cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.857
title: ผลของอุณหภูมิ ความเค็ม และความเป็นกรด-เบส ต่ออัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจของทากเปลือย Jorunna funebris (Kelaart, 1858)

description: อุณหภูมิ ความเค็มและความเป็นกรด-เบส จัดเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่ออัตราการเผาผลาญพลังงานและพฤติกรรมการดำรงชีวิตของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่อาศัยอยู่บริเวณชายฝั่ง การศึกษาครั้งนี้ทำการศึกษาผลของอุณหภูมิ ความเค็ม และความเป็นกรด-เบสต่ออัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจของทากเปลือย Jorunna funebris (Kelaart, 1858) ผลการศึกษาพบว่า อุณหภูมิที่เพิ่มสูงขึ้นมีผลให้อัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจของทากเปลือยทั้ง 3 ขนาด (เล็ก กลาง และใหญ่) มีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้น ทั้งนี้ ที่ระดับอุณหภูมิ 38 ºC ทากเปลือยมีอัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจสูงสุด และต่ำสุดที่ระดับอุณหภูมิ 18 ºC ในกรณีการศึกษาปัจจัยความเค็ม พบว่าระดับความเค็มที่สูงขึ้นและต่ำลงมีผลให้อัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจของทากเปลือยทั้ง 3 ขนาด โดยพบว่าที่ระดับความเค็ม 20, 25 และ 35 ทากเปลือยมีอัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจเพิ่มสูงขึ้น ในขณะที่ระดับความเค็ม 40 ทากเปลือยมีอัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจต่ำลงเมื่อเปรียบเทียบกับชุดควบคุม สำหรับผลของความเป็นกรด-เบสที่ลดต่ำลงต่ออัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจ พบว่าอัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้น โดยทากเปลือยขนาดเล็กมีอัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจที่สูงขึ้นที่ความเป็นกรด-เบสต่ำ (7.6 และ 7.8) ในขณะที่ทากเปลือยขนาดกลางและขนาดใหญ่มีอัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจที่เพิ่มสูงขึ้นที่ระดับความเป็นกรด-เบส 7.6 ทั้งนี้ อุณหภูมิ ความเค็มและความเป็นกรด-เบสที่ระดับแตกต่างกันส่งผลต่ออัตราการบริโภคออกซิเจนและการเต้นหัวใจของทากเปลือยและเหนี่ยวนำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมทั่วไปจากภาวะที่ไม่เหมาะสมจนเกิดความเครียด ส่งผลให้มีพฤติกรรมการหยุดชะงัก (inactive) หรือเป็นการกระตุ้น (active) พฤติกรรมการเคลื่อนที่ การหายใจ และการสร้างเมือก เป็นต้น ทั้งนี้ อุณหภูมิ ความเค็ม และความเป็นกรด-เบส มีผลต่อการทำงานของระบบต่าง ๆ ภายในร่างกายและพฤติกรรมของทากเปลือย
DOI: 10.14457/cu.the.2015.858
title: การแปรผันของยีนดี-ลูปในประชากรธรรมชาติของนกยูงเขียว Pavo muticus Linnaeus, 1766 ในประเทศไทย

description: ประชากรนกยูงไทยหรือนกยูงเขียวในประเทศไทยได้ลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว โดยมีสาเหตุหลักๆ อันเนื่องมาจากป่าอันเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของนกยูงลดจำนวนลง และจากการโดนล่าโดยมนุษย์ ทำให้ปัจจุบันนกยูงในประเทศไทยที่สามารถอยู่รอดได้ในธรรมชาติ มีการกระจายตัวอยู่เพียง 2 บริเวณหลัก ๆ คือ ทางภาคเหนือและทางตะวันตกเท่านั้น ซึ่งงานวิจัยทางด้านพันธุกรรมยังมีจำนวนน้อย ดังนั้นการศึกษาครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อตรวจสอบความแปรผันทางพันธุกรรมของนกยูง ด้วยวิธีทางอณูชีววิทยา โดยทำการเก็บขนนกยูงและเปลือกไข่ จาก 4 พื้นที่ของประเทศไทยทั้งหมด 123 ตัวอย่าง ประกอบด้วยพื้นที่ศูนย์ศึกษาการพัฒนาห้วยฮ่องไคร้ อันเนื่องมาจากพระราชดำริ (HHK) จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 27 ตัวอย่าง พื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเวียงลอ (WLO) จังหวัดพะเยา จำนวน 47 ตัวอย่าง พื้นที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่าทับพญาลอ (TPL) จังหวัดเชียงราย จำนวน 27 ตัวอย่าง และพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง (HKK) จังหวัดอุทัยธานี จำนวน 22 ตัวอย่าง ผลการวิเคราะห์พบจำนวนตำแหน่งที่แตกต่างกันทั้งสิ้น 23 (2.11%) ตำแหน่ง จากลำดับนิวคลีโอไทด์ของดีลูปในไมโทคอนเดรียลดีเอ็นเอทั้งหมด 1,090 คู่เบส มีจำนวนของแฮพโพลไทป์ที่แตกต่างกัน 25 แฮพโพลไทป์ โดยจำนวนของแฮพโพลไทป์ จาก WLO, TPL, HKK และ HHK มีจำนวน 13, 9, 9 และ 7 แฮพโพลไทป์ ตามลำดับ ความถี่ของแฮพโพลไทป์อยู่ระหว่าง 0.79% - 40.65% ค่าความหลากหลายของแฮพโพลไทป์และค่าความหลากหลายของนิวคลีโอไทด์ พบว่ามีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0.811 และ 0.00314 ตามลำดับ ผลจากการวิเคราะห์ mtDNA haplotype network และแผนภูมิแสดงความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการ พบว่าประชากรนกยูงทางภาคเหนือและภาคตะวันตก ยังไม่แยกออกจากกันเป็นกลุ่มย่อยตามพื้นที่การกระจายตัว นอกจากนี้ในการวิเคราะห์ population genetic ยังพบว่าระหว่างประชากรทั้งสองกลุ่มมีความแตกต่างกันทางพันธุกรรมน้อยมาก (5.20%) และไม่มีความแตกต่างกันทางพันธุกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ประกอบกับค่า Fst ที่ได้โดยรวมมีค่าเข้าใกล้ศูนย์ แสดงให้เห็นว่าประชากรนกยูงเขียวในสภาพธรรมชาติของประเทศไทยยังไม่แยกออกจากกันเป็นกลุ่มประชากรย่อย (population subdivision)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.859
title: ผลของ 1-เมทิลไซโคลโพรพีนต่อกระบวนการหลุดร่วงของดอกย่อยของกล้วยไม้สกุลหวายพันธุ์ขาวสนาน

description: การศึกษาผลของ 1-เมทิลไซโคลโพรพีน (1-MCP) ต่อกระบวนการหลุดร่วงของดอกย่อยของกล้วยไม้สกุลหวายพันธุ์ขาวสนาน โดยศึกษาอายุการปักแจกันและคุณภาพของช่อดอก การเปลี่ยนแปลงทางกายวิภาคศาสตร์ ปริมาณเพกทิน และแอกทิวิทีของเอนไซม์ที่ย่อยสลายผนังเซลล์บริเวณ abscission zone ของดอกบานตำแหน่งที่ 1 โดยการรม 1-MCP ความเข้มข้น 0.5 ไมโครลิตร/ลิตร นาน 3 ชั่วโมง และ/หรือเอทิลีน ความเข้มข้น 0.4 ไมโครลิตร/ลิตร นาน 24 ชั่วโมง พบว่าช่อดอกกล้วยไม้ชุดที่รม 1-MCP และ/หรือ เอทิลีนมีอายุการปักแจกันนานขึ้น เปอร์เซ็นต์การหลุดร่วงของดอกตูมและดอกบานลดลง แต่ไม่มีผลต่อการบานเพิ่มของดอกตูม ขณะที่ชุดที่รมเอทิลีนมีอายุการปักแจกันที่ลดลง เปอร์เซ็นต์การหลุดร่วงของดอกตูมและดอกบานเพิ่มขึ้น และลดการบานเพิ่มของดอกตูมในช่วงแรกก่อนจะเพิ่มในช่วงหลังของการทดลอง ลักษณะทางกายวิภาคศาสตร์บริเวณ abscission zone ระหว่างแกนช่อดอกและก้านดอกย่อยของดอกบาน พบว่าชั้น abscission layer ประกอบด้วยเซลล์ขนาดเล็กกว่าเซลล์ข้างเคียง 3 ชั้น พบรอยฉีกบริเวณขอบด้านบน ตั้งแต่วันที่ 0 หลังการรมในทุกชุดการทดลอง และพบการแยกตลอดแนว (ดอกร่วง) ของชุดที่รมเอทิลีนตั้งแต่วันที่ 12 ในชุดควบคุมพบตั้งแต่วันที่ 16 และชุดที่รม1-MCP และ/หรือ เอทิลีน พบในวันที่ 20 หลังการรม นอกจากนี้พบว่าปริมาณเพกทินของชุดที่รม 1-MCP และ/หรือ เอทิลีน ลดลงน้อยกว่าชุดที่รมเอทิลีนและชุดควบคุม เมื่อพิจารณาแอกทิวิทีของเอนไซม์ Pectate lyase และ Polygalacturonase ของเนื้อเยื่อบริเวณ abscission zone พบว่า 1-MCP ไม่มีผลต่อแอกทิวิทีของเอนไซม์ทั้งสอง
DOI: 10.14457/cu.the.2015.860
title: การผลิตมอลโทเด็กซ์ทรินจากมันสำปะหลังที่มีฤดูเก็บเกี่ยวต่างกันและสมบัติทางเคมีกายภาพของผลิตภัณฑ์ที่ได้

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการผลิตมอลโทเด็กซ์ทริน (MD) จากสตาร์ชมันสำปะหลังที่ผลิตจากหัวมันสำปะหลังที่มีฤดูการเก็บเกี่ยวต่างกัน หาภาวะที่เหมาะสมในการผลิต MD โดยใช้เอนไซม์ให้ได้ผลิตภัณฑ์ที่มีค่า DE 3 ระดับ คือ ต่ำ (DE &lt; 5) กลาง (DE 10 - 15) และสูง (DE 18 - 20) และวิเคราะห์สมบัติทางเคมีกายภาพของผลิตภัณฑ์ที่ได้ ตัวอย่างสตาร์ชที่ใช้ผลิตจากหัวมันสำปะหลังที่เก็บเกี่ยวในฤดูแล้งและฤดูฝน พบว่าสตาร์ชทั้ง 2 ชนิดมีองค์ประกอบทางเคมีใกล้เคียงกัน แต่สตาร์ชที่ผลิตจากหัวมันสำปะหลังที่เก็บเกี่ยวในฤดูแล้งมีค่า peak viscosity, breakdown และ setback สูงกว่า แต่มีค่า pasting temperature, onset และ peak gelatinization temperature ต่ำกว่าสตาร์ชที่ผลิตจากหัวมันสำปะหลังที่เก็บเกี่ยวในฤดูฝน (p ≤ 0.05) การผลิต MD ใช้เอนไซม์กลุ่ม thermostable α-amylase ที่จำหน่ายทางการค้า 2 ชนิด ย่อยน้ำแป้ง 30% ที่ 95 °C ใช้ความเข้มข้นของเอนไซม์ ปริมาณแคลเซียมอิออนและค่า pH ที่ดีที่สุดของเอนไซม์แต่ละชนิด ย่อยตัวอย่างเป็นเวลา 15 - 150 นาที ที่เวลาการย่อยเท่ากันพบว่าชนิดของสตาร์ชไม่มีอิทธิพลต่อค่า DE ของ MD ที่ได้ (p &gt; 0.05) ยกเว้นที่เวลาในการย่อย 120 นาที แต่ชนิดของเอนไซม์มีผลต่อค่า DE ที่ได้ (p ≤ 0.05) เวลาที่เหมาะสมในการย่อยสตาร์ชเพื่อผลิต MD ที่มีค่า DE ต่ำและกลางคือ 15 และ 90 นาที ตามลำดับ สำหรับการผลิต MD ที่มีค่า DE สูงใช้เอนไซม์ thermostable α-amylase ทางการค้า 2 ชนิด ย่อยขั้นแรกเป็นเวลา 90 นาทีแล้วจึงใช้ glucoamylase ทางการค้า 2 ชนิด ย่อยขั้นที่สองให้ได้ค่า DE ที่ต้องการ ทำแห้ง MD ที่ผลิตได้ด้วยเครื่องทำแห้งแบบพ่นฝอย ได้ MD ผงที่มีความชื้น 2.11 - 4.30% และค่าผลผลิต 21.98 - 40.72% จากข้อมูลการกระจายของสายโซ่กิ่งก้านที่เป็นองค์ประกอบ (chain length distribution) ของมอลโทเด็กซ์ทริน พบว่า เมื่อค่า DE เพิ่มขึ้น น้ำตาลโมเลกุลเล็กมีสัดส่วนเพิ่มขึ้นแต่โอลิโกแซคคาไรด์สายยาวมีสัดส่วนลดลง MD ในกลุ่ม DE เดียวกันที่ผลิตจากสตาร์ชและเอนไซม์ต่างชนิดมีรูปแบบการกระจายของสายโซ่กิ่งก้านต่างกันเล็กน้อย เมื่อพิจารณาสมบัติทางกระแสวิทยาของสารละลายMD DE ต่ำ กลาง และสูง ความเข้มข้น 20% และ 30% พบว่าสารละลายทุกตัวอย่างแสดงพฤติกรรมการไหลเป็น Newtonian ยกเว้นสารละลาย MD DE ต่ำ ความเข้มข้น 30% แสดงพฤติกรรมการไหลเป็น pseudoplastic และพบว่าที่ความเข้มข้นเดียวกันเมื่อค่า DE เพิ่มขึ้น ค่าความหนืด (η) มีแนวโน้มลดลง เมื่อวิเคราะห์สมบัติทางความร้อนของสารละลาย MD ความเข้มข้น 30% พบว่าเมื่อ MD มีค่า DE สูงขึ้น สารละลายที่เตรียมได้มีค่า glass transition temperature of maximally freeze-concentrated unfrozen phase (T​g') ต่ำลงแต่มีค่า unfrozen water สูงขึ้น และพบค่าเอนทาลปีของการหลอมผลึกเนื่องจากรีโทรกราเดชันในสารละลาย MD ที่มีค่า DE ต่ำเท่านั้น เมื่อพิจารณา sorption isotherm พบว่า ที่ aw 0.11 - 0.56 MD มีพฤติกรรมการดูดความชื้นคล้ายกันในทุกตัวอย่าง แต่ที่ aw 0.75 - 0.92 MD ผงที่มีค่า DE สูงขึ้นมีแนวโน้มในการดูดความชื้นได้ดีขึ้นด้วย นอกจากนี้ยังพบว่าตัวอย่างในกลุ่ม DE เดียวกันที่ผลิตจากสตาร์ชและเอนไซม์ต่างชนิดมีสมบัติทางกระแสวิทยา สมบัติทางความร้อนและพฤติกรรมการดูดความชื้นที่คล้ายกันด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2015.861
title: การปรับปรุงสมบัติการไหลที่อุณหภูมิต่ำของไบโอดีเซลจากน้ำมันปาล์มด้วยไอโซโพรพิลเอสเทอร์ของน้ำมันดอกทานตะวันที่มีหมู่แอลคอกซี

description: จุดมุ่งหมายของงานวิจัยฉบับนี้คือ สังเคราะห์สารเติมแต่งทางเคมีจากไอโซโพรพิลเอสเทอร์ ของน้ำมันดอกทานตะวัน เพื่อปรับปรุงสมบัติการไหลที่อุณหภูมิต่ำของไบโอดีเซลจากน้ำมันปาล์ม สารเติมแต่งทางเคมีถูกสังเคราะห์โดยผ่านปฏิกิริยาทรานส์เอสเทอริฟิเคชัน, อีพอกซิเดชัน และแอล คอกซิเลชันได้เป็น แอลคอกซีไอโซโพรพิลเอสเทอร์ และพิสูจน์เอกลักษณ์ด้วยเทคนิคนิวเคลียร์ แมกเนติกเรโซแนนซ์ นำสารเติมแต่งที่สังเคราะห์ได้ เติมลงในไบโอดีเซลจากน้ำมันปาล์มที่ความ เข้มข้น 50,000, 100,000, 150,000 และ 200,000 ส่วนในล้านส่วน เพื่อเปรียบเทียบปริมาณการเติม กับสมบัติการไหลที่อุณหภูมิต่ำของไบโอดีเซลจากน้ำมันปาล์ม จากผลการทดลองพบว่า สารเติมแต่ง ทางเคมีที่สังเคราะห์ขึ้นสามารถลดค่าจุดขุ่นและจุดเริ่มไหลของไบโอดีเซลจากน้ำมันปาล์มได้ ซึ่งความยาวของหมู่แอลคอกซีในสารเติมแต่งทางเคมี มีผลต่อสมบัติการไหลที่อุณหภูมิต่ำของ ไบโอดีเซลจากน้ำมันปาล์มโดยหมู่แอลคอกซีที่ยาวนั้น จะทำให้ระยะห่างระหว่างโมเลกุลเพิ่มขึ้น ดังนั้นจึงขัดขวางการรวมตัวกันของโมเลกุล ทำให้การเกิดผลึกเมื่ออุณหภูมิลดต่ำลงเป็นไปได้ยาก สำหรับสารเติมแต่งทางเคมีที่ให้ผลการปรับปรุงได้ดีที่สุด คือ 1-ออกทอกซีไอโซโพรพิลเอสเทอร์ ซึ่งสามารถลดค่าจุดขุ่นและจุดเริ่มไหลของไบโอดีเซลจากน้ำมันปาล์มจาก 19.4 องศาเซลเซียส เป็น 13.5 องศาเซลเซียส และจาก 11.2 องศาเซลเซียส เป็น 7.0 องศาเซลเซียส ตามลำดับ เมื่อเติมที่ความเข้มข้น 200,000 ส่วนในล้านส่วน
DOI: 10.14457/cu.the.2015.862
title: ความหลากหลายของกล้วยไม้ตามเส้นทางขึ้นยอดภู อุทยานแห่งชาติภูกระดึง จังหวัดเลย

description: การศึกษาความหลากหลายของกล้วยไม้ในอุทยานแห่งชาติภูกระดึง จังหวัดเลย ระหว่างเดือนตุลาคม 2557 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2559 ในเส้นทางสำรวจ 5 เส้นทาง ได้แก่ เส้นทางหน่วยพิทักษ์ฯ หนองผักบุ้ง เส้นทางหน่วยพิทักษ์ฯ นาน้อย เส้นทางหน่วยพิทักษ์ฯ พองหนีบ เส้นทางหน่วยพิทักษ์ฯ อีเลิศ และเส้นทางศูนย์บริการนักท่องเที่ยวศรีฐาน ซึ่งเป็นเส้นทางหลัก พบกล้วยไม้ทั้งหมด 38 สกุล 79 ชนิด แบ่งเป็นกล้วยไม้อิงอาศัย 36 ชนิด พบได้ในป่าทุกแบบ ที่ระดับความสูง 276-1,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล กล้วยไม้ขึ้นบนหิน 9 ชนิด พบมากในบริเวณป่าดิบเขาต่ำที่ระดับความสูงมากกว่า 1,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล ยกเว้น Bulbophyllum rufinum Rchb. f. ที่พบในป่าเต็งรังระดับความสูง 553 เมตรจากระดับน้ำทะเล กล้วยไม้ดิน 30 ชนิด พบได้ในป่าทุกแบบ ตั้งแต่ระดับความสูง 288-1,200 จากระดับทะเล และกล้วยไม้ที่มีลักษณะวิสัยมากกว่า 1 แบบ พบ 4 ชนิด ในป่าดิบเขาต่ำ ระดับความสูง 1,100-1,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล สกุลที่พบมากที่สุดคือ Dendrobium sw. รองลงมาคือ Bulbophyllum Thouars กล้วยไม้ที่สำรวจพบทั้งหมด มีกล้วยไม้ที่จัดอยู่ในสถานภาพใกล้สูญพันธุ์ (EN) คือ Didymoplexiella siamensis (Rolfe) Seidenf. และ Chiloschista viridiflava Seidenf. ส่วนกล้วยไม้ที่อยู่ในสถานภาพมีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ (VU) 3 ชนิดคือ Bulbophyllum orientale Seidenf., Cheirostylis thailandica Seidenf. และ Vanda bensonii Bateman กล้วยไม้หายาก 1 ชนิดคือ Calanthe cardioglossa Schltr.
DOI: 10.14457/cu.the.2015.863
title: การสังเคราะห์และการเตรียมแกรนูลของวัสดุเชิงประกอบคอร์เดียไรต์-มุลไลต์

description: ในงานวิจัยนี้ มุ่งผลิตวัสดุเชิงประกอบคอร์เดียไรต์-มุลไลต์ที่มีความแข็งแรงที่อุณหภูมิสูงโดยใช้แอนดาลูไซต์เป็นวัตถุดิบ ขั้นตอนการทดลองประกอบด้วยการปรับเปลี่ยนอัตราส่วนของวัตถุดิบ ได้แก่ แอนดาลูไซต์ อะลูมินา ซิลิกา และแมกนีเซียมออกไซด์ ตามปริมาณสารสัมพันธ์เพื่อให้เกิดอัตราส่วนโดยน้ำหนักของเฟสคอร์เดียไรต์ต่อมุลไลต์ในช่วง 20:80 ถึง 80:20 จากนั้นนำส่วนผสมทั้ง 7 สูตรมาเตรียมเป็นสเลอรีเพื่อผลิตแกรนูลด้วยวิธีพ่นฝอยอบแห้ง นำแกรนูลที่ได้มาขึ้นรูปด้วยวิธีอัด โดยใช้แรงดัน 30 MPa และทำการเผาผนึกในช่วงอุณหภูมิ 1300 ถึง 1500๐C เวลายืนไฟ 2 ชั่วโมง จากการศึกษาพบว่า สเลอรีที่มีสัดส่วนของแข็งสูง (50 %โดยน้ำหนัก) ส่งผลให้แกรนูลมีรูปร่างกลมตันซึ่งช่วยพัฒนาการไหลตัวระหว่างขึ้นรูป เมื่อเพิ่มอุณหภูมิในห้องร้อนจาก 170 เป็น 210๐C พบว่าแกรนูลมีขนาดโดยเฉลี่ยโตขึ้น และการเพิ่มอัตราการให้ลมร้อนทำให้แกรนูลที่ได้มีขนาดเล็กลง แกรนูลที่ผลิตได้จากงานวิจัยนี้มีขนาดอยู่ในช่วง 10-80 ไมครอน โดยแกรนูลขนาด 25 ไมครอนมีปริมาณสูงสุด จากการตรวจสอบองค์ประกอบเฟสพบว่าวัสดุเชิงประกอบคอร์เดียไรต์-มุลไลต์บริสุทธิ์สามารถผลิตได้จากการเผาผนึกชิ้นงานทุกสูตรที่อุณหภูมิ 1450๐C โครงสร้างจุลภาคประกอบด้วยเกรนของคอร์เดียไรต์ ผลึกมุลไลต์รูปร่างเข็มที่สานตัวเป็นร่างแห และมีขนาดโตขึ้นเมื่ออุณหภูมิเผาผนึกเพิ่มขึ้น รวมทั้งเฟสเนื้อแก้วซึ่งมีปริมาณมากขึ้นเมื่ออุณหภูมิเผาผนึกและปริมาณคอร์เดียไรต์สูงขึ้น จากการทดสอบความแข็งแรงที่อุณหภูมิสูงพบว่าทุกสูตรที่ทำการศึกษาในงานวิจัยนี้มีความเหมาะสมต่อการนำมาผลิตเป็นวัสดุทนไฟชนิดคอร์เดียไรต์-มุลไลต์ โดยสูตรที่เตรียมจากอะลูมินา 10.92 % แอนดาลูไซต์ 87.46 % และแมกนีเซียมออกไซด์ 2.76 %โดยน้ำหนัก มีความต้านแรงดัดสูงสุด 54.7 MPa เหมาะสมสำหรับการใช้งานรับแรงที่อุณหภูมิสูง ในขณะที่สูตรที่เตรียมจากแอนดาลูไซต์ 75.12 % ซิลิกา 16.20 % และแมกนีเซียมออกไซด์ 9.65 %โดยน้ำหนัก สามารถต้านทานการทดสอบการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างฉับพลันที่ 1200๐C จำนวน 25 รอบได้ดีที่สุด มีอัตราการสูญเสียความต้านแรงดัดต่ำที่สุด ชิ้นงานสูตรนี้มีสัมประสิทธิ์การขยายตัวทางความร้อนต่ำ 3.18x10-6/๐C ปริมาณรูพรุนเปิด 29 % ความต้านแรงดัด 36.3 MPa และไม่พบรอยแตกร้าวหลังการทดสอบ
DOI: 10.14457/cu.the.2015.864
title: การพิสูจน์การเป็นยีนต้านมะเร็งของ CCNA1

description: ยีน CCNA1 เป็นยีนที่อยู่บนโครโมโซมแท่งที่ 13 ที่ตำแหน่ง q12.3 ถึง q13 ยีน CCNA1 แปลรหัสให้โปรตีน cyclin A1 อยู่ในกลุ่ม cyclin family มีหน้าที่ในการควบคุมการแบ่งเซลล์ผ่านวัฏจักรของเซลล์ในเซลล์มะเร็งกระดูกและเซลล์มะเร็งเม็ดเลือดขาว นอกจากนี้ cyclin A1 ยังมีหน้าที่เกี่ยวข้องกับการซ่อมแซมการฉีกขาดของดีเอ็นเอสายคู่ผ่านกระบวนการ non-homologous end-joining และยังพบการเกิดเมทิลเลชันที่บริเวณโปรโมเตอร์ของยีน CCNA1 ในเซลล์มะเร็งหลากหลายชนิด จากข้อมูลข้างต้นทำให้คาดว่ายีน CCNA1 อาจมีบทบาทเป็นยีนต้านมะเร็ง จุดประสงค์ของการศึกษานี้เพื่อต้องการพิสูจน์ว่า CCNA1 เป็นยีนต้านมะเร็ง โดยทำการยับยั้งการแสดงออกของยีน CCNA1 ด้วย siRNA ในเซลล์ HN12 ซึ่งเป็นเซลล์มะเร็งศีรษะและลำคอที่มีการแสดงออกของยีน CCNA1 โดยแปรผันความเข้มข้นของ siRNA และศึกษาระดับการแสดงออกของยีนด้วยการทำ real-time PCR จากการตรวจสอบความเสียหายของดีเอ็นเอสายคู่ภายหลังการฉายรังสี UV-C พบว่าในเซลล์ที่ถูกยับยั้งการแสดงออกของยีน CCNA1 มีความเสียหายของดีเอ็นเอสายคู่สูงกว่าเซลล์ในกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่เวลา 0, 2, 4 และ 48 ชั่วโมงภายหลังการฉายรังสี UV-C ผลที่ได้ยืนยันบทบาทของยีน CCNA1 ว่ามีความเกี่ยวข้องในการซ่อมแซมความเสียหายของดีเอ็นเอสายคู่ การตรวจสอบการมีชีวิตของเซลล์พบว่าในเซลล์ที่ถูกยับยั้งการแสดงออกของยีน CCNA1 มีการมีชีวิตของเซลล์ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม ในส่วนของการตรวจสอบคุณสมบัติความเป็นมะเร็งของเซลล์พบว่าเซลล์ที่ถูกยับยั้งการแสดงออกของยีน CCNA1 มีการแบ่งเซลล์ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่เวลา 2 และ 4 ชั่วโมง และเพิ่มขึ้นที่เวลา 48 ชั่วโมง แต่การตายของเซลล์แบบแอพอพโทซิสไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนการรุกรานของเซลล์พบว่าเซลล์ HN12 มีการรุกรานของซลล์เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งจากผลการทดลองทำให้สรุปได้ว่ายีน CCNA1 มีบทบาทในการซ่อมแซมความเสียหายของดีเอ็นเอสายคู่ และมีบทบาทเป็นยีนต้านมะเร็งในเซลล์มะเร็งศีรษะและลำคอ HN12
DOI: 10.6084/m9.figshare.11417040
title: Database of confusion matrices (SQLite)

description: <b>Summary: </b>Database of confusion matrices retrieved from scientific literature. Suitable for research on the creation and explotation of the confusion matrix that remain as interestint topics, such as new tools, sampling design, indices derived from the matrix, proposals in testing statistical hypotheses and so on.<b><br></b><b>Format:</b> SQLite
DOI: 10.14457/cu.the.2015.865
title: เซลลูโลสไฟบริลจากต้นยาสูบ สำหรับพอลิแล็กทิกแอซิด/เซลลูโลสไฟบริล เบลนด์

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการเตรียมเซลลูโลสไฟบริลจากต้นยาสูบสำหรับเป็นวัสดุตัวเติมในพอลิพอลิแล็กทิกแอซิดและวิเคราะห์ความเข้ากันระหว่างพอลิแล็กทิกแอซิดและเซลลูโลสไฟบริล โดยงานวิจัยนี้ทำการสกัดเซลลูโลสไฟบริลจากต้นยาสูบด้วยกรดซัลฟิวริกความเข้มข้นร้อยละ 75 ที่อุณหภูมิ 0 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 12 ชั่วโมง โดยเติมไคโตซานลงไปในระบบเพื่อทำหน้าที่เป็นสารช่วยให้เซลลูโลสไฟบริลไม่จับตัวกันเป็นกลุ่มก้อน ผลที่ได้พบว่าได้เซลลูโลสไฟบริลในรูปเจลมีขนาดอนุภาคอยู่ระหว่าง 10 -15 ไมครอน เมื่อศึกษาความเป็นผลึกด้วยเทคนิค XRD พบว่าเซลลูโลสไฟบริลที่เตรียมได้ในระบบที่เติมไคโตซานมีความเป็นผลึกสูงกว่าระบบที่เตรียมโดยไม่ผสมไคโตซาน จากนั้นนำเซลลูโลสไฟบริลในรูปเจลไปเตรียมพอลิเมอร์ผสมกับพอลิแล็กทิกแอซิดโดยอาศัยพอลิไวนิลแอซีเทตเป็นสารช่วยประสาน การเตรียมพอลิเมอร์ผสมจะใช้เทคนิค solution casting นำพอลิเมอร์ผสมไปวิเคราะห์ความเข้ากันได้ด้วยเทคนิค SEM, TGA และ DSC ผลการวิเคราะห์สัณฐานวิทยาพบว่าพอลิแล็กทิกแอซิดและเซลลูโลสไฟบริลสามารถผสมเป็นเนื้อเดียวกันได้อย่างสมบูรณ์ ผลการวิเคราะห์สมบัติทางความร้อนด้วยเทคนิค TGA พบว่าเทอร์โมแกรมของการสลายตัวของพอลิเมอร์ผสมที่มีพอลิไวนิลแอซีเทตเป็นสารช่วยประสานมีอุณหภูมิสลายตัวเพียงช่วงเดียวซึ่งแสดงถึงความเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์ของพอลิแล็กทิกแอซิดและเซลลูโลสไฟบริล ในขณะที่ผลการวิเคราะห์สมบัติทางความร้อนด้วยเทคนิค DSC พบว่าเซลลูโลสไฟบริลแสดงสมบัติเป็นสารก่อผลึกให้กับพอลิแล็กทิกแอซิดซึ่งยืนยันได้จากพีคของอุณหภูมิหลอมเหลวของผลึกพอลิแล็กทิกแอซิดลักษณะพีคฐานแคบและความเข้มของพีคสูงกว่าพอลิแล็กทิกแอซิดที่ไม่เติมเซลลูโลสไฟบริล และมีความสอดคล้องกับผลวิเคราะห์จากเทคนิค XRD
DOI: 10.14457/cu.the.2015.866
title: การซึมผ่านของออกซิเจนและออกซิเดชันบางส่วนของมีเทนในเครื่องปฏิกรณ์เมมเบรนเพอรอฟสไกต์ BaBi0.05Co0.8Nb0.15O3-d

description: งานวิจัยนี้ได้ศึกษาเปรียบเทียบการสังเคราะห์เพอรอฟสไกต์ BaBi0.05Co0.8Nb0.15O3–d (BBCN) 2 วิธี คือ วิธีปฏิกิริยาสภาวะของแข็ง (Solid state reaction method, SSR) และวิธีการระเหยแห้ง (Solution evaporation method, SE) และเตรียมเมมเบรน BBCN เพื่อนำไปใช้ทดสอบการซึมผ่านของออกซิเจนและทดสอบประสิทธิภาพออกซิเดชันบางส่วนของมีเทน ผลจากการศึกษาพบว่าเมมเบรน BBCN ที่ได้จากการสังเคราะห์ทั้ง 2 วิธีมีโครงสร้างผลึกเป็นแบบลูกบาศก์ โดยเมมเบรน BBCN–SSR แสดงเฟสเดี่ยวที่อุณหภูมิการอบผนึกสูงกว่าเมมเบรน BBCN–SE คือ 1200 องศาเซลเซียส และ 1140 องศาเซลเซียส ตามลำดับ เมมเบรน BBCN–SSR และเมมเบรน BBCN–SE มีความหนาแน่นสัมพัทธ์สูงที่สุดที่อุณหภูมิการอบผนึก 1140 องศาเซลเซียส คือ ร้อยละ 77.24 และ 85.60 ตามลำดับ ดังนั้นจึงได้เลือกเมมเบรนที่มีความหนาแน่นสัมพัทธ์สูงที่สุดไปทดสอบการซึมผ่านของออกซิเจน พบว่าเมมเบรน BBCN–SE มีค่าฟลักซ์การซึมผ่านของออกซิเจนสูงกว่าเมมเบรน BBCN–SSR นอกจากนี้ยังพบการรั่วไหลของไนโตรเจนระหว่างการทดสอบกับเมมเบรน BBCN–SSR จากนั้นทดสอบหาภาวะที่เหมาะสมต่อการซึมผ่านออกซิเจนของเมมเบรน BBCN–SE พบว่าค่าฟลักซ์การซึมผ่านของออกซิเจนมีแนวโน้นเพิ่มขึ้น เมื่อความหนาของเมมเบรนลดลง อุณหภูมิการทดสอบเพิ่มขึ้น อัตราการไหลของฮีเลียมเพิ่มขึ้น และมีการเคลือบผิวเมมเบรนด้วยตัวเร่งปฏิกิริยา SCF จากการทดสอบประสิทธิภาพออกซิเดชันบางส่วนของมีเทนด้วยเมมเบรน BBCN–SE พบว่าการเคลือบผิวด้วยตัวเร่งปฏิกิริยา SCF สามารถเพิ่มประสิทธิภาพออกซิเดชันบางส่วนของมีเทนได้มากกว่าเมมเบรนที่ไม่ได้เคลือบตัวเร่งปฏิกิริยา และยังพบว่าเมมเบรน BBCN มีความเสถียรต่อการซึมผ่านของออกซิเจนสูง (ที่อุณหภูมิ 800 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 80 ชั่วโมง) แต่มีความเสถียรต่อการออกซิเดชันบางส่วนของมีเทนต่ำ (ที่อุณหภูมิ 800 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 12 ชั่วโมง)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.867
title: การจำลองซีเอฟดีของฟลูอิไดซ์เบดแก๊ส-ของแข็งสำหรับอนุภาคผสม

description: ฟลูอิไดซ์เบดแบบแก๊ส-ของแข็งเป็นรูปแบบหนึ่งของเครื่องปฏิกรณ์ซึ่งถูกนำมาใช้งานอย่างหลากหลายในอุตสาหกรรม เนื่องจากข้อดีของการมีพื้นที่ผิวสัมผัสกันระหว่างแก๊ส-ของแข็งที่สูง ส่งผลให้เกิดการถ่ายเทมวลสารและความร้อนได้ดี ในงานวิจัยนี้ศึกษาระบบฟลูอิไดซ์เบดสำหรับของผสมอนุภาคของแข็ง (Mixed particles) ในระบบสองมิติ และหาแบบจำลองพลศาสตร์ของไหลเชิงคำนวณที่เหมาะสมสำหรับระบบดังกล่าว รวมทั้งวิเคราะห์ผลของตัวแปรดำเนินการที่ส่งผลต่อการถ่ายโอนความร้อนของระบบด้วยเทคนิคการวิเคราะห์ความแปรปรวน (ANOVA) นอกจากนี้ ทำการเปรียบเทียบตัวแปรตอบสนองที่บอกถึงการผสม ประกอบด้วย สัมประสิทธิ์การกระจายตัวในแนวรัศมี สัมประสิทธิ์การกระจายตัวในแนวแกน อุณหภูมิแกรนูลล่าร์ และดัชนีการผสม จากผลการศึกษา พบว่า แบบจำลอง EMMS นั้นให้ผลที่สอดคล้องและใกล้เคียงกับผลการทดลองจริงมากที่สุด สำหรับผลของตัวแปรดำเนินการต่อระบบอนุภาคผสมระหว่างถ่านหินและทราย พบว่า ความเร็วแก๊สป้อนเข้า ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางถ่านหิน ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางทราย และปริมาณทรายเริ่มต้น เป็นตัวแปรที่ส่งผลต่อค่าสัมประสิทธิ์การถ่ายโอนความร้อนอย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้ยังทำการศึกษาถึง อุทกพลศาสตร์ที่เปลี่ยนไปเมื่อทำการเติมฝุ่นถ่านหินเข้าสู่ระบบ พบว่า การเติมฝุ่นถ่านหินจะทำให้ระบบเกิดฟลูอิไดเซชันมากขึ้น และขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกับปริมาณฝุ่นถ่านหินนั้นจะส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่อการถ่ายโอนความร้อนของระบบ สำหรับการเปรียบเทียบตัวแปรตอบสนองต่อการผสม เป็นการเปรียบเทียบบนสมมติฐานที่ว่า การผสมที่ดีย่อมส่งผลทำให้เกิดการถ่ายโอนความร้อนที่ดี จากผลการเปรียบเทียบ พบว่า อุณหภูมิแกรนูลล่าร์ ให้แนวโน้มที่ใกล้เคียงกับค่าสัมประสิทธิ์การถ่ายโอนความร้อนมากที่สุด หรืออาจกล่าวได้ว่า ค่าอุณหภูมิแกรนูลล่าร์ นั้นมีความเหมาะสมที่สุดจากการเปรียบเทียบ อย่างไรก็ตามความสัมพันธ์ของค่าอุณหภูมิแกรนูลล่าร์กับค่าสัมประสิทธ์การถ่ายโอนความร้อนนั้นมีความสัมพันธ์อย่างง่ายเท่านั้น กล่าวคือ ถ้ารู้แนวโน้มของอุณหภูมิแกรนูลล่าร์ จะสามารถทำนายค่าสัมประสิทธ์การถ่ายโอนความร้อนได้ในเบื้องต้น
DOI: 10.14457/cu.the.2015.868
title: สมบัติทางกายภาพและสัณฐานวิทยาของฟิล์มเป่าแอลแอลดีพีอีแบบหลายชั้น: ผลของอัตราส่วนการเป่า

description: ฟิล์มพอลิเอทิธีนความหนาแน่นต่ำเชิงเส้น (LLDPE) ถูกผลิตด้วยเครื่องเป่าอัดรีดแบบ 3 ชั้น ผลของอัตราส่วนการเป่าและลักษณะสมบัติของพอลิเมอร์ต่อสัณฐานวิทยาและสมบัติเชิงกลของฟิล์ม สัณฐานวิทยาของผลึกและการจัดเรียงโมเลกุลระหว่างกระบวนการเป่าฟิล์มถูกตรวจสอบด้วยเทคนิคการกระเจิงของรังสีเอ็กซ์แบบมุมเล็ก (SAXS) กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด (SEM) และกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่าน (TEM) การเพิ่มอัตราส่วนการเป่าทำให้การจัดเรียงโมเลกุลในทิศทางตั้งฉากเครื่อง (TD) เพิ่มขึ้น แต่การจัดเรียงโมเลกุลในทิศทางเครื่อง (MD) ลดลง ผลจากสัณฐานวิทยาของ LLDPE ถูกอธิบายในเทอมของการซ้อนกันของชั้นลาเมลลาที่ตั้งฉากกับทิศทางเครื่อง พบว่าสัณฐานวิทยาของฟิล์มมีอิทธิพลต่อสมบัติเชิงกลอย่างมาก เมื่อเพิ่มอัตราส่วนการเป่า พบว่าทั้งฟิล์มเป่า LLDPE-C4 และ LLDPE-C8 มีความทนแรงดึงในทิศทางตั้งฉากเครื่องเพิ่มขึ้น แต่ในทิศทางเครื่องลดลง ขณะที่ความทนแรงฉีกในทิศทางตั้งฉากเครื่องลดลง แต่ในทิศทางเครื่องเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ผลจากเทคนิคดิฟเฟอเรนเชียลสแกนนิงแคลอรีมิเตอร์ (DSC) พบว่าระดับความเป็นผลึก ของฟิล์มเป่า LLDPE-C8 ลดลง ขณะที่ LLDPE-C4 ไม่เปลี่ยนแปลง ความสามารถในการซึมผ่านไอน้ำและแก๊สออกซิเจนของฟิล์มเป่า LLDPE-C8 เพิ่มขึ้นเมื่ออัตราส่วนการเป่าเพิ่มขึ้นสัมพันธ์กับระดับความเป็นผลึก
DOI: 10.14457/cu.the.2015.869
title: ความหลากหลายของกล้วยไม้ตามเส้นทางศึกษาธรรมชาติบนยอดภูกระดึง อุทยานแห่งชาติภูกระดึง จังหวัดเลย

description: ภูกระดึงมีพื้นที่หลักเป็นภูเขายอดตัดขนาดใหญ่ และบริเวณที่ราบบนยอดนี้สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 1,100-1,350 เมตร สภาพป่าส่วนใหญ่ของพื้นที่เป็นป่าสนเขาต่ำ และอีกส่วนเป็นป่าดิบเขาต่ำที่มีน้ำตกหลายแห่งตั้งอยู่ แม้ว่าพื้นที่ถูกประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติมาเกือบ 60 ปี แต่มีการสำรวจพรรณไม้เพียงไม่กี่ครั้ง เห็นได้จากการเก็บตัวอย่างกล้วยไม้ในพื้นที่ที่พบเพียง 30 ชนิด คณะผู้วิจัยเห็นว่าควรมีการสำรวจกล้วยไม้ในพื้นที่อย่างจริงจัง โดยได้สำรวจตั้งแต่เดือนตุลาคม 2557 จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2559 พบกล้วยไม้ทั้งหมด 87 ชนิด ใน 5 วงศ์ย่อย 43 สกุล ซึ่งเป็นกล้วยไม้อิงอาศัยมากที่สุด 32 ชนิด รองลงมาเป็นกล้วยไม้ดิน 27 ชนิด กล้วยไม้เจริญบนหิน 22 ชนิด และกล้วยไม้ที่อิงอาศัยได้ทั้งบนต้นไม้และหิน 6 ชนิด เมื่อพิจารณาร่วมกับข้อมูลจากแหล่งอื่นๆ ได้แก่ ภาพถ่าย ณ ศูนย์บริการนักท่องเที่ยววังกวาง, ข้อมูลจากเจ้าหน้าที่หน่วยลาดตระเวน, และตัวอย่างจากพิพิธภัณฑ์พืช พบว่าความหลากหลายของกล้วยไม้บนยอดภูกระดึงน่าจะมากถึง 120 ชนิด ซึ่งในการสำรวจครั้งนี้ยังสำรวจไม่พบกล้วยไม้อีก 33 ชนิด โดยสาเหตุที่สำรวจไม่พบนี้คาดว่าเพราะมีการลักลอบนำกล้วยไม้ออกจากพื้นที่, การสูญหายของถิ่นที่อยู่อาศัย, และสภาพพื้นที่ที่ถูกไฟป่าและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศรบกวน หรือหากมองในแง่ดี อาจจะยังคงอยู่ในพื้นที่ที่ไม่สามารถเข้าไปสำรวจได้ เนื่องจากอันตรายจากช้างป่า ผลการสำรวจนี้คาดว่าจะเป็นข้อมูลพื้นฐานต่อโครงการเฝ้าระวังกล้วยไม้ เพื่อให้กล้วยไม้ในพื้นที่มีประชากรใหญ่ขึ้นและคงอยู่ต่อไป