cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.17026/dans-xm4-yxjh
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 1395

description: In dit tweede gesprek vertelt deze man waarom hij terugkwam bij defensie in 2005. Hij werd toen tot Luchtmobiel infanterist en hospik opgeleid en ging met zijn eenheid in de opwerking voor uitzending naar Afghanistan, in het kader van TFU 2. In het inzetgebied voerde hij patrouilletaken als beveiliger en hospik uit. In een levendige en open stijl vertelt hij over het leven in zijn hechte compagnie in de woestijn, over de gevechtsacties die hij meemaakte, over de impact hiervan op zijn persoon, en over de omgang met de lokale bevolking. Na zijn tweede uitzending koos hij bewust voor zijn gezin en verliet daarom de dienst. Aansluitend ging hij de opleiding tot politieagent in, het vak dat hij heden uitoefent.
DOI: 10.17026/dans-22h-zbs3
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 1399

description: Deze in Rotterdam geboren man was tijdens de Tweede Wereldoorlog actief voor het verzet. Hij werd opgepakt door SS’ers maar wist ook weer te ontsnappen. Hij zwierf door het land en hielp na de bevrijding een school met NSB’ers en uitgehongerde Duitsers te bewaken. Hij werd daar ontslagen toen hij de Duitsers eten gaf. Daarna reageerde hij op een pamflet van de marine en werd naar Nederlands Indië verscheept, waar hij zijn huidige vrouw ontmoette, een Nederlandse verpleegster. Hij werkte daar op transport en in de bakkerij. Contacten met de lokale bevolking verliepen goed tot hij ze op diefstal betrapte.
DOI: 10.17026/dans-z2r-wqav
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 1405

description: Mevrouw is geïnterviewd als vriendin en vrouw van. Haar vriendje en latere echtgenoot ging zes keer op uitzending. Als vriendin had zij het druk met haar eigen leven thuis, zat niet zoals haar schoonmoeder gekluisterd aan de tv als er iets over Libanon te melden was. Als echtgenote heeft zij haar leven met de dochters ook voortgezet, maar had een serieuze taak aan het begeleiden van de kinderen rond de afwezige papa en stond overal alleen voor. Ook de terugkeer van haar echtgenoot was een heel proces, vooral na Angola. Zij is trots op haar kracht dat ze het aan kon, alles thuis draaiende houden, maar heeft het ook zwaar gevonden. Eerst ging het nog om kleine kinderen, later ook om het er alleen voor staan bij een heftig puberende dochter. De UNTSO missie hebben zij als gezin gedaan. Zij gaf de kinderen zelf les en hebben veel beleefd. Thuiskomen in burgerlijk Nederland was moeilijk, ook voor de kinderen die hun verhalen niet kwijt konden. Het interview is een mooie aanvulling op het interview met haar man.
DOI: 10.17026/dans-xgz-9vx5
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 1406

description: Deze -aanvankelijk als reservist actieve - man vertelt over zijn horizontaal instromen bij defensie in 1980. De beroepscollega's waren boos dat een groep burgers zomaar van buiten meteen werd aangesteld als sergeant-majoor. In 1985 werd hij uitgezonden naar de Sinaï, in het kader van de MFO-missie. Het was de tijd van zijn leven. Hij genoot van zijn taak als materieelbeheerder en van het land. Na zijn vertrek bij defensie in 1993 is deze man een reisbureau begonnen voor reizen naar het Midden-Oosten. Dit is een belezen man, die zich graag verdiept in de achtergronden van landen en volkeren en daar ook prachtig over kan vertellen.
DOI: 10.17026/dans-x82-wxdv
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 1407

description: Als burger consultant op energiegebied, kwam hij als functioneel specialist bij het civiele infra techniek netwerk. Geïnterviewde werd na jaren uit dienst te zijn reservist, en vertelt hoe het organisatorisch mogelijk was om gezin en werk voor drie maanden te verlaten. Hij was zich wel bewust dat hij zich in een militaire organisatie moest profileren. Zijn wapenbeheersing gaf hem vertrouwen en in praktijk hielp dat ook de opbouw van wederzijds respect. Daarbij kon hij vrijwel meteen schone sier maken op zijn vakgebied. Verschillende projecten pakte hij op, op kamp Holland, in buiten gebieden in Uruzgan en, in samenwerking met Amerikanen, in Deh Rawod. Slechts één project kon hij zelf afmaken. De korte uitzendduur van functioneel specialisten is niet ideaal. Met een lach op zijn gezicht vertelt deze reservist over zijn ervaringen.
DOI: 10.17026/dans-zbj-kzpf
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 233

description: Na opgeleid te zijn tot chemisch en medisch analist werd deze persoon beroepsmilitair bij de Koninklijke Marine. In 1991 werd hij in het kader van Cambo II uitgezonden als chef ‘d equipage van het Field Dressing Station en gaf leiding aan zo’n 60 mensen. Naast hulp aan gewonde milirairen werd veel humanitaire hulp geboden aan de burgerbevolking. Het was een heel intensieve uitzending met een hoge werkdruk, maar waar hij met voldoening op terugkijkt.
DOI: 10.17026/dans-x5x-es8s
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 279

description: Deze man wilde graag bij de marine en meldde zich hiervoor aan. In 1952 werd hij uitgezonden naar Korea, iets waar hij geen zin in had, hij was liever korporaal geworden. Hun taak was vuursteun te verlenen aan troepen aan de wal. Overdag lagen ze aan de zeekant, 's nachts bewaakten ze vanaf de wal. Het was erg koud, een keer kwamen ze vast te zitten in het ijs. Eenmaal kwam er een collega om door eigen vuur. Jaren later zijn ze allemaal onderscheiden door de Koreaanse ambassadeur, dat was een welkome erkenning.
DOI: 10.17026/dans-x83-fp2k
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 281

description: Geïnspireerd door het oorlogsverleden van zijn vader (WOII) vroeg deze veteraan na zijn laatste schooljaar militaire dienst aan. Ook verzocht hij naar Libanon uitgezonden te worden. In 1981 vertrok hij naar Libanon, waar hij in het noorden geplaatst werd. Er lag verveling op de loer. Het contact met de lokale bevolking was goed, al was er wel sprake van een taalbarrière. Het grote politieke plaatje ging langs hem heen, daar hadden ze lokaal ook niet zo’n last van. Terugkijkend ziet hij Libanon uit voortvloeisel van zijn verleden, de dood van zijn vader.
DOI: 10.17026/dans-zyu-94rz
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 340

description: Deze man was een zogeheten onwettig kind en leefde in de jaren dertig met zijn moeder in een opvanghuis voor ongehuwde moeders en hun kinderen. De oorlogsjaren zag hij als overlevingsjaren: hij pakte elk werk aan wat hij kon krijgen. In 1946 werd hij opgeroepen voor de dienstplicht, hij had toen nog geen weet van Indië. Hij kwam in Maastricht terecht. Hij werd als verbindingsman naar Nederlands Indië gestuurd, waarover toen al enge verhalen de ronde deden. Sommige mannen verdwenen op inschepingverlof. Hij werd op basiscommando Semarang geplaatst.
DOI: 10.17026/dans-xsy-4hxz
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 399

description: Arjen Coops ging als dienstplichtig soldaat naar Libanon. Zijn functie was hospik. Hij begon in Libanon op post 7.20, later werd hij overgeplaatst naar Haris. Hij heeft het lijk moeten bergen van een Palestijnse jongen die door de Israëli standrechtelijk was geëxecuteerd. Dat vond hij een gruwelijk ervaring. Na de Israëlische invasie bood hij humanitaire hulp aan vluchtelingen. In Nederland besloot hij beroepsmilitair te worden en werd in 1994 uitgezonden naar Bosnië waar hij op de ambulance reed. Hij uit kritiek op het kader, heeft zich door zijn leidinggevenden niet beschermd gevoeld. Tochten naar de enclave Srebrenica vond hij beklemmend. Hij vond de uitzending UNPROFOR zinloos. In Nederland zocht hij hulp bij maatschappelijk werk, later is hij zelf maatschappelijk werker geworden op “de Basis”.
DOI: 10.17026/dans-2ae-th8e
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 421

description: Deze veteraan werd geboren in een niet-orthodox Joods gezin in Amsterdam. Zijn vader deed dienst bij het Korps Motordienst en daar wilde hij bij zijn oproep voor militaire dienst in 1939 ook graag bij. Hij was chauffeur en kreeg bij het Korps Motordienst rijlessen en motortechniek. In 1943 moesten alle Nederlandse militairen zich bij de Duitsers melden als krijgsgevangene. Dat deed hij samen met een Joodse vriend, als Joden werden ze gelijk apart gezet. In het plaatsje Deep was een Joods krijgsgevangenenkamp, waar al Franse en Hongaarse krijgsgevangenen zaten en zij bij werden geplaatst. Doordat hij Frans sprak, kon hij met de Franse krijgsgevangenen communiceren en Franse les geven aan Nederlandse jongens. Ze moesten zwaar werk doen, maar wel in de buitenlucht. De Duitsers hielden zich aan de conventies van Geneve in de omgang met de krijgsgevangenen. Hij keerde als enige van zijn familie terug na de oorlog, de anderen waren door de Duitsers omgebracht. Achteraf denkt hij dat zijn krijgsgevangenschap hem het leven heeft gered.
DOI: 10.17026/dans-xku-48h3
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 448

description: In 1962 werd deze man opgeroepen voor de dienstplicht en twee maanden voordat deze voor hem zou eindigen werd hij uitgezonden naar Nieuw Guinea, wat hij eigenlijk niet wilde. Doordat hij als enige goed Indonesisch sprak, werd hij naast zijn functie als munitiehandlanger vaak ingezet als tolk. Later vernam hij van een oud-sergeant dat hij als tolk nooit was vertrouwd. Hij werd ervan verdacht militaire informatie uit te wisselen met Indonesische gevangenen. Hij betreurt het zeer dat hij destijds op vrijwillige basis tolk werkzaamheden heeft verricht en pas jaren later heeft moeten vernemen dat men hem al die tijd niet heeft willen vertrouwen. Die ervaring heeft ervoor gezorgd dat hij zich afkeerde van het leger en haar functionarissen.
DOI: 10.17026/dans-xxq-34te
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 482

description: Deze Utrechter begon als huisarts en werd later psychiater. In 1940 werd hij gemobiliseerd en hielp hij gewonden van de brug te halen en naar ziekenhuizen te vervoeren aan de Maas bij Rotterdam. Soms nam hij het stuur van de wagen over als een soldaat niet verder durfde te rijden omdat ze onder vuur lagen. Hij werkte verder als arts na de capitulatie. In 1946-1947 werd hij gevraagd naar Nederlands Indië te komen als psychiater. Daar richtte hij een psychiatrisch centrum op in Bandoeng.
DOI: 10.17026/dans-zvj-5wba
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 525

description: Deze man werd in 1940 opgeroepen voor de dienstplicht. Hij beschrijft de nacht dat de Duitsers Den Haag binnenvielen en hoe de Nederlandse soldaten nog altijd geen besef hadden dat het echt oorlog was. Door de bezuinigingen van Colijn hadden ze te weinig munitie om echt weerstand te bieden. In september 1940 moest hij zijn uniform inleveren en in 1942 kreeg hij het verzoek zich te melden als krijgsgevangene. Dit deed hij niet. In 1944 ontmoette hij voor het eerst Amerikaanse soldaten die hij hielp aan voedsel te komen. Hij werd gevraagd als tolk voor de Engelsen en Amerikanen te werken en heeft zo in veel plaatsen in Duitsland, Nederland en zelfs Oost-Afrika de strijd van dichtbij meegemaakt. Ook al vindt hij nu dat hij weinig erkenning heeft gekregen als veteraan, toch is hij een tevreden mens.
DOI: 10.17026/dans-zsg-brcx
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 555

description: In 1946 werd deze veteraan opgeroepen voor de dienstplicht en in 1947 werd hij naar de school voor reserveofficieren der Infanterie gestuurd in Breda. Als vaandrig in het aanvullingsdetachement kwam hij begin mei 1948 in Batavia aan, waar hij aangesteld kon worden als pelotonscommandant. Aanvankelijk merkte hij niet veel van spanningen en was het leven er gemoedelijk. Na een tijdje werd hij auditeur militair bij het Bijzonder Krijgsgerecht. Daar werden vooral wat simpelere zaken besproken, complexe zaken losten ze op een andere manier op. Hij was teleurgesteld over de afloop in Indië. Hij heeft het wel een fantastische ervaring gevonden land en cultuur te leren kennen. Er leeft bij hem geen behoefte aan veel contact met andere veteranen: in zijn studietijd richtten oud-Indiëgangers de sociëteit Hap van Jan op en daar heeft hij genoeg aan.
DOI: 10.17026/dans-xuy-t7af
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 556

description: Deze veteraan begon in 1948 met het vervullen van zijn militaire dienstplicht. In 1949 vertrok hij met de Marine naar Indië, hij wilde daar graag heen. Ze ruimden de mijnen uit de Tweede Wereldoorlog en moesten de vaarroutes weer klaar maken voor de KPM. In juli 1949 begon het Nederlands gezag in Indië te kraken en demoraliseerde de landmacht. Op zee hadden ze daar echter niet zo’n last van: ze hadden nog genoeg mijnen te ruimen en er was vertier in hun vrije tijd. De soevereiniteitsoverdracht was een klap en voelde als falen van Nederlands beleid. Nu moest de Nederlandse Marine de Indonesische Marine gaan opleiden, een samenwerking die goed verliep. Herdenkingen bezoekt hij nauwelijks, hoewel hij zich wel Indië-veteraan voelt.
DOI: 10.17026/dans-zhx-yxv3
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 557

description: Deze veteraan kwam uit een relatief welgestelde familie en was het wel met zijn vriend eens toen hij zei dat ze naar Indië moesten om anderen te bevrijden, nu anderen hen ook bevrijd hadden. In 1946 begon hij zijn dienstplicht. Op patrouilles in Nederlands Indië verleenden ze vaak medische hulp en deelden ze kleding uit. De situatie werd gaandeweg grimmiger, dat kwam ook tot hen via de Inlichtingendienst. In de loop van de zomer van 1948 werd de situatie zodanig dat ze militaire acties moesten uit gaan voeren tegen de bendes. Hij kwam na een tijdje bij de Divisiestaf terecht, waar hij af en toe werd uitgeleend aan de Krijgsraad. Zo beoordeelde hij een zaak waar bendes burgers als levend schild hadden gebruikt. Langzamerhand werd duidelijk dat Nederland aan de verliezende hand was. In 1950 mocht hij zelf terug naar huis. Hij pakte daar zijn studie weer op en maakte onderdeel uit van de sociëteit de Hap van Jan, met andere studenten die in Indië geweest waren. De missie heeft zijn mening over de toenmalige politieke situatie in Indië niet veranderd.
DOI: 10.17026/dans-zgn-2nqu
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 558

description: In dit vervolginterview vertelt deze veteraan dat hij in 1963 een jaar uitgezonden werd naar Suriname, waar hij veel leerde over het reilen en zeilen in de tropen. Hier bestond de dreiging uit grensgeschillen met Frans en Brits Guyana. Hij genoot van deze tijd, het was een heel nieuwe ervaring. Later werd hij naar Cambodja uitgezonden, zoals hij in het eerste interview vertelde. Anderhalf jaar na zijn missie keerde hij terug naar Cambodja , waar hij zag dat Phnom Penh erg opgeknapt was. Hij kijkt met tevredenheid terug op de missie en is nu actief betrokken bij veteranenactiviteiten.
DOI: 10.4121/19690684
title: Runoff, erosion and pesticide transport in a small catchment in Limburg - The Netherlands

description: The main data in this dataset are observed rainfall runoff events. During this events runoff, erosion and related pesticide concentrations in the particulate and dissolved phase are measured. For each runoff event timeseries are available of measured discharge (1 minute interval), suspended sediment (5 minute interval) and pesticide concentrations in both phases. In addition, we collected data from field observations and interviews with land managers, data is available on pesticide applications and concentrations of pesticides in soil.
DOI: 10.17026/dans-x6v-rnkd
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 559

description: In 1947 haalde deze veteraan zijn kandidaats Rechten in Leiden en moest hij zich melden voor de dienstplicht. Hij werd ingedeeld bij administratie maar vond dit erg eenvoudig. Het idee ontstond om dan maar naar Indië te gaan. Hij werkte daar weer in de administratie en woonde met andere Leidse studenten in een huis. In het begin had hij nog geprobeerd zich van de administratie te onttrekken omdat het zo simpel was en bij de rechtspraak terecht te komen, maar dat was niet gelukt. Terug in Leiden ontstond de Hap van Jan, van uit Indië teruggekeerde studenten die het gevoel hadden Leiden een beetje ontgroeid te zijn. Hij voelt zich geen veteraan omdat hij nauwelijks gevechten heeft meegemaakt.
DOI: 10.4121/19690684.v3
title: Runoff, erosion and pesticide transport in a small catchment in Limburg - The Netherlands

description: The main data in this dataset are observed rainfall runoff events. During this events runoff, erosion and related pesticide concentrations in the particulate and dissolved phase are measured. For each runoff event timeseries are available of measured discharge (1 minute interval), suspended sediment (5 minute interval) and pesticide concentrations in both phases. In addition, we collected data from field observations and interviews with land managers, data is available on pesticide applications and concentrations of pesticides in soil.
DOI: 10.17026/dans-xkf-kd3k
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 560

description: Deze veteraan vertrok in 1947 als dienstplichtige naar Nederlands Indië waar hij werd ingedeeld in de stafcompagnie. Hij zat in een eenheid die informatie zocht met betrekking op waar de TNI zat en welke mensen de lokale bevolking lastig vielen. Het kameraadschap in de groep waardeerde hij zeer. De bevolking stond over het algemeen positief tegenover de Nederlandse militairen. Hij vond in het begin dat Indië bij Nederland moest blijven, maar gaandeweg drong het tot hem door dat het weinig zin had om in Indië te blijven. Wat de lokale bevolking wilde, werd hem niet duidelijk. In mei 1950 keerde hij terug naar Nederland, waar hij na een paar maanden een studie in Leiden begon. Daar kwam hij in aanraking met de sociëteit de Hap van Jan, bestaande uit Indiëgangers.
DOI: 10.17026/dans-x8p-5qy4
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 561

description: Toen de oorlog uitbrak in 1940 meldde deze veteraan zich bij het leger waar ze niets met hem konden omdat hij geen militair was. Hij hielp toen met het bewaken van schuilkelders. Na de capitulatie ging hij naar Zeeland om verder te vechten, maar vond daar een bootje waarmee hij naar Engeland vertrok. Daar kreeg hij een militaire opleiding. Hij meldde zich aan om naar Nederlands Indië te gaan, omdat hij het gevoel had daar echt tegen de vijand te kunnen vechten, terwijl dat in Nederland niet meer mogelijk was. De Engelsen wilden hen in Indië inzetten voor Inlichtingen. Het was voor hen lastig in te schatten wanneer lokale bevolking de waarheid sprak en wanneer niet. Na de capitulatie van Japan hezen ze de Nederlandse vlag, maar daar werd niet goed opgereageerd. De revolutionaire beweging was voelbaar en de Engelsen wilden hier niets mee te maken hebben. Half maart 1946 vloog hij terug naar Nederland, waar hij gelijk een nieuwe uitzending overwoog – ditmaal als beroepsmilitair.
DOI: 10.17026/dans-z7g-wbc6
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 562

description: Deze man werd geboren in 1927 in een warm gezin. Hij ging in september 1947 voor vervulling van zijn dienstplicht naar de School Reserveofficieren Infanterie, de SROI in Breda. In het begin van zijn tijd in Indië was hij eens bij een gewelddadig verhoor waar hij erg van schrok. Hij weigerde bij het verhoor te blijven toekijken. Op patrouilles gebeurde het regelmatig dat ze beschoten werden. Rond november 1949 werd duidelijk dat de politieke mening over dit gebied opschoof. In mei 1950 ging hij terug naar Nederland, waar hij in Leiden ging studeren. Daar maakte hij onderdeel uit van de sociëteit van de Hap van Jan.
DOI: 10.17026/dans-zth-ydfn
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 563

description: Deze man woonde tijdens zijn jeugd in Nederlands Indië, voor zijn gymnasium verhuisden ze naar Nederland. In 1945 meldde hij zich als vrijwilliger om Indië te bevrijden van de Japanners. Opgewekt vertrok hij eind 1946 naar Indië, hij had geen idee wat hem te wachten stond. Hij noemt zichzelf achteraf naïef. Hij stond wel achter de eerste maar niet meer achter de tweede politionele actie. Gevangenen zag hij gemarteld worden met elektroshocks tijdens verhoor. In 1949 ging hij terug naar Nederland, waar hij een studie Rechten begon. Daar was hij bij de oprichting van de Hap van Jan. Hij vindt dat de Indië-veteranen vergeten veteranen zijn.
DOI: 10.17026/dans-zpu-mbq2
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 564

description: Deze man ging in 1945 het huis uit om in Leiden te gaan studeren. Hij ervoer de uitzending naar Nederlands Indië als een burgerplicht. Hij zag in de buurt van zijn post geen ontsporingen van geweld en krijgsgevangenen maakten ze ook niet. Het was meer een kwestie van zo goed mogelijk door de periode heenkomen. Pas thuis besefte hij zich dat twee man van het peloton nooit meer mee konden naar Nederland en hoe erg dat eigenlijk was. Hij kwam pas na zijn afstuderen in contact met de Hap van Jan. Van zijn tijd in Indië heeft hij vooral geleerd te relativeren.
DOI: 10.17026/dans-xyr-3av2
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 565

description: Deze veteraan groeide op in Rotterdam, waar hij in de Tweede Wereldoorlog het bombardement meemaakte. Zijn grootvader werkte bij het Korps Mariniers en dat trok hem na de bevrijding ook wel. Hij nam deel aan de tweede politionele actie in Indië, waar hij eigenlijk niet achter stond. Het materieel en de organisatie was erg amateuristisch, vond hij. Ze probeerden de lokale bevolking te ontzien in hun geweld. Bij thuiskomst in de haven werden ze uitgemaakt voor moordenaars, wat hem schokte. Hij ging in Leiden studeren, waar hij de Hap van Jan tegenkwam. Terugkijkend heeft de inzet bij de mariniers hem gevormd in zijn jonge jaren, hij is dankbaar voor die ervaring.
DOI: 10.17026/dans-2cw-3rea
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 566

description: Deze veteraan werd geboren in Tilburg maar groeide op in Brussel waar hij zich in oktober 1944 aanmeldde bij de Nederlandse Krijgsmacht. Hij maakte deel uit van de staf van de derde brigade van de 7 Decemberdivisie. Hij vroeg zich nooit af of het juist was wat hij deed, hij vond dat Indië gewoon bij Nederland hoorde. Het guerrillakarakter van de strijd maakte het lastig de burgers volledig te ontzien. Hij vindt dat hij slordig behandeld is bij zijn terugkomst. Hij ging studeren in Leiden waar hij af en toe langsging bij de Hap van Jan. Al met al vond hij het een mooie tijd waarin hij veel geleerd heeft.
DOI: 10.17026/dans-zqx-t6y7
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 567

description: Deze man moest in 1948 aan zijn dienstplicht beginnen. Omdat hij aangaf weinig bezwaar te hebben tegen een uitzending naar Indië, werd hij uitgezonden. Hij kwam op eigen verzoek in Bandoeng terecht, waar hij de financiële verantwoording van de betaalmeesters over de hele archipel moest controleren. Ze hadden weinig met het geweld te maken en genoten van hun vrije tijd door bij kennissen langs te gaan of uit te gaan. Terug in Nederland probeerde hij zijn studie weer op te pakken en ging bij de sociëteit van de Hap van Jan. De latere maatschappelijke discussies over de inzet in Indië hebben hem persoonlijk niet geraakt.
DOI: 10.17026/dans-zmp-96c4
title: Veteranen Instituut, IPNV, interview 568

description: Deze Limburgse man werd ten tijde van de bevrijding tolk voor de Amerikanen. Toen de Amerikanen verder trokken, Duitsland in, meldde hij zich als Oorlogsvrijwilliger. Hij werd als vlieger in 1948 uitgezonden naar Nederlands Indië. Hij was onder de indruk van de schoonheid van de tropen. Door een verkeerde inschatting van zijn kant, werd hij een keer tien dagen vastgezet in een cel. Hij moest gevechtshandelingen vanuit de lucht uitvoeren tijdens de tweede politionele actie. Er zijn veel mannen van zijn lichting omgekomen tijdens het vliegen. Hij merkte dat hij verhardde en ook aan deze schokkende dingen wende. Hij voelde bewondering voor de arme boeren op Java, die ook slachtoffer waren van deze oorlog. Hij kijkt terug op zijn missie naar Indië als een rijke ervaring, net als andere ervaringen in zijn leven.