cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1573
title: การพัฒนากระบวนการเรียนการสอนตามแนวคิดของเอ็นนิสและเทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) พัฒนากระบวนการเรียนการสอนตามแนวคิดของเอ็นนิสและเทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏ และ 2)ประเมินประสิทธิภาพของกระบวนการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้น โดยการตรวจสอบคุณภาพกระบวนการเรียนการสอนจากผู้ทรงคุณวุฒิ และทดสอบประสิทธิผลของกระบวนการเรียนการสอนโดยนำไปใช้จัดการเรียนการสอนในนักศึกษาวิชาชีพครูระดับปริญญาบัณฑิต กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ ชั้นปีที่ 1 จำนวน 30 คน ใช้เวลาทดลอง 13 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบวัดความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณตามแนวคิดของเอ็นนิส ซึ่งได้รับการตรวจสอบคุณภาพจากผู้เชี่ยวชาญมีค่าดัชนีความสอดคล้องตั้งแต่ 0.6 ขึ้นไป และมีค่าความเที่ยงของแบบเท่ากับ 0.92 การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการทดสอบค่า t-test ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. กระบวนการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วยหลักการ วัตถุประสงค์ และขั้นตอนของกระบวนการเรียนการสอน ซึ่งประกอบด้วย 2 ระยะคือ 1) ระยะเตรียมความพร้อม 2) ระยะเสริมสร้างความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณ ประกอบด้วย 2 ขั้นตอน 2.1) ขั้นการฝึกคิด ประกอบด้วย 5 ขั้นตอน คือ ( 1 ) ขั้นเสนอปัญหาจากสถานการณ์ ( 2 ) ขั้นพิจารณาปัญหาและเหตุผล ( 3 ) ขั้นสรุปผลการคิด ( 4 ) ขั้นสร้างความเข้าใจและสร้างทางเลือก ( 5 ) ขั้นตัดสินใจ 2.2) ขั้นการนำไปใช้ 2.ประสิทธิภาพของกระบวนการเรียนการสอน พบว่า 2.1 มีคุณภาพจากผลการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 2.2 มีประสิทธิผลจากการนำไปใช้จัดการเรียนการสอน นักศึกษาที่เป็นกลุ่มตัวอย่าง ได้คะแนนเฉลี่ยความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และมีความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณร้อยละ 80
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1574
title: การบริหารโครงการคืนครูให้นักเรียน ของโรงเรียนสังกัด สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

description: ศึกษาสภาพและปัญหาการปฏิบัติตามกระบวนการบริหารโครงการคืนครูให้นักเรียน ของโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 309 คน หัวหน้างานธุรการ จำนวน 309 คน และอัตราจ้างธุรการ จำนวน 312 คน จากโรงเรียน จำนวน 312 โรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยมีดังนี้ 1. ความคิดเห็นของผู้บริหารสถานศึกษา หัวหน้างานธุรการ และอัตราจ้างธุรการ เกี่ยวกับสภาพการปฏิบัติตามกระบวนการบริหารโครงการคืนครูให้นักเรียนของโรงเรียนสังกัด สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในภาพรวมของทั้งสามกลุ่ม อยู่ในระดับมากทุกด้าน 2. ความคิดเห็นของผู้บริหารสถานศึกษา หัวหน้างานธุรการ และอัตราจ้างธุรการเกี่ยวกับปัญหาการปฏิบัติตามกระบวนการบริหารโครงการคืนครูให้นักเรียน ของโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในภาพรวมทั้งสามกลุ่ม พบว่า ด้านการวางแผนโครงการคืนครูให้นักเรียน อยู่ในระดับปานกลาง ด้านการดำเนินงานโครงการคืนครูให้นักเรียน อยู่ในระดับน้อย และด้านการประเมินผลโครงการคืนครูให้นักเรียน อยู่ในระดับน้อย
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1575
title: การนำเสนอรูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีสำหรับเด็กปฐมวัยของครูในโรงเรียนเอกชน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สำรวจสภาพ ปัญหา และความต้องการในการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรี และ 2) นำเสนอรูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีที่เหมาะสมสำหรับเด็กปฐมวัย วิธีดำเนินการวิจัยเป็นการวิจัยแบบสำรวจ และพัฒนาเป็นรูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีโดยใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ ครูที่จัดการเรียนรู้วิชาดนตรีให้กับเด็กปฐมวัยจำนวน 85 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน นำผลที่ได้จากแบบสอบถามและทฤษฏีทางดนตรีศึกษามาสังเคราะห์และพัฒนาเป็นรูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีที่เหมาะสมสำหรับเด็กปฐมวัย ผลการวิจัยพบว่า 1) ครูส่วนใหญ่มีการจัดเตรียมความพร้อมก่อนการจัดการเรียนรู้ทุกครั้ง แต่เนื้อหาที่สอนยังมีสาระดนตรีไม่ครบถ้วน ในส่วนของปัญหาพบว่าครูส่วนใหญ่ขาดแผนการสอนที่มีความเหมาะสม สื่อการสอนไม่เพียงพอกับจำนวนนักเรียนและการวัดประเมินผลไม่ครอบคลุมความรู้ความเข้าใจของผู้เรียน นอกจากนี้ครูส่วนใหญ่มีความเห็นว่าควรให้มีการจัดการเรียนการสอนวิชาดนตรีสากล 2 ครั้ง/สัปดาห์ (50 นาที/คาบ) ควรปรับปรุงเรื่องความรู้ของผู้สอน สื่อการสอนดนตรี และกิจกรรมที่ใช้ในการจัดการเรียนรู้ 2) ในส่วนของรูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาดนตรีสำหรับเด็กปฐมวัยนำเสนอ 4 เรื่อง ซึ่งแต่ละเรื่องได้นำเสนอทั้งเนื้อหาสาระสำคัญ และสัดส่วนเชิงปริมาณที่ควรเน้นในแต่ละเรื่อง ประกอบด้วย 2.1) การเตรียมความพร้อมควรมีการจัดการเรียนการสอนวิชาดนตรีสากล 2 ครั้ง/สัปดาห์ (50 นาที/คาบ)โดยมีการจัดทำแผนการสอนล่วงหน้า และมีกิจกรรมดนตรีที่หลากหลาย มีสาระดนตรีครบถ้วน 2.2) สาระดนตรีควรเน้นในด้านทักษะการฟัง การร้อง และการสร้างสรรค์มากกว่าเรื่องขององค์ประกอบดนตรี 2.3) สื่อการสอนดนตรีควรเน้นสื่อที่เป็นรูปภาพเพื่อช่วยให้เด็กเข้าใจดนตรีอย่างเป็นรูปธรรมมากขึ้น 2.4) การวัดและประเมินผลดนตรีควรเน้นวัดและประเมินผลทางด้านเจตคติไม่น้อยไปกว่าด้านทักษะ หรือเนื้อหา
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1576
title: การประยุกต์ใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมของครู ผู้ปกครอง และชุมชนในการลดพฤติกรรมที่เป็นปัญหาและส่งเสริมทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) วิเคราะห์สภาพปัญหาและหาแนวทางในการลดพฤติกรรมที่เป็นปัญหาและพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น โดยการประยุกต์ใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (2) ศึกษากระบวนการมีส่วนร่วมของครู ผู้ปกครอง และชุมชนในการลดพฤติกรรมที่เป็นปัญหาและพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียน (3) ศึกษาผลของการมีส่วนร่วมของครู ผู้ปกครอง และชุมชนในการลดพฤติกรรมที่เป็นปัญหาและพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 100 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ กระบวนการวิจัยเชิงปฎิบัติการแบบมีส่วนร่วม เก็บข้อมูลด้วยการศึกษาเอกสาร การสังเกต การสัมภาษณ์ การสนทนากลุ่ม และการวัดทักษะชีวิต วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการ วิเคราะห์เนื้อหา (content analysis) และการวิเคราะห์แบบอุปนัย (analytic induction) การวิเคราะห์ค่าสถิติพื้นฐาน และใช้การวิเคราะห์ด้วย t-test ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนกลุ่มทดลองมีพฤติกรรมที่เป็นปัญหา คือ ติดเกมมากที่สุด รองลงมา ได้แก่ ทะเลาะวิวาท หนีเรียน ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ การมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควร และลักขโมย ตามลำดับ และมี 6 แนวทาง ในการลดพฤติกรรมที่เป็นปัญหาและพัฒนาทักษะชีวิต ได้แก่ การสร้างความตระหนักในตนเอง การชี้ให้เห็นผลเสียของพฤติกรรมที่เป็นปัญหา การสร้างแบบอย่างที่ดี การอบรมขัดเกลาจิตใจนักเรียน การดูแลจากคนรอบข้าง และการลดพฤติกรรมดื่มเหล้าและสูบบุหรี่ 2) กระบวนการวิจัยเชิงปฎิบัติการแบบมีส่วนร่วมของครู ผู้ปกครอง และชุมชนในการลดพฤติกรรมที่เป็นปัญหาและส่งเสริมทักษะชีวิตของนักเรียน แบบ PDCA มี 2 วงจร คือ (1) การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมระหว่างผู้วิจัยกับครู (2) การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมระหว่างครูกับผู้ปกครอง ชุมชน โดยแต่ละฝ่ายแสดงบทบาทของผู้เกี่ยวข้อง (3M) ได้แก่ บทบาทผู้ให้กำลังใจ บทบาทผู้ใส่ใจกำกับ และบทบาทผู้สนับสนุนส่งเสริม 3) ผลจากการใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม แบ่งเป็น 2 ด้าน คือ (1) ด้านพฤติกรรมนักเรียน นักเรียนมีพฤติกรรมที่เป็นปัญหาลดลงกว่าก่อนการวิจัย (2) ด้านทักษะชีวิต นักเรียนกลุ่มทดลองมีทักษะชีวิตสูงกว่านักเรียนกลุ่มเปรียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และมีทักษะชีวิตสูงกว่าก่อนการทำวิจัยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1577
title: การนำเสนอรูปแบบโรงเรียนกีฬาต้นแบบในประเทศไทย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษารูปแบบโรงเรียนกีฬาต้นแบบที่เหมาะสมในประเทศไทยเพื่อการพัฒนานักเรียนที่มีความสามารถพิเศษทางการกีฬาให้ได้รับการพัฒนาสู่ความเป็นเลิศทั้งด้านการกีฬาและอาชีพการงาน โดยใช้เทคนิคการวิจัยเชิงอนาคต EDFR (Ethnographic Delphi Futures Research) และเทคนิคการสนทนากลุ่ม (Focus Group) โดยผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 17 คน และผู้ร่วมสนทนากลุ่ม จำนวน 12 คน ที่มีความรู้ ความสามารถและมีประสบการณ์ทางด้านกีฬา วิทยาศาสตร์การกีฬา พลศึกษา นันทนาการ หรือ มีประสบการณ์ในฐานะผู้บริหารการกีฬา โรงเรียนกีฬา สมาคมกีฬา ผู้ฝึกสอนกีฬาในโรงเรียนกีฬา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบสอบถาม และคู่มือสนทนากลุ่ม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่ามัธยฐาน ค่าฐานนิยม และค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบโรงเรียนกีฬาต้นแบบในประเทศไทยเป็นรูปแบบเชิงข้อความที่มีคุณภาพดี สามารถนำไปใช้เป็นต้นแบบโรงเรียนกีฬาในประเทศไทยได้มีองค์ประกอบหลัก 3 องค์ประกอบ ได้แก่ 1. ยุทธศาสตร์ 2. คุณภาพการศึกษา และ 3. คุณภาพการกีฬา
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1578
title: การพัฒนาคู่มือการสร้างรูบริคเพื่อให้คะแนนสำหรับการประเมินการปฏิบัติงานของผู้เรียน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการประเมินการปฏิบัติงานของนักเรียน การสร้างและการใช้รูบริคเพื่อให้คะแนนสำหรับการประเมินการปฏิบัติงานของนักเรียนในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2) ศึกษาปัญหาในการสร้างและการใช้รูบริคเพื่อให้คะแนนสำหรับการประเมินการปฏิบัติงานของนักเรียนในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน และ 3) พัฒนาคู่มือการสร้างรูบริคเพื่อให้คะแนนสำหรับการประเมินการปฏิบัติงานของผู้เรียน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยและพัฒนาที่ใช้ระเบียบวิธีการวิจัย 3 วิธี คือ 1) การวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่างเป็นครูที่ได้จากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน จำนวน 356 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม 2) การศึกษาเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มเป้าหมายเป็นผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบประเมินคุณภาพของคู่มือและแบบบันทึกการสัมภาษณ์ และ 3) การวิจัยกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นครูที่ได้จากการเลือกแบบเจาะจง จำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบ แบบประเมินผลงานที่ให้คะแนนแบบรูบริค และแบบประเมินคุณภาพของคู่มือ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยาย สถิติทดสอบ t และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ครูผู้สอนทุกกลุ่มสาระการเรียนรู้ส่วนใหญ่มีการประเมินการปฏิบัติงานของนักเรียน โดยมีสภาพการประเมินตามหลักการวัดและประเมินผลการศึกษา และครูส่วนใหญ่ใช้รูบริคเพื่อให้คะแนนสำหรับการประเมินการปฏิบัติงานของนักเรียน 2. ครูส่วนใหญ่ที่ใช้รูบริคเพื่อให้คะแนนสำหรับการประเมินการปฏิบัติงานของนักเรียนประสบปัญหาเรื่องของเวลาในการสร้างและการใช้รูบริคมากที่สุด 3. คู่มือการสร้างรูบริคเพื่อให้คะแนนสำหรับการประเมินการปฏิบัติงานของผู้เรียนที่สร้างขึ้นประกอบด้วยเนื้อหาทั้งหมด 5 บท คือ 1) บทนำ 2) การประเมินการปฏิบัติงาน 3) การสร้างรูบริคเพื่อให้คะแนนสำหรับการประเมินการปฏิบัติงาน 4) การตรวจสอบคุณภาพของรูบริค และ 5) การนำรูบริคไปใช้เพื่อให้คะแนนสำหรับการประเมินการปฏิบัติงาน และค่าเฉลี่ยคะแนนความรู้ความเข้าใจเรื่องรูบริคระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุมก่อนการทดลองไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ค่าเฉลี่ยคะแนนความรู้ความเข้าใจเรื่องรูบริคระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุมหลังการทดลองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 และค่าเฉลี่ยคะแนนความสามารถด้านการสร้างรูบริคระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุมหลังการทดลองไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1579
title: การพัฒนาแนวทางการจัดการศึกษาในสังคมพหุวัฒนธรรม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ลักษณะกระบวนการเรียนรู้ และพัฒนาแนวทางการจัดการศึกษาในสังคมพหุวัฒนธรรม เป็นการวิจัยพหุกรณีศึกษาโดยเลือกชุมชนที่ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม 3 ชุมชน คือ ชุมชนบ้านคลองคูจาม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ชุมชนบ้านในถุ้ง จังหวัดนครศรีธรรมราช และชุมชนบ้านปิงหลวง จังหวัดเชียงใหม่ ผู้วิจัยเก็บข้อมูลการวิจัยภาคสนามโดยการสังเกต การสนทนา การสัมภาษณ์ และการสนทนากลุ่ม ผลการวิจัยพบว่า 1. ชุมชนบ้านคลองคูจาม เป็นชุมชนที่ชาวไทยพุทธและมุสลิมมีประวัติการอยู่ร่วมกันอย่างสันติมาเป็นเวลานาน นักเรียนส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิม ผู้บริหารและครูส่วนใหญ่นับถือพุทธศาสนา แต่ได้จัดสถานที่ปฏิบัติศาสนกิจให้ชาวอิสลาม และมีการประสานระหว่างโรงเรียน วัด และมัสยิดในการจัดกิจกรรมเพิ่มเติมเพื่อให้นักเรียนเรียนรู้ร่วมกันโดยมีการเชิญผู้นำศาสนาพุทธและอิสลามมาบรรยายความรู้พร้อมกัน ให้นักเรียนร่วมกิจกรรมทางศาสนาทั้งที่วัดและมัสยิด ประสานงานกับมัสยิดเพื่อส่งผู้รู้มาสอนศาสนาอิสลามเพิ่มเติมสำหรับนักเรียนชั้นประถมปีที่ 4 ขึ้นไป และจัดค่ายคุณธรรมจริยธรรมให้นักเรียนทั้งสองศาสนาเรียนรู้ร่วมกัน 2. ชุมชนบ้านในถุ้ง นักเรียนเกือบทั้งหมดนับถือศาสนาอิสลามขณะที่ผู้บริหารและครูนับถือพุทธผู้อำนวยการโรงเรียนขอคำปรึกษาจากผู้นำศาสนาและผู้นำชุมชนเพื่อให้นักเรียนมาเรียนมากขึ้นโดยมีการจัดสถานที่ละหมาด และเชิญผู้รู้มาสอนศาสนาอิสลามให้นักเรียนตั้งแต่ชั้นประถมปีที่ 1 รวมทั้งมีการจัดสอนภาษาอาหรับและภาษามาลายูเพิ่มเติมให้นักเรียนมุสลิม ให้นักเรียนทุกศาสนาเข้าค่ายคุณธรรมจริยธรรม และให้นักเรียนที่นับถือพุทธไปสังเกตกิจกรรมศาสนาที่มัสยิด 3. ชุมชนบ้านปิงหลวง ผู้บริหารและครูนับถือพุทธ นักเรียนส่วนใหญ่นับถือพุทธ พ.ศ. 2547 เริ่มมีนักเรียนมุสลิม เนื่องจากโรงเรียนเดิมถูกยุบ โรงเรียนจึงได้จัดสถานที่ละหมาด แต่ไม่มีการสอนศาสนาเพิ่มเติม ครูซึ่งเป็นคนท้องถิ่นมีบทบาทสำคัญในการสร้างความเข้าใจระหว่างนักเรียนพุทธและมุสลิม 4. แนวทางการจัดการศึกษาควรใช้การสร้างเสริมลักษณะพหุวัฒนธรรมที่ยอมรับความหลากหลายทางวัฒนธรรม และแนวทางสร้างสัมพันธไมตรีในมนุษย์ ซึ่งส่งเสริมความเข้าใจวัฒนธรรมและความสัมพันธ์เชิงบวกระหว่างนักเรียนกลุ่มต่างๆ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1580
title: การพัฒนาความใฝ่รู้ ความคิดส้างสรรค์ และการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นโดยใช้แนวคิดวงจรใฝ่รู้ : การวิเคราะห์ตัวแปรพหุนาม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ที่ใช้แนวคิดวงจรใฝ่รู้ 2) วิเคราะห์ผลของกิจกรรมการเรียนรู้ที่ใช้แนวคิดวงจรใฝ่รู้ที่ส่งผลต่อความใฝ่รู้ ความคิดสร้างสรรค์ และการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (quasi-experiment) กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 จำนวน 60 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คน มีการวัดผลก่อนการทดลองเพื่อใช้ตรวจสอบความเท่าเทียมกันระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม (pretest-posttest control group design) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้แนวคิดวงจรใฝ่รู้ จำนวน 4 แผน และแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบปกติ จำนวน 4 แผน 2) แบบวัดความใฝ่รู้ 3) แบบวัดความคิดสร้างสรรค์ของทอแรนซ์ และ 4) แบบวัดการคิดอย่างมีวิจารณญาณ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติภาคบรรยาย การทดสอบค่าที (t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุนาม (MANOVA) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. กิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้แนวคิดวงจรใฝ่รู้ซึ่งอยู่ในรูปของแผนการจัดการเรียนรู้ ประกอบด้วยขั้นตอนและกิจกรรม ดังนี้ 1) ขั้นดึงความรู้ที่นักเรียนสนใจ ประกอบด้วยกิจกรรม Desert island object, Beat the teacher, 5 Whys, Ideas wall, Future forecasts-what if..? 2) ขั้นให้คำจำกัดความและการโต้ตอบ ประกอบด้วยกิจกรรม diamond 9, scrapbooking, thinking hats, Filter for focus 3) ขั้นปฏิบัติ เป็นกิจกรรมการค้นคว้าข้อมูล และ 4) ขั้นสื่อสาร นำเสนอ และการประเมินผล เป็นกิจกรรมการนำเสนองาน 2. นักเรียนกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ โดยใช้แนวคิดวงจรใฝ่รู้มีความใฝ่รู้ ความคิดสร้างสรรค์สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในเรื่องของการคิดอย่างมีวิจารณญาณ กลุ่มทดลองมีการคิดอย่างมีวิจารณญาณ สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และกลุ่มทดลองหลังการทดลองมีความใฝ่รู้ ความคิดสร้างสรรค์ และการคิดอย่างมีวิจารณญาณสูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนกลุ่มควบคุมหลังการทดลองมีความใฝ่รู้ ความคิดสร้างสรรค์ และการคิดอย่างมีวิจารณญาณสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1581
title: การปรับปรุงประสิทธิภาพการให้บริการลานวางตู้คอนเทนเนอร์

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการให้บริการลานวางตู้คอนเทนเนอร์ ณ ลานตู้คอนเทนเนอร์กรณีศึกษา ลักษณะการดำเนินงานทั่วไปของลานตู้คอนเทนเนอร์แห่งนี้คือ เป็นลานกองเก็บตู้ที่นำมาจากประเทศต่างๆ เพื่อนำมาจัดเก็บและรอนำส่งลูกค้าเพื่อบรรจุสินค้าต่อไป ปัญหาที่พบในขั้นตอนการปฏิบัติงานของลานวางตู้คอนเทนเนอร์ กรณีศึกษาในเบื้องต้น คือ ระยะเวลาเฉลี่ยในการเข้ารับบริการรับตู้เปล่าของรถหัวลากใช้เวลา 97.05 นาที ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่บริษัทสายการเดินเรือเป็นผู้กำหนด ซึ่งปัญหาดังกล่าวส่งผลให้การรับบริการล่าช้าและทำให้การวางแผนการใช้พื้นที่ให้เกิดประโยชน์ลดลง การปรับปรุงประสิทธิภาพการเข้ารับบริการรับตู้เปล่าของรถหัวลาก เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดนั้น สามารถดำเนินการโดยการวางแผนผังลานตู้คอนเทนเนอร์ใหม่โดยการขยายพื้นที่สำหรับจัดเก็บตู้คอนเทนเนอร์เปล่าเพิ่ม รวมถึงการลดขั้นตอนและเส้นทางที่ซ้ำซ้อนและไม่จำเป็นออกไป ผลการปรับปรุงทำให้จำนวนการรับตู้คอนเทนเนอร์เปล่าลานแห่งที่หนึ่งและลานแห่งที่สอง พบว่า ระยะเวลาเฉลี่ยในการเข้ารับบริการรับตู้เปล่าของรถหัวลากลดลงจาก 95.05 นาที เป็น 58.05 นาที
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1582
title: การป้องกันโรคพีอีดีในลูกสุกรโดยการป้อนเชื้อไวรัสที่แยกได้ในประเทศไทยที่อ่อนกำลังโดยการเลี้ยงในเซลล์เพาะเลี้ยงให้กับแม่สุกรอุ้มท้อง

description: แม่สุกรอุ้มท้องที่มีระยะอุ้มท้อง 12 สัปดาห์ จำนวน 4 ตัว (4 สัปดาห์ก่อนคลอด) ถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มที่ 1 จำนวน 3 ตัว ป้อนเชื้อไวรัสพีอีดีที่แยกได้ในประเทศไทย (สายพันธุ์ 08NP02) ที่ถูกทำให้อ่อนกำลังลงโดยการเลี้ยงในเซลล์เพาะเลี้ยง จำนวน 53 รอบ ด้วยการป้อนทางปาก (Oral inoculation) ที่ 4 และ 2 สัปดาห์ก่อนคลอด ซึ่งมีปริมาณไวรัสไม่ต่ำกว่า 105 TCID50/ml จำนวน 5 มิลลิลิตร/ตัว และกลุ่มที่ 2 จำนวน 1 ตัว เป็นกลุ่มควบคุม จากนั้นลูกสุกรที่เกิดจากแม่ทั้ง 2 กลุ่มภายหลังจากได้รับนมน้ำเหลือง 2 วันมาทำการป้อนเชื้อพิษทับด้วยไวรัสพีอีดีที่ก่อโรครุนแรงสายพันธุ์ 08NP02 (Wild-type) โดยการป้อนทางปาก ซึ่งมีปริมาณไวรัสไม่ต่ำกว่า 105 TCID50/ml จำนวน 2 มิลลิลิตร/ตัว บันทึกและสังเกตอาการท้องเสีย อาเจียนในลูกสุกรที่ถูกป้อนเชื้อพิษทับนาน 5 วัน ศึกษาการขับเชื้อไวรัสผ่านทางอุจจาระหลังป้อนเชื้อพิษทับในลูกสุกร โดยทำการเก็บตัวอย่างอุจจาระทุกวัน ลูกสุกรอย่างน้อย 2 ตัวต่อแม่ (1 ตัวต่อแม่ ในกลุ่มควบคุม) ถูกนำมาผ่าชันสูตรซากที่ 12, 24, 48, 72 และ120 ชั่วโมงหลังป้อนเชื้อพิษทับ เพื่อศึกษารอยโรคทางมหพยาธิวิทยา และจุลพยาธิวิทยา และเก็บตัวอย่างลำไส้เล็กเพื่อตรวจหาปริมาณเชื้อไวรัสพีอีดี จากผลการทดลอง แม่สุกรกลุ่มที่ 1 ไม่มีการแสดงอาการท้องเสีย หรือการขับไวรัสพีอีดีผ่านทางอุจจาระ เมื่อทำการป้อนเชื้อพิษทับในลูกสุกร พบว่า ลูกสุกรจากแม่สุกรกลุ่มที่ 1 ร้อยละ 63.63 แสดงอาการท้องเสียภายใน 1 วันหลังป้อนเชื้อพิษทับ ขณะที่ลูกสุกรทุกตัวจากกลุ่มควบคุมแสดงอาการท้องเสียทั้งหมด อย่างไรก็ตามลูกสุกรทั้ง 2 กลุ่มแสดงอาการท้องเสียภายใน 2-5 วันหลังป้อนเชื้อพิษทับ และให้ผลบวกต่อโรคพีอีดีด้วยวิธี RT-PCR ในอุจจาระ พบลักษณะผนังลำไส้บาง ต่อมน้ำเหลืองบริเวณเยื่อแขวนลำไส้มีการขยายขนาด และมีของเหลวสีเหลืองในลำไส้เล็ก และลำไส้ใหญ่ทั้ง 2 กลุ่มทดลอง คะแนนเฉลี่ยรอยโรคทางจุลพยาธิวิทยาในกลุ่มลูกสุกรทดลองทั้ง 2 กลุ่ม ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สิ่งที่น่าสนใจก็คือ ปริมาณไวรัสในลำไส้เล็กของลูกสุกรในกลุ่มควบคุมจะสูงกว่าลูกสุกรในกลุ่มที่ 1 โดยเฉพาะช่วง 48 ชั่วโมงหลังป้อนเชื้อพิษทับ การศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าปริมาณการป้อนเชื้อพิษทับอาจสูงเกินไปจึงมีผลทำให้ลูกสุกรแสดงอาการท้องเสียรุนแรงมากกว่าที่ตั้งสมมติฐานไว้ ผลจากการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่า ลูกสุกรที่มาจากแม่สุกรกลุ่มที่ 1 ได้รับการปกป้องต่อโรคพีอีดีเพียงบางส่วนในช่วงแรกจากการดูดนมน้ำเหลือง และภูมิคุ้มกันจากน้ำนมจะช่วยลดความรุนแรงของอาการทางคลินิก และการขับเชื้อไวรัสได้ภายหลังป้อนเชื้อพิษทับด้วยไวรัสพีอีดีที่ก่อโรครุนแรง ทั้งนี้การทดลองในอนาคตจำเป็นต้องกระตุ้นการสร้างภูมิคุ้มกันชนิดเยื่อเมือกผ่านนมน้ำเหลืองในแม่สุกรให้มากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1583
title: การปรับปรุงพฤติกรรมโดยผู้ปกครองในเด็กสมาธิสั้นที่เข้ารับการรักษาในแผนกจิตเวชเด็กที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์และโรงพยาบาลจิตเวชนครราชสีมาราชนครินทร์

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปรับพฤติกรรมรวมถึงปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการปรับพฤติกรรมโดยผู้ปกครองในเด็กสมาธิสั้น โดยทำการศึกษาจากผู้ปกครองเด็กสมาธิสั้น จำนวน 211 คน ที่เข้ารับการรักษาในแผนกจิตเวชเด็กที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์และโรงพยาบาลจิตเวชนครราชสีมาราชนครินทร์ ในช่วงเดือน กันยายน – พฤศจิกายน 2553 โดยใช้แบบสอบถามจำนวน 4 ชุด ดังนี้ 1. แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป 2. แบบสอบถามประเมินความรุนแรงของอาการสมาธิสั้น SNAP-IV (Swanson, Nolan and Pelham IV Questionnaire) (Short Form) ฉบับภาษาไทย แปลโดย ณัทธร พิทยรัตน์เสถียร 3. แบบสอบถามประเมินการปรับพฤติกรรมเด็กสมาธิสั้นของผู้ปกครอง และ 4. แบบสอบถามเรื่องแหล่งความรู้เกี่ยวกับการปรับพฤติกรรมเด็กสมาธิสั้นของผู้ปกครอง ทำการวิเคราะห์ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการปรับพฤติกรรมโดยผู้ปกครองในเด็กสมาธิสั้นโดยใช้การทดสอบค่าที (t – test), One way ANOVA, และ Multiple Linear Regression ผลการศึกษา พบว่าผู้ปกครองเด็กสมาธิสั้นส่วนใหญ่มีการปรับพฤติกรรมเด็กสมาธิสั้น อยู่ในระดับสูง จำนวน 158 คน คิดเป็นร้อยละ 74.9 จากกลุ่มตัวอย่างทั้งหมด 211 คน การวิเคราะห์เบื้องต้นพบปัจจัยที่สัมพันธ์กับการปรับพฤติกรรมโดยผู้ปกครองในเด็กสมาธิสั้น ได้แก่ ผู้ปกครองที่เป็นเพศหญิง, ความสัมพันธ์แบบมารดา, ผู้ปกครองที่มีภาวะสุขภาพแข็งแรงดีชั่วโมงในการดูแลเด็กวันที่เด็กไม่เรียนหนังสือ (วันเสาร์ – อาทิตย์), การได้รับยาและทานยาสม่ำเสมอของเด็กสมาธิสั้น, ระดับความรุนแรงของอาการสมาธิสั้น, แหล่งความรู้ที่ผู้ปกครองได้รับความรู้จากนักจิตวิทยา, ชมรมผู้ปกครองเด็กสมาธิสั้น, หนังสือ / นิตยสาร / แผ่นพับ และ อินเตอร์เน็ตในระดับมาก เมื่อทดสอบปัจจัยทำนายการปรับพฤติกรรมของผู้ปกครองเด็กสมาธิสั้นด้วยการทดสอบการวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหุคูณ (Multiple linear regression) พบว่าชั่วโมงในการดูแลเด็กสมาธิสั้นวันที่เด็กไม่เรียนหนังสือ (วันเสาร์ – อาทิตย์), แหล่งความรู้ที่ผู้ปกครองผู้ปกครองได้รับความรู้จากนักจิตวิทยาและหนังสือ/นิตยสาร/แผ่นพับ, เด็กสมาธิสั้นได้รับยาและทานยาสม่ำเสมอ, และความรุนแรงของอาการสมาธิสั้นอยู่ในระดับต่ำ เป็นปัจจัยที่ส่งผลให้ผู้ปกครองมีการปรับพฤติกรรมเด็กสมาธิสั้นมากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1584
title: การเปลี่ยนแปลงของระดับเมธิลเลชั่นของ LINE-1 ในมะเร็งระหว่างที่มีการแพร่กระจาย

description: ที่มาและปัญหา: มะเร็งหลายชนิดนั้นมักพบการลดลงของระดับเมธิลเลชั่นของลำดับซ้ำ LINE-1 เมื่อเปรียบเทียบกับในเซลล์ปกติโดยเฉพาะในมะเร็งที่มีการพัฒนาอย่างเป็นลำดับขั้น จึงมีความน่าสนใจว่าการเกิดการลดลงของระดั บเมธิลเลชั่นของ LINE-1 นั้นอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับกลไกการแพร่กระจายของมะเร็งที่มีการพัฒนาของเซลล์มะเร็งอย่างเป็นลำดับขั้น วัตถุประสงค์:เปรียบเทียบระดับเมธิลเลชั่นของ LINE-1 ในเซลล์มะเร็งระหว่างมะเร็งปฐมภูมิ และมะเร็งในตำแหน่งแพร่กระจาย วิธีทดลอง:ใช้เทคนิค COBRA ในการวัดและทำการเปรียบเทียบระดับเมธิลเลชั่นของ LINE-1 ระหว่างมะเร็งปฐมภูมิและมะเร็งในตำแหน่งแพร่กระจายระดับเมธิลเลชั่นของ LINE-1ที่เก็บได้จากตัวอย่างมะเร็ง 5 ชนิด (จากผู้ป่วย 10 รายที่เป็นมะเร็งศีรษะและลำคอ, มะเร็งต่อมธัยรอยด์, มะเร็งปอด, มะเร็งเต้านม, และมะเร็งลำไส้) ผลการทดลอง: ในมะเร็งศีรษะและลำคอและมะเร็งปอดพบว่าระดับเมธิลเลชั่นของ LINE-1 ในมะเร็งจากตำแหน่งแพร่กระจายต่ำกว่าในมะเร็งปฐมภูมิอย่างมีนัยสำคัญ (p &lt; 0.01) ในขณะที่มะเร็งเต้านมนั้นพบการเปลี่ยนแปลงทิศทางของระดับเมธิลเลชั่นของ LINE-1 ในบางลักษณะ (p &lt; 0.05) ในทางตรงข้ามไม่พบความแตกต่างของระดับเมธิลเลชั่นของ LINE-1 อย่างมีนัยสำคัญระหว่างมะเร็งปฐมภูมิและมะเร็งในตำแหน่งแพร่กระจายที่เก็บได้จากมะเร็งชนิดลำไส้และมะเร็งต่อมธัยรอยด์ สรุปผลการทดลอง: พบการลดลงอย่างมีนัยสำคัญของระดับเมธิลเลชั่นของ LINE-1 ในตำแหน่งแพร่กระจายเมื่อเปรียบเทียบกับในตำแหน่งปฐมภูมิของมะเร็งศีรษะและลำคอและมะเร็งปอดซึ่งเป็นมะเร็งที่มีการพัฒนาอย่างเป็นลำดับขั้น อย่างไรก็ตามจำเป็นต้องทำการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อยืนยันว่าการลดลงของระดับเมธิลเลชั่นของ LINE-1 นั้นเป็นเหตุทำให้เกิดการแพร่กระจายหรือเป็นผลที่เกิดจากการแพร่กระจายของมะเร็ง
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1585
title: การจัดการสภาพแวดล้อมทางกายภาพเพื่อพัฒนาห้องปฏิบัติการเวชศาสตร์ชันสูตรตามหลักการสถานที่ทำงานส่งเสริมสุขภาพ : กรณีศึกษาโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า

description: ห้องปฏิบัติการเวชศาสตร์ชันสูตร เป็นหน่วยงานที่ให้บริการตรวจวิเคราะห์สิ่งส่งตรวจผู้ป่วยและรายงานผลเพื่อให้แพทย์นำไปรักษาผู้ป่วย บุคลากรที่ทำงานในห้องปฏิบัติการจึงต้องทำงานต่อเนื่องเป็นเวลานาน ภายใต้ข้อจำกัดและภาวะเร่งด่วน ทำให้เกิดความเครียดทั้งร่างกายและจิตใจ ดังนั้นการจัดสภาพแวดล้อมทางทางกายภาพที่เหมาะสมและเอื้อต่อการปฏิบัติงานจะช่วยให้บุคลากรสามารถรายงานผลวิเคราะห์ที่มีคุณภาพและประสิทธิภาพ การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษามาตรฐานการจัดสภาพแวดล้อมทางกายภาพเพื่อพัฒนาห้องปฏิบัติการเวชศาสตร์ชันสูตรตามมาตรฐานสถานที่ทำงานส่งเสริมสุขภาพ (Healthy Workplace) โดยใช้ห้องปฏิบัติการเวชศาสตร์ชันสูตร โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าเป็นกรณีศึกษา ทำการศึกษาข้อมูลเพื่อจัดทำข้อพิจารณาการจัดสภาพแวดล้อมทางกายภาพของปฏิบัติการเวชศาสตร์ชันสูตรที่เป็นสถานที่ทำงานส่งเสริมสุขภาพ แล้วจึงเก็บข้อมูลด้านสภาพแวดล้อมและการจัดการเพื่อนำมาประเมินศักยภาพของห้องปฏิบัติการเวชศาสตร์ชันสูตร โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า เทียบกับมาตรฐานการเป็นสถานที่ทำงานส่งเสริมสุขภาพ จากการศึกษาพบว่าห้องปฏิบัติการเวชศาสตร์ชันสูตร โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า มีทั้งศักยภาพและปัญหาในการเป็นสถานที่ทำงานส่งเสริมสุขภาพ ประมวลเป็นข้อพิจารณาได้ 2 กลุ่ม ได้แก่ 1) การบริหารจัดการ มีนโยบายหลักของกองทัพบกที่ให้ความสำคัญต่อสุขภาพของกำลังพล แต่ยังไม่มีแนวทางด้านการส่งเสริมสุขภาพที่ชัดเจนในเชิงปฏิบัติ ส่วนการจัดการองค์กรมีแผนงานการจัดการเวลาการทำงาน การคัดเลือกงานให้เหมาะสมกับบุคลากร ในด้านการจัดการความเสี่ยง มีแนวทางในการป้องกันอันตรายอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ตามแนวทางหลักของโรงพยาบาล 2) สภาพแวดล้อม พบว่ามีการจัดการที่คำนึงถึงการเป็นสถานที่ทำงานส่งเสริมสุขภาพ โดยด้านมีที่ตั้ง เส้นทางสัญจร การจัดพื้นที่ใช้สอย สภาพแวดล้อมทางกายภาพ และความปลอดภัยที่เอื้อต่อการใช้งาน แต่ยังมีปัญหาในรายละเอียดที่ต้องแก้ไข และยังมีพื้นที่ที่ยังไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนด รวมทั้งไม่มีพื้นที่สำหรับขยายตัวในอนาคต ซึ่งได้มีการนำเสนอแนวทางการพัฒนาเพื่อเป็นสถานที่ทำงานส่งเสริมสุขภาพ