cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.781
title: ผลกระทบต่อรัฐเจ้าของธงภายใต้อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งเน้นศึกษาถึงผลกระทบของอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ.1982 ที่มีต่อรัฐเจ้าของธง โดยจะศึกษาถึงสิทธิและหน้าที่ของรัฐเจ้าของธงตามที่บัญญัติไว้ รวมถึงหากรัฐเจ้าของธงถูกละเมิดสิทธิ รัฐเจ้าของธงจะมีมาตรการในการปกป้องเรือที่ชักธงของตนอย่างไร และในทางกลับกันหากรัฐเจ้าของธงไม่ปฏิบัติหน้าที่ที่ตนมีให้สอดคล้องกับบทบัญญัติ รัฐเจ้าของธงจะมีความรับผิดชอบอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่ในเรื่องความปลอดภัยทางทะเล การคุ้มครองและรักษาสิ่งแวดล้อมทางทะเล การอนุรักษ์และจัดการทรัพยากรที่มีชีวิตในทะเล และในเรื่องแรงงานทางทะเล เนื่องจากประเทศไทยเป็นภาคีของอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982 ประเทศไทยจึงมีพันธกรณีที่จะออกกฎหมายภายในรองรับอนุสัญญาฉบับนี้ โดยวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จะนำบทบัญญัติในอนุสัญญามาวิเคราะห์เปรียบเทียบกับกฎหมายและข้อบังคับของประเทศไทยว่ามีมาตรการในเรื่องเหล่านั้นอย่างเพียงพอหรือไม่ รวมถึงมีมาตรการการบังคับให้เป็นไปตามกฎหมายอย่างมีประสิทธิภาพหรือไม่ หากไม่มีหรือไม่เพียงพอ ประเทศไทยควรจะมีแนวทางในการแก้ไขปรับปรุงกฎหมายที่มีอยู่อย่างไร จากการศึกษาพบว่า ประเทศไทยมีกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเรือ แต่มีอยู่อย่างกระจัดกระจายในกฎหมายหลายฉบับ และในบางด้านก็มีกฎหมายและข้อบังคับที่ใช้ควบคุมเรือไม่เพียงพอ อันส่งผลให้เรือไทยและมาตรการควบคุมเรือไทยไม่ได้รับการยอมรับในต่างประเทศ ดังนั้นประเทศไทยจึงควรจะปรับปรุงกฎหมายที่อยู่ให้สอดคล้องกับกฎเกณฑ์และมาตรฐานระหว่างประเทศตามที่อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982 ได้บัญญัติไว้
DOI: 10.14457/cu.the.2014.782
title: มาตรการทางกฎหมายในการควบคุมสินค้าที่ใช้ได้สองทาง

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงมาตรการทางกฎหมายในการควบคุมสินค้าที่ใช้ได้สองทางในประเทศไทยและปัญหาที่เกิดขึ้นในการดำเนินการให้สอดคล้องกับข้อมติของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 1540 พร้อมทั้งเสนอแนวทางการปรับปรุงเพิ่มเติมกฎหมายในประเทศไทย เพื่อให้สามารถควบคุมสินค้าที่ใช้ได้สองทางได้อย่างเป็นระบบ มีประสิทธิภาพ และสอดคล้องกับมาตรฐานสากลและพันธกรณีระหว่างประเทศ และจะต้องไม่เป็นอุปสรรคเกินควรแก่ภาคเอกชน จากการศึกษาพบว่าปัจจุบันประเทศไทยมีการส่งออกสินค้าที่ใช้ได้สองทางในปริมาณค่อนข้างสูง แต่ยังไม่มีมาตรการในการควบคุมสินค้าประเภทดังกล่าวโดยตรง โดยมีสินค้าที่ใช้ได้สองทางเพียงบางรายการเท่านั้นที่อยู่ในความควบคุม และยังกระจัดกระจายอยู่ในพระราชบัญญัติต่าง ๆ หลายฉบับ ทำให้ประเทศไทยอาจถูกใช้เป็นศูนย์กลางในการส่งผ่านสินค้าที่ใช้ได้สองทางเพื่อสนับสนุนและใช้ในการก่อการร้าย และอาจกระทบต่อความเชื่อมั่นของประเทศอื่น ๆ ในการตัดสินใจนำเข้าสินค้าจากประเทศไทย อย่างไรก็ตาม การกำหนดมาตรการควบคุมสินค้าที่ใช้ได้สองทางภายใต้กฎหมายของประเทศไทยที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบันสามารถทำได้ในขอบเขตที่จำกัด เพราะพระราชบัญญัติการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้า พ.ศ. 2522 มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดระเบียบการส่งออกและการนำเข้าสินค้าเท่านั้น ประเทศไทยจึงยังไม่มีกฎหมายควบคุมการส่งผ่าน การถ่ายลำ การนำเข้ามาเพื่อส่งกลับออกไป และการให้บริการนายหน้าของสินค้าที่ใช้ได้สองทาง นอกจากนี้ การกำหนดมาตรการใด ๆ เพื่อควบคุมสินค้าที่ใช้ได้สองทางย่อมส่งผลกระทบต่อภาคเอกชนทั้งทางด้านการค้าและการลงทุน วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ จึงเสนอแนะมาตรการในระยะสั้นให้กระทรวงพาณิชย์ออกประกาศกระทรวงพาณิชย์ภายใต้พระราชบัญญัติการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้า พ.ศ. 2522 กำหนดให้สินค้าที่ใช้ได้สองทางเป็นสินค้าที่ต้องขออนุญาตก่อนส่งออกสินค้าดังกล่าว และกำหนดมาตรการระยะยาวให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องดำเนินการออกกฎหมายเฉพาะเพื่อสร้างระบบควบคุมสินค้าที่เกี่ยวข้องกับอาวุธที่มีอำนาจทำลายล้างสูงทั้งหมด ซึ่งรวมถึงสินค้าที่ใช้ได้สองทาง ทั้งนี้ มาตรการควบคุมสินค้าที่ใช้ได้สองทางดังกล่าวควรดำเนินการควบคู่ไปกับโครงการผู้ประกอบการมาตรฐานเออีโอของกรมศุลกากร เพื่อเป็นการลดผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นกับภาคเอกชน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.783
title: การจำกัดการพูดซึ่งมีเจตนาในทางเกลียดชัง : ศึกษาการวินิจฉัยตีความของกลไกสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศและระดับภูมิภาค

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงบทบาทของคำวินิจฉัยของกลไกสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศและระดับภูมิภาคต่อการกำหนดขอบเขตในการจำกัดการพูดซึ่งมีเจตนาในทางเกลียดชัง ตามกรอบของสนธิสัญญาระหว่างประเทศที่กลไกสิทธิมนุษยชนแต่ละกลไกทำหน้าที่ตรวจตราดูแลการปฏิบัติตามพันธกรณีของสนธิสัญญา ได้แก่ กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติในทุกรูปแบบ อนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขั้นพื้นฐานแห่งยุโรป อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนแห่งอเมริกา และกฎบัตรว่าด้วยสิทธิมนุษยชนและสิทธิประชาชนแอฟริกา ซึ่งจากการศึกษาพบว่าหลักเกณฑ์ในการวินิจฉัยขอบเขตการจำกัดการพูดซึ่งมีเจตนาในทางเกลียดชัง ประกอบไปด้วย เงื่อนไขทั่วไปในการจำกัดสิทธิในเสรีภาพแห่งการแสดงออก คือ หลักความชอบด้วยกฎหมาย (Legality) หลักความชอบธรรม (Legitimacy) และหลักความจำเป็น (Necessity) และเงื่อนไขเฉพาะ คือ การยั่วยุให้เกิดความเกลียดชังและการเผยแพร่ความคิดบนพื้นฐานของความเหนือกว่าทางเชื้อชาติหรือความเกลียดชังทางเชื้อชาติ โดยในการวิเคราะห์ขอบเขตของรัฐในการจำกัดการพูดซึ่งมีเจตนาในทางเกลียดชัง ปัจจัยที่กลไกสิทธิมนุษยชนคำนึงถึง ได้แก่ เนื้อหาของการพูดซึ่งมีเจตนาในทางเกลียดชัง เจตนาของผู้พูด สถานะทางสังคมของผู้พูด สถานะทางสังคมของผู้ที่ได้รับผลกระทบจากการพูด รูปแบบของการพูดและผลกระทบต่อสังคมโดยรวมของการพูด บริบททางสังคมและปัจจัยเรื่องเวลาสถานที่ ตลอดจนลักษณะและระดับความรุนแรงของมาตรการที่รัฐใช้ในการจำกัดสิทธิ อันเป็นหลักประกันในการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชนและทำให้ขอบเขตในการจำกัดการพูดซึ่งมีเจตนาในทางเกลียดชังมีความชัดเจนยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.784
title: ความรับผิดชอบและพันธกรณีของรัฐผู้อุปถัมภ์บุคคลและองคภาวะในการทำกิจกรรมบริเวณพื้นที่ : ศึกษากรณีความเห็นแนะนำขององค์คณะว่าด้วยข้อพิพาทพื้นดินท้องทะเลแห่งศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศในคดี หมายเลข 17

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาถึง ระบอบบริเวณพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นความเป็นมาของบริเวณพื้นที่ กิจกรรมบริเวณพื้นที่ สถานะทางกฎหมายของบริเวณพื้นที่ บุคคลที่เข้าเกี่ยวข้องในการทำกิจกรรมบริเวณพื้นที่ การระงับข้อพิพาทในบริเวณพื้นที่ ตลอดจนขอบเขตความรับผิดชอบและความรับผิดของรัฐผู้อุปถัมภ์ตามอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982 โดยเน้นศึกษาถึงขอบเขตความรับผิดชอบและความรับผิดของรัฐผู้อุปถัมภ์ตามความเห็นแนะนำขององค์คณะว่าด้วยข้อพิพาทพื้นดินท้องทะเลแห่งศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศในคดีหมายเลข 17 ซึ่งปัญหาที่นำมาพิจารณาในครั้งนี้เนื่องมาจากการที่ขอบเขตความรับผิดชอบและความรับผิดข้างต้นยังเกิดปัญหาความไม่ชัดเจนในการปฏิบัติตามโดยรัฐผู้อุปถัมภ์ ผลจากการศึกษาพบว่า ความรับผิดชอบหรือพันธกรณีของรัฐผู้อุปถัมภ์แบ่งออกเป็น พันธกรณีในการประกันและพันธกรณีโดยตรง โดยพันธกรณีในการประกันถือเป็นพันธกรณีที่รัฐผู้อุปถัมภ์ต้องประกันว่าผู้รับงานที่ตนเป็นผู้อุปถัมภ์จะปฏิบัติตามพันธกรณีที่ปรากฏในอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982 และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง ซึ่งพันธกรณีในการประกันนี้ถือเป็นพันธกรณีที่จะใช้ความระมัดระวังอย่างเต็มความสามารถอย่างหนึ่ง ส่วนพันธกรณีโดยตรงเป็นพันธกรณีที่รัฐผู้อุปถัมภ์จะต้องประกันว่าตนจะปฏิบัติตามในฐานะที่ตนเป็นผู้อุปถัมภ์ผู้รับงาน โดยการปฏิบัติตามพันธกรณีโดยตรงหล่านี้ถือเป็นพันกรณีที่สอดคล้องกับพันธกรณีที่จะใช้ความระมัดระวังอย่างเต็มความสามารถเช่นกัน พันธกรณีโดยตรงของรัฐผู้อุปถัมภ์มี อาทิ การช่วยเหลือองค์กรพื้นดินท้องทะเลระหว่างประเทศ การใช้หลักการป้องกันล่วงหน้า การใช้แนวปฏิบัติทางด้านสิ่งแวดล้อมที่ดี การประเมินผลกระทบทางสิ่งแวดล้อม เป็นต้น ส่วนความรับผิดของรัฐผู้อุปถัมภ์นั้น รัฐผู้อุปถัมภ์จะมีความรับผิดแต่ในกรณีที่รัฐผู้อุปถัมภ์ไม่ปฏิบัติตามพันธกรณีของตนตามอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982 อันได้แก่ การไม่ปฏิบัติตามพันธกรณีในการประกันและพันธกรณีโดยตรงตามที่กล่าวข้างต้น โดยเงื่อนไขที่ทำให้รัฐผู้อุปถัมภ์ต้องรับผิด คือ การที่รัฐผู้อุปถัมภ์ไม่ปฏิบัติตามความรับผิดชอบที่ตนมีตามอนุสัญญาดังกล่าวและการไม่ปฏิบัติดังกล่าววก่อให้เกิดความเสียหายขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.785
title: สถานะและผลทางกฎหมายระหว่างประเทศของความตกลงสันติภาพระหว่างรัฐและกลุ่มปฏิปักษ์ในประเทศ

description: ภายหลังจากการเกิดการขัดกันทางอาวุธที่ไม่มีลักษณะระหว่างประเทศ รัฐและฝ่ายปฏิปักษ์ภายในรัฐได้มีการจัดทำความตกลงสันติภาพเพื่อเป็นตราสารที่แสดงออกถึงการยุติความขัดแย้งเพื่อนำไปสู่สันติภาพอย่างถาวร เนื้อหาที่กำหนดในความตกลงสันติภาพจึงมีทั้งการวางระบบโครงสร้างทางอำนาจภายในรัฐ และการบรรจุหลักกฎหมายระหว่างประเทศเพื่อเป็นกรอบในการปฏิบัติตาม อีกทั้งยังได้มีการกำหนดกลไกการบังคับโดยฝ่ายที่สามอันได้แก่รัฐหรือองค์การระหว่างประเทศ จึงทำให้เกิดประเด็นถกเถียงในเรื่องสถานะและผลของความตกลงสันติภาพระหว่างรัฐและฝ่ายปฏิปักษ์ภายในรัฐ จากการค้นคว้าปรากฏว่า ความตกลงสันติภาพระหว่างรัฐและกลุ่มปฏิปักษ์ภายในรัฐอาจอยู่ภายใต้บังคับของกฎหมายระหว่างประเทศได้หากความตกลงสันติภาพมีจุดเกาะเกี่ยวกับกฎหมายระหว่างประเทศกล่าวคือ สาเหตุของความขัดแย้งเป็นการใช้สิทธิในการกำหนดเจตจำนงของประชาชน หรือ ฝ่ายปฏิปักษ์ได้รับการรับรองโดยองคภาวะในทางระหว่างประเทศ ซึ่งความตกลงสันติภาพที่เกิดขึ้นมีเงื่อนไขที่เข้าองค์ประกอบสองประการข้างต้น อย่างไรก็ดีประเด็นในเรื่องสถานะและผลในทางกฎหมายระหว่างประเทศของความตกลงสันติภาพยังไม่เป็นข้อยุติ เนื่องจากได้มีคำพิพากษาของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ กำหนดให้ความตกลงสันติภาพเป็นเพียงวิธีปฏิบัติการเท่านั้น ในขณะที่นักวิชาการจำนวนมากเห็นว่าความตกลงสันติภาพมีลักษณะเป็นตราสารในทางกฎหมายระหว่างประเทศได้ แต่นักวิชาการก็ยังมีความเห็นในเรื่องระบบกฎหมายที่จะนำมาปรับใช้แตกต่างกัน กล่าวคือฝ่ายหนึ่งเห็นว่าสามารถหลักกฎหมายระหว่างประเทศที่มีอยู่เดิมมาปรับใช้ได้ ในขณะที่อีกฝ่ายเห็นว่าควรมีการสร้างระบบกฎหมายระหว่างประเทศระบบใหม่มาปรับใช้กับความตกลงสันติภาพโดยเฉพาะ อย่างไรก็ดี ผู้เขียนวิทยานิพนธ์เห็นว่า ความตกลงสันติภาพมีลักษณะเป็นตราสารตามกฎหมายระหว่างประเทศ และสามารถนำหลักกฎหมายระหว่างประเทศที่มีอยู่แล้วมาบังคับใช้ได้ เพียงแต่ยังขาดประสิทธิภาพในเรื่องของการบังคับใช้ ทำให้ความตกลงสันติภาพยังมีปัญหาท้าทายที่ยังต้องพัฒนาต่อไปเพื่อให้การบังคับใช้ความตกลงสันติภาพเกิดประสิทธิภาพมากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.786
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความตกลง WTO กับพิธีสารการเข้าเป็นสมาชิก : ศึกษากรณีการจำกัดการส่งออกแร่ของจีน

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาว่าแนวคำตัดสินของ WTO ที่ให้น้ำหนักพิธีสารการเข้าเป็นสมาชิกเหนือกว่าความตกลง WTO เป็นคำตัดสินที่ไม่สอดคล้องกับแนวคำตัดสินของ GATT/WTO ที่ผ่านมาซึ่งมีสมดุลระหว่างการค้าและสิ่งแวดล้อมหรือไม่ ในการศึกษาวิทยานิพนธ์นี้ ผู้เขียนได้ศึกษาถึงแนวทางการตีความของพิธีสารการเข้าเป็นสมาชิกตั้งแต่ GATT ถึง WTO แนวทางการตีความตามมาตรา 20 (g) ของ GATT 1994 หลักการตีความสนธิสัญญาตามอนุสัญญากรุงเวียนนา ค.ศ. 1969 และวิเคราะห์ประเด็นทางกฎหมายเกี่ยวกับคำตัดสินกรณีการจำกัดการส่งออกแร่ของจีน จากการศึกษาวิจัยดังกล่าวพบว่าในยุคของ GATT มีแนวโน้มการตีความที่ให้น้ำหนักกับความตกลง GATT 1947 เหนือกว่าพิธีสารการเข้าเป็นภาคี เพราะพิธีสารการเข้าเป็นภาคีเป็นความตกลงที่อาจเข้ามาเปลี่ยนแปลงและทำลายความมั่นคงและความคาดการณ์ได้ของระบบ GATT 1947 ซึ่งเป็นความตกลงเดียวที่มีผลใช้บังคับในขณะนั้น แต่ในยุคของ WTO มีแนวทางการตีความที่ให้น้ำหนักกับพิธีสารการเข้าเป็นสมาชิกเหนือกว่าความตกลง GATT 1994 ซึ่งเป็นความตกลงแนบท้าย WTO เพราะกรอบความตกลง WTO มีลักษณะเป็น the Single Undertaking (ลงนามครั้งเดียวแต่มีผลผูกพันทุกความตกลง) เมื่อเกิดกรณีพิพาทระหว่างมาตรา 20 (g) ของ GATT 1994 กับพิธีสารการเข้าเป็นสมาชิกขึ้น คณะกรรมการวินิจฉัยข้อพิพาทและองค์กรอุทธรณ์จึงหลีกเลี่ยงที่จะตีความว่าพิธีสารการเข้าเป็นสมาชิกเป็นส่วนหนึ่งของความตกลง GATT 1994 โดยให้น้ำหนักกับข้อบท/บทบัญญัติของพิธีสารการเข้าเป็นสมาชิกเหนือกว่าสมดุลระหว่างการค้าและสิ่งแวดล้อมดังจะเห็นได้จากกรณีการจำกัดการส่งออกแร่ของจีนที่ WTO ตัดสินว่า ถ้าพิธีสารการเข้าเป็นสมาชิกไม่มีถ้อยคำที่เชื่อมโยงถึงความตกลง GATT 1994 ประเทศที่เข้าเป็นสมาชิกของ WTO ภายหลังก็ไม่มีสิทธิใช้มาตรการกำกับ/ควบคุมทางการค้าภายใต้มาตรา 20 (g) ของ GATT 1994 ผ่านพิธีสารการเข้าเป็นสมาชิกได้ ซึ่งในประเด็นนี้มีข้อวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ ของนักวิชาการทางกฎหมายระหว่างประเทศและความเห็นแย้งของคณะกรรมการวินิจฉัยข้อพิพาทในคดี China - Rare Earths ที่ผู้เขียนอาจสรุปได้ คือ ควรตีความพิธีสารการเข้าเป็นสมาชิกว่าเป็นส่วนหนึ่งของ GATT 1994 ด้วย ดังนั้นประเทศที่เข้าเป็นสมาชิกของ WTO ภายหลังควรทำพิธีสารการเข้าเป็นสมาชิกให้ครอบคลุมถึงความตกลง WTO และความตกลงตามภาคผนวกแนบท้ายของ WTO ตั้งแต่ขั้นตอนการเจรจาเข้าเป็นสมาชิก
DOI: 10.14457/cu.the.2014.787
title: การผ่านพิธีการศุลกากรสำหรับการนำเข้าของบรรเทาทุกข์เพื่อช่วยเหลือผู้ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติภายใต้บริบทกฎหมายระหว่างประเทศ: ศึกษาการผ่านพิธีการศุลกากรของประเทศไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหลักเกณฑ์การอำนวยความสะดวกการผ่านพิธีการศุลกากรสำหรับการนำเข้าของบรรเทาทุกข์ที่ปรากฏในกฎหมายระหว่างประเทศ เพื่อนำมาใช้เป็นแนวทางในการปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยศุลกากรของประเทศไทยที่ไม่มีพิธีการศุลกากรบังคับใช้ในการอำนวยความสะดวกสำหรับการนำเข้าของบรรเทาทุกข์ไว้โดยเฉพาะ จากการศึกษาพบว่าในกฎหมายระหว่างประเทศ ไม่ว่าจะเป็นอนุสัญญาระหว่างประเทศและตราสารต่างๆที่เกี่ยวข้อง ได้ปรากฏหลักเกณฑ์การอำนวยความสะดวกการผ่านพิธีการศุลกากรสำหรับการนำเข้าของบรรเทาทุกข์ที่สอดคล้องกันทั้งหมด 6 ประการ ได้แก่ คำนิยาม เรื่องระยะเวลา การปรับปรุงขั้นตอนพิธีการศุลกากรให้รวดเร็ว การยกเว้นค่าภาษีอากรและค่าใช้จ่ายต่างๆ การผ่อนผันข้อห้ามข้อจำกัด และการจัดการของบรรเทาทุกข์ ซึ่งเป็นหลักเกณฑ์ทีช่วยให้การนำเข้าของบรรเทาทุกข์นั้นรวดเร็วขึ้น ทั้งนี้ ประเทศที่ได้นำหลักเกณฑ์ข้างต้นมาใช้ปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยศุลกากรของตน จะทำให้ผู้ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติได้รับความช่วยเหลืออย่างรวดเร็วและลดความสูญเสียในวงกว้างได้ สำหรับประเทศไทย กฎหมายว่าด้วยศุลกากรที่ใช้บังคับในปัจจุบัน ไม่มีพิธีการศุลกากรที่ใช้อำนวยความสะดวกสำหรับการนำเข้าของบรรเทาทุกข์ไว้โดยเฉพาะ อีกทั้งมิได้บัญญัติขึ้นเพื่อบังคับใช้ในสถานการณ์เร่งด่วนเมื่อเกิดภัยพิบัติ การบังคับใช้กฎหมายว่าด้วยศุลกากรในปัจจุบันจึงกลายเป็นอุปสรรคที่ทำให้การนำเข้าของบรรเทาทุกข์ล่าช้า ดังนั้น ประเทศไทยจึงควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยศุลกากรให้สอดคล้องกับหลักเกณฑ์ของกฎหมายระหว่างประเทศข้างต้น โดยหลักเกณฑ์เรื่องคำนิยาม หลักเกณฑ์เรื่องระยะเวลา หลักเกณฑ์การยกเว้นค่าภาษีอากรและค่าใช้จ่ายต่างๆ หลักเกณฑ์การผ่อนผันข้อห้ามข้อจำกัด และหลักเกณฑ์การจัดการของบรรเทาทุกข์ ควรแก้ไขเพิ่มเติมในพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2530 ภาค 4 และพระราชบัญญัติศุลกากร พระพุทธศักราช 2469 ส่วนหลักเกณฑ์เรื่องการปรับปรุงขั้นตอนพิธีการศุลกากรให้รวดเร็ว อันเป็นหลักเกณฑ์ที่กำหนดหน้าที่และขั้นตอนการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ศุลกากรเพื่ออำนวยความสะดวกในการนำเข้าของบรรเทาทุกข์ ควรแก้ไขเพิ่มเติมในประมวลระเบียบปฏิบัติศุลกากร พ.ศ. 2556 ซึ่งการปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยศุลกากรของประเทศไทยดังกล่าวย่อมเป็นประโยชน์ให้เจ้าหน้าที่ศุลกากรสามารถอำนวยความสะดวกการผ่านพิธีการศุลกากรสำหรับการนำเข้าของบรรเทาทุกข์ได้อย่างรวดเร็วและทำให้ผู้ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติในประเทศไทยได้รับการช่วยเหลืออย่างทันท่วงที
DOI: 10.14457/cu.the.2014.788
title: มาตรการทางกฎหมายสำหรับการจัดการร่วมในทรัพยากรธรรมชาติ: ศึกษาการประมงทะเลพื้นบ้าน

description: การจัดการประมงทะเลพื้นบ้านของไทยในปัจจุบัน อยู่ภายใต้แนวคิดพื้นฐานที่ว่าทรัพยากรประมงเป็นทรัพย์สาธารณะ ที่เปิดให้เข้าถึงและใช้ประโยชน์ได้อย่างเสรี โดยรัฐเป็นผู้มีอำนาจจัดการเพียงลำพัง ส่งผลให้ทรัพยากรประมงเสื่อมโทรมลงอย่างต่อเนื่อง เป็นผลมาจากการจัดการที่ขาดประสิทธิภาพ ไม่สอดคล้องกับสภาพของทรัพยากร อย่างไรก็ดี ชุมชนสามารถเปลี่ยนทรัพยากรที่เข้าถึงโดยเสรี ให้กลายเป็นระบบทรัพย์สินรวมเพื่อจัดการร่วมกันได้ โดยใช้หลักการแบบการจัดการร่วม ที่ต้องคำนึงถึงปัจจัยหลายประการ อาทิ ลักษณะของทรัพยากร ผู้ใช้ทรัพยากร เงื่อนไขความต้องการในตัวทรัพยากร และระบบกฎหมายว่าเปิดโอกาสให้ชุมชนมีส่วนร่วมจัดการทรัพยากรดังกล่าวได้เพียงใด วิทยานิพนธ์นี้แบ่งการศึกษาออกเป็นสองส่วน โดยส่วนแรกเป็นการศึกษาแนวคิดและหลักการของการจัดการร่วมในทรัพยากรธรรมชาติ และผลกระทบทางกฎหมายหากนำมาตรการการจัดการร่วมมาใช้กับการทำประมงทะเลพื้นบ้านของไทย โดยวิเคราะห์เปรียบเทียบกับกฎหมายและกรณีศึกษาของต่างประเทศ ในประเด็นหลัก ได้แก่ สิทธิในทรัพยากรประมงว่าควรจะเป็นของใคร ข้อตกลงการจัดการร่วม การจัดองค์กรการจัดการร่วม และกระบวนการจัดการร่วม และในส่วนที่สองเป็นบทวิเคราะห์ บทสรุป และข้อเสนอแนะ โดยทำการวิเคราะห์ในประเด็นหลักดังกล่าว พร้อมทั้งสังเคราะห์ผลการศึกษาเพื่อจัดทำข้อเสนอแนะในบริบทของประเทศไทยต่อไป ผลการศึกษาพบว่า ภายใต้ระบบสิทธิในทรัพยากรธรรมชาติ ที่ถือว่ารัฐเป็นเจ้าของทรัพยากร โดยชุมชนมีสิทธิการเข้าถึงและสิทธิการใช้ประโยชน์ในทรัพยากร ที่ถือเป็นสิทธิเชิงซ้อน อันเป็นการซ้อนทับของสิทธิ ได้แก่ กรรมสิทธิ์ สิทธิครอบครอง และสิทธิเก็บกินในทรัพยากรประมง โดยใช้มาตรการการจัดการร่วมในการทำประมงทะเลพื้นบ้านที่รัฐและชุมชนท้องถิ่นจัดทำข้อตกลงการจัดการร่วมกัน มีการจัดองค์กรการจัดการร่วมที่ประกอบไปด้วยผู้มีส่วนได้เสียจากภาครัฐ ชุมชนท้องถิ่นและผู้มีส่วนได้เสียฝ่ายต่างๆ อย่างเท่าเทียม และการกำหนดมาตรการในการอนุรักษ์และการใช้ประโยชน์ในทรัพยากรประมงร่วมกันนั้น สามารถแก้ไขปัญหาการจัดการประมงทะเลพื้นบ้านได้อย่างยั่งยืน การพัฒนากฎหมายสำหรับการจัดการร่วมในประมงทะเลพื้นบ้านของไทย ควรสอดคล้องกับหลักการประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม ที่มีการกำหนดโครงสร้างอำนาจขององค์กรและสิทธิการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้เสียฝ่ายต่างๆ อำนาจการตัดสินใจในการดำเนินมาตรการ สิทธิและความรับผิดชอบของหุ้นส่วนจัดการ การบูรณาการสิทธิและการมีส่วนร่วมของท้องถิ่นในการจัดการประมงร่วมกัน โดยกำหนดความชัดเจนในเรื่องต่างๆ ดังนี้ (1) รัฐเป็นเจ้าของและมีอำนาจจัดการทรัพยากรประมง (2) ชุมชนท้องถิ่นมีสิทธิเข้าถึงและใช้ประโยชน์ในทรัพยากรประมงในท้องถิ่น (3) รัฐเป็นผู้กำหนดเงื่อนไขการจัดการร่วมที่ชอบธรรม และ (4) ขอบเขตการแบ่งปันอำนาจการจัดการทรัพยากรประมงระหว่างรัฐกับชุมชนท้องถิ่นและผู้มีส่วนได้เสียที่เท่าเทียมกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.790
title: การคุ้มครองแรงงานข้ามชาติหญิงจากพม่า : กรณีศึกษาลูกจ้างทำงานบ้านในกรุงเทพมหานคร

description: วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการจ้างงาน สภาพการทำงานของแรงงานข้ามชาติหญิงชาวพม่าที่ทำงานเป็นลูกจ้างทำงานบ้านในกรุงเทพมหานคร และการคุ้มครองแรงงาน วิธีการศึกษาเป็นการเก็บข้อมูลเชิงสำรวจโดยสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง (structured interview) จากแรงงานข้ามชาติหญิงชาวพม่าที่ทำงานเป็นลูกจ้างทำงานบ้าน จำนวน 120 คน แบบสอบถามได้พัฒนาขึ้นจากกรอบแนวคิด และการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) จากเจ้าหน้าที่รัฐ เจ้าหน้าที่องค์กรพัฒนาเอกชน แรงงานข้ามชาติหญิงชาวพม่าที่ทำงานเป็นลูกจ้างทำงานบ้านจำนวน 10 คน การศึกษาครอบคลุมข้อมูลทั่วไปของแรงงานและการตัดสินใจเข้ามาทำงานในประเทศไทยในแง่การคุ้มครองตามกฎหมายแรงงาน ส่วนใหญ่ไม่มีสัญญาจ้างงานเป็นลายลักษณ์อักษรแต่ได้รับทราบเงื่อนไขข้อตกลงในการทำงานด้วยวาจา ลูกจ้างทำงานบ้านรับผิดชอบงานหลายหน้าที่ภายในบ้าน ลูกจ้างทำงานบ้านได้รับการคุ้มครองเพิ่มเติมเรื่อง วันหยุด วันลา ค่าตอบแทนในวันหยุดวันลา คุ้มครองการจ้างแรงงานเด็ก ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 14 (พ.ศ.2555) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ส่วนเรื่องค่าจ้างขั้นต่ำและชั่วโมงทำงานกฎหมายไม่คุ้มครองแรงงานกลุ่มนี้ แต่ส่วนใหญ่ได้รับค่าจ้างอยู่ในเกณฑ์ขั้นต่ำตามที่กฎหมายกำหนด แม้มีชั่วโมงการทำงานยาวนาน 15-17 ชั่วโมงต่อวันแต่ก็มีเวลาพักสลับกับเวลาทำงาน ในแง่การคุ้มครองทางสังคมยังไม่มีสหภาพแรงงานสำหรับลูกจ้างทำงานบ้านในประเทศไทย มีเพียงการรวมกลุ่มอย่างไม่เป็นทางการของลูกจ้างทำงานบ้านที่ได้ไปเรียนหนังสือทุกวันอาทิตย์ในโครงการขององค์กรพัฒนาเอกชน การได้รับสวัสดิการพื้นฐานด้านที่พักอาศัย อาหาร น้ำดื่มอย่างถูกสุขลักษณะ และได้รับการประกันด้านสุขภาพจากรัฐไทย สามารถเข้าถึงการรักษาพยาบาลได้ ส่วนใหญ่มีบัตรประกันสุขภาพ และสามารถเข้าถึงการศึกษาได้จากโครงการการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย (กศน.) และการจัดการศึกษาโดยองค์กรพัฒนาเอกชน การที่ลูกจ้างทำงานบ้านทำงานในสถานที่ส่วนบุคคล การเข้าไปตรวจสอบถึงการละเมิดสิทธิแรงงานและการคุ้มครองแรงงานเป็นไปได้ยาก ดังนั้นการคุ้มครองจึงขึ้นอยู่กับการบังคับใช้กฎหมายและปฏิบัติตามกฎหมายของนายจ้างเป็นสำคัญ ข้อเสนอแนะรัฐควรสร้างกลไกให้พนักงานตรวจแรงงานเข้าถึงแรงงานทำงานบ้านเพื่อให้ได้รับความคุ้มครองมากขึ้น และควรสนับสนุนสื่อต่างๆ ในการเผยแพร่ให้ความรู้เรื่องการคุ้มครองแรงงานด้านกฎหมายให้ครอบคลุมแก่นายจ้างและลูกจ้างในภาษาที่เข้าใจ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.791
title: ประสิทธิภาพการย่อยสลายพลาสติกย่อยสลายได้ทางชีวภาพของจุลินทรีย์

description: งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อ ทดสอบประสิทธิภาพการย่อยสลายพลาสติกย่อยสลายได้ทางชีวภาพชนิด พอลิไฮดรอกซีบิวทิเรตวาเรอเรต (PHBV) ที่อุณหภูมิ 52 °C และ พอลิบิวทิลีนซัคซิเนต (PBS) ที่อุณหภูมิ 67 °C ด้วยจุลินทรีย์ จุลินทรีย์ที่ใช้ทดสอบคัดแยกได้จากชุดทดสอบการย่อยสลาย PHBV และ PBS เป็นแบคทีเรียจำนวน 13 ไอโซเลท (PHBV 1 - 13) และ 12 ไอโซเลท (PBS 1 - 12) ตามลำดับ แบคทีเรียที่คัดแยกได้ทั้งหมดถูกนำมาใช้ศึกษาประสิทธิภาพการย่อยสลายพลาสติกย่อยสลายได้ทางชีวภาพในอาหารเหลวเบซอลมีเดียมภายใต้สภาวะออกซิเจนจำกัดระยะเวลาทดสอบ 4 สัปดาห์ จากงานวิจัยพบว่า แบคทีเรียที่ทดสอบย่อยสลายพลาสติกสามารถย่อยสลายแผ่นพลาสติกได้ดีกว่าชุดควบคุม แบคทีเรียที่มีอัตราการเจริญเติบโตสูงสุดสามลำดับคือ PHBV 7 PHBV 5 และ PHBV 4 สำหรับชุดทดสอบ PHBV และ PBS 4 PBS 12 และ PBS 11 สำหรับชุดทดสอบ PBS ส่วนแบคทีเรียที่ย่อยสลายพลาสติก PHBV ได้ดีที่สุดเมื่อบ่มไว้ 4 สัปดาห์ คือ PHBV 11 (35.8%) PHBV 5 (28.7%) และ PHBV 4 (27.3%) ในขณะที่แบคทีเรียที่ย่อย PBS ได้ดีที่สุดเมื่อบ่มไว้ 4 สัปดาห์ คือ PBS 3 (40.2%) PBS 7 (35.4%) และ PBS 5 (33.9%) จากการวิเคราะห์ SEM พบว่าผิวของแผ่นพลาสติกเกิดรอยแตกและรอยตัดมีรอยขรุขระเป็นขุยสอดคล้องกับค่าการย่อยสลาย แบคทีเรียทั้งหมดมีลักษณะของเซลล์รูปร่างเป็นท่อน เมื่อจำแนกแล้วพบว่า PHBV 11 คือ Lysinibacillus sphaericus PHBV 5 คือ Geobacillus toebii และ PHBV 4 คือ Geobacillus toebii ในขณะที่ PBS 3 คือ Bacillus clausii PBS 7 คือ Brevibacillus choshinesis และ PBS 5 คือGeobacillus toebii
DOI: 10.14457/cu.the.2014.792
title: การวิเคราะห์ปัจจัยที่มีต่อการยอมรับของสังคมต่อโครงการผลิตไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์บนหลังคา

description: งานวิจัยชิ้นนี้มีจุดประสงค์เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการยอมรับระบบผลิตไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์บนหลังคาในครัวเรือน พร้อมทั้งมีเป้าหมายที่จะเสนอแนวทางการสร้างการยอมรับเทคโนโลยีดังกล่าวให้เกิดขึ้น ในงานวิจัยนี้ได้จำแนกปัจจัยต่างๆ ออกเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ ความรู้ความเข้าใจด้านพลังงาน, คุณลักษณะทางประชากร, ความคิดเห็นต่อคุณลักษณะของระบบผลิตไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์, และปัจจัยด้านนโยบายหรือมาตรการส่งเสริม ข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยถูกเก็บรวบรวมผ่านแบบสอบถามจากลุ่มตัวอย่างที่มีที่พักอาศัยอยู่ในเขตพื้นที่ภาคกลางจำนวนทั้งสิ้น 400 ตัวอย่าง และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา จากการศึกษาพบว่ามีสองปัจจัยด้านคุณลักษณะทางประชากรที่อาจส่งผลต่อการยอมรับระบบผลิตไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์บนหลังคาในครัวเรือนได้แก่ รายได้และอาชีพ ส่วนปัจจัยอื่นๆ ประกอบด้วย เพศ อายุ ระดับกาศึกษา ประเภทที่พักอาศัย และความรู้ความเข้าใจด้านพลังงานไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ กับการยอมรับ เนื่องจากอัตราการยอมรับในแต่ละคุณลักษณะค่อนข้างใกล้เคียงกัน ส่วนปัจจัยที่ที่มีความสำคัญและส่งผลต่อการตัดสินใจยอมรับมากที่สุดคือ ปัจจัยด้านการลดโลกร้อน ในขณะที่ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจไม่ยอมรับมากที่สุดคือปัจจัยด้านต้นทุนที่สูงเกินไป ส่วนผลการศึกษาด้านแนวทางการสร้างการยอมรับพบว่าประชาชนไม่ได้ให้ความสำคัญกับมาตรการด้านการรับซื้อไฟฟ้าในราคาสูงของภาครัฐเท่าใดนัก กลับเป็นมาตรการด้านการส่งเสริมการขายของผู้ประกอบการที่มีความสำคัญสูงสุด เช่น การประภัยหรือเงินชดเชยความเสียที่เกิดจากภัยธรรมชาติ และการบริการหลังการขายโดยเฉพาะการบำรุงรักษา รวมถึงมาตรการด้านการลดหย่อนภาษีเป็นอีกเครื่องมือสำคัญที่ภาครัฐสามารถดำเนินการได้โดยไม่ต้องผ่านผู้ประกอบการ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.793
title: ผลของอัตราการเพิ่มอุณหภูมิต่อสมบัติทางแสงของฟิล์มบางไทเทเนียมไดออกไซด์ที่เตรียมด้วยวิธีการเคลือบปั่นเหวี่ยง

description: การเตรียมฟิล์มบางของไทเทเนียมไดออกไซด์สามารถเตรียมได้ด้วยวิธีการโซล-เจลร่วมกับการเคลือบปั่นเหวี่ยง โดยใช้พอลิเอธิลีนไกลคอล (PEG) เป็นสารช่วยกำเนิดรูพรุน พบว่าการเผาไล่สารอินทรีย์ที่ 450◦C เป็นเวลา 1 ชั่วโมง สามารถทำให้เกิดการสลายตัวของสารอินทรีย์ได้อย่างสมบูรณ์และทำให้เฟสอนาเทสเป็นเฟสที่เสถียร การเพิ่มอัตราการเพิ่มอุณหภูมิและการใช้ PEG ที่มีน้ำหนักโมเลกุลสูงสามารถทำให้เกิดการรวมกลุ่มกันของเกรน (grain coalescence) ในบางบริเวณ ส่งผลให้การกระจายตัวของขนาดเกรนเป็นแบบทวิฐานนิยม (bimodal) โดยขนาดและความเป็นรูพรุนของตัวอย่างที่เติม PEG มีแนวโน้มลดลงเมื่ออัตราการเพิ่มอุณหภูมิมีค่าเพิ่มมากขึ้น สำหรับช่วงที่อัตราการสะท้อนแสง (Reflectivity) มีค่าน้อยที่สุดในตัวอย่างที่เติม PEG มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นขึ้นเพื่ออัตราการเพิ่มอุณหภูมิมีค่ามากขึ้น โดยอัตราการเพิ่มอุณหภูมิที่เหมาะสมที่สุด คือ 10◦C/min เนื่องจากทำให้ความสามารถในสะท้อนแสงในช่วงความยาวคลื่น 500-600 nm มีค่าน้อยที่สุด ซึ่งเป็นช่วงที่มีความเข้มแสงสูงสุดในแสงขาว
DOI: 10.14457/cu.the.2014.794
title: การหาปริมาณโมเดิร์นคาร์บอนในพลาสติกชีวภาพโดยการวัดคาร์บอน-14

description: ในปัจจุบันมีความสนใจเป็นอย่างมากในการพัฒนาพลาสติกชีวภาพที่ผลิตจากวัตถุดิบทางการเกษตรซึ่งสามารถย่อยสลายได้เองตามธรรมชาติมาใช้เพื่อลดปัญหาการกำจัดขยะ เนื่องจากค่าโมเดิร์นคาร์บอนจะเป็นตัวบ่งชี้ว่ามีปริมาณผลิตผลทางการเกษตรเท่าไรในพลาสติกชีวภาพ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทำการวัดค่าโมเดิร์นคาร์บอนในพลาสติกชีวภาพโดยวิธีการดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์โดยปริมาณรังสีของคาร์บอน-14 ที่ถูกดูดซับไว้จะถูกตรวจวัดด้วยเครื่องวัดรังสีแบบเรืองแสงในของเหลว จากนั้นปริมาณสารชีวมวลจะหาได้โดยเปรียบเทียบค่าโมเดิร์นคาร์บอนที่ตรวจวัดได้กับค่าโมเดิร์นคาร์บอนของวัตถุดิบทางการเกษตร ซึ่งในงานวิจัยนี้ใช้แป้งมันสำปะหลังและน้ำตาลอ้อย ในการศึกษาได้สุ่มเก็บพลาสติกชีวภาพชนิดต่างๆ เช่น พอลิแลคติก แอซิด พอลิบิวทีลีน ซัคซิเนท ยางเทอร์โมพลาสติก มาวัดค่าโมเดิร์นคาร์บอน ผลการวิจัยพบว่ามีเพียงพลาสติกชีวภาพชนิดพอลิแลคติก แอซิด เท่านั้นที่มีปริมาณโมเดิร์นคาร์บอนใกล้เคียงกับวัตถุดิบทางการเกษตร ในขณะที่พลาสติกชีวภาพอื่น ๆ มีปริมาณโมเดิร์นคาร์บอนต่ำกว่าร้อยละ 50 ซึ่งหมายความว่า ตัวอย่างพลาสติกชีวภาพส่วนใหญ่มีการผสมวัตถุดิบอื่นที่ไม่ใช่ผลผลิตทางเกษตรหรือมีปริมาณผลิตผลทางการเกษตรน้อยกว่าร้อยละ 50 ค่าความคลาดเคลื่อนของการวิเคราะห์เท่ากับ 8.8 เปอร์เซ็นต์โดยยืนยันจากปริมาณชีวมวลที่ใช้บนฉลากสินค้า ดังนั้น การศึกษานี้จึงสามารถบ่งชี้ถึงสัดส่วนของวัตถุดิบทางการเกษตรที่นำมาใช้ในการผลิตพลาสติกชีวภาพได้ มีประโยชน์ในด้านการตรวจสอบและสามารถยกระดับอุตสาหกรรมการผลิตพลาสติกชีวภาพของประเทศในอนาคตได้