาพบว่า อัตราอุบัติการณ์ของการบาดเจ็บจากการทำนาของชาวนาในกรณีการบาดเจ็บรุนแรงและไม่รุนแรงเท่ากับ 2.1 และ 45.4 ครั้งต่อ 100 คนต่อปี ตามลำดับ โดยการบาดเจ็บที่พบมากที่สุดคือบาดแผลเปิดที่ผิวหนังภายนอกบริเวณตั้งแต่ข้อเท้าลงไป จากผลการวิเคราะห์พบว่า ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการบาดเจ็บจากการทำงานของชาวนาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ การรับรู้ว่าการทำนาต้องใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคล [อัตราเสี่ยงเท่ากับ7.83 (95%CI เท่ากับ 1.92 ถึง 31.88)] และการไม่ได้ใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคลขณะทำนาหรือใช้เพียงบางครั้งเท่านั้น[อัตราเสี่ยงเท่ากับ21.66 (95%CI เท่ากับ 11.19 ถึง 40.04)] ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าการมีความรู้เรื่องความปลอดภัยแต่ไม่ได้ปฏิบัติตามหลักการของความปลอดภัยในการทำงานเป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดการบาดเจ็บจากการทำนา จากผลการศึกษานี้จึงสรุปได้ว่า ประเด็นด้านการรับรู้และพฤติกรรมด้านความปลอดภัยในการทำงานเป็นปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการบาดเจ็บจากการทำนามากที่สุด จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องและผู้นำชุมชนต้องทำให้เกิดการตระหนักรู้และสร้างให้เกิดจิตสำนึกและวินัยเรื่องความปลอดภัยในการทำงาน อันจะนำไปสู่การลดลงของอุบัติการณ์การบาดเจ็บจากการทำนาและการมีคุณภาพชีวิตที่ดีของชาวนาในที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1111
title: การศึกษาอัตราการเกิดคาร์ดิโอวาสคูล่าอีเว้นท์ในผู้ป่วยโรคหัวใจห้องบนสั่นพลิ้วและใส่ขดลวดหลอดเลือดหัวใจที่ได้รับยาต้านเกล็ดเลือดสองชนิดหรือยาต้านการแข็งตัวของเลือดสองชนิดและยาวาร์ฟารินระหว่างปีพุทธศักราช 2547 - 2556 ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: ที่มาและเหตุผล: มีผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจอุดตันที่ต้องรักษาด้วยการใส่ขดเลือดหลอดเลือดหัวใจที่มีภาวะหัวใจห้องบนเต้นพลิ้วร่วมจำนวนไม่น้อย ซึ่งผู้ป่วยกลุ่มนี้ต้องได้รับยาละลายลิ่มเลือดและยาต้านเกล็ดเลือดร่วมกัน แต่การให้ยาสองกลุ่มนี้ร่วมกันนั้นจะเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดเลือดออกมากขึ้น แต่ในปัจจุบันยังไม่มีแนวทางการใช้ยาสองกลุ่มนี้ร่วมกันที่ชัดเจน จุดประสงค์: เพื่อศึกษาผลรวมอัตราการเกิด death, MI, stroke, stent thrombosis และ target vessel revascularization และอัตราการเกิดเลือดออกในเวลา 1 ปีของผู้ป่วยโรคหัวใจห้องบนสั่นพลิ้ว ภายหลังการใส่ขดลวดหลอดเลือดหัวใจ ที่ได้รับยา aspirin และ clopidogrel และ/หรือ warfarin วิธีการวิจัย: ทบทวนเวชระเบียนทั้งจากแผนกผู้ป่วยนอกและผู้ป่วยในของโรงพยาบาจุฬาลงกรณ์ที่ได้รับวินิจฉัยตาม ICD10 I48 (atrial fibrillation) และ ICD9 3606 (BMS) หรือ 3607(DES) ในช่วงเวลา 10 ปี ตั้งแต่เดือนมกราคม 2547 ถึงเดือนธันวาคม 2556 ผลการศึกษาหลัก คือ ผลรวมอัตราการเกิด death, MI, stroke, stent thrombosis และ target vessel revascularization ของผู้ป่วยที่ได้รับยา aspirin, clopidogrel และ/หรือ warfarin ในเวลา 1 ปีภายหลังได้รับยา ผลการศึกษารอง คือ อัตราการเกิดเลือดออกของผู้ป่วยที่ได้รับยา aspirin, clopidogrel และ/หรือ warfarin ผลการศึกษา: ผู้ป่วยทั้งหมด 142 คน แบ่งเป็น กลุ่มที่ได้รับยา 3 ชนิดได้แก่ aspirin clopidogrel และ warfarin28 คน กลุ่มที่ได้รับยา 2 ชนิดได้แก่ aspirin และ clopidogrel 107 คน อายุเฉลี่ย 70.97 ปี เพศชาย 70% ค่าเฉลี่ย CHA2DVAS2C = 2.95 มีการใส่ขดลวดชนิด DES 69.01% เมื่อเปรียบเทียบผู้ป่วยทั้ง 2 กลุ่มพบว่า กลุ่มที่ได้รับยา 3 ชนิด มีโรคหลอดเลือดสมองอุดตันมากกว่า (35.71 vs 13.08%, P = 0.01) ผู้ป่วยเป็น valvular AF มากกว่า (17.86% vs 6.3%, P = 0.01)และผู้ป่วยเป็น permanent AF มากกว่า (39.29% vs 19.63%, P = 0.024) ผลการศึกษาหลักของผู้ป่วยที่ได้รับยา 3 ชนิดและ 2 ชนิด เท่ากับ 21.78% และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างผู้ป่วยที่ได้รับยา 3 ชนิดและผู้ป่วยที่ได้รับยา 2 ชนิด พบว่าผลการศึกษาหลักไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (9.09% vs 22.78%, P value = 0.228) ส่วนอัตราการเกิดเลือดออกของผู้ป่วยที่ได้รับยา 3 ชนิดเปรียบเทียบกับผู้ป่วยที่ได้รับยา 2 ชนิดไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเช่นกัน (4.55% vs 5.06%, P value = 1.00) นอกจากนี้ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2552 มีแนวโน้มการใช้ยา 3 ชนิดร่วมกันมากขึ้น สรุป: ผลรวมอัตราการเกิด death, MI, stroke, stent thrombosis และ target vessel revascularization และอัตราการเกิดเลือดออกของผู้ป่วยที่ได้รับยา aspirin, clopidogrel และ warfarin ในเวลา 1 ปี ไม่แตกต่างกับผู้ป่วยที่ได้รับยา aspirin และ clopidogrel แต่อย่างไรก็ดี การศึกษานี้เป็นเพียงการศึกษาแบบย้อนหลัง หากในอนาคตมีการทำการศึกษาแบบไปข้างหน้า อาจจะให้ข้อมูลในการรักษาผู้ป่วยกลุ่มนี้ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1112
title: ผลของการให้ข้อมูลผ่านการ์ตูนแอนิเมชั่นต่อความวิตกกังวล และความร่วมมือของเด็กชายวัยเรียนที่เข้ารับการขยายท่อปัสสาวะ

description: จากการศึกษาที่ผ่านมาพบว่าการเข้ารับการขยายท่อปัสสาวะทำให้ผู้ป่วยเด็กเกิดความวิตกกังวล การให้ข้อมูลที่เหมาะสมจะช่วยลดความวิตกกังวลในเด็กได้ การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการให้ข้อมูลผ่านการ์ตูนแอนิเมชั่นต่อความวิตกกังวล และความร่วมมือของเด็กชายอายุ 6-12 ปีที่เข้ารับการขยายท่อปัสสาวะ ณ หอผ่าตัดกุมารศัลยศาสตร์ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาด จำนวน 24 ราย โดยแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 12 ราย และกลุ่มควบคุม 12 ราย กลุ่มทดลองได้รับข้อมูลผ่านการ์ตูนแอนิเมชั่นที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นจากการทบทวนงานวิจัยที่เกี่ยวข้องร่วมกับความเห็นของผู้เชี่ยวชาญ โดยมีเนื้อหาที่อธิบายกระบวนการขยายท่อปัสสาวะ และวิธีคลายความวิตกกังวล ส่วนในกลุ่มควบคุมได้รับชมการ์ตูนแอนิเมชั่นทั่วไป ประเมินความวิตกกังวลโดยใช้แบบสอบถามความวิตกกังวลของเด็กไทยวัยเรียน (STAIC-R) แปลโดยวราภรณ์ ไชยวัฒน์ ส่วนการให้ความร่วมมือใช้แบบสังเกตพฤติกรรมการให้ความร่วมมือที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเองจากการสังเกตพฤติกรรมในห้องผ่าตัด วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยระหว่างกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมด้วยสถิติ Independent t-test และ Paired t-test ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนความวิตกกังวลหลังทดลองลดลงจากก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05 (t = 2.771, p = 0.02) ส่วนกลุ่มควบคุมมีคะแนนความวิตกกังวลหลังทดลองไม่แตกต่างจากก่อนทดลอง (t = 1.844, p = 0.10) ส่วนคะแนนความร่วมมือในการเข้ารับการขยายท่อปัสสาวะของทั้งสองกลุ่มนั้นไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติทั้ง 3 สถานการณ์ ได้แก่ 1. ขณะเจ้าหน้าที่มารับไปห้องผ่าตัด 2. ขณะอยู่ในห้องผ่าตัด 3. ขณะเจ้าหน้าที่ดมยาสลบทำการครอบสวมหน้ากากดมยาสลบหรือฉีดยาสลบ การวิจัยครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่าการ์ตูนแอนิเมชั่นที่มีเนื้อหาครอบคลุมการขยายท่อปัสสาวะ และเทคนิคการลดความวิตกกังวลช่วยลดความวิตกกังวลของเด็กชายวัยเรียนที่ต้องเข้ารับการขยายท่อปัสสาวะในขณะที่การ์ตูนที่ให้ความสนุกสนานเพลิดเพลินที่มีอยู่ทั่วไปไม่ช่วยลดความวิตกกังวล งานวิจัยชิ้นนี้นำไปสู่แนวทางผลิตสื่อหรือวิธีการนำเสนอข้อมูลด้วยวิธีการอื่นๆที่เน้นการรับรู้กระบวนการทางการแพทย์ในโรคต่างๆรวมทั้งการนำเสนอแนะเทคนิคการคลายความวิตกกังวลในสถานการณ์ต่างๆต่อไปได้ คำสำคัญ : ความวิตกกังวล,การ์ตูนแอนิเมชั่น,ความร่วมมือ,เด็กวัยเรียน,การขยายท่อปัสสาวะ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1113
title: การศึกษาความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องของโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะชนิด PERSISTENT OR PERMANENT ATRIAL FIBRILLATION ในผู้ป่วยชาวไทยที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะหยุดหายใจขณะนอนหลับ

description: ที่มาและเหตุผล: Atrial fibrillation เป็นโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะที่พบได้บ่อย และเป็นสาเหตุที่สำคัญของภาวะสมองขาดเลือด ภาวะหยุดหายใจขณะนอนหลับ (Obstructive Sleep Apnea หรือ OSA) เป็นหนึ่งในสาเหตุที่สำคัญของการเกิด atrial fibrillation การศึกษานี้ต้องการศึกษาความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับโรค atrial fibrillation ในผู้ป่วยชาวไทยที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะหยุดหายใจขณะนอนหลับเพื่อหาว่าผู้ที่มีภาวะหยุดหายใจขณะนอนหลับกลุ่มใดมีความเสี่ยงต่อการเกิด atrial fibrillation วิธีการวิจัย: ทำการศึกษาโดยเก็บข้อมูลของผู้ป่วยจำนวน 2,195 ราย ที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะหยุดหายใจขณะนอนหลับที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ในระหว่างเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 – เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 ข้อมูลที่นำมาศึกษาได้แก่ ข้อมูลทั่วไป เพศ อายุ น้ำหนัก ส่วนสูง เส้นรอบวงของคอ ความรุนแรงของภาวะหยุดหายใจขณะนอนหลับ โรคหัวใจผิดจังหวะชนิด atrial fibrillation และโรคประจำตัวอื่น ๆ โดยใช้สถิติ Fisher’s exact test, independent t test และ logistic regression analysis ในการวิเคราะห์ข้อมูล ค่า p-value ที่น้อยกว่า 0.05 ถือว่ามีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการศึกษา: ความชุกของโรค atrial fibrillation ในผู้ป่วย OSA ในการศึกษานี้เท่ากับร้อยละ 1.14 ผู้ป่วย OSA กลุ่มที่มี atrial fibrillation มีอายุเฉลี่ย 61.3 ปี และกลุ่มที่ไม่มีatrial fibrillation มีอายุเฉลี่ย 51.5 ปี (p-value = 0.001) ความชุกของโรคความดันโลหิตสูงและโรคไขมันสูงในกลุ่มที่มี atrial fibrillation สูงกว่ากลุ่มที่ไม่มี atrial fibrillation กล่าวคือ ร้อยละ 76 เทียบกับร้อยละ 35.8 (p-value &lt; 0.001) และร้อยละ 40 เทียบกับร้อยละ 20.9 (p-value = 0.02) ตามลำดับเมื่อวิเคราะห์ multivariate analysis พบว่าอายุที่เพิ่มขึ้น 1 ปี เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิด AF 1.04 เท่า (adjusted odds ratio 1.04 (95% CI 1.01-1.07, p-value = 0.023) และการมีโรคความดันโลหิตสูงร่วมด้วย เพิ่มความเสียงต่อการเกิด AF 3.89 เท่า (adjusted odds ratio = 3.89, 95% CI 1.43-10.61, p-value = 0.008) สรุป: ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นภาวะหยุดหายใจขณะนอนหลับในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์มีความชุกของ atrial fibrillation ค่อนข้างต่ำอายุที่เพิ่มขึ้นและการมีโรคความดันโลหิตสูงร่วมด้วยเป็นปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการเกิด atrial fibrillation ในผู้ป่วย OSA
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1114
title: ความชุกและผลกระทบต่อระบบประสาทที่เกิดจากอาการชักโดยใช้การตรวจติดตามคลื่นไฟฟ้าสมองอย่างต่อเนื่องในผู้ป่วยหลังเกิดโรคหลอดเลือดสมองอุดตันระยะเฉียบพลัน

description: บทนำ: ภาวะชักที่เกิดภายหลังโรคหลอดเลือดสมองจัดเป็นภาวะแทรกซ้อนที่สำคัญในเวชปฏิบัติอย่างไรก็ตามข้อมูลการศึกษาด้วยการตรวจติดตามคลื่นไฟฟ้าสมองอย่างต่อเนื่องโดยวิธีมาตรฐาน (Continuous EEG Monitoring: CEEG monitoring) เพื่อตรวจหาภาวะชักไร้เกร็งกระตุกภายหลังการเกิดโรคหลอดเลือดสมองอุดตันในระยะเฉียบพลัน (Acute Post-Ischemic Stroke Non-Convulsive Seizure: AIS-NCS) ยังมีข้อมูลการศึกษาในปัจจุบันน้อย วัตถุประสงค์: เพื่อหาความชุก, ปัจจัยเสี่ยงทางคลินิก ของการเกิดภาวะ AIS-NCS และพยากรณ์โรคทางระบบประสาทในผู้ป่วยที่เกิดภาวะ AIS-NCS เมื่อเปรียบเทียบกับผู้ป่วยที่ตรวจไม่พบภาวะดังกล่าว วัสดุและวิธีการ: การศึกษานี้ทำในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองอุดตันระยะเฉียบพลันที่มีอาการเริ่มต้นไม่เกิน 72 ชั่วโมง และมีลักษณะอาการทางคลินิก และหรือการตรวจทางภาพวินิจฉัย บ่งชี้ว่ามีการตายของผิวสมอง (cortical infarction) จากการขาดเลือด ซึ่งได้รับไว้รักษาในหอผู้ป่วยในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จำนวน 60 ราย ผู้ป่วยทุกรายจะได้รับการตรวจ cEEG monitoring เป็นระยะเวลา 24 ชั่วโมง เพื่อหาความชุกของการเกิดภาวะ AIS-NCS รวมถึงการวิเคราะห์หาข้อมูลปัจจัยเสี่ยงทางคลินิก และพยากรณ์โรคทางระบบประสาทของผู้ป่วยในกลุ่มที่มีภาวะ AIS-NCS เมื่อเทียบกับผู้ป่วยที่ไม่มีภาวะนี้ ผลการศึกษา: จากผู้ป่วยที่คัดเข้าในการศึกษาจำนวน 60 ราย ไม่พบผู้ป่วยที่มีภาวะ AIS-NCS อย่างไรก็ตามพบว่ามีลักษณะคลื่นไฟฟ้าสมองผิดปกติชนิด Interictal Epileptiform Discharges (IEDs) ในผู้ป่วยจำนวน 13 ราย (คิดเป็นร้อยละ 21.7) โดยพบว่ามีปัจจัยที่สัมพันธ์กับการตรวจพบ IEDs คือ การตรวจพบภาวะสมองบวมเบียดดันเนื้อสมองฝั่งตรงข้าม (midline shift) และการตรวจพบตำแหน่งของเนื้อสมองขาดเลือดมากกว่า 1 เส้น ในแง่พยากรณ์โรคทางระบบประสาทพบว่าการตรวจพบ IEDs สัมพันธ์กับค่าความรุนแรงของโรคหลอดเลือดสมองจากแบบประเมิน NIHSS เมื่อจำหน่าย และความพิการทางระบบประสาทจากแบบประเมิน MRS เมื่อประเมินที่ระยะเวลา 1, 4 และ 12 สัปดาห์ภายหลังเกิดโรคหลอดเลือดสมอง สูงกว่ากลุ่มที่ตรวจไม่พบ IEDs อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติการวิเคราะห์ด้วย Binary logistic regression เพื่อหาปัจจัยที่ช่วยพยากรณ์ความพิการพบว่าการตรวจพบ IEDs บ่งชี้ถึงพยากรณ์โรคที่ไม่ดีที่ระยะเวลา 3 เดือน ภายหลังเกิดโรคหลอดเลือดสมอง [P = 0.01, OR 31.81 (95% CI, 2.31 – 437.255)]. สรุป: ภาวะ AIS-NCS พบได้น้อยมากในผู้ป่วยที่เกิดโรคหลอดเลือดสมองอุดตันในระยะเฉียบพลัน อย่างไรก็ตามลักษณะความผิดปกติทางคลื่นไฟฟ้าสมองชนิด IEDs เป็นปัจจัยพบมีความสัมพันธ์กับโรคหลอดเลือดสมองที่รุนแรงและพยากรณ์โรคทางระบบประสาทที่ไม่ดีภายหลังการเกิดโรคหลอดเลือดสมองอุดตัน