cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1262
title: วิเคราะห์เดี่ยวซอสามสายเพลงพญาโศก พญาครวญ พญารำพึง สามชั้น กรณีศึกษา อาจารย์เจริญใจ สุนทรวาทิน

description: วิทยานิพนธ์เรื่องวิเคราะห์เดี่ยวซอสามสายเพลงพญาโศก พญาครวญ พญารำพึง สามชั้น กรณีศึกษาอาจารย์เจริญใจ สุนทรวาทิน มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบริบทที่เกี่ยวข้องกับประวัติของบทเพลงทั้ง 3 เพื่อวิเคราะห์สังคีตลักษณ์ การเคลื่อนที่ของทำนอง และกลวิธีพิเศษ เพื่อวิเคราะห์อัตลักษณ์ทางเดี่ยว ทั้ง 3 เพลง การวิจัยในครั้งนี้ผู้วิจัยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพโดยได้รวบรวมข้อมูลเอกสาร และสัมภาษณ์ศิษย์ของอาจารย์เจริญใจ สุนทรวาทิน จากการวิเคราะห์เดี่ยวซอสามสายเพลงพญาโศก พญาครวญ พญารำพึง สามชั้น พบว่าทั้ง 3 เพลงนั้นเป็นเพลงที่อยู่ในเพลงเรื่องพญาโศก การนำเพลงทั้ง 3 เพลงมาประพันธ์เป็นทางเดี่ยวซอสามสาย มีโครงสร้างการประพันธ์เหมือนกันทั้ง 3 เพลง เนื่องจากทั้ง 3 เพลงนี้เป็นเพลงท่อนเดียว ผู้ประพันธ์จึงวางทำนองเป็นทางโอด และทางพัน ครบเป็น 3 เที่ยวกลับ โดยในทางโอดพบว่ามีลีลาของท่วงทำนองที่ช้า ใช้น้ำหนักเสียงที่ดัง และค่อย เพื่อให้เกิดอารมณ์ตามบทเพลงโดยแทรกกลวิธีพิเศษ 10 ประเภท คือ พรมจาก สะบัด สะอึก รูดสาย ทดนิ้ว นิ้วชั่ง กระทบเสียง นิ้วนาคสะดุ้ง ยักจังหวะ และผันเสียง ส่วนในทางพันพบสำนวนกลอนที่นำมาจากสำนวนปี่ในเพลงพญาโศก พญาครวญ พญารำพึง สามชั้น ร่วมกับทำนองเดี่ยวซอสามสาย เมื่อเปรียบเทียบความสัมพันธ์ของทำนองหลักกับทางเดี่ยวพบว่าการเคลื่อนที่ของทำนองเดี่ยวส่วนใหญ่มีทิศทางเดียวกับทำนองหลัก แต่บางช่วงมีสำนวนสวนทางกับทำนองหลักเนื่องจากการวางสำนวนของผู้ประพันธ์ ทางเสียงของทั้ง 3 เพลงนี้มีการเปลี่ยนทางเสียงตลอดทั้งเพลง โดยทั้ง 3 เพลงจะเริ่มต้นด้วยทางเพียงออบน โดยนำส่วนท้ายเพลงมาเป็นส่วนขึ้นทำนอง เมื่อลงจบเพลงมีการเปลี่ยนทางเสียงจากทางนอกเป็นทางเพียงออบนก่อนจะจบเพลงเหมือนกันทั้ง 3 เพลง ทางเดี่ยวซอสามสายเพลงพญาโศก พญาครวญ พญารำพึง สามชั้น กรณีศึกษาอาจารย์เจริญใจ สุนทรวาทิน เป็นบทเพลงที่มี ความไพเราะ น่าฟัง และรวมเอากลวิธีพิเศษการบรรเลงเดี่ยวไว้อย่างสมบูรณ์ ซึ่งนับได้ว่าเป็นผลงานแสดงความสามารถทางด้านดุริยางคศิลป์ได้เป็นอย่างดี
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1263
title: การศึกษานาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยของ นราพงษ์ จรัสศรี การแสดงชุด "CONTEMPORARY VISUALITY OF THAI PHILOSOPHY OF LIFE (ภาพลักษณ์ร่วมสมัยในปรัชญาของไทย)

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและวิเคราะห์การศึกษานาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย การแสดงชุด “CONTEMPORARY VISUALITY OF THAI PHILOSOPHY OF LIFE” (ภาพลักษณ์ร่วมสมัยในปรัชญาของไทย) ของ ศ.ดร. นราพงษ์ จรัสศรี ด้วยวิธีการรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ และบุคคลที่เกี่ยวข้องในงานการแสดง เอกสารวิชาการ สูจิบัตร ฯลฯ และสรุปงานการวิเคราะห์เป็นลายลักษณ์อักษรการศึกษาวิเคราะห์งานการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย “CONTEMPORARY VISUALITY OF THAI PHILOSOPHY OF LIFE” (ภาพลักษณ์ร่วมสมัยในปรัชญาของไทย) พบว่ากระบวนการท่าทางได้สื่อสารผ่านเรื่องราว ปรัชญา วิถีชีวิต สังคม ศาสนา วัฒนธรรม และขนบธรรมเนียมจารีตประเพณี ในลักษณะของความเป็นไทย ซึ่งในอดีตผู้คนมีจิตใจ เอื้ออาทร ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่ขณะเดียวกันคนในสังคมก็มีการเอารัดเอาเปรียบ และแย่งชิงกัน แสดงออกถึงชีวิตที่สับสน และสุดท้ายผู้คนในสังคมก็ต่างหวนหาคืนวันเก่าๆ แสดงโดยการเต้นมีลีลานาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย โดยผู้แสดงจะถือดอกบัวที่เป็นสัญลักษณ์ในพุทธปรัชญาอัน หมายถึง ความดีงาม ความสงบสุข ความบริสุทธิ์ และศาสนาที่ผู้คนละทิ้งและเก็บรักษา เสมือนกิเลสตัณหา ที่เห็นเป็นสมบัติพากันแย่งชิง นอกจากนี้พบว่าการแสดงชุดนี้เป็นตัวอย่างของศิลปะการแสดงร่วมสมัยที่ทรงคุณค่าของสังคมไทยที่แสดงเอกลักษณ์ของชาติออกสู่สายตาของนานาชาติ การวิจัยครั้งนี้ยังพบว่า การสร้างสรรค์งานในบางอย่าง มีคุณค่าตามหลักปรัชญาสุนทรียศาสตร์เรื่องรูปแบบสุนทรียะ อย่างไรก็ตามการแสดงชุดนี้มีคุณค่าทางนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยตามหลักวิชาการ คือ เป็นศิลปะที่พัฒนาสร้างสรรค์ขึ้นใหม่อันมีวัฒนธรรมเป็นรากฐานสำคัญในการสร้างสรรค์ กล่าวคือการแสดงชุดนี้ใช้รูปแบบการแสดงที่มีลีลาท่าทางของตะวันตกและลีลาท่าทางด้านนาฏยศิลป์ไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1264
title: วิธีการบรรเลงจะเข้ในวงเครื่องสายปี่ชวาทางรองศาสตราจารย์ปกรณ์ รอดช้างเผื่อน

description: วงเครื่องสายปี่ชวาเกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 โดยการนำเอาวงกลองแขกประสมเข้ากับวงเครื่องสายไทย หน้าที่ของผู้บรรเลงจะเข้ภายในวงเป็นการดำเนินทำนองหลักและประคับประคองวงขณะบรรเลง ผู้ที่สามารถบรรเลงจะเข้ในวงเครื่องสายปี่ชวาได้นั้นต้องมีไหวพริบปฏิภาณ ความคล่องตัว ความแม่นยำเป็นอันดี การศึกษาประวัติชีวิตรองศาสตราจารย์ปกรณ์ รอดช้างเผื่อน พบว่าเป็นบุตรคนสุดท้องได้สมรสกับหม่อมราชวงศ์รัตนวดี ชมพูนุท เข้ารับการศึกษาทางการบรรเลงจะเข้จากครูทองดี สุจริตกุล และครูละเมียด จิตตเสวี เป็นพื้นฐานและยังได้รับการถ่ายทอดความรู้ในทางดนตรีไทยจากอีกหลายท่าน รองศาสตราจารย์ปกรณ์มีความสามารถในการบรรเลงเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายไทยเป็นอย่างดีทั้งยังสามารถบรรเลงกระจับปี่ พิณน้ำเต้า และพิณพม่าได้เช่นเดียวกันจากการศึกษาลักษณะเฉพาะการดีดจะเข้ในวงเครื่องสายปี่ชวาของรองศาสตราจารย์ปกรณ์ รอดช้างเผื่อน พบลักษณะเฉพาะ 2 ลักษณะคือ ลักษณะเฉพาะด้านวิธีการ ประกอบด้วย 11 วิธีการ ได้แก่ วิธีการดีดทิงนอย วิธีการดีดทิงนอยแบบสองห้องเพลง วิธีการสะบัดเสียงเดียว วิธีการสะบัดสองเสียง วิธีการสะบัดสามเสียง วิธีการดีดกระทบสามสาย วิธีการดีดกระทบสามสายในลักษณะการเชื่อมต่อจากสายทุ้ม วิธีการเปิดสายเอกเปล่า วิธีการกรอแบบเชื่อมเสียง วิธีการรูดสายลวด และวิธีการดีดสายลวดในลักษณะ -x-x,-x-- และสำนวนกลอน 8 สำนวน ประกอบด้วย สำนวนการใช้เสียงชิด สำนวนการใช้เสียงชิดข้าม สำนวนแบบกึ่งเก็บกึ่งกรอ สำนวนการใช้สายเอกสลับสายทุ้ม สำนวนการใช้วิถีลงเชื่อมต่อกัน สำนวนแบบจาว ๆ สำนวนการเท่าแบบเสียงชิด และสำนวนการใช้สายจะเข้ครบทั้งสามสาย วิธีการบรรเลงที่รองศาสตราจารย์ปกรณ์ รอดช้างเผื่อน นิยมมากที่สุด คือ วิธีการดีดทิงนอย วิธีการดีดทิงนอยแบบสองห้องเพลง วิธีการสะบัดเสียงเดียว และวิธีการสะบัดสามเสียง รองลงมาคือ วิธีการดีดกระทบสามสาย วิธีการดีดกระทบสามสายในลักษณะการเชื่อมต่อจากสายทุ้ม สำหรับลักษณะเฉพาะด้านสำนวนกลอนที่รองศาสตราจารย์ปกรณ์ รอดช้างเผื่อน นิยมมากที่สุด คือ สำนวนการใช้เสียงชิด สำนวนการใช้เสียงชิดข้าม สำนวนการใช้วิถีลงเชื่อมต่อกันและสำนวนแบบจาว ๆ รองลงมาคือสำนวนแบบกึ่งเก็บกึ่งกรอ สำนวนการใช้สายเอกสลับสายทุ้ม สำนวนการใช้สายจะเข้ครบทั้งสามสาย สำนวนกลอนที่ใช้เป็นการดำเนินทำนองแบบเรียบร้อยสัมพันธ์กันและในสำนวนกลอนที่เหมือนกันจะเปลี่ยนให้เกิดความแตกต่างกัน ลักษณะการใช้วิธีการและสำนวนกลอนยังคงอยู่ในขนบธรรมเนียมที่สืบทอดมาแต่โบราณ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1265
title: กระบวนการสร้างกิจกรรมศิลปะที่ได้แรงบันดาลใจจากศิลปะเกี่ยวเนื่องเพื่อการรวมสังคมสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ

description: งานวิจัยเรื่องกระบวนการสร้างกิจกรรมศิลปะที่ได้แรงบันดาลใจจากศิลปะเกี่ยวเนื่องเพื่อการรวมสังคมสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษเกิดจากการตั้งคำถามเรื่องบทบาทของงานศิลปะกับการสร้างสรรค์สภาพแวดล้อมที่เอื้อให้เกิดการมีส่วนร่วมทางสังคมของเด็กที่มีความต้องการพิเศษ ครอบครัว และชุมชน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดและปรัชญาสุนทรียศาสตร์เกี่ยวเนื่อง (Relational Aesthetic) ในงานศิลปะและกิจกรรมของศิลปินตั้งแต่ปี 1990s เพื่อสร้างสรรค์กระบวนการสร้างกิจกรรมศิลปะที่เอื้อให้เกิดการมีส่วนร่วมทางสังคมของเด็กที่มีความต้องการพิเศษ และเพื่อสร้างนวัตกรรมทางศิลปะที่เกิดจากการรวมแนวคิดของการบูรณาการการรับรู้ความรู้สึก (Sensory Integration) กับภูมิปัญญาพื้นบ้านของเล่นเพื่อสุขภาพ ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการลงพื้นที่เป็นอาสาสมัครเพื่อเก็บข้อมูลภาคสนาม การวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อค้นหากระบวนการสร้างกิจกรรมศิลปะ และเพื่อออกแบบและผลิตวัตถุทางศิลปะสำหรับจัดสภาพแวดล้อมในโรงเรียน 3 แห่ง คือ โรงเรียนแสงหิรัญวิทยา โรงเรียนสุเหร่าลำแขก และโรงเรียนฉะเชิงเทราปัญญานุกูล โดยทำการศึกษากับนักเรียนในระดับชั้นอนุบาล 1 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เก็บข้อมูลโดยใช้วิธีการสังเกตแบบมีส่วนร่วม การสัมภาษณ์เชิงลึกกับครูและนักกิจกรรมบำบัด การสนทนาอย่างไม่เป็นทางการกับผู้ปกครอง และการบันทึกวิดีทัศน์ผลการวิจัยพบว่า ได้ต้นแบบของกลไกและกระบวนการสร้างกิจกรรมศิลปะที่ทำให้เกิดการรวมสังคมของเด็กที่มีความต้องการพิเศษกับเด็กปกติ ซึ่งเป็นนวัตกรรมทางศิลปะที่เกิดขึ้นภายใต้แนวคิดและปรัชญาสุนทรียศาสตร์เกี่ยวเนื่อง กระตุ้นความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มเด็กที่มีความต้องการพิเศษและเด็กปกติในพื้นที่ของการแลกเปลี่ยน (Arena of Exchange) ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เด็กมีความคุ้นเคย และสามารถเข้ามาใช้ประโยชน์จากวัตถุทางศิลปะ ซึ่งสร้างขึ้นจากการรวมแนวคิดเรื่องการบูรณาการการรับรู้ความรู้สึกเข้ากับของเล่นพื้นบ้าน การปฏิสัมพันธ์ของผู้ชมกับวัตถุทางศิลปะทำให้เกิดประสบการณ์แบบลงมือทำ (Hands-on Experience) ที่เอื้อให้เกิดความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ (Inter-human Relation) ให้แน่นหนาขึ้น และก่อให้เกิดประโยชน์ทางกายภาพในขณะที่เข้ามาใช้พื้นที่ร่วมกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1266
title: วิถีปฏิบัติตามหลักพุทธธรรมและปัจจัยสังคมที่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพของพระสงฆ์ในแหล่งพัฒนาอุตสาหกรรม

description: การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาสุขภาพ ตลอดจนปัจจัยสังคมที่ส่งผลต่อสุขภาพของพระภิกษุสงฆ์ในเขตพัฒนาอุตสาหกรรมในจังหวัดสมุทรปราการ รวมทั้งวิถีปฏิบัติตามหลักพุทธธรรมเพื่อเสนอแนะแนวทางการเสริมสร้างสุขภาพของพระภิกษุสงฆ์ โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการศึกษาค้นคว้าข้อมูลจากเอกสาร การสังเกต และการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 2 กลุ่ม ได้แก่ 1) พระภิกษุที่อาศัยอยู่ในวัดในเขตใกล้เคียงนิคมอุตสาหกรรมบางปู จังหวัดสมุทรปราการ ได้แก่ วัดศรีจันทร์ประดิษฐ์ จำนวน 10 รูป วัดหัวลำภูทอง จำนวน 17 รูป และวัดน้อยสุวรรณาราม จำนวน 15 รูป และ 2) ญาติโยมที่ใส่บาตรพระสงฆ์ในพื้นที่ที่ทำการศึกษา ได้แก่ หมู่บ้านคลองคอต่อ หมู่บ้านหัวลำภู และหมู่บ้านคลองเก้า หมู่บ้านละ 20 ราย ผลการศึกษาวิจัย พบว่า ปัญหาสุขภาพของพระภิกษุสงฆ์ในเขตพัฒนาอุตสาหกรรมในจังหวัดสมุทรปราการ ได้แก่ โรคความดันโลหิตสูง ระบบทางเดินหายใจ กระเพาะอาหารอักเสบ เบาหวาน โรคผิวหนัง โรคเกี่ยวกับเลือด โรคหัวใจ โรคมะเร็งในอวัยวะต่างๆ และความเสื่อมในระบบสายตา ซึ่งเป็นผลมาจากการฉันของบริโภค และมลภาวะในชุมชนปัจจัยที่มีผลต่อสุขภาพของพระภิกษุประกอบด้วย 1) ปัจจัยระดับปัจเจก คือ พฤติกรรมการฉันภัตตาหาร พฤติกรรมด้านการออกกำลังกาย ข้อวัตรปฏิบัติของพระสงฆ์แต่ละวัด พฤติกรรมการใส่บาตรของญาติโยม ชุมชนหรือหน่วยงานภายนอกกับการมีส่วนร่วมกับกิจกรรมของวัด 2) ปัจจัยทางสังคม คือ ลักษณะทางครอบครัว อาชีพ ความสำนึกต่อความเป็นเจ้าของชุมชนร่วมกัน และ 3) ปัจจัยทางสภาพแวดล้อม คือ ความเหมาะสมของตำแหน่งหรือสถานที่ตั้งวัด โครงสร้างพื้นฐานและสภาพแวดล้อมภายในวัดวิถีปฏิบัติตามหลักพุทธธรรมในการอยู่ร่วมกับปัญหาสุขภาพของพระภิกษุนั้น ประการสำคัญคือ ต้องยึดหลักศีลสิกขาในการเลือกฉันของบริโภคที่เป็นประโยชน์และถูกสุขลักษณะ แม้ว่าพระภิกษุจะไม่สามารถแสดงความต้องการในการฉันอาหารได้ก็ตาม อีกทั้งยังต้องใช้หลักสัปปายะ 4 มาใช้ในการจัดการปัญหามลภาวะทางอากาศและมลภาวะทางน้ำ และการปล่อยวางจากความเครียดและฟื้นฟูจิตใจด้วยการนั่งสมาธิเพื่อแก้ไขปัญหามลภาวะทางเสียงที่ก่อให้เกิดความรำคาญดังนั้น จึงมีข้อเสนอแนะควรจะเผยแผ่และนำเสนอวิธีการดูแลด้านโภชนาการของพระสงฆ์ให้ทราบอย่างกว้างขวาง เช่น การจัดทำป้ายแนะนำการรับประทานอาหารที่เหมาะสม วิธีการสังเกตอาการของโรคต่างๆ ที่พบบ่อยในพระภิกษุ การป้องกันหรือการดูแลรักษาสุขภาพหากมีความเสี่ยงต่อการเป็นโรคต่างๆ รวมทั้งการออกกำลังกายที่เหมาะสม เป็นต้น ทั้งนี้สามารถดำเนินการได้โดยพระภิกษุในวัด หรือสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติจะดำเนินการประชาสัมพันธ์ให้ทั่วถึงก็ได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1267
title: ความสัมพันธ์ระหว่างชนิดและปริมาณแพลงก์ตอนกับคุณภาพน้ำในระบบเครือข่ายอ่างเก็บน้ำ (อ่างพวง) ศูนย์ศึกษาการพัฒนาห้วยทรายอันเนื่องมาจากพระราชดำริ จังหวัดเพชรบุรี

description: การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างชนิดและปริมาณแพลงก์ตอนกับคุณภาพน้ำในระบบเครือข่ายอ่างเก็บน้ำ (อ่างพวง) บริเวณศูนย์ศึกษาการพัฒนาห้วยทรายอันเนื่องมาจากพระราชดำริ จังหวัดเพชรบุรี ประกอบด้วยอ่างเก็บน้ำห้วยตะแปด อ่างเก็บน้ำเขากระปุก และอ่างเก็บน้ำห้วยทราย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพน้ำและแพลงก์ตอน รวมถึงความสัมพันธ์ของคุณภาพน้ำและแพลงก์ตอนที่พบ เพื่อเสนอแนวทางและมาตรการแก้ไขปัญหาคุณภาพน้ำที่เกิดขึ้น โดยเก็บตัวอย่างระหว่างเดือนมกราคมถึงธันวาคม 2554 แบ่งเป็น 12 สถานี ผลการศึกษาพบว่า ดัชนีคุณภาพน้ำส่วนใหญ่ในระบบเครือข่ายอ่างเก็บน้ำ (อ่างพวง) มีค่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานคุณภาพน้ำพื้นดิน ส่วนดัชนีคุณภาพน้ำที่สูงเกินกว่าค่าเกณฑ์มาตรฐาน ได้แก่ ค่าความขุ่น และไนเตรท-ไนโตรเจน จากการประเมินคุณภาพน้ำในแหล่งน้ำผิวดิน พบว่า คุณภาพน้ำของอ่างเก็บน้ำทั้ง 3 อ่าง ส่วนใหญ่จัดเป็นแหล่งน้ำประเภทที่ 2-3 ซึ่งสามารถนำมาอุปโภคและบริโภคได้ สำหรับการบริโภคต้องผ่านการฆ่าเชื้อโรคและกระบวนการปรับปรุงคุณภาพน้ำก่อนผลการศึกษาแพลงก์ตอนพบว่า แพลงก์ตอนที่พบบ่อยในอ่างเก็บน้ำห้วยตะแปดคือ Pediastrum simplex var. duodenarium (Bailey) Rabonhorst และ Brachionus caudatus Barrois and Daday แพลงก์ตอนที่พบบ่อยในอ่างเก็บน้ำเขากระปุก คือ Microcyctis aeruginosa Kützing และ Brachionus caudatus Barrois and Daday ในขณะที่แพลงก์ตอนในอ่างเก็บน้ำห้วยทรายที่พบบ่อย คือ Merismopedia convoluta Brébisson และ Brachionus caudatus Barrois and Dadayผลวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพน้ำกับปริมาณแพลงก์ตอนพืชรวม พบว่า Cyanophyceae ซึ่งเป็นแพลงก์ตอนกลุ่มเด่นพี่พบในอ่างเก็บน้ำห้วยตะแปด มีความสัมพันธ์ในเชิงบวกกับอุณหภูมิ (r = 0.674; p&lt;0.05) และปริมาณคลอโรฟิลล์ เอ (r = 0.639; p&lt;0.05) แพลงก์ตอนพืชในกลุ่ม Cyanophyceae ซึ่งเป็นแพลงก์ตอนกลุ่มเด่นพี่พบในอ่างเก็บเขากระปุก มีความสัมพันธ์ในเชิงบวกกับปริมาณไนไตรท์-ไนโตรเจน (r = 0.597; p&lt;0.05) ส่วนแพลงก์ตอนพืชในกลุ่ม Chlorophyceae ซึ่งเป็นแพลงก์ตอนชนิดเด่นพี่พบในอ่างเก็บน้ำห้วยทราย มีความสัมพันธ์ในเชิงบวกกับความเป็นด่าง (r = 0.674; p&lt;0.05) จากการประเมินคุณภาพน้ำโดยใช้ AARL-PC score และ AARL-PP score พบว่า อ่างเก็บน้ำห้วยตะแปด อ่างเก็บน้ำเขากระปุก และอ่างเก็บน้ำห้วยทราย มีคุณภาพน้ำปานกลางถึงไม่ดี มีสารอาหารปานกลางถึงสูงผลการประเมินสถานการณ์ของปริมาณน้ำในอ่างเก็บน้ำที่มีผลต่อปริมาณแพลงก์ตอนพืช พบว่า อ่างเก็บน้ำทั้งสามมีแนวโน้มไปในทิศทางเดียวกัน กล่าวคือ ปริมาณน้ำในอ่างเก็บน้ำแปรผกผันกับปริมาณแพลงก์ตอนพืชและปริมาณสารอาหาร (ไนเตรท-ไนโตรเจน) และปริมาณแพลงก์ตอนพืชแปรผันตามปริมาณสารอาหาร (ไนเตรท-ไนโตรเจน) ซึ่งการจากศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างชนิดและปริมาณแพลงก์ตอนกับคุณภาพน้ำ ทำให้สามารถทราบสถานภาพโดยรวมของเครือข่ายอ่างเก็บน้ำ (อ่างพวง) ว่ากำลังเข้าสู่ภาวะติดตามเฝ้าระวัง และควรมีการตรวจวัดคุณภาพน้ำและแพลงก์ตอนอย่างน้อยทุก 4 เดือน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1268
title: ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของตลาดเก่าในฐานะแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม : กรณีศึกษาตลาดบ้านใหม่และตลาดคลองสวน 100 ปี จังหวัดฉะเชิงเทรา

description: การศึกษาเรื่อง ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของตลาดเก่าในฐานะแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม กรณีศึกษาตลาดบ้านใหม่และตลาดคลองสวน 100 ปี จ.ฉะเชิงเทรา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของตลาดเก่าในฐานะแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมในมุมมองของผู้ที่เกี่ยวข้องหรือผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่เป็นเจ้าของทรัพยากร (Resource-based) หรือผู้บริหารจัดการพื้นที่แหล่งท่องเที่ยวและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่เป็นนักท่องเที่ยว วิธีการวิจัยอาศัยระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) และวิธีวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ด้วยเครื่องมือต่าง ๆ คือ การสัมภาษณ์ การสังเกตการณ์ การพูดคุยอย่างไม่เป็นทางการ การสำรวจโดยใช้แบบสอบถาม และการใช้ข้อมูลจากการค้นคว้าเอกสารต่างๆ ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของตลาดเก่าในฐานะแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม กรณีศึกษาตลาดบ้านใหม่และตลาดคลองสวน 100 ปี จ.ฉะเชิงเทราที่ผู้เกี่ยวข้องหรือผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่เป็นเจ้าของทรัพยากร (Resource-based) หรือผู้บริหารจัดการพื้นที่แหล่งท่องเที่ยวมีความคิดเห็นว่าปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของตลาดเก่าในฐานะแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมคือ 1) การมีส่วนร่วมและความร่วมมือของชุมชน 2) คุณค่าทางวัฒนธรรมในด้านต่างๆที่สื่อถึงความเป็นเอกลักษณ์ และ 3) ความสามารถในการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยวที่มีประสิทธิภาพ ตามลำดับ และเมื่อได้ทดสอบกับนักท่องเที่ยวพบว่าปัจจัยทั้ง 3 ด้านได้รับการยืนยันจากนักท่องเที่ยวว่าเป็นปัจจัยที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนโดยเฉพาะการมีส่วนร่วมและความร่วมมือของชุมชนและความสามารถในการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยวที่มีประสิทธิภาพเห็นได้ในระดับที่ชัดเจนมากที่สุด ส่วนปัจจัยด้านคุณค่าทางวัฒนธรรมในด้านต่างๆสามารถมองเห็นได้ในระดับมาก จากการศึกษาวิจัยมีข้อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาตลาดเก่าให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมได้แก่ 1) การศึกษาเปรียบเทียบกับตลาดเก่าที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมในภูมิภาคต่างๆประกอบกัน เพื่อค้นหาลักษณะร่วมที่สามารถนำมาพัฒนาเป็นองค์ความรู้ด้านการจัดการทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวในการพัฒนาตลาดเก่าที่ยังไม่เป็นแหล่งท่องเที่ยวหรือให้สามารถเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ยั่งยืนได้ 2) การส่งเสริมการท่องเที่ยวทางเลือกแก่นักท่องเที่ยวให้มีกิจกรรมการท่องเที่ยวที่มากขึ้น โดยออกแบบกิจกรรมที่สื่อด้านวัฒนธรรมและจุดเด่นของตลาดให้เด่นชัดเพื่อสร้างเอกลักษณ์ของตลาดให้ดึงดูดการท่องเที่ยว การดำเนินการดังกล่าวจะสามารถนำไปสู่การพัฒนาทรัพยากรในท้องถิ่น และสามารถพัฒนาชุมชนควบคู่ไปด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1269
title: การจัดการประเพณีท้องถิ่นเพื่อการท่องเที่ยว : กรณีศึกษาประเพณีแข่งเรือ จังหวัดน่าน

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มุ่งศึกษาการจัดการประเพณีแข่งเรือ จังหวัดน่าน เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนโดยศึกษาต้นทุนทางวัฒนธรรมของประเพณีในมิติต่างๆ จากอดีตถึงปัจจุบัน รวมถึงการศึกษาคุณค่า(Values)และความแท้(Authenticity)ของต้นทุนทางวัฒนธรรมที่ยังดำรงอยู่และเปลี่ยนแปลงไปด้วยผลกระทบทั้งด้านบวกและด้านลบ ประกอบกับการศึกษากระบวนการมีส่วนร่วมของภาคส่วนต่างๆที่เกี่ยวข้องกับการจัดการประเพณี ด้วยวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ที่ได้มาจากการสังเกตภาคสนาม การทบทวนวรรณกรรม การสนทนากลุ่มย่อย และการสัมภาษณ์ตั้งแต่ ปี 2555-2556 ให้ได้มาซึ่งการศึกษาเปรียบเทียบองค์รวมของประเพณี ที่ผู้วิจัยแบ่งเป็น 3 ยุคสมัยตามลักษณะการเปลี่ยนแปลงการบริหารจัดการและความหมายของประเพณ๊ นับจากอดีตนถึงปัจจุบัน การวิเคราะห์คุณค่า ความแท้ และความเปลี่ยนแปลงของคุณค่าและความแท้ในประเพณี รวมถึงปัจจัยและระดับของการมีส่วนร่วมในประเพณีอีกด้วยการวิเคราะห์ข้อมูลแสดงถึงทัศนคติและนิยามของภาคชุมชนต่อคุณค่า ความแท้ และการเปลี่ยนแปลงของประเพณีในมิติต่างๆ โดยคุณค่าที่สำคัญที่สุดได้แก่คุณค่าเชิงสังคม และคุณค่าทางสุนทรียศาสตร์ที่ทำให้เกิดความภาคภูมิใจ อีกทั้งการวิเคราะห์กระบวนการมีส่วนร่วมของภาคส่วนต่างๆ แสดงให้เห็นว่าภาคส่วนที่มีส่วนร่วมมากที่สุดได้แก่ภาคชุมชนหากแต่ภาคส่วนที่ได้รับผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมมากที่สุดกลับไม่ใช่ภาคส่วนที่มีส่วนร่วมมากที่สุด อีกทั้งการวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงของประเพณีจากอดีตจนถึงปัจจุบันยังแสดงให้เห็นว่า ปัจจัยที่สำคัญที่สุดที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงได้แก่ การพัฒนาเชิงเศรษฐกิจอีกด้วยวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ได้เสนอแนะหลักการในการจัดการประเพณีเพื่อปกปักรักษาคุณค่าที่เป็นต้นทุนสำคัญของประเพณี โดยให้ความสำคัญกับบทบาทและคุณภาพของการมีส่วนร่วม รวมถึงเสนอแนะการจัดการองค์ประกอบการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนให้สอดคล้องกัน นำไปสู่การจัดการประเพณีแข่งเรือเมืองน่านเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1270
title: การจัดการพลังงานของระบบอัดอากาศในโรงงานอุตสาหกรรมผลิตขวดแก้ว

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาการจัดการพลังงานของระบบอัดอากาศในโรงงานอุสาหกรรมผลิตขวดแก้วของโรงงานตัวอย่างแห่งหนึ่งในประเทศไทย โดยทำการสำรวจการใช้งานเครื่องอัดอากาศในโรงงาน เพื่อคำนวณหาสมรรถนะของเครื่องอัดอากาศแต่ละเครื่อง แล้วทำการเปรียบเทียบเครื่องอัดอากาศที่มีอายุการใช้งานมาก สมรรถนะต่ำ กับเครื่องอัดอากาศใหม่ รวมถึงการสำรวจลมรั่วในระบบอากาศอัด เพื่อการประหยัดพลังงานจากการสำรวจการใช้งานของเครื่องอัดอากาศในโรงงานตัวอย่าง พบว่า เครื่องอัดอากาศ No.5 Atlas cooper GA-1408W มีการใช้ค่าพลังงานต่อหน่วยการผลิตมากที่สุด คือ 0.446 kW/l/sec และ No.1 JOY TA-18 มีการใช้ค่าพลังงานต่อหน่วยการผลิตน้อยที่สุด คือ 0.304 kW/l/sec จึงได้การจัดการทำงานของเครื่องอัดอากาศโดยให้เครื่องอัดอากาศที่มีสมรรถนะสูงทำงานให้ได้สูงสุด และที่มีสมรรถนะต่ำไว้เป็นตัวสำรองในกรณีที่มีการหยุดซ่อมบำรุงเครื่องอัดอากาศ หรือในกรณีฉุกเฉินที่ลมขาด ไม่เพียงพอ และนำผลที่ได้จากการสำรวจนั้นมาทำการวิเคราะห์ความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ ระหว่างเครื่องอัดอากาศที่มีสมรรถนะต่ำสุดจำนวน 2 เครื่อง กับเครื่องอัดอากาศใหม่จำนวน 1 เครื่อง พบว่า เป็นทางเลือกที่น่าสนใจ เนื่องจากการลงทุนซื้อเครื่องอัดอากาศใหม่มีระยะเวลาการคืนทุนอยู่ที่ 4 ปี 9 เดือน มีค่า NPV เป็นบวก คือ 3,914,792 และ มีค่า IRR มากถึง 21% และจากการสำรวจลมรั่ว พบลมรั่วจำนวน 3 จุด ซึ่งมีมูลค่าการสูญเสียรวมกัน เท่ากับ 206,256 บาท/ปี จึงควรมีการวางมาตรการในการลดลมรั่ว เพื่อลดความสูญเสียลงด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1271
title: การเพิ่มประสิทธิภาพการเข้าถึงไฟล์ขนาดเล็กสาหรับฮาดูปอาร์ไคฟส์

description: Hadoop Distributed File System หรือ HDFS เป็นระบบ open source ที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำงานบน commodity hardware และเหมาะสำหรับการทำงานกับข้อมูลที่มีขนาดใหญ่ (terabytes) โดยมีโครงสร้างในการทำงานเป็นแบบ master-slaves ซึ่งจะมี NameNode ทำหน้าที่เป็น master จำนวน 1 ตัว ที่คอยทำหน้าที่ในการจัดการกับ metadata ต่างๆของ slaves ต่างๆที่อยู่ภายในระบบ ซึ่งทำให้ NameNode เกิดปัญหาที่เรียกว่าคอขวด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องคอยรองรับการทำงานของไฟล์ขนาดเล็กจำนวนมาก ทั้งนี้เพราะ NameNode จัดเก็บ metadata ทั้งหมดของ HDFS เอาไว้ใน main memory ซึ่งทำให้การใช้งาน memory ไม่มีประสิทธิภาพ เมื่อมีไฟล์ขนาดเล็กจำนวนมาก จากปัญหาข้างต้น ในงานวิจัยนี้จึงนำเสนอกลไกในการจัดการกับ memory ให้มีความเหมาะสมและเพิ่มประสิทธิภาพในการเข้าถึงไฟล์ขนาดบน HDFS ให้มีประสิทธิภาพที่ดีมากยิ่งขึ้น โดยนำหลักการในการทำงานของ Hadoop Archive หรือ HAR มาใช้เป็นพื้นฐานในการวิจัย โดยที่งานวิจัยนี้จะนำเสนอ Hadoop Archive ในรูปแบบใหม่ที่เรียกว่า New Hadoop Archive (NHAR) ซึ่งเป็นการปรับปรุงโครงสร้างการทำงานของ HAR ขึ้นมาใหม่เพื่อให้มีประสิทธิภาพในการเข้าถึงที่ดีมากยิ่งขึ้น นอกเหนือจากนี้ ในงานวิจัยนี้ยังเพิ่มความสามารถในการทำงานของ HAR โดยการปรับปรุงโครงสร้างการทำงานของ HAR ให้สามารถเพิ่มไฟล์ลงไปไฟล์ archive ที่มีอยู่แล้ว ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้จากการทดลองแสดงให้เห็นว่า วิธีที่นำเสนอสามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการเข้าถึงไฟล์ข้อมูลขนาดเล็กได้มากถึง 85.47% เมื่อทำการเปรียบเทียบกับการเข้าถึงไฟล์ขนาดเล็กของ HAR
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1272
title: การตรวจสอบสภาพพร้อมใช้งานของระบบแบบซอฟท์เรียลไทม์โดยวิธีการวิเคราะห์ล็อกแบบกระจาย

description: การตรวจสอบข้อมูลแบบเรียลไทม์สามารถนำมาใช้สำหรับตรวจสอบประสิทธิภาพ, สภาพพร้อมใช้งานหรือสิ่งผิดปกติภายในระบบโดยอาจจะสามารถนำมาวิเคราะห์และหาความสัมพันธ์ของข้อมูลจากล็อกไฟล์ แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยความซับซ้อนของระบบที่เพิ่มมากขึ้น จำนวนและขนาดของล็อกไฟล์ได้เพิ่มมากขึ้นอย่างมหาศาล ทำให้การตรวจสอบข้อผิดพลาดตามข้อจำกัดทางเวลา (Timing Constraint) กลายเป็นสิ่งสำคัญที่จะกำหนดเงื่อนไขของการการันตีคุณภาพการให้บริการโดยแต่ละระบบอาจมีความต้องการความเป็น Real-time ในระดับที่ต่างกัน ซึ่งสามารถแบ่งได้เป็น Soft และ Hard ขึ้นอยู่กับว่าระบบนั้นๆจะมีผลกระทบต่อการละเมิด deadline ได้มากน้อยเพียงใดโดยสามารถกำหนดให้ออกมาในรูปแบบของข้อตกลงในการให้บริการ (Service Level Agreement – SLAs) ในงานวิจัยนี้ได้ทำการนิยามโครงสร้างของระบบตรวจสอบแบบเรียลไทม์ (Real-time monitoring) สำหรับระบบซอฟท์เรียลไทม์ (Soft real-time system) โดยอาศัยหลักทางสถิติมาประยุกต์ใช้เป็นแนวทางในการคำนวณโอกาสที่จะละเมิดระยะเวลาที่กำหนด (Deadline) ในระบบ และสามารถคำนวณหาความน่าจะเป็นในการกำหนดระยะเวลาที่เหมาะสม นอกจากนี้ยังพัฒนาโครงสร้างและแก้ไขปัญหาที่เกี่ยวข้องกับระบบตรวจสอบ เพื่อรองรับการทำงานแบบเรียลไทม์ โดยนำสถาปัตยกรรมเชิง Big data มาใช้ในการวิเคราะห์และหาความสัมพันธ์ของ Event log ที่เรียกว่า log correlation เพื่อวิเคราะห์ต้นตอของสาเหตุและระบุปัญหาที่เกิดขึ้นจากข้อมูล log เพื่อแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นภายในระบบได้เร็วยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1273
title: เครื่องมือตรวจสอบความครอบคลุมการทดสอบแบบบูรณาการของซอฟต์แวร์เชิงวัตถุ

description: สิ่งสำคัญอย่างหนึ่งในการทดสอบซอฟต์แวร์คือ ความครอบคลุมของการทดสอบที่จำเป็นต้องทำให้ครอบคลุมเนื่องจากอาจมีข้อบกพร่องแฝงอยู่ในส่วนที่ไม่ครอบคลุมและพบเมื่อผู้ใช้ได้ใช้งานส่วนที่ไม่ครอบคลุมนั้น ในปัจจุบันนี้การพัฒนาซอฟต์แวร์เชิงวัตถุได้มีบทบาทเพิ่มขึ้นซึ่งวิธีการทดสอบซอฟต์แวร์เชิงวัตถุนั้นต่างจากทดสอบซอฟต์แวร์สัญนิยม ดังนั้นเทคนิคต่างๆ รวมทั้งเครื่องมือจึงไม่สามารถใช้ร่วมกันได้ การทดสอบที่สำคัญของซอฟต์แวร์เชิงวัตถุคือการทดสอบแบบบูรณาการซึ่งจำเป็นต้องทำให้ครอบคลุม แต่ในปัจจุบันยังไม่มีเครื่องมือที่ใช้ในการตรวจสอบความครอบคลุมการทดสอบแบบบูรณาการของซอฟต์แวร์เชิงวัตถุ รวมทั้งยังไม่ปรากฏเครื่องมือใดที่สร้างกรณีทดสอบเพิ่มเติม ในกรณีที่ตรวจสอบพบว่าการทดสอบซอฟต์แวร์ยังไม่ครอบคลุมผู้วิจัยจึงพัฒนาเครื่องมือตรวจสอบความครอบคลุมการทดสอบแบบบูรณาการของซอฟต์แวร์เชิงวัตถุ โดยเครื่องมือนี้จะแทรกซอร์สโค้ดเพื่อตรวจสอบว่าซอร์สโค้ดส่วนที่ถูกแทรกว่าถูกทดสอบหรือไม่ แล้วตรวจสอบว่ามีคลาสและเมท็อดใดที่ถูกทดสอบบ้าง หลังจากนั้นจึงแสดงผลออกมาเป็นเปอร์เซ็นต์ของจำนวนคลาสที่ครอบคลุมจากการทดสอบต่อจำนวนคลาสที่ทดสอบทั้งหมด และเปอร์เซ็นต์ของเมท็อดที่ครอบคลุมจากการทดสอบต่อจำนวนเมท็อดที่ทดสอบทั้งหมด นอกจากนี้เครื่องมือจะสร้างกรณีทดสอบเพิ่มเติมจากแผนภาพลำดับและคำอธิบายยูสเคส ในกรณีที่มีคลาสหรือเมท็อดที่ไม่ครอบคลุมจากการทดสอบ เพื่อให้เพิ่มความครอบคลุมของการทดสอบแบบบูรณาการของซอฟต์แวร์เชิงวัตถุ หลังจากนั้นผู้วิจัยได้ทดสอบเครื่องมือนี้กับระบบจำลองการทำงาน 13 ระบบ ซึ่งเครื่องมือสามารถตรวจสอบความครอบคลุมการทดสอบแบบบบูรณาการได้อย่างถูกต้อง ทั้งยังสามารถสร้างกรณีทดสอบได้ตามที่คาดไว้