cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.770
title: ปัญหากฎหมายของการกลับคืนสู่ฐานะเดิมของการบอกล้างโมฆียะกรรม

description: เมื่อมีการบอกล้างโมฆียะกรรมแล้วประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 176 กำหนดให้ถือว่านิติกรรมนั้นตกเป็นโมฆะมาแต่เริ่มแรก และให้ผู้เป็นคู่กรณีกลับคืนสู่ฐานะเดิม ถ้าเป็นการพ้นวิสัยที่จะให้กลับคืนเช่นนั้นได้ก็ให้ได้รับค่าเสียหายชดใช้ให้แทน ซึ่งบทบัญญัติมาตรา 176 นี้มิได้กำหนดรายละเอียดของการกลับคืนสู่ฐานะเดิมไว้ จึงก่อให้เกิดปัญหาในการปรับใช้บทกฎหมายดังกล่าวเพื่อแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหลายกรณีแนวคำพิพากษาศาลฎีกาของไทยตัดสินไว้แตกต่างกัน เพื่อให้เกิดความชัดเจนในหลักกฎหมายการกลับคืนสู่ฐานะเดิมของการบอกล้างโมฆียะกรรมจึงได้ทำการศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายประเทศอังกฤษและฝรั่งเศสเพื่อให้การปรับใช้กฎหมายการกลับคืนสู่ฐานะเดิมของไทยมีความชัดเจนมากยิ่งขึ้นหลักกฎหมายการกลับคืนสู่ฐานะเดิมของการบอกล้างโมฆียะกรรมนั้น ในเบื้องต้นเมื่อมีการบอกล้างโมฆียะกรรมแล้ว ต่างฝ่ายต่างต้องคืนทรัพย์สินที่ได้รับไว้ให้กับอีกฝ่ายหนึ่งทั้งหมด โดยไม่จำต้องพิจารณาถึงความสุจริตของคู่กรณี โดยต้องเป็นการคืนทรัพย์สินเพื่อความมุ่งหมายที่จะให้ทุกฝ่ายได้กลับคืนสู่ฐานะเดิม ดังนี้กฎหมายอังกฤษและฝรั่งเศสจึงได้มีหลักเกณฑ์บังคับให้ฝ่ายที่จะบอกล้างสัญญาหรือใช้สิทธิเรียกร้องให้กลับคืนสู่ฐานะเดิมต้องมีการคืนทรัพย์สินหรือเตรียมการที่จะคืนทรัพย์สินที่ตนได้รับมาให้กับอีกฝ่ายหนึ่งด้วย เพื่อให้การกลับคืนสู่ฐานะเดิมมีประสิทธิ์ภาพสูงสุด การกลับคืนสู่ฐานะเดิมตามกฎหมายไทยจึงควรนำหลักเรื่องการชำระหนี้ต่างตอบแทนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 369 มาปรับใช้ด้วย นอกจากนี้ในปัญหาเรื่องดอกผล และค่าใช้จ่ายในการรักษาหรือปรับปรุงทรัพย์สินนั้นถือว่าเป็นปัญหาในเรื่องการกลับคืนสู่ฐานะเดิมเช่นกัน โดยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ของไทยเมื่อได้มีการบอกล้างโมฆียะกรรมแล้วถือว่ากรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินโอนกลับมายังผู้เป็นเจ้าของเดิม การเรียกคืนทรัพย์สินจึงอาจนำมาตรา 1376 ซึ่งให้นำหลักกฎหมายเรื่องลาภมิควรได้มาใช้ซึ่งต้องนำมาใช้เท่าที่ไม่ขัดกับหลักการกลับคืนสู่ฐานะเดิม ซึ่งอาจนำมาตรา 415 มาปรับใช้กับเรื่องดอกผล และนำมาตรา 416 มาปรับใช้กับเรื่องค่าใช้จ่าย เพื่อให้ทุกฝ่ายได้กลับคืนสู่ฐานะเดิมอย่างเป็นธรรมที่สุดนอกจากนี้ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาซึ่งได้พิพากษาในเรื่องการใช้คืนดอกเบี้ยไว้แตกต่างกันหลายฉบับนั้น สำหรับปัญหาเรื่องดอกเบี้ยต้องถือว่าการกลับคืนสู่ฐานะเดิมเป็นหนี้อย่างหนึ่งซึ่งเป็นหนี้ที่กฎหมายกำหนดไว้ตามมาตรา 176 เมื่อเป็นหนี้ที่ต้องชดใช้เงินซึ่งหากผิดนัดกฎหมายลักษณะหนี้กำหนดให้มีสิทธิคิดดอกเบี้ยระหว่างผิดนัดได้ ซึ่งการที่นำหลักลูกหนี้ผิดนัดตามกฎหมายลักษณะหนี้มาปรับใช้ย่อมคุ้มครองได้ทั้งลูกหนี้ผู้ต้องคืนเงินและเจ้าหนี้ได้เป็นอย่างดีในส่วนของการเรียกร้องค่าเสียหายอื่นๆ นอกจากค่าเสียหายจากการกลับคืนสู่ฐานะเดิมตกเป็นพ้นวิสัยนั้น ควรต้องให้เรียกได้โดยใช้หลักกฎหมายเรื่องละเมิดซึ่งต้องพิจารณาถึงความผิดและความเสียหายเท่าที่กฎหมายละเมิดคุ้มครอง โดยไม่ถือว่าการบอกล้างสัญญาเป็นการตัดสิทธิการเรียกค่าเสียหายทั้งหมด แต่ถือว่าการบอกล้างสัญญาย่อมไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากการไม่ชำระหนี้ หรือเรียกให้ชำระหนี้ตามนิติกรรมสัญญาเดิมได้อีกต่อไปเท่านั้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.771
title: การนำมาตรการบำบัดรักษาผู้ติดการพนันมาใช้ในความผิดการพนัน

description: วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการนำมาตรการผู้ติดการพนันมาใช้ในความผิดการพนันทั้งในและต่างประเทศ โดยศึกษาเปรียบเทียบกรณีผู้ติดยาเสพติดและผู้ติดสุราประกอบข้อมูลทางด้านการแพทย์ในการบำบัดรักษาผู้ติดการพนันและวิเคราะห์ปัญหาการลงโทษผู้กระทำความผิดการพนันในปัจจุบัน นอกจากนั้นยังมีการศึกษาแนวคิดและทฤษฎีของสำนักอาชญาวิทยากึ่งดั้งเดิมและแนวคิดทางอาชญาวิทยาเกี่ยวกับผู้กระทำความผิดติดนิสัยและแนวคิดในกระบวนการยุติธรรมสมานฉันท์เพื่อนำแนวคิดและทฤษฎีดังกล่าวมาวิเคราะห์การบำบัดรักษาฟื้นฟูผู้กระทำความผิด วิธีการศึกษาวิจัยของวิทยานิพนธ์นี้ ใช้วิธีวิจัยทางเอกสาร โดยค้นคว้าจากตำรากฎหมาย วารสารกฎหมาย บทความ ตัวบทกฎหมาย ตลอดจนสื่ออิเล็กทรอนิกส์ที่เกี่ยวข้องกับการบำบัดรักษาผู้ติดการพนันทั้งของไทยและต่างประเทศ ผลการศึกษาพบว่า การนำมาตรการบำบัดผู้ติดการพนันมาใช้ในความผิดการพนันสามารถนำมาใช้ในประเทศไทยได้เช่นเดียวกับการบำบัดผู้ติดยาเสพติดและผู้ติดสุรา นอกจากนั้นเมื่อพิจารณาแนวคิดและทฤษฎีของสำนักอาชญาวิทยากึ่งดั้งเดิมและแนวคิดในทางอาชญาวิทยาเรื่องผู้กระทำความผิดติดนิสัยและแนวคิดกระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์ทั้งสามกรณีพบว่ามีแนวคิดสนับสนุนการลงโทษให้สอดคล้องกับสาเหตุของการกระทำและมุ่งแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำความผิดผู้เขียนเห็นว่าควรมีการนำมาตรการบำบัดผู้ติดการพนันมาใช้ในความผิดการพนันในประเทศไทย โดยการแก้ไขพระราชบัญญัติการพนัน พุทธศักราช 2478 หรืออาจนำมาตรการบำบัดมาใช้ผ่านการรอการลงโทษหรือผ่านวิธีการเพื่อความปลอดภัยตามประมวลกฎหมายอาญา
DOI: 10.14457/cu.the.2013.772
title: รูปแบบขององค์กรร่างรัฐธรรมนูญตามแนวคิดรัฐธรรมนูญนิยมที่เหมาะสมสำหรับประเทศไทย

description: นับตั้งแต่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มาสู่การปกครองระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขในปีพุทธศักราช 2475 ประเทศไทยมีรัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดที่ใช้ในการปกครองประเทศมาแล้วรวมทั้งสิ้น 18 ฉบับ โดยบางฉบับเป็นรัฐธรรมนูญที่ไม่สอดคล้องกับหลักรัฐธรรมนูญนิยม บางฉบับสอดคล้องกับหลักรัฐธรรมนูญนิยมบ้างแต่ไม่สมบูรณ์ และบางฉบับสอดคล้องกับหลักรัฐธรรมนูญนิยมอย่างสมบูรณ์ ซึ่งรัฐธรรมนูญนิยมเป็นหลักการสำคัญของรัฐธรรมนูญในประเทศที่มีการปกครองในระบอบประชาธิปไตย ดังนั้นจึงส่งผลกระทบต่อการรับรองและคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของประชาชน, การตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐ และการเสริมสร้างเสถียรภาพและประสิทธิภาพให้กับรัฐบาล และเมื่อพิจารณาถึงการร่างรัฐธรรมนูญ พบว่ารูปแบบขององค์กรร่างรัฐธรรมนูญเป็นปัจจัยหนึ่งที่ส่งผลต่อความสอดคล้องกับแนวคิดรัฐธรรมนูญนิยมของรัฐธรรมนูญ จึงนำมาสู่การศึกษารูปแบบขององค์กรร่างรัฐธรรมนูญตามแนวคิดรัฐธรรมนูญนิยมที่เหมาะสำหรับประเทศไทยผลการศึกษาพบว่า ประเทศที่ประสบความสำเร็จในการร่างรัฐธรรมนูญตามแนวคิดรัฐธรรมนูญนิยม และสามารถใช้รัฐธรรมนูญตามแนวคิดรัฐธรรมนูญนิยมนั้นปฏิรูปการเมืองการปกครองประเทศได้ ได้แก่ สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน สาธารณรัฐเกาหลี ฝรั่งเศส และญี่ปุ่น ต่างมีผู้เชี่ยวชาญเป็นพิเศษเป็นผู้ร่างรัฐธรรมนูญด้วยการศึกษาปัญหาที่เกิดขึ้นจากรัฐธรรมนูญปัจจุบัน และร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ก่อนที่จะส่งให้องค์กรที่มีอำนาจในการร่างรัฐธรรมนูญพิจารณาในขั้นตอนต่อไป ซึ่งประเทศไทยยังไม่มีกระบวนการเกี่ยวกับผู้เชี่ยวชาญพิเศษดังกล่าว ดังนั้นหากในอนาคตประเทศไทยจะร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ควรนำรูปแบบขององค์กรร่างรัฐธรรมนูญของทั้งสี่ประเทศมาเป็นต้นแบบ กล่าวคือให้ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษมีบทบาทในการร่างรัฐธรรมนูญ ก่อนที่จะส่งรัฐธรรมนูญที่ร่างขึ้นนั้นให้สภาร่างรัฐธรรมนูญพิจารณาต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.773
title: การให้ความคุ้มครองทางการทูตต่อนิติบุคคลและผู้ถือหุ้น : ศึกษาคำพิพากษาศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ระหว่างปี ค.ศ. 1970 - 2010

description: การให้ความคุ้มครองทางการทูตเป็นวิธีการเรียกร้องโดยรัฐแทนคนชาติซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นหลักกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ บุคคลธรรมดาสามารถได้รับความคุ้มครองทางการทูตฉันใด นิติบุคคลและผู้ถือหุ้นก็สมควรได้รับความคุ้มครองทางการทูตฉันนั้น ทว่าประเด็นปัญหาประการแรกคือรัฐใดควรเป็นรัฐที่มีสิทธิให้ความคุ้มครองทางการทูตต่อนิติบุคคล ประการที่สองคือการให้ความคุ้มครองทางการทูตโดยรัฐเจ้าของสัญชาติผู้ถือหุ้นซึ่งเป็นกลไกทางเงินทุนหลักของบริษัท หากเป็นกรณีที่สิทธิโดยตรงของผู้ถือหุ้นได้รับความเสียหาย รัฐเจ้าของสัญชาติผู้ถือหุ้นย่อมมีสิทธิให้ความคุ้มครองทางการทูตได้ทันที อย่างไรก็ดีหากสถานการณ์เปลี่ยนแปลงไปกล่าวคือเมื่อความเสียหายเกิดแก่บริษัท ความเสียหายเช่นว่าอาจกระทบกระเทือนต่อสิทธิหรือผลประโยชน์ต่างๆที่ผู้ถือหุ้นพึงมีจึงเกิดคำถามว่าในทางกฎหมายระหว่างประเทศนั้น รัฐเจ้าของสัญชาติผู้ถือหุ้นจะสามารถให้ความคุ้มครองทางการทูตต่อคนชาติของตนในกรณีเช่นนี้ได้หรือไม่ความไม่ชัดเจนในกฎหมายระหว่างประเทศว่าด้วยการให้ความคุ้มครองทางการทูตต่อนิติบุคคลและผู้ถือหุ้นนั้นกระจ่างชัดมากยิ่งขึ้นเมื่อคำพิพากษาศาลยุติธรรมระหว่างประเทศจำนวน 3 คดี ได้แก่ คดี Barcelona Traction คดี ELSI และคดี Diallo รวมถึงร่างข้อบทว่าด้วยการให้ความคุ้มครองทางการทูตได้กล่าวถึงหลักเกณฑ์และเงื่อนไขการนำหลักกฎหมายมาบังคับใช้กับข้อเท็จจริงที่เป็นประเด็นปัญหาดังข้างต้น โดยคำพิพากษาศาลทั้งสามคดีแสดงให้เห็นว่าบุคคลที่ถูกละเมิดสิทธิเท่านั้นย่อมมีสิทธิเรียกร้อง ฉะนั้นในกรณีที่บริษัทได้รับความเสียหาย รัฐเจ้าของสัญชาติบริษัทเท่านั้นที่มีสิทธิให้ความคุ้มครองทางการทูต แต่ก็มีเงื่อนไขบางประการที่ส่งผลให้รัฐเจ้าของสัญชาติผู้ถือหุ้นมีสิทธิให้ความคุ้มครองทางการทูตแม้สิทธิที่ถูกละเมิดจะเป็นสิทธิของบริษัทก็ตามทีเมื่อหลักการให้ความคุ้มครองทางการทูตต่อนิติบุคคลและผู้ถือหุ้นมีกรอบและเงื่อนไขที่ชัดเจน รัฐต่างๆย่อมสามารถประเมินข้อได้เปรียบและข้อเสียเปรียบของตนได้ล่วงหน้าก่อนการอ้างสิทธิเพื่อให้ความคุ้มครองทางการทูต
DOI: 10.14457/cu.the.2013.774
title: มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองผู้บริโภคสินเชื่อส่วนบุคคลเกี่ยวกับการติดตามทวงถามหนี้ : ศึกษากรณีร่างพระราชบัญญัติการติดตามทวงถามหนี้อย่างเป็นธรรม พ.ศ. ....

description: จากภาวะเศรษฐกิจของประเทศไทยที่เจริญเติบโตอย่างต่อเนื่อง ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการบริโภคภายในประเทศที่เพิ่มขึ้น โดยการบริโภคที่เพิ่มขึ้นดังกล่าวก็มีปัจจัยส่วนหนึ่งเกิดจากภาวะแข่งขันการปล่อยสินเชื่อของสถาบันการเงิน และผู้ประกอบธุรกิจที่มิใช่สถาบันการเงิน โดยสินเชื่อส่วนบุคคลก็นับว่าเป็นสินเชื่อที่มีการใช้บริการจากผู้บริโภคมากที่สุด และมีอัตราการผิดนัดชำระหนี้สูงที่สุดเช่นกัน เนื่องจากผู้ขอสินเชื่อไม่จำเป็นที่จะต้องมีรายได้มากนัก และไม่จำเป็นต้องมีหลักทรัพย์ค้ำประกัน จึงเป็นเหตุให้ผู้ติดตามทวงถามหนี้ใช้วิธีการต่างๆ อันอาจเป็นการละเมิดต่อผู้บริโภคที่เป็นอันตรายต่อชีวิตและทรัพย์สิน หรือรบกวนชีวิตความเป็นอยู่อันเกินควร ปัจจุบันในประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายเฉพาะสำหรับการควบคุมการติดตามทวงถามหนี้เหมือนอย่างเช่น ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศนอร์เวย์ หรือประเทศออสเตรเลีย เป็นต้น ซึ่งถ้ามีการกระทำใดที่เกิดจากการติดตามทวงถามหนี้นั้น ก็จะมีความรับผิดเพียงตามที่ประมวลกฎหมายอาญา ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และกฎหมายอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องที่บัญญัติเป็นความผิดไว้ซึ่งขึ้นอยู่กับการการกระทำว่าครบองค์ประกอบความผิดหรือไม่ แต่มาตรการทางกฎหมายดังกล่าวก็ยังไม่เพียงพอต่อการคุ้มครองผู้บริโภคสินเชื่อส่วนบุคคล ดังนั้น ปัจจุบันรัฐจึงจะแก้ปัญหาโดยการร่างพระราชบัญญัติการติดตามทวงถามหนี้อย่างเป็นธรรม พ.ศ. …. เพื่อให้ประเทศไทยได้มีกฎหมายเฉพาะเกี่ยวกับการติดตามทวงถามหนี้เพื่อควบคุมให้การติดตามทวงถามหนี้เป็นไปอย่างถูกต้องและลดปัญหาในการติดตามทวงถามหนี้ที่ไม่เหมาะสมในสังคมลง แต่ร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวก็ยังมีข้อบกพร่องบางประการที่ควรปรับปรุงแก้ไขให้เหมาะสมยิ่งขึ้นเพื่อให้สามารถใช้บังคับได้อย่างบรรลุวัตถุประสงค์วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมุ่งศึกษาวิเคราะห์ปัญหา อุปสรรคและข้อบกพร่องของมาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้อง รวมถึงร่างพระราชบัญญัติการติดตามทวงถามหนี้อย่างเป็นธรรม พ.ศ. .... และมาตรการต่างๆ ในการแก้ไขปัญหาการติดตามทวงถามหนี้อย่างไม่เป็นธรรม เพื่อค้นหาแนวทางที่เหมาะสมและนำไปสู่ข้อเสนอแนะการแก้ไขปรับปรุงมาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้อง ร่างพระราชบัญญัติการติดตามทวงถามหนี้อย่างเป็นธรรม พ.ศ. .... และมาตรการต่างๆ ให้สามารถนำไปบังคับใช้เพื่อลดปัญหาในการติดตามทวงถามหนี้ที่เกิดขึ้นในสังคมในปัจจุบันได้อย่างแท้จริง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.775
title: แนวทางที่เหมาะสมในการกำกับดูแลการแข่งขันในกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่ของไทย : เชิงป้องกัน หรือ เชิงเยียวยา

description: กิจการโทรคมนาคมเป็นกิจการที่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ ซึ่งได้มีการเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่องมาโดยตลอดและมีการขยายตัวอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นบริการพื้นฐานในชีวิตประจำวันของประชาชนโดยทั่วไป รวมถึงความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่ทำให้การใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ในปัจจุบันไม่เพียงแต่ไว้สำหรับติดต่อสื่อสารระหว่างกันเท่านั้น อันส่งผลให้ในปัจจุบันโทรศัพท์เคลื่อนที่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการดำเนินชีวิตของประชาชน โดยที่การให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ต้องอาศัยคลื่นความถี่ซึ่งมีอยู่จำกัดในการให้บริการ จึงจำเป็นจะต้องมีการกำกับดูแลให้เกิดการจัดสรรทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพและให้ประชาชนทั่วไปสามารถใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ได้ในอัตราค่าบริการที่เหมาะสม ซึ่งการจะทำให้เกิดขึ้นได้ก็โดยอาศัยการแข่งขันระหว่างผู้ประกอบการ โดยที่การกำกับดูแลการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ในปัจจุบันมีทั้งลักษณะที่เป็นการกำกับดูแลเชิงเยียวยาและการกำกับดูแลเชิงป้องกัน วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมุ่งศึกษาถึงความเหมาะสมของลักษณะการกำกับดูแลการแข่งขันสำหรับบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ในปัจจุบันว่ามีความเหมาะสมต่อสภาพการแข่งขันในปัจจุบันหรือไม่เพียงใดผลการศึกษาพบว่าสภาพการแข่งขันในตลาดบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ของประเทศไทยในปัจจุบันยังคงมีปัญหาทางด้านอุปสรรคการเข้าสู่ตลาดสำหรับผู้ประกอบการรายใหม่ แต่ในขณะเดียวกันสภาพการแข่งขันระหว่างผู้ประกอบการรายใหญทั้ง 3 รายซึ่งมีสภาพการแข่งขันที่รุนแรงทั้งในด้านของอัตราค่าบริการและการพัฒนาคุณภาพการให้บริการ ส่งผลให้ตลาดบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่มีแนวโน้มที่จะพัฒนาไปสู่การแข่งขันที่มีประสิทธิภาพได้ในอนาคต ดังนั้นผู้ศึกษาวิจัยจึงเสนอแนะว่าการกำกับดูแลของหน่วยงานที่มีหน้าที่ในการกำกับดูแลจึงควรใช้ลักษณะการกำกับดูแลเชิงเยียวยาเป็นหลักโดยให้ระบบกลไกตลาดเป็นตัวกำหนดการแข่งขันเพื่อให้เกิดการแทรกแซงโดยหน่วยงานกำกับดูแลน้อยที่สุด และใช้ลักษณะการกำกับดูแลเชิงป้องกันเฉพาะในกรณีที่เป็นลักษณะเฉพาะของกิจการโทรคม เช่นในเรื่องของ การเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม การโรมมิ่ง และการให้บริการบนโครงข่ายเสมือน เป็นต้น ซึ่งจะเป็นการส่งเสริมให้เกิดการแข่งขันในการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่โดยผู้ประกอบการรายใหม่ และการกำกับดูแลการควบรวมกิจการซึ่งอาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อสภาพการแข่งขันในเท่านั้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.776
title: การเข้าเป็นหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิดของบริษัทมหาชนจำกัด

description: พระราชบัญญัติบริษัทมหาชนจำกัด พ.ศ. 2535 มาตรา 12 บัญญัติห้ามไว้อย่างชัดแจ้งว่า บริษัทมหาชนจำกัดไม่สามารถเข้าเป็นหุ้นส่วนในห้างหุ้นส่วนสามัญหรือเป็นหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิดในห้างหุ้นส่วนจำกัดได้ หากได้ทำสัญญาอันเป็นการฝ่าฝืนบทบัญญัติดังกล่าว ก็จะตกเป็นโมฆะในการร่างพระราชบัญญัติบริษัทมหาชนจำกัดนั้น ผู้ยกร่างพระราชบัญญัติบริษัทมหาชนจำกัด มีเจตนารมณ์ที่คุ้มครองและป้องกันผลประโยชน์ของประชาชนผู้ถือหุ้นรายย่อย จึงบัญญัติห้ามไม่ให้บริษัทมหาชนจำกัดเป็นหุ้นส่วนประเภทไม่จำกัดความรับผิด ไม่ว่าโดยการเป็นหุ้นส่วนในห้างหุ้นส่วนสามัญ หรือการเป็นหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิดในห้างหุ้นส่วนจำกัดจากบทบัญญัติมาตรานี้ส่งผลทำให้เกิดประเด็นปัญหาว่า บริษัทมหาชนจะเข้าทำกิจการร่วมค้าที่ไม่จดทะเบียน (Unincorporated Joint Venture) ได้หรือไม่ อันเนื่องมาจากผลแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 3848/2531 ซึ่งวินิจฉัยเป็นบรรทัดฐานว่า กิจการร่วมค้าที่ไม่จดทะเบียน ผู้ร่วมค้าในสัญญากิจการร่วมค้าจะต้องรับผิดโดยไม่จำกัดจำนวนในการกระทำละเมิดที่อยู่ในกิจการร่วมค้านั้น กิจการร่วมค้าจึงถือเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญ จากผลของคำพิพากษานี้บริษัทมหาชนจำกัดจึงไม่สามารถเข้าทำกิจการร่วมค้าได้เนื่องจากขัดต่อบทบัญญัติพระราชบัญญัติมหาชนจำกัด พ.ศ. 2535 มาตรา 12 นี้ หากบริษัทมหาชนจำกัด ต้องการทำกิจการร่วมค้าจะต้องใช้วิธีตั้งบริษัทย่อยซึ่งเป็นบริษัทตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ แล้วนำเอาบริษัทย่อยดังกล่าวไปทำกิจการร่วมค้า โดยมีบริษัทมหาชนจำกัดเป็นผู้ค้ำประกัน เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงมาตรา 12 แห่งพระราชบัญญัติบริษัทมหาชนจำกัด พ.ศ.2535 ซึ่งในประเด็นนี้ผู้เขียนมีความเห็นว่าเป็นอุปสรรคต่อการประกอบธุรกิจในภาพรวม เนื่องจากบริษัทมหาชนจำกัดเป็นบริษัทที่มีศักยภาพในการดำเนินธุรกิจที่ต้องใช้เงินทุนและเทคโนโลยีสูง ในปัจจุบันบริษัทที่มีศักยภาพในการทำกิจการร่วมค้าก็น่าจะเป็นบริษัทมหาชนจำกัด แต่กลับไม่สามารถกระทำได้โดยเนื่องจากขัดต่อบทบัญญัติมาตรา 12 ในขณะที่บริษัทเอกชนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์สามารถกระทำได้ ซึ่งในปัจจุบันมีทฤษฎีทางองค์กรธุรกิจที่สามารถอธิบายการเข้าเป็นหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิดของบริษัทมาสนับสนุน วิทยานิพนธ์เล่มนี้มุ่งศึกษาให้เห็นถึงข้อดีข้อเสีย ปัญหาและมาตรการที่เหมาะสมในเข้าร่วมเป็นหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิดของบริษัทมหาชนจำกัด
DOI: 10.14457/cu.the.2013.777
title: พัฒนาการของการคุ้มครองผู้เสียหายที่เป็นผู้หญิงในกระบวนพิจารณาคดีของศาลอาญาระหว่างประเทศ

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิวัฒนาการในการคุ้มครองผู้เสียหายที่เป็นผู้หญิงในกระบวนพิจารณาคดีของศาลอาญาระหว่างประเทศตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน อันได้แก่ ศาลอาญาระหว่างประเทศเฉพาะกิจแห่งอดีตประเทศยูโกสลาเวีย ศาลอาญาระหว่างประเทศเฉพาะกิจแห่งประเทศรวันดา และศาลอาญาระหว่างประเทศปัจจุบัน ว่ามีบทเรียนและข้อบกพร่องใด และนำมาสู่การพัฒนาของศาลอาญาระหว่างประเทศปัจจุบันอย่างไรบ้างสามารถคุ้มครองผู้เสียหายที่เป็นผู้หญิงได้อย่างมีประสิทธิภาพเพียงพอหรือไม่ โดยจะทำการศึกษากระบวนวิธีพิจารณาคดีของศาลอาญาระหว่างประเทศตั้งแต่อดีต จนถึงปัจจุบันในการคุ้มครองผู้เสียหายที่เป็นผู้หญิงจากอาชญากรรมระหว่างประเทศ อันได้แก่ ศาลอาญาระหว่างประเทศเฉพาะกิจแห่งอดีตประเทศยูโกสลาเวีย ศาลอาญาระหว่างประเทศเฉพาะกิจแห่งประเทศรวันดา และศาลอาญาระหว่างประเทศปัจจุบัน โดยทำการศึกษาจากบทบัญญัติภายใต้ธรรมนูญศาลอาญาระหว่างประเทศ และระเบียบวิธีพิจารณาความ โดยเน้นเฉพาะเจาะจงในด้านกฎหมายวิธีสบัญญัติแต่จะไม่รวมถึงการศึกษาในส่วนของกฎหมายว่าด้วยพยานหลักฐานวิทยานิพนธ์ฉบับนี้สามารถให้ข้อมูลทางกฎหมายระหว่างประเทศที่เป็นประโยชน์ในการ คุ้มครองผู้หญิงที่เป็นผู้เสียหายเพื่อให้ทราบว่าผู้หญิงมีสิทธิที่จะได้รับความคุ้มครองในกระบวนพิจารณาคดีอย่างไรและมีปัญหาประการใดที่ยังทำให้ผู้หญิงได้รับความคุ้มครองไม่เพียงพอ ควรมีการปรับปรุงเพิ่มเติมแก้ไขในเรื่องใดบ้าง อันจะมีประโยชน์ต่อการผลักดันเรื่องการคุ้มครองผู้หญิงในกระบวนการยุติธรรมทางอาญาในระดับประเทศและระหว่างประเทศต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.778
title: การฟื้นฟูกิจการแบบเร่งรัด

description: วิทยานิพนธ์นี้มุ่งศึกษาถึงกระบวนการฟื้นฟูกิจการแบบเร่งรัด ในประเด็นปัญหาความซ้ำซ้อนของลูกหนี้ที่ผ่านการเจรจาปรับโครงสร้างหนี้มาแล้วและต่อมาได้เข้าสู่กระบวนการฟื้นฟูกิจการ เพื่อให้ทราบถึงแนวทางในการลดทอนกระบวนการฟื้นฟูกิจการ โดยศึกษาแนวทางจากกระบวนการฟื้นฟูกิจการแบบเร่งรัดของประเทศสหรัฐอเมริกาและกระบวนการฟื้นฟูกิจการโดยความสมัครใจของลูกหนี้แบบเร่งรัดของประเทศฝรั่งเศสวิจัยนี้พบว่า หลักในการลดทอนกระบวนการ สามารถนำมาประยุกต์ใช้ได้อย่างกลมกลืนกับกระบวนการฟื้นฟูกิจการตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขั้นตอนการตรวจหนี้ของเจ้าหนี้ ขั้นตอนการเจรจาจัดทำแผน และลงคะแนนเสียงยอมรับแผน ดังนั้น เพื่อแก้ไขปัญหาความซ้ำซ้อนฟุ่มเฟือยของกระบวนการและทำให้กระบวนการฟื้นฟูกิจการของไทยสามารถดำเนินไปได้อย่างรวดเร็ว และประหยัดค่าใช้จ่ายมากยิ่งขึ้น เสนอแนะให้แก้ไขพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 เพิ่มเติมกระบวนการฟื้นฟูกิจการแบบเร่งรัดที่มีการลดทอนขั้นตอนที่ซ้ำซ้อนฟุ่มเฟือย เพื่อเป็นทางเลือกแก่ลูกหนี้ซึ่งเข้าสู่กระบวนการฟื้นฟูกิจการ ภายหลังที่ได้มีการเจรจาตกลงกับเจ้าหนี้นอกกฎหมายฟื้นฟูกิจการมาแล้ว
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1007
title: การออกแบบเครื่องแต่งกายสตรีเพื่อพัฒนางานพื้นถิ่นให้เป็นสินค้าระดับชาติโดยใช้แนวคิดการออกแบบอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาผ้าทอมือ อำเภอเวียงเชียงรุ้ง จังหวัดเชียงราย

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาแนวทางในการสร้างสรรค์ตราสินค้าและออกแบบเครื่องแต่งกายโดยใช้วัตถุดิบหลักจากผ้าทอมือของอำเภอเวียงเชียงรุ้ง จังหวัดเชียงราย ให้เป็นสินค้าที่มีความทันสมัยและสามารถสวมใส่ได้ในชีวิตประจำวันโดยใช้แนวคิดการออกแบบอย่างยั่งยืน (Sustainable Design) ในการออกแบบ และเพื่อเพิ่มทางเลือกให้กับผู้บริโภคได้เลือกใช้และสามารถแข่งขันกับตลาดสินค้าเครื่องแต่งกายสำเร็จรูปในปัจจุบันได้ โดยผู้วิจัยได้ดำเนินการวิจัยคือ หาหลักการสำคัญของการออกแบบอย่างยั่งยืนจากข้อมูลทุติยภูมิคือ เอกสารและวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องและจากผลงานออกแบบที่ใช้แนวคิดเดียวกัน หาอัตลักษณ์ของผ้าทอมือในอำเภอเวียงเชียงรุ้งจากวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องและสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญในท้องถิ่น รวมไปถึงการกำหนดกลุ่มผู้บริโภคเป้าหมาย ตลาดของผลิตภัณฑ์และวิเคราะห์แนวโน้มแฟชั่นในฤดูใบไม้ร่วง ฤดูหนาวปี ค.ศ.2014 เพื่อหาแนวคิดและแรงบันดาลใจในการออกแบบ โดยสรุปผลการวิจัยได้ดังนี้ (1) กลุ่มผู้บริโภคเป้าหมายของงานวิจัยคือกลุ่มสตรีที่มีอายุระหว่าง 33-45 ปี ผลิตภัณฑ์ของงานวิจัยอยู่ในกลุ่มตลาดสินค้าระดับปานกลางค่อนข้างสูง โดยมีแนวทางในการออกแบบเครื่องแต่งกายของงานวิจัยที่สอดคล้องกับแนวคิดการออกแบบอย่างยั่งยืน โดยสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 แง่ด้วยกันคือ ความยั่งยืนในแง่ของสิ่งแวดล้อม คือ การใช้สีย้อมธรรมชาติ การใช้เส้นใยจากธรรมชาติ ใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า ซึ่งลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมให้น้อยที่สุด ตั้งแต่กระบวนการผลิตไปจนตลอดหมดอายุการใช้งานของผลิตภัณฑ์ ความยั่งยืนในแง่ของงานพื้นถิ่น คือ การใช้ผ้าทอมือในชุมชน ที่ได้มีการพัฒนาการใช้สี การแทรกเส้นด้ายพุ่งเพื่อสร้างพื้นผิวใหม่ ๆ ที่ทันสมัยขึ้น และความยั่งยืนในแง่ของการใช้งาน คือ เครื่องแต่งกายที่มีรูปแบบที่มีความคลาสสิค สวมใส่ได้ทุกยุคสมัย สอดคล้องกับแนวโน้มแฟชั่นที่จะเกิดขึ้น และสามารถนำไปสวมใส่กับผลิตภัณฑ์อื่นเพื่อเพิ่มโอกาสการใช้งานได้ เป็นต้น (2) เครื่องแต่งกายของงานวิจัยมีลักษณะเด่นจำเพาะคือ มีรูปแบบที่มีกลิ่นอายของความเป็นไทยพื้นถิ่น เช่น ลายผ้า หรือ ลักษณะของรายละเอียดบนเสื้อผ้า เป็นต้น เป็นเครื่องแต่งกายที่ใช้เส้นใยธรรมชาติที่มีรูปแบบลำลองทางการและลำลองปาร์ตี้ ซึ่งแตกต่างจากกลุ่มตลาดสินค้าที่เน้นการใช้เส้นใยธรรมชาติเหมือนกันที่เน้นเครื่องแต่งกายแบบลำลองเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นการเพิ่มทางเลือกให้กับผู้บริโภคในกลุ่มตลาดสินค้าเดียวกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1008
title: ประสิทธิภาพในการห้ามเลือดของกาวไฟบรินจากเลือดแกะในการทำศัลยกรรมตัดชิ้นเนื้อตับในสุกร

description: กาวไฟบรินถูกใช้ในการทำศัลยกรรมอย่างกว้างขวาง เพื่อช่วยห้ามเลือดและประสานเนื้อเยื่อ การศึกษาครั้งนี้แบ่งเป็น 2 การทดลอง การทดลองที่ 1 การตรวจสอบผลของวงรอบการเป็นสัดต่อระดับไฟบริโนเจนในแกะ โดยใช้แกะเพศเมียจำนวน 10 ตัว ในการเปรียบเทียบระดับไฟบริโนเจนระยะเป็นสัดและระยะไดเอสตรัส ผลการศึกษาไม่พบความแตกต่างกันของระดับไฟบริโนเจนอย่างมีนัยสำคัญ (p&gt;0.05) ดังนั้นสามารถพัฒนากาวไฟบรินได้จากแกะทุกช่วงของระยะการเป็นสัด การทดลองที่ 2 ศึกษาประสิทธิภาพของกาวไฟบรินจากเลือดแกะในการห้ามเลือดทั้งภายนอกและภายในร่างกายของสุกรจำนวน 6 ตัว ผลการศึกษาภายนอกร่างกายพบว่าระยะเวลาที่เลือดเริ่มแข็งตัวบนแผ่นสไลด์ในกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองเป็น 201.1±90.47 และ 4.43±3.73 วินาที และเลือดแข็งตัวโดยสมบูรณ์ที่ 447.83±63.77 และ 31.93±4.28 วินาทีตามลำดับ ผลการศึกษาประสิทธิภาพของกาวไฟบรินภายในร่างกายสุกรโดยการห้ามเลือดที่ตับระหว่างการทำศัลยกรรมตัดชิ้นเนื้อตับเพื่อตรวจ พบว่าปริมาตรการตกเลือดซึ่งวิเคราะห์จากน้ำหนักกระดาษกรองที่เพิ่มขึ้นจากการซับเลือดภายหลังการตัดชิ้นเนื้อตับมีค่า 0.94±0.38 และ 0.1±0.12 กรัม และระยะเวลาตกเลือดเท่ากับ 175.18±11.80 และ 68.08±28.84 วินาที ในกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองตามลำดับ โดยระยะเวลาที่เลือดแข็งตัวนอกร่างกาย ปริมาตรการตกเลือด และระยะเวลาตกเลือดระหว่างศัลยกรรมตัดชิ้นเนื้อตับเพื่อตรวจในกลุ่มทดลองน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ (p&lt;0.01) จากการศึกษานี้สรุปได้ว่ากาวไฟบรินจากเลือดแกะมี ประสิทธิภาพในการห้ามเลือดระหว่างการศัลยกรรมตัดชิ้นเนื้อตับเพื่อตรวจในสุกร
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1010
title: การมีบุตรและการทำงานของผู้หญิง กรณีศึกษาสังคมเกษตรกรรม อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาผลกระทบของการมีลูกต่อการทำงานในภาคเกษตรกรรมของผู้หญิงที่สมรสแล้วในชนบท โดยกำหนดให้การตัดสินใจทำงานในหรือนอกภาคเกษตรกรรมและการมีลูกถูกตัดสินใจพร้อมๆกัน และในมุมมองของผู้หญิงที่สมรสแล้วกิจกรรมทั้งสองสามารถแยกออกจากกันได้ ทั้งนี้ข้อมูลโครงการนางรองถูกนำมาใช้สำหรับศึกษา ซึ่งจัดเก็บและสำรวจโดย Carolina Population Center แห่ง The University of North Carolina at Chapel Hill สำรวจที่อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ ทั้งสิ้น 3 รอบ คือ พ.ศ. 2527 2537 และ 2543 สำหรับกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ ผู้หญิงที่สมรสแล้วที่มีอายุ 15-29 ปีในแต่ละรอบของการสำรวจ มีจำนวนทั้งสิ้น 2,691 ตัวอย่าง และแบบจำลองทางเศรษฐมิติที่ใช้สำหรับศึกษา คือ Recursive Bivariate Probit Model โดยกำหนดให้ อายุของภรรยา ตัวแปรหุ่นแทนการมีลูกที่มีอายุ 0-2 และ 3-5 ปี และสัดส่วนของผู้สูงอายุหญิงในครัวเรือนเป็นตัวแปรเครื่องมือ (Instrument Variables) ของการมีลูก เนื่องจากตัวแปรข้างต้นมีนัยสำคัญทางสถิติต่อการอธิบายการมีลูก แต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติต่อการอธิบายการทำงานในภาคเกษตรกรรมของผู้หญิงที่สมรสแล้ว นอกจากนี้วิทยานิพนธ์ฉบับยังได้ทำการทดสอบความแข็งแรงของ Recursive Bivariate Probit Model ที่เลือกใช้ (Robustness Check) ด้วยการเปรียบเทียบผลการศึกษาที่ได้กับแบบจำลองทางเศรษฐมิติอื่นๆ โดยมีหลักการเปรียบเทียบดังนี้ กรณีที่หนึ่ง ใช้กลุ่มตัวอย่างเดิมแต่เปลี่ยนแบบจำลองเป็น Switching Probit Model พบว่า Recursive Bivariate Probit Model ให้ผลการศึกษาที่เสถียรกว่า กรณีที่สอง คือ ใช้แบบจำลองเดิมแต่เปลี่ยนกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้หญิงที่สมรสแล้วที่มีอายุ 15-45 ปีในแต่ละรอบของการสำรวจ พบว่าผลการศึกษาที่ได้ระหว่างสองกลุ่มตัวอย่างไม่แตกต่างกัน และกรณีสุดท้าย คือ ใช้กลุ่มตัวอย่างแบบ Panel ด้วย Bivariate Random Effects Probit Model ปรากฏว่าผลการศึกษาแบบ Panel ไม่มีความคงเส้นคงวา เพราะจำนวนรอบของกลุ่มตัวอย่างที่ใช้สั้นเกินไป เป็นต้นผลการศึกษาของ Recursive Bivariate Probit Model พบความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรมีลูกและการทำงานในภาคเกษตรกรรมของกลุ่มตัวอย่าง ในเชิงผกผัน กล่าวคือ หากตัวอย่างตัดสินใจมีลูกความน่าจะเป็นในการตัดสินใจทำงานในภาคเกษตรกรรมจะลดลง ประมาณ 0.2567 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ณ ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 เนื่องจากข้อจำกัดเกี่ยวกับการจัดสรรปัจจัยเวลาและแรงงานของผู้หญิงที่สมรสแล้วในการทำกิจกรรมทั้งสอง กล่าวคือการเลี้ยงดูลูกต้องใช้ทั้งปัจจัยเวลาและแรงงานเข้มข้น เช่นเดียวกับการทำงานในภาคเกษตรกรรม เช่น การทำนา การทำไร่มันสำปะหลัง หรือการทำไร่อ้อย ที่ต้องการทั้งเวลาและแรงงานในการทำงานเหมือนกัน ดังนั้น หากผู้หญิงที่สมรสแล้วตัดสินใจมีลูก โอกาสในการทำงานในภาคเกษตรกรรมลดลง ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายที่วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ต้องการนำเสนอมีสองแนวทาง กล่าวคือ หากรัฐมีเป้าหมายในการสร้างความมั่นคงทางด้านอาหาร และเล็งเห็นภาคเกษตรกรรมมีความสำคัญ โดยเฉพาะการใช้แรงงานผู้หญิงในภาคเกษตรกรรม รัฐควรออกนโยบายในการลดต้นทุนการมีลูก หรือ หากรัฐต้องการเพิ่มจำนวนประชากร ผ่านการออกมาตรการทางด้านแรงงาน รัฐควรส่งเสริมการทำงานนอกภาคเกษตรกรรม โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่สมรสแล้ว