cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1705
title: ปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชที่ส่งผลต่อสุขภาพของเกษตรกรที่ปลูกข้าวโพด ตำบลสถาน อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน

description: การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยภาคตัดขวาง (Cross sectional study)  เพื่อศึกษาปัจจัยส่วนบุคคล (เพศ, อายุ, การศึกษา, รายได้, ความรู้, ประสบการณ์ในการปลูกข้าวโพด) และแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพ ของเกษตรกรผู้ใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชในการปลูกข้าวโพด และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล (เพศ, อายุ, การศึกษา, รายได้, ความรู้, ประสบการณ์ในการปลูกข้าวโพด) และแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพ กับพฤติกรรมการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชในการปลูกข้าวโพดของเกษตรกร ตำบลสถาน อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน กลุ่มตัวอย่าง คือ  เกษตรกรที่ประกอบอาชีพปลูกข้าวโพด อาศัยอยู่ในพื้นที่ตำบลสถาน อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน โดยศึกษาในช่วงเดือน เมษายน  2561  จำนวน 280 ราย ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและอนุมานวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ด้วยสถิติทดสอบ สถิติ Chi square test  และ Fisher’s exact test ผลการศึกษาพบว่าเกษตรกรส่วนใหญ่เป็นเพศชาย อายุเฉลี่ย 49.66 ±7.33 ปี สถานภาพสมรส ร้อยละ 90.4 จบการศึกษาในระดับชั้นประถมศึกษา ร้อยละ 60.7 มีรายได้เฉลี่ยของครอบครัวต่อปี มากกว่า  25,000  บาท ขึ้นไป ร้อยละ 49.6  มีประสบการณ์ในการปลูกข้าวโพดเฉลี่ย 18.90 ±10.02 ปี มีพื้นที่ในการเพาะปลูกเฉลี่ย 16.70 ± 9.99 ไร่ ประสบการณ์ใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชในการเพาะปลูกข้าวโพดเฉลี่ย 16.70 ± 8.94 ปี มีการใช้สารเคมีในการกำจัดศัตรูพืชต่อการเพาะปลูกข้าวโพด จำนวน 1 – 5 ครั้งต่อปี และส่วนใหญ่ไม่เคยมีอาการผิดปกติหรืออาการเจ็บป่วยหลังจากการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืช ร้อยละ 63.9  มีความรู้ในการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชในระดับปานกลาง การเข้าถึงแหล่งจำหน่ายสารเคมีกำจัดศัตรูพืชในระดับต่ำ ด้านแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพ พบว่า การรับรู้โอกาสเสี่ยง การรับรู้ความรุนแรง การรับรู้ประโยชน์ ของการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชอยู่ในระดับสูง การรับรู้อุปสรรคของการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชอยู่ในระดับปานกลาง และมีพฤติกรรมในการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชอยู่ในระดับสูงเมื่อทดสอบปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืช พบว่าประสบการณ์ในการปลูกข้าวโพด และการรับรู้ประโยชน์ของการปฏิบัติตนในการป้องกันการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืช  มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value &lt;0.05)  ดังนั้นเจ้าหน้าที่สาธารณสุขควรให้ความสำคัญ ในการให้ความรู้ ความเข้าใจแก่เกษตรกรในการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชอย่างถูกต้อง และการรับรู้ประโยชน์ของการปฏิบัติตนในการป้องกันการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืช เพื่อนำไปสู่พฤติกรรมการใช้สารเคมีที่ถูกต้องและปลอดภัยต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1706
title: การศึกษาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตตำบลไชยสถาน อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงสำรวจ มีวัตถุประสงค์เพื่อวัดระดับคุณภาพชีวิต  และเปรียบเทียบระดับคุณภาพชีวิต ตามตัวแปรคุณลักษณะของผู้สูงอายุ และประเภทชุมชนที่อาศัยอยู่โดยใช้แบบสอบถามวัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกชุดย่อ ฉบับภาษาไทย (WHOQOL - BREF – THAI) เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 159 คน ในการวิเคราะห์ข้อมูล ใช้สถิติ  เชิงพรรณนา สถิติเชิงอนุมานวิเคราะห์เปรียบเทียบ ผลการศึกษาพบว่าผู้สูงอายุส่วนใหญ่  มีคุณภาพชีวิตโดยรวม และคุณภาพชีวิตรายด้านทั้ง 4 ด้าน อยู่ในระดับ ปานกลาง ทั้งด้านสุขภาพกาย จิตใจ ความสัมพันธภาพทางสังคม และสิ่งแวดล้อม  การเปรียบเทียบคะแนนคุณภาพชีวิตโดยรวมและคุณภาพชีวิตทั้ง 4 ด้าน ตามตัวแปรคุณลักษณะของผู้สูงอายุ พบว่า เพศ กลุ่มอายุ พฤติกรรมการออกกำลังกาย การอยู่ร่วมกันกับครอบครัว การมีส่วนร่วมกับชุมชน ที่แตกต่างกันมีคะแนนคุณภาพชีวิตโดยรวม และคะแนนคุณภาพชีวิตทุกด้านไม่แตกต่างกัน สำหรับ  ตัวแปร ประเภทชุมชนที่อาศัย      ที่แตกต่างกันมีคะแนนคุณภาพชีวิตโดยรวม และคะแนนคุณภาพชีวิต ทุกด้านแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value &lt; 0.001) โดยผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในประเภทชุมชน หมู่บ้าน (village)    มีคะแนนคุณภาพชีวิตโดยรวม และคะแนนคุณภาพชีวิตทุกด้านสูงที่สุด และผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ใน เมือง (Town) มีระดับคะแนนคุณภาพชีวิตโดยรวม และระดับคะแนนคุณภาพชีวิตทุกด้าน น้อยกว่าผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ใน หมู่บ้านเล็ก (Hamlet) หมู่บ้าน (Village)ผลการศึกษาครั้งนี้ชี้ถึงข้อเสนอแนะว่าควรมีการส่งเสริมการพัฒนาคุณภาพชีวิต   ในกลุ่มผู้สูงอายุทั้ง 4 ด้าน  และจากผลการเปรียบเทียบระดับคุณภาพชีวิตจำแนกตามประเภทชุมชน                ชี้ว่าควรมีการมุ่งเน้นดำเนินงานยกระดับคุณภาพชีวิตในกลุ่มผู้สูงอายุที่อาศัยในเมือง (Town)          ให้มากขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1707
title: พัฒนาการการสร้างเสริมสุขภาพภายใต้บริบทของชุมชนท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ: กรณีศึกษา ตำบลน้ำเกี๋ยน อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน

description: การศึกษาครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาพัฒนาการ ความสอดคล้องและผลลัพธ์ ของกิจกรรมการสร้างเสริมสุขภาพในบริบทของชุมชนท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ กรณีศึกษา ตำบลน้ำเกี๋ยน อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน ผู้วิจัยได้ประยุกต์ใช้แนวคิดการสร้างเสริมสุขภาพแนวใหม่ ตามกฎบัตรออตตาวา ในการอธิบายกระบวนการพัฒนาความสามารถของบุคคลในการจัดการสุขภาพ ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสังเกตแบบมีส่วนร่วม เพื่อการเก็บรวบรวมข้อมูล มีแนวคำถามการสัมภาษณ์โครงสร้างคำถามแบบปลายเปิดหรือกึ่งโครงสร้าง และแบบสังเกตเป็นเครื่องมือในการวิจัย เลือกกลุ่มผู้ให้ข้อมูลแบบเจาะจง ประกอบด้วย ผู้ที่มีประสบการณ์การทำงานสร้างเสริมสุขภาพมากกว่า 5 ปี ผู้ให้บริการการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ และนักท่องเที่ยว รวม 21 คน ระยะเวลาในการศึกษาอยู่ระหว่างเดือนพฤษภาคม – มิถุนายน พ.ศ.2561 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการจัดระเบียบ การแสดงข้อมูล ตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้าและ หาข้อสรุป ผลการวิจัยพบว่า พัฒนาการการสร้างเสริมสุขภาพตำบลน้ำเกี๋ยนเริ่มต้นจากการแก้ไขวิกฤตของสังคม ได้แก่ ปัญหาการเล่นพนัน การตัดไม้ทำลายป่า และยาเสพติด  โดยใช้กระบวนการชุมชนมีส่วนร่วม ของกลุ่มผู้นำชุมชนที่เข้มแข็ง การรวมกลุ่มของชาวบ้าน ผ่านเวทีประชาคม จนประสบผลสำเร็จ ต่อมาได้นำการอนุรักษ์ภูมิปัญญาพื้นบ้าน มาสร้างกิจกรรมการสร้างเสริมสุขภาพเพื่อให้ชุมชนมีสุขภาวะ ภายใต้แนวคิดการสร้างเสริมสุขภาพแนวใหม่ จนเกิดผลลัพธ์ด้านสุขภาพของประชาชนตำบลน้ำเกี๋ยน ได้แก่ การพัฒนาศักยภาพผู้นำชุมชนจนสามารถจัดการสุขภาพชุมชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ การเปิดเผยศักยภาพประชาชนสามารถใช้ความรู้ด้านการส่งเสริมสุขภาพ ในครอบครัวชุมชน และการท่องเที่ยว การพัฒนานวัตกรรมสมุนไพรเพื่อสุขภาพ โดยมีความสอดคล้องของกิจกรรมสร้างเสริมสุขภาพและการท่องเที่ยว ได้แก่ การประกาศใช้มาตรการชุมชนงดสูบบุหรี่ ดื่มสุรา ในพื้นที่และเวลาจำกัด การฟื้นฟูป่าชุมชนและสร้างสิ่งแวดล้อมให้เอื้อต่อการท่องเที่ยว การนำกิจกรรมนวดแผนไทย สมุนไพรแช่เท้าที่ให้บริการในชุมชนมาให้บริการแก่นักท่องเที่ยว การพัฒนาทักษะส่วนบุคคลด้านการใช้สมุนไพรพื้นบ้าน แปรรูปอาหารและเครื่องสำอาง กิจกรรมสร้างเสริมสุขภาพนี้เมื่อนำมาให้บริการการท่องเที่ยว ทำให้ความต้องการสินค้าและบริการเพิ่มมากขึ้น ประชาชนจึงต้องผลิตสินค้าและบริการให้เพียงพอต่อการบริโภคในครัวเรือน และบริการการท่องเที่ยว ดังนั้นการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพทำให้กิจกรรมการสร้างเสริมสุขภาพมีความเข้มแข็งและยั่งยืน
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1708
title: ปัจจัยที่มีผลต่อความตั้งใจในการเลิกดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของพนักงานห้างสรรพสินค้าในจังหวัดน่าน

description: การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบสำรวจเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความตั้งใจในการเลิกดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของพนักงานห้างสรรพสินค้าในจังหวัดน่าน โดยประยุกต์ใช้ทฤษฎีพฤติกรรมตามแผน กลุ่มตัวอย่างอายุ 18–59 ปี โดยสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ จำนวน 289 คน โดยใช้แบบสอบถาม ประกอบด้วย ปัจจัยส่วนบุคคล (เพศ, อายุ, ระดับการศึกษา,รายได้ของครอบครัว, สถานภาพสมรส) ทัศนคติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรม และความตั้งใจในการเลิกดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 0.94 และค่าความเชื่อมั่นสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของครอนบาค เท่ากับ 0.97, 0.95, 0.96 และ 0.95 ตามลำดับและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สถิติ Chi-square และสถิติวิเคราะห์การถดถอยโลจิสติก ผลการวิจัย พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศชาย มีอายุเฉลี่ย 30.47 ปี                 อายุเฉลี่ย 30.47 ±5.91 ปี จบการศึกษาระดับปวช./ปวส./อนุปริญญา ร้อยละ 55.4 มีรายได้ต่อเดือน 10,001-15,000 บาท ร้อยละ 56.4 มีสถานภาพสมรสคู่ มากที่สุด ร้อยละ 54.7 มีระยะเวลาที่ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มานานเฉลี่ย 12.51 ±5.59 ปี ระยะเวลาที่ดื่มมากที่สุด นาน 6-10 ปี ร้อยละ 35.6 การคัดกรองการติดสุราและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์(Alcohol Use Identification Test หรือ AUDIT) พบว่ามีพฤติกรรมการดื่มแบบเสี่ยง (Hazardous drinker) คะแนน 8-15 มากที่สุด ร้อยละ 47.1เมื่อทดสอบปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความตั้งใจด้วยสถิติไคว์สแคว์ พบว่า เพศหญิง ทัศนคติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง และการรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรมมีความสัมพันธ์กับระดับความตั้งใจในการเลิกดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value &lt; 0.01)  เมื่อทดสอบอำนาจการทำนายของปัจจัยต่างๆ ต่อความตั้งใจในการเลิกดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของพนักงานห้างสรรพสินค้าในจังหวัดน่านด้วยสถิติการถดถอยโลจิสติก พบว่า ทัศนคติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิงและการรับรู้ความสามารถ สามารถร่วมกันทำนายความตั้งใจได้ถึง 74% ผลการศึกษามีข้อเสนอแนะสำหรับสถานประกอบการโดยควรให้มีการจัดโปรแกรมเพื่อเพิ่มทัศนคติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรมให้แก่พนักงานห้างสรรพสินค้าเพื่อให้มีความตั้งใจในการเลิกดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ อย่างจริงจังและประสบผลสำเร็จตามความตั้งใจมากขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1709
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความรอบรู้ด้านสุขภาพกับพฤติกรรมการรับประทานยาและการมาตรวจตามนัดของผู้ป่วยโรคเรื้อรังในจังหวัดลำพูน

description: การศึกษานี้เป็นการวิจัยแบบตัดขวาง (Cross-sectional study) เพื่อศึกษาปัจจัยส่วนบุคคล ความรอบรู้ด้านสุขภาพ และพฤติกรรมการรับประทานยาและการมาตรวจตามนัดของผู้ป่วยโรคเรื้อรัง ในจังหวัดลำพูนและศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ความรอบรู้ด้านสุขภาพ กับพฤติกรรมการรับประทานยาและการมาตรวจตามนัดของผู้ป่วยโรคเรื้อรัง ในจังหวัดลำพูน รวบรวมข้อมูลจาก ผู้ป่วยโรคเบาหวานและ/หรือความดันโลหิตสูง จำนวน 138 ราย ศึกษาในช่วงเดือน พฤษภาคม พ.ศ. 2561 โดยใช้แบบประเมินและแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ สถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ Chi square test และ Fisher’s exact test         ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่าง ส่วนใหญ่ เป็นเพศหญิง ร้อยละ 66.67 อายุเฉลี่ย 62.78 ± 8.353 ปี สถานภาพสมรสส่วนใหญ่อยู่ด้วยกันกับคู่สมรส ร้อยละ 68.84 การศึกษาระดับประถมศึกษาหรือน้อยกว่า ร้อยละ 79.71 อาชีพเกษตรกรรม ร้อยละ 41.31 รายได้ น้อยกว่าหรือเท่ากับ 5,000 บาท/เดือน ร้อยละ 48.55 ส่วนความรอบรู้ด้านสุขภาพ พบว่า โดยรวม มีระดับความรู้แจ้งสูง ร้อยละ 94.20 ส่วนพฤติกรรมการรับประทานยาและการมาตรวจตามนัด พบว่า โดยรวม อยู่ในระดับสูง ร้อยละ 89.13          ผลการทดสอบความสัมพันธ์ด้วยสถิติไคว์สแคว์ พบว่า อาชีพ มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการรับประทานยาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value &lt;0.05) และพบว่า ความต้องการความช่วยเหลือด้านข้อมูลสุขภาพ, การแสวงหาข้อมูลสุขภาพ และความรู้ ความเข้าใจ มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการรับประทานยาและพฤติกรรมการมาตรวจตามนัดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value &lt;0.05) อย่างไรก็ตาม ยังพบว่า ส่วนใหญ่มีการแสวงหาข้อมูลสุขภาพ อยู่ในระดับความรู้แจ้งต่ำ ร้อยละ 51.45 และมีความต้องการความช่วยเหลือด้านข้อมูลสุขภาพ ร้อยละ 19.75 ดังนั้น หน่วยบริการด้านสุขภาพควรเผยแพร่ ข้อมูล และความรู้ ความเข้าใจ สู่ชุมชน โดยเน้นการเข้าถึงและเข้าใจได้ง่ายเพื่อนำไปสู่พฤติกรรมการรับประทานยาและการมาตรวจตามนัดที่เหมาะสมต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1710
title: พฤติกรรมการมีส่วนร่วมของนักศึกษาชายและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการป้องกันการตั้งครรภ์ไม่พร้อม

description: การศึกษานี้เป็นการวิจัยภาคตัดขวาง ศึกษาพฤติกรรมการมีส่วนร่วมของนักศึกษาชาย และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการป้องกันการตั้งครรภ์ไม่พร้อมของคู่ ในมหาวิทยาลัยที่อยู่ในเขตภาคเหนือ ลงทะเบียนเรียนระดับปริญญาตรี ภาคปกติ อายุ 18 – 22 ปี ระหว่างพฤษภาคม – มิถุนายน 2561 จำนวน 412 คน โดยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา และสถิติChi square testผลการศึกษา พบว่า ร้อยละ 68.7 มีพฤติกรรมดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก่อนมีเพศสัมพันธ์ และร้อยละ 46.4 พักอาศัยอยู่คนเดียวในบ้านเช่า/หอพัก ในขณะที่ร้อยละ 57.3 มีส่วนร่วมในการป้องกันการตั้งครรภ์ของคู่อยู่ในระดับน้อย นอกจากนี้ยังพบว่าปัจจัยด้านลักษณะการพักอาศัยแบบอยู่คนเดียวในบ้านเช่า/หอพัก การเข้าถึงอุปกรณ์ในการป้องกันการตั้งครรภ์ไม่พร้อม             ของนักศึกษาชายจากร้านสะดวกซื้อ พฤติกรรมเสี่ยงโดยการดูสื่อประเภทปลุกเร้า/กระตุ้นอารมณ์ทางเพศ เช่น ภาพยนตร์ VCD/VDO Internet และระดับความรู้ ความเข้าใจสุขภาพทางเพศ        และการป้องกัน มีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ กับพฤติกรรมการมีส่วนร่วม               ในการป้องกันการตั้งครรภ์ไม่พร้อม (p-value &lt;0.05) ดังนั้น การดำเนินงานเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของนักศึกษาชายในการป้องกันการตั้งครรภ์ไม่พร้อมนั้น ควรให้ความสำคัญกับทุกด้านที่ส่งผลต่อพฤติกรรมเสี่ยงทั้งในเรื่องของการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก่อนมีเพศสัมพันธ์ ลักษณะการพักอาศัยที่อยู่คนเดียวในบ้านเช่า/หอพัก และหลีกเลี่ยงการดูสื่อประเภทปลุกเร้า/กระตุ้นอารมณ์ทางเพศ มุ่งเน้นการเข้าถึงอุปกรณ์ในการป้องกันการตั้งครรภ์ไม่พร้อม โดยการมีเพศสัมพันธ์ที่มีการป้องกันทุกครั้ง และสร้างความตระหนักถึงความรับผิดชอบกับผลจากการกระทำที่ตามมาหากไม่ได้ป้องกัน
DOI: 10.7910/dvn/e0lsh2/x6dvlw
title: patent_govern.do

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/e0lsh2/yyonuh
title: patent_govern.R

description: :unav
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1711
title: ความสัมพันธ์ระหว่างบุคลิกภาพเชิงรุก ความสามารถในการเผชิญปัญหาเเละอุปสรรค การรับรู้ความสามารถของตนเอง เเละความพึงพอใจในงานของนักทรัพยากรบุคคลในหน่วยงานราชการเเห่งหนึ่ง

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างบุคลิกภาพเชิงรุก ความสามารถในการเผชิญปัญหาและอุปสรรค การรับรู้ความสามารถของตนเอง กับความพึงพอใจในงานของนักทรัพยากรบุคคลในหน่วยงานราชการแห่งหนึ่ง ประชากรในการวิจัยครั้งนี้ คือ ข้าราชการในหน่วยงานราชการแห่งหนึ่ง ตำแหน่งนักทรัพยากรบุคคลระดับปฏิบัติการ จำนวน 257 คน  รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามปัจจัยส่วนบุคคล แบบสอบวัดบุคลิกภาพเชิงรุก แบบสอบวัดความสามารถในการเผชิญปัญหาและอุปสรรค แบบสอบวัดการรับรู้ความสามารถของตนเอง และแบบสอบวัดความพึงพอใจในงาน โดยมีค่าความเที่ยง สัมประสิทธิ์ แอลฟาของครอนบาค (Cronbach’s Coefficient Alpha) เท่ากับ .920, .767, .928 และ .840 ตามลำดับวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยายค่าสหสัมพันธ์เพียร์สัน และวิเคราะห์ถดถอยพุคูณ ผลการวิจัยพบว่า บุคลิกภาพเชิงรุก ความสามารถในการเผชิญปัญหาและอุปสรรค การรับรู้ความสามารถของตนเอง มีความสัมพันธ์กับความพึงพอใจในงาน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.01 และบุคลิกภาพเชิงรุก ความสามารถในการเผชิญปัญหาและอุปสรรคสามารถร่วมกันทำนายความพึงพอใจในงานได้ร้อยละ 29.1
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1712
title: คุณภาพชีวิตในการทำงาน ความเหนื่อยหน่ายในงานและความตั้งใจลาออกของพยาบาลแผนกวิกฤตโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง

description: การศึกษาเรื่อง “คุณภาพชีวิตในการทำงาน ความเหนื่อยหน่ายในงาน และความตั้งใจลาออกของพยาบาลแผนกวิกฤตโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง” เป็นการวิจัยเชิงสำรวจของพยาบาลแผนกวิกฤต โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษา 1) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตในการทำงาน ความเหนื่อยหน่ายในงาน และความตั้งใจลาออกของพยาบาลแผนกวิกฤตโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตในการทำงานกับความเหนื่อยหน่ายในงานของพยาบาลแผนกวิกฤตโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตในการทำงานกับการตั้งใจลาออกของพยาบาลแผนกวิกฤตโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง 4) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเหนื่อยหน่ายในงานกับการตั้งใจลาออกของพยาบาลแผนกวิกฤตโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เป็นพยาบาลแผนกวิกฤต โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง จำนวน 210 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามวัดคุณภาพชีวิตในการทำงานจำนวน 39 ข้อ ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .920 แบบสอบถามวัดความเหนื่อยหน่ายในงานจำนวน 27 ข้อ ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .890 แบบสอบถามวัดความตั้งใจลาออกจำนวน 13 ข้อ ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .929สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ประกอบด้วย ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการศึกษาสรุปได้ดังนี้ 1) พยาบาลแผนกวิกฤต โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง มีคุณภาพชีวิตในการทำงาน ความเหนื่อยหน่ายในงาน และความตั้งใจลาออก อยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ  3.368, 2.384 และ 2.675 ตามลำดับ 2) คุณภาพชีวิตในการทำงานมีความสัมพันธ์ทางลบกับความเหนื่อยหน่ายในงานระดับ .01 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ -.557  3) คุณภาพชีวิตในการทำงานมีความสัมพันธ์ทางลบกับความตั้งใจลาออกระดับ .01 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ -.403  4) ความเหนื่อยหน่ายในงานมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความตั้งใจลาออกระดับ .01 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ .363  5) ตัวแปรที่สามารถพยากรณ์ความตั้งใจลาออก คือตัวแปรคุณภาพชีวิตในการทำงาน และความเหนื่อยหน่ายในงาน โดยมีอำนาจในการพยากรณ์ได้ ร้อยละ 20.9
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1714
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความผูกพันต่อองค์การ ความพึงพอใจในงาน และการตั้งใจลาออกโดยมีความสามารถในการเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคเป็นตัวแปรกำกับ

description: การศึกษาเรื่อง “ความสัมพันธ์ระหว่างความผูกพันต่อองค์การ ความพึงพอใจในงานและการตั้งใจลาออกโดยมีความสามารถในการเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคเป็นตัวแปรกำกับ” เป็นการศึกษาเชิง สหสัมพันธ์โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาระดับของ ความผูกพันต่อองค์การ ความพึงพอใจในงาน การเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรค และการตั้งใจลาออก 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความผูกพันต่อองค์การ ความพึงพอใจในงาน การเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรค กับการตั้งใจลาอออก 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของความพึงพอใจในงาน กับความตั้งใจลาออก โดยมีความสามรถในการเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคเป็นตัวแปรกำกับ 4) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของความผูกพันต่อองค์การ กับความตั้งใจลาออก โดยมีความสามารถในการเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคเป็นตัวแปรกำกับกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นพนักงานในบริษัทมหาชนแห่งหนึ่งในประเทศไทย จำนวน 207 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถาม แบ่งออกเป็น 5 ส่วน คือ 1) ข้อมูลลักษณะส่วนบุคคล 2) ความผูกพันต่อองค์การ 3) ความพึงพอใจในงาน 4) ความสามารถในการเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรค 5) การตั้งใจลาออกสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ประกอบด้วยความถี่ ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการศึกษาสรุปได้ดังนี้1. พนักงานบริษัทมหาชนมีระดับความผูกพันต่อองค์การอยู่ในระดับสูง โดยมีระดับความผูกพันต่อองค์การด้านทัศนคติ ด้านพฤติกรรมและด้านความถูกต้องหรือบรรทัดฐานของสังคมอยู่ในระดับสูง2. พนักงานบริษัทมหาชนมีระดับความพึงพอใจในงานอยู่ในระดับสูง โดยมีความพึงพอใจในงานด้านระบบผลตอบแทน ความพึงพอใจในงานด้านนโยบายการบริหารบริษัท ความพึงพอใจในงานด้านสภาพแวดล้อมในการทำงาน ความพึงพอใจในงานด้านความมั่นคงในการทำงาน และความพึงพอใจในงานด้านความก้าวหน้าในอาชีพอยู่ในระดับสูง3. พนักงานบริษัทมหาชนมีระดับการเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคอยู่ในระดับสูง โดยการเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคด้านการควบคุมสถานการณ์ หรืออุปสรรคที่เกิดขึ้น การเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคด้านการรับรู้ต้นเหตุและความรับผิดชอบต่อปัญหา การเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคด้านความสามรถในการจัดการผลกระทบและการเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคด้านความอดทนอยู่ในระดับสูง4. พนักงานบริษัทมหาชนมีระดับการตั้งใจลาออกอยู่ในระดับปานกลาง5. ความผูกพันต่อองค์การมีความสัมพันธ์กับการตั้งใจลาออกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ด้านทัศนคติ ด้านพฤติกรรม ด้านความถูกต้องหรือบรรทัดฐานของสังคมมีความสัมพันธ์เชิงลบกับการตั้งใจลาออก6. ความพึงพอใจในงานมีความสัมพันธ์กับการตั้งใจลาออกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ด้านระบบผลตอบแทน ด้านนโยบายการบริหารบริษัท ด้านสภาพแวดล้อมในการทำงาน ด้านความมั่นคงในการทำงาน ด้านความก้าวหน้าในอาชีพมีความสัมพันธ์ทางลบกับการตั้งใจลาออก7. การเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคไม่เป็นตัวแปรกำกับความสัมพันธ์ระหว่างความผูกพันต่อองค์การและการตั้งใจลาออก8. การเผชิญปัญหาและฟันฝ่าอุปสรรคเป็นตัวแปรกำกับความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจในงานและการตั้งใจลาออกผลการวิจัยครั้งนี้ ทำให้ทราบถึงตัวแปรที่เป็นสาเหตุของการตั้งใจลาออก และตัวแปรที่กำกับจากสาเหตุไปสู่การตั้งใจลาออก ซึ่งองค์การสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการป้องกันและช่วยส่งเสริม สนับสนุนเพื่อให้พนักงานยังคงอยู่อย่างมีความสุขในองค์การต่อไป
DOI: 10.7910/dvn/s5sept/fo5qgq
title: ACIAR_ETHIOPIA_DATA.tab

description: Ethiopia baseline survey
DOI: 10.7910/dvn/s5sept/fwzs82
title: ACIAR_RWANDA_DATA.tab

description: Rwanda baseline survey
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1715
title: ความสัมพันธ์ระหว่างทุนทางจิตวิทยาเชิงบวก ความผูกพันต่อองค์การ และคุณภาพการให้บริการ: กรณีศึกษาที่ปรึกษาการขายรถยนต์บริษัทแห่งหนึ่ง

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างทุนทางจิตวิทยาเชิงบวก ความผูกพันต่อองค์การ และคุณภาพการให้บริการ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ คือที่ปรึกษาการขายรถยนต์บริษัทแห่งหนึ่งในเขตกรุงเทพมหานคร และปริมณฑล จำนวน 160 คน รวบรวมข้อมูลในโดยใช้แบบสอบถามปัจจัยส่วนบุคคล แบบสอบวัดทุนทางจิตวิทยาเชิงบวก แบบสอบวัดความผูกพันต่อองค์การ และแบบสอบวัดคุณภาพการให้บริการ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยายค่าสัมประสิทธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยสรุปได้ดังต่อไปนี้ ทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกโดยรวมและรายด้าน ได้แก่ ด้านการรับรู้ความสามารถของตนเอง ด้านความหวัง ด้านการมองโลกในแง่ดี ด้านการปรับสภาพทางอารมณ์มีความสัมพันธ์เชิงบวกต่อคุณภาพการให้บริการของที่ปรึกษาการขายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = 727, r = 479, r = 676, r = 480,และ r = .574 ตามลำดับ)ทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกโดยรวมและรายด้าน ได้แก่ ด้านการรับรู้ความสามารถของตนเอง ด้านความหวัง ด้านการมองโลกในแง่ดี ด้านการปรับสภาพทางอารมณ์มีความสัมพันธ์เชิงบวกต่อความผูกพันต่อองค์การ ของที่ปรึกษาการขายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .553, r = 407, r = 451, r = 491,และ r = .314 ตามลำดับ)ความผูกพันต่อองค์การโดยรวมและรายด้าน ได้แก่ ด้านจิตใจ ด้านการคงอยู่กับองค์การ ด้านบรรทัดฐานมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับคุณภาพการให้บริการอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .524, r = 543, r = 180, และ r = .507 ตามลำดับ)ผลการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า ทุนทางจิตวิทยาเชิงบวก ความผูกพันต่อองค์การ ล้วนเป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพการให้บริการ ดังนั้นองค์การจึงควรให้ความสำคัญ สนับสนุนและส่งเสริมให้เกิดทุนทางจิตวิทยาเชิงบวก ความผูกพันต่อองค์การในแต่ละองค์ประกอบเพื่อส่งเสริมให้ที่ปรึกษาการขายมีคุณภาพการให้บริการที่ดีขึ้น และสามารถบรรลุเป้าหมายตามที่องค์การกำหนดไว้คำสำคัญ: ทุนทางจิตวิทยาเชิงบวก, ความผูกพันต่อองค์การ, คุณภาพการให้บริการ, ที่ปรึกษาการขาย
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1716
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจในงานและความผูกพันต่อองค์การ โดยมีการรับรู้ภาวะผู้นำแบบเปลี่ยนแปลงและบรรยากาศองค์การเป็นตัวแปรกำกับ

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาระดับความพึงพอใจในงาน การรับรู้ภาวะผู้นำแบบเปลี่ยนแปลง บรรยากาศองค์การ และความผูกพันต่อองค์การ ของพนักงานสายปฏิบัติการของมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐแห่งหนึ่ง (2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจในงานกับความผูกพันต่อองค์การ ของพนักงานสายปฏิบัติการของมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐแห่งหนึ่ง โดยมีการรับรู้ภาวะผู้นำแบบเปลี่ยนแปลงและบรรยากาศองค์การเป็นตัวแปรกำกับกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นพนักงานสายปฏิบัติการของมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐแห่งหนึ่ง จำนวน 309 คน มีการรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามประกอบด้วย 5 ส่วน   ได้แก่ 1) แบบสอบถามเกี่ยวกับข้อมูลปัจจัยส่วนบุคคล 2) แบบสอบถามวัดความพึงพอใจในงาน      (r = .902) 3) แบบสอบถามวัดการรับรู้ภาวะผู้นำแบบเปลี่ยนแปลง (r = .971) 4) แบบสอบถามวัดบรรยากาศองค์การ (r = .964) 5) แบบสอบถามวัดความผูกพันต่อองค์การ (r = .820) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานค่าสหสัมพันธ์ (Pearson’s Product Moment Correlation) และการวิเคราะห์ถดถอยพหุเชิงชั้น (Hierarchical Multiple Regression Analysis)ผลการวิจัยพบว่า1) ความพึงพอใจในงานมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความผูกพันต่อองค์การอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2) ความพึงพอใจในงานมีความสัมพันธ์กับความผูกพันต่อองค์การ โดยมีการรับรู้ภาวะผู้นำแบบเปลี่ยนแปลงเป็นตัวแปรกำกับที่มีอิทธิพลบางส่วน 3) บรรยากาศองค์การไม่เป็นตัวแปรกำกับความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจในงานกับความผูกพันต่อองค์การ
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1717
title: ทุนทางจิตวิทยาทางบวก และบุคลิกภาพเชิงรุกส่งผลต่อผลการปฏิบัติงานโดยมีความผูกพันในงานเป็นตัวแปรสื่อ: กรณีศึกษาพนักงานขายในกลุ่มธุรกิจสื่อสารและโทรคมนาคม

description: การวิจัยเรื่อง ทุนทางจิตวิทยาทางบวก และบุคลิกภาพเชิงรุก ส่งผลต่อ ผลการปฏิบัติงาน โดยมีความผูกพันในงานเป็นตัวแปรสื่อ ของพนักงานขายในกลุ่มธุรกิจสื่อสารและโทรคมนาคม มีกลุ่มตัวอย่างในการศึกษา คือ พนักงานขายในกลุ่มธุรกิจสื่อสารและโทรคมนาคม จำนวน 244 คน และมีเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามทุนทางจิตวิทยาทางบวก  แบบสอบถามลักษณะบุคลิกภาพเชิงรุก แบบสอบถามความผูกพันในงาน และแบบสอบถามประเมินผลการปฏิบัติงานของพนักงาน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ การวิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน การวิเคราะห์การถดถอย และสถิติทดสอบ Z ตามวิธีของโซเบล (Sobel, 1982)  ผลการวิจัยสรุปได้ดังต่อไปนี้ ทุนทางจิตวิทยาทางบวกโดยรวมและรายด้าน ได้แก่ ด้านการรับรู้ว่าตนมีความสามารถที่จะแก้ไขปัญหาได้ ด้านความคาดหวัง ด้านการมองโลกในแง่ดี และด้านการพลิกฟื้นจิตใจ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับผลการปฏิบัติงานของพนักงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .368, r = .326, r = .330, r = .351, และ  r = .359 ตามลำดับ)บุคลิกภาพเชิงรุกมีความสัมพันธ์ทางบวกกับผลการปฏิบัติงานของพนักงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .330)ความผูกพันในงานโดยรวมและรายด้าน ได้แก่ ด้านพลังในการทำงาน ด้านการอุทิศตนในการทำงาน และด้านความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับงาน มีความสัมพันธ์ทางบวกกับผลการปฏิบัติงานของพนักงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .437, r = .431, r = .449, และ  r = .389 ตามลำดับ)ความผูกพันในงานเป็นตัวแปรสื่อสมบูรณ์ระหว่างทุนทางจิตวิทยาทางบวกโดยรวมและรายด้านได้แก่ ด้านการรับรู้ว่าตนมีความสามารถที่จะแก้ไขปัญหาได้ ด้านความคาดหวัง ด้านการมองโลกในแง่ดี และด้านการพลิกฟื้นจิตใจ กับผลการปฏิบัติงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (Z = 4.223, Z = 4.786, Z = 4.752, Z = 4.498, และ Z = 4.366 ตามลำดับ) ความผูกพันในงานเป็นตัวแปรสื่อสมบูรณ์ระหว่างบุคลิกภาพเชิงรุกกับผลการปฏิบัติงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (Z = 4.746)ผลจากการศึกษาครั้งนี้ แสดงให้เห็นว่า ทุนทางจิตวิทยาทางบวก บุคลิกภาพเชิงรุก และความผูกพันในงาน ล้วนเป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อผลการปฏิบัติงาน อีกทั้งความผูกพันในงานเป็นตัวแปรสื่อสมบูรณ์ระหว่างทุนทางจิตวิทยาทางบวก และบุคลิกภาพเชิงรุก กับผลการปฏิบัติงาน ดังนั้น องค์การจึงควรให้ความสำคัญ สนับสนุนและส่งเสริมให้เกิดความผูกพันในงานในแต่ละองค์ประกอบเพื่อส่งเสริมให้พนักงานมีผลการปฏิบัติงานที่ดีขึ้นและสามารถบรรลุเป้าหมายตามที่องค์การคาดหวัง