cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.811
title: ผลกระทบในการปรับปรุงสภาพการทำงานในสภาวะเร่งทำงานต่อผลิตภาพและความปลอดภัย :กรณีศึกษาการยกสินค้าเข้าตู้คอนเทนเนอร์ด้วยแรงคน

description: อุปสรรคสำคัญของงานจัดเรียงสินค้าภายในตู้คอนเทนเนอร์ คือ อุณหภูมิภายในที่ทำงานสูงและพื้นที่ทำงานจำกัด เนื่องจากตู้คอนเทนเนอร์มักถูกวางไว้กลางแจ้ง จึงทำให้อุณหภูมิภายในสูงกว่าภายนอกเสมอ รวมทั้งทางเข้า-ออก มีเพียงทางเดียวจึงไม่สามารถสร้างระบบการไหลเวียนของอากาศได้ แม้ว่าสินค้าที่จัดเรียงมีน้ำหนักไม่มาก แต่ด้วยปัจจัยทางสภาพแวดล้อมที่กล่าวมางานจัดเรียงสินค้าภายในตู้คอนเทนเนอร์จึงเป็นงานที่สร้างภาระให้กับร่างกายมากกว่าการทำงานยกแบบปกติทั่วไป งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อผลิตภาพและความปลอดภัยในการจัดเรียงสินค้าขนาดไม่เกิน 7 กิโลกรัมเข้าตู้คอนเทนเนอร์ด้วยแรงงานคนในสภาวะปกติและสภาวะเร่งทำงาน 2) เพื่อค้นหาสภาพการทำงานที่มีผลิตภาพที่สูงขึ้นโดยไม่ก่อให้เกิดภาระแก่ร่างกายเกินระดับจนก่อให้เกิดอันตรายหรือภาวะเจ็บป่วยเรื้อรัง การปรับปรุงสภาพการทำงานที่บริษัทเข้าร่วมยอมรับให้ปรับปรุงได้มี 2 วิธี คือ 1)การติดตั้งพัดลมบริเวณหน้าทางเข้า-ออกตู้คอนเทนเนอร์ เพื่อช่วยลดภาระความร้อน และ 2)การนำโต๊ะเข้ามาเพื่อช่วยลดปัญหาท่ายกของที่ไม่ปลอดภัย โดยมีพนักงานชายที่เข้าร่วมงานวิจัยด้วยความสมัครใจทั้ง 2 สภาพงาน โดยสภาพงานละ 6 คน แต่เนื่องด้วยข้อจำกัดของเวลาในการวิจัยแต่ละครั้งที่ต้องไม่รบกวนเวลาการทำงานของพนักงาน งานวิจัยนี้จึงได้ใช้แนวทางการเพิ่มความเร็วในการทำงานเพื่อต้องการให้ได้ผลการปรับปรุงที่ชัดเจน จึงได้กำหนดความเร็วในการทำงานออกเป็น 3 ระดับ คือ 1.ความเร็วปกติ (Rating 100%) 2.ความเร็วสูง (Rating 110 -120%) และ 3.ความเร็วสูงที่สุด (Rating 120 - 140%) โดยแต่ละความเร็วมีระยะเวลาเพียง 5 นาที จำนวนกล่องที่จัดเรียงและอัตราการเต้นของหัวใจของพนักงานถูกใช้เป็นตัวชี้วัดผลในการปรับปรุงครั้งนี้ ผลการวิจัยพบว่า ในสภาวะการทำงานที่มีการติดตั้งพัดลม ไม่ได้ส่งผลแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญที่ทำให้ผลิตภาพสูงขึ้น แต่ส่งผลให้อัตราการเต้นของหัวใจลดลง (ลดลงเฉลี่ย 4.20%) อย่างมีนัยสำคัญทุกระดับความเร็วในการทำงาน สำหรับการนำโต๊ะเข้ามาช่วย พบว่าส่งผลให้ผลิตภาพลดลงอย่างมีนัยสำคัญทุกระดับความเร็วในการทำงาน (ลดลงเฉลี่ย 10.23%) เนื่องจากข้อจำกัดของพื้นที่ทำงานได้ทำให้การใช้โต๊ะกลายเป็นการกีดขวางการทำงาน แต่ทำให้จำนวนท่าทางที่ไม่ปลอดภัยลดลง (ลดลงเฉลี่ย 16.95 %) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ทุกระดับความเร็วในการทำงาน นอกจากนี้ยังพบข้อสังเกตสำหรับการทำงานที่ยาวนานขึ้น (90 นาที) ว่าการติดตั้งพัดลมได้ทำให้ผลิตภาพเพิ่มขึ้นประมาณ 16.45% ดังนั้นจึงสรุปได้ว่า การติดตั้งพัดลมจึงเป็นแนวทางที่เป็นไปได้ที่ได้รับการยอมรับจากโรงงานนี้ เนื่องจากเป็นการเพิ่มระดับความปลอดภัยจากอัตราการเต้นของหัวใจในขณะทำงานที่ลดลง และอาจส่งผลต่อผลิตภาพในระยะยาวให้เพิ่มสูงขึ้นเนื่องจากความล้าสะสมที่เกิดขึ้นจากการทำงานลดลง
DOI: 10.14457/cu.the.2014.812
title: การผลิตพลาสติกชีวภาพชนิดพอลิ(3-ไฮดรอกซีบิวทิเรต-โค-3-ไฮดรอกซีวาเลอเรต) ที่มีสัดส่วนโดยโมลของ 3-ไฮดรอกซีวาเลอเรตที่เหมาะสม จาก Bacillus megaterium P-12 ด้วยการเลี้ยงแบบเฟด-แบตช์สองขั้นตอน

description: พอลิ(3-ไฮดรอกซีบิวทิเรต-โค-3-ไฮดรอกซีวาเลอเรต) หรือ PHBV เป็นโคพอลิเมอร์ที่มีการสังเคราะห์และสะสมภายในเซลล์ของจุลินทรีย์หลายชนิดเพื่อใช้เป็นแหล่งคาร์บอนและแหล่งพลังงาน จัดเป็นพอลิเมอร์ที่มีความเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เนื่องด้วยสมบัติที่สามารถถูกย่อยสลายได้ในธรรมชาติ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตโคพอลิเมอร์ PHBV โดยการเลี้ยง Bacillus megaterium P-12 แบบเฟด-แบตช์สองขั้นตอนในถังหมักขนาด 5 ลิตร ได้พบว่าความเข้มข้นเริ่มต้นของน้ำตาลในกากน้ำตาลเท่ากับ 60 กรัมต่อลิตร มีความเหมาะสมต่อการเจริญและการสังเคราะห์ P(3HB) ได้ความเข้มข้นของเซลล์เท่ากับ 27.52 กรัมต่อลิตร และความเข้มข้นของ P(3HB) เท่ากับ 5.04 กรัมต่อลิตร คิดเป็น 23.71% โดยน้ำหนักเซลล์แห้ง ณ ชั่วโมงที่ 9 ของการเลี้ยงเชื้อ มีสัมประสิทธิ์ปริมาณเซลล์ต่อสับสเตรตที่ถูกใช้ไปสูงสุดเท่ากับ 0.69 ในการเลี้ยงเชื้อแบบเฟด-แบตช์ขั้นตอนแรก การเติมกากน้ำตาลความเข้มข้น 60 กรัมต่อลิตร และยูเรีย 6 กรัมต่อลิตร ณ ชั่วโมงที่ 6 ของการเลี้ยงเชื้อ ได้ความเข้มข้นของเซลล์เท่ากับ 28.02 กรัมต่อลิตร และความเข้มข้นของ P(3HB) เท่ากับ 7.30 กรัมต่อลิตร คิดเป็น 26.27% โดยน้ำหนักเซลล์แห้ง ในการเลี้ยงเชื้อแบบเฟด-แบตช์ขั้นตอนที่สอง การผลิตโคพอลิเมอร์ PHBV ถูกกระตุ้นด้วยการเติมแหล่งคาร์บอนผสมระหว่างกากน้ำตาลและโซเดียมโพรพิโอเนตในอัตราส่วน 60 กรัมต่อลิตร ต่อ 10 กรัม ณ ชั่วโมงที่ 9 ของการเลี้ยงเชื้อ พบว่าได้ความเข้มข้นของเซลล์สูงขึ้นเป็น 30.88 กรัมต่อลิตร และความเข้มข้นของ PHBV สูงขึ้นเป็น 9.44 กรัมต่อลิตร หรือคิดเป็นปริมาณ PHBV เท่ากับ 30.56% โดยน้ำหนักเซลล์แห้ง มีสัดส่วนของมอนอเมอร์ 3HV เท่ากับ 21.67 โมลเปอร์เซ็นต์
DOI: 10.14457/cu.the.2014.813
title: การปรับสภาพเส้นใยลิกโนเซลลูโลสของมันสำปะหลัง โดยการระเบิดด้วยไอน้ำ เพื่อการผลิตเอทานอล

description: การปรับสภาพกากใยลิกโนเซลลูโลสของหัวมันสำปะหลังที่ได้จากการย่อยเอาแป้งที่เหลือในกากมันสำปะหลังออกด้วยสารละลายกรดไฮโดรคลอริกเข้มข้น 1 นอร์มอล ที่ 121oซ ความดัน 15 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว นาน 15 นาที พบว่าสภาวะที่เหมาะสมที่สุดของการปรับสภาพโดยวิธีการระเบิดด้วยไอน้ำ คือ แขวนลอยกากใยลิกโนเซลลูโลส ปริมาณ 6 เปอร์เซ็นต์ (น้ำหนัก/ปริมาตร) ในน้ำกลั่น ให้ความร้อนด้วยไอน้ำอิ่มตัวที่ 180oซ นาน 5 นาที ได้ปริมาณน้ำตาลรีดิวซ์สูงสุดเท่ากับ 40.60 กรัม/100 กรัม กากใยลิกโนเซลลูโลสแห้งของหัวมันสำปะหลัง เมื่อนำกากใยลิกโนเซลลูโลสของหัวมันสำปะหลังที่ผ่านการปรับสภาพที่สภาวะเหมาะสมที่สุดมาหมักเป็นเอทานอลโดยวิธีการย่อยและการหมักพร้อมกัน โดยใช้เอนไซม์เซลลูเลส 495.25 CMCs ยูนิต/กรัม กากใยลิกโนเซลลูโลสแห้ง และ119.4 pPNG/กรัม กากใยลิกโนเซลลูโลสแห้งของหัวมันสำปะหลัง ค่าความเป็นกรด-ด่างเป็น 5.0 ใช้ยีสต์ Kluyveromyces marxianus สายพันธุ์ G2-16-1 ระยะการเจริญ late log phase จำนวน 1x108 cells/กรัม กากใยลิกโนเซลลูโลสแห้ง ที่ 40°ซ มีสภาวะจำกัดออกซิเจน ก่อนการปรับสภาพด้วยวิธีการระเบิดด้วยไอน้ำจะได้เอทานอล 0.11 กรัมเอทานอล/กรัม กากใยลิกโนเซลลูโลสของหัวมันสำปะหลังหลังการปรับสภาพ (น้ำหนักแห้ง) และหลังการปรับสภาพด้วยวิธีการระเบิดด้วยไอน้ำจะได้เอทานอลสูงสุด 1.21 กรัมเอทานอล/100 กรัม กากใยลิกโนเซลลูโลสของหัวมันสำปะหลังก่อนการปรับสภาพ (น้ำหนักแห้ง) ที่ 24 ชั่วโมง
DOI: 10.14457/cu.the.2014.814
title: การลดการเกาะกันของผงนาโนแมกนีเซียมอะลูมิเนตสปิเนลที่สังเคราะห์ด้วยวิธีตกตะกอน

description: แมกนีเซียมอะลูมิเนตสปิเนล หรือ สปิเนล เป็นวัสดุที่มีสมบัติเด่นหลายด้าน จึงได้รับความนิยมในการใช้งานทางด้านวิศวกรรม เช่น ใช้เป็นเกราะใส ใช้เป็นวัสดุทนไฟ เป็นต้น วิธีตกตะกอนเป็นวิธีที่ได้รับความนิยมในการสังเคราะห์อนุภาคนาโนสปิเนล เนื่องจากมีต้นทุนต่ำ มีขั้นตอนการสังเคราะห์ไม่ซับซ้อน และสามารถขยายการผลิตเป็นระดับอุตสาหกรรมได้ แต่ในระหว่างขั้นตอนการสังเคราะห์ด้วยวิธีดังกล่าว อาจเกิดการเกาะกลุ่มกันของอนุภาคเกิดขึ้นระหว่างขั้นตอนการตกตะกอน ขั้นตอนการอบแห้ง และขั้นตอนการเผาแคลไซน์ ซึ่งการเกาะกลุ่มกันของอนุภาคนี้ส่งผลเสียต่อความสามารถในการเผาผนึกของอนุภาคนาโนสปิเนล งานวิจัยในครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการลดการเกาะกลุ่มกันของอนุภาคนาโนสปิเนลที่เตรียมด้วยวิธีตกตะกอน โดยใช้สารตั้งต้นในรูปเกลือไนเตรต และใช้แอมโมเนียมไฮโดรเจนคาร์บอเนตเป็นสารช่วยตกตะกอน โดยศึกษาผลของการเติม cetyltrimethylammonium bromide (CTAB) เป็นสารช่วยกระจายตัว ต่อการลดการเกาะกลุ่มกันของอนุภาคที่เกิดขึ้นระหว่างขั้นตอนการตกตะกอน ศึกษาผลของการล้างตะกอนด้วยตัวทำละลายอินทรีย์ต่อการลดการเกาะกลุ่มกันของอนุภาคระหว่างขั้นตอนการอบแห้ง และศึกษาผลของการเติมแอมโมเนียมซัลเฟตต่อการลดการเกาะกลุ่มกันของอนุภาคที่เกิดขึ้นระหว่างขั้นตอนการเผาแคลไซน์ พบว่าการเติม CTAB มีผลทำให้ความเป็นผลึกของตะกอนที่เตรียมได้ลดลง และทำให้ขนาดของอนุภาคที่มีการเกาะกลุ่มกันมีขนาดเล็กลง อย่างไรก็ตามเมื่อเผาแคลไซน์ตะกอนที่เตรียมได้ที่อุณหภูมิ 1100 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 2 ชั่วโมง ขนาดของตะกอนที่ผ่านการเผาแคลไซน์มีขนาดใกล้เคียงกัน การล้างตะกอนด้วยตัวทำละลายอินทรีย์ ส่งผลทำให้ตะกอนและอนุภาคนาโนสปิเนลที่เตรียมได้มีการเกาะกลุ่มกันน้อยลง และเมื่อนำอนุภาคนาโนสปิเนลที่เตรียมได้จากตะกอนที่ผ่านการล้างด้วยตัวทำละลายอินทรีย์มาขึ้นรูปเป็นวัสดุสปิเนลเซรามิก สามารถเตรียมชิ้นงานที่มีความหนาแน่นสัมพัทธ์สูงกว่าร้อยละ 97 เมื่อทำการเผาผนึกที่อุณหภูมิ 1500 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 2 ชั่วโมง การเติมแอมโมเนียมซัลเฟตลงในตะกอนที่ผ่านการอบแห้ง ไม่สามารถลดการเกาะกลุ่มกันของอนุภาคนาโนสปิเนลที่เกิดขึ้นระหว่างการเผาแคลไซน์ได้ นอกจากนี้เมื่อเติมแอมโมเนียมซัลเฟตในปริมาณเพิ่มขึ้น อนุภาคนาโนสปิเนลที่เตรียมได้มีแนวโน้มที่จะเกิดการเกาะกลุ่มกันของอนุภาคเพิ่มมากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.815
title: ผลกระทบของรูปทรง การวางทิศทาง และเปลือกอาคารชุดพักอาศัยต่อประสิทธิภาพการประหยัดพลังงาน เปรียบเทียบกับอาคารตามมาตรฐาน ASHRAE 90.1 2010

description: งานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาผลกระทบของรูปทรง ทิศทาง และเปลือกอาคารชุดพักอาศัยต่อประสิทธิภาพในการใช้พลังงานตามเกณฑ์ ASHRAE 90.1 2010 โดยเริ่มจากการสำรวจรูปทรงและเปลือกอาคารของอาคารชุดพักอาศัยที่เป็นอาคารสูงในเชตกรุงเทพมหานคร สรุปเป็นอาคารอ้างอิงที่ทำการศึกษาทั้งหมด 7 รูปทรง 38 ทิศทาง และปรับตัวแปรด้านสัดส่วนช่องเปิดต่อผนังภายนอกอาคาร ผนัง กระจก และระเบียง โดยทำการจำลองการใช้พลังงานในอาคารด้วยโปรแกรม Visual DOE 4.0 ตามมาตรฐาน ASHRAE 90.1 2010 Appendix G. บนข้อมูลสภาพภูมิอากาศของกรุงเทพมหานคร รวมอาคารที่ทำการศึกษาทั้งหมด 3,078 รูปแบบ พบว่าปริมาณการใช้พลังงานต่อหน่วยพื้นที่ หรือ EUI สอดคล้องกับค่าการประหยัดพลังงานจากอาคาร Baseline หรือ %SAVE อย่างชัดเจน อาคารที่มีการใช้พลังงานน้อยลงก็จะมีค่า %SAVE เพิ่มมากขึ้นตามลำดับ ต่างจากอาคารสำนักงานที่มีค่า EUI กับ %SAVE ไม่สอดคล้องกันอย่างชัดเจน เนื่องจากอาคารสำนักงานมีชั่วโมงการใช้งานในตอนกลางวัน รูปร่างและทิศทางจึงส่งผลกระทบต่อการใช้พลังงานในอาคารอย่างยิ่ง ในขณะที่อาคารชุดพักอาศัยเน้นการใช้งานอาคารในช่วงเวลากลางคืน การบังเงาที่เกิดจากรูปทรงของอาคารส่งผลกระทบค่อนข้างน้อยต่อประสิทธิภาพการใช้พลังงานในอาคาร แต่รูปทรงและเปลือกอาคารส่งผลกระทบมาก อาคารที่มีพื้นที่เปลือกอาคารน้อยจะมีการใช้พลังงานในอาคารที่น้อยลงเช่นกัน ประสิทธิภาพของกระจกส่งผลกระทบกับการใช้พลังงานในอาคารมากที่สุด ในกรณีที่ต้องการทำคะแนน %SAVE ให้ได้มากขึ้น ควรใช้กระจกที่มีประสิทธิภาพสูงเทียบเท่าที่มาตรฐาน ASHRAEกำหนด หากใช้กระจกที่มีประสิทธิภาพที่ต่ำกว่า ควรออกแบบอาคารให้มีระเบียงหรือแผงบังแดดที่มีประสิทธิภาพ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.816
title: ประสิทธิภาพการกันความร้อนของแผงอลูมิเนียมฉลุลาย

description: งานวิจัยนี้ศึกษาประสิทธิภาพการกันความร้อนเข้าสู่ตัวอาคาร โดยใช้แผงกันแดดอลูมิเนียมฉลุลายที่มีขนาดความโปร่งต่างๆกัน และศึกษาถึงความสัมพันธ์ที่เหมาะสมระหว่างรูปแบบแผงกันแดดอลูมิเนียมกับพลังงานความร้อนที่เข้าสู่อาคาร นอกจากนี้เพื่อกำหนดแนวทางการเลือกใช้รูปแบบแผงกันแดดอลูมิเนียม ฉลุลายให้เหมาะสมกับประเภทของอาคาร โดยใช้ตัวแปรค่าสัมประสิทธิ์การถ่ายเทความร้อน (U-value) และค่าสัมประสิทธิ์การบังแดด (Shading coefficient-SC) การศึกษาวิจัยและจำลองผล ขนาดความโปร่งของแผงกันแดดอลูมิเนียมฉลุลาย 4 ขนาดความโปร่ง ได้แก่ ขนาดความโปร่งที่ 20% 35% 50% และ 65% ตามลำดับ รวมถึงสีของแผงกันแดดอลูมิเนียมฉลุลาย 3 สี ได้แก่ สีขาว,สีเทา และสีดำ และอาคารอ้างอิง (Reference building) ได้แก่ ตึกแถว ซึ่งมีขนาด กว้าง 4 ม. ลึก 12 ม. สูง 18 ม. โดยขั้นตอนการดำเนินการวิจัยส่วนแรก ทำการวัดและบันทึกค่าอุณหภูมิจากกล่องทดลอง เพื่อนำมาคำนวณในสมการคณิตศาสตร์ให้ได้ค่าการถ่ายเทความร้อน (U-value) และสัมประสิทธิ์การบังเงา (SC) หลังจากนั้นแทนค่าตัวแปรดังกล่าวในขั้นตอนวิจัยส่วนที่สอง ซึ่งจำลองการใช้งานกับอาคารอ้างอิง ผลที่ได้จากการจำลองอาคารนำมาเปรียบเทียบการใช้พลังงานไฟฟ้าในแต่ละกรณี เพื่อสร้างแนวทางการปรับปรุงอาคารให้สามารถลดการใช้พลังงานได้อย่างเหมาะสม จากการทดลองสรุปได้ว่า อาคารที่ใช้แผงกันแดดอลูมิเนียมฉลุลายที่มีความโปร่ง 20% สามารถกันความร้อนเข้าสู่ตัวอาคารได้ดีกว่าอาคารที่ใช้แผงกันแดดอลูมิเนียมฉลุลายที่มีความโปร่ง 35% 50% 65% ตามลำดับ และอาคารที่ไม่ได้ใช้แผงกันแดดอลูมิเนียมฉลุลาย โดยบ้านพักอาศัยที่ติดตั้งแผงกันแดดอลูมิเนียมฉลุลาย สีขาว ที่ความโปร่ง 20% สามารถช่วยลดการใช้พลังงานไฟฟ้าได้มากที่สุด คือ 20.65% ทิศทางอาคารหันไปทางทิศใต้ และมีระยะเวลาในการคืนทุน 22 ปี 10 เดือน 24 วัน ส่วนสำนักงานที่ติดตั้งแผงกันแดดอลูมิเนียมฉลุลาย สีขาว ที่ความโปร่ง 20% สามารถช่วยลดการใช้พลังงานไฟฟ้าได้มากสุด คือ 9.89% ทิศทางอาคารหันไปทางทิศเหนือ และมีระยะเวลาในการคืนทุน 23 ปี 10 เดือน 24 วัน และ อาคารที่ใช้แผงกันแดดอลูมิเนียมฉลุลายสีขาวมีความโปร่งเดียวกันสามารถกันความร้อนเข้าสู่ตัวอาคารได้ดีกว่าอาคารที่ใช้แผงกันแดดอลูมิเนียมฉลุลายสีดำ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.817
title: การศึกษาระดับค่าเอนไซม์ canine prostatic specific esterase (CPSE) ในสุนัขที่มีภาวะต่อมลูกหมากโตที่ไม่แสดงอาการและแสดงอาการทางคลินิก

description: Canine prostatic specific esterase (CPSE) เป็นโปรตีนที่ถูกสร้างและหลั่งจากเซลล์เยื่อบุของต่อมลูกหมาก ในปัจจุบันได้มีการพัฒนาชุดตรวจ CPSE ในกระแสเลือดเพื่อช่วยวินิจฉัยภาวะต่อมลูกหมากโตในสุนัข การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (ก) ศึกษาระดับของ CPSE และความสัมพันธ์ของระดับ CPSE กับน้ำหนักตัว ปริมาตรต่อมลูกหมากและอายุในกลุ่มสุนัขปกติที่โตเต็มวัย (ข) เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของระดับ CPSE ในสุนัขที่มีภาวะต่อมลูกหมากโตชนิดไม่แสดงอาการทางคลินิกและชนิดที่แสดงอาการทางคลินิก โดยแบ่งสุนัขออกเป็น 3 กลุ่มตามน้ำหนักตัว คือ ขนาดเล็ก (ระหว่าง 1 ถึง 10 กิโลกรัม) ขนาดกลาง (มากกว่า 10 ถึง 20 กิโลกรัม) และขนาดใหญ่ (มากกว่า 20 กิโลกรัมขึ้นไป) ทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วย ANOVA และวิเคราะห์ค่าสหสัมพันธ์โดยใช้ Pearson correlation coefficients ผลการศึกษาที่ 1 ในกลุ่มสุนัขปกติ พบว่าระดับ CPSE มีความสัมพันธ์เชิงลบกับน้ำหนักตัวสุนัข (r = -0.44, p=0.0002) และปริมาตรต่อมลูกหมาก (r = -0.29, p=0.02) สุนัขขนาดเล็กมีค่า CPSE สูงสุด (38.57±4.0 นาโนกรัมต่อมิลลิลิตร) เมื่อเปรียบเทียบกับสุนัขกลาง (26.13±5.26) และขนาดใหญ่ (15.42±4.34) โดยสุนัขขนาดเล็กและขนาดใหญ่มีระดับ CPSE แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.0007) ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างอายุกับระดับ CPSE ในสุนัขปกติ (p&gt;0.05) ผลการศึกษาที่ 2 เมื่อเปรียบเทียบระดับ CPSE ระหว่างกลุ่มสุนัขปกติ กลุ่มสุนัขที่มีภาวะต่อมลูกหมากโตชนิดไม่แสดงอาการทางคลินิก และกลุ่มสุนัขที่มีภาวะต่อมลูกหมากโตชนิดแสดงอาการทางคลินิก พบว่าในสุนัขขนาดเล็ก สุนัขปกติมีระดับ CPSE (38.57±8.03, n=26) ต่ำกว่ากลุ่มที่ไม่แสดงอาการทางคลินิก (72.58±6.92, n=35) (p=0.04) และกลุ่มที่แสดงอาการทางคลินิก (132.15±11.81, n=12) (p&lt;0.0001) ในสุนัขขนาดกลาง สุนัขปกติมีระดับ CPSE (26.13±10.57, n=15) ต่ำกว่ากลุ่มที่ไม่แสดงอาการทางคลินิก (98.74±7.35, n=31) (p&lt;0.0001) และกลุ่มที่แสดงอาการทางคลินิก (109.86±16.71, n=6) (p=0.0012) ในสุนัขขนาดใหญ่ สุนัขปกติมีระดับ CPSE (15.42±8.73, n=22) ต่ำกว่ากลุ่มที่ไม่แสดงอาการทางคลินิก (33.51±9.39, n=19) (p&gt;0.05) และกลุ่มที่แสดงอาการทางคลินิก (157.20±23.63, n=3) (p&lt;0.0001) อย่างไรก็ตามความแตกต่างของระดับ CPSE ระหว่างสุนัขที่มีภาวะต่อมลูกหมากโตชนิดไม่แสดงอาการทางคลินิกและชนิดแสดงอาการทางคลินิกจะพบเฉพาะในกลุ่มสุนัขขนาดเล็ก (p=0.0008) และสุนัขขนาดใหญ่ (p&lt;0.0001) เท่านั้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.818
title: ผลของการให้คำปรึกษาร่วมกับเทคนิคการผ่อนคลายต่ออาการถอนนิโคตินของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจ

description: การวิจัยกึ่งทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการให้คำปรึกษาร่วมกับเทคนิคการผ่อนคลายต่ออาการถอนนิโคตินของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจซึ่งเข้ารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยนอก คลินิกอายุรกรรมโรคหัวใจและหลอดเลือด ณ โรงพยาบาลลาดกระบังกรุงเทพมหานคร จำนวน 60 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองกลุ่มละ 30 คน จับคู่โดยคำนึงถึงความคล้ายคลึงกันในด้านจำนวนมวนบุหรี่ที่สูบต่อวัน กลุ่มควบคุมได้รับคำแนะนำแบบกระชับเพื่อเลิกบุหรี่ ส่วนกลุ่มทดลองได้รับการให้คำปรึกษาเพื่อเลิกบุหรี่เป็นรายบุคคล จำนวน 3 ครั้ง และการฝึกเทคนิคการผ่อนคลายจำนวน 2 ครั้ง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบวัด The Minnesota Withdrawal Scale ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา และมีค่าความเที่ยงจากการคำนวณค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาคอนบราค เท่ากับ .85 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยาย และการวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทางแบบวัดซ้ำ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คะแนนเฉลี่ยอาการถอนนิโคตินของกลุ่มทดลองในระยะก่อนหยุดสูบบุหรี่ หลังหยุดสูบบุหรี่วันที่ 1 และหลังหยุดสูบบุหรี่วันที่ 2 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p
DOI: 10.14457/cu.the.2014.819
title: ผลของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนต่อการมีกิจกรรมทางกายของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจภายหลังได้รับการสวนหัวใจขยายหลอดเลือด

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนต่อการมีกิจกรรมทางกายของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจภายหลังได้รับการสวนหัวใจขยายหลอดเลือด กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจภายหลังได้รับการสวนหัวใจขยายหลอดเลือด ที่เข้ารับการรักษาในแผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลเวชการุณย์รัศมิ์ กรุงเทพมหานคร คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงตามคุณสมบัติ แบ่งเป็น กลุ่มควบคุม 22 คนและกลุ่มทดลอง 22 คน จับคู่ให้กลุ่มตัวอย่างมีความคล้ายคลึงกันในเรื่องอายุและเพศ โดยกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนร่วมกับการพยาบาลตามปกติ เป็นเวลา 8 สัปดาห์ และกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสัมภาษณ์การเคลื่อนไหวออกแรง แบบประเมินความเชื่อมั่นของตนเองในการเคลื่อนไหวออกแรง ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน โดยมีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคเท่ากับ .81 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การมีกิจกรรมทางกายของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจภายหลังได้รับการสวนหัวใจขยายหลอดเลือดหลังได้รับโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p
DOI: 10.14457/cu.the.2014.820
title: ผลของโปรแกรมการสร้างจินตภาพร่วมกับดนตรีต่อภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุโรคเบาหวาน

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ เปรียบเทียบภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุโรคเบาหวานกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการสร้างจินตภาพร่วมกับดนตรีก่อนและหลังการทดลอง และเปรียบเทียบภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุโรคเบาหวาน ระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการสร้างจินตภาพร่วมกับดนตรีและกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ โดยโปรแกรมนี้ประยุกต์จากแนวคิดการสร้างจินตภาพร่วมกับดนตรีของบอนนี่ (Bonny, 2002) กลุ่มตัวอย่างคือผู้สูงอายุที่มีอายุระหว่าง 60-88 ปี จำนวน 40 คน มีภาวะซึมเศร้าระดับเล็กน้อยถึงปานกลาง โดยแบ่งกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมเป็นกลุ่มละ 20 คน ทำการจับคู่ด้าน เพศ อายุ ระยะเวลาการเป็นเบาหวาน ระดับน้ำตาลสะสมในเลือด ทั้งนี้กลุ่มทดลองเข้าร่วมโปรแกรมเป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 1 ครั้ง ครั้งละ 75 -110 นาที รวม 8 ครั้ง โดยเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ 1) เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ โปรแกรมการสร้างจินตภาพร่วมกับดนตรีที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ประกอบด้วย คู่มือดำเนินโปรแกรมการสร้างจินตภาพร่วมกับดนตรี สำหรับพยาบาลเพื่อผู้สูงอายุโรคเบาหวานที่มีภาวะซึมเศร้า พร้อมแผ่นซีดี ดีวีดี และคู่มือแนะนำการใช้งาน แบบสอบถามความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง ของโรเซนเบิร์ก (Rosenberg, 1965) ที่แปล และเรียบเรียงโดย ผ่องศรี ศรีมรกต (2536) 2) เครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล โดยผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง แบบวัดภาวะซึมเศร้าสำหรับผู้สูงอายุ (Thai Geriatric Depression Scale: TGDS) วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติทดสอบค่าเฉลี่ยเลขคณิต สถิติทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า 1. ค่าเฉลี่ยภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุโรคเบาหวานหลังได้รับโปรแกรมการสร้างจินตภาพร่วมกับดนตรี น้อยกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมการสร้างจินตภาพร่วมกับดนตรีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p
DOI: 10.14457/cu.the.2014.821
title: ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือดในพนักงานทำความสะอาดวัยก่อนหมดประจำเดือน

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือดในพนักงานทำความสะอาดวัยก่อนหมดประจำเดือน และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความรุนแรงของโรคหัวใจและหลอดเลือด การรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรค การรับรู้ความคาดหวังในประสิทธิผลเมื่อปฏิบัติพฤติกรรม การรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการปฏิบัติพฤติกรรมเพื่อป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือดกับพฤติกรรมป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือด โดยมีทฤษฏีแรงจูงใจเพื่อการป้องกันโรคเป็นกรอบแนวคิดในการวิจัย กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ พนักงานทำความสะอาดวัยก่อนหมดประจำเดือน จำนวน 123 คน ซึ่งสุ่มเลือกจากโรงพยาบาลตติยภูมิ 3 แห่งในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามพฤติกรรมป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือด, แบบสอบการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการปฏิบัติพฤติกรรม, แบบสอบถามการรับรู้ความคาดหวังในประสิทธิผลเมื่อปฏิบัติพฤติกรรม, แบบสอบถามการรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคและการรับรู้ความรุนแรงของโรค และแบบสอบถามข้อมูลทั่วไป ซึ่งได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และมีค่าความเที่ยงจากการคำนวณค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคเท่ากับ .70, .91, .86, .88, และ .80 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยายและสถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1. ในภาพรวม พนักงานทำความสะอาดวัยก่อนหมดประจำเดือนมีคะแนนค่าเฉลี่ยของพฤติกรรมป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือดอยู่ในระดับดี (ค่าเฉลี่ย = 55.82, SD = 5.84) 2. การรับรู้ความรุนแรงของโรค, การรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรค, และการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือดมีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือดในพนักงานทำความสะอาดวัยก่อนหมดประจำเดือนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = .22 , .20, .45; p
DOI: 10.15468/w7kqiv
title: Distribution, habitats, phenology and conservation of New Caledonian Odonata

description: This dataset contains the digitized treatments in Plazi based on the original journal article Grand, Daniel, Marinov, Milen, Jourdan, Herve, Cook, Carl, Rouys, Sophie, Mille, Christian, Theuerkauf, Jörn (2019): Distribution, habitats, phenology and conservation of New Caledonian Odonata. Zootaxa 4640 (1): 1-112, DOI: https://doi.org/10.11646/zootaxa.4640.1
DOI: 10.14457/cu.the.2014.822
title: ศึกษาการปฏิบัติตามเอกสิทธิ์ทางการพยาบาลของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลศูนย์ สังกัดกระทรวงสาธารณสุข

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการปฏิบัติตามเอกสิทธิ์ทางการพยาบาลของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลศูนย์ สังกัดกระทรวงสาธารณสุข จำแนกตามระดับการศึกษา ประสบการณ์การทำงาน ตำแหน่งงาน การอบรมหลักสูตรเฉพาะทาง หน่วยงานที่ปฏิบัติ และระดับการได้รับการนิเทศ กลุ่มตัวอย่างคือ พยาบาลวิชาชีพ จำนวน 431 คน ที่ได้จากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามการปฏิบัติตามเอกสิทธิ์ทางการพยาบาลของพยาบาลวิชาชีพ ใช้แนวคิดเอกสิทธิ์ทางการพยาบาลของ Schutzenhofer (1987), Ballou (1998), Parker et al. (2001) และ Brown (1982) ร่วมกับการสัมภาษณ์พยาบาลวิชาชีพระดับหัวหน้าหอผู้ป่วยและพยาบาลวิชาชีพระดับปฏิบัติการ จำนวน 10 คน ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 7 คน และทดสอบความเที่ยงโดยหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค ได้ค่าความเที่ยงของแบบสอบถามการปฏิบัติตามเอกสิทธิ์ทางการพยาบาลของพยาบาลวิชาชีพ .94, .90 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบที (t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One way ANOVA) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การปฏิบัติตามเอกสิทธิ์ทางการพยาบาลของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลศูนย์ สังกัดกระทรวงสาธารณสุข โดยรวมอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 3.99) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่าด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ด้านการปกป้องและปฏิบัติตามสิทธิผู้ป่วย (ค่าเฉลี่ย 4.26) ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุดและอยู่ในระดับปานกลางคือ ด้านการพัฒนาคุณภาพ นวัตกรรมและเทคโนโลยี (ค่าเฉลี่ย 3.48) 2. พยาบาลวิชาชีพที่มีระดับการศึกษา ประสบการณ์การทำงาน ตำแหน่งงาน และระดับการได้รับการนิเทศที่ต่างกัน มีการปฏิบัติตามเอกสิทธิ์ทางการพยาบาลแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนพยาบาลวิชาชีพที่ผ่านหรือไม่ผ่านการอบรมหลักสูตรเฉพาะทาง และพยาบาลที่ปฏิบัติงานในหน่วยงานที่แตกต่างกัน มีการปฏิบัติตามเอกสิทธิ์ทางการพยาบาลไม่แตกต่างกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.823
title: ปัจจัยทำนายคุณภาพชีวิตในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียมและได้รับเคมีบำบัด

description: การวิจัยสหสัมพันธ์เชิงทำนายมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิต ความสัมพันธ์และอำนาจในการทำนายของปัจจัยได้แก่ ประสบการณ์การมีอาการ ความร่วมมือในการรักษาด้วยยาเคมีบำบัดและการสนับสนุนทางสังคม กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียมและได้รับเคมีบำบัด อายุ 18-59 ปี ที่มารับการรักษาที่หน่วยเคมีบำบัดของสถาบันมะเร็งแห่งชาติ โรงพยาบาลศิริราช โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ และคณะแพทย์ศาสตร์วชิรพยาบาล มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช จำนวน 110 คน โดยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามคุณภาพชีวิตแบบสอบถามประสบการณ์การมีอาการ แบบสอบถามความร่วมมือในการรักษาด้วยยาเคมีบำบัด และแบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม แบบสอบถามมีค่าความเที่ยงเท่ากับ.85, .97, .86 และ .93 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันและสถิติการวิเคราะห์ถดถอยพหุคุณแบบแบบนำตัวแปรเข้าทั้งหมด ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้ 1. กลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียมและได้รับเคมีบำบัด มีคุณภาพชีวิตโดยรวมอยู่ในระดับสูง (Mean=79.60, SD=9.59) 2. ประสบการณ์การมีอาการมีความสัมพันธ์ทางลบกับคุณภาพชีวิตในระดับสูง (r =-.629, p&lt; .01) การสนับสนุนทางสังคมมีความสัมพันธ์ทางบวกกับคุณภาพชีวิตในระดับปานกลาง (r=.316, p&lt; .01) ความร่วมมือในการรักษาด้วยยาเคมีบำบัดไม่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียมและได้รับเคมีบำบัด 3. ประสบการณ์การมีอาการ ความร่วมมือในการรักษาด้วยาเคมีบำบัดและการสนับสนุนทางสังคมมีประสิทธิภาพในการทำนายคุณภาพชีวิตของกลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียมและได้รับเคมีบำบัดได้ร้อยละ 40 (R2 =.402) โดยสร้างสมการทำนายในรูปของคะแนนมาตรฐานได้ดังนี้ Zy= -.646 Zประสบการณ์การมีอาการ*+ .114 Zความร่วมมือในการรักษาด้วยาเคมีบำบัด+.026 Zการสนับสนุนทางสังคม