cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2024.860
title: ความพร้อมทางด้านกฎหมายของประเทศไทยในการเป็นภาคีอนุสัญญาขององค์การยูเนสโกว่าด้วยการคุ้มครองและการส่งเสริมความหลากหลายของการแสดงออกทางวัฒนธรรม ค.ศ. 2005

description: การศึกษาครั้งนี้มุ่งที่จะศึกษาความพร้อมทางด้านกฎหมายภายในประเทศไทย สำหรับการเป็นภาคีอนุสัญญาขององค์การยูเนสโกว่าด้วยการคุ้มครองและการส่งเสริมความหลากหลายของการแสดงออกทางวัฒนธรรม ค.ศ. 2005 โดยตรวจสอบกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับความหลากหลายของการแสดงออกทางวัฒนธรรม รวมถึงศึกษาเจตนารมณ์ หลักการ มาตรการและกลไกของอนุสัญญาฯ ที่จะมีผลต่อการเป็นภาคีอนุสัญญาฯ ตลอดจนปัจจัยอื่นที่เกี่ยวข้องในการเข้าร่วมเป็นภาคีและอนุวัติพันธกรณีตามอนุสัญญาฯ โดยเน้นการสร้างสมดุลระหว่างประโยชน์ของความร่วมมือและการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม รวมถึงการอนุรักษ์ความหลากหลายในการแสดงออกทางวัฒนธรรม กับภาพรวมและผลกระทบทางวัฒนธรรม สังคม กฎหมาย เศรษฐกิจ การเมือง และอื่นๆ ที่จะเกิดขึ้นกับสังคมไทยในอนาคต ตลอดจนความเป็นไปได้และแนวทางการนำไปปรับใช้กับบริบทของประเทศไทยได้อย่างเหมาะสม โดยที่ประเทศไทยได้แสดงเจตจำนงทางการเมืองในเชิงนโยบายที่จะเข้าเป็นภาคีอนุสัญญาฯ ผ่านการรับรองอนุสัญญาฯ ดังกล่าว เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2548 การศึกษาพบว่าประเทศไทยมีความพร้อมทางกฎหมายที่จะรองรับการปฏิบัติตามพันธกรณีของอนุสัญญาฯ ระดับหนึ่ง อย่างไรก็ดี เนื่องจาก อนุสัญญาฯ ไม่ได้มีสภาพบังคับอย่างเข้มงวด ในทางตรงกันข้าม อนุสัญญาฯ มีความยืดหยุ่นและให้สิทธิอธิปไตยแห่งตน (Sovereign right) แก่รัฐภาคีค่อนข้างสูง สะท้อนให้เห็นถึงความจำเป็นที่ประเทศไทยจะต้องมีการพิจารณาเพื่ออนุวัติการกฎหมายภายในประเทศ เพื่อให้ประเทศไทยสามารถดำเนินการคุ้มครองและการส่งเสริมความหลากหลายของการแสดงออกทางวัฒนธรรมในประเทศอย่างมีประสิทธิภาพ ได้แก่ การปรับปรุงกฎหมายที่กำหนด คำนิยามที่เกี่ยวข้องให้มีความชัดเจนและครอบคลุม เช่น ความหลากหลายของการแสดงออกทางวัฒนธรรม และสินค้าและบริการทางวัฒนธรรม ตลอดจนปรับปรุงหรืออนุวัติการกฎหมายภายในประเทศในประเด็นที่เกี่ยวข้องสำคัญ ได้แก่ ด้านวัฒนธรรม ขยายความครอบคลุมให้รวมไปถึงประเด็นความหลากหลายของการแสดงออกทางวัฒนธรรมที่สามารถเชื่อมโยงกับการค้า ด้านการค้าและทรัพย์สินทางปัญญา แก้ไขปรับปรุงกฎหมายให้เอื้อต่อการเกิดผู้ประกอบการรายใหม่และรายย่อยที่เป็นผู้ผลิตสินค้าและบริการทางวัฒนธรรม รวมถึงผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมวัฒนธรรมและอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ด้านสื่อสารมวลชนและสภาพแวดล้อมดิจิทัล ปรับปรุงกฎหมายที่เกี่ยวกับการผลิตสื่อแบบเดิมและสมัยใหม่ โดยลดข้อจำกัดและการผูกขาดในการผลิตสื่อ และด้านสิทธิและความเสมอภาค ปรับปรุงกลไกทางกฎหมายให้สามารถขจัดการเลือกปฏิบัติหรือลดผลกระทบจากการกระทำดังกล่าวให้น้อยที่สุด รวมถึงข้อเสนอให้ประเทศไทยอาจพิจารณาการจัดทำกฎหมายคุ้มครองและส่งเสริมความหลากหลายของการแสดงออกทางวัฒนธรรมเป็นการเฉพาะ โดยกฎหมายดังกล่าวต้องมีความครอบคลุมประเด็นที่เกี่ยวข้องที่กล่าวมาแล้ว
DOI: 10.14457/tu.the.2024.862
title: การบังคับคดีกับกรมธรรม์ประกันชีวิต

description: การค้นคว้าอิสระฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหาแนวทางการแก้ไขปรับปรุงหลักกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับสิทธิของเจ้าหนี้ในการบังคับคดีกับทรัพย์สินของลูกหนี้ที่เป็นกรมธรรม์ประกันชีวิต โดยผู้เขียนได้นำเสนอถึงปัญหาการบังคับคดีกับกรมธรรม์ประกันชีวิตของลูกหนี้ที่ลูกหนี้เป็นผู้เอาประกันชีวิตตนเอง ซึ่งลูกหนี้ยังมีชีวิตอยู่ไม่ครบกำหนดเวลาคุ้มครองตามสัญญาประกันชีวิตและมิได้ตกเป็นบุคคลล้มละลาย และทำการศึกษากฎหมายที่เกี่ยวข้องเพื่อวิเคราะห์ว่าบรรดากฎหมายที่เกี่ยวข้องในปัจจุบันอนุญาตหรือเปิดช่องให้เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาใช้สิทธิบังคับคดีกับกรมธรรม์ประกันชีวิตของลูกหนี้ตามคำพิพากษามากน้อยเพียงใด ทั้งนี้ ผู้เขียนได้ทำการศึกษาหลักกฎหมายต่างประเทศและแนวคำพิพากษาของศาลต่างประเทศ ได้แก่ สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา ประเทศแคนาดา และประเทศญี่ปุ่น เพื่อนำมาใช้เป็นแนวทางในการวิเคราะห์ความเหมาะสมพอเพียงของกฎหมายไทย.จากการศึกษาพบว่า กฎหมายไทยปัจจุบันยังขาดความชัดเจนเกี่ยวกับการบังคับคดีกับกรมธรรม์ประกันชีวิตของลูกหนี้ตามคำพิพากษาในกรณีที่ลูกหนี้ตามคำพิพากษายังมีชีวิตอยู่ไม่ครบกำหนดเวลาคุ้มครองตามสัญญาประกันชีวิตและมิได้ตกเป็นบุคคลล้มละลาย กล่าวคือ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งไม่ได้กำหนดให้กรมธรรม์ประกันชีวิตเป็นทรัพย์สินที่ไม่อยู่ความรับผิดแห่งการบังคับคดี แต่คำสั่งและข้อบังคับต่าง ๆ ของหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องกับการบังคับคดีกลับวางหลักเกณฑ์ห้ามมิให้มีการบังคับคดีเอากับกรมธรรม์ประกันชีวิตของลูกหนี้ตามคำพิพากษา ในขณะที่กฎหมายต่างประเทศที่ได้กล่าวถึงข้างต้นล้วนแต่มีบทบัญญัติที่กล่าวถึงสิทธิของเจ้าหนี้ไว้อย่างชัดเจนว่าเจ้าหนี้สามารถที่จะบังคับคดีกับกรมธรรม์ประกันชีวิตของลูกหนี้ได้หรือไม่เพียงใด. ด้วยเหตุนี้การศึกษาทำให้ได้ข้อสรุปที่ว่า ควรมีการแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 301 และมาตรา 302 ให้เกิดความชัดเจนว่า สิทธิเรียกร้องในเงินผลประโยชน์ตามกรมธรรม์ประกันชีวิตที่ยังไม่ถึงกำหนดเป็นทรัพย์สินที่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี นอกจากนี้ กฎหมายควรจะกำหนดกรณีที่เป็นข้อยกเว้นที่ทำให้เจ้าหนี้สามารถใช้สิทธิบังคับคดีเอากับกรมธรรม์ประกันชีวิตของลูกหนี้ได้ด้วย เพื่อคุ้มครองเจ้าหนี้มิให้ได้รับความเสียหายจากการฉ้อฉลของลูกหนี้ ซึ่งจะส่งผลเป็นการสร้างความชัดเจนในทางกฎหมายต่อการใช้สิทธิบังคับคดีของเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา ในขณะเดียวกันยังมีผลเป็นการคุ้มครองสิทธิในกระบวนการยุติธรรมทางแพ่งของลูกหนี้ตามคำพิพากษา กล่าวคือ ป้องกันไม่ให้มีการบังคับคดีกับลูกหนี้ตามคำพิพากษาเกินความจำเป็น
DOI: 10.14457/tu.the.2024.863
title: การคุ้มครองผู้บริโภคในการซื้อสินค้าหรือบริการจากการขายผ่านการทำการตลาดทางโทรศัพท์

description: ในโลกปัจจุบันพฤติกรรมการซื้อขายสินค้าและบริการของผู้บริโภคมีการเปลี่ยนแปลงไปจากอดีตอย่างเห็นได้ชัด จากเดิมที่การซื้อขายต้องกระทำผ่านการพบปะระหว่างผู้ขายกับผู้ซื้อ ณ สถานที่จำหน่ายสินค้าโดยตรงได้เปลี่ยนรูปแบบไปเป็นการซื้อขายที่ไม่จำเป็นต้องมีการพบหน้ากันอีกต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคที่เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารพัฒนาอย่างก้าวกระโดดทำให้ช่องทางการตลาดหลากหลายมากขึ้นหนึ่งในนั้นคือการทำการตลาดทางโทรศัพท์ซึ่งได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในหมู่ผู้ประกอบธุรกิจ การทำการตลาดทางโทรศัพท์เป็นรูปแบบของการทำสัญญาระหว่างบุคคลที่อยู่ห่างกันโดยระยะทางซึ่งผู้ขายมักใช้กลยุทธ์ในการโน้มน้าวใจและจูงใจให้ผู้บริโภคตัดสินใจซื้อสินค้าในทันที แม้ว่ารูปแบบดังกล่าวจะอำนวยความสะดวกให้แก่ทั้งผู้ขายและผู้ซื้อแต่ก็มักแฝงไว้ด้วยปัญหาหลายประการที่ส่งผลกระทบต่อสิทธิของผู้บริโภค เช่น การขาดข้อมูลที่จำเป็นก่อนการตัดสินใจซื้อ การตกลงทำสัญญาที่ไม่ได้มีการยืนยันเป็นลายลักษณ์อักษร และความยากลำบากในการใช้สิทธิเลิกสัญญาในภายหลัง ผู้เขียนได้ศึกษามาตรการคุ้มครองผู้บริโภคในการขายสินค้าหรือบริการผ่านการทำการตลาดทางโทรศัพท์ของประเทศไทยพบว่า กฎหมายที่เกี่ยวกับการคุ้มครองผู้บริโภคของประเทศไทยที่เกี่ยวข้องกับการขายสินค้าหรือบริการผ่านการทำการตลาดทางโทรศัพท์ ทั้ง พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 ซึ่งเป็นกฎหมายกลางที่มีเจตนารมณ์เพื่อการคุ้มครองผู้บริโภคเป็นการทั่วไป และพระราชบัญญัติขายตรงและตลาดแบบตรง พ.ศ. 2545 ซึ่งเป็นกฎหมายเฉพาะที่ใช้บังคับในการขายสินค้าหรือบริการผ่านการทำการตลาดทางโทรศัพท์โดยตรง มิได้กำหนดมาตรการในการคุ้มครองผู้บริโภคอย่างเหมาะสม ในขณะที่ต่างประเทศมีการพัฒนากฎหมายให้สอดคล้องกับสภาพพฤติกรรมของผู้บริโภคและปัญหาในการซื้อขายสินค้าหรือบริการยุคใหม่อย่างเป็นระบบและมีประสิทธิภาพมากกว่า. การค้นคว้าอิสระฉบับนี้ ผู้เขียนมีจุดประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาการกำหนดหน้าที่ให้ผู้ประกอบธุรกิจแจ้งข้อมูลที่สำคัญแก่ผู้บริโภคก่อนการเข้าทำสัญญา ปัญหาการยืนยันคำสั่งซื้อก่อนการทำสัญญาซื้อสินค้าหรือบริการ และปัญหาการอำนวยความสะดวกในการใช้สิทธิเลิกสัญญาของผู้บริโภค และมาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวกับการขายสินค้าหรือบริการผ่านการทำการตลาดทางโทรศัพท์ของประเทศไทย โดยวิเคราะห์เปรียบเทียบกับมาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวกับการขายสินค้าหรือบริการผ่านการทำการตลาดทางโทรศัพท์ของสหภาพยุโรป ประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศออสเตรเลีย เพื่อนำมาเป็นแนวทางในการปรับปรุงมาตรการคุ้มครองผู้บริโภคในการขายสินค้าหรือบริการผ่านการทำการตลาดทางโทรศัพท์ของประเทศไทยให้มีความเหมาะสมต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2024.864
title: ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายอาญาในกรณีการกระทำด้วยประการใด ๆ เพื่อให้เด็กกระทำการอันมีลักษณะลามกอนาจารโดยใช้สื่อออนไลน์

description: การค้นคว้าอิสระฉบับนี้ศึกษาปัญหาการบังคับใช้กฎหมายอาญาในกรณีการกระทำด้วยประการใด ๆ เพื่อให้เด็กกระทำการอันมีลักษณะลามกอนาจารโดยใช้สื่อออนไลน์ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของการถ่ายทอดสดการกระทำความผิดทางเพศต่อเด็ก (Live streaming of child sexual abuse) ที่นำเทคโนโลยีด้านการสื่อสาร สื่อสังคมออนไลน์ และอินเทอร์เน็ตมาใช้เป็นเครื่องมือในการกระทำความผิด ทำให้รูปแบบการก่ออาชญากรรมเปลี่ยนแปลงไปไม่มีลักษณะของการกระทำที่เกี่ยวข้องกับการกระทำทางกายภาพที่มุ่งกระทำต่อร่างกายของเด็กโดยตรง แต่เกิดขึ้นบนโลกออนไลน์ ส่งผลทำให้เกิดข้อจำกัดในการนำกฎหมายอาญามาใช้บังคับ เนื่องจากการกระทำดังกล่าวไม่ใช่การกระทำอนาจารในความผิดเกี่ยวกับเพศตามประมวลกฎหมายอาญา และถึงแม้ว่าการกระทำนั้นจะเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546 มาตรา 26 (9) แต่กฎหมายกำหนดบทระวางโทษไว้ไม่เกินสามเดือน หรือปรับไม่เกินสามหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ซึ่งถือว่าเป็นโทษที่ต่ำมากเมื่อเทียบกับบทกำหนดโทษในกฎหมายฉบับอื่นซึ่งได้บัญญัติความผิดที่กระทำต่อเด็ก เป็นการกำหนดมาตรการทางกฎหมายที่ไม่เพียงพอต่อการคุ้มครองสิทธิในทางเพศของเด็กและไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ในการกำหนดโทษทางอาญาเพื่อข่มขู่และยับยั้งไม่ให้มีการกระทำความผิดเกิดขึ้นได้ จากการศึกษากฎหมายต่างประเทศพบว่าทั้งกฎหมายของประเทศอังกฤษและประเทศฝรั่งเศสได้กำหนดความผิดทางอาญาในความผิดเกี่ยวกับเพศที่นอกเหนือจากการกระทำในทางเพศต่อเนื้อตัวร่างกายของเด็กโดยตรงแล้ว ยังได้กำหนดความผิดทางอาญาที่ครอบคลุมถึงกรณีการกระทำด้วยประการใด ๆ เพื่อให้เด็กกระทำการอันมีลักษณะลามกอนาจารโดยใช้สื่อออนไลน์ด้วย รวมทั้งยังได้กำหนดมาตรการคุ้มครองเด็กจากการถูกกระทำซ้ำเพื่อใช้บังคับแก่ผู้กระทำความผิดควบคู่ไปกับมาตรการกำหนดความผิดทางอาญา ดังนั้น เมื่อพิจารณาถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นต่อเด็กแล้วเห็นได้ว่าไม่ว่าการล่วงละเมิดทางเพศต่อเด็กจะเกิดขึ้นทางกายภาพหรือทางออนไลน์ล้วนส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อร่างกายและจิตใจของเด็กไม่ต่างกัน กฎหมายอาญาของประเทศไทยจึงควรกำหนดความผิดอาญาให้ครอบคลุมถึงการกระทำด้วยประการใด ๆ เพื่อให้เด็กกระทำการอันมีลักษณะลามกอนาจารโดยใช้สื่อออนไลน์ รวมถึงกำหนดมาตรการเชิงป้องกันอย่างมาตรการคุ้มครองเด็กจากการถูกกระทำซ้ำจากการกระทำดังกล่าวเพื่อการสร้างความปลอดภัยและคุ้มครองสิทธิของเด็กตามหลักประโยชน์สูงสุดของเด็ก
DOI: 10.14457/tu.the.2024.865
title: ปัญหาการนำสินทรัพย์ดิจิทัลเป็นหลักประกันทางธุรกิจ

description: ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีทางการเงิน (Financial Technology) ส่งผลให้เกิดการพัฒนารูปแบบธุรกิจและเครื่องมือทางการเงินใหม่ ๆ ที่สามารถลดข้อจำกัดของระบบการเงินแบบดั้งเดิม โดยเฉพาะการเกิดขึ้นของ “สินทรัพย์ดิจิทัล” (Digital Assets) ซึ่งมีมูลค่าทางเศรษฐกิจและมีบทบาทสำคัญในระบบเศรษฐกิจยุคใหม่ อย่างไรก็ตาม ระบบกฎหมายไทยยังไม่ได้รองรับ การนำสินทรัพย์ดิจิทัลมาใช้เป็นหลักประกันทางธุรกิจอย่างชัดเจน แม้ว่าพระราชบัญญัติหลักประกันทางธุรกิจ พ.ศ. 2558 จะมีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มทางเลือกในการใช้ทรัพย์สินที่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจเป็นหลักประกันโดยไม่ต้องส่งมอบทรัพย์ แต่กลับไม่ครอบคลุมถึงสินทรัพย์ดิจิทัล ทั้งในด้านนิยาม ประเภทของทรัพย์ และคุณสมบัติของผู้รับหลักประกันงานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ในการนำสินทรัพย์ดิจิทัลมาใช้เป็นหลักประกันทางธุรกิจในบริบทของกฎหมายไทย โดยอ้างอิงแนวคิดและแนวปฏิบัติตามหลักกฎหมายของสหรัฐอเมริกา โดยเฉพาะ Uniform Commercial Code (UCC) ที่ได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 2022 ซึ่งบัญญัติมาตรา 12 ว่าด้วย “Controllable Electronic Records (CERs)” อันเป็นกลไกที่รองรับการนำสินทรัพย์ดิจิทัลมาใช้เป็นหลักประกันได้โดยตรง รวมถึงการปรับปรุงมาตรา 9 ว่าด้วยหลักประกัน (Secured Transactions) เพื่อให้สอดคล้องกับ CERs จากการศึกษา พบว่ากฎหมายไทยยังมีข้อจำกัดหลายประการ ทั้งในด้านนิยามของสินทรัพย์ดิจิทัล การกำหนดประเภททรัพย์ที่สามารถใช้เป็นหลักประกัน และคุณสมบัติของผู้รับหลักประกันที่ยังไม่ครอบคลุมถึงผู้ประกอบธุรกิจสินทรัพย์ดิจิทัล นอกจากนี้ กระบวนการบังคับหลักประกันภายใต้กฎหมายปัจจุบันยังไม่สอดรับกับลักษณะเฉพาะของสินทรัพย์ดิจิทัล. การค้นคว้าอิสระฉบับนี้จึงเสนอให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติหลักประกันทางธุรกิจ พ.ศ. 2558 โดยบัญญัตินิยามของสินทรัพย์ดิจิทัลไว้โดยเฉพาะ และกำหนดให้สินทรัพย์ดิจิทัลเป็นทรัพย์ที่สามารถใช้เป็นหลักประกันได้ รวมถึงเปิดโอกาสให้ผู้ประกอบธุรกิจสินทรัพย์ดิจิทัลสามารถเป็นผู้รับหลักประกันได้ เพื่อเพิ่มโอกาสในการเข้าถึงแหล่งเงินทุนของผู้ประกอบการไทยให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของเศรษฐกิจยุคดิจิทัล
DOI: 10.14457/tu.the.2024.866
title: สิทธิที่จะขอให้ศาลพิจารณาคดีอาญาใหม่ภายหลังการพิจารณาคดีลับหลังจำเลย

description: การพิจารณาคดีอาญาโดยลับหลังจำเลยเป็นข้อยกเว้นของหลักการพิจารณาคดีที่ต้องกระทำต่อหน้าจำเลย ซึ่งเป็นไปตามหลักการพิจารณาคดีอย่างเป็นธรรม ในปัจจุบันกฎหมายไทยขาดบทบัญญัติให้สิทธิจำเลยยื่นคำร้องขอต่อศาลเพื่อพิจารณาคดีอาญาใหม่เมื่อถูกพิจารณาและพิพากษาโทษโดยลับหลังจำเลย ส่งผลให้คำพิพากษาที่ลงโทษลับหลังถือเป็นที่สุดและจำเลยไม่มีโอกาสกลับมาต่อสู้คดีในศาลชั้นต้นอีกต่อไป ซึ่งอาจก่อให้เกิดปัญหาความไม่เป็นธรรมเพราะจำเลยไม่ได้ต่อสู้คดีอย่างเต็มที่ และอาจขัดกับหลักการพิจารณาคดีอย่างเป็นธรรมตามที่ได้รับการยอมรับในระดับสากล ดังนั้น การศึกษาครั้งนี้จึงมุ่งวิเคราะห์ปัญหาดังกล่าวอย่างรอบด้าน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหลักการเกี่ยวกับหลักการพิจารณาคดีอย่างเป็นธรรมและการพิจารณาคดีลับหลังจำเลย ตลอดจนสิทธิที่จะขอให้ศาลพิจารณาคดีอาญาใหม่ ทั้งในทางทฤษฎีและตามกฎหมายระหว่างประเทศ ศึกษาบทบัญญัติกฎหมายไทยในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาและกฎหมายวิธีพิจารณาพิเศษที่เกี่ยวข้อง เพื่อชี้ให้เห็นช่องว่างของกฎหมายเปรียบเทียบกับมาตรฐานสากล โดยศึกษากฎหมายประเทศฝรั่งเศสและโครเอเชีย และมาตรฐานสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนวิเคราะห์ประเด็นทางกฎหมายที่เกิดจากการที่กฎหมายไทยขาดกลไกดังกล่าว เพื่อเสนอแนะแนวทางแก้ไขที่เหมาะสมต่อไป การศึกษาครั้งนี้ใช้วิธีวิจัยเชิงเอกสาร โดยรวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลจากกฎหมาย คำพิพากษา เอกสารทางวิชาการทั้งภาษาไทยและต่างประเทศ รวมถึงตราสารระหว่างประเทศด้านสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษาพบว่ากฎหมายไทยยังขาดกลไกเฉพาะที่รับรองสิทธิของจำเลยในการขอให้ศาลพิจารณาคดีใหม่กรณีถูกพิพากษาลับหลังจำเลยอย่างชัดเจน แม้ว่ากฎหมายจะเปิดช่องให้จำเลยอุทธรณ์ ฎีกา หรือรื้อฟื้นคดีอาญาได้ในบางกรณี แต่มาตรการเหล่านี้ยังไม่เพียงพอที่จะคุ้มครองสิทธิของจำเลยที่ไม่ได้เข้าร่วมการพิจารณาคดีตั้งแต่แรกเริ่ม ผลการศึกษาเชิงเปรียบเทียบชี้ให้เห็นว่าประเทศที่ใช้ระบบกฎหมายซีวิลลอว์ เช่น ฝรั่งเศสและโครเอเชียมีกลไกทางกฎหมายที่ชัดเจนในการเปิดโอกาสให้จำเลยซึ่งถูกพิพากษาโดยลับหลังสามารถยื่นคำร้องขอให้ศาลพิจารณาคดีใหม่ได้ในศาลชั้นต้น เพื่อให้จำเลยมีโอกาสต่อสู้คดีทั้งในข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายอย่างเต็มที่ กลไกดังกล่าวสอดคล้องกับหลักการตามกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง (ICCPR) และอนุสัญญายุโรปว่าด้วยสิทธิมนุษยชน (ECHR) ที่เน้นการพิจารณาคดีอย่างเป็นธรรม จากข้อค้นพบดังกล่าว งานวิจัยนี้ได้เสนอให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาและกฎหมายวิธีพิเศษที่เกี่ยวข้อง เพื่อรองรับสิทธิของจำเลยในการร้องขอให้พิจารณาคดีใหม่หลังจากถูกพิพากษาลับหลังจำเลย โดยเฉพาะในกรณีที่จำเลยมีเหตุอันสมควรที่ไม่สามารถมาศาลได้ นอกจากนี้ควรกำหนดนิยามของ “การพิจารณาคดีใหม่” ให้ชัดเจน และวางหลักเกณฑ์ในการพิจารณาว่าจำเลย “จงใจหลบหนี” หรือไม่ไว้อย่างชัดแจ้ง เพื่อป้องกันความคลุมเครือในการใช้ดุลพินิจของศาล อันจะช่วยให้กระบวนการยุติธรรมทางอาญาของไทยมีความเป็นธรรมและสอดคล้องกับมาตรฐานสากลยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2024.867
title: เหตุยกเว้นความรับผิดฐานทำแท้งเมื่อหญิงไม่อยู่ในสภาวะที่สามารถให้ความยินยอมได้

description: การยุติการตั้งครรภ์เริ่มมีการเคลื่อนไหวทางสังคมเกี่ยวกับสิทธิของสตรีเกี่ยวกับสิทธิในชีวิตเนื้อตัวร่างกายมากขึ้นถึงขนาดมีการรับรองว่าการยุติการตั้งครรภ์เป็นสิทธิส่วนหนึ่งของสิทธิในความเป็นส่วนตัว (Right to Privacy) สำหรับประเทศไทย การทำแท้งถือเป็นความผิดโดยกำหนดไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 301 - มาตรา 304 และได้บัญญัติข้อยกเว้นเหตุที่จะทำแท้งได้โดยไม่ผิดกฎหมายในมาตรา 305 โดยจะต้องเป็นการกระทำของผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมและเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของแพทยสภา แต่อย่างไรก็ตามการทำแท้งถือเป็นการกระทำต่อเนื้อตัว ร่างกาย ฉะนั้นจึงต้องได้รับความยินยอมจากหญิงที่ประสงค์จะยุติการตั้งครรภ์ ซึ่งหญิงในขณะที่สามารถให้ความยินยอมยุติการตั้งครรภ์ได้คงไม่มีปัญหาแต่อย่างใด เมื่อพิจารณาข้อยกเว้นความผิดตามมาตรา 305 จะพบว่าผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมจะได้รับการยกเว้นความรับผิดก็ต่อเมื่อเป็นกรณีที่หญิงให้ “ความยินยอม” ตามมาตรา 302 เท่านั้น แต่หากพิจารณาในกรณีว่าหญิงในขณะนั้นไม่อยู่ในสภาวะที่สามารถให้ความยินยอมในการยุติการตั้งครรภ์ได้ ด้วยสาเหตุบางประการ เช่น เหตุแห่งสภาวะทางจิตใจ หรือในขณะไม่มีสติสัมปชัญญะ สติสัมปชัญญะไม่สมบูรณ์ หรือเป็นผู้มีความบกพร่องทางความสามารถ (incompetent) หญิงที่อยู่ในสภาวะดังกล่าวย่อมไม่สามารถให้ “ความยินยอม” เพื่อยุติการตั้งครรภ์ตามความหมายของมาตรา 301 และมาตรา 302 ได้ จากข้อเท็จจริงข้างต้นจึงเกิดเป็นช่องว่างทางกฎหมายและในทางปฏิบัติผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมยังคงเกิดความหวาดกลัวในการปฏิบัติหน้าที่เพื่อยุติการตั้งครรภ์ ดังนั้น ผู้เขียนจึงพบว่ากฎหมายไทยได้กำหนดกรอบเพียงว่า การทำแท้งต้องได้รับ “ความยินยอม” จากหญิง แต่กฎหมายไทยยังขาดการมีกฎหมายรองรับในประเด็นหญิงไม่อยู่ในสภาวะที่สามารถให้ความยินยอมได้การวิเคราะห์ปัญหาพบว่า หากหญิงไม่อยู่สภาวะที่สามารถให้ความยินยอมได้ไม่ว่าจะด้วยสภาวะใดก็ตาม แพทย์ผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมทำการยุติการตั้งครรภ์ของหญิงดังกล่าว ยังคงต้องมีความรับผิดทางอาญาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 303 แม้จะมีเหตุยกเว้นความรับผิดตามมาตรา 305 ประกอบข้อบังคับแพทยสภาฯ ก็ตาม เพราะการยกเว้นความรับผิดตามมาตรา 305 ประกอบข้อบังคับแพทยสภาฯ ต้องเป็นกรณีการทำแท้งที่หญิงยินยอมตามมาตรา 302 เท่านั้น ซึ่งในข้อเท็จจริงไม่อาจเกิดเหตุการณ์ที่หญิงตั้งครรภ์ที่ไม่อยู่ในสภาวะที่สามารถให้ความยินยอมได้ จะสามารถให้ความยินยอมเพื่อยุติการตั้งครรภ์ตามความหมายของมาตรา 302 ได้เลย การที่ผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมยังคงมีความรับผิดตามมาตรา 303 จึงทำให้เกิดความไม่สมเหตุสมผลทางกฎหมาย ดังนั้น การศึกษาจึงได้เสนอแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติกฎหมายอาญา แนวทาง และเงื่อนไขการให้ความยินยอมยุติการตั้งครรภ์ของหญิงที่ไม่อยู่ในสภาวะที่สามารถให้ความยินยอมได้เพื่อให้ความคุ้มครองผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมในการยกเว้นความรับผิดภายใต้เงื่อนไข กรณีหญิงไม่ยินยอมให้ยุติการตั้งครรภ์ตามมาตรา 303 เพื่อนำมาปรับใช้ให้เหมาะสมกับสภาพปัจจุบันของประเทศไทยต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2024.868
title: ข้อสันนิษฐานทางกฎหมายในการเรียกค่าเสียหายสำหรับการผิดสัญญาซื้อขาย

description: ข้อสันนิษฐานทางกฎหมายในการเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาซื้อขายถือเป็นกลไกสำคัญที่ช่วยให้กระบวนการเยียวยาทางกฎหมายมีความชัดเจนและมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะในบริบทของธุรกรรมเชิงพาณิชย์ที่ต้องดำเนินไปอย่างมีประสิทธิภาพ ภายใต้หลักเกณฑ์ที่แน่นอนและตรวจสอบได้ อย่างไรก็ตาม แม้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์จะรับรองสิทธิในการเรียกค่าเสียหายโดยหลักทั่วไป แต่ในทางปฏิบัติกลับพบข้อจำกัดสำคัญ ทั้งในด้านความไม่ชัดเจนของหลักเกณฑ์การคำนวณค่าเสียหายและการขาดกรอบการใช้ดุลพินิจของศาล ทำให้เกิดความไม่แน่นอนในการวินิจฉัยคดี และลดทอนความเชื่อมั่นของคู่สัญญาในกระบวนการยุติธรรม เมื่อเปรียบเทียบกับอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยสัญญาซื้อขายสินค้าระหว่างประเทศ (The United Nations Convention on Contracts for the International Sale of Goods: CISG) ซึ่งเป็นกลไกสำคัญในการกำกับดูแลธุรกรรมซื้อขายระหว่างประเทศ จะเห็นได้ว่ามีบทบัญญัติเกี่ยวกับค่าเสียหายที่ชัดเจนและเป็นระบบ โดย Article 74 วางหลักว่าฝ่ายที่ได้รับความเสียหายจากการผิดสัญญาสามารถเรียกค่าเสียหายได้ตามมูลค่าความเสียหายที่เกิดขึ้นจริง โดยไม่จำกัดเฉพาะความเสียหายทางการเงินเท่านั้น Article 75 กล่าวถึงการคำนวณค่าเสียหายจากการซื้อสินค้าทดแทนจากแหล่งอื่น ซึ่งเป็นกรณีที่มีการทำธุรกรรมทดแทน ขณะที่ Article 76 ใช้ราคาตลาดเป็นเกณฑ์ในการคำนวณค่าเสียหายในกรณีที่ไม่มีการซื้อสินค้าทดแทน ซึ่งเป็นกรณีที่ไม่มีการทำธุรกรรมทดแทน แนวทางดังกล่าวไม่เพียงช่วยให้การเรียกร้องค่าเสียหายเป็นไปอย่างมีแบบแผน แต่ยังช่วยลดความเหลื่อมล้ำของคำพิพากษาและยกระดับประสิทธิภาพของกระบวนการพิจารณาคดีให้เป็นไปในทิศทางเดียวกันมากขึ้น ในปัจจุบัน ประเทศไทยยังมิได้เข้าเป็นภาคีของ CISG และกฎหมายไทยก็ยังไม่มีบทบัญญัติที่วางกรอบข้อสันนิษฐานทางกฎหมายในการเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาไว้โดยเฉพาะ ซึ่งทำให้กระบวนการพิจารณาคดีในกรณีผิดสัญญาซื้อขายต้องอาศัยดุลพินิจของศาลเป็นหลัก โดยไม่มีกรอบที่ชัดเจนในการกำหนดหรือคำนวณค่าเสียหาย สิ่งนี้นำไปสู่ความไม่แน่นอนทั้งในเชิงกฎหมายและเชิงธุรกิจ ซึ่งอาจทำให้คู่สัญญามีความกังวลในด้านความเป็นธรรมและการคาดการณ์ผลลัพธ์จากการฟ้องร้องในคดีที่เกี่ยวข้องกับค่าเสียหาย ความไม่ชัดเจนดังกล่าวยังส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกรรมเชิงพาณิชย์ เนื่องจากคู่สัญญาไม่สามารถคาดการณ์ผลที่เกิดขึ้นจากการผิดสัญญาได้อย่างชัดเจน ส่งผลให้การทำธุรกิจขาดความมั่นคงและมีความเสี่ยงเพิ่มขึ้น การค้นคว้าอิสระฉบับนี้จึงเสนอให้มีการเพิ่มเติมบทบัญญัติในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เกี่ยวกับการกำหนดข้อสันนิษฐานทางกฎหมายในการเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาซื้อขาย โดยให้ใช้เฉพาะกับสัญญาซื้อขายเท่านั้น เนื่องจากสัญญาประเภทนี้มีลักษณะเฉพาะที่สามารถคำนวณค่าเสียหายได้ง่ายและตรงไปตรงมา การจำกัดการใช้บังคับเฉพาะสัญญาซื้อขายจะช่วยให้การบังคับใช้กฎหมายมีความชัดเจน ลดความซับซ้อนและสามารถดำเนินการได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ ทั้งนี้ การเพิ่มเติมบทบัญญัติดังกล่าวได้นำหลักเกณฑ์ของ CISG ซึ่งมีบทบัญญัติที่ชัดเจนในการกำหนดข้อสันนิษฐานทางกฎหมายในกรณีผิดสัญญาซื้อขายมาเป็นแนวทางในการปรับปรุงกฎหมายไทย เพื่อให้สอดคล้องกับการค้าระหว่างประเทศ และเสริมสร้างความมั่นคงและความเชื่อมั่นในการดำเนินธุรกิจทั้งในและต่างประเทศได้ในระยะยาว
DOI: 10.5281/zenodo.17174168
title: Iodoform Arrested Anaerobic Digestion Metagenome Supporting information

description: taxonomy_silva.tsv contains taxonomy assignments for all representative 16S rRNA gene amplicon sequence variants using the SILVA database v132.

taxonomy_greengenes.tsv contains taxonomy assignments for all representative 16S rRNA gene amplicon sequence variants using the Greengenes database.

1_16S_rep_seqs.fasta contains all representative 16S rRNA gene amplicon sequence variants.

2_16S_reads_table.tsv contains the read counts (abundances) of 16S rRNA gene sequences assigned to each representative sequence per sample.

16S_master.table.clean.csv contains comprehensive information on 16S rRNA gene relative abundances, taxonomy, and representative sequences.

4_metagenome_gene_database-annotated.xlsx contains annotated genes, gene abundances per sample, and gene descriptions based on KEGG database gene IDs and descriptions.

4_heatmap_metagenome_gene_database-annotated.xlsx includes annotated gene IDs and descriptions, normalized gene abundances displayed as both values and heatmaps, and statistical abundance analyses performed using MaAsLin2.

metadata.txt contains relevant metadata associated with each collected sample.

Maaslin2_output_treatment_gene_ID.zip statistical abundance analyses at the gene level performed using MaAsLin2 - output files (all timepoints n=8).

Maaslin2_output_module_trt_end.zip tatistical abundance analyses at the module level performed using MaAsLin2 - output files (two last timepoints n=4).

 Data_Acids_gL.csv - Fatty acid production data in g/L.
DOI: 10.15468/dl.98jt89
title: Occurrence Download

description: A dataset containing 590 species occurrences available in GBIF matching the query:
{
 "and" : [
 "TaxonKey is Menetus dilatatus",
 "Country is France",
 "HasCoordinate is true"
 ]
}

 The dataset includes 590 records from 40 constituent datasets; see https://api.gbif.org/v1/occurrence/download/0004608-250920141307145/datasets/export for details.
 
Data from some individual datasets included in this download may be licensed under less restrictive terms.
DOI: 10.15468/dl.chgtph
title: Occurrence Download

description: A dataset containing 155963 species occurrences available in GBIF matching the query:
{
 "and" : [
 {
 "and" : [
 "HasGeospatialIssue is false",
 "HasCoordinate is true",
 "OccurrenceStatus is Present",
 {
 "not" : {
 "BasisOfRecord" : [
 "is one of (Fossil, Living Specimen)"
 ]
 }
 }
 ]
 },
 "TaxonKey is one of (Sherardia arvensis)"
 ]
}

 The dataset includes 155963 records from 1714 constituent datasets; see https://api.gbif.org/v1/occurrence/download/0004582-250920141307145/datasets/export for details.
 
Data from some individual datasets included in this download may be licensed under less restrictive terms.
DOI: 10.15468/dl.w3buyf
title: Occurrence Download

description: A dataset containing 3814 species occurrences available in GBIF matching the query:
{
 "and" : [
 "Geometry POLYGON((-113.37077 -14.55635,-35.62923 -14.55635,-35.62923 16.55635,-113.37077 16.55635,-113.37077 -14.55635))",
 "HasCoordinate is true",
 "HasGeospatialIssue is false",
 "OccurrenceStatus is Present",
 "TaxonKey is Brycon moorei Steindachner, 1878"
 ]
}

 The dataset includes 3814 records from 23 constituent datasets; see https://api.gbif.org/v1/occurrence/download/0205077-220831081235567/datasets/export for details.
 
Data from some individual datasets included in this download may be licensed under less restrictive terms.
DOI: 10.15468/dl.aysrxp
title: Occurrence Download

description: A dataset containing 141488 species occurrences available in GBIF matching the query:
{
 "and" : [
 "BasisOfRecord is one of (Observation, Machine Observation, Human Observation, Material sample, Material citation, Specimen, Living Specimen, Occurrence evidence)",
 "GadmGid is one of (PHL, IDN, LKA)",
 "IucnRedListCategory is NT",
 "OccurrenceStatus is Present"
 ]
}

 The dataset includes 141488 records from 225 constituent datasets; see https://api.gbif.org/v1/occurrence/download/0286614-220831081235567/datasets/export for details.
 
Data from some individual datasets included in this download may be licensed under less restrictive terms.
DOI: 10.15468/dl.a7hxfj
title: Occurrence Download

description: A dataset containing 0 species occurrences available in GBIF matching the query:
{
 "and" : [
 "TaxonKey is Ficus vaccinioides Hemsl. & King ex King",
 "HasCoordinate is true",
 "Country is Japan",
 "HasGeospatialIssue is false"
 ]
}

 The dataset includes 0 records from 0 constituent datasets; see https://api.gbif.org/v1/occurrence/download/0200020-220831081235567/datasets/export for details.