cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1057
title: การออกแบบไฟส่องสว่างเพื่อความปลอดภัย กรณีศึกษาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: ระบบทางเดินเท้าถือได้ว่าเป็นเส้นทางเชื่อมโยงภายในมหาวิทยาลัยที่สำคัญและจำเป็นจะต้องมีการออกแบบแสงสว่างให้พอเพียง เพื่อให้เกิดความปลอดภัยในการสัญจร แต่การออกแบบไฟฟ้าส่องสว่างทางเดินหลายๆ แห่งภายในมหาวิทยาลัย ยังไม่สอดคล้องกับความรู้สึกปลอดภัยของผู้สัญจรทางเดินสาธารณะ โดยเฉพาะในพื้นที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งปัญหาที่พบภายในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้แก่ ปัญหาเรื่องความส่องสว่างที่ไม่พอเพียง และไม่สม่ำเสมอโดยเฉพาะเส้นทางสัญจรหลัก จากการสำรวจพบว่า นอกจากปัจจัยด้านความส่องสว่างแล้ว ยังพบปัจจัยอื่นๆ ที่มีผลต่อความรู้สึกปลอดภัยของมนุษย์ เช่น ปัจจัยด้านเพศและความคุ้นเคยพื้นที่ ดังนั้นวัตถุประสงค์ของงานวิจัยชิ้นนี้จึงต้องการเสนอแนะแนวทางการออกแบบแสงสว่าง เพื่อส่งเสริมการสัญจรที่ปลอดภัยในพื้นที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยการวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจโดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย ได้แก่ บุคคลทั่วไปที่มีอายุและเพศแตกต่างกันจำนวน 60 คน ทำการสำรวจโดยการตอบแบบสอบถามในพื้นที่จริง ทั้งหมด 11 สถานีทดลองที่มีการใช้ไฟฟ้าส่องสว่างแตกต่างกัน และวิเคราะห์ข้อมูล โดยทดสอบความรู้สึกปลอดภัยของกลุ่มคนคุ้นเคยพื้นที่และกลุ่มคนไม่คุ้นเคยพื้นที่ ด้วยการวิเคราะห์ค่าเฉลี่ยกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่มอิสระจากกัน (Independent-Sample T-Test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบสองทาง (Two-way ANOVA)ผลการศึกษาวิจัยพบว่า กลุ่มคนไม่คุ้นเคยพื้นที่ขณะเดินตอบแบบสอบถามจะรู้สึกไม่ปลอดภัยมากกว่ากลุ่มคนคุ้นเคยพื้นที่ เมื่อเปรียบเทียบความคุ้นเคยพื้นที่และเพศต่อความรู้สึกปลอดภัย คนที่มีความคุ้นเคยพื้นที่ต่างกัน เมื่อมีเพศต่างกันความรู้สึกปลอดภัยจะต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (F (3,356) = 12.076, p
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1058
title: การประเมินความสบายตาและความชัดเจนในการมองเห็นของแผงบังแดดฉลุลาย

description: ในปัจจุบันแผงบังแดด เป็นอุปกรณ์บังแสงอาทิตย์ให้กับช่องเปิดและทำหน้าที่เป็นหน้าตาของอาคาร ซึ่งมีแผงบังแดดที่เริ่มเป็นที่นิยมใช้ในการออกแบบสถาปัตยกรรม คือแผงบังแดดแนวขนานกับผนัง ทำจากแผ่นอลูมิเนียมฉลุลาย คุณสมบัติพิเศษของแผงบังแดดประเภทนี้คือ จะยอมให้แสงผ่านได้บางส่วนเพื่อแลกกับการมองเห็นทัศนียภาพภายนอก จากการทบทวนวรรณกรรมพบว่ายังไม่มีงานวิจัยที่วิจัยถึงผลกระทบทางด้านความสบายตาที่เกิดจากแผงบังแดดฉลุลาย ดังนั้น งานวิจัยนี้จึงมีจุดประสงค์หลักเพื่อศึกษาลักษณะของแผงบังแดดฉลุลายที่มีผลต่อความสบายตาและความชัดเจน ในขณะที่มองผ่านแผงบังแดดฉลุลายงานวิจัยชิ้นนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง โดยประเมินความสบายตาและความชัดเจนในการมองเห็น จากแบบสอบถามโดยใช้นิสิตคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จำนวน 120 คน มองผ่านกล่องทดลองที่มีการใช้แผ่นบังแดดฉลุลายเพื่อกันแสงบาดตา โดยแผ่นที่ใช้ในการมองผ่านแบ่งเป็น 3 สีคือ สีขาว(01210),สีเทา(00117),สีดำ(0039)และสีเทา(00117) โดยอ้างอิงรหัสสีจาก FAMELINE ARCHITECTURAL PRODUCTS แต่ละสีมีปริมาณความโปร่ง 4 ระดับ คือ 20% 35% 50% และ 65% แบ่งเป็น 2 รูปแบบการฉลุ การวิเคราะห์เพื่อทดสอบสมมติฐานวิจัย ได้แก่ วิเคราะห์ความแปรปรวนของค่าเฉลี่ยและการวิเคราะห์ถดถอยผลการวิจัยพบว่าแผงบังแดดฉลุลายสีดำมีคะแนนความสบายตาและคะแนนความชัดเจนในการมองเห็นดีที่สุด โดยความโปร่งมีคะแนนความรู้สึกสบายตาแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ F(3,177)=50.661,p&lt;0.05 ปริมาณความโปร่ง20% คะแนนอยู่ในระดับ รับได้(Mean=1.36) และคะแนนความชัดเจนการมองเห็นแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญF(3,177)=55.059,p&lt;0.05 แต่ปริมาณความโปร่ง 20% จะทำให้คะแนนอยู่ในระดับ เห็นไม่ชัดเจนเริ่มรับไม่ได้(Mean = 2.54) ตรงกันข้ามกับแผ่นที่มีความโปร่งมาก ในการวิจัยนี้ต้องการแผงบังแดดที่มีประสิทธิภาพทั้ง 2 ด้านที่เหมาะสมที่สุดในการนำมาใช้งาน คือแผงบังแดดฉลุลายสีดำ ที่มีความโปร่งอยู่ในช่วง 40% - 45%
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1059
title: การเพิ่มประสิทธิภาพกระบวนการผลิตสำหรับโรงงานผลิตเครื่องสำอาง

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและลดความสูญเปล่าภายในกระบวนการบรรจุโลชั่นของโรงงานแห่งหนึ่ง ซึ่งประกอบด้วย ขั้นตอนการผลิตซึ่งมีจำนวน 5 สถานีงานและขั้นตอนการบรรจุซึ่งมี 5 สถานีงานดำเนินการสำรวจและวิเคราะห์โดยหลักการความสูญเปล่า 7 ประการและข้อกำหนดของ GMP เครื่องสำอาง ได้ดำเนินการปรับปรุงที่เกิดจาก (1) ของเสีย ได้แก่ น้ำหนักของเนื้อโลชั่นที่ไม่ได้มาตรฐาน ฝาและขวดมีความบกพร่อง และการหุ้มพลาสติกใสบนขวดโลชั่นไม่สนิทโดยการปรับวิธีการตรวจสอบ (2) การขนส่งที่ขั้นตอนภายในกระบวนการชั่งสาร และที่ขั้นตอนติดฉลากที่ไม่มีความต่อเนื่องกัน โดยการปรับผังโรงงาน(3) สถานีงานที่มีรอบเวลาการทำงานสูงและเป็นคอขวด ได้แก่สถานีหุ้มพลาสติกใส และสถานีติดฉลาก โดยปรับลดขนาดของพลาสติกใสที่หุ้มทั้งขวดให้เหลือเพียงเฉพาะหัวกดเท่านั้นและลดเวลารอคอยในสถานีงานติดฉลาก (4) การรอคอยการตรวจสอบจากฝ่ายควบคุมคุณภาพ จากเดิมที่ใช้วิธีการกำหนดเวลานัดหมายเป็นการใช้วิทยุสื่อสารระหว่างฝ่ายควบคุมคุณภาพและฝ่ายผลิต ผลการศึกษาพบว่า (1) จำนวนของเสียทั้งหมดลดลงจากร้อยละ 1.94 เหลือร้อยละ0.56 (2) เส้นทางการไหลของผลิตภัณฑ์ลดลงจาก 41.1 เมตร เป็น 17.5 เมตรหรือลดลงร้อยละ 57.42 (3) ที่สถานีหุ้มพลาสติกใสลดรอบเวลาการทำงานลงได้จาก 0.33 นาทีต่อขวด เป็น 0.08 นาทีต่อขวด (4 ) เวลารอคอยที่ขั้นตอนตรวจสอบและขั้นตอนการติดฉลากถูกขจัดหมดไปจากเดิม 10นาที/บัลค์และ 0.04 นาที/ขวด ตามลำดับ (5) รอบเวลาของกระบวนการผลิตลดลงจาก 0.33 นาทีต่อขวด เป็น 0.23 นาทีต่อขวด ทำให้ผลผลิตเพิ่มขึ้นจาก 639 เป็น 917 ขวดต่อวัน (6) พนักงานในการผลิตลดลงจาก 9 เป็น 8 คน (7) ประสิทธิภาพของกระบวนการผลิตเพิ่มขึ้นจาก 63.70% เป็น 80.54 % และผลจากการใช้ข้อกำหนด GMP พบว่าการแต่งกายของพนักงานอยู่ในข้อกำหนด และมีการจัดทำป้ายชี้บ่งสถานะการทำงานของหน่วยงาน เครื่องจักร และอุปกรณ์
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1060
title: การพัฒนาข้อเสนอแนะเชิงนโยบายการฝึกและพัฒนาอาชีพเพื่อส่งเสริมศักยภาพแรงงานคนพิการไทยในเขตภาคกลาง

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพ ปัญหาและความต้องการเกี่ยวกับการฝึกและพัฒนาอาชีพเพื่อส่งเสริมศักยภาพแรงงานคนพิการไทยในเขตภาคกลาง 2) เพื่อพัฒนาแนวทางการฝึกและพัฒนาอาชีพเพื่อส่งเสริมศักยภาพแรงงานคนพิการไทยในเขตภาคกลางและ 3) เพื่อจัดทำข้อเสนอแนะเชิงนโยบายการฝึกและพัฒนาอาชีพเพื่อส่งเสริมศักยภาพแรงงานคนพิการไทยในเขตภาคกลาง โดยมีกลุ่มตัวอย่าง คือ 1) หน่วยงานให้บริการฝึกอาชีพคนพิการในเขตภาคกลาง 4 แห่ง 2) องค์กรภาคธุรกิจที่มีการจ้างงานคนพิการ 3 แห่ง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ แนวทางสนทนากลุ่ม และจัดทำร่างข้อเสนอแนะเชิงนโยบายฯเพื่อให้ผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่านแสดงความคิดเห็นและพิจารณาความเหมาะสม ผลการวิจัยพบว่า1. สภาพการฝึกและพัฒนาอาชีพเพื่อส่งเสริมศักยภาพแรงงานคนพิการไทยในเขตภาคกลาง ที่พบคือ มีการฝึกอาชีพเพื่อให้คนพิการมีงานทำควบคู่กับการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการในทุกๆด้าน ปัญหาที่พบคือ หลักสูตรไม่สอดคล้องกับตลาดแรงงาน ผู้ฝึกสอนขาดความชำนาญในทักษะวิชาชีพ สื่อการเรียนการสอน สิ่งอำนวยความสะดวกและสภาพแวดล้อมไม่เพียงพอ และการประเมินผลที่เหมาะสมกับคนพิการ และความต้องการคือ จัดฝึกและพัฒนาอาชีพคนพิการให้ตรงตามความต้องการของตลาดแรงงาน พัฒนาผู้ฝึกสอน สื่อการเรียนการสอน สิ่งอำนวยความและสภาพแวดล้อม รวมทั้งการประเมินผลให้เหมาะสมกับคนพิการ2. แนวทางการฝึกและพัฒนาอาชีพคนพิการ พบว่า 1) หน่วยงานให้บริการฝึกอาชีพคนพิการควรดำเนินนโยบายในเชิงรุก 2) หลักสูตรควรสอดคล้องเหมาะสมกับตลาดแรงงาน 3) รูปแบบกิจกรรมควรคำนึงถึงความต้องการจำเป็นของคนพิการ 4) ผู้ฝึกสอนควรได้รับการพัฒนาตนเอง 5) สื่อการสอนควรเหมาะสมกับคนพิการทุกประเภท 6) ปรับสิ่งอำนวยความสะดวกและสภาพแวดล้อมที่เอื้อประโยชน์ต่อคนพิการ และ 7) ปรับปรุงรูปแบบการประเมินผลให้สอดคล้องกับสภาพการปฏิบัติงานจริงของคนพิการ3. ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายการฝึกและพัฒนาอาชีพเพื่อส่งเสริมศักยภาพแรงงานคนพิการไทยในเขตภาคกลาง ที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นในการวิจัยครั้งนี้แบ่งออกเป็น นโยบายสำหรับภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคม
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1061
title: การศึกษาการลดการออกเสียงสระอะในการจำแนกสระด้วยความถี่ฟอร์แมนต์ของเสียงพูดต่อเนื่องภาษาไทย

description: ในการศึกษาความถี่ฟอร์แมนต์ของเสียงสระจากทดลองจำแนกเสียงสระในเสียงพูดต่อเนื่องภาษาไทยพบว่าความถี่ฟอร์แมนต์ที่สกัดได้นั้นมิได้เกาะกลุ่มกันมากดังเช่นที่ปรากฏในทางทฤษฎีโดยเฉพาะในเสียง อะ (/a/) ซึ่งมีการกระจายตัวมาก งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการลดการออกเสียงของเสียงสระอะ โดยดูผลจากค่าความถี่ฟอร์แมนต์ในรูปแบบของกลุ่มหน่วยเสียงต่าง ๆ ที่อยู่ติดกับสระอะ รวมทั้งผลกระทบของการเปลี่ยนการกำกับหน่วยเสียงในการจำแนกเสียงสระและการรู้จำเสียง โดยในวิทยานิพนธ์นี้จะแบ่งการทดลองเป็นสองส่วน ส่วนแรกเป็นการศึกษาของผลกระทบจากหน่วยเสียงรอบข้างที่ติดกับสระอะ พบว่ากลุ่มที่มีหน่วยเสียงรอบข้างที่เป็นเสียงกึ่งสระจะมีผลกระทบต่อค่าความถี่ฟอร์แมนต์ที่ 2 (F2) อย่างชัดเจน โดยพบว่า กลุ่มของรูปแบบที่มีหน่วยเสียง /ย/ (/j/) อยู่ติดกับสระอะจะพบค่าความถี่ฟอร์แมนต์ที่สองในช่วงสูงสุด ในขณะที่กลุ่มของรูปแบบที่มีหน่วยเสียง /ว/ (/w/) อยู่ติดกับสระอะจะพบค่าความถี่ฟอร์แมนต์ที่สองในช่วงต่ำสุด ส่วนที่สองเป็นวิทยานิพนธ์นี้นำเสนอการเปลี่ยนการกำกับหน่วยเสียงใหม่ โดยแยกหน่วยเสียงที่เป็นอะกึ่งเสียง ออกมาจากหน่วยเสียงที่เป็นเสียง อะ ธรรมดาจากการดูรูปการเขียน เมื่อทำการทดลองการจำแนกสระด้วยการใช้ค่าฟอร์แมนต์ในการเรียนรู้และทดสอบ พบว่าเมื่อทำการเปลี่ยนการกำกับเสียงของหน่วยเสียงเดิมที่เป็น /a/ ที่ออกเสียงเป็นสระอะกึ่งเสียงใหม่ให้เป็น /ǝ/ ซึ่งมีค่าความถี่ฟอร์แมนต์ใกล้เคียงกว่า ความถูกต้องสูงที่ได้ขึ้นจากเดิม 80.46% เป็น 82.15% ในเสียงผู้ชาย และ 82.12% เป็น 83.92% ในเสียงผู้หญิงของกลุ่มตัวอย่าง ในขณะที่เมื่อทดสอบการรู้จำเสียงพูดด้วย HTK พบว่าหน่วยเสียงที่เป็นอะกึ่งเสียงซึ่งเปลี่ยนแปลงการกำกับหน่วยเสียงใหม่ ถูกรู้จำเป็นหน่วยเสียงอะแบบปรกติน้อยกว่า 10% ในขณะที่หน่วยเสียงอะแบบปรกตินั้นจะถูกรู้จำเป็นหน่วยเสียงอะกึ่งเสียงอยู่ในช่วง 25-29%
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1062
title: วิธีการระบุคอลัมน์และตารางของฐานข้อมูลที่ไม่ถูกอ้างอิงในโปรแกรมที่ใช้การแปลงวัตถุเป็นตารางความสัมพันธ์

description: โปรแกรมต่างๆในองค์กร มีการพัฒนาปรับปรุงเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ เพื่อรองรับความต้องการใหม่ๆทางธุรกิจ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงโปรแกรมจะกระทบกับเค้าร่างของฐานข้อมูลด้วย ซึ่งตาราง และคอลัมน์ของฐานข้อมูลบางตัวไม่ได้ถูกอ้างถึงจากโปรแกรมที่พัฒนาแล้ว แต่ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าตาราง และคอลัมน์ใดบ้างที่สามารถลบได้โดยไม่กระทบกับโปรแกรมอื่นๆ งานวิจัยนี้จึงนำเสนอวิธีการระบุตาราง และคอลัมน์ของฐานข้อมูล โดยวิเคราะห์โปรแกรมทุกโปรแกรมที่ใช้งานฐานข้อมูลเดียวกัน เพื่อหาว่าทุกโปรแกรมมีการอ้างอิงตาราง และคอลัมน์ฐานข้อมูลตัวใด เพื่อนำผลลัพธ์ไปเปรียบเทียบกับฐานข้อมูลจริง ซึ่งงานวิจัยนี้นำเสนอเฉพาะวิธีที่จะวิเคราะห์โปรแกรมที่ใช้การแปลงวัตถุเป็นตารางความสัมพันธ์ในการติดต่อฐานข้อมูลซึ่งผลลัพธ์ที่ได้จากวิธีที่นำเสนอในงานวิจัยจะเป็นรายการตาราง และคอลัมน์ที่ไม่มีโปรแกรมใดเลยที่ถูกอ้างอิงผู้วิจัยได้พัฒนาเครื่องมือต้นแบบที่ทำงานตามวิธีการที่นำเสนอ โดยพัฒนาเครื่องมือที่สามารถวิเคราะห์โปรแกรมในคลาสของภาษาจาวาที่ใช้เจพีเอ และเทียบกับฐานข้อมูลเพื่อหาตาราง และคอลัมน์ที่ไม่ถูกอ้างอิงในโปรแกรม จากนั้นทดสอบความถูกต้องกับโปรแกรมของธนาคารแห่งหนึ่งเป็นจำนวน 2 โปรแกรม ซึ่งทราบอยู่แล้วว่าแต่ละโปรแกรมอ้างอิงตาราง และคอลัมน์ฐานข้อมูลใด โดยเปรียบเทียบผลลัพธ์ของตาราง และคอลัมน์ที่ไม่ถูกอ้างอิงที่ได้จากเครื่องมือ กับผลลัพธ์ที่คาดหวัง ซึ่งเครื่องมือให้ผลลัพธ์ตรงกับผลลัพธ์ที่คาดหวัง นั่นแสดงให้เห็นว่าเครื่องมือที่ทำงานตามแนวคิดที่นำเสนอให้ผลลัพธ์การทำงานอย่างถูกต้อง
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1063
title: การจัดลำดับความเชี่ยวชาญสำหรับสมาชิกกลุ่มเครือข่ายสังคมออนไลน์

description: เครือข่ายสังคมออนไลน์ได้กลายเป็นช่องทางหลักที่ผู้คนนิยมใช้สร้างความสัมพันธ์ แสดงความเห็น รวมถึงแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสาร กลุ่มเครือข่ายสังคมถูกสร้างขึ้นมาเป็นชุมชนสำหรับกลุ่มคนที่มีความสนใจในเรื่องใดเรื่องหนึ่งร่วมกัน รูปแบบหนึ่งของปฏิสัมพันธ์ภายในกลุ่มเครือข่ายสังคมคือการถามตอบ โดยที่สมาชิกในกลุ่มสามารถตั้งคำถามหรือตอบคำถามของผู้อื่นได้ วิธีการวิเคราะห์เครือข่าย เช่น ขั้นตอนวิธีแบบเพจแรงค์ สามารถนำมาใช้ในการวิเคราะห์รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกในกลุ่ม เพื่อระบุตัวผู้เชี่ยวชาญและจัดลำดับความเชี่ยวชาญของสมาชิกในกลุ่ม งานวิจัยนี้มุ่งเน้นไปที่การทดลองเพื่อหาว่าคุณภาพของความเห็นซึ่งเป็นคำตอบของคำถามนั้น หากนำมาใช้ร่วมกับขั้นตอนวิธีแบบเพจแรงค์ จะมีผลต่อการระบุตัวและจัดลำดับผู้เชี่ยวชาญเพียงใด ปัจจัยทางคุณภาพของความเห็นที่พิจารณาได้แก่ ค่าความนิยมที่สมาชิกอื่นกำหนดให้กับความเห็น และคุณภาพของเนื้อหาซึ่งประกอบด้วย ความยาว ความซับซ้อน และความมีเนื้อหาสาระ งานวิจัยนี้ทำการทดลองโดยใช้ข้อมูลจากกลุ่มเฟซบุ๊กจาวา และประเมินความแม่นของการจัดลำดับความเชี่ยวชาญทั้งกรณีที่พิจารณาและไม่พิจารณาคุณภาพของความเห็น โดยเปรียบเทียบกับการจัดลำดับโดยผู้เชี่ยวชาญภาษาจาวา ผลการทดลองพบว่าคุณภาพของคำตอบแม้จะยังไม่ส่งผลเด่นชัดต่อการจัดลำดับความเชี่ยวชาญเนื่องด้วยข้อจำกัดของข้อมูลทดสอบและการประเมินผล แต่มีแนวโน้มที่จะส่งผลดีต่อการจัดลำดับความเชี่ยวชาญ
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1064
title: การศึกษาวิธีการบูรณะอาคารโบราณสถาน : กรณีศึกษา อาคารประวัติศาสตร์สมัยรัตนโกสินทร์

description: อาคารโบราณสถานมีการเสื่อมสภาพตามกาลเวลา มีความจำเป็นในการบูรณะเพื่อป้องกันอาคารโบราณสถานเกิดความเสียหายเพิ่มมากขึ้น และทำให้อาคารกลับมาใช้ประโยชน์ได้ใหม่ วัตถุประสงค์งานวิจัยเพื่อ เพื่อศึกษาและนำเสนอวิธีการบูรณะอาคารโบราณสถานตามลักษณะองค์ประกอบของอาคารและสภาพความเสียหาย งานวิจัยนี้ทำการศึกษาข้อมูลความเสียหายและวิธีการบูรณะ จากหน่วยงานบูรณะอาคารโบราณสถาน 14 หน่วยงาน และศึกษาข้อมูลจากเอกสาร 5 หน่วยงาน มีองค์อาคารที่ศึกษาคือ 1. ฐานราก 2. ผนังก่ออิฐรับแรง 3. ปูนปั้น 4. โครงสร้างคานและพื้นไม้ 5. พื้นผิวกรุด้วยหินอ่อนหรือกระเบื้อง 6. โครงหลังคาไม้ ระบบกันซึมของหลังคา หน้าบันไม้แกะสลักและกระเบื้องหลังคา 7. ฝ้าเพดาน 8. ประตูและหน้าต่างไม้พร้อมอุปกรณ์ จากการศึกษาพบว่า มีหลายสาเหตุที่ทำให้อาคารโบราณสถานเกิดความเสียหายและมีความรุนแรงหลายระดับ การบูรณะอาคารโบราณสถานใช้ปัจจัยดังกล่าวประกอบกับเหตุผลด้านอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องเช่น การรักษาวัสดุดั้งเดิมของโบราณสถาน ผลที่ได้เมื่อบูรณะอาคารเสร็จ เป็นต้น เป็นข้อมูลตัดสินใจเลือกวิธีการบูรณะ การวิจัยนี้ได้เสนอ ข้อมูลความเสียหาย สาเหตุที่ทำให้เกิดความเสียหาย ข้อดีและข้อเสียของวิธีการบูรณะวิธีต่างๆ ข้อจำกัดของวิธีการบูรณะ เสนอแนวทางการบูรณะและให้ข้อเสนอแนะ เพื่อป้องกันหรือชะลอความเสียหายที่จะเกิดขึ้นกับอาคารโบราณสถานในอนาคต เพื่อให้ผู้ศึกษาได้นำไปปรับใช้กับงานบูรณะอาคารโบราณสถานต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1065
title: การประเมินการจัดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมสำหรับผู้สูงอายุ กรณีศึกษา เทศบาลตำบลยางฮอม จังหวัดเชียงราย และเทศบาลตำบลหนองตองพัฒนา จังหวัดเชียงใหม่

description: งานวิจัยด้านการปรับปรุงที่อยู่อาศัยและการจัดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมสำหรับผู้สูงอายุ มีผู้ทำการศึกษาอยู่จำนวนมาก แต่ขาดการติดตามและประเมินผล โดยการติดตามและประเมินผลมีเพื่อให้ทราบประสิทธิภาพและประสิทธิผลของการดำเนินงาน อันนำไปสู่การดำเนินการแก้ไขปรับปรุงเพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่วางไว้ยิ่งขึ้น โดยการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อมูลด้านสังคม เศรษฐกิจ ประชากร และสภาพการอยู่อาศัยของผู้สูงอายุในพื้นที่ รวมถึงการติดตามและประเมินผลการดำเนินงานการจัดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมสำหรับผู้สูงอายุตามแผนพัฒนาปี พ.ศ. 2553 - 2555 ของพื้นที่เทศบาลตำบลยางฮอม จังหวัดเชียงราย กับพื้นที่เทศบาลตำบลหนองตองพัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อนำมาสู่การเสนอแนวทางในการจัดสภาพแวดล้อมให้เหมาะสมต่อการอยู่อาศัยสำหรับผู้สูงอายุในพื้นที่มากยิ่งขึ้น ทั้งนี้มีขอบเขตการประเมินผลเฉพาะในด้านการประเมินผลการดำเนินงานโครงการเท่านั้น และมีขอบเขตของประชากรกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุ (60 ปีขึ้นไป) ทั้งสิ้น 220 คนผลการศึกษา พบว่า ปัญหาประการหนึ่งของโครงการจัดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมที่ผ่านมา ไม่ได้ให้ความสำคัญต่อความต้องการของผู้ใช้งานจริง กล่าวคือ โครงการมีวิธีการวางแผนในลักษณะการสั่งการลงมาจากผู้นำชุมชน โดยนโยบายและเงินสนับสนุนมาจากทางภาครัฐเพียงอย่างเดียว ซึ่งเป็นวิธีที่รวดเร็ว เบ็ดเสร็จ แต่ผลการดำเนินงานไม่สอดคล้องต่อการใช้งานจริง โดยจากการทำแบบสอบถามสิ่งอำนวยความสะดวกในชุมชนที่ผู้สูงอายุมีการเข้าใช้บ่อยครั้ง ได้แก่ ศาสนสถาน, โรงพยาบาล/สถานพยาบาล และศูนย์อเนกประสงค์ผู้สูงอายุ พบว่า สิ่งอำนวยความสะดวกในชุมชนที่มีอยู่ในปัจจุบัน ยังไม่ตอบสนองต่อการใช้งานของผู้สูงอายุ ในด้านสภาพที่ทรุดโทรม, ตำแหน่งที่ตั้ง, ความสะดวกสบายและความปลอดภัยต่อการใช้งาน รวมถึงความพึงพอใจต่อการใช้งานของผู้สูงอายุ ในโครงการด้านการปรับปรุงที่อยู่อาศัยของผู้สูงอายุ จากการสัมภาษณ์และทำแบบสอบถาม พบว่า การปรับปรุงส่วนใหญ่คือ ห้องน้ำและบันได ซึ่งไม่สอดคล้องต่อพื้นที่ที่ผู้สูงอายุเกิดอุบัติเหตุบ่อยๆ คือ บริเวณรอบบ้าน และปัญหาประการหนึ่งที่ทำให้การปรับปรุงยังคงไม่เป็นไปตามเกณฑ์มาตรฐาน เนื่องจากการไม่เข้าใจแบบการก่อสร้างของช่างก่อสร้างชุมชน ซึ่งเป็นผลมาจากการให้ความรู้ช่างก่อสร้างจากหน่วยงานท้องถิ่นในการปรับปรุง รวมถึงการเล็งเห็นความสำคัญของงานด้านผู้สูงอายุในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นนั้นๆข้อเสนอแนะในการศึกษานี้ คือ โครงการควรมีลักษณะการวางแผน ซึ่งมาจากความต้องการและลักษณะการใช้งานจริงของผู้สูงอายุ โดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีส่วนสำคัญอย่างมากในการเป็นผู้ริเริ่ม และให้ความรู้ในด้านผู้สูงอายุเพื่อให้ประชาชนในพื้นที่ตระหนักถึงความสำคัญของงานด้านผู้สูงอายุ รวมถึงการให้ความรู้ในด้านวิธีการปรับปรุงให้ถูกต้องตามมาตรฐานการใช้งานแก่ช่างของหน่วยงานท้องถิ่นนั้นๆ และควรเน้นการปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกชุมชนในพื้นที่ที่ผู้สูงอายุเข้าใช้งานบ่อยๆเช่น ศาสนสถาน, โรงพยาบาล, ตลาดสดในระดับตำบล เป็นลำดับต้นๆก่อนสิ่งอำนวยความสะดวกชุมชนประเภทอื่นๆ ซึ่งแนวทางการแก้ไขดังกล่าวจะทำให้พื้นที่ศึกษากลายเป็นพื้นที่ต้นแบบทางด้านผู้สูงอายุอย่างสมบูรณ์ สำหรับการต่อยอดงานวิจัยนี้คือการประเมินในขั้นตอนการวางแผนและขั้นตอนการดำเนินงาน ซึ่งจะทำให้เราทราบข้อจำกัดของโครงการได้ละเอียดมากยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1066
title: ปัญหา และการปรับปรุงสัญญาจ้างช่วงในงานก่อสร้าง

description: การจัดทำสัญญาจ้างช่วงในโครงการก่อสร้างระหว่างผู้รับเหมาหลัก และผู้รับเหมาช่วงในประเทศไทย ยังไม่มีการกำหนดเป็นลักษณะของสัญญามาตรฐาน ดังนั้นรายละเอียดของสัญญาจ้างช่วงจึงมีความแตกต่างกันในแต่ละโครงการ และอาจทำให้เกิดปัญหา และข้อขัดแย้งในการทำสัญญาได้ ดังนั้นการวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงปัญหาของสัญญาจ้างช่วงในงานก่อสร้าง และเสนอแนวทางการปรับปรุงสัญญาจ้างช่วง โดยจำกัดขอบเขตอยู่เฉพาะงานอาคารในประเทศไทย ขั้นตอนงานวิจัยนี้เริ่มต้นด้วย 1)การรวบรวมปัญหา และข้อโต้แย้งที่มีผลต่อการจัดการสัญญาจ้างช่วงในงานก่อสร้าง 2)ใช้วิธีการสัมภาษณ์ความคิดเห็นเกี่ยวกับปัญหาสัญญาจ้างช่วงในงานก่อสร้างจากผู้ที่เกี่ยวข้อง และมีประสบการณ์ในการจัดการงานก่อสร้าง โดยทำการสัมภาษณ์ 2 ฝ่ายคือ ฝ่ายผู้รับเหมาหลัก และฝ่ายผู้รับเหมาช่วง 3)วิเคราะห์ความถี่ ความรุนแรง ความสำคัญ และความสอดคล้องของปัญหา จากผลการศึกษาพบปัญหา 31 ประเด็น จากนั้นทำการวิเคราะห์ความครอบคลุมของปัญหาโดยใช้สัญญาจ้างช่วงมาตรฐานของ AIAA401-2007 โดยพบว่าสัญญามาตรฐานสามารถครอบคลุมปัญหารวม 21 ประเด็น และไม่ครอบคลุมรวม 10 ประเด็น และจากการวิเคราะห์ปัญหาพบว่ามีปัญหาที่มีความสำคัญระดับสูงสำหรับใช้เพื่อทำการวิเคราะห์หาแนวทางการปรับปรุงสัญญาจ้างช่วงมีทั้งสิ้น 11 ประเด็น จากผลการศึกษาปัญหาที่มีความสำคัญในระดับสูงพบว่าปัญหา 8 ประเด็นครอบคลุมโดยสัญญาจ้างช่วงมาตรฐาน โดยปัญหาที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่สามารถนำข้อกำหนดของสัญญาจ้างช่วงมาตรฐานมาทำการประยุกต์ใช้ได้เนื่องจากมีข้อกำหนด และหลักปฏิบัติที่ชัดเจน และปัญหา 3 ประเด็นไม่ครอบคลุมโดยสัญญาจ้างช่วงมาตรฐานสามารถใช้ข้อกำหนดของสัญญาจ้างนานาชาติ FIDIC (1999) และสัญญาจ้างตามสัญญาจ้างแนบท้ายระเบียบสำนักนายกฯมาทำการประยุกต์ใช้เพื่อลดข้อขัดแย้งที่เกิดจากปัญหานั้นได้ ปัญหาสามอันดับแรกจากปัญหาสำคัญทั้ง 11 ประเด็น คือ 1)ปัญหาแบบรายละเอียด และข้อกำหนดของสัญญาก่อสร้างในสัญญาไม่มีความละเอียดเพียงพอ 2)การเปลี่ยนแปลงงานโดยมีงานลด งานเพิ่มในระหว่างการก่อสร้าง 3)ปัญหาผู้รับเหมาช่วงปฏิบัติงานล่าช้าเกินกว่าแผนงานหลัก
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1067
title: พัฒนาต้นแบบการควบคุมอุณหภูมิน้ำก่อนเข้าอีโคโนไมเซอร์เพื่อป้องกันกรดกลั่นตัว

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการควบคุมอุณหภูมิของน้ำก่อนเข้าอีโคโนไมเซอร์ เพื่อป้องกันกรดที่เกิดจากการเผาไหม้ของเชื้อเพลิงกลั่นตัว ซึ่งจะส่งผลให้ผิวถ่ายเทความร้อนของอีโคโนไมเซอร์เกิดการผุกร่อนได้ โดยในการศึกษาวิจัยนี้ได้ใช้ความร้อนจากน้ำที่อุ่นได้จากอีโคโนไมเซอร์และเสริมด้วยความร้อนจากไอน้ำที่ผลิตได้จากหม้อไอน้ำ เพื่อเพิ่มอุณหภูมิให้กับน้ำก่อนเข้าอีโคโนไมเซอร์ โดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ในการควบคุม ซึ่งศึกษาจากกรณีของโรงพยาบาลปทุมธานี จากการศึกษาพบว่า เชื้อเพลิงแต่ละชนิดจะมีอุณหภูมิกลั่นตัวของกรดที่เกิดจากการเผาไหม้ต่างกัน โดยเมื่อการเผาไหม้มีการเผาไหม้ของเชื้อเพลิงหมดพอดี เชื้อเพลิงชนิดต่างๆ เช่น ก๊าซธรรมชาติ ก๊าซปิโตรเลียมเหลว น้ำมันดีเซล น้ำมันเตา และถ่านหิน จะมีอุณหภูมิไอกรดกลั่นตัวที่ 59.6 °C, 54.4 °C, 50.2 °C, 47.0 °C และ 42.2 °C ตามลำดับ สำหรับในงานวิจัยนี้ได้ใช้ก๊าซปิโตรเลียมเหลวเป็นเชื้อเพลิงในการเผาไหม้ ดังนั้น จึงได้มีการควบคุมอุณหภูมิของน้ำก่อนเข้าอีโคโนไมเซอร์ให้สูงกว่า 54.4 °C โดยได้มีการกำหนดอุณหภูมิไว้ที่ 70 °C จากการวิจัยได้ทำการควบคุมอุณหภูมิน้ำก่อนเข้าอีโคโนไมเซอร์ทั้งหมด 3 วิธี คือ ควบคุมโดยใช้สมการของวาล์วควบคุมซึ่งเป็นการควบคุมแบบเปิด ควบคุมโดยใช้สมการการปรับตำแหน่งวาล์วควบคุมเพื่อหาอัตราการไหลของไอน้ำ ซึ่งเป็นการควบคุมแบบเปิด และสุดท้ายได้ใช้การควบคุมแบบปิด โดยมีการตรวจสอบอุณหภูมิของน้ำก่อนเข้าอีโคโนไมเซอร์ ซึ่งจากการทดลองพบว่าการควบคุมอุณหภูมิน้ำแต่ละวิธีนั้นสามารถประหยัดเชื้อเพลิงที่ใช้ในการเผาไหม้เมื่อเทียบกับช่วงก่อนที่มีการอุ่นน้ำได้ 1.41%, 3.32% และ 5.77% ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1068
title: ผลการกระตุ้นด้วยแสงของสารยึดต่อค่ากำลังแรงยึดระหว่างเรซินซีเมนต์และเรซินคอมโพสิต

description: การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการกระตุ้นด้วยแสงของสารยึดต่อค่ากำลังแรงยึดดึงและค่ากำลังแรงยึดเฉือนระหว่างเรซินซีเมนต์และเรซินคอมโพสิตโดยใช้สารยึดและเรซินซีเมนต์อย่างละ 2 ผลิตภัณฑ์ ได้แก่ สารยึดผลิตภัณฑ์ออพติบอนด์ ออลอินวันใช้คู่กับเรซินซีเมนต์ผลิตภัณฑ์เน็กซัสทรี และสารยึดผลิตภัณฑ์สก็อตช์บอนด์ ยูนิเวอร์แซล ใช้คู่กับเรซินซีเมนต์ผลิตภัณฑ์รีไลเอ็กซ์ อัลทิเมต การทดสอบค่ากำลังแรงยึดดึง เตรียมแท่งเรซินคอมโพสิตที่มีการเตรียมผิวโดยการพ่นด้วยอะลูมิเนียมออกไซด์จำนวน 60 ชิ้น แบ่งแบบสุ่มได้เป็น 3 กลุ่ม ๆละ 10 ชิ้นต่อเรซินซีเมนต์ 1 ผลิตภัณฑ์ ตามวิธีการเตรียมผิวด้วยสารยึดโดยกลุ่มที่ 1 ไม่มีการทาสารยึดบริเวณพื้นผิวยึด กลุ่มที่ 2 ทาสารยึดและมีการกระตุ้นด้วยแสง ส่วนกลุ่มที่ 3 ทาสารยึดและไม่มีการกระตุ้นด้วยแสง จากนั้นนำแท่งเรซินคอมโพสิต 2 ชิ้นมายึดเข้าด้วยกันด้วยเรซินซีเมนต์พร้อมกับการกระตุ้นด้วยแสงและนำไปตัดแต่งเป็นชิ้นทดสอบรูปร่างดัมเบลล์ แล้วทดสอบค่ากำลังแรงยึดดึง การทดสอบค่ากำลังแรงยึดเฉือน เตรียมชิ้นยึดเรซินคอมโพสิตจำนวน 60 ชิ้น โดยยึดแท่งเรซินคอมโพสิตเข้ากับท่อพีวีซี นำไปพ่นด้วยอะลูมิเนียมออกไซด์ และแบ่งเป็น 3 กลุ่ม ตามวิธีการเตรียมผิวด้วยสารยึดเหมือนกับการทดสอบค่ากำลังแรงยึดดึง หลังจากนั้นนำมายึดกับเรซินซีเมนต์ที่อยู่ในท่อพลาสติกใสพร้อมกับการกระตุ้นด้วยแสง แล้วทดสอบค่ากำลังแรงยึดเฉือน ผลการทดสอบค่ากำลังแรงยึดดึงนั้น พบว่ากลุ่มที่ 3 ของเรซินซีเมนต์ผลิตภัณฑ์รีไลเอ็กซ์ อัลทิเมต มีค่ากำลังแรงยึดดึงน้อยที่สุดและเกิดความล้มเหลวบริเวณรอยต่อระหว่างชิ้นทดสอบเรซินคอมโพสิตกับเรซินซีเมนต์เป็นส่วนใหญ่ ส่วนการทดสอบค่ากำลังแรงยึดเฉือนนั้นพบว่าในกลุ่มที่ 1 ของเรซินซีเมนต์ทั้ง 2 ผลิตภัณฑ์มีค่ากำลังแรงยึดเฉือนน้อยที่สุดและส่วนใหญ่จะเกิดความล้มเหลวบริเวณรอยต่อระหว่างชิ้นทดสอบเรซินคอมโพสิตกับเรซินซีเมนต์ สรุปได้ว่าการเตรียมพื้นผิวของชิ้นงานเรซินคอมโพสิตโดยการพ่นด้วยอะลูมิเนียมออกไซด์ร่วมกับการทาสารยึดที่พื้นผิวยึดของชิ้นงานแล้วกระตุ้นด้วยแสงเป็นวิธีที่ดีในการเพิ่มค่ากำลังแรงยึด
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1069
title: การศึกษาวิธีประมวลผลแบบจำลองระดับปริมาณมากเพื่อการวิเคราะห์ภูมิประเทศ

description: การวิเคราะห์การไหลสะสมจากลักษณะภูมิประเทศเป็นการประยุกต์ใช้ที่สำคัญในด้านอุทกวิทยา แบบจำลองระดับเป็นข้อมูลภูมิประเทศตั้งต้นสามารถผลิตโดยเทคโนโลยีสมัยใหม่ เช่น ไลดาร์ ที่จะทำให้ได้แบบจำลองระดับความระเอียดสูงและมีข้อมูลปริมาณมาก แบบจำลองระดับปริมาณมากนี้อาจเป็นอุปสรรคในการประมวลผลในแง่เวลาและความละเอียดถูกต้อง ในงานวิจัยนี้จึงมุ่งศึกษาเพื่อหาขั้นตอนและวิธีการเตรียมแบบจำลองระดับปริมาณมากที่ได้จากไลดาร์ และประมวลผลหาการไหลสะสมด้วยซอฟต์แวร์ ArcGIS 9.3 และส่วนเพิ่มเติม GRASS บนซอฟต์แวร์ Quantum GIS 1.8 ในพื้นที่ศึกษา เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของผลลัพธ์ที่ได้จากการประมวลผล โดยลดความละเอียดของแบบจำลองระดับจาก 1 เมตร ให้เป็น 2, 5 และ 10 เมตร ซึ่งมีจำนวนจุดระดับประมาณ 304.9, 67.3, 10.7 และ 2.7 ล้านจุดตามลำดับ พร้อมทั้งเพิ่มรายละเอียดทางอุทกวิทยาให้แบบจำลองระดับ ผลการวิจัยพบว่า การลดความละเอียดของแบบจำลองระดับเหลือ 10 เมตร ให้ผลลัพธ์ที่มีความคลาดเคลื่อนสูง ไม่ควรนำไปใช้ แต่ที่ความละเอียด 2 เมตร ให้ความถูกต้องใกล้เคียงกับแบบจำลองระดับที่ใช้อ้างอิงที่ความละเอียด 1 เมตร มากที่สุด ในด้านการเปรียบเทียบความแตกต่างของผลลัพธ์ที่ได้จากการประมวลผลพบว่า การไหลสะสมแตกต่างกัน 6.21 % และมีความแตกต่างของเส้นทางการไหลเปรียบเทียบด้วยวิธี RMSE 151.7 เมตร เวลาในการประมวลผลซอฟต์แวร์ QGIS 1:45 นาที และซอฟต์แวร์ ArcGIS 21:24 นาที จากการทดสอบข้อมูลนี้สามารถสรุปได้ว่า ความละเอียดของแบบจำลองระดับมีผลโดยตรงต่อความถูกต้องของผลลัพธ์ที่ได้ และซอฟต์แวร์ QGIS มีประสิทธิภาพมากกว่า ซอฟต์แวร์ ArcGIS เมื่อข้อมูลนำเข้ามีขนาดน้อยกว่าหน่วยความจำของเครื่องที่ใช้ประมวลผล และยังสามารถนำเส้นลำน้ำที่ได้จากการประมวลผลจากทั้งสองซอฟต์แวร์ไปแสดงผลเปรียบเทียบกับข้อมูลลำน้ำจริงบนภาพถ่ายดาวเทียมจากซอฟต์แวร์ Google Earth ได้
DOI: 10.5281/zenodo.3472002
title: deleted

description: deleted