cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1173
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความรู้ การรับรู้อุปสรรค การรับรู้ประโยชน์ การสนับสนุนทางสังคม การรับรู้สมรรถนะแห่งตน กับพฤติกรรมการบริโภคเกลือโซเดียมของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว

description: การวิจัยนี้เป็นการศึกษาวิจัยแบบบรรยายเชิงความสัมพันธ์ โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาพฤติกรรมการบริโภคเกลือโซเดียมของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรร ได้แก่ ความรู้เกี่ยวกับการบริโภคอาหารที่จำกัดเกลือโซเดียม การรับรู้อุปสรรค การรับรู้ประโยชน์ การสนับสนุนทางสังคม การรับรู้สมรรถนะแห่งตนกับพฤติกรรมการบริโภคเกลือโซเดียมของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว กลุ่มตัวอย่าง คือผู้ป่วย ซึ่งได้รับวินิจฉัยจากแพทย์ว่ามีภาวะหัวใจล้มเหลว ที่มารับการตรวจรักษาคลีนิคโรคหัวใจและหลอดเลือดผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลตำรวจ สถาบันโรคทรวงอก คณะแพทยศาสตร์วชิรพยาบาล มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช จำนวน 134 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามความรู้เกี่ยวกับการบริโภคอาหารที่จำกัดเกลือโซเดียมของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว แบบสอบถามการรับรู้อุปสรรคต่อการบริโภคอาหารที่จำกัดเกลือโซเดียมของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว แบบสอบถามการรับรู้ประโยชน์ต่อการบริโภคอาหารที่จำกัดเกลือโซเดียมของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคมของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว แบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว และแบบประเมินพฤติกรรมการบริโภคเกลือโซเดียมของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว แบบสอบถามได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน และคำนวณค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคได้เท่ากับ .94, .77, .83, .92, .98 และ .96 ตามลำดับ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้พฤติกรรมการบริโภคเกลือโซเดียมของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวอยู่ในระดับปานกลาง ( =57.86, SD 16.23 )การรับรู้อุปสรรค มีความสัมพันธ์ทางลบกับพฤติกรรมการบริโภคเกลือโซเดียมของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r=-.178)ความรู้ การรับรู้ประโยชน์ การสนับสนุนทางสังคมและการรับรู้สมรรถนะแห่งตน มีความสัมพันธ์ทางบวก กับพฤติกรรมการบริโภคเกลือโซเดียมของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r=.425, .452, .218, .541)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1174
title: ผลของโปรแกรมการพัฒนาทักษะการดูแลและการเข้ากลุ่มสนับสนุนผู้ดูแลต่อความเครียดของผู้ดูแลผู้สูงอายุโรคมะเร็งระยะสุดท้าย

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ผลของโปรแกรมการพัฒนาทักษะการดูแลและการเข้ากลุ่มสนับสนุนผู้ดูแลต่อความเครียดของผู้ดูแลผู้สูงอายุโรคมะเร็งระยะสุดท้าย กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ดูแลทั้งเพศชายและเพศหญิง ที่ให้การดูแลผู้สูงอายุโรคมะเร็งระยะสุดท้ายที่อยู่ระหว่างการรักษาและนอนพักในโรงพยาบาลมหาวชิราลงกรณธัญบุรี จำนวน 40 คน แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ 20 คน และกลุ่มทดลองที่ได้รับการพยาบาลตามปกติร่วมกับโปรแกรมการพัฒนาทักษะการดูแลและการเข้ากลุ่มสนับสนุนผู้ดูแลผู้สูงอายุโรคมะเร็งระยะสุดท้าย โปรแกรมใช้ระยะเวลา 6 สัปดาห์ ในสัปดาห์ที่ 1-2 ระหว่างที่อยู่โรงพยาบาล เป็นการจัดกิจกรรมฝึกทักษะการดูแลผู้สูงอายุโรคมะเร็งระยะสุดท้าย จำนวน 6 ครั้ง และจัดกิจกรรมกลุ่มสนับสนุนผู้ดูแล จำนวน 4 ครั้ง รวม 10 ครั้ง ในสัปดาห์ที่ 3-5 หลังจากจำหน่ายผู้สูงอายุโรคมะเร็งระยะสุดท้าย มีการติดตามผู้ดูแลทางโทรศัพท์ สัปดาห์ละ 1 ครั้ง เมื่อสิ้นสุดการทดลองในสัปดาห์ที่ 6 ประเมินความเครียดของผู้ดูแล เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ดูแลและผู้สูงอายุโรคมะเร็งระยะสุดท้าย แบบประเมินความเครียดในผู้ดูแล (Caregiver Strain Index: CSI) มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.81 และเครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ โปรแกรมการพัฒนาทักษะการดูแลและการเข้ากลุ่มสนับสนุนผู้ดูแล วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติการทดสอบค่าที (Dependent t-test และIndependent t-test)ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. ผู้ดูแลผู้สูงอายุโรคมะเร็งระยะสุดท้ายกลุ่มทดลอง หลังเข้าร่วมโปรแกรมการพัฒนาทักษะการดูแลและการเข้ากลุ่มสนับสนุนผู้แล มีความเครียดลดลงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .052. ผู้ดูแลผู้สูงอายุโรคมะเร็งระยะสุดท้ายกลุ่มทดลอง หลังเข้าร่วมโปรแกรมการพัฒนาทักษะการดูแลและการเข้ากลุ่มสนับสนุนผู้แล มีความเครียดลดลงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1175
title: การพัฒนาแบบประเมินผู้บริหารทางการพยาบาลระดับสูงที่มีศักยภาพโดดเด่น โรงพยาบาลทั่วไป

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาแบบประเมินผู้บริหารทางการพยาบาลระดับสูงที่มีศักยภาพโดดเด่น โรงพยาบาลทั่วไป 2) เพื่อตรวจสอบคุณภาพแบบประเมินผู้บริหารทางการพยาบาลระดับสูงที่มีศักยภาพโดดเด่น โรงพยาบาลทั่วไป วิธีการดำเนินการวิจัยประกอบด้วย 2 ขั้นตอน ขั้นที่ 1 พัฒนาแบบประเมินจากการทบทวนวรรณกรรมร่วมกับการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ 4 คน สร้างเป็นแบบประเมินผู้บริหารทางการพยาบาลระดับสูงที่มีศักยภาพโดดเด่น โรงพยาบาลทั่วไป ลักษณะเป็นแบบมาตรประมาณค่า (Rating scale) 5 ระดับ จำนวน 35 ข้อ แล้วนำไปตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ (Content validity) 5 คน ได้ค่า CVI .91 และตรวจสอบค่าความสอดคล้องภายในรวมทั้งฉบับ ได้ค่า Alpha .97 ขั้นที่ 2 ตรวจสอบคุณสมบัติการวัดเชิงจิตวิทยา (Psychometric properties) โดยนำแบบประเมินผู้บริหารทางการพยาบาลระดับสูงที่มีศักยภาพโดดเด่นจากขั้นที่ 1 มาตรวจสอบความตรงตามโครงสร้าง (Construct validity) โดยวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ (Exploratory factor analysis) สกัดปัจจัยด้วยวิธีองค์ประกอบหลัก หมุนแกนปัจจัยโดยวิธีแวริแมกซ์ กลุ่มตัวอย่างได้แก่ หัวหน้าพยาบาลและรองหัวหน้าพยาบาล โรงพยาบาลทั่วไป จำนวน 140 คน ผลการวิเคราะห์ได้องค์ประกอบผู้บริหารทางการพยาบาลระดับสูงที่มีศักยภาพโดดเด่น 6 ด้าน บรรยายด้วย 35 รายการแล้วนำผลการวิเคราะห์ไปสร้างแบบประเมินผู้บริหารทางการพยาบาลระดับสูงที่มีศักยภาพโดดเด่น โรงพยาบาลทั่วไป และตรวจสอบความเที่ยงการประเมิน (Rater reliability) ระหว่างผู้ประเมิน 3 กลุ่ม กลุ่มตัวอย่างที่ประเมินประกอบด้วยผู้อำนวยการโรงพยาบาลทั่วไป หัวหน้าพยาบาลโรงพยาบาลทั่วไป และหัวหน้าหอผู้ป่วยโรงพยาบาลทั่วไป กลุ่มละ 30 คน แล้วตรวจสอบความเที่ยง (Reliability) โดยวิเคราะห์ค่าความสอดคล้องภายใน (Internal consistency)ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. ผลการตรวจสอบคุณภาพแบบประเมินโดยการตรวจความตรงตามโครงสร้าง พบว่า องค์ประกอบศักยภาพผู้บริหารทางการพยาบาลระดับสูงที่มีศักยภาพโดดเด่น ประกอบด้วย 6 ด้าน ได้แก่ 1) การสร้างแรงบันดาลใจในตนเองและการปฏิบัติงานที่ท้าทาย 2) การทำงานเป็นทีมและการสร้างเครือข่าย 3) ความรู้และทักษะในการพัฒนางานให้ก้าวทันวิทยาการสมัยใหม่ 4) วิจัยและการจัดการความรู้ 5) ความคิดสร้างสรรค์ในการสร้างนวัตกรรม 6) กลยุทธ์ในการบริหารและพัฒนาผู้ที่มีศักยภาพโดดเด่น องค์ประกอบทั้ง 6 ด้าน มีค่าน้ำหนักปัจจัยระหว่าง .426-.770 อธิบายความแปรปรวนได้ร้อยละ 67.74 และตรวจสอบค่าความสอดคล้องภายในรวมทั้งฉบับ ได้ค่า Alpha .962. ผลการตรวจสอบความเที่ยงการประเมิน วิเคราะห์โดยใช้สถิติ Intraclass Correlation Coefficient เท่ากับ .77 (p=.ooo) และผลการตรวจสอบความเที่ยงโดยการหาค่าความสอดคล้องภายใน วิเคราะห์โดยใช้สูตร Cronbach’s Alpha Coeffient เท่ากับ .78
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1176
title: ความสัมพันธ์ระหว่างสภาพแวดล้อมในการทำงาน ภาวะผู้นำของหัวหน้าหอผู้ป่วยกับความยึดมั่นผูกพันต่อองค์การของพยาบาลวิชาชีพรุ่นเจเนอเรชั่นวาย โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ

description: การวิจัยเชิงพรรณาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความยึดมั่นผูกพันต่อองค์การ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสภาพแวดล้อมในการทำงาน ภาวะผู้นำของหัวหน้าหอผู้ป่วย กับความยึดมั่นผูกพันต่อองค์การของพยาบาลวิชาชีพรุ่นเจเนอเรชั่นวาย โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ กลุ่มตัวอย่างคือ พยาบาลวิชาชีพอายุ 22-32 ปี (รุ่นเจเนอเรชั่นวาย) จำนวน 341 คน ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบสอบถามสภาพแวดล้อมในการทำงาน แบบสอบถามภาวะผู้นำของหัวหน้าหอผู้ป่วย และแบบสอบถามความยึดมั่นผูกพันต่อองค์การ ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาและค่าความเที่ยงโดยสูตรสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคได้ 0.96,0.96 และ0.93 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สันผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. ความยึดมั่นผูกพันต่อองค์การของพยาบาลวิชาชีพรุ่นเจเนอเรชั่นวาย โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ อยู่ในระดับสูง ( = 3.52)2. สภาพแวดล้อมในการทำงาน และภาวะผู้นำของหัวหน้าหอผู้ป่วย มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความยึดมั่นผูกพันต่อองค์การของพยาบาลวิชาชีพรุ่นเจเนอเรชั่นวาย โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐในระดับปานกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .526 และ .458) ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1177
title: สมรรถนะของพยาบาลวิชาชีพในสถานดูแลระยะยาวสำหรับผู้สูงอายุ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสมรรถนะของพยาบาลวิชาชีพในสถานดูแลผู้สูงอายุระยะยาว โดยใช้เทคนิคการวิจัยแบบเดลฟาย กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการดูแลผู้สูงอายุ จำนวน 18 คน ประกอบด้วย ผู้บริหารการพยาบาลในสถานดูแลผู้สูงอายุระยะยาวทั้งภาครัฐและเอกชนจำนวน 3 คน พยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในสถานดูแลผู้สูงอายุระยะยาวทั้งภาครัฐและเอกชนจำนวน 8 คน อาจารย์พยาบาลสาขาการพยาบาลผู้สูงอายุจำนวน 6 คน และแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านผู้สูงอายุจำนวน 1 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น รอบที่ 1 เป็นแบบสอบถามกึ่งโครงสร้างปลายเปิด รอบที่ 2 และรอบที่ 3 เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่ามัธยฐานและค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ผลการวิจัยพบว่า สมรรถนะของพยาบาลวิชาชีพในสถานดูแลผู้สูงอายุระยะยาวซึ่งผู้เชี่ยวชาญมีความคิดเห็นสอดคล้องกัน ประกอบด้วยสมรรถนะของพยาบาลวิชาชีพในสถานดูแลผู้สูงอายุระยะยาวทั้งหมด 7 ด้าน จำนวน 55 ข้อ เป็นสมรรถนะย่อยที่มีความสำคัญระดับมากที่สุด 46 ข้อ และระดับมาก 9 ข้อ ดังนี้ 1) สมรรถนะด้านการยอมรับในความเป็นผู้สูงอายุจำนวน 7 ข้อ 2) สมรรถนะด้านการปฏิบัติการพยาบาลในการดูแลผู้สูงอายุในสถานดูแลระยะยาวจำนวน 20 ข้อ 3) สมรรถนะด้านการสื่อสารจำนวน 4 ข้อ 4) สมรรถนะด้านการจัดการสิ่งแวดล้อมจำนวน 5 ข้อ 5) สมรรถนะด้านภาวะผู้นำและบริหารจัดการองค์กรจำนวน 9 ข้อ 6) สมรรถนะด้านการจัดการด้านการเงินจำนวน 5 ข้อ และ 7) สมรรถนะด้านการศึกษาค้นคว้าสิ่งใหม่จำนวน 5 ข้อ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1178
title: การพัฒนาแบบประเมินความเครียดในงานของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลตติยภูมิ

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาแบบประเมินความเครียดในงานของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลตติยภูมิ 2)เพื่อตรวจสอบคุณภาพแบบประเมินความเครียดในงานของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลตติยภูมิ กลุ่มตัวอย่างคือ พยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลตติยภูมิ สังกัดกระทรวงสาธารณสุข ตั้งแต่ 1 ปีขึ้นไป จำนวน 430 คน การดำเนินการวิจัยมี 2 ขั้นตอน คือ ขั้นตอนที่ 1 ศึกษาตัวแปรที่เป็นองค์ประกอบความเครียดในงานของพยาบาลวิชาชีพโดยการทบทวนวรรณกรรม และสร้างเป็นแบบสำรวจรายการที่ก่อให้เกิดความเครียดในงานของพยาบาลวิชาชีพ แบบมาตรวัดประมาณค่า (Rating scale) 5 ระดับ มีการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ CVI .85 และตรวจค่าความสอดคล้องภายในรวมทั้งฉบับได้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาค .96 ขั้นตอนที่ 2 การตรวจสอบคุณภาพของแบบประเมินความเครียดในงานของพยาบาลวิชาชีพ ตรวจสอบความตรงตามโครงสร้างโดยการวิเคราะห์องค์ประกอบด้วยวิธีองค์ประกอบหลัก ได้องค์ประกอบความเครียดในงานของพยาบาลวิชาชีพ 7 องค์ประกอบ 39 รายการ และนำรายการความเครียดในงานที่ได้ไปสร้างเป็นแบบประเมินความเครียดในงานของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลตติยภูมิ มีการตรวจสอบความเที่ยงของแบบประเมินด้วยวิธีการทดสอบซ้ำ และวิเคราะห์ค่าความสอดคล้องภายในผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. ผลการตรวจสอบความตรงเชิงโครงสร้าง พบว่าความเครียดในงานของพยาบาลวิชาชีพมี 7 ด้านหลักคือ ด้านผู้ป่วยและครอบครัว ด้านสมดุลระหว่างชีวิตและการทำงาน ด้านพฤติกรรมภาวะผู้นำของหัวหน้าหอผู้ป่วย ด้านโอกาสความก้าวหน้าและและขวัญกำลังใจ ด้านภาระงาน ด้านสภาพแวดล้อมในการทำงาน และด้านสัมพันธภาพกับผู้ร่วมงาน มี 39 รายการย่อย มีค่าน้ำหนักตัวประกอบระหว่าง .42-.78 สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ร้อยละ 62.022. ผลการตรวจสอบความเที่ยงโดยการทดสอบซ้ำด้วยสถิติ Intraclass Correlation Coefficient ค่า ICC เท่ากับ .853. ผลการตรวจสอบความเที่ยงโดยวิเคราะห์ค่าความสอดคล้องคล้องภายในโดยใช้สูตรสัมประสิทธ์แอลฟาครอนบาค ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาคเท่ากับ .96ผลการตรวจคุณภาพแบบประเมินสามารถสรุปได้ว่าแบบประเมินความเครียดในงานของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลตติยภูมิ สังกัดกระทรวงสาธารณสุข มีความตรงตามโครงสร้างและมีความเที่ยง สามารถนำไปใช้ประเมินความเครียดในงานของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลตติยภูมิ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1179
title: การศึกษาภูมิหลังทางวิชาชีพและคุณลักษณะผู้นำของผู้บริหารการพยาบาลระดับต้น โรงพยาบาลศูนย์ สังกัดกระทรวงสาธารณสุข

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาภูมิหลังทางวิชาชีพและคุณลักษณะผู้นำของผู้บริหารการพยาบาลระดับต้น โรงพยาบาลศูนย์ สังกัดกระทรวงสาธารณสุข กลุ่มตัวอย่างคือ หัวหน้าหอผู้ป่วยหรือหัวหน้าหน่วยงาน โรงพยาบาลศูนย์ กระทรวงสาธารณสุข จำนวน 280 คน ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามภูมิหลังทางวิชาชีพ ซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้นจากการบูรณาการแนวคิดของ Jeffey et al. (2007) และ Header (2010) ประกอบด้วย 2 ด้านคือ 1) ภูมิหลังด้านการศึกษาและพัฒนาตนเอง 2) ภูมิหลังด้านการทำงานและผลงานนวัตกรรม แบบสอบถามเกี่ยวกับคุณลักษณะผู้นำของผู้บริหารการพยาบาลผู้วิจัยสร้างขึ้น จากการบูรณาการแนวคิดของ Marquis & Huston (2008) และ Kallas (2011) ประกอบด้วย 6 ด้านคือ 1) มีความรอบรู้ 2) มีวิสัยทัศน์ 3) มีทักษะการใช้เทคโนโลยีเพื่อการสื่อสาร 4) มีทักษะการสร้างวัฒนธรรมองค์การ 5) มีภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง 6) มีความทะเยอทะยาน ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 ท่าน และทดสอบความเที่ยงโดยหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาคได้ค่าความเที่ยง .85 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานผลการวิจัยพบว่า1. ผู้บริหารการพยาบาลระดับต้น โรงพยาบาลศูนย์กระทรวงสาธารณสุข มีภูมิหลังด้านการศึกษาและพัฒนาตนเอง คือ ส่วนใหญ่จบการศึกษาระดับปริญญาตรีร้อยละ 50.7 จบการศึกษาระดับปริญญาโทร้อยละ 49.3 โดยจบหลักสูตรปริญญาโททางการพยาบาลร้อยละ 73.2 จบปริญญาโทหลักสูตรการบริหารการพยาบาลร้อยละ 22.5 ส่วนใหญ่ผ่านการอบรมหลักสูตรเฉพาะทางหลักสูตรการพยาบาล ร้อยละ 50.7 ผ่านการอบรมเฉพาะทางหลักสูตรการบริหาร ร้อยละ 28.6 ภูมิหลังด้านการทำงานและผลงานนวัตกรรม ส่วนใหญ่มีประสบการณ์การเป็นพยาบาลวิชาชีพ 11- 15 ปี ร้อยละ 70.7 มีประสบการณ์การเป็นหัวหน้าหอผู้ป่วย 6-10 ปี ร้อยละ 50.3 หน้าที่ความรับผิดชอบพิเศษคือ งานพัฒนาคุณภาพการพยาบาลและประกันคุณภาพ ร้อยละ 26.4 ส่วนใหญ่ไม่เคยได้รับรางวัล ร้อยละ 85.0 มีผลงานวิจัยหรือผลงานทางวิชาการ ร้อยละ 40.0 เคยสร้างหรือพัฒนานวัตกรรม ร้อยละ 28.62. คุณลักษณะผู้นำของผู้บริหารการพยาบาลระดับต้น โรงพยาบาลศูนย์ กระทรวงสาธารณสุข โดยรวมอยู่ในระดับสูง ( =4.08, =1.04)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1180
title: ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษาของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารเสพติด

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษาของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารเสพติด และศึกษาปัจจัยทำนายพฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา ด้านผลข้างเคียงที่เกิดจากยา ความพึงพอใจในวิธีการได้รับยาเข้าสู่ร่างกาย การรับรู้สมรรถนะแห่งตนของผู้ป่วยจิตเภทในการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา การรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการหลีกเลี่ยงการใช้สารเสพติด การรับรู้การแสดงออกทางอารมณ์ของครอบครัว สัมพันธภาพระหว่างผู้ป่วยกับทีมสุขภาพ การมีผู้ดูแลด้านการใช้ยา และปัจจัยด้านอาการทางจิต กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยจิตเภทที่มีประวัติใช้สารเสพติดที่มารับการรักษาแบบผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลจิตเวช สังกัดกรมสุขภาพจิต จำนวน 128 คน ที่ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วยเครื่องมือ 10 ส่วน เครื่องมือทุกส่วนได้รับการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่านโดยมีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาคของเครื่องมือทุกชุด เท่ากับ .85, .87, .84, .89, .90, .86, .90, .84, .85 และ .83 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณเพิ่มตัวแปรเป็นขั้นตอน ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้ผลการวิจัยที่สำคัญมีดังนี้1. พฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษาของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารเสพติด มีคะแนนอยู่ในระดับดี โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 63.62 2. ตัวแปรที่สามารถร่วมทำนายพฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษาของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สารเสพติด มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 คือ การรับรู้สมรรถนะแห่งตนของผู้ป่วยจิตเภทในการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา โดยสามารถทำนายได้ร้อยละ 4.0 (R² = .040) สมการทำนายในรูปคะแนนมาตรฐานคือZ พฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา = +.200Z การรับรู้สมรรถนะแห่งตนของผู้ป่วยจิตเภทในการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1181
title: ปัจจัยทำนายอาการทางจิตของผู้ป่วยจิตเภท

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาอาการทางจิตของผู้ป่วยจิตเภท และเพื่อศึกษาอำนาจของปัจจัยทำนายอาการทางจิตของผู้ป่วยจิตเภท ได้แก่ สถานภาพสมรส การใช้สารเสพติด พฤติกรรมการดูแลตนเอง พฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์ พฤติกรรมการเผชิญความเครียด การสนับสนุนทางสังคม การทำหน้าที่ของครอบครัว และ การแสดงออกทางอารมณ์ในครอบครัว กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยจากจิตแพทย์ว่าเป็นโรคจิตเภท ซึ่งมารับการรักษาแบบผู้ป่วยใน และรักษาแบบผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลสังกัดกรมสุขภาพจิตที่กลับเป็นซ้ำภายใน 6 เดือน จำนวน 168 คน ที่ได้จากการคัดเลือกตามเกณฑ์คุณสมบัติที่กำหนด เครื่องมือที่ใช้รวบรวมข้อมูล ประกอบด้วยแบบประเมิน 7 ส่วน ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ข้อมูลทั่วไป แบบวัดพฤติกรรมการดูแลตนเอง แบบวัดพฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์ แบบวัดพฤติกรรมการเผชิญความเครียด แบบวัดการสนับสนุนทางสังคม แบบวัดการทำหน้าที่ของครอบครัว และ แบบวัดการแสดงออกทางอารมณ์ในครอบครัว เครื่องมือทุกชุดได้รับการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน และมีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคของเครื่องมือทุกชุด ยกเว้นแบบสัมภาษณ์ข้อมูลทั่วไป มีค่าเท่ากับ .93, .84, .78, .91 ,.85, และ .90 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณเพิ่มตัวแปรเป็นขั้นตอน ผลการศึกษา สรุปได้ดังนี้1. ผู้ป่วยโรคจิตเภท มีอาการทางจิตรุนแรงระดับเล็กน้อย มีค่าคะแนนเฉลี่ยของแบบประเมินอาการทางจิต (BPRS) เท่ากับ 52.962. ตัวแปรที่สามารถทำนายอาการทางจิตของผู้ป่วยจิตเภท อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 มีจำนวน 4 ตัวแปร ได้แก่ สถานภาพสมรส พฤติกรรมการดูแลตนเอง การแสดงออกทางอารมณ์ในครอบครัว และการสนับสนุนทางสังคม สามารถร่วมกันทำนายอาการทางจิตได้ร้อยละ 22.2 (R²= .222) โดยมีสมการทำนายสมการทำนายในรูปคะแนนมาตรฐาน คือ Zอาการทางจิต = .211Zสถานภาพสมรส+.215Zพฤติกรรมการดูแลตนเอง +.295Z การแสดงออกทางอารมณ์ในครอบครัว + .161Zการสนับสนุนทางสังคม
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1182
title: ผลของกลุ่มบำบัดทางพฤติกรรมต่อการบริโภคแอลกอฮอล์ของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้แอลกอฮอล์

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดสองครั้งโดยมีการสุ่มกลุ่มตัวอย่างเข้ากลุ่ม มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบการบริโภคแอลกอฮอล์ของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้แอลกอฮอล์ ก่อนและหลังได้รับกลุ่มบำบัดทางพฤติกรรม 2) เปรียบเทียบการบริโภคแอลกอฮอล์ของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้แอลกอฮอล์ระหว่างกลุ่มที่ได้รับกลุ่มบำบัดทางพฤติกรรมกับกลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคจิตเภทที่ใช้แอลกอฮอล์ร่วมซึ่งอาศัยอยู่ในชุมชน และมารับบริการงานผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลเฉพาะทางสุขภาพจิตและจิตเวช จำนวน 40 คน ได้รับการจับคู่ด้วยคะแนนการบริโภคแอลกอฮอล์ และระยะเวลาการเจ็บป่วยด้วยโรคจิตเภท และสุ่มเข้าสู่กลุ่มทดลอง จำนวน 20 ราย และกลุ่มควบคุม จำนวน 20 ราย กลุ่มทดลองได้รับการทำกลุ่มบำบัดทางพฤติกรรมที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) โปรแกรมกลุ่มบำบัดทางพฤติกรรม 2) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 3) แบบประเมินการบริโภคแอลกอฮอล์ (AUDIT) และ 4) แบบวัดความสามารถในการเผชิญความเครียด เครื่องมือทุกชุดผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 ท่าน เครื่องมือชุดที่ 3 และ 4 มีค่าความเที่ยงอัลฟาของครอนบาค เท่ากับ 0.82 และ 0.86 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทีผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. การบริโภคแอลกอฮอล์ของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้แอลกอฮอล์หลังได้รับกลุ่มบำบัดทางพฤติกรรมลดลงกว่าก่อนได้รับกลุ่มบำบัดทางพฤติกรรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (t = 33.818)2. การบริโภคแอลกอฮอล์ของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้แอลกอฮอล์หลังได้รับกลุ่มบำบัดทางพฤติกรรมลดลงกว่ากลุ่มผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้แอลกอฮอล์ที่ได้รับการดูแลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (t =-7.185)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1183
title: ผลของโปรแกรมแบบบูรณาการที่เน้นแนวคิดการบำบัดทางความคิดพฤติกรรมต่อภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบวัดก่อน-หลังแบบมีกลุ่มควบคุม มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าก่อนและหลังเข้าร่วมโปรแกรมแบบบูรณาการที่เน้นแนวคิดการบำบัดทางความคิดพฤติกรรม และ 2) เปรียบเทียบภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่เข้าร่วมโปรแกรมแบบบูรณาการที่เน้นแนวคิดการบำบัดทางความคิดพฤติกรรมและผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้า ที่เข้ารับการรักษาในกลุ่มงานจิตเวช แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลทั่วไป จำนวน 40 คน ได้รับการจับคู่และสุ่มเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมจำนวนกลุ่มละ 20 ราย กลุ่มทดลองได้รับการทำกลุ่มบำบัดโปรแกรมแบบบูรณาการที่เน้นแนวคิดการบำบัดทางความคิดพฤติกรรมที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) โปรแกรมแบบบูรณาการที่เน้นแนวคิดการบำบัดทางความคิดพฤติกรรม 2) แบบประเมินความคิดอัตโนมัติทางลบ 3) แบบประเมินแรงจูงใจในการรักษา 4) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล และ5) แบบประเมินภาวะซึมเศร้า เครื่องมือทุกชุดผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 ท่าน เครื่องมือชุดที่2, 3 และ 5มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ.93, .89 และ .90 ตามลำดับ มีค่าความเที่ยงอัลฟาของครอนบาค เท่ากับ .95, .89 และ .86 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทีผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. ภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าหลังได้รับโปรแกรมแบบบูรณาการที่เน้นแนวคิดการบำบัดทางความคิดพฤติกรรมต่ำกว่าก่อนได้รับโปรแกรมแบบบูรณาการที่เน้นแนวคิดการบำบัดทางความคิดพฤติกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (t = 11.42).2. ภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้ากลุ่มที่ได้รับโปรแกรมแบบบูรณาการที่เน้นแนวคิดการบำบัดทางความคิดพฤติกรรมต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (t = -6.94)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1184
title: ปัจจัยคัดสรรที่สัมพันธ์กับภาวะพร่องทางการรู้คิดของผู้เสพติดแอลกอฮอล์

description: การวิจัยแบบบรรยายเชิงความสัมพันธ์ครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาอัตราความชุกของภาวะพร่องการรู้คิดในผู้เสพติดแอลกอฮอล์ที่เข้ารับการบำบัด 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรรได้แก่ อายุ เพศ ระดับการศึกษา อายุที่เริ่มดื่มแอลกอฮอล์ จำนวนปีที่ดื่มแอลกอฮอล์ ปริมาณการดื่มแอลกอฮอล์ ระยะเวลาการหยุดดื่มแอลกอฮอล์ ประวัติการดื่มแอลกอฮอล์ของคนในครอบครัว ความวิตกกังวลต่อสถานการณ์ ความวิตกกังวลประจำบุคคล ภาวะซึมเศร้า และการสนับสนุนทางสังคม กับภาวะพร่องการรู้คิดในผู้เสพติดแอลกอฮอล์ซึ่งเข้ารับการบำบัดรักษาแบบผู้ป่วยใน กลุ่มตัวอย่าง คือผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์ที่เข้ารับการบำบัดรักษาแบบผู้ป่วยใน ของโรงพยาบาลที่บำบัดรักษายาเสพติด สังกัดกรมการแพทย์ จำนวน 198 คนตามเกณฑ์คุณสมบัติที่กำหนดไว้ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 6 ชุด คือ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลและประวัติการดื่มแอลกอฮอล์ 2) แบบประเมินอาการขาดสุรา 3) แบบวัดความวิตกกังวล 4) แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม 5) แบบประเมินภาวะซึมเศร้า และ6) แบบประเมินพุทธิปัญญา เครื่องมือทุกชุดผ่านการพิจารณาความตรงเชิงเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 คน และตรวจสอบค่าความเที่ยงของเครื่องมือทุกฉบับ สถิติทีใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสหสัมพันธ์ไคสแควร์ และค่าสหสัมพันธ์ไบซีเรียล ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. อัตราความชุกของภาวะพร่องทางการรู้คิดของผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์ที่เข้ารับการบำบัด คิดเป็นร้อยละ 62.1 (123 คนจาก 198 คน)2. อายุ และจำนวนปีที่ดื่มแอลกอฮอล์ มีความสัมพันธ์ทางลบกับภาวะพร่องทางการรู้คิดของผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์ (r = -.236 และ r = -.228 ตามลำดับ, p &lt; 0.01) ระดับการศึกษา และระยะเวลาการหยุดดื่มมีความสัมพันธ์ทางบวกกับภาวะพร่องทางการรู้คิดของผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์ (r = .465 และ r = .304 ตามลำดับ, p &lt; 0.01) ส่วนปริมาณการดื่มแอลกอฮอล์ และ ความวิตกกังวลประจำตัว มีความสัมพันธ์ทางทางบวกกับภาวะพร่องทางการรู้คิดของผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์ (r = .180 และ r = .176 ตามลำดับ, p &lt; 0.05)3. เพศ มีประวัติคนในครอบครัวดื่มแอลกอฮอล์ อายุที่เริ่มดื่มแอลกอฮอล์ ความวิตกกังวลต่อสถานการณ์ ภาวะซึมเศร้า การสนับสนุนทางสังคมไม่มีความสัมพันธ์กับภาวะพร่องการรู้คิดของผู้ป่วยเสพติดแอลกอฮอล์
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1185
title: ผลของโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาครอบครัวที่เน้นการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมต่อพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแล

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแลก่อนและหลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม และ2) เปรียบเทียบพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแลที่ได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมกับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ดูแลผู้ป่วยและผู้ป่วยจิตเภทที่มารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลจิตเวชเลยราชนครินทร์ จำนวน 30 ครอบครัว แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 15 ครอบครัว กลุ่มควบคุม 15 ครอบครัว โดยการจับคู่ด้วยอายุและระยะเวลาในการดูแล กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม และกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ โปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมและแบบสอบถามพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแล เครื่องมือทุกชุดผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 คน หาค่าความเที่ยงโดยใช้สัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคได้ค่าความเที่ยง .91 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติร้อยละ และสถิติทดสอบทีผลการวิจัย1. ค่าคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแลภายหลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .052. ค่าคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแลที่ได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05