cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1006
title: การเปิดรับสื่อ การรับรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้บริการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตของนักปั่นจักรยานในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล

description: การศึกษาเรื่อง “การเปิดรับสื่อ การรับรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้บริการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตของนักปั่นในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเปิดรับสื่อ การรับรู้ ทัศนคติเกี่ยวกับสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิต และพฤติกรรมการใช้บริการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตของนักปั่นจักรยานในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษามีจำนวนทั้งสิ้น 400 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ร้อยละและค่าเฉลี่ย และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ ค่าสถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน t-test และ One-Way ANOVA ใช้การประมวลผลโดยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป SPSS โดยมีผลการวิจัยดังต่อไปนี้นักปั่นจักรยานในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลที่ใช้บริการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตส่วนใหญ่เป็นเพศชายมากกว่าเพศหญิง อายุ 42 – 51 ปี การศึกษาสูงสุดระดับปริญญาตรีมีรายได้ส่วนตัวต่อเดือนมากกว่า 40,000 บาท และประกอบอาชีพเป็นพนักงานบริษัทเอกชน สำหรับพฤติกรรมการเปิดรับสื่อกลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีการเปิดรับสื่อเกี่ยวกับสนาม ลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตในระดับน้อย โดยมีการเปิดรับผ่านสื่อบุคคล คือเพื่อนและคนรู้จัก ในระดับมาก มีความถี่ในการเปิดรับ มากกว่า 4 ครั้งต่อเดือน ในด้านการรับรู้เกี่ยวกับสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตอยู่ในระดับมากที่สุด และมีทัศนคติต่อการจัดการเกี่ยวกับสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตในระดับเห็นด้วยอย่างยิ่ง ในส่วนของพฤติกรรมการเข้าใช้บริการพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เข้าใช้บริการในช่วงเช้า (06.00 น. – 09.00 น.) มีจำนวนการเข้าใช้บริการ 1 – 10 ครั้งต่อเดือน ในแต่ละครั้งมีการปั่นจักรยานจำนวน 1 – 5 รอบ ซึ่งเหตุผลหลักในการมาปั่นจักรยานคือเพื่อการออกกำลังกายผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า สรุปได้ว่าลักษณะทางประชากรที่แตกต่างกันในส่วนของเพศและการศึกษา มีการเปิดรับสื่อเกี่ยวกับสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตไม่ต่างกัน แต่อายุ รายได้ส่วนตัวต่อเดือนและอาชีพที่แตกต่างกัน มีการเปิดรับสื่อเกี่ยวกับสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตต่างกัน ในด้านการรับรู้และทัศนคติเกี่ยวกับการจัดการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิต พบว่า อายุที่แตกต่างกัน มีการรับรู้และทัศนคติที่ต่างกัน สำหรับพฤติกรรมการใช้บริการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตพบว่า เพศ อายุ และรายได้ส่วนตัวต่อเดือนที่แตกต่างกัน มีการใช้บริการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตต่างกัน ในขณะที่ อาชีพและระดับการศึกษาสูงสุดที่แตกต่างกัน มีการเข้าใช้บริการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตไม่ต่างกันนอกจากนี้พบว่า การเปิดรับสื่อเกี่ยวกับสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตมีความสัมพันธ์กับการรับรู้และพฤติกรรมการใช้บริการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตในทางบวก แต่ไม่มีความสัมพันธ์กับทัศนคติเกี่ยวกับสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิต แต่การรับรู้มีความสัมพันธ์กับทัศนคติและพฤติกรรมการใช้บริการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตในทางบวก ในขณะที่ทัศนคติที่เกี่ยวกับการจัดการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิตไม่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้บริการสนามลู่ปั่นจักรยานเจริญสุขมงคลจิต
DOI: 10.14457/tu.the.2018.998
title: การศึกษาพฤติกรรมของคันดินเสริมแรงด้วยไฟไนต์เอลิเมนต์

description: งานวิจัยนี้นำเสนอพฤติกรรมของคันดินเสริมแรงด้วยวิธีไฟไนต์เอลิเมนต์ โดยใช้หน้าตัดคันดินเสริมแรงที่ก่อสร้างบนดินฐานรากที่มีความมั่นคงเพียงพอ เพื่อศึกษาอิทธิพลของค่าความสูงคันดินเสริมแรง ความชันของคันดินเสริมแรง มุมเสียดทานภายในของดินถม ค่าอัตราส่วนกำลังรับแรงเฉือนที่ผิวระหว่างวัสดุเสริมแรงกับดิน ค่าโมดูลัสของวัสดุเสริมแรงดินและระยะฝังของวัสดุเสริมแรงดินที่มีอิทธิพลต่อค่าอัตราส่วนความปลอดภัยและค่าการเคลื่อนตัวสูงสุดของคันดินเสริมแรง ผลการวิเคราะห์พบว่าค่ามุมเสียดทานภายในของดินถมและค่าอัตราส่วนกำลังรับแรงเฉือนที่ผิวระหว่างวัสดุเสริมแรงกับดินเป็นตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อค่าอัตราส่วนความปลอดภัยและค่าการเคลื่อนตัวสูงสุดของคันดินเสริมแรงสูงสุด โดยเมื่อค่ามุมเสียดทานภายในและค่าอัตราส่วนกำลังรับแรงเฉือนที่ผิวระหว่างวัสดุเสริมแรงกับดินมีค่าสูงขึ้นทำให้ค่าอัตราส่วนความปลอดภัยมีค่าสูงขึ้นแต่ทำให้ค่าการเคลื่อนตัวสูงสุดมีค่าลดลง ในขณะที่เมื่อความสูงของคันดินเสริมแรงมีค่ามากขึ้นค่าอัตราส่วนความปลอดภัยมีการเปลี่ยนแปลงค่อนข้างน้อย เนื่องจากวัสดุเสริมแรงที่เสริมเข้าไปเป็นสัดส่วนกับความสูงของคันดินเสริมแรง ส่วนค่าการเคลื่อนตัวสูงสุดมีค่าเพิ่มขึ้นเมื่อความสูงของคันดินเสริมแรงมีค่าสูงขึ้นและเมื่ออัตราส่วนความปลอดภัยมีค่าเข้าใกล้หนึ่งซึ่งแสดงว่าความสูงของคันดินเสริมแรงไม่ได้มีผลต่อค่าการเคลื่อนตัวสูงสุดโดยอิสระแต่ขึ้นอยู่กับความแข็งแรงของคันดินเสริมแรง โดยความสูงของคันดินเสริมแรงมีผลต่อค่าการเคลื่อนตัวสูงสุดน้อยมากเมื่ออัตราส่วนความปลอดภัยมีค่ามากกว่า 1.5 ส่วนค่าโมดูลัสของวัสดุเสริมแรงดินและระยะฝังของวัสดุเสริมแรงดินมีผลให้อัตราส่วนความปลอดภัยมีค่าสูงขึ้นในขณะที่ค่าการเคลื่อนตัวสูงสุดมีค่าลดลง สำหรับการศึกษาพฤติกรรมของคันดินเสริมแรงของแปลงทดสอบในสนามเปรียบเทียบกับแบบจำลองด้วยวิธีไฟไนต์เอลิเมนต์ พบว่าพฤติกรรมการยืดตัวของวัสดุเสริมแรงสอดคล้องกัน ค่าการยืดตัวของวัสดุเสริมแรงดินมีการยืดตัวและเปลี่ยนแปลงมากที่สุด ณ ตำแหน่งของแนวการเคลื่อนที่ของคันดิน ส่วนค่าการเคลื่อนตัวทางด้านข้างของคันดินเสริมแรงพบว่ามีค่าใกล้เคียงกันในส่วนของคันดินเสริมแรง แต่ผลจากการวิเคราะห์ด้วยไฟไนต์เอลิเมนต์ให้ค่าการเคลื่อนตัวทางด้านข้างในชั้นดินฐานรากสูงกว่าผลจากการตรวจวัดในสนาม ในทำนองเดียวกันค่าการทรุดตัวของคันดินเสริมแรงที่ได้จากการวิเคราะห์มีค่าสูงกว่าค่าการทรุดตัวจากการตรวจวัดในสนามซึ่งเป็นการทรุดตัวเฉพาะคันดินเสริมแรง ในขณะที่การทรุดตัวจากการวิเคราะห์เป็นการทรุดตัวสะสมจากชั้นดินฐานราก โดยเมื่อเปลี่ยนแปลงค่าความเชื่อมแน่น ค่ามุมเสียดทานภายในและค่าอิลาสติกโมดูลัสของดินฐานรากเพื่อให้ฐานรากมีความมั่นคงเพียงพอพบว่า ค่าความเชื่อมแน่นของดินฐานรากไม่มีผลต่อค่าการยืดตัวของวัสดุเสริมแรงดิน ค่าการเคลื่อนตัวทางด้านข้างและค่าการทรุดตัวของคันดินเสริมแรง ส่วนมุมเสียดทานภายในและค่าอิลาสติกโมดูลัสของดินฐานรากไม่มีผลต่อค่าการยืดตัวของวัสดุเสริมแรงดิน แต่มีผลต่อค่าการเคลื่อนตัวทางด้านข้างและค่าการทรุดตัวของคันดินเสริมแรง โดยเมื่อมุมเสียดทานภายในและค่าอิลาสติกโมดูลัสของดินฐานรากมีค่าสูงขึ้นทำให้ค่าการเคลื่อนตัวทางด้านข้างและค่าการทรุดตัวของคันดินเสริมแรงลดลง
DOI: 10.14457/tu.the.2018.999
title: การจัดการจราจรทางแยกบนถนนพหลโยธินผ่านพื้นที่กองทัพอากาศ ดอนเมือง

description: งานวิจัยนี้ เป็นการศึกษาและหาแนวทางการแก้ไขปํญหาการจราจรที่เหมาะสมในระยะสั้นและระยะยาวสำหรับทางแยกบนถนนพหลโยธินผ่านพื้นที่กองทัพอากาศ ดอนเมือง ในช่วงเวลาเร่งด่วนเช้าครอบคลุมทางแยกจำนวน 4 ทางแยก ได้แก่ ทางแยก คปอ ทางแยกอากาศโยธิน ทางแยกกองบิน 6 และทางแยกพลาธิการ (ระหว่างการก่อสร้างและหลังการก่อสร้างโครงการรถไฟฟ้าสายสีเขียว) โดยใช้โปรแกรมการจำลองสภาพการจราจรระดับจุลภาค ซึ่งจากการศึกษา พบว่า การปรับจังหวะและเวลาการให้สัญญาณไฟจราจร รวมทั้งการเพิ่มช่องจราจรบนถนนพหลโยธิน ทิศทางละ 1 ช่องจราจร (สำหรับรอเลี้ยวขวา) ทำให้สภาพการจราจรของ 4 ทางแยกดีขึ้น โดยการแก้ไขปัญหาการจราจรในระยะสั้น (ระหว่างการก่อสร้างรถไฟฟ้าสายสีเขียว) ควรดำเนินการปรับจังหวะและเวลาการให้สัญญาณไฟจราจร ซึ่งจะสามารถลดเวลาในการเดินทางในช่วงเวลาเร่งด่วนเช้าบนถนนพหลโยธินลงได้ถึง 7,059 คัน-นาที (118 คัน-ชม.) ซึ่งคิดเป็นมูลค่าในการเดินทางที่ประหยัดได้เท่ากับ 9,036 บาทต่อวัน และสามารถเพิ่มความเร็วเฉลี่ยของการจราจรบนถนนพหลโยธิน สูงขึ้นร้อยละ 22 ในทิศทางขาออก และสูงขึ้นร้อยละ 3 ในทิศทางขาเข้า ส่วนการแก้ไขปัญหาการจราจรในระยะยาว (หลังจากการก่อสร้างรถไฟฟ้าเสร็จเรียบร้อย) นั้น ควรดำเนินการปรับจังหวะและเวลาการให้สัญญาณไฟจราจร และเพิ่มช่องจราจรบนถนนพหลโยธินด้านละ 1 ช่องจราจร (สำหรับรอเลี้ยวขวา) จะช่วยลดเวลาในการเดินทางในช่วงเวลาเร่งด่วนเช้าลงได้ถึง 26,475 คัน-นาที (441 คัน-ชม.) ซึ่งคิดเป็นมูลค่าในการเดินทางที่ประหยัดได้ เท่ากับ 33,887 บาทต่อวัน และสามารถเพิ่มความเร็วเฉลี่ยของกระแสจราจรบนถนนพหลโยธิน สูงขึ้นร้อยละ 81 ในทิศทางขาเข้า และสูงขึ้นร้อยละ 42 ในทิศทางขาออก
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1007
title: พัฒนาการชีวิตและกระบวนการสร้างทุนทางวัฒนธรรมของ เอกชัย ศรีวิชัย

description: การศึกษาวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) เลือกศึกษาเฉพาะกรณี (case studies) จากกรณีศึกษาคือ เอกชัย ศรีวิชัย เพื่อศึกษาและวิเคราะห์กระบวนการสั่งสมทุนและขยายทุนทางวัฒนธรรม ยุคก่อนการเข้าสู่อุตสาหกรรมความบันเทิงของเอกชัย ศรีวิชัย ตั้งแต่ พ.ศ. 2505 – พ.ศ. 2523 และเพื่อศึกษาและวิเคราะห์กระบวนการสั่งสมทุนและขยายทุนทางวัฒนธรรม ยุคหลังการเข้าสู่อุตสาหกรรมความบันเทิงของเอกชัย ศรีวิชัย ตั้งแต่ พ.ศ. 2523 จนถึงปัจจุบัน (พ.ศ.2562) โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก (in-depth interview) ร่วมกับการสัมภาษณ์พูดคุยแบบไม่เป็นทางการ (informal interview) จากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก ได้แก่ เอกชัย ศรีวิชัย และกลุ่มผู้ให้ข้อมูลเสริมที่เกี่ยวข้องและอยู่แวดล้อมกับ เอกชัย ศรีวิชัย ประกอบกับใช้วิธีการสืบค้นและรวบรวมข้อมูลจากเทปบันทึกการแสดงสด เทปบันทึกรายการโทรทัศน์ รวมทั้งเอกสารที่เป็นลายลักษณ์อักษรและสื่อออนไลน์ที่ได้รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตของ เอกชัย ศรีวิชัย เอาไว้ นำมาเป็นเครื่องมือเสริมในการเก็บข้อมูลและนำมาวิเคราะห์ร่วมด้วย จากการศึกษาพบว่า ในยุคก่อนการเข้าสู่อุตสาหกรรมความบันเทิง เอกชัย ศรีวิชัย เริ่มต้นกระบวนการสั่งสมทุนทางวัฒนธรรมตั้งแต่วัยเด็ก โดยการติดตั้งทุนทางวัฒนธรรมด้านการแสดงหนังตะลุงและมโนราห์จากสถาบันครอบครัว ส่งผลให้ความสามารถด้านนี้กลายมาเป็นทุนวัฒนธรรมที่แฝงฝังในกาย ทำให้เขามีความสามารถด้านการใช้เสียงและด้านการแสดง ต่อมา เอกชัย ศรีวิชัย ได้นำทุนส่วนนี้ไปขยับขยายและต่อยอดสู่พื้นที่การทำงานในแวดวงต่าง ๆ ทางสังคม ซึ่งมีความสัมพันธ์และเกี่ยวโยงกับทุนชนิดอื่น ๆ ด้วย จนเมื่อเข้าสู่อุตสาหกรรมความบันเทิง เอกชัย ศรีวิชัย ได้นำทุนทางวัฒนธรรมที่ถือเป็นความสามารถพื้นฐานและได้ทำการสั่งสมมาตั้งแต่วัยเด็ก ไปขยับขยายและแปลงทุนสู่ผลงานต่าง ๆ ในอุตสาหกรรมความบันเทิงได้อย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบันต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1008
title: ช่างสักผู้หญิง: การสื่อสารและการสั่งสมทุนทางวัฒนธรรมในอาชีพช่างสัก

description: การวิจัยเรื่องช่างสักผู้หญิง : การสื่อสารและการสั่งสมทุนทางวัฒนธรรมในอาชีพเพื่อศึกษาการเข้ามาสู่อาชีพช่างสักผู้หญิงที่เป็นพื้นที่ของผู้ชาย อีกทั้งการสื่อสารตัวตนของตนเองช่างสักผู้หญิงสื่อความเป็นตัวเองออกมาอย่างไร เป็นการศึกษาโดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative research) เลือกศึกษาเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive sampling) จากกลุ่มตัวอย่างช่างสักผู้หญิงทั้ง 4 คนที่มีผู้ติดตามบนเพจมากกว่าหนึ่งหมื่นคน อีกทั้งยังมีประสบการณ์ในแวดวงช่างสักมากกว่า และร้านอยู่ในกรุงเทพมหานคร โดยผู้วิจัยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth interview) ร่วมกับการสัมภาษณ์พูดคุยแบบไม่เป็นทางการ (Informal interview) เป็นหลักในการเก็บข้อมูลบุคคลทั้งในกลุ่มตัวอย่างช่างสักผู้หญิง ทั้งนี้ผู้วิจัยได้เลือกใช้ แนวคิดทฤษฎีวัฒนธรรมวิพากษ์ของปิแอร์ บูร์ดิเยอ (Pierre Bourdieu) ในเรื่องของทุน (Capital), แวดวง (Field), ฮาบิทัส (Habitus) และ รสนิยม (Taste) ร่วมกับแนวคิดเรื่องสตรีนิยม (Feminist) ในการศึกษาเกี่ยวกับช่างสักผู้หญิงผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างช่างสักผู้หญิงสามารถก้าวเข้าสู่แวดวง (Field) อาชีพช่างสัก ได้ด้วยศักยภาพในการนำทุน (Capital) ที่สั่งสมมาก่อนเข้าสู่อาชีพช่างสัก ร่วมกับความสนใจที่มีเกี่ยวกับการสัก มาแปลงให้กลายเป็นช่างสักผู้หญิง ซึ่งทุนที่นำมาแปลงนั้นมีความคล้ายกัน กล่าวคือ มีทุนวัฒนธรรมทางด้านศิลปะ ทุนความรู้ทักษะการวาดภาพ ซึ่งเป็นตัวแปรสำคัญในการเสริมอำนาจการรังสรรค์ผลงานศิลปะที่ยากต่อการลบลงบนผิวหนังของคน อีกทั้งยังมีทุนเศรษฐกิจ ซึ่งช่างสักผู้หญิงนั้นเป็นกลุ่มคนชนชั้นกลางที่มีวิถีการดำรงชีวิตของตนเอง ที่เป็นตัวแปรเสริมในการตัดสินใจเข้าสู่อาชีพช่างสัก ซึ่งนอกเหนือจากการสั่งสมทุนแล้วยังมีแวดวงย่อย (Sub-fields) ในการสนับสนุนให้กลุ่มตัวอย่างช่างสักผู้หญิงสามารถเข้าสู่แวดวงอาชีพช่างสักได้ด้วย โดยแวดวงย่อยที่มีคล้ายคลึงกันก็คือ สถาบันครอบครัว สถาบันการศึกษา และแวดวงเพื่อนร่วมอาชีพช่างสักฯ และเมื่อเข้าสู่แวดวงอาชีพช่างสักแล้ว กลุ่มตัวอย่างช่างสักผู้หญิงสามารถธำรงสถานะอยู่ได้ด้วยการนำทุนเดิมที่ได้สั่งสมมาคือ ทุนวัฒนธรรมด้านศิลปะในการวาดภาพมาผสานกับทุนความรู้ที่ได้จากการเรียนรู้วิธีการใช้เครื่องมือ ทักษะเกี่ยวกับการสักที่ได้มาในขณะที่ทำงานและทุนสังคมที่เกิดขึ้นตามมาในระหว่างการประกอบอาชีพทำให้ช่างสักผู้หญิงมีเครือข่ายสังคมมากยิ่งขึ้นในแวดวง จนก่อเกิดเป็นทุนสัญลักษณ์ของการมีชื่อเสียงในฐานะช่างสักผู้หญิงในแวดวงอาชีพช่างสักและขยายทุนนั้นต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งกลุ่มตัวอย่างช่างสักผู้หญิงนั้นสามารถก้าวเข้าสู่อาชีพช่างสักที่เป็นพื้นที่ของผู้ชายได้ ด้วยศักยภาพในการนำทุนต่าง ๆ ที่ได้สั่งสมมาแปลงให้เป็นสารแล้วส่งผ่านช่องทางการสื่อสารในลักษณะหรือรูปแบบเฉพาะของตนจนเกิดการสร้างความหมายใหม่ ภาพลักษณ์ใหม่ และตัวตนใหม่ในแวดวงอาชีพช่างสัก
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1009
title: การเปิดรับการรีวิวสถานที่ท่องเที่ยวของผู้ทรงอิทธิพลผ่านสื่อสังคมออนไลน์กับแนวโน้มพฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวไทย

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ เพื่อศึกษาลักษณะทางประชากร พฤติกรรมการเปิดรับการรีวิวสถานที่ท่องเที่ยว ทัศนคติของนักท่องเที่ยวไทยที่มีต่อบุคลิกผู้ทรงอิทธิพลออนไลน์และเนื้อหาที่รีวิวสถานที่ท่องเที่ยว และแนวโน้มพฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวไทย ความแตกต่างระหว่างลักษณะทางประชากรของนักท่องเที่ยวไทยและการเปิดรับการรีวิวสถานที่ท่องเที่ยวผ่านสื่อสังคมออนไลน์ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ ด้วยการเก็บแบบสอบถามออนไลน์ จากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 400 ชุดผลการวิจัยพบว่า เพศ อายุ ระดับการศึกษา และรายได้ที่แตกต่างกัน มีการเปิดรับรีวิวสถานที่ท่องเที่ยวแตกต่างกัน การเปิดรับรีวิวสถานที่ท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวไทยมีความสัมพันธ์กับทัศนคติที่มีต่อบุคลิกผู้ทรงอิทธิพลออนไลน์และเนื้อหาที่รีวิวสถานที่ท่องเที่ยว ทัศนคติของนักท่องเที่ยวไทยที่มีต่อบุคลิกผู้ทรงอิทธิพลออนไลน์และเนื้อหาการรีวิวสถานที่ท่องเที่ยว มีความสัมพันธ์กับแนวโน้มพฤติกรรมการท่องเที่ยว
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1011
title: การสื่อสารกับการสร้างภาพลักษณ์ดาราแบดมินตันหญิง: กรณีศึกษา รัชนก อินทนนท์

description: การวิจัยเรื่อง การสื่อสารกับการสร้างภาพลักษณ์ดาราแบดมินตันหญิง : กรณีศึกษา รัชนก อินทนนท์ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ดำเนินการศึกษาและเก็บข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เอกสาร (documentary analysis) และการสัมภาษณ์เชิงลึก (in-depth interview) ที่มุ่งศึกษาวิเคราะห์ถึงกระบวนการสร้างและธำรงรักษาภาพลักษณ์และเนื้อหาภาพลักษณ์ ที่ปรากฏจากสื่อมวลชนอันประกอบไปด้วย โทรทัศน์, นิตยสาร และสื่อใหม่อย่างอินเตอร์เน็ตรวมทั้งสื่อสังคมออนไลน์ สำหรับแนวคิดหลักที่ผู้ศึกษานำมาใช้เป็นแนวทางในการวิเคราะห์ ประกอบด้วย แนวคิดเรื่องภาพลักษณ์ ของแดเนียล บัวร์สติน, แนวคิดเกี่ยวกับบุคคลที่มีชื่อเสียง, แนวคิดเรื่องการสื่อสารการกีฬา และแนวคิดเกี่ยวกับแบดมินตัน โดยให้ความสำคัญกับองค์ประกอบ 3 ประเด็นหลัก ได้แก่ 1. เนื้อหาภาพลักษณ์โดยรวม 2. กลยุทธ์ของสื่อ (Media strategy) 3. กลยุทธ์ของสาร (Message strategy) ที่จะแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์และการสื่อสารอย่างมีกลยุทธ์ของสื่อกับการสร้างภาพลักษณ์ “ดาราแบดมินตันหญิงของ เมย์ รัชนก อินทนนท์” ผู้ที่ไม่ได้มีเพียงแค่ชื่อเสียงทางด้านกีฬาแบดมินตันเท่านั้นผลการศึกษาวิจัย จากในกรณีศึกษาของเมย์ รัชนก อินทนนท์ ครั้งนี้ได้เปิดเผยเห็นว่า ผู้มีชื่อเสียง หรือดาราแบดมินตันนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ หากแต่จะเกิดจากการนำเสนอของสื่อ โดยการสร้างภาพลักษณ์ผ่านสื่อต่างๆ โดยเฉพาะสื่อมวลชนและสื่อใหม่ ที่จะทำการค้นหานักแบดมินตันหญิงที่มีแวว หรือมีจุดเริ่มต้นที่ดีโดดเด่นกว่านักแบดมินตันหญิงคนอื่นๆ ในรุ่นเดียวกัน นำมาเสนอสร้างภาพลักษณ์ หรือให้สถานภาพที่ส่งเสริมให้นักกีฬานั้นกลายเป็น “ดาราแบดมินตัน” ในที่สุด อีกส่วนหนึ่งก็คือตัวนักกีฬาแบดมินตันเองนั้นจะต้องมีทุนทางร่างกาย ทุนทางวัฒนธรรม ทักษะและความสามารถในการเล่นแบดมินตันอยู่แล้วส่วนหนึ่ง และสื่อนั้นจะนำเสนอภาพลักษณ์ และทุนที่มีอยู่นั้น ให้ชัดเจนมากขึ้นโดยการนำเสนอของสื่อจะใส่กระบวนการสื่อสารอย่างมีกลยุทธ์ อันประกอบไปด้วย กลยุทธ์สื่อ ซึ่งได้แก่ ประเภทของสื่อ, ความถี่ของสื่อ, บทบาทของสื่อ และกลยุทธ์สาร อันได้แก่ การเลือกประเด็นการนำเสนอ, รูปแบบการนำเสนอ และวิธีการนำเสนอ ซึ่งในการนำเสนอภาพลักษณ์ดารานักแบดมินตันของสื่อที่จะนำไปสู่การเป็นดาราแบดมินตันนั้น จะต้องมีความถี่ในการนำเสนอที่มาก ประกอบกับความหลากหลายของสื่อ และเรื่องราวหรือเนื้อหาที่นำเสนอซึ่งยังจะต้องคงความเชื่อมโยง และเกี่ยวข้องอยู่กับความสามารถและทักษะทางด้านการกีฬาและแบดมินตันไม่ทางใดก็ทางหนึ่งด้วยเช่นกัน แต่การจะขึ้นเป็นดาราแบดมินตันหญิงได้นั้น เพียงแค่ภาพลักษณ์ทางด้านการเล่นแบดมินตันหญิงของ รัชนก อินทนนท์ อาจยังไม่เพียงพอ หากแต่ต้องรวมกับภาพลักษณ์ในด้านอื่นๆ เป็นองค์ประกอบด้วย ถึงจะเป็นที่ยอมรับของคนในสังคมนอกจากนี้ผู้ศึกษายังพบว่าการเป็นดาราแบดมินตันหญิงนั้นจะมีภาพลักษณ์ที่สำคัญ คือเรื่องของทุนความสามารถ ซึ่งนำไปแปลงเป็นทุนชนิดอื่นๆ ได้ ทำให้เกิดทั้งรายได้และชื่อเสียง เปรียบเสมือนสินค้าทางวัฒนธรรมชนิดหนึ่งที่สามารถขายได้ในวงการอื่นๆ
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1012
title: เครือข่ายการสื่อสารและการดำรงอยู่ของเครือข่ายแฟนฟุตบอลไทย: กรณีศึกษา เครือข่ายแฟนบอลทีมสุพรรณบุรี เอฟซี

description: การวิจัยเรื่อง “เครือข่ายการสื่อสารและการดำรงอยู่ของเครือข่ายแฟนฟุตบอลไทย กรณีศึกษา: เครือข่ายแฟนบอลทีมสุพรรณบุรี เอฟซี” มุ่งศึกษาการดำรงอยู่ของเครือข่ายการสื่อสาร โดยมีวัตถุประสงค์ในการวิจัยที่สำคัญคือ เพื่อศึกษาและทำความเข้าใจการสื่อสารที่ช่วยในการดำรงอยู่ของเครือข่ายแฟนบอลทีมสุพรรณบุรี เอฟซี ผลการศึกษาจากการเก็บข้อมูลทำให้ทราบถึงพัฒนาการของเครือข่ายแฟนบอลทีมสุพรรณบุรี เอฟซีแบ่งออกเป็น 3 ช่วงอันได้แก่ 1) ช่วงเริ่มต้น 2) ช่วงเฟื่องฟู 3) ช่วงผลงานไม่ดีของสโมสร โดยงานวิจัยชิ้นนี้ ผู้วิจัยศึกษาเพื่อหาผลการศึกษาเฉพาะในช่วงที่สโมสรมีผลงานไม่ดีเป็นหลัก เนื่องจากผู้วิจัยมีความสนใจที่ศึกษาว่า เหตุผลแฟนคลับยังคงให้การสนับสนุนสโมสรแม้ว่าสโมสรจะอยู่ในช่วงที่มีผลงานไม่ดี และการสื่อสารใดที่ช่วยให้แฟนคลับยังดำรงอยู่ในเครือข่ายผู้วิจัยใช้แนวคิดเพื่อประกอบในการวิเคราะห์เนื้อหาอันได้แก่ 1) แนวคิดเรื่องของความเป็นแฟน (Fandom) 2) แนวคิดเรื่องกลุ่มและเครือข่าย 3) ท้องถิ่นนิยม 4) แนวคิดเรื่องการสื่อสารกีฬา 5) แนวคิดสื่อสังคมออนไลน์ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative research) เพื่อให้สามารถค้นหาข้อมูลเชิงลึกที่นำมาอธิบายถึงปรากฎการณ์การดำรงอยู่ของ “เครือข่ายแฟนบอล” โดยใช้การสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In-depth Interview) จากกลุ่มตัวอย่าง ทั้งหมด 4 กลุ่ม ซึ่งทั้ง 4 กลุ่มเป็นกลุ่มแฟนคลับของทีมสุพรรณบุรี เอฟซี ภายในเครือข่ายแฟนบอลทีมสุพรรณบุรี เอฟซี จำนวน 12 คน และ การสังเกตการณ์แบบไม่มีส่วนร่วม (Non-participant observation) เพื่อศึกษาถึงการสื่อสารที่ช่วยต่อการดำรงอยู่ของเครือข่ายแฟนบอลทีมสุพรรณบุรี เอฟซี ผลการศึกษาพบว่า เครือข่ายแฟนบอลทีมสุพรรณบุรี เอฟซีใช้ช่องทางการสื่อสารที่หลากหลาย ตามบริบททางด้านเวลาในช่วงต่าง ๆ โดยในช่วงที่สโมสรสุพรรณบุรี เอฟซีมีผลงานที่ไม่ดีพบว่า กลุ่มแฟนคลับนั้นสื่อสารผ่านหลายช่องทางด้วยกัน อันได้แก่ 1) สื่อกิจกรรม 2) สื่อบุคคล 3) สื่อใหม่ 4) สื่อสังคมออนไลน์ โดยสื่อกิจกรรมนั้นช่วยทำให้สมาชิกแต่ละกลุ่มได้มีพื้นที่ในการสื่อสารและพบปะกัน ซึ่งช่วยในรักษาความสัมพันธ์ของสมาชิก สำหรับสื่อบุคคลนั้นช่วยในการประคับประคองความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิก ในขณะที่กลุ่มแฟนคลับทำการสื่อสารผ่านสื่อสังคมออนไลน์ “เฟซบุ๊ก” และ “ไลน์” เพื่อใช้แลกเปลี่ยนความคิดเห็น และ เป็นพื้นที่ในการนัดหมายทำกิจกรรมร่วมกันในโลกออฟไลน์ อันทำให้เครือข่ายมีการดำรงอยู่และเสริมความเข้มแข็งด้านความสัมพันธ์ ในขณะเดียวกัน “ท้องถิ่นนิยม” เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่สำคัญสำหรับการเชื่อมร้อย แฟนบอล กับ สโมสรฟุตบอล และ เป็นแรงจูงใจให้เข้ามาเป็นแฟนบอลของสโมสร รวมทั้งให้การสนับสนุนสโมสรอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าสโมสรจะมีผลงานไม่ดี กล่าวคือ ความนิยมในท้องถิ่น นั้นเป็นปัจจัยหนึ่งที่สำคัญ ที่ช่วยให้แฟนบอลยังคงอยู่กับสโมสร และ ช่วยเสริมสร้างความเข้มแข็งให้แก่การดำรงอยู่ของเครือข่ายจากข้อมูลในเบื้องต้น จะเห็นได้ว่าในช่วงที่สโมสรมีผลงานไม่ดีนั้น แฟนคลับมีการสื่อสารผ่านทางสื่อที่หลากหลาย เพื่อช่วยให้เครือข่ายมีความเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง นำไปสู่การรักษาความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกภายในกลุ่มในช่วงที่สโมสรสุพรรณบุรี เอฟซีมีผลงานไม่ดี ทำให้เครือข่ายแฟนบอลของสโมสรสุพรรณบุรี เอฟซียังคงดำรงอยู่ต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1013
title: การเปิดรับสื่อและทัศนคติต่อโครงการปีท่องเที่ยววิถีไทย 2558-2561 ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย

description: การวิจัยนี้มุ่งศึกษาการเปิดรับสื่อและทัศนคติต่อโครงการ “ปีท่องเที่ยววิถีไทย” 2558-2561 ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะทางประชากร การเปิดรับสื่อ ทัศนคติต่อโครงการ “ปีท่องเที่ยววิถีไทย” 2558 -2561, ทัศนคติต่อการท่องเที่ยวในประเทศ และพฤติกรรมต่อการท่องเที่ยวในประเทศ อีกทั้งยังศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการเปิดรับสื่อกับทัศนคติต่อโครงการ “ปีท่องเที่ยววิถีไทย” 2558-2561 ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างทัศนคติต่อโครงการ “ปีท่องเที่ยววิถีไทย” 2558-2561 กับทัศนคติต่อการท่องเที่ยวในประเทศ และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างทัศนคติต่อโครงการ “ปีท่องเที่ยววิถีไทย” 2558-2561 กับพฤติกรรมการท่องเที่ยวในประเทศ โดยการวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) รูปแบบการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลกับประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครมีการเปิดรับข่าวสารเกี่ยวกับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยและมีพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวในประเทศไทย ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุต่ำกว่า 20 ปี อาชีพนักเรียน/นักศึกษา ส่วนใหญ่มีรายได้ส่วนตัวต่อเดือนไม่เกิน 20,000 บาท พฤติกรรมการท่องเที่ยวในประเทศส่วนใหญ่มีการเดินทางท่องเที่ยว โดยเฉลี่ย 3 ครั้ง/ปี มีจุดประสงค์การเดินทางเพื่อพักผ่อน ในช่วงวันเสาร์-วันอาทิตย์ โดยมีจำนวนวันเดินทาง 1 วัน/ครั้ง ส่วนการเปิดรับสื่อต่อโครงการ “ปีท่องเที่ยววิถีไทย” 2558-2561 มีการเปิดรับสื่อในระดับปานกลาง โดยมีการเปิดรับสื่อกิจกรรมมากที่สุด นอกจากนี้ทัศนคติต่อโครงการ “ปีท่องเที่ยววิถีไทย” 2558-2561 มีทัศนคติในระดับมากต่อประเด็น เนื้อหาการรณรงค์ทำให้ทราบถึงแหล่งท่องเที่ยวใหม่ๆ หลายแห่ง โดยเฉพาะเมืองท่องเที่ยวรอง เช่น จังหวัดเพชรบูรณ์ จังหวัดเลย จังหวัดลำปาง จังหวัดชุมพร มากที่สุด และทัศนคติต่อการท่องเที่ยวในประเทศ มีทัศนคติอยู่ในระดับมาก ด้านสิ่งดึงดูดใจทางการท่องเที่ยวมากที่สุด จากการทดสอบสมมติฐานการวิจัยพบว่า การเปิดรับสื่อกิจกรรมมีความสัมพันธ์กับทัศนคติต่อโครงการ “ปีท่องเที่ยววิถีไทย” 2558-2561 ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 ส่วนทัศนคติต่อโครงการ “ปีท่องเที่ยววิถีไทย” 2558-2561 มีความสัมพันธ์กับทัศนคติต่อการท่องเที่ยวในประเทศ ด้านแหล่งแหล่งท่องเที่ยว ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 และทัศนคติต่อโครงการ “ปีท่องเที่ยววิถีไทย” 2558-2561 กับพฤติกรรมการท่องเที่ยวในประเทศ มีค่าเท่ากับ 0.117 น้อยกว่าระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1016
title: การสื่อสารและวาทกรรม “แม่วัยใส” ในสังคมไทย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาถึงอำนาจที่สร้างวาทกรรมแม่วัยใสในแต่ละยุค 2) เพื่อศึกษาถึงการเปลี่ยนแปลงของการปฏิบัติต่อแม่วัยใสที่มีผลจากวาทกรรมในแต่ละยุค และ 3) เพื่อศึกษาการสื่อสารและการต่อสู้กับวาทกรรมและการปฏิบัติต่อแม่วัยใสของแม่วัยใสการวิจัยฉบับนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้เครื่องมือในการศึกษา ดังนี้ 1) การวิเคราะห์วาทกรรม (Discourse Analysis) จากสื่อสาระและสื่อบันเทิงที่เป็นตัวแทนวาทกรรม “แม่วัยใส” ทั้ง 3 ยุค จำนวน 41 รายการ 2) การศึกษาประวัติชีวิต (Life History) จากบุคคลที่มีชื่อเสียงที่ยอมรับว่าเป็น “แม่วัยใส” ผ่านสื่อสาธารณะ จำนวน 5 คน 3) การสัมภาษณ์เชิงลึก (In-Depth Interview) กลุ่มตัวอย่างแม่วัยใสที่เคยตั้งครรภ์ในขณะที่อายุต่ำกว่า 22 ปี จากการใช้เกณฑ์การจบการศึกษาในระดับอุดมศึกษา ซึ่งยึดจากเกณฑ์เปรียบเทียบอายุและลำดับชั้นในการศึกษาไทยที่นักศึกษาชั้นปีที่ 4 ส่วนใหญ่มีอายุระหว่าง 21-22 ปี จำนวน 10 คน ร่วมกับการสัมภาษณ์เชิงลึกกลุ่มตัวอย่างที่เป็นคนใกล้ชิดของแม่วัยใสกลุ่มข้างต้น ซึ่งเป็นผู้สังเกตการณ์คนสำคัญที่รับรู้เกี่ยวกับแม่วัยใสในกลุ่มข้างต้นเป็นอย่างดี จำนวน 10 คน โดยแม่วัยใสเป็นผู้พิจารณา ยอมรับและคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างคนใกล้ชิดด้วยตัวเอง และ 4) การวิเคราะห์ตัวบท (Textual Analysis) จากการศึกษาข้างต้นผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าวาทกรรม “แม่วัยใส” แบ่งออกเป็น 3 ยุค ได้แก่ 1) ยุค “พร้อมแล้วต้องท้อง”: “แม่วัยใส” เป็นเรื่องปกติ 2) ยุค “ท้องไม่พร้อม”: “แม่วัยใส” เป็นสิ่งผิด และ 3) ยุค “ท้องได้แต่ต้องพร้อม”: “แม่วัยใส” เป็นสิ่งที่ไม่ได้ผิดเสมอไป อำนาจที่สร้างวาทกรรมเหล่านี้ก็คือสถาบันทางสังคมต่าง ๆ ซึ่งได้แก่ สถาบันครอบครัว สถาบันการศึกษา สถาบันเศรษฐกิจ สถาบันการแพทย์ สถาบันรัฐและกฎหมาย สถาบันชาติพันธุ์หรือวัฒนธรรม สถาบันศาสนาและสถาบันสื่อ โดยในแต่ละยุคสมัยจะมีการสร้างวาทกรรมที่แตกต่างกันไปตามความเปลี่ยนแปลงของปฏิบัติการทางสังคมวัฒนธรรม (Socio-Cultural Practice) และการสื่อสารและการต่อสู้ของแม่วัยใสต่อการปฏิบัติต่อแม่วัยใสตามวาทกรรม “แม่วัยใส” ในแต่ละยุคนั้น ได้แก่ 1) การยอมรับวาทกรรมเดิมในยุคที่ 1 2) การยอมรับ/ปฏิเสธ/ต่อรองวาทกรรมเดิมในยุคที่ 2 และ 3) การปฏิเสธ/ต่อรองวาทกรรมเดิม การสร้างวาทกรรมใหม่และการผสมผสานวาทกรรมเดิมกับวาทกรรมใหม่ในยุคที่ 3ดังนั้นจึงสามารถสรุปได้ว่าคำนิยามของวาทกรรม “แม่วัยใส” จะเป็นอย่างไรนั้นขึ้นอยู่กับปฏิบัติการทางวาทกรรม (Discursive Practice) และปฏิบัติการทางสังคมวัฒนธรรม (Socio-Cultural Practice) ของแต่ละยุคที่มีความแตกต่างกันไปในแต่ละยุคสมัย โดยอำนาจในการกำหนดวาทกรรมก็ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขในการสื่อสารที่เปลี่ยนแปลงไปในแต่ละยุค โดยในยุคของการสื่อสารทางเดียว (One Way Communication) ที่ปรากฏในยุควาทกรรมที่ 1 และ 2 ที่มีความเข้มข้นแตกต่างกันไป สถาบันทางสังคมต่าง ๆ ก็จะมีอำนาจมากในการกำหนดวาทกรรมในสังคม แต่ในยุคที่มีการสื่อสารสองทาง (Two-Way Communication) ที่ปรากฏในยุควาทกรรมที่ 2 และ 3 ที่มีความเข้มข้นแตกต่างกันไป อำนาจของสถาบันทางสังคมต่าง ๆ ในการกำหนดวาทกรรมก็น้อยลงและฝ่ายที่ถูกกำหนดวาทกรรมก็จะมีอำนาจมากขึ้นในการสื่อสารและต่อสู้