cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.272
title: การพัฒนาระบบบริหารความเสี่ยงสำหรับสถาบันอุดมศึกษาไทย

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารความเสี่ยงในสถาบันอุดมศึกษาไทยและ 2) พัฒนาระบบบริหารความเสี่ยงที่เหมาะสมสำหรับสถาบันอุดมศึกษาไทย ประชากร คือ สถาบันอุดมศึกษาในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา จำนวน 172 แห่ง สุ่มตัวอย่างจากผู้บริหารและผู้ปฏิบัติงานด้านการบริหารความเสี่ยง วิธีดำเนินการวิจัยประกอบด้วย 3 ขั้นตอน คือ 1) การวิเคราะห์ระบบ 2) การออกแบบระบบ และ3) การตรวจสอบระบบ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถาม แบบประเมินและการสนทนากลุ่ม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าดัชนีเรียงลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น Modified Priority Need Index : PNI Modified ผลการศึกษา พบว่า 1) สภาพปัจจุบันของระบบบริหารความเสี่ยงในสถาบันอุดมศึกษาไทย โดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย = 3.75) ส่วนสภาพที่พึงประสงค์ก็มีค่าเฉลี่ยโดยรวมอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย = 4.43) หากพิจารณาในรายด้าน พบว่า ขั้นตอนการกำหนดวัตถุประสงค์มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด (ค่าเฉลี่ย = 4.63) รองลงมาคือการกำกับติดตามและประเมินผลการบริหารความเสี่ยง (ค่าเฉลี่ย =4.52) เมื่อพิจารณาค่าดัชนีเรียงลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น Modified Priority Need Index: PNI Modified พบว่าการระบุความเสี่ยง มีค่าดัชนีเรียงลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็นสูงสุด (PNI Modified =0.24) รองลงมาคือ การกำกับติดตามและประเมินผลการบริหารความเสี่ยง (PNI Modified =0.22) 2) ระบบบริหารความเสี่ยงที่เหมาะสมสำหรับสถาบันอุดมศึกษาไทยที่พัฒนาขึ้น คือ ระบบบริหารความเสี่ยงแบบมุ่งเน้นการระบุความเสี่ยงและการกำกับติดตามและประเมินผลการบริหารความเสี่ยง ระบบดังกล่าวมีจุดเน้น คือ การระบุความเสี่ยงและการกำกับติดตามและประเมินผลการบริหารความเสี่ยง โดยการระบุความเสี่ยงมีจุดเน้นคือ ความเสี่ยงทางด้านสุขภาพ เศรษฐกิจ การวิจัย การเมือง สังคมและวัฒนธรรม เทคโนโลยี กฎหมาย กฎระเบียบและสิ่งแวดล้อม ส่วนการกำกับติดตามและประเมินผลการบริหารความเสี่ยง มีจุดเน้นคือ (1) การใช้ผลประเมินการบริหารความเสี่ยงมาทบทวนกลยุทธ์ (2)การพัฒนาหรือปรับปรุงระบบการบริหารความเสี่ยงให้มีความทันสมัย (3) การประเมินความเหมาะสม ความเพียงพอและความทันกาลของรายงานความเสี่ยง (4) การกำหนดให้มีหน่วยงานหรือบุคคลเพื่อทำหน้าที่สอบทานประสิทธิผลในการบริหารความเสี่ยง และ (5) การสอบทานเอกสารหรือหลักฐานอ้างอิงที่ใช้ในการบริหารความเสี่ยงว่ามีความเหมาะสมกับบริบทขอองค์กร
DOI: 10.14457/cu.the.2013.273
title: แนวทางการดำเนินงานเบื้องต้นในด้านความปลอดภัยสำหรับโครงการก่อสร้างบ้านจัดสรร

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเสนอแนะแนวทางเบื้องต้นในการดำเนินงานด้านความปลอดภัยสำหรับโครงการก่อสร้างบ้านจัดสรร โดยวิธีการวิจัยประกอบด้วย การศึกษาเอกสารงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง สัมภาษณ์เบื้องต้นเกี่ยวกับการดำเนินงานด้านความปลอดภัยจากผู้จัดการโครงการก่อสร้างบ้านจัดสรรจำนวน 5 ราย และเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยวิชาชีพจำนวน 3 ราย ต่อจากนั้นจัดทำเป็นต้นแบบการดำเนินงานด้านความปลอดภัยโครงการก่อสร้างบ้านจัดสรร และทำการเปรียบเทียบกับกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยในงานก่อสร้าง หลังจากนั้นให้ผู้เชี่ยวชาญแสดงความคิดเห็น เพื่อหาข้อสรุปที่เป็นฉันทามติจำนวน 17 ราย ซึ่งได้แก่ ผู้จัดการโครงการก่อสร้างบ้านจัดสรรจำนวน 7 ราย วิศวกรโครงการก่อสร้างบ้านจัดสรรจำนวน 6 ราย เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยวิชาชีพจำนวน 4 ราย โดยการหาฉันทามติใช้เทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุง หลังจากนั้นใช้ความคิดเห็นจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ราย ในการนำแนวทางการดำเนินงานด้านความปลอดภัยสำหรับบ้านจัดสรรไปประยุกต์ใช้ผลการวิจัยพบว่า แนวทางการดำเนินงานเบื้องต้นในด้านความปลอดภัยโครงการก่อสร้างบ้านจัดสรรมีจำนวน 9 หัวข้อ ได้แก่ 1) นโยบายด้านความปลอดภัยและอาชีวอนามัย 2) ผู้รับผิดชอบและบทบาทหน้าที่เกี่ยวกับความปลอดภัย 3) การวางแผนและปฏิบัติงานด้านความปลอดภัย 4) การตรวจสอบความปลอดภัย 5) การควบคุมดูแลความปลอดภัยของผู้รับเหมาช่วง 6) การแสดงความคิดเห็นและข้อเสนอแนะของพนักงาน 7) การประเมินการปฏิบัติงานด้านความปลอดภัย 8) การดำเนินการด้านเอกสารการตรวจสอบความปลอดภัย และ9) การปฐมพยาบาลเบื้องต้น ซึ่งทั้งหมดแบ่งออกเป็น 76 รายการ โดยผู้เชี่ยวชาญมีข้อสรุปที่เห็นด้วยกับแนวทางดังกล่าวจำนวน 56 รายการ และหัวข้อที่ควรปรับปรุงมีจำนวน 20 รายการ และผู้ทรงคุณวุฒิส่วนใหญ่ระบุว่าสามารถนำแนวทางดังกล่าวไปประยุกต์ใช้ในการดำเนินงานด้านความปลอดภัยโครงการก่อสร้างบ้านจัดสรรได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.274
title: การวิเคราะห์เปรียบเทียบค่าใช้จ่ายตลอดอายุการใช้งานระหว่างถนนแอสฟัลต์และถนนคอนกรีต

description: ทางหลวงในประเทศไทยส่วนใหญ่จะเป็นผิวทางลาดยาง โดยมีถนนคอนกรีตเป็นส่วนน้อยประมาณร้อยละ 10 แม้ว่าถนนคอนกรีตโดยทั่วไปจะมีอายุการใช้งานยาวกว่า แต่มีค่าก่อสร้างเริ่มต้นที่สูงกว่า ซึ่งปัจจุบันยังขาดแนวทางที่ชัดเจนในการเลือกชนิดผิวทางระหว่างผิวลาดยางและผิวคอนกรีต งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์ในการเปรียบเทียบความคุ้มค่าระหว่างถนนแอสฟัลต์คอนกรีตและถนนคอนกรีตโดยวิธีวิเคราะห์ค่าใช้จ่ายตลอดอายุการใช้งาน โดยใช้ข้อมูลประวัติการก่อสร้าง บำรุงรักษา และปริมาณการจราจรจากสายทางของกรมทางหลวง และอ้างอิงราคากลางการก่อสร้างและบำรุงรักษา ณ ปี พ.ศ. 2556 โดยใช้พารามิเตอรแสดงผลเป็นมูลค่าปัจจุบันสุทธิในรูปค่าใช้จ่ายเทียบเท่ารายปี (EUAC) ร่วมกับค่าปริมาณเพลามาตรฐาน (NESA) เป็นตัวแทนของปริมาณการจราจรที่เกิดขึ้นในแต่ละปีสายทางตัวอย่างที่คัดเลือกมาแบ่งเป็น ผิวทางแอสฟัลต์ครอบคลุม 5 มาตรฐานชั้นทาง จำนวน 61 สายทาง และผิวทางคอนกรีตเฉพาะมาตรฐานชั้นทางพิเศษ จำนวน 17 สายทาง ผลการวิเคราะห์เฉพาะถนนแอสฟัลต์สรุปได้ว่า ถนนชั้นทางพิเศษมีความคุ้มค่ามากกว่าถนนชั้นทาง 1 แม้ว่าจะมีการกระจายตัวของค่า EUAC ในช่วงที่ใกล้เคียงกัน แต่ทั้งนี้เมื่อพิจารณาค่า NESA จะพบว่า ถนนชั้นทางพิเศษสามารถรองรับน้ำหนักจากปริมาณการจราจรได้สูงกว่าหลายเท่าตัว ส่วนการเปรียบเทียบสายทางแอสฟัลต์ที่มีมาตรฐานชั้นทางต่ำกว่าจะมีค่า EUAC ที่กระจายตัวในช่วงกว้างมาก จึงไม่อาจหาข้อสรุปได้อย่างชัดเจนผลการเปรียบเทียบระหว่างสายทางแอสฟัลต์และสายทางคอนกรีตที่อยู่ในระดับมาตรฐานชั้นทางพิเศษเหมือนกันพบว่า มีค่า EUAC ใกล้เคียงกัน ทั้งนี้อาจเป็นผลมาจากค่าใช้จ่ายหลักของการก่อสร้างถนนแอสฟัลต์ คือ ราคายางแอสฟัลต์ ซึ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา ขณะที่ราคาปูนซีเมนต์อันเป็นองค์ประกอบหลักของถนนคอนกรีตกลับค่อนข้างคงที่ จึงทำให้ผลการวิเคราะห์ค่าใช้จ่ายตลอดอายุการใช้งานโดยใช้ราคากลาง ณ ปี พ.ศ. 2556 ไม่มีความแตกต่างกันมากนัก อย่างไรก็ดีหากพิจารณาประสิทธิภาพของค่าใช้จ่ายต่อการรองรับการจราจร หรือค่า EUAC/NESA ของผิวทางทั้งสองชนิดโดยเฉลี่ยพบว่า ผิวทางคอนกรีตมีค่าใช้จ่ายต่ำกว่ามาก แสดงถึงความคุ้มค่าในการใช้จ่ายของถนนคอนกรีตที่มากกว่า นอกจากนี้การวิเคราะห์เปรียบเทียบครั้งนี้ใช้คาบเวลา 15 ปี ถึง 17 ปี ซึ่งโดยปกติถนนคอนกรีตจะมีอายุการใช้งานที่ยาวนานกว่าถนนแอสฟัลต์ประมาณ 10 ปีขึ้นไป จึงถือเป็นอีกข้อได้เปรียบหนึ่งของถนนคอนกรีต
DOI: 10.14457/cu.the.2013.630
title: การสื่อสารการตลาดของอัลคาซ่าร์และภาพตัวแทนเพศที่สาม

description: การวิจัยครั้งนี้ศึกษาการสื่อสารการตลาดของอัลคาซ่าร์ และภาพตัวแทนเพศที่สาม ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 ประเด็นหลัก ได้แก่ การศึกษาการรับรู้ ทัศนคติ พฤติกรรมของลูกค้าที่มีต่อการสื่อสารการตลาดของอัลคาซ่าร์ และ ภาพตัวแทนเพศที่สาม โดยแบ่งการเก็บข้อมูลออกเป็น 2 ส่วน คือ บทสัมภาษณ์ผู้บริหารและนักแสดง จำนวน 6 คน และลูกค้าที่มาใช้บริการที่อัลคาซ่าร์ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ จำนวน 303 คน ผลการวิจัยพบว่า อัลคาซ่าร์มีการสื่อสารการตลาดที่มุ่งเน้นความพึงพอใจของลูกค้าตั้งแต่ก้าวแรกที่สัมผัส โดยออกแบบการสื่อสารการตลาดตั้งแต่ก่อนการใช้บริการ ระหว่างใช้บริการ ไปจนถึงหลังการใช้บริการ ซึ่งสอดคล้องกับหลักการสื่อสารการตลาดเชิงประสบการณ์ และภาพตัวแทนเพศที่สามในสังคมไทยพบในการดำเนินธุรกิจของอัลคาซ่าร์ ซึ่งเป็นการนำเสนอแนวคิดภาพตัวแทนของเพศที่สามที่มีความมั่นใจในตัวเองและรูปลักษณะสวยงาม
DOI: 10.14457/cu.the.2013.275
title: การเปรียบเทียบความแม่นยำของการพยากรณ์อนุกรมเวลาระหว่างตัวแบบผสมและตัวแบบเดี่ยว

description: การพยากรณ์ข้อมูลอนุกรมเวลาเป็นงานที่มีความสำคัญเป็นจุดเริ่มต้นในการบริหารจัดการงานด้านต่างๆ การพยากรณ์ที่มีความแม่นยำจะทำให้การบริหารจัดการมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ในปัจจุบันตัวแบบพยากรณ์อนุกรมเวลาที่แบ่งข้อมูลออกเป็นสองส่วน คือ ส่วนที่เป็นเชิงเส้นตรงและส่วนที่ไม่เป็นเชิงเส้นตรงหรือเรียกตัวแบบนี้ว่าตัวแบบ Traditional hybrid กำลังได้รับความนิยมมีความแม่นยำในการพยากรณ์ดีกว่าตัวแบบเดี่ยวๆ ในหลายงานวิจัย แต่ขณะเดียวกันกลับมีงานวิจัยที่ค้านตัวแบบผสมนั้นว่าไม่ได้ดีไปกว่าตัวแบบเดี่ยวในทุกๆ ข้อมูล งานวิจัยชิ้นนี้เลือกตัวแบบ ARIMA ซึ่งเป็นตัวแบบเชิงเส้นตรงที่ใช้พยากรณ์ข้อมูลอนุกรมเวลาที่เป็นที่นิยมมากที่สุดและตัวแบบ ANN และ SVM ซึ่งเป็นตัวแบบที่ไม่เป็นเชิงเส้นตรงที่มีการนำมาใช้กันมาก นำมาผสมกันเรียกว่าตัวแบบ ARIMAANN และ ARIMASVM โดยทำการศึกษาเชิงเปรียบเทียบความแม่นยำของตัวแบบผสม ARIMAANN และ ARIMASVM เปรียบเทียบความแม่นยำกับตัวแบบเดี่ยวๆ ทั้ง ARIMA, ANN และ SVM พร้อมทั้งนำเสนอตัวแบบผสมอีกลักษณะหนึ่ง เรียกว่าตัวแบบ Combined (ARIMA+ANN+SVM) นำมาเปรียบเทียบความแม่นยำกับตัวแบบ ARIMAANN, ARIMASVM และเปรียบเทียบความแม่นยำกับตัวแบบเดี่ยว ทำการทดลองภายใต้ข้อมูลจำนวน 2 กลุ่มคือกลุ่มแรกเป็นข้อมูลที่ใช้กันในงานวิจัยการพยากรณ์อนุกรมเวลาจำนวน 3 ชุดข้อมูล ขณะที่อีกกลุ่มคือข้อมูลอนุกรมเวลาจริงในประเทศไทยที่มีความหลากหลายทั้งในแง่ของการใช้ข้อมูลและลักษณะโครงสร้างของข้อมูลจำนวน 7 ชุดข้อมูล ตัวแบบทั้ง 6 ตัวแบบ ประกอบด้วย ARIMA, ANN, SVM, ARIMAANN, ARIMASVM และตัวแบบ Combined (ARIMA+ANN+SVM) ถูกทดสอบด้วยข้อมูลรวมทั้งสิ้น 10 ชุด ประเมินผลความแม่นยำด้วย RMSE, MSE, MAE และ MAPEผลการทดลองพบว่า ตัวแบบ ARIMAANN ไม่ได้แม่นยำกว่าตัวแบบ ARIMA หรือ ANN ในทุกชุดข้อมูลและบางครั้งก็ให้ความแม่นยำที่ต่ำกว่าเช่นเดียวกับตัวแบบ ARIMASVM ขณะที่ตัวแบบ Combined (ARIMA+ANN+SVM) มีความแม่นยำกว่าตัวแบบ ARIMAANN และ ARIMASVM 9 ชุดข้อมูลและแม่นยำกว่าตัวแบบเดี่ยวทั้ง ARIMA, ANN และ SVM จำนวน 8 ชุดข้อมูล มีความแม่นยำใกล้เคียงกับตัวแบบเดี่ยวที่ดีที่สุด 2 ชุดข้อมูล โดยไม่มีข้อมูลชุดใดที่แย่กว่าเลย ดังนั้นตัวแบบ Combined (ARIMA+ANN+SVM) เป็นตัวแบบที่เป็นทางเลือกที่ดีโดยเฉพาะงานที่ต้องการความแม่นยำของการพยากรณ์สูง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.276
title: การศึกษาความเสียหายของเฟืองตรงด้วยการวิเคราะห์สัญญาณอะคูสติกอีมิสชัน

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการตรวจสอบความเสียหายของเกียร์ตรงด้วยวิธีวิเคราะห์เชิงสถิติของสัญญาณอะคูสติก(Acoustic Emission) ซึ่งเป็นการตรวจสอบที่สามารถพบรอยบกพร่องที่กำลังเกิดหรือกำลังขยายตัวภายในเนื้อของวัสดุทั้งในระดับจุลภาค(Microscopic)และระดับมหภาค(Macroscopic)ที่เกิดขึ้นจากการทำงานของเครื่องจักรกลหมุนที่มีเกียร์เป็นส่วนประกอบหลักของระบบส่งกำลัง การศึกษาใช้ชุดเกียร์ของรถจักรยานยนต์พร้อมชุดภาระงานในระบบจำลอง 6 เงื่อนไขการทำงานของเครื่องจักรคือ สภาวะปกติ, เกียร์แตกร้าว 25% , เกียร์แตกร้าว 50% , เกียร์แตกหัก 50%, เกียร์แตกหัก 100%, เกียร์แตกหัก 50% และ100% บนเกียร์เดียวกัน การทดลองติดหัววัดสัญญาณใน 3 แกนที่ฐานตลับลูกปืนและที่แกนเพลาซึ่งเป็นสัญญาณที่ดีที่สุดการวิเคราะห์สัญญาณอะคูสติกใช้จำนวน 40 ชุดข้อมูลด้วยพารามิเตอร์ คือ ค่าพลังงาน, ค่ารากกำลังสองเฉลี่ย, ค่าตัวประกอบยอดคลื่น, ค่าเฉลี่ย, ค่าความโด่ง, ค่าความแปรปรวน และค่าความเบ้ และการวิเคราะห์สัญญาณอะคูสติกระหว่างความสัมพันธ์ 2 พารามิเตอร์เชิงสถิติจำนวน 5 ชุดคือ ค่าความโด่งกับค่ารากกำลังสองเฉลี่ย, ค่าความโด่งกับค่าพลังงาน, ค่าความแปรปรวนกับค่าเฉลี่ย, ค่าความแปรปรวนกับค่ารากกำลังสองเฉลี่ย และค่าพลังงานกับค่ารากกำลังสองเฉลี่ย เพื่อนำ 2 พารามิเตอร์มาสร้างขอบเขตการกระจายตัวข้อมูล และทดสอบความถูกต้องโดยใช้อีก 10 ชุดข้อมูลผลการวิเคราะห์สัญญาณอะคูสติกบนโดเมนเวลา โดยการวิเคราะห์ด้วย 1 พารามิเตอร์ ไม่สามารถระบุความเสียหายของเกียร์ได้อย่างชัดเจน แต่การวิเคราะห์สัญญาณอะคูสติกระหว่างความสัมพันธ์ 2 พารามิเตอร์เชิงสถิติของค่าความโด่งกับค่ารากกำลังสองเฉลี่ย สามารถระบุความเสียหายได้อย่างชัดเจน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.277
title: การพยากรณ์ยอดขายสำหรับผู้แทนจำหน่ายเม็ดพลาสติก

description: การพยากรณ์เป็นเครื่องมือที่สำคัญอันหนึ่ง สำหรับการวางแผนการดำเนินงานของผู้ประกอบการประเภทผู้แทนจำหน่ายเม็ดพลาสติก เนื่องจากการพยากรณ์ยอดขายที่ผิดพลาดจะส่งผลกระทบต่อการจัดการสินค้าคงคลัง ซึ่งอาจจะเกิดต้นทุนจมจากการเก็บสินค้าไว้มากเกินความจำเป็น และการเสียโอกาสทางการค้าในกรณีสินค้าขาดมืองานวิจัยนี้มีจุดประสงค์ที่จะพัฒนาเทคนิคการพยากรณ์ยอดขายรายเดือนของสินค้ากลุ่มทั่วไปและสินค้ากลุ่มที่มีคุณสมบัติพิเศษสำหรับผู้แทนจำหน่ายเม็ดพลาสติกแห่งหนึ่งในประเทศไทย โดยทำการเปรียบเทียบระหว่างเทคนิคการพยากรณ์แบบบอกซ์-เจนกินส์ (ARIMA) การพยากรณ์โดยใช้โครงข่ายประสาทเทียม (Artificial neural network) และการพยากรณ์โดยประยุกต์ใช้วิธีทางพันธุศาสตร์ร่วมกับโครงข่ายประสาทเทียม (Genetic algorithm with artificial neural network) ซึ่งใช้วิธีทางพันธุศาสตร์ในการหาจำนวนชั้นซ่อนและจำนวนโหนดในชั้นซ่อนที่เหมาะสมของโครงข่ายประสาทเทียม เพื่อให้กระบวนการเรียนรู้ของโครงข่ายประสาทเทียมมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น และได้เปรียบเทียบผลจากเทคนิคการพยากรณ์ดังกล่าวกับวิธีการปรับเรียบเอกซ์โพเนนเชียลแบบวินเทอร์ (Winters exponential smoothing) และวิธีค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ (Moving average) โดยใช้ร้อยละของค่าคลาดเคลื่อนสัมบูรณ์เฉลี่ย (MAPE) เป็นตัวชี้วัดผลลัพธ์ที่ได้จากการพยากรณ์แต่ละเทคนิค ผลการวิจัยพบว่า เทคนิคการพยากรณ์โครงข่ายประสาทเทียมโดยการประยุกต์ใช้วิธีการทางพันธุศาสตร์ในการหาจำนวนชั้นซ่อน และจำนวนโหนดในแต่ละชั้นซ่อน เป็นเทคนิคที่ให้ร้อยละของค่าคลาดเคลื่อนสัมบูรณ์เฉลี่ยในการพยากรณ์น้อยที่สุดสำหรับสินค้ากลุ่มทั่วไป และเทคนิคการพยากรณ์โครงข่ายประสาทเทียมที่มีชั้นซ่อน 1 ชั้น เป็นเทคนิคที่ให้ร้อยละของค่าคลาดเคลื่อนสัมบูรณ์เฉลี่ยในการพยากรณ์น้อยที่สุดสำหรับสินค้ากลุ่มที่มีคุณสมบัติพิเศษ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.278
title: การวางแผนการจัดส่งสารเคมีบำบัดน้ำด้วยรูปแบบการบริหารคลังโดยผู้ขาย

description: งานวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อกำหนดนโยบายการบริหารสารเคมีคงคลังและกำหนดนโยบายการจัดส่งสารเคมีให้กับลูกค้าของบริษัทกรณีศึกษา ที่สามารถลดค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการบริหารคงคลังและการจัดส่งสารเคมี บริษัทกรณีศึกษาดำเนินการโดยการจัดส่งทีมวิศวกรภาคสนามเข้าไปตรวจสอบคุณภาพน้ำและปริมาณสารเคมีคงคลังของลูกค้า พร้อมทั้งคำนวณปริมาณสารเคมีที่ต้องจัดส่งแล้วทำแผนจัดส่งให้กับลูกค้า การดำเนินการในปัจจุบันนั้นในส่วนของการบริหารคงคลังให้กับลูกค้าไม่ได้คำนึงถึงการวางแผนการจัดส่งควบคู่ไปด้วย จึงทำให้การจัดส่งปัจจุบันไม่มีประสิทธิภาพ และวิศวกรภาคสนามยังไม่มีแนวทางในการบริหารคงคลัง จึงทำให้เกิดการจัดส่งเร่งด่วนซึ่งทำให้เสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม ปัญหาเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อค่าการจัดส่งและค่าการจัดเก็บคงคลังของบริษัทการดำเนินงานวิจัยเริ่มต้นจากการวิเคราะห์สภาพการทำงานในปัจจุบันของบริษัทกรณีศึกษา และวิเคราะห์หาช่องว่างเพื่อหาจุดที่สามารถปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นได้ ผู้วิจัยแบ่งกลุ่มประเภทลูกค้าเป็น 2 กลุ่มตามลักษณะการเก็บค่าใช้จ่ายระหว่างบริษัทกับลูกค้า เพื่อจำแนกค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องสำหรับการบริหารคลังสารเคมีให้กับลูกค้าของบริษัท การกำหนดนโนยบายสำหรับการบริหารคลังสารเคมีจะเลือกใช้นโยบายที่สอดคล้องกับลักษณะการทำงานของบริษัท ซึ่งบริษัทจะรู้ระดับปริมาณสารเคมีคงคลังของลูกค้าต่อเมื่อวิศวกรบริการภาคสนามเข้าไปทำงานที่หน้างานลูกค้า ดังนั้นนโยบายบริหารคงคลังที่เหมาะสมกับรูปแบบการทำงานของบริษัทคือระบบรอบการสั่งซื้อคงที่โดยที่มีความต้องการไม่แน่นอน ซึ่งจะกำหนดระดับคงคลังเป้าหมาย (OUL) การจัดส่งสารเคมีสำหรับลูกค้าทั้ง 5 รายจะเป็นรูปแบบรวมเที่ยวกันทั้ง 5 รายโดยจัดส่งสารเคมี 1 ครั้งต่อเดือน ซึ่งพิจารณาจากข้อจำกัดของลูกค้าและบริษัทกรณีศึกษา เช่น พื้นที่การจัดเก็บสารเคมีของลูกค้าแต่ละราย ปริมาณการสั่งซื้อรายปีของลูกค้า เป็นต้น การทดสอบประสิทธิภาพของนโยบายรูปแบบใหม่ที่สร้างขึ้นกระทำโดยการเปรียบเทียบนโยบายใหม่กับผลการดำเนินการจริงปี 2556 ซึ่งพบว่านโยบายรูปแบบใหม่สามารถทำให้บริษัทมีต้นทุนรวมของการบริหารคลังและค่าการจัดส่งรวมกันต่ำกว่ารูปแบบเดิม 33% และผลจากการวิเคราะห์ความไวของนโยบายใหม่ต่อการเปลี่ยนแปลงของอัตราการเบิกใช้สารเคมีของลูกค้า พบว่าเมื่ออัตราการเบิกใช้สารเคมีของลูกค้าเพิ่มขึ้นมากกว่า 20% นโยบายรูปแบบใหม่จะเกิดเหตุการณ์สารเคมีขาดสต็อค (Shortage) ดังนั้นจึงต้องกำหนดนโยบายใหม่เมื่ออัตราการเบิกใช้สารเคมีของลูกค้าเพิ่มขึ้นมากกว่า 20%
DOI: 10.14457/cu.the.2013.280
title: ผลลัพธ์ของการจัดการด้านยาในผู้ป่วยนอกโรคเบาหวาน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการจัดการด้านยา ในแง่ผลลัพธ์ทางคลินิกได้แก่ ผลการควบคุมระดับน้าตาลในเลือด ความดันโลหิต ไขมันในเลือด ปัญหาจากการใช้ยา และผลลัพธ์ทางด้านความเป็นมนุษย์ ได้แก่ คุณภาพชีวิตทางด้านสุขภาพ และคุณภาพชีวิตจากการใช้ยา การวิจัยทางคลินิกรูปแบบกึ่งทดลอง เปรียบเทียบผลลัพธ์ก่อนและหลังได้รับการจัดการด้านยาโดยไม่มีกลุ่มควบคุม เก็บข้อมูลและติดตามผล ณ โรงพยาบาลบารุงราษฎร์ อินเตอร์เนชั่นแนลระหว่างเดือนพฤษภาคม 2555 ถึงตุลาคม 2556 ผู้ป่วยนอกโรคเบาหวานจานวนทั้งสิ้น 126 คนที่ไม่เคยพบเภสัชกรประจาคลินิกการจัดการด้านยา (Medication Therapy ManagementClinic) ได้รับการดูแลตามกระบวนการจานวน 2 ครั้งติดต่อกัน ห่างกันครั้งละ 1-3 เดือน ประเมินและเก็บข้อมูล เดือนที่ 0, 3 และ 6 จากฐานข้อมูลผู้ป่วยนอกและสัมภาษณ์ผู้ป่วยเพื่อตอบแบบสอบถามก่อนและหลังได้รับการจัดการด้านยา ประเมินคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพโดยวิธีมาตรฐานด้วยแบบวัดคุณภาพชีวิตทั่วไป EuroQoL (EQ-5D) และแบบวัดคุณภาพชีวิตเฉพาะผู้ป่วยโรคเบาหวาน Diabetes-39 (D-39) และประเมินคุณภาพชีวิตจากการใช้ยาโดยวิธีวัดแบบรายบุคคลด้วยการดัดแปลงเครื่องมือ Patient Generated Index (PGI) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้า ( repeated measures ANOVA) ผลการศึกษาพบว่า การจัดการด้านยาโดยเภสัชกรสามารถช่วยให้ผู้ป่วยเบาหวานมีค่าผลลัพธ์ทางคลินิกที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ โดยระดับน้าตาลในเลือดหลังอดอาหารลดลง 7.9 มก./ดล.(p=0.022) ค่าน้าตาลเฉลี่ยสะสมลดลงร้อยละ 0.3 (p=0.005) ค่าเฉลี่ยความดันโลหิตซิสโตลิกลดลง 5 มม.ปรอท (p=0.003) ระดับแอลดีแอลคอเลสเตอรอลลดลง 10 มก./ดล. (p=0.001) ผู้ป่วยมีจานวนปัญหาจากการใช้ยาเฉลี่ยต่อคนลดลงจาก 2 ปัญหา เหลือ 0.9 ปัญหา ( p&lt;0.001) และคะแนนคุณภาพชีวิตทางด้านสุขภาพเมื่อประเมินด้วย EQ-5D และ D-39 และคุณภาพชีวิตจากการใช้ยาเมื่อประเมินโดยวิธี PGI ดีขึ้นอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.281
title: สถานะทางการเงินและคุณภาพการรักษาของโรงพยาบาลภายใต้กลไกการจ่ายเงินแบบกลุ่มวินิจฉัยโรคร่วม

description: หลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าเป็นสิทธิประโยชน์ด้านสุขภาพที่ครอบคลุมประชากรส่วนใหญ่ของประเทศไทย โดยใช้กลุ่มวินิจฉัยโรคร่วมเป็นกลไกการจ่ายเงินตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 อย่างไรก็ตามหลายปีที่ผ่านมาโรงพยาบาลหลายแห่งประสบปัญหาสภาพคล่องทางการเงิน วัตถุประสงค์:เพื่อศึกษาผลของกลุ่มวินิจฉัยโรคร่วม (Diagnosis related groups, DRGs) ต่อสถานะทางการเงิน จำแนกกลุ่มโรคที่ขาดทุน ประเมินความเหมาะสมของการใช้ทรัพยากรในหมวดค่าใช้จ่ายผู้ป่วยในและคุณภาพการบริการ วิธีการศึกษา: การศึกษาแบบย้อนหลังโดยใช้ข้อมูลจากผู้ป่วยในสิทธิหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ ในปีงบประมาณ 2553 การวัดสถานะทางการเงินวัดจากผลต่างระหว่างต้นทุนการรักษาของโรงพยาบาลกับเงินชดเชยจากสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ การประเมินความเหมาะสมของการใช้ทรัพยากรโดยวิเคราะห์สัดส่วนของต้นทุนหมวดหมู่ค่าใช้จ่ายผู้ป่วยในสำหรับ 10 โรคที่ขาดทุนสูงสุดและสัมภาษณ์หัวหน้าแพทย์อายุรกรรมผู้ป่วยในเพื่อร่วมประเมินความเหมาะสมของการใช้ทรัพยากร และกำหนดตัวชี้วัดที่สำคัญ 2 ประการ เพื่อประเมินคุณภาพการบริการ คืออัตราการกลับเข้ารักษาในโรงพยาบาลภายใน 30 วัน และ การจำหน่ายผู้ป่วยกลับบ้านเร็วกว่าวันนอนมาตรฐาน DRGs ผลการศึกษา: ในช่วงปีงบประมาณ 2553 โรงพยาบาลรับผู้ป่วยเข้ารักษาเป็นผู้ป่วยใน 11,404 ครั้ง คิดเป็นต้นทุนการรักษา 202.62 ล้านบาท โรงพยาบาลได้รับเงินชดเชย 103.70 ล้านบาท ดังนั้นโรงพยาบาลขาดทุน 98.92 ล้านบาท กลุ่มโรคที่ขาดทุนสูงสุด 3 อันดับแรก ได้แก่ Pneumonia (J189), Urinary tract infection (N390) และ COPD with acute exacerbation (J441) โดยหมวดหมู่ที่มีค่าใช้จ่ายสูงสุด คืออุปกรณ์ของใช้และเครื่องมือทางการแพทย์ เช่น ค่าบริการคลื่นไฟฟ้าหัวใจ ค่าบริการเครื่องช่วยหายใจ เป็นต้น แม้ว่าจะเป็นหมวดที่มีค่าใช้จ่ายสูงแต่หัวหน้าแพทย์อายุรกรรมผู้ป่วยในยืนยันว่ามีความจำเป็นต้องใช้เพื่อการรักษา นอกจากนี้ยังพบว่าใน 10 โรคที่ทำให้โรงพยาบาลขาดทุนมากที่สุดมีการใช้ยาต้นแบบ ซึ่งหากทดแทนยาต้นแบบด้วยยาชื่อสามัญจำนวนครึ่งหนึ่งจะทำให้โรงพยาบาลประหยัดงบประมาณลงได้ 1.16 ล้านบาท ในแง่คุณภาพการรักษาพบว่าอัตราการกลับเข้ารักษาในโรงพยาบาลภายใน 30 วัน อยู่ที่ ร้อยละ 5.3 ซึ่งถือว่าเป็นอัตราที่ต่ำเมื่อเปรียบเทียบกับรายงานวิจัยอื่นซึ่งรายงานอยู่ในช่วง ร้อยละ 5-17 เมื่อดูการจำหน่ายผู้ป่วยกลับบ้าน พบว่าโรงพยาบาลจำหน่ายผู้ป่วยกลับเร็วกว่าวันนอนมาตรฐาน ร้อยละ 27.8 ซึ่งพบว่าผู้ป่วยกลุ่มนี้ ร้อยละ 85.8 มีอาการดีขึ้น สรุป: ภายใต้การจ่ายเงินชดเชยแบบ DRGs โรงพยาบาลยังคงประสบภาวะขาดทุน การใช้ทรัพยากรได้รับการยืนยันว่ามีความเหมาะสม การใช้ยาควรเลือกใช้ยาชื่อสามัญก่อน อัตราการกลับเข้ารักษาในโรงพยาบาลภายใน 30 วันและการจำหน่ายผู้ป่วยกลับเร็วกว่าวันนอนมาตรฐานอยู่ในระดับต่ำ สำหรับการศึกษาในอนาคต โรงพยาบาลควรศึกษาในรายละเอียดโดยเฉพาะใน DRGs ที่ทำให้โรงพยาบาลขาดทุนมากที่สุด และควรคำนึงถึงการเก็บข้อมูลต้นทุนต่อหน่วยบริการด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.631
title: ผลของโฆษกและประเภทความเสี่ยงของสินค้าในโฆษณาต่อการตอบสนองของผู้บริโภค

description: การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองแบบ 3 x 3 แฟคทอเรียล โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบทางตรงและผลกระทบเชิงปฏิสัมพันธ์ของการใช้โฆษก 3 ประเภท (บุคคลผู้มีชื่อเสียง, ผู้เชี่ยวชาญ, และผู้บริโภคธรรมดา) กับประเภทความเสี่ยงของสินค้า 3 ประเภท (สินค้าที่มีความเสี่ยงทางด้านจิตวิทยากับด้านสังคม, สินค้าที่มีความเสี่ยงด้านการเงิน ด้านความสามารถของผลิตภัณฑ์ กับด้านกายภาพ, และกลุ่มสินค้าที่มีความเสี่ยงต่ำ) ที่ส่งผลต่อการตอบสนองของผู้บริโภค ซึ่งได้แก่ การรับรู้ความเสี่ยง, ทัศนคติต่อตราสินค้า, ทัศนคติต่อโฆษณา, ความตั้งใจซื้อ, และการบอกต่อของผู้บริโภค โดยทำการวิจัยกับนิสิตปริญญาตรี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 295 คน ในช่วงเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 ผลการวิจัยพบว่า ประเภทของโฆษกในโฆษณาที่แตกต่างกัน และประเภทความเสี่ยงของสินค้าในโฆษณาที่แตกต่างกัน ส่งผลกระทบทางตรงต่อการตอบสนองของผู้บริโภคอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ นอกจากนั้น ประเภทของโฆษกในโฆษณาและประเภทความเสี่ยงของสินค้าในโฆษณายังส่งผลกระทบเชิงปฏิสัมพันธ์ร่วมกันต่อการตอบสนองของผู้บริโภคอย่างมีนัยสำคัญทางสำคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.632
title: การสื่อสารการตลาดเชิงประสาทสัมผัสและภาพลักษณ์ตราสินค้าประเภทร้านกาแฟ ระดับพรีเมี่ยม

description: การวิจัยครั้งนี้ศึกษาถึงการรับรู้ภาพลักษณ์ตราสินค้าค้าประเภทร้านกาแฟระดับพรีเมี่ยมผ่านการสื่อสารการตลาดเชิงประสาทสัมผัส ซึ่งศึกษาผ่านตราสินค้า 3 ชนิดด้วยกันได้แก่ คาเฟ่ อเมซอน แบล็คแคนย่อน และสตาร์บัคส์ โดยใช้แนวทางการวิจัยแบบคุณภาพ ได้แก่ ศึกษาผ่านเอกสารงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม รวมถึงการวิจัยเชิงปริมาณ โดยเก็บข้อมูลผ่านแบบสอบถาม ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายของร้านกาแฟระดับพรีเมี่ยมที่มีอายุตั้งแต่ 18 ถึง 45 ปี ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างรับรู้ภาพลักษณ์ตราสินค้าประเภทร้านกาแฟระดับพรีเมี่ยมผ่านการสื่อสารการตลาดเชิงประสาทสัมผัสในระดับที่ดี นอกจากนี้ ยังพบว่า การสื่อสารการตลาดเชิงประสาทสัมผัสด้านรสชาติมีผลต่อการรับรู้ภาพลักษณ์ตราสินค้ามากที่สุด ขณะที่การสื่อสารการตลาดเชิงประสาทสัมผัสด้านการสัมผัสมีผลต่อความพึงพอใจโดยรวมต่อตราสินค้ามากที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2013.633
title: การพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมพัฒนาการทางอารมณ์ที่มีการเรียนรู้โดยใช้ทีมเป็นฐานของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ1) เพื่อพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมพัฒนาการทางอารมณ์ที่มีการเรียนรู้โดยใช้ทีมเป็นฐานของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5 และ 2) เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมพัฒนาการทางอารมณ์ที่มีการเรียนรู้โดยใช้ทีมเป็นฐานสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5 กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนนนทรีวิทยา ที่กำลังศึกษาในปีการศึกษา 2556 จำนวน 60 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมส่งเสริมพัฒนาการทางอารมณ์ที่มีการเรียนรู้โดยใช้ทีมเป็นฐาน จำนวน 30 คน และ กลุ่มควบคุมที่ได้รับการเรียนการสอนแบบปกติ จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบวัดพัฒนาการทางอารมณ์ โปรแกรมส่งเสริมพัฒนาการทางอารมณ์ที่มีการเรียนรู้โดยใช้ทีมเป็นฐาน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย (M) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และเปรียบเทียบผลการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1) โปรแกรมส่งเสริมพัฒนาการทางอารมณ์ที่มีการเรียนรู้โดยใช้ทีมเป็นฐานเป็นการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่เน้นนักเรียนได้มีการกระทำร่วมกัน มีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันภายในทีม และระหว่างทีม โดยมีขั้นตอนในการจัดกระบวนการเรียนรู้ 5 ขั้นตอนคือ ขั้นที่ 1 ชี้แจงจุดประสงค์ของการเรียนโดยใช้ทีมเป็นฐาน ขั้นที่ 2 แบ่งกลุ่มนักเรียนโดยมีขนาด 5-7 คน ขั้นที่ 3 ทำการทดสอบ RAT ขั้นที่ 4 อภิปราย และ ขั้นที่ 5 สะท้อนผล 2) หลังจากได้รับโปรแกรมส่งเสริมพัฒนาการทางอารมณ์ที่มีการเรียนรู้โดยใช้ทีมเป็นฐานของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5 หลังการทดลองและระยะติดตามผลการทดลองของกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05