cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2022.985
title: แนวทางการออกแบบและพัฒนารูปแบบที่พักอาศัยประเภทโรงแรม เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวสูงอายุเชิงส่งเสริมสุขภาวะ

description: ในปัจจุบัน ประเทศไทยกำลังเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ และผู้สูงอายุเริ่มมีการเปลี่ยนถ่ายสู่รุ่นต่อไปมากขึ้นซึ่งผู้สูงอายุยังมีความต้องการในการท่องเที่ยวอยู่ เนื่องจากไม่มีภาระในการทำงานเหมือนวัยหนุ่มสาว และสามารถใช้เงินที่เก็บไว้ในการหาความสุขให้กับตัวเอง นักท่องเที่ยวสูงอายุมีความต้องการในการเข้าพักในโรงแรมขนาดกลางในระดับ 3 ดาว แต่โรงแรมกลับไม่ได้มีการรองรับนักท่องเที่ยวสูงอายุในด้านของสิ่งอำนวยความสะดวกของผู้สูงอายุ และนอกจากนี้ผู้สูงอายุยังมีความใส่ใจดูแลสุขภาพที่ดี เลือกกิจกรรมที่เหมาะกับวัยและสุขภาพแต่ผู้สูงอายุนั้นต้องประสบกับปัญหาต่างๆ มากมาย ทั้งทางด้านสุขภาพกาย สุขภาพจิต ปัญหาทางด้านสังคม ด้านเศรษฐกิจ ปัญหาที่อยู่อาศัย เป็นต้น งานวิจัยชิ้นนี้จึงมีเป้าหมายเพื่อศึกษาลักษณะทางกายภาพของโรงแรม ความต้องการทางด้านสิ่งอำนวยความสะดวกและกิจกรรมที่ส่งเสริมสุขภาวะของนักท่องเที่ยวสูงอายุเพื่อหาแนวทางในการออกแบบปรับปรุงพื้นที่ของโรงแรมในการรองรับนักท่องเที่ยวสูงอายุโดยงานวิจัยนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการศึกษาความต้องการและพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ จึงใช้วิธีการศึกษาโดยการเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม (Questionnaire) เป็นแบบสอบถามแบบผสม โดยมีคำถามปลายปิดแบบเลือกตอบ และคำถามปลายเปิด เพื่อสำรวจความต้องการและพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวสูงอายุภายในโรงแรมและการสัมภาษณ์ (Interview) กับผู้ที่มีความเกี่ยวข้อง เพื่อใช้ในการวิเคารผลข้อมูลเป็นแนวทางการออกแบบและพัฒนาโรงแรมจากแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามเป็นเพศหญิงมากกว่าเพศชาย อายุส่วนมากคือช่วง 71 - 75 ปี มีลักษณะสุขภาพที่แข็งแรงช่วยเหลือตัวเองได้เป็นส่วนมาก มีปัจจัยการตัดสินใจเข้าพักในโรงแรม ได้แก่ เรื่องความปลอดภัย บรรยากาศบริเวณห้องพัก และขนาดของห้องพัก ตามลำดับ และยังมีความต้องการในกิจกรรมส่งเสริมสุขภาวะอยู่ ได้แก่ กิจกรรมส่งเสริมสุขภาวะทางกาย กิจกรรมส่งเสริมสุขภาวะทางจิตใจ กิจกรรมส่งเสริมสุขปรนนิบัตรทางร่างกาย กิจกรรมเพื่อความบันเทิง และกิจกรรมส่งเสริมสุขภาวะทางสังคมแนวทางการออกแบบโรงแรมเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวสูงอายุแบ่งองค์ประกอบเป็น องค์ประกอบในพื้นที่ห้องพัก ซึ่งประกอบด้วย พื้นที่ภายในห้องพัก พื้นที่ระเบียง พื้นที่ห้องน้ำภายในห้องพัก องค์ประกอบภายในพื้นที่ส่วนกลาง ซึ่งประกอบด้วย พื้นที่ทางเดิน พื้นที่ต้อนรับ พื้นที่กิจกรรมต่าง ๆ พื้นที่ห้องน้ำส่วนกลาง พื้นที่จอดรถ จากการประเมินความพึงพอใจของผู้สูงอายุมีอายุ 60 - 69 และอายุ 70 - 79 ปีมีความพึงพอใจต่อการเสนอแนวทางการออกแบบที่พักอาศัยประเภทโรงแรมเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวสูงอายุเชิงส่งเสริมสุขภาวะในพื้นที่ส่วนกลางและพื้นที่ห้องพักในระดับมาก และผู้สูงอายุที่มีอายุ 80 ปีขึ้นไป มีความพึงพอใจในพื้นที่ส่วนกลางและพื้นที่ห้องพักในระดับปานกลาง
DOI: 10.14457/tu.the.2022.986
title: การพัฒนาวัสดุดูดซับเสียงที่ผลิตจากเส้นใยพอลิเมอร์ในหน้ากากอนามัยและน้ำยางพารา

description: จากสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัส SARS-CoV-2 หรือ COVID-19 ตั้งแต่ปี 2563 ส่งผลให้ประเทศไทยเกิดการเพิ่มขึ้นของปริมาณขยะมูลฝอยติดเชื้อจำนวนมาก หนึ่งในขยะมูลฝอยที่เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คือ หน้ากากอนามัยประเภทใช้แล้วทิ้ง เนื่องจาก หน้ากากอนามัยกลายเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องสวมใส่ทุกวันเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัส นอกจากนี้ประเทศไทยยังมีข้อจำกัดด้านประสิทธิภาพในการกำจัดปริมาณขยะมูลฝอยติดเชื้อในแต่ละวัน ทำให้เกิดการตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับการนำหน้ากากอนามัยประเภทใช้แล้วทิ้งไปใช้ประโยชน์อื่น ๆ นอกจากการกำจัดโดยการเผาที่อุณหภูมิสูงและการฝังกลบ ผลจากการศึกษาคุณสมบัติของหน้ากากอนามัยประเภทใช้แล้วทิ้งในงานวิจัยนี้ พบว่า หน้ากากอนามัยที่ผลิตโดยการขึ้นรูปของเส้นใยพอลิเมอร์จากพลาสติก Polypropylene มีเส้นใยพอลิเมอร์ซ้อนทับกันอยู่หลายชั้นที่ประกอบไปด้วยรูพรุนขนาดเล็กซ้อนทับกันจำนวนมากเพื่อประสิทธิภาพด้านการกรองอนุภาคขนาดเล็กได้ดี ซึ่งคล้ายคลึงกับสมบัติของวัสดุดูดซับเสียงซึ่งประกอบด้วยโครงสร้างของเส้นใยที่มีลักษณะเป็นรูพรุนจำนวนมาก และมีช่องว่างอากาศทำหน้าที่เป็นตัวกลางในการกรองพลังงานเสียง ก่อนที่จะสะท้อนออกมาในลักษณะของคลื่นเสียง ซึ่งส่งผลต่อค่าสัมประสิทธิ์การดูดซับเสียง งานวิจัยนี้ จึงมุ่งเน้นการศึกษาและพัฒนาวัสดุดูดซับเสียงที่ผลิตจากเส้นใยพอลิเมอร์ในหน้ากากอนามัย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ป้องกันมลภาวะของเสียงที่เกิดขึ้นจากแหล่งกำเนิดเสียงภายในอาคาร ในขั้นตอนการวิจัย ได้ทำการศึกษาประสิทธิภาพการดูดซับเสียงของเส้นใยพอลิเมอร์ที่ผลิตจากพลาสติก Polypropylene การทำความสะอาดขยะมูลฝอยติดเชื้อ การขึ้นรูปวัสดุ และวัสดุเสริมประสิทธิภาพการดูดซับเสียงประเภทต่าง ๆ รวมถึงการทดสอบสมบัติทางกายภาพ สมบัติเชิงกล และประสิทธิภาพการดูดซับเสียง วัสดุหลักในการผลิตวัสดุดูดซับเสียงในงานวิจัย ประกอบด้วย เส้นใยพอลิเมอร์ในหน้ากากอนามัย และวัสดุเพิ่มประสิทธิภาพในการดูดซับเสียง ได้แก่ ใยแก้ว โดยมีการควบคุมปริมาณวัสดุประสานจากธรรมชาติ คือ น้ำยางพารา โดยมีสัดส่วนผสมของวัสดุตัวอย่าง ได้แก่ 1) M10P20 เส้นใยพอลิเมอร์ในหน้ากากอนามัยและน้ำยางพารา ในอัตราส่วน 1:2 โดยน้ำหนัก 2) M8P20G2 เส้นใยพอลิเมอร์ในหน้ากากอนามัยและน้ำยางพาราและใยแก้ว ในอัตราส่วน 0.8:2:0.2 โดยน้ำหนัก 3) M7P20G3 เส้นใยพอลิเมอร์ในหน้ากากอนามัยและน้ำยางพาราและใยแก้ว อัตราส่วน 0.7:2:0.3 โดยน้ำหนัก 4) M6P20G4 เส้นใยพอลิเมอร์ในหน้ากากอนามัยและน้ำยางพาราและใยแก้ว อัตราส่วน 0.6:2:0.4 โดยน้ำหนัก ผลการศึกษาพบว่า วัสดุดูดซับเสียงในสัดส่วนผสมที่ 2 ซึ่งมีเส้นใยพอลิเมอร์ในหน้ากากอนามัยและน้ำยางพาราและใยแก้วในอัตราส่วน 0.8:2:0.2 โดยน้ำหนัก มีประสิทธิภาพในการดูดซับเสียงดีที่สุด เนื่องจาก มีลักษณะเป็นรูพรุน และมีช่องว่างอากาศภายในเนื้อวัสดุซึ่งส่งผลต่อค่าสัมประสิทธิ์การดูดซับเสียง ในช่วงความถี่ 500 – 4,000 Hz ซึ่งเป็นช่วงความถี่ที่หูมนุษย์สามารถตอบสนองได้ดี และสามารถประยุกต์ใช้ป้องกันมลภาวะของเสียงที่เกิดขึ้นจากแหล่งกำเนิดเสียงภายในอาคารโดยวิธีการติดตั้งร่วมกับโครงคร่าวประเภทต่าง ๆ
DOI: 10.14457/tu.the.2022.987
title: ปัจจัยความพึงพอใจที่สำคัญและความต้องการในการใช้พื้นที่ของนักศึกษาเพื่ออาคารสุขภาวะที่ดี กรณีศึกษา: หอพักเอเชี่ยนเกมส์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต

description: ในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยได้เริ่มให้ความสนใจในการสร้างสภาพแวดล้อมสีเขียวเพื่อสุขภาวะความเป็นอยู่ของผู้ใช้พื้นที่มากขึ้น และการเริ่มต้นในการสร้างสุขภาวะที่ดีนั้นควรเริ่มพื้นที่ที่ถูกใช้งานมากที่สุด ซึ่งได้แก่กลุ่มอาคารต่าง ๆ ในพื้นที่มหาวิทยาลัย เนื่องจากกลุ่มคนส่วนใหญ่ล้วนใช้เวลาส่วนมากในอาคารเพื่อทำกิจกรรมต่าง ๆ ทั้งเพื่อการเรียน การทำงาน รวมไปถึงการอยู่อาศัย และเนื่องด้วยมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิตได้มีนโยบายในการสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีภายในรั้วมหาวิทยาลัยเพื่อส่งเสริมสุขภาพและสุขภาวะที่ดีแก่นักศึกษา และด้วยสถานการณ์การแพร่ระบาดของ Covid-19 ที่ทำให้นักศึกษาต้องเรียนออนไลน์และทำกิจกรรมอยู่ภายในพื้นที่หอพัก การปรับปรุงหอพักนักศึกษาให้เป็นอาคารเพื่อสุขภาวะที่ดีจึงนับเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่จะช่วยส่งเสริมสุขภาพของนักศึกษาให้ดียิ่งขึ้น งานวิจัยนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับปัจจัยความพึงพอใจที่สำคัญและความต้องการในการใช้พื้นที่ของนักศึกษาเพื่ออาคารสุขภาวะที่ดี กรณีศึกษา: หอพักเอเชี่ยนเกมส์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ที่มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจความพึงพอใจและความต้องการของผู้พักอาศัยที่มีต่อการใช้งานอาคารหอพักเอเชี่ยนเกมส์โดยใช้เกณฑ์มาตรฐานอาคาร Fitwel เพื่อสำรวจลักษณะทางกายภาพและองค์ประกอบอาคารของหอพักเอเชี่ยนเกมส์ และเพื่อเสนอแนวทางการออกแบบและการพัฒนาอาคารหอพักนักศึกษาเพื่อสุขภาวะที่ดีจากเกณฑ์มาตรฐานอาคาร Fitwel โดยใช้วิธีศึกษาโดยการเก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามจากกลุ่มตัวอย่างนักศึกษาที่อาศัยอยู่ในหอพักเอเชี่ยนเกมส์ โซน B C และ E รวม 300 ราย โดยเครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลในครั้งนี้ เป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นให้ครอบคลุมถึงมาตรฐานอาคาร Fitwel ซึ่งมีลักษณะข้อคำถามเป็นแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และทำการตรวจสอบความเที่ยงตรงของเนื้อหา จากผู้เชี่ยวชาญจำนวน 3 ท่าน โดยนำไปทดลองใช้ 30 ชุด วิเคราะห์สัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบัคได้เท่ากับทั้งหมดเท่ากับ 0.968 แล้วนำข้อมูลที่ได้ทั้งหมดมาวิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน จากแบบสอบถาม พบว่า นักศึกษาส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ศึกษาอยู่ในระดับชั้นปริญญาตรีทั้งหมด และนักศึกษามีความพึงพอใจต่อในภาพรวมอยู่ในระดับมากทั้งหมด 6 ปัจจัย และมีความพึงพอใจต่อปัจจัยในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลางทั้งหมด 4 ปัจจัย ในขณะที่นักศึกษามีความต้องการต่อปัจจัยภาพรวมอยู่ในระดับมากทั้งหมด 9 ปัจจัย และมีเพียงปัจจัยเดียวที่มีความต้องการอยู่ในระดับปานกลาง จากผลสรุปของแบบสอบถามมีปัจจัยที่ต้องออกแบบปรับปรุงหอพักเพื่อสุขภาวะที่ดีทั้งหมด 5 ปัจจัย ได้แก่ การเข้าถึงอาคาร บันได สภาพแวดล้อมภายในอาคาร น้ำดื่ม และการเตรียมพร้อมรับมือเหตุฉุกเฉิน
DOI: 10.14457/tu.the.2022.988
title: การศึกษาแนวทางการจัดการในการปรับปรุงทาวน์เฮาส์มือสองในเขตจังหวัดสมุทรปราการ เพื่อตอบสนองต่อความต้องการด้านฟังก์ชันการใช้งานและกระตุ้นความต้องการซื้อของผู้บริโภค

description: ในปัจจุบัน มีทาวน์เฮาส์มือสองที่ยังรอการขายเป็นจำนวนมาก เนื่องจากสภาพที่ ไม่พร้อมใช้งาน และรูปแบบการจัดวางพื้นที่ใช้สอยที่ไม่ตรงตามความต้องการของผู้บริโภค จึงเป็นปัญหาต่อผู้ที่ต้องการขายทาวน์เฮาส์มือสอง การศึกษาในครั้งนี้มุ่งศึกษาปัจจัยในการเลือกซื้อ ความต้องการด้านกายภาพ ความต้องการด้านฟังก์ชันการใช้งาน และการจัดการในการปรับปรุงทาวน์เฮาส์มือสอง โดยทำการศึกษาปัจจัยด้านการปรับปรุงทาวน์เฮาส์มือสองในเขตจังหวัดสมุทรปราการ ที่อยู่ในระดับราคา Economy Class - Main Class ผู้วิจัยได้ศึกษาโดยใช้แบบสอบถามกับผู้ที่สนใจและต้องการซื้อทาวน์เฮาส์มือสอง จำนวน 400 คน ในเขตจังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างโดยการสุ่มแบบบังเอิญ ร่วมกับการสัมภาษณ์ผู้ที่ต้องการซื้อทาวน์เฮาส์ มือสองในเขตจังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 5 คน และผู้เชี่ยวชาญซึ่งเป็นผู้ประกอบการธุรกิจทาวน์เฮาส์มือสองในเขตจังหวัดสมุทรปราการ 5 คน รวมจำนวน 10 คน วิเคราะห์ผลการศึกษาด้วยสถิติเชิงพรรณนา ผลคือผู้บริโภคเลือกซื้อทาวน์เฮาส์มือสองจากปัจจัยด้านทำเลที่ตั้งเป็นอันดับแรก รองลงมาคือลักษณะทางกายภาพ และปัจจัยด้านราคา ตามลำดับ ด้านกายภาพ ผู้บริโภคต้องการซื้อทาวน์เฮาส์ที่มีสภาพที่ดี และสวยงาม ไม่ต้องเสียเวลาและงบประมาณในการปรับปรุงเพิ่มเติม นอกจากนี้ ยังเป็นผลดีต่อการอนุมัติให้กู้สินเชื่อของธนาคาร ด้านฟังก์ชันการใช้งาน ผู้บริโภคต้องการพื้นที่ภายในที่มีความโปร่งโล่ง ไม่อึดอัด และมีความยืดหยุ่นในการเชื่อมถึงกันของพื้นที่ส่วนกลาง ซึ่งการจัดการในการปรับปรุงทาวน์เฮาส์มือสองมีขั้นตอนคือ ประเมินโครงสร้างและสภาพทาวน์เฮาส์มือสอง วางแผนแนวทางการออกแบบปรับปรุง ดำเนินการออกแบบปรับปรุง คำนวณราคาค่าใช้จ่ายในการปรับปรุง วางแผนการดำเนินงานปรับปรุง ดำเนินการปรับปรุง ประเมินราคาและกำหนด ราคาขาย ตามลำดับ ผลการวิจัยนี้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางการจัดการในการปรับปรุงทาวน์เฮาส์มือสอง ทั้งในแง่มุมของนักลงทุน นักออกแบบ และเจ้าของทาวน์เฮาส์มือสอง
DOI: 10.14457/tu.the.2022.989
title: แนวทางการออกแบบพื้นที่สร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมและตอบสนองความต้องการของเจเนอเรชั่นแซด: กรณีศึกษา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี

description: ปัจจุบันประเทศไทยได้ให้ความสนใจกับความคิดสร้างสรรค์มากยิ่งขึ้นเพื่อนำมาซึ่งการพัฒนาสิ่งใหม่ ๆ ริเริ่มโครงการที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาเมืองและจังหวัดที่ต้องการความคิดสร้างสรรค์ การที่เราจะพลิกโฉมเมืองต่าง ๆ ให้มีเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์และการพัฒนานั้น มีความจำเป็นที่จะต้องพัฒนาคนและคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในการคาดการณ์การเติบโตของเศรษฐกิจเมืองนั้น จะต้องมองไปที่กลุ่มคนรุ่นใหม่และกลุ่มกำลังแรงงานที่มีศักยภาพในอนาคต นั่นคือ กลุ่มเจนเนอเรชั่นแซด มีอายุระหว่าง 13 - 25 ปี ซึ่งเป็นกลุ่มนักศึกษาปัจจุบันและกลุ่มวัยทำงานใหม่ เป็นกลุ่มเป้าหมายที่ต้องการการส่งเสริมและการสนับสนุนความคิดสร้างสรรค์ของพวกเขา อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้พบว่า มีพื้นที่ไม่มากพอที่จะตอบสนองพวกเขาเหล่านี้ ซึ่งทำให้ยากต่อการพัฒนาแนวคิดใหม่หรือประดิษฐ์บางอย่างอย่างมีประสิทธิภาพ งานวิจัยนี้สำรวจให้เห็นถึงศักยภาพในการสร้างพื้นที่สร้างสรรค์เหล่านี้ พื้นที่ที่เลือกศึกษาคือ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ศรีราชาเป็นทำเลทองของธุรกิจ โลจิสติกส์ และการท่องเที่ยว และก็ยังพบว่ามีโรงเรียนและมหาวิทยาลัยหลายแห่งในบริเวณนี้อีกด้วย ดังนั้น กลุ่มเจนเนอเรชั่นแซด สามารถมีความคิดสร้างสรรค์ที่จะนำการพัฒนาสิ่งต่าง ๆ ที่สร้างสรรค์ในอนาคตมาสู่พื้นที่นี้ได้ กลุ่มเจนเนอเรชั่นแซด เป็นกลุ่มที่มีแนวโน้มที่จะเป็นกำลังแรงงานหลักของโลกในอนาคต ความจำเป็นในการสนับสนุนการเติบโตของกลุ่มคนเหล่านี้กลายเป็นสิ่งสำคัญ เช่น พื้นที่สร้างสรรค์ ซึ่งมีหลายปัจจัยที่ต้องพิจารณาในการออกแบบพื้นที่นี้ ได้แก่ พฤติกรรมการใช้ชีวิตประจำวัน ปัจจัยภายนอกที่เกี่ยวกับมุมมองสภาพแวดล้อมของสถานที่ และกิจกรรมในการใช้พื้นที่สร้างสรรค์ จากการทำวิจัยพบว่า เจนเนอเรชั่นแซด มีพฤติกรรมในชีวิตประจำวันที่หลากหลายและแตกต่างจากเจเนอเรชั่นอื่นมาก ชอบออกไปทำกิจกรรมต่างๆ แลกเปลี่ยน พบปะพูดคุยกับกลุ่มเพื่อนต่างวัย โดยส่วนใหญ่แล้วสถานที่ที่พวกเขาชื่นชอบในการทำกิจกรรมดังกล่าวคือ ร้านกาแฟและห้างสรรพสินค้า เนื่องจากในพื้นที่ศรีราชายังไม่มีพื้นที่ที่สามารถรองรับและตอบสนองพฤติกรรมและความต้องการของเจนเนอเรชั่นแซด ได้โดยตรง ดังนั้น จึงต้องรวมพื้นที่บางส่วนของสถานที่ต่าง ๆ ไว้ในการออกแบบด้วย เช่น พื้นที่กาแฟ พื้นที่ทำงานร่วมกัน พื้นที่แฮงค์เอ้าท์ พื้นที่ช้อปปิ้ง เพื่อรองรับกิจกรรมที่พวกเขาต้องการ จากนั้นได้สำรวจแนวทางการออกแบบและพบความเป็นไปได้ใน 3 รูปแบบ ได้แก่ พื้นที่สร้างสรรค์แบบสแตนด์อะโลน พื้นที่สร้างสรรค์ในอาคารพาณิชย์และพื้นที่สร้างสรรค์ในศูนย์การค้า การออกแบบพื้นที่จะเน้นการแบ่งพื้นที่ใช้สอยอย่างชัดเจน พื้นที่ควรเป็นพื้นที่ที่สามารถปรับเปลี่ยนเพื่อรองรับกิจกรรมอเนกประสงค์ องค์ประกอบหลักของพื้นที่คือพื้นที่สีเขียวเพราะเป็นสิ่งที่กลุ่มเจนเนอเรชั่นแซด ให้ความสำคัญ การนำเทคโนโลยีเข้ามาประยุกต์ใช้กับสิ่งอำนวยความสะดวกและออกแบบพื้นที่กิจกรรมต่างๆ แนวทางการบริหารจัดการพื้นที่ทั้ง 3 ประเภทสามารถร่วมลงทุนกับบริษัทหรือสถาบันการศึกษาต่าง ๆ เพื่อประโยชน์แก่ผู้ประกอบการและยังเป็นการส่งเสริมพื้นที่สร้างสรรค์แห่งนี้ให้มีทรัพยากรเครื่องมือหรือกิจกรรมที่ครบครันยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2022.990
title: การออกแบบแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรจากการพัฒนาพื้นที่เกษตรกรรม: กรณีศึกษา จังหวัดนครปฐม

description: การท่องเที่ยวเป็นอุตสาหกรรมภาคบริการที่มีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนระบบเศรษฐกิจของประเทศไทย ในช่วงปลายปี 2562 เกิดการแพร่ระบาดของไวรัสโคโรนา (COVID-19) ส่งผลกระทบต่อการท่องเที่ยวไทยและการท่องเที่ยวโลกอย่างมาก ระยะเวลานานกว่า 3 ปีผู้คนจึงปรับตัวในการใช้ชีวิตให้อยู่ร่วมกับโรคระบาด เริ่มแสวงหาการทำกิจกรรมนอกสถานที่เนื่องจากการกักตัวเป็นเวลานาน ซึ่งการท่องเที่ยวเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่คนให้ความสนใจ ทำให้เทรนด์การท่องเที่ยวของคนไทยเปลี่ยนแปลงไป คือ ต้องการท่องเที่ยวในพื้นที่หรือระยะใกล้ (One-Day Trip) และอีกหนึ่งรูปแบบ คือ อยู่กับธรรมชาติ โดยเฉพาะธุรกิจท่องเที่ยวที่อยู่ในเขตชนบทหรือพื้นที่เกษตรกรรม ซึ่งภาคเกษตรกรรมของประเทศไทยได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลอย่างสม่ำเสมอ โดยพื้นที่ศึกษาจังหวัดนครปฐมมีทรัพยากรที่มีศักยภาพในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเกษตร เนื่องจากมีระยะทางห่างจากกรุงเทพมหานครที่ใช้เวลาในการเดินทางไม่มาก และมีพื้นที่เกษตรกรรมมากที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับจังหวัดอื่น ๆ ในจังหวัดปริมณฑล จึงทำให้เป็นจังหวัดที่มีความน่าสนใจและดึงดูดนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยว งานวิจัยนี้ได้เสนอแนวทางการออกแบบแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรจากการพัฒนาพื้นที่เกษตรกรรมในจังหวัดนครปฐม โดยมีวัตถุประสงค์การศึกษาวิจัยทั้งหมด 3 ข้อ ได้แก่ 1) ศึกษารายละเอียดโครงการของแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรในประเทศไทยและต่างประเทศที่ได้รับรางวัลหรือเป็นที่รู้จัก และแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรในจังหวัดนครปฐม 2) ศึกษาและประเมินศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตร กรณีศึกษา พื้นที่เกษตรกรรมจังหวัดนครปฐม และ 3) ออกแบบโครงการท่องเที่ยวเชิงเกษตรแบบครบวงจร จากการศึกษาแนวคิดการออกแบบทั้งในด้านของกิจกรรม การบริหารจัดการ การออกแบบสถาปัตยกรรม รวมถึงศึกษาบริบทพื้นที่เชิงกายภาพ และศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตรเพื่อใช้ในการประเมินพื้นที่เกษตรกรรมที่สามารถพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรแบบครบวงจรภายในจังหวัดนครปฐม งานวิจัยการออกแบบแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรจากการพัฒนาพื้นที่เกษตรกรรม กรณีศึกษา: จังหวัดนครปฐม จึงสรุปแนวทางการพัฒนาองค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงเกษตร รูปแบบกิจกรรมในด้านประเภทกิจกรรมและด้านโปรแกรม ได้แก่ 1) การพัฒนาโปรแกรมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรให้มีความเหมาะสมกับบริบทพื้นที่เกษตรกรรมในจังหวัดนครปฐม เพื่อตอบสนองเทรนด์การท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวในปัจจุบัน และ 2) ออกแบบและปรับปรุงพื้นที่โครงการจากพื้นที่เกษตรกรรมเดิม ให้มีพื้นที่หรืออาคารที่รองรับการท่องเที่ยวแบบครบวงจร จากการศึกษาทำให้เห็นว่าพื้นที่เกษตรกรรมและการท่องเที่ยวมีความสัมพันธ์กันและมีความสำคัญเป็นอย่างมากในระบบการท่องเที่ยวเชิงเกษตรทั้งในด้านของผู้ประกอบการ การบริหารจัดการ และนักท่องเที่ยว
DOI: 10.14457/tu.the.2022.991
title: สถาปัตยกรรมเสริมสร้างปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในชุมชนผู้มีรายได้น้อย: โครงการออกแบบศูนย์ชุมชน ณ บ้านมั่นคงริมคลองเปรมประชากร

description: “บ้านมั่นคงชุมชนประชาร่วมใจ 2” เป็นหนึ่งในโครงการสำคัญของแผนการพัฒนาชุมชนรายได้น้อยริมคลองเปรมประชากรโดยสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน หรือ พอช. ซึ่งมีปรัชญาในการพัฒนาชุมชนด้วยกระบวนการมีส่วนร่วม จากการศึกษาเบื้องต้นพบว่า แม้การส่งมอบบ้านจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่ภายหลังการเข้าอยู่ของชุมชนนั้นยังมีปัญหาสมาชิกในชุมชนต่างคนต่างอยู่และไม่มีปฏิสัมพันธ์เท่าที่ควร จึงเกิดเป็นคำถามวิจัยขึ้นว่า อาคารศูนย์ชุมชนเพื่อเสริมสร้างปฎิสัมพันธ์ทางสังคมของชุมชนผู้มีรายได้น้อยควรมีลักษณะอย่างไรโดยที่สมาชิกในชุมชนสามารถมีส่วนร่วมกับกระบวนการพัฒนาชุมชนได้ตลอดไป งานวิจัยชิ้นนี้จึงมีวัตถุประสงค์ 2 ข้อ ได้แก่ 1) การพัฒนาแนวทางการใช้กระบวนการมีส่วนร่วมของคนในชุมชนเพื่อไปปรับใช้กับการออกแบบ และ 2) การพัฒนาแนวคิดกระบวนการออกแบบอาคารศูนย์ชุมชน เพื่อเสริมสร้างปฎิสัมพันธ์ของคนในชุมชนโดยใช้สถาปัตยกรรม “ศูนย์ชุมชนและการปรับปรุงผังภูมิทัศน์” เข้ามากระตุ้นให้เกิดการมีส่วนร่วมโดยชุมชนเอง ด้วยกระบวนการวิจัยและออกแบบโดยเริ่มจากการวิเคราะห์ปัญหาทางกายภาพและปัญหาทางสังคม ร่วมกับการลงพื้นที่เพื่อค้นหาศักยภาพของโครงการทั้งปัจจุบันและอนาคต ผลวิจัยพบว่า เกณฑ์ที่เหมาะสมสำหรับการออกแบบศูนย์ชุมชนและการปรับปรุง ภูมิทัศน์มีทั้งหมด 3 ข้อ ได้แก่ 1) การใช้กระบวนการออกแบบอย่างมีส่วนร่วมที่สานต่อจากองค์กรพอช. 2) สร้างความยืดหยุ่นของการออกแบบและใช้งานพื้นที่ และ 3) งบประมาณการก่อสร้างต้นทุนต่ำสำหรับชุมชนรายได้น้อย โดยเกณฑ์ทั้งสามข้อนี้นำไปพัฒนาสู่แนวคิดในการออกแบบปรับปรุงผังและอาคารศูนย์ชุมชน ที่แก้ปัญหาทั้งเชิงกายภาพและสังคม เพื่อเสริมสร้างชุมชนให้แข็งแรงขึ้นด้วยกระบวนการที่ได้มีส่วนร่วมกับการออกแบบงานวิจัยชิ้นนี้
DOI: 10.14457/tu.the.2022.992
title: แนวทางการปรับปรุงอาคารโรงภาพยนตร์เก่าเป็นศูนย์ชุมชนและนักท่องเที่ยว ด้วยแนวคิดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรณีศึกษา ชากแง้วราม่า จังหวัดชลบุรี

description: ชุมชนที่มีวิถีชีวิต วัฒนธรรม และสถาปัตยกรรมอันโดดเด่นมักเป็นจุดหมายซึ่งนักท่องเที่ยวให้ความสนใจ ความดึงดูดใจนี้ยังรวมไปถึงโอกาสในการร่วมทำกิจกรรมในชุมชนที่มีความหลากหลายและแปลกใหม่ ปัจจุบันสถาปัตยกรรมเก่าแก่ในชุมชนดั้งเดิมหลายแห่งไม่มีการใช้งาน ทำให้อาคารเหล่านั้นกลายเป็นอาคารร้างและทรุดโทรม เป็นสถานที่ซึ่งเหลือเพียงเรื่องราวในอดีต งานวิจัยนี้นำเสนอการศึกษาแนวทางพัฒนาปรับปรุงโรงภาพยนตร์ชากแง้วราม่าที่ถูกทิ้งร้าง ทั้งที่เคยเป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญของชุมชน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทำความเข้าใจปัญหาและศักยภาพอันจะนำไปสู่การปรับปรุงอาคารรองรับชุมชนและนักท่องเที่ยว โดยใช้ทฤษฎีการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ (Creative Tourism) ที่มีความสอดคล้องกับศักยภาพของพื้นที่และสถาปัตยกรรม กระบวนการวิจัยใช้การเก็บข้อมูลผ่านการสำรวจที่ตั้งและบริบท การบันทึกภาพและการทำแผนผังการสัมภาษณ์กลุ่มตัวแทนชุมชนและคณะกรรมการชมรมส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนรวมถึงศึกษาแผนพัฒนาเดิมโดยหน่วยงานต่าง ๆ เพื่อให้ได้ข้อสรุปรายละเอียดโครงการ ซึ่งนำสู่กระบวนการทดลองออกแบบต่อไป จากการวิเคราะห์ข้อมูล พบว่า ชุมชนชากแง้วตั้งอยู่ในพื้นที่จังหวัดชลบุรีซึ่งมีกิจกรรมและผู้คนหลากหลาย อีกทั้งมีเส้นทางการท่องเที่ยวที่สามารถเชื่อมต่อมายังชุมชนได้ โดยมีวัฒนธรรมและวิถีชีวิตในชุมชนเป็นสิ่งที่ดึงดูดให้ผู้คนเข้ามาสู่พื้นที่ได้ตลอดทั้งปี เป้าหมายการพัฒนาโรงภาพยนตร์ชากแง้วราม่าจึงควรเป็นการเพิ่มกิจกรรมเชิงสังคมและเศรษฐกิจ และพื้นที่ซึ่งสามารถรองรับชุมชน นักท่องเที่ยว และการใช้งานที่หลากหลาย รวมถึงเป็นพื้นที่เชื่อมต่อเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และสร้างคุณค่าผ่านการอนุรักษ์และพัฒนาให้อาคารกลับมามีบทบาทมากขึ้น ซึ่งแนวทางการออกแบบปรับปรุงอาคารภายใต้แนวคิดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ใช้ทฤษฎีมรดกมีชีวิตร่วมกับทฤษฎีลักษณะวิทยาทางสถาปัตยกรรม โดยผลการทดลองออกแบบตามกรอบวิจัยนอกจากสามารถแก้ปัญหาอาคารที่ถูกทิ้งร้าง ยังสามารถเพิ่มสถานที่กลางซึ่งเชื่อมต่อกับบริบทได้ดีขึ้น ส่งเสริมการทำกิจกรรมร่วมกันของคนในชุมชนเอง และคนในชุมชนกับนักท่องเที่ยวในพื้นที่ได้ ในด้านการจำลองรูปแบบมีผลลัพธ์เป็น 2 แนวทาง คือ การปรับปรุงอาคารโดยอิงการใช้งานและ อัตลักษณ์เดิม ซึ่งส่งเสริมภาพลักษณ์เชิงประวัติศาสตร์และการปรับปรุงอิงการใช้งานและอัตลักษณ์ใหม่ ซึ่งได้รับการพัฒนาต่อจากทางเลือกแรกให้สามารถรองรับการใช้งานที่ยืดหยุ่นและเปิดมุมมองสู่พื้นที่มากขึ้น โดยเป็นการสร้างภาพจำใหม่เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวได้เข้ามาเรียนรู้วัฒนธรรมและส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชน รวมถึงการคงคุณค่าสถาปัตยกรรมไว้อย่างยั่งยืนได้
DOI: 10.14457/tu.the.2022.993
title: ศูนย์การเรียนรู้ชุมชนที่สัมพันธ์กับป่าในสวนพฤกษศาสตร์ผาแดง อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก

description: การออกแบบศูนย์การเรียนรู้ชุมชนที่สัมพันธ์กับป่าในสวนพฤกษศาสตร์ เป็นการออกแบบสภาพแวดล้อมการเรียนรู้พร้อมด้วยกิจกรรมต่าง ๆ จากการบูรณาการองค์ความรู้ ทั้งในด้านสวนพฤกษศาสตร์ในเรื่องของความเข้าใจในองค์ประกอบ บทบาทในปัจจุบันและอนาคตซึ่งพบว่า สวนพฤกษศาสตร์ทั้งในและต่างประเทศมีความพยายามที่จะขยายผู้ชมในโครงการและความเกี่ยวข้องกับชุมชนโดยรอบซึ่งมีเอกลักษณ์ของตนเอง จึงพบว่าภูมิปัญญาที่เกี่ยวข้องกับป่าเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงกันระหว่างสวนพฤกษศาสตร์และชุมชน เป็นประเด็นปัญหาที่ต่างไปจากเดิม วัตถุประสงค์ของงานวิจัยฉบับนี้เพื่อนำเสนอแนวทางในการออกแบบสถาปัตยกรรม และผัง ประกอบด้วย การศึกษาภูมิปัญญาที่เกี่ยวข้องกับป่า ซึ่งก็คืออัตลักษณ์ของชุมชน ในขอบเขตกิจกรรมใหม่เสริมในสวนพฤกษศาสตร์และศึกษาการออกแบบไบโอฟิลิก โดยมีขั้นตอนในการวิจัยในการศึกษาแนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง รวบรวมข้อมูลในการออกแบบและวิเคราะห์กรณีศึกษา จากนั้นทำการสำรวจ สอบถามและสัมภาษณ์ ไปสู่การออกแบบและสรุปแนวทางการออกแบบ โดยในสวนพฤกษศาสตร์ผาแดง อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ยังขาดการแสดงความรู้เรื่องของชุมชนท้องถิ่นชาวปกาเกอะญอ อีกทั้งกิจกรรมที่เกี่ยวข้องอยู่นอกที่ตั้งโครงการหลักและยังขาดการเชื่อมต่อกับบริบทโดยรอบซึ่งก็คือชุมชน ดังนั้น สิ่งเหล่านี้ทำให้เกิดแนวคิดในการออกแบบทางสถาปัตยกรรมที่มีความเป็นไปได้หลากหลาย เช่น การออกแบบไบโอฟิลิก เป็นการแสดงให้เห็นถึงรูปแบบ รูปทรง และธรรมชาติของพื้นที่ จากการวิเคราะห์มาสู่แนวทางและผลการออกแบบจึงพบว่า การบูรณาการระหว่างสวนพฤกษศาสตร์และชุมชนในเรื่องของกิจกรรรมที่เกี่ยวข้อง มาจากการศึกษาอัตลักษณ์ของชุมชน ด้วยองค์ความรู้ความเข้าใจที่เกี่ยวกับภูมิปัญญาท้องถิ่นและความหลากหลายทางชีวภาพซึ่งมีประโยชน์ในด้านการใช้ทรัพยากรอย่างรู้คุณค่า การสืบสานถ่ายทอดองค์ความรู้อย่างสร้างสรรค์และยั่งยืน โดยสามารถแยกย่อยสาขาที่เกี่ยวข้องในบริบทสวนพฤกษศาสตร์ที่เป็นลักษณะการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ได้แก่ 1) สาขาความรู้และปฏิบัติทางธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับ อาหาร สมุนไพร และพืชท้องถิ่น 2) สาขางานฝีมือ เช่น การทอผ้า งานไม้ และงานจักรสาน 3) สาขาการแสดงซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับวิถีชีวิตกับธรรมชาติ สุดท้ายคือสถาปัตยกรรมได้จากการรวบรวมข้อมูลและแบบสอบถามกับนักท่องเที่ยวเชิงนิเวศ จึงได้ผลปรากฏว่า สถาปัตยกรรมไบโอฟิลิก ได้รับการตอบรับมากที่สุด โดยมีแนวทางการออกแบบด้วยแนวความคิดของรูปแบบไบโอฟิลิก ที่เกี่ยวข้องกับลักษณะของธรรมชาตินำมาสู่การเสนอแบบทางสถาปัตยกรรมและผัง จากการศึกษาพบว่า กระบวนการของการออกแบบสถาปัตยกรรม จะอยู่ภายใต้เกณฑ์ที่มาจากความสัมพันธ์ระหว่างประสบการณ์และรูปแบบไบโอฟิลิกในการจัดหมวดหมู่ที่ประกอบด้วย สถาปัตยกรรม กิจกรรม และลักษณะภูมิทัศน์ ภายใต้บริบทของสวนพฤกษศาสตร์ที่สัมพันธ์กับพื้นที่ชุมชนโดยรอบ ด้วยวิธีการออกแบบรูปทรงอาคารเป็นใบตองตึงและใบประดู่ ในด้านวัสดุธรรมชาติที่ใช้เป็นกลุ่มไม้เนื้อแข็ง ไม้เนื้ออ่อน ด้วยวิธีการที่ทันสมัยเป็นไม้อัดประสานกาว รวมทั้งองค์ประกอบอื่น ๆ เช่น ผนังดินอัด พื้นไม้ แต่ยังคงมีความเชื่อมต่อกับสถานที่ในด้านวัฒนธรรมหรือระบบนิเวศของพื้นที่ พร้อมทั้งลักษณะภูมิทัศน์ที่ประกอบด้วยความสงบ ความลึกลับ และความสูงในการสร้างอัตลักษณ์ของพื้นที่
DOI: 10.14457/tu.the.2022.994
title: ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าแบบชอปเตอร์เทนเมนท์ผ่านระบบไลฟ์สตรีมมิ่งบนแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซของผู้บริโภคเจนเนอเรชันวาย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าแบบชอปเปอร์เทนเมนท์ผ่านระบบไลฟ์สตรีมมิ่งบนแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซของผู้บริโภคเจนเนอเรชันวาย ผ่านปัจจัยประชากรศาสตร์ประกอบด้วยเพศสภาพ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ รายได้ต่อเดือนและทฤษฎีส่วนประสมทางการตลาดประกอบด้วยผลิตภัณฑ์ ราคา ช่องทางการจัดจำหน่าย การส่งเสริมการตลาด สิ่งแวดล้อมทางกายภาพและการนำเสนอ บุคคล กระบวนการ การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณผ่านการเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามออนไลน์ในเดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายน พ.ศ. 2566 โดยเป็นกลุ่มเจอเนอเรชันอายุระหว่าง 22 – 41 ปี อาศัยอยู่ในจังหวัดกรุงเทพมหานครและมีประสบการณ์การซื้อของผ่านระบบไลฟ์สตรีมมิ่ง จำนวน 426 ตัวอย่าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการใช้การวิเคราะห์การเปรียบเทียบแบบรวมกลุ่ม การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว วิธีการเปรียบเทียบพหุคูณ การวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณและวิธีการแบ่งกลุ่มข้อมูลแบบเคมีน ผลการศึกษาพบว่าปัจจัยประชากรศาสตร์ด้านอายุ ระดับการศึกษาที่แตกต่างกันส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าแบบชอปเปอร์เทนเมนท์ที่แตกต่างกันและปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดด้านผลิตภัณฑ์ ปัจจัยการส่งเสริมการตลาด ปัจจัยสิ่งแวดล้อมทางกายภาพและการนำเสนอ ปัจจัยบุคคลมีผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าแบบชอปเปอร์เทนเมนท์ การค้นพบครั้งนี้เป็นประโยชน์ต่อร้านค้าและเจ้าของแพลตฟอร์มสามารถพัฒนาการทำการตลาดที่ตอบโจทย์ความต้องการของกลุ่มเจนเนอเรชันวายและฐานลูกค้าให้มากขึ้น