cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2011.385
title: ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้ฮูลาฮูปที่มีต่อสุขสมรรถนะ การลดเฉพาะส่วนและระดับไขมันในเลือดในหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกิน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้ฮูลาฮูปที่มีต่อสุขสมรรถนะ การลดเฉพาะส่วน และระดับไขมันในเลือดในหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกิน กลุ่มตัวอย่าง คือ บุคลากรเพศหญิง ของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง อายุระหว่าง 25-50 ปี ที่มีภาวะน้ำหนักเกิน (มีค่าดัชนีมวลกาย 23.0-28.4 กิโลกรัมต่อตารางเมตร) จำนวน 34 คน แบ่งกลุ่มตัวอย่างเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่ 1 ออกกำลังกายโดยใช้ฮูลาฮูปที่ไม่ใส่น้ำ จำนวน 11 คน กลุ่มที่ 2 ออกกำลังกายโดยใช้ฮูลาฮูปที่ใส่น้ำ 500 มล. จำนวน 11 คน และกลุ่มที่ 3 ออกกำลังกายโดยใช้ฮูลาฮูปที่ใส่น้ำ 750 มล. จำนวน 12 คน ให้ทุกกลุ่มออกกำลังกายโดยใช้ฮูลาฮูป ครั้งละ 50 นาที (ไม่รวมเวลาอบอุ่นร่างกายและคลายอุ่น)ซึ่งใช้ฮูลาฮูปเล่นบริเวนเอวเป็นเวลา 30 นาที และเล่นบริเวณต้นแขนทั้ง 2 ข้าง เป็นเวลาข้างละ 10 นาทีโดยใช้ความเร็ว 80 รอบต่อนาที จำนวน 3 ครั้งต่อสัปดาห์ เป็นระยะเวลา 12 สัปดาห์ ทำการวัดตัวแปรพื้นฐานทางสรีรวิทยาทั่วไป สุขสมรรถนะ การลดเฉพาะส่วน และระดับไขมันในเลือด ก่อนและหลังการทดลอง ผลการวิจัยพบว่าภายหลัง 12 สัปดาห์ ไม่พบการเปลี่ยนแปลงของน้ำหนักตัว เปอร์เซ็นต์ไขมัน สมรรถภาพของหัวใจและปอด และระดับไขมันในเลือด ภายหลังการออกกำลังกายโดยใช้ฮูลาฮูปทั้ง 3 กลุ่ม แต่พบว่า กลุ่มที่ใช้ฮูลาฮูปที่ใส่น้ำ 500 มล. และกลุ่มที่ใช้ฮูลาฮูปที่ใส่น้ำ 750 มล. มีค่าเฉลี่ยของความแข็งแรงของกล้ามเนื้อต้นแขนด้านหน้า กล้ามเนื้อต้นแขนด้านหลัง และความอ่อนตัวเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 เมื่อเปรียบเทียบกับก่อนออกกำลังกาย นอกจากนั้นยังพบว่าค่าเฉลี่ยของเส้นรอบวงและไขมันใต้ผิวหนังของต้นแขนและเอวของกลุ่มออกกำลังกายทั้ง 3 กลุ่ม มีค่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปได้ว่า โปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้ฮูลาฮูป มีประโยชน์ในการลดเส้นรอบวงและไขมันใต้ผิวหนังเฉพาะส่วน แต่ไม่มีผลเปลี่ยนแปลงสมรรถภาพของหัวใจ และระดับไขมันโดยรวมของร่างกาย การเพิ่มความหน่วงของฮูลาฮูปด้วยการใส่น้ำจะทำให้อวัยวะส่วนที่ใช้ฮูลาฮูปนั้นมีความแข็งแรงมากกว่าการไม่ใส่น้ำ
DOI: 10.14457/cu.the.2011.386
title: ผลของการออกกำลังกายด้วยการแกว่งแขนและการเดินที่มีต่อสุขสมรรถนะของผู้สูงอายุหญิง

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการออกกำลังกายด้วยการแกว่งแขนและการเดินที่มีต่อสุขสมรรถนะของผู้สูงอายุหญิง กลุ่มตัวอย่างคืออาสาสมัครซึ่งเป็นสมาชิกกลุ่มชมรมผู้สูงอายุฤาษีดัดตนประยุกต์ ศูนย์บริการสาธารณสุข 63 สมาคมแต้จิ๋วแห่งประเทศไทย เพศหญิง อายุ 60 – 69 ปี จำนวน 47 คน ทำการสุ่มอย่างง่ายโดยวิธีจับฉลากเข้ากลุ่ม 3 กลุ่ม ดังนี้ กลุ่มที่ 1 ออกกำลังกายด้วยการแกว่งแขน จำนวน 15 คน กลุ่มที่ 2 ออกกำลังกายด้วยการเดิน จำนวน 17 คน และกลุ่มที่ 3 ออกกำลังกายด้วยการเดินตามด้วยการออกกำลังกายด้วยการแกว่งแขนต่อเนื่องกัน จำนวน 15 คน ทำการฝึกตามโปรแกรมที่กำหนดของแต่ละกลุ่มตัวอย่างเป็นเวลา 8 สัปดาห์ๆ ละ 3 วันๆ ละ 50 นาที ผู้วิจัยทำการทดสอบตัวแปรทางสรีรวิทยา ตัวแปรทางสุขสมรรถนะและการทรงตัวของทั้ง 3 กลุ่ม ก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 นำผลที่ได้มาวิเคราะห์ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way analysis of variance) วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวชนิดวัดซ้ำ (One-way analysis of variance with repeated measure) เมื่อพบความแตกต่างจึงเปรียบเทียบเป็นรายคู่ ด้วยวิธีของเชฟเฟ่ (Scheffe method) โดยทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า 1. การเปรียบเทียบระหว่าง 3 กลุ่ม ภายหลังสัปดาห์ที่ 8 พบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ดังนี้ กลุ่มที่ 1 และ 2 ด้านความแข็งแรงและความอดทนของกล้ามเนื้อขา และการทรงตัว และกลุ่ม 1 และ 3 ด้านความแข็งแรงและความอดทนของกล้ามเนื้อแขน กล้ามเนื้อขา และการทรงตัว 2. การเปรียบเทียบก่อนการทดลองและหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 8 พบว่า กลุ่มที่ 1 ความแข็งแรงและความอดทนของกล้ามเนื้อ ความอ่อนตัวของลำตัว และการทรงตัว กลุ่มที่ 2 ความแข็งแรงและความอดทนของกล้ามเนื้อแขนและหัวไหล่ และการทรงตัว มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 กลุ่มที่ 3 พบว่าค่าเฉลี่ยของความแข็งแรงและความอดทนของกล้ามเนื้อ ความอ่อนตัว สมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุด และการทรงตัวมีการเพิ่มขึ้น สรุปผลการวิจัย การออกกำลังกายด้วยการแกว่งแขนและการเดินในผู้สูงอายุหญิง ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงของสุขสมรรถนะที่ดีขึ้น จึงเหมาะเป็นทางเลือกในการออกกำลังกายสำหรับผู้สูงอายุได้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.387
title: การบริบาลทางเภสัชกรรมแก่ผู้ป่วยทารกแรกเกิดที่ได้รับอาหารทางหลอดเลือดดำที่โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา

description: วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลจากการบริบาลทางเภสัชกรรมต่อผู้ป่วยทารกแรกเกิดที่ได้รับอาหารทางหลอดเลือดดำ ด้านผลลัพธ์ทางคลินิก ได้แก่ น้ำหนักที่เปลี่ยนแปลงไปก่อนและหลังการได้รับอาหารทางหลอดเลือดดำ รูปแบบและจำนวนครั้งของภาวะแทรกซ้อน จำนวนปัญหาจากการใช้ยาที่เกิดจากอันตรกิริยาทางกายภาพของยากับอาหารทางหลอดเลือดดำ ด้านการให้คำแนะนำและการยอมรับของบุคลากรทางการแพทย์ต่อคำแนะนำเกี่ยวกับการป้องกัน และการแก้ไขปัญหาจากใช้ยาที่เกิดจากอันตรกิริยาทางกายภาพของยากับอาหารทางหลอดเลือดดำ และภาวะแทรกซ้อนจากการได้รับอาหารทางหลอดเลือดดำ วิธีวิจัย ทำการศึกษาเชิงพรรณนาในทารกแรกเกิดที่ได้รับอาหารทางหลอดเลือดดำนาน 5 วันขึ้นไป ที่หอผู้ป่วยหนักทารกแรกเกิด โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา ระหว่างเดือนมกราคมถึงมิถุนายน 2554 เภสัชกรให้การบริบาลทางเภสัชกรรมด้วยการค้นหา ติดตาม และประเมินผลเกี่ยวกับน้ำหนักที่เปลี่ยนแปลง ภาวะแทรกซ้อน และปัญหาจากการใช้ยาที่เกิดจากอันตรกิริยาทางกายภาพของยากับอาหารทางหลอดเลือดดำในผู้ป่วยทารกแรกเกิด ตลอดจนให้ข้อเสนอแนะแก่บุคลากรทางการแพทย์ในการป้องกันและแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับสูตรอาหารทางหลอดเลือดดำที่ไม่เหมาะสม ภาวะแทรกซ้อน และปัญหาจากการใช้ยาที่เกิดจากอันตรกิริยาทางกายภาพของยากับอาหารทางหลอดเลือดดำ ผลการศึกษา ผู้ป่วยเข้าเกณฑ์การศึกษา 103 ราย เป็นชาย 65 ราย หญิง 38 ราย ได้รับอาหารทางหลอดเลือดดำวันละ 1 ครั้ง รวมทั้งสิ้น 1,251 ครั้ง หลังจากสิ้นสุดการให้อาหารทางหลอดเลือดดำพบทารกร้อยละ 43.6 มีการเพิ่มขึ้นของน้ำหนักได้ตามเกณฑ์มาตรฐาน พบภาวะแทรกซ้อน 696 ครั้ง (ร้อยละ 55.6) แบ่งเป็นภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากเทคนิคในการให้อาหารทางหลอดเลือดดำ 12 ครั้ง ภาวะแทรกซ้อนจากการติดเชื้อ 5 ครั้ง และภาวะแทรกซ้อนทางเมแทบอลิก 679 ครั้ง ภาวะแทรกซ้อนที่พบบ่อยคือ ภาวะเลือดมีฟอสฟอรัสต่ำและภาวะเลือดมีโพแทสเซียมต่ำ ในการศึกษานี้ไม่พบปัญหาจากการใช้ยาที่เกิดจากอันตรกิริยาทางกายภาพของยากับอาหารทางหลอดเลือดดำ เภสัชกรให้ข้อเสนอแนะเพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหาแก่ผู้เข้าร่วมวิจัย 75 ราย จำนวน 414 ครั้ง ได้รับการยอมรับ 403 ครั้ง (ร้อยละ 97.3) สามารถป้องกันและแก้ไขปัญหาได้ 315 ครั้ง (ร้อยละ 84.8) สรุป ทารกแรกเกิดที่ได้รับอาหารทางหลอดเลือดดำที่เตรียมขึ้นตามความต้องการของผู้ป่วยเฉพาะราย จำเป็นต้องได้รับการติดตามผลจากการได้รับอาหารทางหลอดเลือดดำอย่างใกล้ชิด เพื่อให้สามารถค้นหา ป้องกันและแก้ไขปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นกับผู้ป่วยได้อย่างเหมาะสม การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าบทบาทของเภสัชกรในการบริบาลทางเภสัชกรรมด้วยการค้นหา ติดตาม และประเมินผลจากการได้รับอาหารทางหลอดเลือดดำได้รับการยอมรับที่ดีจากแพทย์ และสามารถป้องกันและแก้ไขภาวะแทรกซ้อนจากการได้รับอาหารทางหลอดเลือดดำในทารกแรกเกิดที่เกิดขึ้นได้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.388
title: สมบัติและเสถียรภาพของมายองเนสที่ใช้น้ำมันผสมระหว่างน้ำมันมะพร้าวและน้ำมันรำข้าวเป็นน้ำมันพื้นฐาน

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการทดแทนน้ำมันมะพร้าวซึ่งมีกรดไขมันชนิดสายกลาง (Medium-Chain Fatty acids, MCFAs) ปริมาณสูง ในน้ำมันรำข้าวซึ่งมีกรดไขมันชนิดสายยาว (Long-Chain Fatty acids, LCFAs) เป็นองค์ประกอบอยู่มาก ที่มีต่อสมบัติและเสถียรภาพของมายองเนส โดยขั้นแรกเป็นการศึกษาองค์ประกอบของกรดไขมันและสมบัติทางกายภาพของน้ำมันผสมที่แปรอัตราส่วนของน้ำมันมะพร้าวต่อน้ำมันรำข้าวเป็น 0:100, 10:90, 20:80, 30:70 และ 40:60 (v/v) โดยวิเคราะห์ ค่าสี (CIE L*, a*, b*) ความหนืด และ อุณหภูมิการเกิดผลึก(Crystallization Temperature, Tc) พบว่าน้ำมันมะพร้าวมี MCFAs และ LCFAs เป็น 61.25% และ 38.22% ตามลำดับ ส่วนน้ำมันรำข้าวประกอบด้วย LCFAs ประมาณ 99.99% เมื่อเพิ่มสัดส่วนน้ำมันมะพร้าวลงในน้ำมันผสม พบว่า ปริมาณ MCFAs ในน้ำมันผสมและค่าความสว่าง (L*) มีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ในขณะที่ค่าสีแดง (a*) ค่าสีเหลือง (b*) และค่าความหนืด (cP) ของน้ำมันผสมมีแนวโน้มลดลง ส่วนค่า Tc ของน้ำมันผสมทั้ง 5 สูตรข้างต้นมีค่า -12.9 °C, -13.0 °C, -14.6 °C, -6.5 °C และ -5.6 °C ตามลำดับ ขั้นที่สองเป็นการผลิตมายองเนสที่มีส่วนผสมเป็นน้ำมันผสม 72% เกลือ 1% ไข่แดง 10% น้ำ 2% น้ำตาล 8% และน้ำส้มสายชู 7% (w/w) และวิเคราะห์ดัชนีเสถียรภาพของอิมัลชัน (Emulsion Stability Index, ESI) ค่าสี ค่า firmness ค่า consistency ค่า cohesiveness ค่า index of viscosity โครงสร้างจุลภาค ค่า Tc ค่า 2-Thiobarbituric acid (TBA) และประเมินลักษณะทางประสาทสัมผัสของมายองเนสที่ใช้น้ำมันผสมที่แปรอัตราส่วนตามข้างต้นเป็นน้ำมันพื้นฐาน พบว่า สัดส่วนของน้ำมันมะพร้าวที่สามารถทดแทนน้ำมันรำข้าวได้มากที่สุด คือ 30% (อัตราส่วน 30:70) โดยมีค่า ESI ไม่เปลี่ยนแปลงเมื่อเก็บไว้เป็นระยะเวลา 2 สัปดาห์ มีค่า L* และ ค่า firmness ค่า consistency ค่า cohesiveness และค่า index of viscosity มากกว่าอัตราส่วน 40:60 แต่ค่า b* น้อยกว่าอัตราส่วน 40:60 และค่า a* ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญกับอัตราส่วนอื่นๆ (p&gt;0.05) ขนาดหยดน้ำมันเล็กและสม่ำเสมอกว่าอัตราส่วน 10:90 และ 20:80 และมีค่า Tc และ TBA เป็น -9.8 °C และ 0.27 mg malonaldehyde / kg ตามลำดับ นอกจากนี้ยังได้รับการยอมรับทางประสาทสัมผัสด้านสีไม่แตกต่างกับอัตราส่วนอื่นๆ (p&gt;0.05) ด้านเนื้อสัมผัสได้รับการยอมรับใกล้เคียงกับอัตราส่วน 0:100 ซึ่งเป็นอัตราส่วนที่ได้รับการยอมรับมากที่สุด ส่วนด้านรสชาติพบว่าได้รับการยอมรับไม่แตกต่าง (p&gt;0.05) กับอัตราส่วน 10:90 และ 20:80 ด้านความชอบโดยรวมได้รับการยอมรับไม่แตกต่าง (p&gt;0.05) กับอัตราส่วน 10:90, 20:80 และ 40:60 ในขั้นสุดท้ายเป็นการศึกษาเสถียรภาพการเก็บรักษาของมายองเนสอัตราส่วน 0:100 และ 30:70 ที่ผ่านการเก็บเป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ ที่อุณหภูมิ 30 ± 2°C พบว่า มายองเนสทั้งสองสูตร มีค่า ESI ไม่เปลี่ยนแปลง ค่า Tc ใกล้เคียงกับตอนเริ่มต้น และมีจำนวนจุลินทรีย์ทั้งหมด ยีสต์และรา และโคลิฟอร์มไม่เกินที่กำหนดในมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (มอก.1402-2540) เมื่อระยะเวลาการเก็บรักษานานขึ้น ค่า L* และ b* มีค่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (p≤0.05) แต่ค่า a* มีค่าเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (p≤0.05) ค่า TBA ของมายองเนสอัตราส่วน 30:70 มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นตลอดระยะเวลาการเก็บ 4 สัปดาห์ ในขณะที่ของอัตราส่วน 0:100 มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นจนถึงสัปดาห์ที่ 3 จากนั้นมีค่าลดลงจนถึงสัปดาห์ที่ 4 หยดน้ำมันบางส่วนของมายองเนสอัตราส่วน 0:100 มีขนาดใหญ่ขึ้นจากการเกิด flocculation และ coalescence แต่ในมายองเนสอัตราส่วน 30:70 มีขนาดหยดน้ำมันไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก
DOI: 10.14457/cu.the.2011.389
title: การผลิตโยเกิร์ตนมแพะผงโดยการทำแห้งแบบพ่น

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการผลิตโยเกิร์ตนมแพะผงโดยการทำแห้งแบบพ่น โดยขั้นแรกศึกษาผลของสารพรีไบโอติก 2 ชนิดคือ Inulin (DP=2-60) และ Oligofructose (DP=2-10) ที่ความเข้มข้น (1-4%w/v) ต่อการเจริญของเชื้อจุลินทรีย์และการหมักของโยเกิร์ต พบว่า Inulin ช่วยกระตุ้นการเจริญของเชื้อจุลินทรีย์ของโยเกิร์ตได้ดีกว่า Oligofructose และปริมาณพรีไบโอติกที่เพิ่มขึ้นทำให้ความหนืดของโยเกิร์ตเพิ่มขึ้น ขั้นที่สองศึกษาปริมาณ Inulin และน้ำตาลที่เหมาะสมในการผลิตโยเกิร์ต โดยแปรปริมาณ Inulin (1-5%w/w) และน้ำตาล (4-10%w/w) วิเคราะห์ความหนืดของโยเกิร์ตและการยอมรับทางประสาทสัมผัสด้านต่างๆ เลือกภาวะที่เหมาะสมโดยใช้ Response Surface Method (RSM) พบว่า ปริมาณ Inulin และน้ำตาลที่เหมาะสมในการผลิตโยเกิร์ตนมแพะคือ 3%w/w และ 9%w/w ขั้นที่สามศึกษาภาวะการทำแห้งแบบพ่นกระจายที่เหมาะสมโดยแปรปริมาณ Maltodextrin DE10 (5-15%w/w) และอุณหภูมิลมร้อนขาเข้า (160 -180°C) ที่อัตราป้อนคงที่ที่ 40 ml/min วิเคราะห์ ค่า aw, ความชื้น, ความสามารถในการละลายและ Particle density ของโยเกิร์ตผง พบว่าภาวะที่เหมาะสมในการทำแห้งคือ การเติม Maltodextrin 15% w/w และใช้อุณหภูมิลมร้อนขาเข้า 1700 C จากนั้นศึกษาการคืนรูปของโยเกิร์ตผง โดยแปรอัตราส่วนโยเกิร์ตผงต่อน้ำที่อุณหภูมิ 30°C (1:2-1:4) ประเมินการยอมรับทางประสาทสัมผัส พบว่าอัตราส่วนโยเกิร์ตผงต่อน้ำ 1:2 มีคะแนนการยอมรับมากที่สุด ขั้นสุดท้ายศึกษาการเปลี่ยนแปลงคุณภาพของโยเกิร์ตนมแพะผงบรรจุในถุงลามิเนต (PE/Al/PE) โดยอัดก๊าซไนโตรเจนเก็บที่อุณหภูมิ 30-550C เป็นเวลา 10 สัปดาห์ พบว่าเมื่อเวลาและอุณหภูมิในการเก็บรักษาเพิ่มขึ้นความสามารถในการละลาย, ปริมาณแบคทีเรียทั้งหมดและ ปริมาณเชื้อ Streptococcus thermophilus ลดลงแต่การเปลี่ยนแปลงของสี, ค่า Thiobarbituric Acid, ความชื้นและค่า aw เพิ่มขึ้น ปริมาณทอรีนในโยเกิร์ตนมแพะผงหลังการเก็บเวลา 10 สัปดาห์มีค่าน้อยกว่าปริมาณเริ่มต้นและเมื่ออุณหภูมิการเก็บรักษาเพิ่มขึ้นปริมาณทอรีนลดลงมากขึ้น คะแนนการยอมรับโดยรวมเฉลี่ยของโยเกิร์ตนมแพะผงที่เก็บรักษาที่ 55, 45 และ 300C มีคะแนนต่ำกว่า 3 คะแนน (5 Hedonic scale, 3 = เฉยๆ) ในสัปดาห์ที่ 4, 8 และ 10 ของการเก็บรักษาตามลำดับ
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/3fdfvj
title: 3.HH_China_Raw.tab

description: Raw data file for household data collected in the China sites.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/44yyct
title: 3. MekongDATA_merged.csv

description: Cleaned and verified household data from China and Thailand in the Mekong SL. Laos is being processed.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/gx4guy
title: 2. Household_Instrument_Mekong.xls

description: ODK Form developed for field data collection using tablets.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/ktesut
title: 1. SL HH instrument-Chinese.docx

description: This is the household questionnaire that was developed for data collection in the Mekong SL.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/nukwh8
title: Generic Codebook.csv

description: Description of variables for the household data.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/nzl3hq
title: 3.HH_China_Raw.tab

description: Raw data file for household data collected in the China sites.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/rvh2xz
title: 3. MekongDATA_merged.csv

description: Cleaned and verified household data from China and Thailand in the Mekong SL. Laos is being processed.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/ys7dtj
title: 3.HH_China_Raw.tab

description: Raw data file for household data collected in the China sites.
DOI: 10.14457/cu.the.2011.390
title: การย่อยสลายพอลิไซคลิกแอโรแมติกไฮโดรคาร์บอนในดินโดยกลุ่มแบคทีเรีย STK เจริญร่วมกับรา Agrocybe sp. CU-43

description: ศึกษาความสามารถในการย่อยสลายสารประกอบ PAHs ของกลุ่มแบคทีเรีย STK ร่วมกับรา Agrocybe sp. CU-43 กลุ่มแบคทีเรีย STK สามารถย่อยสลายฟีแนนทรีนและไพรีนที่ความเข้มข้น 100 ppm ในอาหารเหลวได้หมดภายในระยะเวลา 7 และ 14 วัน ตามลำดับ ฟลูออรีนถูกย่อยสลายได้ดีจนเหลือเพียง 4.48% ภายใน 14 วัน ฟลูออแรนทีนไม่ถูกใช้โดย STK และคงเหลือ 94.33% รา Agrocybe sp. CU-43 สามารถย่อยสลายฟีแนนทรีน ฟลูออรีน ฟลูออแรนทีนและไพรีนจนเหลือ 23.45%, 28.85%, 69.10% และ 76.52% ตามลำดับในเวลา 14 วัน เมื่อทดสอบการย่อยสลายไพรีน ฟีแนนทรีน ฟลูออรีน และฟลูออแรนทีนในดินโดยใช้กลุ่มแบคทีเรีย STK ร่วมกับรา Agrocybe sp. CU-43 หรือกลุ่มแบคทีเรีย STK เพียงอย่างเดียวพบว่า ไพรีนและฟีแนนทรีนที่ความเข้มข้นชนิดละ 100 ppm ถูกย่อยสลายได้หมดในระยะเวลา 21 วัน ฟลูออรีนและฟลูออแรนทีนคงเหลือ 27.88% และ 17.67 % ตามลำดับ หลังการย่อยสลายเป็นเวลา 14 วัน โดยเมื่อเพิ่มความเข้มข้นสารประกอบ PAHs เป็นชนิดละ 200 ppm และ 400 ppm ในดิน พบว่าการใช้กลุ่มแบคทีเรียร่วมกับราจะสามารถย่อยสลาย PAHs ทุกชนิดได้จนเหลือน้อยกว่า 10% ภายใน 21 วัน ซึ่งเร็วกว่าการใช้แบคทีเรีย STK หรือรา Agrocybe sp. CU-43 เพียงอย่างเดียว งานวิจัยจึงแสดงให้เห็นว่าเมื่อใช้กลุ่มแบคทีเรีย STK ร่วมกับ รา Agrocybe sp. CU-43 จะสามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการย่อยสลายสารประกอบ PAHs ในดินได้ดีขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2011.391
title: ผลของพารามิเตอร์ในการเผาผนึกต่อโครงสร้างจุลภาคและสมบัติของแมกนีเซียมอะลูมิเนตเซรามิก

description: งานวิจัยนี้มุ่งเน้นทำการศึกษาอิทธิพลของภาวะการเผาผนึกและสารช่วยเผาผนึก ลิเทียมฟลูออไรด์ที่มีต่อโครงสร้างจุลภาค คุณลักษณะและสมบัติหลังเผาของแมกนีเซียมอะลูมิเนต โดยทำการทดลองเปรียบเทียบระหว่างแมกนีเซียมอะลูมิเนตจาก 2 แหล่งผลิต คือ S30CR กับ TSP-20 การเผาผนึกทำในอากาศ และในบรรยากาศอื่นๆได้แก่ สุญญากาศ ไฮโดรเจน และไนโตรเจน ที่ช่วงอุณหภูมิ 1430 ถึง 1650 องศาเซลเซียส จากการทดลองพบว่า อุณหภูมิเผาผนึก 1650 องศาเซลเซียสในอากาศ ทำให้แมกนีเซียมอะลูมิเนตบริสุทธิ์ทั้งสองชนิดมีความหนาแน่น สูงถึงร้อยละ 99 ของค่าทางทฤษฏี มีขนาดเกรนเล็กและมีค่าความแข็งสูงถึง 15 กิกะพาสคัล การเติมลิเทียมฟลูออไรด์ร้อยละ 1 โดยน้ำหนักส่งผลต่อการเผาผนึกในอากาศของแมกนีเซียมอะลูมิเนตทั้งสองชนิดในรูปแบบที่แตกต่างกัน โดยในกรณี S30CR พบว่าการยืนไฟที่อุณหภูมิช่วง 800 ถึง 850 องศาเซลเซียส ส่งผลทำให้ชิ้นงานมีความหนาแน่นสูงขึ้น ในขณะที่การยืนไฟ ไม่แสดงผลชัดเจนต่อความหนาแน่นในกรณีของ TSP-20 แต่พบว่าหากไม่ทำการยืนไฟ ขนาดเกรนของ TSP-20 จะขยายใหญ่ขึ้นถึง 83 ไมครอน เนื่องจากอิทธิพลของลิเทียมฟลูออไรด์ที่ยังคงเหลืออยู่ในระบบ ชิ้นงานที่ได้จากการเผาผนึกทั้งสองชนิดมีสมบัติการส่องผ่านของแสงในระดับต่ำ ในงานวิจัยนี้การทดลองเผาผนึกในบรรยากาศต่างๆไม่สามารถเพิ่มความหนาแน่นของชิ้นงานแมกนีเซียมอะลูมิเนตให้สูงกว่าการเผาผนึกในอากาศที่อุณหภูมิเดียวกันได้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.392
title: การกำจัดสิ่งสกปรกบนผ้าฝ้าย ด้วยเอนไซม์เซลลูเลสที่มีเพกทิเนส

description: งานวิจัยนี้ได้นำเอนไซม์เซลลูเลสทางการค้า ANP-N300 ซึ่งปกติใช้สำหรับการฟอกสีผ้ายีนส์และกำจัดขนบนผ้าใยเซลลูโลส มาใช้ในการกำจัดสิ่งสกปรก (เช่น เพกทินและขี้ผึ้ง) บนผ้าฝ้าย เนื่องจากพบว่ามีแอคติวิตีของเอนไซม์เพกทิเนสค่อนข้างสูง โดยทดลองหาภาวะที่เหมาะสมสำหรับการกำจัดสิ่งสกปรก เช่น พีเอช อุณหภูมิ เวลา อัตราส่วนผ้าต่อสารละลาย ปริมาณเอนไซม์ และปริมาณสารช่วยเปียก ผ้าที่ผ่านการกำจัดสิ่งสกปรกแล้วถูกนำไปทดสอบสมบัติต่างๆ ตามมาตรฐานการทดสอบ เช่น ความสามารถในการดูดซึมน้ำ ระดับเพกทินบนผ้า ความสามารถในการย้อมติดสี ความขาว น้ำหนักของผ้าที่ขาดหายไป และความแข็งแรงของผ้า และเปรียบเทียบผลกับผ้าที่ผ่านการกำจัดสิ่งสกปรกด้วยเอนไซม์เพกทิเนสทางการค้า Scourzyme L ซึ่งนิยมใช้สำหรับกระบวนการดังกล่าวในระดับอุตสาหกรรม จากผลการทดลองพบว่าภาวะที่เหมาะสมสำหรับการกำจัดสิ่งสกปรกบนผ้าฝ้ายด้วยเอนไซม์ เซลลูเลส ANP-N300 มี 2 ภาวะคือที่อุณหภูมิ 50 องศาเซลเซียส เวลา 45 นาที และที่อุณหภูมิ 60 องศาเซลเซียส เวลา 10 นาที โดยที่ทั้งสองภาวะ กระทำการกำจัดสิ่งสกปรกที่พีเอช 6.5 ใช้อัตราส่วนน้ำหนักผ้าต่อสารละลายเท่ากับ 1:50 ปริมาณเอนไซม์ 0.5 กรัม/ลิตร และปริมาณสารช่วยเปียก 1 กรัม/ลิตร ซึ่งการกำจัดสิ่งสกปรกด้วยเอนไซม์เซลลูเลส ANP-N300 ให้ผลใกล้เคียงกับการกำจัด สิ่งสกปรกด้วยเอนไซม์เพกทิเนส Scourzyme L ผ้าที่ผ่านการกำจัดสิ่งสกปรกด้วยเอนไซม์ทั้งสองชนิดสามารถดูดซึมน้ำได้ทันที ผ้ามีความขาวเพิ่มขึ้นจากผ้าดิบ ผ้าสูญเสียน้ำหนักเพียงร้อยละ 2-3 และความแข็งแรงของผ้าไม่เปลี่ยนแปลงจากเดิมมากนัก ถึงแม้ว่าผ้าที่ผ่านการกำจัดสิ่งสกปรก ด้วยเอนไซม์ ANP-N300 มีปริมาณเพกทินบนผ้าสูงกว่าผ้าที่ผ่านการกำจัดสิ่งสกปรกด้วยเอนไซม์ Scourzyme L ซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ แต่การกำจัดสิ่งสกปรกด้วยเอนไซม์ ANP-N300 ก็สามารถขจัดเพกทินบนผ้าออกไปได้มากพอที่จะทำให้ผ้าดูดซึมน้ำได้ทันที ผ้ามีความขาว และความเข้มสีใกล้เคียงกันกับผ้าที่ผ่านการกำจัดสิ่งสกปรกด้วยเอนไซม์ Scourzyme L จึงสรุปได้ว่าสามารถใช้เอนไซม์เซลลูเลส ANP-N300 สำหรับการกำจัดสิ่งสกปรกบนผ้าฝ้ายได้ผลดีเช่นเดียวกับการใช้เอนไซม์เพกทิเนส Scourzyme L ในกระบวนการดังกล่าว
DOI: 10.14457/cu.the.2011.393
title: การเคลือบอนุภาคเงินลงบนผิวแก้วด้วยการจุ่มเคลือบแบบไม่ใช้ไฟฟ้า

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการเคลือบอนุภาคเงินลงบนผิวแก้วด้วยการจุ่มเคลือบแบบไม่ใช้ไฟฟ้าในสารละลายทอลเลนส์ (Tollen’s reagent) พบว่ามีหลายปัจจัยที่ส่งผลต่อการยึดติดระหว่างฟิล์มเงินกับผิวแก้ว ปัจจัยเรื่องการสั่นด้วยอัลตราโซนิคไม่สามารถช่วยให้เกิดการยึดติดที่ดีของฟิล์มเงินกับผิวแก้วได้ ในขณะที่การปรับผิวด้วยวิธีทางกายภาพนั้นส่งเสริมการยึดติดที่ดีมากกว่าการปรับผิวด้วยวิธีทางเคมี การปรับผิวแบบสองขั้นตอนด้วยวิธีการขัดด้วยกระดาษทรายหมายเลข 320 จากนั้นกัดผิวด้วยกรดไฮโดรฟลูออริกเป็นเวลา 90 วินาที (SPHF) นั้นให้ค่าการยึดติดที่ดีที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับสภาพผิวแก้วที่ผ่านการปรับผิวด้วยวิธีอื่นๆ อีก 5 ภาวะโดยแสดงผลการทดสอบด้วยวิธี Cross-cut test (method B) ในระดับ 5Bนอกจากนี้ยังพบว่าอุณหภูมิยังมีส่วนช่วยส่งเสริมการยึดติดให้มีมากขึ้น โดยชิ้นงานฟิล์มเงินหลังผ่านกระบวนการทางความร้อนแสดงค่าการยึดติดบนผิวแก้วดีกว่าชิ้นงานก่อนผ่านกระบวนการทางความร้อน เลือกชิ้นงานฟิล์มเงินที่แสดงค่าการยึดติดกับผิวแก้วดีที่สุดจากภาวะการปรับสภาพผิวแก้วด้วยวิธี SPHF มาวิเคราะห์สมบัติความชอบน้ำโดยการวัดมุมสัมผัสและวิเคราะห์การต้านแบคทีเรียด้วยวิธีการกระจายเชื้อและเคลียร์โซนของฟิล์มเงินที่เกิดขึ้นทั้งก่อนและหลังจากผ่านกระบวนการทางความร้อนที่อุณหภูมิ 550 องศาเซลเซียส พบว่าเมื่อสภาพผิวเปลี่ยนจะทำให้ค่ามุมสัมผัสเปลี่ยนไปด้วย ซึ่งผิวแก้วที่ปรับผิวด้วยวิธี SPHF ก่อนการเคลือบฟิล์มเงินจะแสดงสมบัติความชอบน้ำมากที่สุด แต่ภายหลังจากการเคลือบฟิล์มเงินลงผิวแก้วดังกล่าวจะแสดงสมบัติความชอบน้ำที่ลดลง และเมื่อฟิล์มเงินผ่านกระบวนการทางความร้อนจะทำให้กลับมามีสมบัติความชอบน้ำที่ใกล้เคียงกับผิวแก้วก่อนการเคลือบฟิล์มเงินอีกครั้ง นอกจากนี้ยังพบว่าชิ้นงานฟิล์มเงินก่อนและหลังจากผ่านกระบวนการทางความร้อน แสดงสมบัติการต้านเชื้อ E.coli ทดสอบด้วยวิธีการกระจายเชื้อได้ 99.99% และ 100% ตามลำดับ แต่การทดสอบด้วยวิธีเคลียร์โซนจะไม่พบ Inhibition zone ที่ชัดเจน โดยสามารถยับยั้งแบคทีเรียในบริเวณที่สัมผัสกับฟิล์มเงินเท่านั้น
DOI: 10.14457/cu.the.2011.394
title: การแตกตัวเชิงเร่งปฏิกิริยาของน้ำมันตุงเป็นเชื้อเพลิงเหลวบนตัวเชิงเร่งปฏิกิริยาวิวิธพันธุ์ชนิดเบส

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการแตกตัวเชิงเร่งปฏิกิริยาของน้ำมันตุงเป็นเชื้อเพลิงบนตัวเร่ง ปฏิกิริยาวิวิธพันธุ์ชนิดเบส ทำการทดลองภายในเครื่องปฏิกรณ์ขนาด 250 มิลลิลิตร ทำการศึกษาที่สภาวะอุณหภูมิ 390-440 องศาเซลเซียส ระยะเวลาในการทำปฏิกิริยา 30-60 นาที ความดันไฮโดรเจนเริ่มต้น 1-5 บาร์ ปริมาณของตัวเร่งปฏิกิริยาวิวิธพันธุ์ชนิดเบส (แมกนีเซียมออกไซด์และแคลเซียมออกไซด์) ร้อยละ 2.5-10โดยน้ำหนักต่อปริมาณน้ำมันตุง จำนวน 20 กรัม และใช้การทดลองแบบแฟกทอเรียลสองระดับเพื่อศึกษาอิทธิพลของตัวแปรที่ มีผลต่อร้อยละผลได้ของผลิตภัณฑ์น้ำมัน ให้ได้ผลิตภัณฑ์น้ำมันและองค์ประกอบที่ดีที่สุด นำ ผลิตภัณฑ์ที่ได้มาวิเคราะห์ปริมาณและองค์ประกอบของน้ำมันที่เกิดขึ้นด้วยเครื่อง Simulate Distillation Gas Chromatography (DGC) ภาวะที่เหมาะสมจากการวิเคราะห์โดยใช้โปรแกรม design-expert พบว่าภาวะของ การแตกตัวเชิงเร่งปฏิกิริยาของน้ำมันตุงบนตัวเร่งปฏิกิริยาแมกนีเซียมออกไซด์และแคลเซียม ออกไซด์คืออุณหภูมิ 402 และ 440 องศาเซลเซียส ระยะเวลาในการทำปฏิกิริยา 30 และ 38 นาที ความดันไฮโดรเจนเริ่มต้น 1 บาร์ และปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาร้อยละ 2.5 โดยน้ำหนัก ได้ ผลิตภัณฑ์เชื้อเพลิงเหลวร้อยละ 38.83 และ 37.55 โดยน้ำหนัก แก๊สไฮโดรคาร์บอนร้อยละ 49.62 และ 47.37 โดยน้ำหนัก องค์ประกอบของผลิตภัณฑ์เชื้อเพลิงเหลวมีปริมาณแนฟทาร้อยละ 21.43 และ 19.16 โดยน้ำหนัก ร้อยละเคโรซีน 8.37 และ 11.58 โดยน้ำหนัก แก๊สออยล์เบาร้อยละ 8.01 และ 5.71 โดยน้ำหนักตามลำดับ
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/0vqk5s
title: 1.SL HH instrument Lao.docx

description: Household questionnaire used in the Lao site.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/a66toc
title: 1. SL HH instrument-Chinese.docx

description: This is the household questionnaire that was developed for data collection in the Mekong SL.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/ftcpjs
title: 3.HH_Lao_Raw.csv

description: Raw data file for household data collected in the Laos sites.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/gtgad4
title: Disclaimer.pdf

description: Disclaimer
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/mlj85q
title: 0.Disclaimer.pdf
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/njpnbm
title: 2. Household_Instrument_Mekong.xls

description: ODK Form developed for field data collection using tablets.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/oxy92w
title: 1.SL HH instrument Lao.docx

description: Household questionnaire used in the Lao site.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/sgmteb
title: 3. HH_Mekong_Raw.tab

description: Raw data from ODK.
DOI: 10.34725/dvn/aqdwrf/tqiqky
title: 3.HH_Lao_Raw.csv

description: Raw data file for household data collected in the Laos sites.
DOI: 10.5281/zenodo.3444688
title: pieproject.eu website analytics 1-11-2006_30-6-2019

description: CSV analytics form Google Analytics of the COMMONFARE (PIE News) project website for the period 1-10-2016 _ 30-6-2019
DOI: 10.5281/zenodo.3444689
title: pieproject.eu website analytics 1-11-2006_30-6-2019

description: CSV analytics form Google Analytics of the COMMONFARE (PIE News) project website for the period 1-10-2016 _ 30-6-2019
DOI: 10.14457/cu.the.2011.395
title: การแตกตัวเชิงเร่งปฏิกิริยาของน้ำมันพืช ใช้แล้วบนแคลเซียมออกไซด์และ แมกนีเซียมออกไซด์ในเครื่องปฏิกรณ์แบบต่อเนื่อง

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการแตกตัวของน้ำมันพืชใช้แล้วด้วยตัวเร่งปฏิกิริยาชนิดเบส ได้แก่ แคลเซียมออกไซด์ และ แมกนีเซียมออกไซด์ ในเครื่องปฏิกรณ์แบบต่อเนื่องขนาด 1,250 มิลลิลิตร ใช้การทดลองแบบแฟกทอเรียลสองระดับศึกษาอิทธิพลของตัวแปรที่มีผลต่อการเปลื่ยนสารตั้งต้นไปเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงซึ่งประกอบด้วย อุณหภูมิ อัตราการไหลเข้าของสารตั้งต้น และปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยา โดยกระบวนการแตกตัวจะทำการศึกษาที่อุณหภูมิ 390-440 องศาเซลเซียส อัตราการไหลของสารตั้งต้น 2-5 กรัมต่อนาที ปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาร้อยละ 1-5 โดยน้ำหนัก โดยนำผลิตภัณฑ์น้ำมันที่ได้มาทดสอบปริมาณของน้ำมันชนิดเบาที่เกิดขึ้นด้วย Simulated Distillation Gas Chromatography (DGC) เพื่อให้ได้ผลิตภัณฑ์น้ำมันและองค์ประกอบที่ดีที่สุด จากการคำนวณด้วยโปรแกรม design-expert พบว่าภาวะที่เหมาะสมในการแตกตัวของน้ำมันพืชใช้แล้วโดยใช้แคลเซียมออกไซด์เป็นตัวเร่งปฏิกิริยา คือ อุณหภูมิ 424 องศาเซลเซียส อัตราการไหลเข้าของสารตั้งต้น 2.21 กรัมต่อนาที ปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาร้อยละ 1 โดยน้ำหนัก ให้ผลิตภัณฑ์น้ำมันที่เกิดจากการแตกตัวร้อยละ 32.26 โดยน้ำหนัก มีปริมาณแนฟทาและดีเซลร้อยละ 11.54 และ 9.96 ตามลำดับ ส่วนภาวะที่เหมาะสมในการแตกตัวของน้ำมันพืชใช้แล้วโดยใช้แมกนีเซียมออกไซด์เป็นตัวเร่งปฏิกิริยา คือ อุณหภูมิ 422 องศาเซลเซียส อัตราการไหลเข้าของสารตั้งต้น 2.9 กรัมต่อนาที ปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาร้อยละ 5 โดยน้ำหนัก ให้ผลิตภัณฑ์น้ำมันที่เกิดจากการแตกตัวร้อยละ 31.19 โดยน้ำหนัก มีปริมาณแนฟทาและดีเซลร้อยละ 12.16 และ 11.18 ตามลำดับ