DOI: 10.17026/dans-xy3-2hqz
title: Gemeente Oldebroek. Plangebied Engelandsweg te Wezep

description: &lt;p&gt;Het plangebied Engelandsweg te Wezep is gelegen aan de rand van het Gelders zandgebied op de overgang van een stuwwal naar het Zuiderzeegebied. Lange tijd stroomden de Maas en Rijn door dit gebied en werden grof zand en grind afgezet. Omstreeks 370.000 jaar geleden brak een koude periode, het Saalien, aan, waarin de ijskappen zich sterk over het noordelijke halfrond uitbreidden. Gedurende het laatste stadiaal van het Saalien,200.000-130.000 jaar geleden, breidde het Scandinavische landijs zich dermate sterk in zuidelijke richting uit, dat het ijs het huidige grondgebied van Nederland binnendrong tot aan de lijn Haarlem-Nijmegen. In de randzone van de ijskap werden oude fluviatiele afzettingen van de Rijn door brede ijstongen weggeschoven, waardoor diepe glaciale tongbekkens ontstonden. Aan de randen van de ijstongen werden rond 150.000 jaar geleden de oudere, deels bevroren afzettingen als grote schollen verplaatst en opgestuwd tot hoge stuwwallen.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;In de prehistorie concentreerde de bewoning van het gebied zich voornamelijk op de flanken van de stuwwallen van de Veluwe. Gedurende het paleolithicum en het mesolithicum trokken er diverse groepen rond die in tijdelijke jachtkampen verbleven. Pas vanaf het neolithicum was sprake van een meer permanente bewoning op de hoge, goed ontwaterde dekzandruggen. Hier vond vanaf deze periode ook akkerbouw plaats. De laaggelegen delen van het landschap werden wel gebruikt voor de winning van grondstoffen (zoals bijvoorbeeld hout, leem en veen), als dump voor afval en voor rituelen waarbij mogelijk rituele deposities werden gedaan. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Over het algemeen genomen nam de bevolkingsdichtheid aan het einde van de Romeinse tijd sterk af, om pas enkele eeuwen later weer toe te nemen. Het gebied ten noorden van de Veluwe was in die tijd nog één groot moeras, waar slechts op enkele plekken dekzandruggen boven het land uit staken. Door de toenemende bevolking en schaalvergroting vanaf de middeleeuwen veranderde het landschap en werd het in cultuur gebracht. Door het afplaggen en structureel afbranden van heide, ging de vegetatie sterk achteruit. Ook door begrazing met schapen kreeg het potentieel aan natuurlijke vegetatie geen groeikans meer en ontstonden op de droge zandgronden heidevelden. Betere gronden werden gebruikt als landbouwgrond. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Wezep, circa 800 m ten noordoosten van het plangebied, ligt op de grens tussen een hoger gelegen droog heidegebied en lager gelegen moerassig gebied. Het plangebied lag aan het begin van de 19e eeuw in het drogere heidegebied met ‘levend stuifzand’. Ten zuiden van dit gebied, direct ten zuiden van het plangebied, lag een naamloze weg (de huidige Engelandsweg), waaraan een drietal boerderijen met bijbehorend ontgonnen land lagen, waarvan de middelste is gebouwd rond 1824. Het plangebied valt binnen een landbouwperceel van deze boerderij. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Op basis van de aanwezigheid van de ligging van het plangebied in een voor landbouw te droog heidegebied met ‘levend stuifzand’ en vanwege het feit dat er geen bijzondere aanduidingen zijn voor de aanwezigheid van paleolithische &lt;br&gt;jachtkampen geldt voor deze periode een lage verwachting. Ook voor de periode mesolithicum – middeleeuwen geldt een lage verwachting vanwege het feit dat het plangebied een voor landbouwers te marginaal gebied was. Vanaf de 19e eeuw is het plangebied enkel in gebruik geweest als bouwland. Ondanks het feit dat voor deze periode ontginningsresten kunnen worden verwacht geldt ook voor de nieuwe tijd een lage verwachting. Hoewel getracht is een zo gefundeerd mogelijk advies te geven op grond van de gebruikte onderzoeksmethoden, kan de aanwezigheid van archeologische sporen of resten echter nooit volledig worden uitgesloten. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Aan de hand van het bureauonderzoek wordt er geen vervolgonderzoek noodzakelijk geacht.&lt;/p&gt;