cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1990
title: การสะสมของสังกะสีในปะการังเขากวางโดยใช้สังกะสี - 65 เป็นเรดิโอเทรเซอร์

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาการสะสมเชิงชีววิทยาของธาตุสังกะสีในปะการังเขา กวาง (Acropora formosa) ภายใต้สภาวะควบคุมหลายเงื่อนไขในห้องปฏิบัติการและในสิ่งแวดล้อมตามธรรมชาติ โดยการใช้สังกะสี-65 เป็นเรดิโอเทรเซอร์ การวิจัยนี้ได้ข้อสรุปดังต่อไปนี้คือ ประการแรก การสะสมสังกะสี-65 ของปะการังมีรูปแบบเป็นเชิงเส้น ความเข้มข้นสูงสุดและอัตราการสะสมต่อชั่วโมงของธาตุสังกะสีที่ระยะเวลาทดลอง 96 ชั่วโมง มีค่าประมาณ 400 (CFm) และ 4 เท่าของความเข้มข้นของสังกะสีในน้ำทะเลตามลำดับ การสะสมของธาตุ สังกะสีในเนื้อเยื่อมีรูปแบบเหมือนกับในโครงสร้าง โดยมีความเข้มข้นของธาตุสังกะสีสูงสุด และอัตราการสะสมประมาณ 47,700 และ 450 เท่าของความเข้มข้นของสังกะสีในน้ำทะเลตามลำดับ การขับธาตุสังกะสี-65 ออกจากโครงสร้างและเนื้อเยื่อในช่วงเวลาทดลอง 96 ชั่วโมง มีรูปแบบเป็น Two-Component Exponential Model โดยมีค่าครึ่งชีวิตทางชีวภาพของสังกะสี-65 สำหรับการ ขับออกอย่างรวดเร็วประมาณ 1 ชั่วโมง และอย่างช้าประมาณ 200 และ 60 ชั่วโมง โดยมี ประสิทธิภาพการคงอยู่ร้อยละประมาณ 54 และ 80 ตามลำดับ ที่ระดับความเข้มข้นของสังกะสี ในน้ำทะเลเกิน 500 นาโนโมลาร์ต่อลิตร อัตราการสะสมของธาตุสังกะสีลดลงทั้งในเนื้อเยื่อและในโครงสร้าง โดยท้ายที่สุดพบว่าเมื่อปะการังอยู่ในที่มืดอัตราการสะสมของธาตุสังกะสีลดลงทั้งในเนื้อเยื่อและในโครงสร้าง เหลือเพียงร้อยละ 50 จากผลการวิจัยทั้งหมดสามารถสรุปได้ว่าปะการังเขากวางสะสมธาตุสังกะสีจากน้ำทะเลไว้ได้อย่างดีและมีครึ่งชีวิตทางชีววิทยาที่ค่อนข้างยาว จึงมีความเป็นไปได้ที่จะใช้ปะการังเขากวางเป็นตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ เพื่อวัดและประเมินคุณภาพของน้ำทะเลในพื้นที่ที่มีแนวโน้มในการเกิดมลภาวะ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1991
title: ค่าปรับปรุงของขอบเขตล่างของพื้นที่แผ่นปิดทับนูนสำหรับเส้นโค้งปิดหนึ่งหน่วย

description: ในวิทยานิพนธ์นี้เราได้หาขอบเขตล่างของพื้นที่ของแผ่นปิดทับนูนสำหรับเส้นโค้งปิดที่มีความยาว 1 หน่วย โดยเราหาขอบเขตล่างนี้จากการหาพื้นที่ของคอนเวกฮัลล์เล็กๆ สำหรับเส้นโค้งปิด 3 เส้น คือ ส่วนของเส้นตรงยาว 1/2 หน่วย วงกลมที่มีเส้นรอบวงยาว 1 หน่วย และสามเหลี่ยมด้านเท่าที่มีด้านยาวด้านละ 1/3 หน่วย ทั้งนี้เราใช้โปรแกรม Mathematica ช่วยในการคำนวณเชิงตัวเลข และใช้โปรแกรม Matlab ช่วยในวิธี grid-search algorithm เพื่อหาคำตอบ ซึ่งพบว่าได้ขอบเขตล่างที่ดีกว่าเดิม กล่าวคือ เพิ่มจาก 0.0966675 มาเป็น 0.0970236
DOI: 10.18716/nmrshiftdb2/7488
title: NMR data for (11R,20R)-11,20-Dihydroxy-24-dammaren-3-one
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1952
title: กระบวนการพัฒนาความใส่ใจของครูตามทฤษฎีลำดับขั้นความใส่ใจ : การพัฒนาคู่มือโดยใช้การวิเคราะห์วาทกรรม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้ (1) เพื่อพัฒนาเครื่องมือวัดระดับความใส่ใจของครูตามทฤษฎีลำดับขั้นความใส่ใจ (2) เพื่อพัฒนากระบวนการพัฒนาความใส่ใจของครูตามระดับขั้นความใส่ใจ (3) เพื่อจัดทำคู่มือการพัฒนาความใส่ใจของครูโดยใช้ประสบการณ์ที่ได้จากการพัฒนากระบวนการพัฒนาความใส่ใจของครู วิธีวิจัยที่ใช้เป็นการวิจัยและพัฒนา (research and development) กลุ่มผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วย ครูในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษา ขั้นพื้นฐาน 2 โรงเรียน แบ่งเป็นครูกลุ่มทดลองจำนวน 20 คน และ ครูกลุ่มควบคุมจำนวน 24 คน เครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบวัดความใส่ใจ แบบวัดความรู้ด้านวิจัยในชั้นเรียน แบบประเมินคุณภาพงานวิจัยในชั้นเรียน แบบสังเกต แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และกรอบการวิเคราะห์วาทกรรม การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ใช้การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน ด้วยโปรแกรมการวิเคราะห์สมการโครงสร้างเชิงเส้น (LISREL) การวิเคราะห์ตารางไขว้ (cross tabulation) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วม (ANCOVA) ส่วนการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ ใช้วิธีวิเคราะห์วาทกรรม (Discourse Analysis) ผลการวิจัยที่สำคัญมีดังนี้ (1) เครื่องมือวัดความใส่ใจของครูที่พัฒนาขึ้น มีลักษณะเป็นแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 41 ข้อ วัดความใส่ใจ 3 องค์ประกอบ 14 ตัวบ่งชี้ ได้แก่ (1) ความใส่ใจต่อตนเอง (self) มี 4ตัวบ่งชี้ (2) ความใส่ใจต่อประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ (task) มี 6 ตัวบ่งชี้ และ (3) ความใส่ใจต่อความสำเร็จของนักเรียน (impact) มี 4 ตัวบ่งชี้ ผลการตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือพบว่า ด้านความตรงเชิงเนื้อหา มีค่า IOC อยู่ระหว่าง 0.6 – 0.9 ด้านความตรงเชิงโครงสร้าง พบว่า โมเดลการวัดความใส่ใจของครูสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ มีค่าไคสแควร์เท่ากับ 69.79, df =54, p = 0.073 ด้านความตรงตามสภาพ พบว่าผลการวัดจากเครื่องมือที่พัฒนาขึ้นมีความสอดคล้องกับผลการวิเคราะห์วาทกรรมที่ใช้เป็นเกณฑ์ โดยผลการวัดความใส่ใจต่อตนเอง ความใส่ใจในด้านประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ และความใส่ใจต่อความสำเร็จของนักเรียน มีความสอดคล้องกับผลการวิเคราะห์วาทกรรม ร้อยละ 70.00 80.00 และ 90.00 ตามลำดับ นอกจากนี้ เครื่องมือมีความเที่ยงแบบความสอดคล้องภายในเท่ากับ 0.917(2) กระบวนการพัฒนาความใส่ใจของครูประกอบด้วย 9 กิจกรรม จำแนกเป็นกิจกรรมที่ใช้พัฒนาความใส่ใจ 8 กิจกรรม และกิจกรรมการเสริมสร้างพลังก่อนจบกระบวนการ 1 กิจกรรม หลังการทดลองใช้กระบวนการพัฒนาความใส่ใจ พบว่าครูกลุ่มทดลองมีความใส่ใจด้านตนเอง ด้านประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ ด้านความสำเร็จของนักเรียน และ ความรู้ความสามารถด้านการวิจัยในชั้นเรียนของกลุ่มทดลองเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จากร้อยละ 29.01 เป็นร้อยละ 44.57 (เพิ่มขึ้นร้อยละ 15.56)(3) คู่มือการพัฒนาความใส่ใจ มีโครงสร้างประกอบด้วย ส่วนนำ ส่วนเนื้อหาที่ใช้จัดกิจกรรม และส่วนแผนการจัดกิจกรรม และผลการประเมินความเหมาะสมของคู่มือโดยผู้เชี่ยวชาญ พบว่าคู่มือที่พัฒนาขึ้นมีองค์ประกอบครบถ้วน สมบูรณ์ สามารถนำไปใช้พัฒนาความใส่ใจของครูได้ตามวัตถุประสงค์
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1953
title: การวิเคราะห์มุมมองของผู้เกี่ยวข้องเกี่ยวกับนโยบายการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติและผลกระทบที่เกิดขึ้น

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) วิเคราะห์และเปรียบเทียบมุมมองของผู้เกี่ยวข้องที่มีต่อนโยบายการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติ และ (2) วิเคราะห์ผลกระทบของนโยบายการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติที่มีต่อผู้เกี่ยวข้อง กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 206 คน ครู จำนวน 380 คน ผู้ปกครอง จำนวน 340 คน และนักเรียน จำนวน 424 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามเกี่ยวกับนโยบายการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติที่ได้จากการวิเคราะห์และสังเคราะห์ข้อมูลจากเอกสารงานวิจัยที่เกี่ยวข้องและการสัมภาษณ์ จำนวน 4 ชุด ได้แก่ แบบสอบถามสำหรับผู้บริหาร ครู ผู้ปกครอง และนักเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน และสถิติทดสอบค่าเฉลี่ย คือสถิติทดสอบค่าที (t-test) และสถิติทดสอบความแปรปรวน (ANOVA) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ (1) โดยภาพรวม ผู้เกี่ยวข้องเห็นว่านโยบายการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติมีความเหมาะสมและมีความคุ้มค่าอยู่ในระดับปานกลาง โดยผู้ปกครองเห็นว่านโยบายฯ มีความเหมาะสมในการนำไปเป็นส่วนหนึ่งสำหรับคัดเลือกนักเรียนเข้าเรียนชั้นม.1 และม.4 และคัดเลือกนักเรียนชั้นม.6 เข้ามหาวิทยาลัย รวมทั้งเห็นว่านโยบายฯ มีความคุ้มค่ากับการลงทุน มากกว่าผู้บริหารสถานศึกษา ครู และนักเรียน แต่ในด้านประโยชน์และด้านความเหมาะสมในการออกข้อสอบ พบว่า ผู้เกี่ยวข้องเห็นสอดคล้องกันในระดับมาก โดยผู้ปกครองเห็นว่าผลการสอบจะเป็นประโยชน์ให้โรงเรียนรู้จุดบกพร่องและปรับปรุงคุณภาพการเรียนการสอนมากกว่าผู้บริหารสถานศึกษา ครู และนักเรียน และผู้บริหารสถานศึกษาเห็นว่านโยบายฯ นี้ควรมีการออกข้อสอบให้ครบทั้ง 8 กลุ่มสาระวิชามากกว่านักเรียน ครู และผู้ปกครอง (2) หลังจากกำหนดใช้นโยบายฯ พบว่า ผู้บริหารสถานศึกษามีนโยบายที่ส่งเสริมการจัดการศึกษามากขึ้น ครูมีการใส่ใจต่อการปฏิบัติงานมากขึ้น ผู้ปกครองดูแลเอาใจใส่และส่งเสริมสนับสนุนด้านการเรียนของบุตรหลานมากขึ้น และนักเรียนเอาใจใส่ต่อการเรียนมากขึ้น และ (3) ผู้เกี่ยวข้องมีความเห็นสอดคล้องกันว่านโยบายการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติส่งผลกระทบทั่วไปต่อนักเรียน หลังการกำหนดใช้นโยบายฯ นักเรียนมีความเบื่อหน่ายในการเรียน เครียด เหนื่อยล้ากับการเรียน และต้องลงทุนกับการเรียนกวดวิชามากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1954
title: การเปรียบเทียบวิธีการพัฒนาครูสู่ความเป็นครูมืออาชีพ : การวิเคราะห์ปฏิสัมพันธ์

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการคือ (1) เพื่อศึกษาวิธีการพัฒนาครูสู่ความเป็นครูมืออาชีพ (2) เพื่อศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการพัฒนาครูกับประเภทของครู 3 ประเภท ที่มีต่อความเป็นครูมืออาชีพ และ(3) เพื่อสรุปแนวทางในการพัฒนาครูสู่ความเป็นครูมืออาชีพ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ ครูสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานจำนวน 360 คน และครูมืออาชีพจำนวน 5 คน ที่ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน มีการเก็บข้อมูล 2 ประเภท คือ (1) ข้อมูลเชิงปริมาณ เก็บโดยใช้แบบสอบถามซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อจำแนกประเภทของครู ศึกษาวิธีการพัฒนาครูสู่ความเป็นครูมืออาชีพ และปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อความเป็นครูมืออาชีพ (2) ข้อมูลเชิงคุณภาพ เก็บโดยใช้แบบสัมภาษณ์ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อยืนยันผลการวิเคราะห์จากข้อมูลเชิงปริมาณ และเพื่อสรุปแนวทางในการพัฒนาครูสู่ความเป็นครูมืออาชีพ การวิเคราะห์ข้อมูลสำหรับข้อมูลเชิงปริมาณใช้สถิติบรรยาย วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) วิเคราะห์ความแปรปรวนสองทาง (Two-way ANOVA) และการวิเคราะห์โมเดล LISREL สำหรับข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหาผลการวิจัยที่สำคัญสรุปได้ดังนี้ (1) วิธีการพัฒนาครูที่ส่งผลต่อความเป็นครูมืออาชีพมากที่สุด คือ การแสวงหาความรู้ด้วยตนเอง (mean=4.05) อันดับสองคือ การอบรมโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน (mean=3.88) อันดับที่สามคือ การนิเทศแบบคลินิก (mean=3.60) และอันดับสุดท้ายคือ การนิเทศแบบกัลยาณมิตรระหว่างเพื่อนครู (mean=3.50) (2) ไม่มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างประเภทของครูมืออาชีพและวิธีการพัฒนาครูที่ส่งผลต่อความเป็นครูมืออาชีพ (3) ครูมืออาชีพส่วนใหญ่ได้ใช้วิธีการพัฒนาโดยการแสวงหาความรู้และวิธีการพัฒนาด้วยตนเอง นอกจากนั้นสิ่งสำคัญในการพัฒนาครูให้มีความเป็นครูมืออาชีพ คือการได้รับการสนับสนุนจากผู้บริหารทั้งในเรื่องขวัญกำลังใจ การสนับสนุนด้านทรัพยากร และการได้รับความร่วมมือจากเพื่อนร่วมงาน และผู้ปกครอง
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1955
title: ผลของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้บนบล็อกด้วยเทคนิคการเล่าเรื่องตามหลักการการนำตนเองที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้เรียนที่เรียนด้วยการแลกเปลี่ยนเรียนรู้บนบล็อก ด้วยเทคนิคการเล่าเรื่อง ตามหลักการนำตนเอง ประชากร คือนักศึกษาระดับปริญญาตรี กลุ่มตัวอย่างเลือกจากคุณลักษณะพื้นฐานของผู้เรียนคือ มีความสามารถในการถ่ายภาพผ่านการเรียนวิชาการถ่ายภาพเบื้องต้น สามารถใช้งานคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ตได้อย่างชำนาญได้ผู้เรียนที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 2 ปีการศึกษา 2553 ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม สาขาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษาจากนั้นทำการสุ่มเข้ากลุ่มตัวอย่างโดยวิธีการสุ่มอย่างง่าย (Sample Random Sampling) ได้กลุ่มผู้เรียนออกเป็น 2 กลุ่มคือกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มๆ ละ 15 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วย บล็อก แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบประเมินความสร้างสรรค์ของผลงานสถิติที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ ค่าเฉลี่ย, ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t-test Independent)ผลการวิจัยพบว่า1. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนของทั้ง 2 กลุ่มสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .052. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในระดับความรู้ ความเข้าใจ ของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมหลังการเรียนไม่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1956
title: การประยุกต์ใช้การวิเคราะห์สายโซ่วิธีการ-เป้าหมายในการพัฒนาคุณภาพการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง: การพัฒนาโมเดลการวัดและการวิเคราะห์มูลค่าเพิ่ม

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 4 ประการ คือ 1) เพื่อพัฒนาโมเดลการวัดและเครื่องมือวัดคุณภาพของการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง ตามแนวการวิเคราะห์สายโซ่วิธีการ-เป้าหมาย 2) เพื่อเปรียบเทียบผลการวัดคุณภาพของการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางตามแนวการวิเคราะห์สายโซ่วิธีการ-เป้าหมาย ระหว่างผลการวัดโดยใช้เครื่องมือวัดแบบเดิมกับเครื่องมือที่พัฒนาขึ้น 3) เพื่อศึกษาคุณค่าหรือมูลค่าเพิ่มที่ได้จากการวัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญตามแนวการวิเคราะห์สายโซ่วิธีการ-เป้าหมาย และ 4) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพการเรียนการสอนกับครูชาวต่างประเทศตามแนวการวิเคราะห์สายโซ่วิธีการ-เป้าหมาย กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 1021 คนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จังหวัดนนทบุรี ที่ได้มาจากการสุ่มแบบสองขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 2 แบบ คือ แบบสัมภาษณ์ 1 ชุด และแบบสอบถามที่มีลักษณะต่างกัน 2 ลักษณะคือแบบมาตรประมาณค่าและแบบจัดลำดับ ตัวแปรที่นำมาใช้ในการวิจัยแบ่งได้เป็น 4 กลุ่ม ประกอบด้วยคุณลักษณะด้านภาษา/ภาษาศาสตร์ คุณลักษณะด้านวัฒนธรรม คุณลักษณะด้านการสอน และคุณลักษณะด้านบุคลิกภาพ ซึ่งตัวแปรแต่ละกลุ่มสามารถแบ่งได้เป็น 3 ส่วนย่อยได้แก่ คุณลักษณะ ผลที่เกิดตามมา และคุณค่า ที่ส่งต่อกันเป็นช่วง การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงบรรยาย การวิเคราะห์สหสัมพันธ์ การวิเคราะห์ความแปรปรวน การสร้างเส้นทางเชื่อม วิเคราะห์ตรวจสอบความตรงของโมเดล วิเคราะห์เส้นทาง และปัจจัยที่ส่งผลด้วยโปรแกรม LISRELผลการวิจัยที่สำคัญสรุปได้ว่า 1) โมเดลการวัดคุณภาพของการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางตามแนวการวิเคราะห์สายโซ่วิธีการ-เป้าหมายเมื่อกำหนดคุณภาพการเรียนการสอน วัดได้จากตัวบ่งชี้ 3 ตัว คือ คุณลักษณะ ผลที่เกิดตามมา และคุณค่าซึ่งมีอิทธิพลต่อตัวบ่งชี้ที่ตามมา มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ มีค่า Chi-square = 40.977, df = 29, P = 0.069, RMSEA = 0.020, RMR = 0.003, GFI = 0.993, AGFI = 0.982 และ CFI = 0.999 ผลการวิเคราะห์พบว่า ในจำนวนตัวบ่งชี้ทั้ง 3 ตัวมีเพียงตัวบ่งชี้คุณลักษณะและคุณค่าเท่านั้นที่น้ำหนักองค์ประกอบมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยมีความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างตัวบ่งชี้ที่เป็นอิทธิพลทางตรงและทางอ้อมของคุณลักษณะต่อคุณค่าผ่านผลที่เกิดตามมา 2) การเปรียบเทียบผลการวัดคุณภาพการเรียนการสอนระหว่างเครื่องมือวัดทั้งสองแบบ พบว่า ผลการวัดมีความสอดคล้องกันน้อย 3) มูลค่าเพิ่มตามแนวคิดการวิเคราะห์สายโซ่วิธีการ-เป้าหมาย ประกอบด้วย ผู้เรียนมีความกล้าในการใช้ภาษา มีโอกาสในการศึกษาต่อในระดับสูง มีความภูมิใจและเห็นคุณค่าในการศึกษาวัฒนธรรม เกิดใจกว้างยอมรับวัฒนธรรม มีแรงจูงใจในการปฏิบัติตนตามหน้าที่ และมีความเชื่อมั่นในบุคลิกภาพของตนเอง เพิ่มขึ้นจากการได้เรียนกับครูชาวต่างประเทศ 4) ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง ตามแนวการวิเคราะห์สายโซ่วิธีการ-เป้าหมาย พบว่าตัวแปรเพศ เกรดเฉลี่ย เกรดเฉลี่ยวิชาภาษาอังกฤษ และประสบการณ์การเรียนภาษาอังกฤษกับครูชาวต่างประเทศส่งอิทธิพลทั้งทางตรงและทางอ้อมต่อคุณค่าที่ได้รับผ่านทางตัวแปรคุณลักษณะและผลที่เกิดตามมา โดยคุณค่าได้รับอิทธิพลทางอ้อมจากตัวแปรอิสระทั้ง 4 ตัวสูงกว่าอิทธิพลทางตรง เกรดเฉลี่ยวิชาภาษาอังกฤษในภาคเรียนที่ผ่านมาส่งอิทธิพลทางอ้อมต่อคุณค่าด้วยขนาดอิทธิพลสูงสุด
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1957
title: การพัฒนารูปแบบการเรียนที่ใช้ปัญหาเป็นหลักด้วยเครื่องมือทางปัญญาแบบไฮเพอร์มีเดียเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหาของนิสิตนักศึกษาสาขาเกษตรศาสตร์ระดับปริญญาบัณฑิต

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการเรียนที่ใช้ปัญหาเป็นหลักด้วยเครื่องมือทางปัญญาแบบไฮเพอร์มีเดียเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหาของนิสิตนักศึกษาสาขาเกษตรศาสตร์ระดับปริญญาบัณฑิต โดยวิธีการดำเนินการวิจัย เริ่มจากการสำรวจสภาพ ปัญหา และความต้องการในการจัดการเรียนการสอนจากคณาจารย์สาขาเกษตรศาสตร์ จำนวน 69 คน ในสถาบันอุดมศึกษาไทย 13 แห่ง และสัมภาษณ์ความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 6 คน เกี่ยวกับการใช้เครื่องมือทางปัญญาเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหา ทดลองใช้รูปแบบกับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นนักศึกษาสาขาเกษตรศาสตร์ กลุ่มทดลอง จำนวน 30 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 30 คน โดยมีระยะเวลาในการทดลอง 6 สัปดาห์ แล้วให้ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน ตรวจรับรองความเหมาะสมของรูปแบบ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ t-test ผลการวิจัย พบว่า 1. รูปแบบการเรียนที่ใช้ปัญหาเป็นหลักด้วยเครื่องมือทางปัญญาแบบไฮเพอร์มีเดียเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหาของนิสิตนักศึกษาสาขาเกษตรศาสตร์ระดับปริญญาบัณฑิต ประกอบด้วย 1. องค์ประกอบของรูปแบบ ได้แก่ 1.1 สถานการณ์ปัญหาทางการเกษตร 1.2 อาจารย์สาขาเกษตรศาสตร์ 1.3 นิสิตนักศึกษาสาขาเกษตรศาสตร์ (ความรู้เดิม คุณลักษณะผู้เรียน ทักษะการใช้เครื่องมือ กระบวนการกลุ่ม) 1.4 เครื่องมือทางปัญญาแบบไฮเพอร์มีเดีย ประกอบด้วย กลุ่มที่ 1 เครื่องมือสำหรับนำเสนอข้อมูล ได้แก่ เครื่องมือนำเสนอปัญหา (ตัวแทนผู้สอน สถานการณ์ปัญหา) เครื่องมือนำเสนอฐานข้อมูล (ฐานข้อมูลการเกษตร ฐานข้อมูลกรณีตัวอย่าง) กลุ่มที่ 2 เครื่องมือสนับสนุนกระบวนการทางปัญญา ได้แก่ เครื่องมือค้นหาข้อมูล (เครื่องมือค้นหาจากคำสำคัญ เครื่องมือค้นหาจากหมวดหมู่) เครื่องมือจัดระบบข้อมูล (เครื่องมือสร้างผังความคิด เครื่องมือจดบันทึก) เครื่องมือบูรณาการความรู้ (ห้องปฏิบัติการเสมือน ตารางคำนวณ ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ) เครื่องมือสร้างความรู้ (เครื่องมือสร้างการนำเสนอ) กลุ่มที่ 3 เครื่องมือการติดต่อสื่อสาร ได้แก่ เครื่องมือสื่อสารแบบประสานเวลา (ห้องสนทนา) เครื่องมือสื่อสารแบบไม่ประสานเวลา (กระดานสนทนา กระดานข่าว แสดงผลงาน) 2. กระบวนการเรียนการสอน ได้แก่ เตรียมความพร้อมผู้เรียน เสนอสถานการณ์ปัญหา กำหนดกรอบการศึกษา ค้นคว้าข้อมูล เลือกแนวทางแก้ปัญหา นำเสนอผลงาน และ 3. การประเมินผล2. นักศึกษาที่เรียนตามแผนการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนตามรูปแบบการเรียนที่ใช้ปัญหาเป็นหลักด้วยเครื่องมือทางปัญญาแบบไฮเพอร์มีเดีย มีคะแนนความสามารถในการแก้ปัญหาหลังเรียนสูงกว่านักศึกษาที่เรียนตามแผนการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนตามรูปแบบการเรียนที่ใช้ปัญหาเป็นหลักแบบปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1958
title: ผลของโปรแกรมการฝึกความเร็วในการวิ่งขึ้นเนินและวิ่งลงเนินที่มีต่อความสามารถในการเลี้ยงลูกฟุตบอลของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของโปรแกรมการฝึกความเร็วในการวิ่งขึ้นเนินและลงเนินที่มีต่อความสามารถในการเลี้ยงลูกฟุตบอลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่เป็นนักฟุตบอลของโรงเรียนกีฬาจังหวัดนครสวรรค์จำนวน 20 คน โดยวิธีการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง แล้วทำการแบ่งเป็นกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ10 คน กำหนดให้กลุ่มทดลองฝึกด้วยโปรแกรมการฝึกความเร็วในการวิ่งขึ้นเนินและวิ่งลงเนินในช่วงแรกของการฝึกซ้อมปกติในแต่ละวัน และกลุ่มควบคุมทำการฝึกซ้อมตามปกติ โดยทำการฝึก 6 สัปดาห์ ๆ ละ 2 วัน คือ วันจันทร์ และวันพฤหัสบดี มีการทดสอบความสามารถในการเลี้ยงลูกฟุตบอล ก่อนการทดลอง และหลังการทดลอง 6 สัปดาห์ นำผลที่ได้มาทำการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่า “ที” ทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05ผลการวิจัยพบว่า 1. กลุ่มทดลองมีความสามารถในการเลี้ยงลูกฟุตบอลเป็นเส้นตรงระยะทาง 50 เมตร ดีกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .052. กลุ่มทดลองมีความสามารถในการเลี้ยงลูกฟุตบอล ซิก-แซ็ก ดีกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .053. กลุ่มทดลองมีความสามารถในการเลี้ยงลูกฟุตบอลเป็นเส้นตรงระยะทาง 50 เมตร ดีกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. กลุ่มทดลองมีความสามารถในการเลี้ยงลูกฟุตบอล ซิก-แซ็ก ดีกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1992
title: พยาธิกำเนิดของไวรัสพีอีดีสายพันธุ์ที่แยกได้ในประเทศไทยหลังจากทำให้อ่อนกำลังผ่านเซลล์เพาะเลี้ยงในลูกสุกรที่ไม่ได้รับนมน้ำเหลือง

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาพยาธิกำเนิดของเชื้อไวรัสพีอีดีที่แยกได้ในประเทศไทยหลังจากทำให้อ่อนกำลังลงโดยผ่านการเพาะเลี้ยงในเซลล์เพาะเลี้ยงชนิด Vero cells ลูกสุกรอายุ 1 วันที่ไม่ได้รับนมน้ำเหลืองจำนวน 28 ตัว แบ่งเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มที่ 1 (จำนวน 12 ตัว) ป้อนด้วยเชื้อไวรัสพีอีดีชนิดอ่อนแรงที่ผ่านการเพาะเลี้ยงในเซลล์เพาะเลี้ยงจำนวน 53 รอบ (กลุ่มเชื้ออ่อนแรง) กลุ่มที่ 2 (จำนวน 12 ตัว) ป้อนด้วยเชื้อไวรัสพีอีดีที่ผ่านเซลล์เพาะเลี้ยงจำนวน 1 รอบ (กลุ่มเชื้อรุนแรง) กลุ่มที่ 3 (จำนวน 4 ตัว) ป้อนด้วยอาหารเลี้ยงเชื้อเพียงอย่างเดียว (กลุ่มควบคุมลบ) หลังจากป้อนเชื้อไวรัส สังเกตอาการทางคลินิกทุก 6 ชั่วโมง ทำการการุณยฆาต ที่ 12 24 36 และ 72 ชั่วโมงหลังการป้อนเชื้อ ศึกษารอยโรคทางมหกายวิภาค รอยโรคทางจุลพยาธิวิทยา อัตราส่วนวิลไล/ความลึกของคริป (Villi height/Crypt depth, VH/CD) ในลำไส้เล็กส่วนเจจูนัม และไอเลียม ตรวจหาสารพันธุกรรมบางส่วนของยีน S ของเชื้อไวรัส และหาปริมาณเชื้อไวรัสพีอีดีด้วยวิธี viral titration ณ เวลา ที่ 24 ชั่วโมงหลังการป้อนเชื้อพบว่า ลูกสุกรกลุ่มที่ 1 พบสุกรมีอาการท้องเสียน้อยกว่าสุกรกลุ่มที่ 2 รอยโรคทางมหกายวิภาคพบว่าสุกรกลุ่มที่ 1 และกลุ่มที่ 2 มีรอยโรคคล้ายกัน แต่สุกรกลุ่มที่ 1 มีความรุนแรงของรอยโรคน้อยกว่า สำหรับคะแนนรอยโรคทางจุลพยาธิวิทยาพบว่าในกลุ่มที่ 2 มีค่าสูงกว่ากลุ่มที่ 1 ในสุกรที่มีรอยโรครุนแรงพบ การหดสั้นของวิลไล การเข้ามาของเซลล์เม็ดเลือดขาวชนิดลิมโฟไซต์ และการลอกหลุดของเซลล์เยื่อบุ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในลำไส้เล็กส่วนเจจูนัม และไอเลียม สอดคล้องกับอัตราส่วน VH/CD ที่พบว่า อัตราส่วน VH/CD ในลำไส้เล็กส่วนไอเลียมของกลุ่มที่ 1 จะมีค่ามากกว่ากลุ่มที่ 2 ที่ 24 และ 36 ชั่วโมงหลังการป้อนเชื้ออย่างมีนัยสำคัญ (p&lt;0.05) พบสารพันธุกรรมบางส่วนของยีน S จากตัวอย่างที่เก็บจากสุกรทั้ง 2 กลุ่ม และพบปริมาณเชื้อไวรัสในทั้ง 2 กลุ่ม แต่ในกลุ่มที่ 2 จะมีปริมาณที่สูงกว่า จากการทดลองสามารถสรุปได้ว่า เชื้อไวรัสพีอีดีที่ผ่านการเพาะเลี้ยงใน Vero cells จำนวน 53 รอบ ยังสามารถทำให้เกิดลำไส้อักเสบ และท้องเสียในสุกรที่ไม่ได้รับนมน้ำเหลือง แต่พบความรุนแรงของการอักเสบของลำไส้ และการหดสั้นของวิลไลน้อยกว่ากลุ่มที่ได้รับเชื้อไวรัสพีอีดีที่ผ่านเซลล์เพาะเลี้ยงเพียง 1 รอบ จึงกล่าวได้ว่าการนำเชื้อไวรัสพีอีดีมาเพาะเลี้ยงในเซลล์เพาะเลี้ยงชนิด Vero cells จำนวน 53 รอบนั้นสามารถลดความสามารถในการก่อโรคได้ โดยในการศึกษาขั้นต่อไป ควรที่จะศึกษาประสิทธิภาพของเชื้อไวรัสที่ผ่านการเพาะเลี้ยงในเซลล์เพาะเลี้ยงจำนวน 53 รอบในสุกรอุ้มท้อง
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1993
title: ผลของการเผาแร่ดินเบาที่มีต่อการดูดซับโครเมต

description: การวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ของแร่ดินเบาที่ถูกปรับปรุงด้วยความร้อนสำหรับกำจัดโครเมต ได้ทำการศึกษาการปรับปรุงแร่ดินเบาโดยวิธีการเผาที่อุณหภูมิแตกต่างกันสภาวะที่เหมาะสมสำหรับการดูดซับที่ทำการศึกษา ได้แก่ ค่าพีเอช ช่วงเวลาที่สัมผัส ความเข้มข้นของสารละลายโครเมต และปริมาณแร่ดินเผา ไอโซเทอมการดูดซับแบบแลงมัวร์ และแบบฟรุนดลิช รวมถึงผลกระทบของแอนไอออนต่างๆ ที่รบกวนการดูดซับโครเมตได้ทำการศึกษาเช่นกัน ผลการศึกษาแสดงว่าแร่ดินเบาที่ผ่านการเผาที่อุณหภูมิ 400 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 6 ชั่วโมง (CD400) เป็นตัวดูดซับโครเมตได้ดีที่สุด สามารถกำจัดโครเมตได้ 42.98 เปอร์เซ็นต์ โดยสภาวะที่เหมาะสมสำหรับการกำจัดโครเมตที่ระดับความเข้มข้นเท่ากับ 1 มิลลิกรัมต่อลิตร ปริมาณตัวดูดซับ CD400 เท่ากับ 8 กรัม เวลาสัมผัส 60 นาที ที่ความเร็ว 200 รอบต่อนาที พีเอช 6 และผลการศึกษาไอโซเทอมพบว่า ตัวดูดซับ CD400 มีรูปแบบสมการการดูดซับแบบแลงมัวร์ และการศึกษาผลกระทบของแอนไอออนต่าง ๆ ที่รบกวนการดูดซับ พบว่า คลอไรด์ไนเตรท คาร์บอเนต ฟอสเฟต และซัลเฟตมีผลทำให้ประสิทธิภาพการดูดซับโครเมตลดลง
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1994
title: ผลของการฝึกมิราเคิลไทซิประยุกต์ที่มีต่อสุขสมรรถนะและไขมันในเลือดในหญิงสูงอายุ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกมิราเคิลไทชิประยุกต์ที่มีต่อสุขสมรรถนะ และไขมันในเลือดในหญิงสูงอายุ กลุ่มตัวอย่างเป็นอาสาสมัครผู้สูงอายุเพศหญิง อายุระหว่าง 60-69 ปี จำนวน 40 คน สุ่มแบ่งเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มควบคุม จำนวน 12 คน กลุ่มฝึกไทชิ จำนวน 15 คน และ กลุ่มฝึกมิราเคิลไทชิประยุกต์ จำนวน 13 คน กลุ่มฝึกออกกำลังกายทั้ง 2 กลุ่ม ทำการฝึกวันละ 1 ชั่วโมง สัปดาห์ละ 3 วัน เป็นเวลา 12 สัปดาห์ กลุ่มตัวอย่างทุกคนได้รับการทดสอบสุขสมรรถนะและเก็บตัวอย่างเลือดเพื่อวิเคราะห์ไขมันในเลือดก่อนการทดลองและหลังการทดลอง เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของตัวแปรระหว่างก่อนและหลังการทดลองโดยการทดสอบค่าทีแบบรายคู่ และเปรียบเทียบเปอร์เซ็นต์ การเปลี่ยนแปลงของตัวแปรระหว่างกลุ่มทดลองโดยการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว ทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า ภายหลังการทดลอง 12 สัปดาห์ กลุ่มฝึกไทชิมีค่าเฉลี่ยของความจุปอด การทรงตัวขณะอยู่กับที่บนพื้นเรียบเปิดตาสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนกลุ่มฝึกมิราเคิลไทชิประยุกต์มีค่าเฉลี่ยของเปอร์เซ็นต์ไขมันลดลง แต่มีมวลกล้ามเนื้อ ความแข็งแรงของต้นแขนด้านหลัง ความแข็งแรงของต้นขาด้านหน้า ความแข็งแรงของต้นขาด้านหลัง การทรงตัวบนพื้นยืดหยุ่น ปริมาตร หายใจออกใน 1 วินาที และ สมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุดสูงขึ้น โดยค่าเฉลี่ยของสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุดของกลุ่มฝึกมิราเคิลไทชิประยุกต์สูงกว่ากลุ่มฝึกไทชิและกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 นอกจากนี้ ยังพบว่า กลุ่มฝึกมิราเคิลไทชิประยุกต์มีระดับไฮเดนซิตี้ไลโปโปรตีนในเลือดลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในขณะที่กลุ่มควบคุมและ กลุ่มฝึกไทชิ ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ สรุปได้ว่า การฝึกมิราเคิลไทชิประยุกต์มีผลช่วยพัฒนาสุขสมรรถนะของผู้สูงอายุได้ดีกว่าการฝึกไทชิ จึงเหมาะสมที่จะเป็นทางเลือกในการออกกำลังกายสำหรับผู้สูงอายุ เพื่อส่งเสริมให้ผู้สูงอายุมีสุขภาพที่ดีขึ้นต่อไป