cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.576
title: ความแตกต่างของความต้านทานไฟฟ้าพื้นฐานหลอดอาหารใน 2 ชั่วโมงแรก ระหว่างกลุ่มที่ตรวจวัดกรดตลอด 24 ชั่วโมงให้ผลเป็นบวกกับลบ ในผู้ป่วยโรคกรดไหลย้อนที่ไม่มีการทำลายเยื่อบุผิวหลอดอาหารที่มาด้วยอาการแสบร้อนหน้าอกหรืออาการเรอเปรี้ยว

description: ความสำคัญและที่มาของปัญหางานวิจัย การวัดค่าความต้านทานไฟฟ้าพื้นฐานของเยื่อบุผิวหลอดอาหารสามารถช่วยวินิจฉัยโรคกรดไหลย้อนได้ โดยอาศัยหลักความสัมพันธ์ของการเปลี่ยนแปลงทางพยาธิวิทยาที่เกิดจากกรดไหลย้อน อย่างไรก็ตามการศึกษาก่อนหน้านี้เป็นการศึกษาวัดค่าความต้านทานไฟฟ้าพื้นฐานของเยื่อบุผิวหลอดอาหารเฉลี่ยตลอด 24 ชั่วโมง โดยยังไม่เคยมีการศึกษาถึงการวัดค่าความต้านทานไฟฟ้าพื้นฐานของเยื่อบุผิวหลอดอาหารในช่วงระยะเวลาที่สั้นกว่า 24 ชั่วโมง เพื่อความสะดวกแก่ผู้ป่วยในการใส่สายตรวจวัด วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความแตกต่างของความต้านทานไฟฟ้าพื้นฐานเยื่อบุผิวหลอดอาหารใน 2 ชั่วโมงแรก ระหว่างกลุ่มที่ตรวจวัดกรดในหลอดอาหารตลอด 24 ชั่วโมงที่ให้ผลเป็นบวกกับลบ ในผู้ป่วยที่มาด้วยอาการแสบร้อนหน้าอกหรืออาการเรอเปรี้ยว และไม่มีการทำลายเยื่อบุผิวหลอดอาหารจากการส่องกล้องตรวจภายในหลอดอาหาร ระเบียบวิธีการวิจัย ผู้ป่วยที่มีอาการแสบร้อนหน้าอก หรือเรอเปรี้ยวมานานกว่า 3 เดือนที่ไม่มีการอักเสบของหลอดอาหารจากการส่องกล้องตรวจ เข้ารับการตรวจความต้านทานไฟฟ้าพื้นฐานเยื่อบุผิวหลอดอาหารที่ 2 ชั่วโมงแรกกับตลอด 24 ชั่วโมง และตรวจวัดความเป็นกรดในหลอดอาหาร แล้วนำผลค่าความต้านทานไฟฟ้าพื้นฐานเยื่อบุผิวหลอดอาหารที่ 2 ชั่วโมงแรก มาวิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างกลุ่มที่มีกรดไหลย้อนมากผิดปกติ (pathologic acid reflux) และกลุ่มที่มีกรดไหลย้อนอยู่ในเกณฑ์ปกติ (physiologic acid reflux) ผลการวิจัย มีผู้ป่วย 32 คนเข้าร่วมงานวิจัยนี้ โดยเป็นกลุ่มที่มีกรดไหลย้อนมากผิดปก (pathologic acid reflux) จำนวน 16 คน และกลุ่มที่มีกรดไหลย้อนอยู่ในเกณฑ์ปกติ (physiologic acid reflux) จำนวน 16 คน ผลการศึกษาพบว่าค่าความต้านทานไฟฟ้าพื้นฐานเยื่อบุผิวหลอดอาหารที่2 ชั่วโมงแรก ในกลุ่มที่มีกรดไหลย้อนมากผิดปกติ (pathologic acid reflux) มีค่าต่ำกว่ากลุ่มที่มีกรดไหลย้อนอยู่ในเกณฑ์ปกติ (physiologic acid reflux) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (1394±342 Ω vs. 2625±509 Ω, p=&lt;0.05) และพบว่าค่าความต้านทานไฟฟ้าพื้นฐานเยื่อบุผิวหลอดอาหารที่ 2 ชั่วโมงแรกมีความสัมพันธ์ในเชิงบวกกับการวัดที่ 24 ชั่วโมง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r=0.89, p&lt;0.05). สรุป การวัดค่าความต้านทานไฟฟ้าพื้นฐานเยื่อบุผิวหลอดอาหารที่ 2 ชั่วโมงแรกนั้นเพียงพอในการแยกระหว่าง ผู้ป่วยกลุ่มที่มีกรดไหลย้อนมากผิดปกติ (pathologic acid reflux) และ ผู้ป่วยกลุ่มที่มีกรดไหลย้อนอยู่ในเกณฑ์ปกติ(physiologic acid reflux) ในผู้ป่วยที่มาด้วยอาการแสบร้อนหน้าอกหรืออาการเรอเปรี้ยว และไม่มีการทำลายเยื่อบุผิวหลอดอาหารจากการส่องกล้องตรวจภายในหลอดอาหาร
DOI: 10.14457/cu.the.2014.914
title: การปรับปรุงคุณภาพน้ำทิ้งจากอาคารโดยกำจัดสารอินทรีย์ละลายและฟอสฟอรัสด้วยการดูดซับโดยตัวกลางถ่านกัมมันต์เคลือบเหล็กออกไซด์

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการปรับปรุงคุณภาพน้ำทิ้งจากอาคารโดยการบำบัดค่าซีโอดีและฟอสฟอรัสในน้ำทิ้งที่ผ่านการบำบัดด้วยระบบบำบัดน้ำเสียสำหรับอาคาร โดยดำเนินการทดลองแบบแบ็ตช์สำหรับการหาค่าความสามารถดูดซับมากที่สุดของตัวกลางที่ใช้จากกราฟของไอโซเทอร์ม ตัวกลางที่พิจารณาเลือกใช้ในงานวิจัยนี้ได้แก่ ทรายเคลือบเหล็กออกไซด์ ถ่านกัมมันต์เคลือบเหล็กออกไซด์ และถ่านกัมมันต์ และการใช้คอลัมน์ตัวกลางเพื่อศึกษาความเป็นไปได้ในการบำบัดฟอสฟอรัสและสารอินทรีย์ละลายในน้ำทิ้ง โดยศึกษาผลของเวลากักเก็บของระบบโดยการปรับค่าระยะเวลากักเก็บ ที่มีผลต่อประสิทธิภาพการกำจัดสารอินทรีย์หลงเหลือและฟอสฟอรัส จากผลการทดลองพบว่าถ่านกัมมันต์เคลือบเหล็กออกไซด์สามารถดูดซับฟอสฟอรัสได้ในปริมาณมากกว่าทรายเคลือบเหล็กออกไซด์ในการทดลองแบบแบ็ตช์ ส่วนเมื่อทำการทดลองแบบคอลัมน์จะพบว่าในปริมาตรเท่าๆกันถ่านกัมมันต์เคลือบเหล็กออกไซด์สามารถบำบัดฟอสฟอรัสได้นานกว่าทรายเคลือบเหล็กออกไซด์ สำหรับกลไกการบำบัดนั้นอาศัยกลไการดูดซับสารฟอสฟอรัสในน้ำเป็นปัจจัยหลัก สาเหตุที่ถ่านกัมมันต์เคลือบเหล็กออกไซด์สามารถกำจัดฟอสฟอรัสได้ดีกว่าทรายเคลือบเหล็กออกไซด์ที่ความเข้มข้นเดียวกันกันก็เป็นเพราะว่าถ่านกัมมันต์เคลือบเหล็กออกไซด์มีเหล็กออกไซด์เคลือบอยู่มากกว่าทรายเคลือบเหล็กออกไซด์ที่ปริมาตรเท่ากัน ทั้งนี้เหล็กออกไซด์ที่เคลือบบนถ่านกัมมันต์และทรายมีสมบัติในการดูดซับฟอสฟอรัสซึ่งเกิดโดยหมู่ไฮดรอกซิลที่เกาะตัวอยู่บนพื้นผิวเหล็กออกไซด์ตอนสัมผัสกับน้ำ แต่ปฏิกิริยาการดูดซับที่เกิดขึ้นจะทำให้หมู่ไฮดรอกซิลแตกตัวให้ H+ ออกมา ซึ่งส่งผลให้ค่า pH ของน้ำลดลงตราบเท่าที่ยังเกิดปฏิกิริยาดูดซับอยู่
DOI: 10.14457/cu.the.2014.915
title: ระเบียบวิธีไฟไนต์เอลิเมนต์บีมโพรพาเกชันที่ใช้การประมาณพาเดแบบปรับตัวเพื่อการวิเคราะห์ท่อนำคลื่นแสงในวงจรรวมแสง

description: ในวิทยานิพนธ์นี้ได้นำเสนอระเบียบวิธีไฟไนต์เอลิเมนต์บีมโพรพาเกชันสำหรับการวิเคราะห์คลื่นแสงในท่อนำคลื่นแบบ 3 มิติ ในรูปของสมการสนามแม่เหล็กแบบเวกเตอร์ โดยใช้ฟังก์ชันรูปร่างสี่เหลี่ยมแบบโนดแทนที่ฟังก์ชันรูปร่างสามเหลี่ยมเพื่อลดความซับซ้อนจากการแบ่งเอลิเมนต์ในหน้าตัดขวางในทุกๆขั้นตอนการคำนวณตามแนวยาวของท่อนำคลื่น นอกจากนี้ได้ทำการเพิ่มความถูกต้องในการประมาณค่าให้ละเอียดขึ้นด้วยการปรับการประมาณค่าเทอมของอนุพันธ์อันดับสองในสมการคลื่นให้เป็นอนุพันธ์อันดับหนึ่งด้วยการประยุกต์ใช้การประมาณพาเดอันดับสูงซึ่งใช้ในการแก้ปัญหามุมกว้าง โดยการวิเคราะห์หาคำตอบของสนามได้ใช้ระเบียบวิธีไฟไนต์เอลิเมนต์บีมโพรพาเกชันตามที่นำเสนอมาวิเคราะห์สมการคลื่นในโดเมนความถี่ที่ไม่มีแหล่งกำเนิดภายในสำหรับตัวกลางแบบไอโซทรอปิก โดยใช้ร่วมกับเงื่อนไขขอบเขตแบบชั้นแมตซ์เฟสสมบูรณ์ เพื่อนำมาสร้างโปรแกรมวิเคราะห์คลื่นแสงในท่อนำคลื่นจากวิธีการที่นำเสนอด้วยโปรแกรม MATLAB และทำการทดสอบในท่อนำคลื่นที่มีลักษณะแตกต่างกัน 3 แบบ คือ ท่อนำคลื่นสี่เหลี่ยม ท่อนำคลื่นสี่เหลี่ยมแบบขนาน และท่อนำคลื่นแบบ tapered โดยการทดสอบมีวัตถุประสงค์เพื่อพิสูจน์ความถูกต้องของวิธีการที่นำเสนอด้วยการสังเกตการณ์แพร่กระจายของคลื่นแสงภายในท่อนำคลื่นในแต่ละโครงสร้าง ผลการทดสอบแสดงให้เห็นถึงความถูกต้องและความมีประสิทธิภาพของระเบียบวิธีที่นำเสนอรวมไปถึงการเปรียบเทียบผลที่ได้จากการประมาณค่าพาเดอันดับหนึ่งและอันสอง
DOI: 10.14457/cu.the.2014.916
title: การสร้างคืนภาพความละเอียดสูงยวดยิ่งโดยการใช้การแทนแบบมากเลขศูนย์ด้วยพจนานุกรมแบบวิเคราะห์

description: ในทุกวันนี้ ระบบภาพโทรทัศน์วงจรปิดถูกใช้งานแพร่หลายในระบบการสอดส่องดูแล อย่างไรก็ดี คุณภาพของภาพวีดิทัศน์ขาออกจากโทรทัศน์วงจรปิดในบางกรณี อาจจะมีความละเอียดต่ำ เนื่องมาจากข้อกำหนดของกล้อง สภาพแสง และมุมกล้อง จึงเป็นการยากที่จะสกัดข่าวสารที่มีประโยชน์เพื่อทำการวิเคราะห์ ระบุหรือรู้จำ ในวิทยานิพนธ์นี้เราศึกษาระเบียบวิธีการสร้างคืนภาพความละเอียดสูงยวดยิ่งเพื่อสร้างภาพความละเอียดสูงจากภาพความละเอียดต่ำ ระเบียบวิธีที่นำเสนอใช้การแทนแบบมากเลขศูนย์และพจนานุกรมแบบวิเคราะห์ สามารถแบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอน: กระบวนการเรียนรู้ และกระบวนการสร้างใหม่ในกระบวนการเรียนรู้ พจนานุกรมแบบวิเคราะห์ถูกสร้างโดยการแทนแบบมากเลขศูนย์ ส่วนกระบวนการสร้างใหม่เป็นกระบวนการที่สร้างภาพความละเอียดสูงใช้การเข้ารหัสแบบมากเลขศูนย์ เมทริซ์แบบมากเลขศูนย์จะถูกสร้างโดยระเบียบวิธี อีลาสติกเน็ตแบบปรับตัวได้ การทดลองถูกทดสอบโดยภาพทั่วไป ภาพใบหน้า ภาพป้ายทะเบียนรถ และภาพวีดิทัศน์ การประเมินสมรรถนะเชิงวัตถุวิสัยใช้การวัดรากของค่าเฉลี่ยความผิดพลาดกำลังสอง และอัตราส่วนค่าสัญญาณสูงสุดต่อสัญญาณรบกวน สมรรถนะของระเบียบวิธีที่นำเสนอถูกเปรียบเทียบกับ ระเบียบวิธีการประมาณค่าในช่วงแบบไบคิวบิกและระเบียบวิธีอ้างอิงอื่นๆ จากผลการทดลอง ระเบียบวิธีที่นำเสนอสามารถสร้างภาพความละเอียดสูงโดยมีคุณภาพที่ดีขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับวิธีอ้างอิงอื่น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.917
title: การดูดซับแบบคัดเลือกของสีย้อมชนิดมีประจุ โลหะหนัก และสารลดแรงตึงผิว โดยเฮกซะโกนอลเมโซพอรัสซิลิเกตที่มีการปรับแต่งหมู่ฟังก์ชันบนพื้นผิวในแอลจิเนตชนิดเม็ดโดยระบบคอลัมน์

description: แอลจิเนต (Algi) ถูกนำมาใช้ขึ้นรูปร่วมกับเฮกซะโกนอลเมโซพอรัสซิลิเกต (HMS) และ HMS ที่มีการต่อติดหมู่ฟังก์ชันอะมิโน (A-HMS) เพื่อทำให้เป็นเม็ด ได้แก่ Algi-HMS และ Algi-A-HMS ตามลำดับ จากผลการทดลองการดูดซับในระบบทีละเทพบว่าตัวดูดซับทั้งสามชนิดสามารถดูดซับทองแดง (Cu) ได้เนื่องจากแรงทางไฟฟ้าสถิตกับหมู่คาร์บอกซิล ส่วน Algi-HMS สามารถดูดซับ TX-100® (TX100) ได้เนื่องจากพันธะไฮโดรเจนกับหมู่ซิลานอล และ Algi-A-HMS สามารถดูดซับแอซิดบลู 45 (AB45) ได้เนื่องจากแรงทางไฟฟ้าสถิตกับหมู่อะมิโน ซึ่งการดูดซับทั้งหมดเข้ากันได้กับสมการจลนพลศาสตร์การดูดซับอันดับที่สองเสมือน และสำหรับการทดสอบสมดุลการดูดซับ TX100 โดยใช้ Algi-HMS ไอโซเทอมการดูดซับสอดคล้องกับสมการของแลงก์เมียร์ การดูดซับ AB45 และ Cu โดยใช้ Algi-A-HMS และการดูดซับ Cu โดยใช้ Algi-HMS มีความเข้ากันได้กับไอโซเทอมทุกชนิดยกเว้นเส้นตรง และการดูดซับ Cu โดยใช้ Algi เข้ากับไอโซเทอมทุกชนิดยกเว้นฟรุนด์ลิชและเส้นตรง และจากผลการทดลองการดูดซับในระบบคอลัมน์พบว่าเมื่อเพิ่มความยาวของคอลัมน์ทำให้อัตราการใช้ตัวดูดซับต่อปริมาตรน้ำเสียที่ทำการบำบัดลดลง โดยความสัมพันธ์ของความหนาของชั้นตัวดูดซับและเวลาเบรกทรูมีลักษณะเป็นเส้นตรงตามสมการเบรกทรูของโบฮาร์ทและอดัมส์ และในการออกแบบระบบคอลัมน์ที่มีการจัดเรียงลำดับจาก Algi Algi-HMS และ Algi-A-HMS ตามลำดับ สำหรับการดูดซับน้ำเสียสังเคราะห์มลสารผสมพบว่าสามารถกำจัดมลสารทีละชนิดคือ Cu TX100 และ AB45 ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ตามลำดับ นอกจากนี้ Algi ที่ดูดซับ Cu แล้วสามารถนำไปฟื้นฟูได้โดยใช้สารละลาย (Extractant) กรดไนตริก โดยมีความจุการดูดซับลดลงเล็กน้อย แต่การฟื้นฟูตัวดูดซับ Algi-HMS และ Algi-A-HMS ด้วยสารละลายผสมของน้ำและแอลกอฮอล์อาจทำให้เกิดความเสียหายต่อโครงสร้างตัวดูดซับ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.918
title: การระบุตัวแทนสินทรัพย์ทั่วไปในซอร์สโค้ดด้วยการเปรียบเทียบเส้นทางของการทดสอบซอฟต์แวร์

description: การระบุตัวแทนสินทรัพย์ทั่วไปเป็นการนำเอาส่วนประกอบร่วมของผลิตภัณฑ์ในอดีตที่มีความสามารถในการตอบสนองต่อความต้องการในขอบเขตของการทำงานเดียวกันมาแปลงให้เป็นสินทรัพย์หลักเพื่อตอบสนองความหลากหลายของผลิตภัณฑ์ สำหรับนำไปใช้ซ้ำในการประกอบเป็นผลิตภัณฑ์ที่อยู่บนความต้องการเดียวกัน ในปัจจุบันนั้นการระบุตัวแทนสินทรัพย์ทั่วไปในประเภทของซอร์สโค้ดที่มีการนิยามเชิงพฤติกรรมที่เหมือนกันแต่วิธีการเขียนที่แตกต่างกันนั้นยังมีข้อจำกัด เนื่องจากเทคนิคการตรวจหาสำเนาโค้ดโดยส่วนใหญ่อาศัยความสัมพันธ์ของโครงสร้าง ในการตรวจหา ซึ่งไม่สามารถตรวจหาสำเนาโค้ดที่มีการเขียนที่แตกต่างกันแต่มีพฤติกรรมการทำงานที่เหมือนกัน งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อออกแบบวิธีการแก้ปัญหาในการระบุตัวเลือกสินทรัพย์ร่วมในระดับโค้ดดังกล่าวโดยวิธีการตรวจหาความเหมือนของโค้ดที่ใช้วิธีการเขียนแตกต่างกัน แต่ให้พฤติกรรมหรือผลลัพธ์การทำงานที่เหมือนกัน (สำเนาโค้ดประเภทที่ 4) โดยใช้เส้นทางของวิธีการทดสอบซอฟต์แวร์ จากผลการทดลองพบได้ว่า การระบุตัวเลือกสินทรัพย์ร่วมในระดับโค้ดด้วยวิธีดังกล่าวสามารถสร้างตัวแทนสินทรัพย์ทั่วไปเพื่อนำมาเป็นสินทรัพย์หลักในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่มีลักษณะการทำงานที่เหมือนกันของเมท็อดที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้
DOI: 10.25345/c5c367
title: MassIVE MSV000084109 - Microwave-assisted acid hydrolysis for whole bone proteomics and paleoproteomics
title: Microwave-assisted acid hydroloysis for whole bone proteomics. Analysis of acetic acid and formic acid (5 concentrations, 3 microwave times) to evaluate digestion and proteomic data.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.577
title: เภสัชจลนศาสตร์ของยาเซฟาโซลินและเซฟตาซิดิมที่ให้ทางช่องท้องในผู้ป่วยที่บำบัดทดแทนไตทางช่องท้องในเวลากลางคืนด้วยเครื่องอัตโนมัติ

description: ที่มา: การให้ยาปฏิชีวนะทางช่องท้องในปัจจุบันแนะนำให้ผสมในน้ำยาล้างช่องท้องโดยใส่ค้างท้องไว้นานอย่างน้อย 6 ชั่วโมงซึ่งอาจไม่สามารถทำได้ในทางปฏิบัติเนื่องจากผู้ป่วยอาจมีภาวะน้ำเกินจากการแลกเปลี่ยนสารผ่านเยื่อบุช่องท้องที่เปลี่ยนแปลงไป (ultrafiltration failure) วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือเพื่อที่จะพัฒนาการให้ยาเซฟาโซลินและเซฟตาซิดิมซึ่งใช้รักษาภาวะติดเชื้อทางช่องท้องบ่อยที่สุดโดยให้ทางช่องท้องรูปแบบใหม่ซึ่งใส่ค้างท้องไว้นานเพียง 2 ชั่วโมงและตรวจวัดระดับความเข้มข้นของยาทั้งสองชนิดในน้ำยาล้างช่องท้องและในพลาสมา วิธีการศึกษา: ผสมยาเซฟาโซลินและเซฟตาซิดิมขนาด 20 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัมลงในน้ำยาล้างช่องท้องที่มีน้ำตาลเด็กซ์โตรสความเข้มข้นร้อยละ 2.5 ปริมาตร 5 ลิตร วางถุงน้ำยาลงบนถาดทำความร้อนของเครื่องล้างช่องท้องอัตโนมัติ โดยมีน้ำยาปริมาตร 5 ลิตรอีกถุงวางอยู่ด้านข้าง ผู้ป่วยจะได้รับการล้างช่องท้องด้วยเครื่องอัตโนมัติโดยมีการเปลี่ยนถ่ายน้ำยา 5 ครั้ง ครั้งละ 2 ลิตร รวมเวลา 10 ชั่วโมง เครื่องอัตโนมัติจะนำน้ำยาจากถุงที่วางบนถาดทำความร้อนใส่เข้าในช่องท้องผู้ป่วยก่อนในครั้งแรก หลังจากนั้นจะดูดน้ำยาจากถุงที่สองที่วางด้านข้างมาเติมถุงที่วางบนถาดทำความร้อนเพื่อเตรียมใส่ช่องท้องผู้ป่วยในครั้งต่อไป โดยจะมีการเก็บตัวอย่างเลือดที่เวลา 0, 0.5, 1, 1.5, 2, 4, 6, 8, 10, 14, 18, และ 24 ชั่วโมง และตัวอย่างน้ำยาล้างช่องท้องทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนถ่ายน้ำยาที่เวลา 0, 2, 4, 6, 8, และ 10 ชั่วโมง และจะนำตัวอย่างไปตรวจวัดความเข้มข้นของยาด้วยวิธี high performance liquid chromatography ผลการศึกษา: ผู้ป่วยที่บำบัดทดแทนไตทางช่องท้องที่ไม่มีภาวะติดเชื้อจำนวน 6 รายเข้าร่วมการศึกษา ความเข้มข้นของเซฟาโซลินและเซฟตาซิดิมในน้ำยาล้างช่องท้องที่ช่วงเวลาที่ล้างช่องท้องพบว่าอยู่ในระดับ 26-360 มิลลิกรัมต่อลิตร ส่วนความเข้มข้นของยาในพลาสมาพบว่ามีระดับเกิน minimal inhibitory concentration ของเชื้อที่ตอบสนองต่อยา (≤8 มิลลิกรัมต่อลิตร) ภายในช่วง 2 ชั่วโมงแรก (เซฟาโซลิน 28.5±8.0 และเซฟตาซิดิม 12.5±3.4 มิลลิกรัมต่อลิตรที่เวลา 2 ชั่วโมง) ขึ้นสู่ระดับสูงสุดที่ 10 ชั่วโมง (51.1±14.1 และ 23.0±5.2 มิลลิกรัมต่อลิตร) และสามารถคงระดับความเข้มข้นในพลาสมาได้เกิน MIC ของเชื้อที่ 24 ชั่วโมง (42.0±9.6 และ 17.1±3.1 มิลลิกรัมต่อลิตร) สรุปผลการศึกษา: การให้ยาเซฟาโซลินและเซฟตาซิดิมทางช่องท้องรูปแบบใหม่โดยค้างท้องในช่วงเวลาสั้น (≤2 ชั่วโมง) ให้ระดับความเข้มข้นของยาในน้ำยาล้างช่องท้องและในพลาสมาได้เพียงพอ การให้ยาทางช่องท้องรูปแบบนี้สามารถนำมาใช้เป็นมาตรฐานการให้ยารูปแบบใหม่ในการรักษาผู้ป่วยที่มีภาวะติดเชื้อทางช่องท้องที่ได้รับการบำบัดช่องท้องด้วยเครื่องอัตโนมัติหรือใช้ได้ในผู้ป่วยที่ล้างช่องท้องด้วยตนเองแต่มีภาวะ ultrafiltration failure
DOI: 10.14457/cu.the.2014.578
title: การหาค่าความแตกต่างที่ 2 ชั่วโมงของโทรโปนินด้วยวิธีความไวสูงเพื่อวินิจฉัยภาวะหัวใจขาดเลือดฉับพลันแบบไม่มีคลื่นไฟฟ้าหัวใจส่วน เอสที ยกในผู้ป่วยที่มีค่าการทำงานของไตลดลง

description: ที่มาและเหตุผล: ภาวะที่มีการทำงานของไตลดลงนั้นสามารถทำให้มีการตรวจพบการเพิ่มขึ้นของ cardiac biomarkers ในเลือดได้ แม้จะไม่มีภาวะหัวใจขาดเลือดแบบฉับพลันในขณะนั้นก็ตาม ซึ่งเป็นปัญหาที่พบบ่อยในเวชปฎิบัติในการวินิจฉัยภาวะหัวใจขาดเลือดฉับพลันแบบไม่มีคลื่นไฟฟ้าหัวใจส่วน เอส ที ยก (NSTEMI) การใช้ค่าความเปลี่ยนแปลงที่เพิ่มขึ้น และ/หรือ ของค่าโทรโปนิน เพื่อแยกภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดแบบฉับพลันออกจากภาวะที่มีการเพิ่มขึ้นของค่าโทรโปนิน อยู่ก่อนนั้น มีงานวิจัยมากมายที่ระบุว่าสามารถใช้ได้ แต่มีข้อมูลเกี่ยวกับผู้ป่วยที่มีค่าการทำงานของไตลดลงเป็นส่วนน้อย และยังไม่มีงานวิจัยใดที่ทำขึ้นเพื่อหาค่าจุดตัดในการวินิจฉัยภาวะ NSTEMI ในผู้ป่วยที่มีการทำงานของไตลดลงโดยเฉพาะ วิธีการวิจัย: เป็นการวิจัยโดยการสังเกตแบบไปข้างหน้า โดยไม่มีกลุ่มเปรียบเทียบ เพื่อที่จะหาค่าจุดตัดของความแตกต่างที่ 2 ชั่วโมงของการตรวจโทรโปนิน ด้วยวิธีความไวสูงในการวินิจฉัยภาวะ NSTEMI ในผู้ป่วยที่มีการทำงานของไตลดลง (eGFR น้อยกว่าหรือเท่ากับ 60 ml/min/1.73m2) โดยเก็บข้อมูลจากผู้ป่วยที่มีการทำงานของไตที่มี eGFR น้อยกว่าหรือเท่ากับ 60 ml/min/1.73m2 ที่มายังห้องฉุกเฉินด้วยอาการเจ็บหน้าอกที่สงสัยภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดฉับพลัน ผู้ป่วยจะได้รับการเจาะเลือดเมื่อมาถึงยังห้องฉุกเฉินและอีก 2 ชั่วโมงต่อมาเพื่อส่งตรวจโทรโปนิน ที ด้วยวิธีความไวสูง (hs-cTnT) ของ Roche และโทรโปนิน ไอ ด้วยวิธีความไวสูง (hs-cTnI) ของ Abbott วินิจฉัยภาวะ NSTEMI โดยผู้เชี่ยวชาญโรคหัวใจ โดยอิงตามเกณฑ์การวินิจฉัยสากล ค่าความแตกต่างที่สองชั่วโมงของ การตรวจโทรโปนิน ด้วยวิธีความไวสูง จะนำมาสร้างเป็นกราฟ Receiver operating characteristic (ROC) เพื่อประเมินความถูกต้อง และหาค่าจุดตัดที่เหมาะสมที่สุด ผลการศึกษา: เก็บข้อมูลจากผู้ป่วยที่มายังห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ด้วยอาการเจ็บหน้าอกที่สงสัยภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดฉับพลัน ในช่วงเดือน สิงหาคม 2557 ถึง กุมภาพันธ์ 2558 ได้จำนวนผู้ป่วยที่ตรงตามเกณฑ์การศึกษาทั้งสิ้น 71 ราย มีผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะ NSTEMI 17 ราย คิดเป็นร้อยละ 23.9 ค่าความแตกต่างที่ 2 ชั่วโมงของการตรวจ โทรโปนิน ไอ ด้วยวิธีความไวสูง ในผู้ป่วยที่มีค่าการทำงานของไตลดลง มีพื้นที่ใต้กราฟ ROC อยู่ที่ 0.87 (95% CI= 0.75-0.99) และการตรวจโทรโปนิน ด้วยวิธีความไวสูง มีพื้นที่ใต้กราฟ ROC อยู่ที่ 0.79 (95% CI = 0.66-0.92) โดยการตรวจทั้งสองนั้นไม่มีความแตกต่างของพื้นที่ไต้กราฟอย่างมีนัยยะสำคัญทางสถิติ (p = .39) ค่าจุดตัดที่เหมาะสมของความแตกต่างที่ 2 ชั่วโมง ของการตรวจ โทรโปนิน ไอ ด้วยวิธีความไวสูง คือ 1.365 ng/L (ความไว = 82% ความจำเพาะ = 67%) และ สำหรับการตรวจโทรโปนิน ที ด้วยวิธีความไวสูง คือ 3.25 ng/L (ความไว = 82%, ความจำเพาะ = 79%) และการใช้ค่าความแตกต่างดังกล่าวทั้งคู่นั้นไม่ได้มีความแตกต่างอย่างมีนัยยะสำคัญทางสถิติในเรื่องของพื้นที่ไต้กราฟ ROC เปรียบเทียบกับการใช้ค่าใดค่าหนึ่งที่เกิน เปอร์เซ็นต์ไทล์ที่ 99 ของการตรวจโทรโปนิน ด้วยวิธีความไวสูง ในการวินิจฉัยภาวะ NSTEMI ในผู้ป่วยที่มีค่าการทำงานของไตลดลง สรุป: ในการวินิจฉัยภาวะ NSTEMI ในผู้ป่วยที่มีค่าการทำงานของไตลดลง การใช้ค่าความแตกต่างที่ 2 ชั่วโมง ของการตรวจ โทรโปนิน ด้วยวิธีความไวสูงนั้น ใช้ได้ โดยเฉพาะในกรณีที่ค่าโทรโปนินจากการตรวจครั้งแรกนั้นต่ำกว่าเปอร์เซ็นต์ไทล์ที่ 99
DOI: 10.14457/cu.the.2014.579
title: ความสัมพันธ์ของระดับบีเอนพีในพลาสมาและการเกิดเอเตรียลฟิบริลเลชันในผู้ป่วยที่ใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจ

description: ที่มา: ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะชนิด atrial fibrillation (AF) เป็นปัญหาทางสาธารณสุขที่สำคัญ มีผลทำให้เพิ่มอัตราการเกิดภาวะหัวใจล้มเหลว อัมพฤกษ์ อัมพาต อัตราการนอนโรงพยาบาลและอัตราการเสียชีวิต ในผู้ป่วยที่ไม่ได้ใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจ มีการศึกษาเกี่ยวกับระดับ brain natriuretic peptide (BNP) ในพลาสมา ในการพยากรณ์การเกิด AF หลายการศึกษาและพบว่ามีความสัมพันธ์กันในเชิงบวก แต่ยังไม่พบการศึกษาใดที่ศึกษาถึงความสัมพันธ์ระหว่างการเกิด AF และระดับ BNP ในผู้ป่วยใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจ การศึกษานี้จึงมุ่งเน้นจะหาความสัมพันธ์ของ AF และระดับ BNP ในผู้ที่ใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจ ในคนไทย เป็นการตรวจเพื่อช่วยในการพยากรณ์โรค ซึ่งสามารถนำมาใช้ประโยชน์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการดูแลผู้ป่วย วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของระดับบีเอนพีในพลาสมาและการเกิดเอเตรียลฟิบริลเลชันในผู้ป่วยที่ใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจชนิด dual chamber pacemaker ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ วิธีวิจัย: เป็นแบบการวิจัยเชิงพรรณนาทางคลินิก ผู้ป่วยที่มาตรวจที่คลินิกเครื่องกระตุ้นหัวใจโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ทุกรายที่ตรวจพบ AF และผ่านเกณฑ์การคัดเลือกเข้า ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ถึง ธันวาคม พ.ศ. 2557 ที่ยินยอมเข้าร่วมการวิจัยจะได้รับการตรวจเครื่องกระตุ้นหัวใจหาการเกิด AF และตรวจเลือดหาระดับ BNP ในวันที่มาตรวจติดตามอาการที่ 0, 3, 6 เดือน เพื่อนำมาวิเคราะห์ค่าสหสัมพันธ์ ผลการศึกษา: จากการศึกษามีจำนวนผู้ป่วยทั้งหมด 39 ราย เป็นเพศหญิง 20 ราย (51.3%) อายุเฉลี่ย 72 ปี ได้รับการใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจด้วยข้อบ่งชี้ sick sinus syndrome 32 ราย (81.6%) ผู้ป่วยที่เข้าร่วมการวิจัยได้รับการตรวจเลือดร่วมกับการตรวจเครื่องกระตุ้นหัวใจทั้งหมด 58 ครั้ง การกระจายของข้อมูลเป็นแบบเบ้ซ้าย ระดับ BNP ในพลาสมา สัมพันธ์กับ AF burden(%)ในระดับปานกลางโดยมีค่า correlation coefficient (r) 0.411, p = 0.001 นอกจากนี้ยังพบว่า AF burden (%) ไม่มีความสัมพันธ์กับปริมาณการกระตุ้นหัวใจห้องล่าง (ventricular pacing) โดยมีค่า correlation coefficient (r) 0.233, p=0.079 และปริมาณการกระตุ้นหัวใจห้องล่างก็ไม่มีความสัมพันธ์กับระดับ BNP ในพลาสมาอีกด้วย สรุป: ระดับ BNP ในพลาสมามีความสัมพันธ์กับ AF burden (%) ในระดับปานกลางและเป็นเพียงหนึ่งในหลายๆปัจจัยที่สัมพันธ์กับปริมาณการเกิด AF ในผู้ป่วยที่เข้าร่วมการวิจัยเนื่องจากมี half life สั้น และผู้ป่วยส่วนใหญ่มีภาวะ sick sinus syndrome จึงใช้พยากรณ์การเกิด AF ในผู้ป่วยกลุ่มนี้ได้ไม่ดี
DOI: 10.14457/cu.the.2014.580
title: การเปลี่ยนแปลงระดับความรุนแรงของสิวในผู้ชายที่เป็นสิวง่ายเปรียบเทียบก่อนและหลังการบริโภคช็อกโกแลต

description: ที่มา: มีความเชื่อว่าช็อกโกแลตเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เกิดสิวเพิ่มขึ้น ข้อสงสัยนี้ยังไม่สามารถสรุปได้แน่ชัด เนื่องด้วยงานวิจัยที่ศึกษาเจาะลึกในเรื่องนี้ยังมีน้อย และมีผลการวิจัยที่ขัดแย้งกัน วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงของระดับความรุนแรงของสิวในผู้ชายที่เป็นสิวง่าย เปรียบเทียบก่อนและหลังการบริโภคช็อกโกแลตติดต่อกันเป็นเวลา 28 วัน วิธีการศึกษา: ทำการศึกษาอาสาสมัครนิสิตจุฬาฯเพศชายที่มีสุขภาพแข็งแรง มีผิวที่เป็นสิวง่าย ทั้งหมด 25 คน มีระดับความรุนแรงของสิวในระดับ 1-4 คะแนนจากเกณฑ์การวัดตาม The Leeds revised acne grading system โดยนับจำนวนเม็ดสิว วัดระดับความรุนแรงของสิว และถ่ายภาพหน้าด้านขวาทุกสัปดาห์เป็นเวลา 28 วัน หลังจากนั้นให้รับประทานช็อกโกแลตดำ 99% วันละ 25 กรัมทุกวัน ในเวลา 20.00 นาฬิกา และนับจำนวนเม็ดสิว วัดระดับความรุนแรงของสิว ถ่ายภาพหน้าด้านขวา ทุกสัปดาห์เป็นเวลา 28 วัน และทำการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยความแตกต่างของระดับความรุนแรงของสิวก่อนและหลังรับประทานช็อกโกแลต ผลการศึกษา: จากการศึกษาในอาสาสมัครทั้งหมด 25 คน พบว่า หลังการบริโภคช็อกโกแลตดำ 99% สัปดาห์ที่ 2 ค่าเฉลี่ยระดับความรุนแรงของสิวเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.01) และ ค่าเฉลี่ยจำนวนเม็ดสิวประเภทสิวอุดตันและสิวอักเสบแบบตุ่มแดงเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.01) สรุปผล: การบริโภคช็อกโกแลตดำ 99% ในเพศชายที่เป็นสิวง่ายเป็นเวลา 28 วัน ทำให้ค่าเฉลี่ยระดับความรุนแรงของสิวเพิ่มขึ้น และค่าเฉลี่ยจำนวนเม็ดสิวอุดตันและสิวอักเสบประเภทตุ่มแดงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.581
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีน HLA-DPA1, IL28B, IFNL4 และ IP-10 กับการตอบสนองต่อการรักษาด้วยยากลุ่มเพคอินเตอร์เฟอรอนในผู้ป่วยไทยที่ติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรัง

description: การติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีแบบเรื้อรัง (Chronic Hepatitis B, CHB) เป็นปัญหาสุขภาพที่สำคัญ ปัจจุบันยาหลักที่ใช้ในการรักษา CHB คือ pegylated interferon (PEG-IFN) มีหลักฐานจำนวนมากที่แสดงให้เห็นว่าการตอบสนองต่อการรักษาสัมพันธ์กับปัจจัยทางพันธุกรรมของผู้ป่วย การวิจัยนี้จึงมีจุดมุ่งหมายเพื่ออธิบายความสัมพันธ์ระหว่างความหลากหลายทางพันธุกรรมของผู้ป่วย (single nucleotide polymorphisms ,SNPs) และการตอบสนองต่อการรักษาด้วยยากลุ่ม PEG-IFN ในผู้ป่วย CHB โดยทำการตรวจวิเคราะห์ SNPs ในบริเวณยีน Human leukocyte antigen-DPA1 (HLA-DPA1) ตำแหน่ง rs3077 และยีน Interferon lambda 4 (IFNL4) ตำแหน่ง ss469415590 ด้วยวิธี TaqMan probe real-time PCR และตรวจวิเคราะห์ SNPs บริเวณโปรโมเตอร์ของยีน IFN-γ induces protein 10 (IP-10) ตำแหน่ง G-201A และยีน Interleukin-28B (IL28B) ตำแหน่ง rs12979860 ด้วยวิธี Polymerase chain reaction- restriction fragment length polymorphism (PCR-RFLP) ในกลุ่มผู้ป่วย CHB ที่ได้รับการรักษาด้วยยา PEG-IFN เป็นเวลา 48 สัปดาห์ โดยผู้ป่วยกลุ่ม HBeAg-positive CHB การตอบสนองต่อการรักษา (Virological response, VR) หมายถึง การเกิด HBeAg seroconversion และระดับ HBV DNA &lt;2,000 IU/mL ทื่ 24 สัปดาห์หลังจากหยุดยา และในผู้ป่วยกลุ่ม HBeAg-negative CHB การตอบสนองต่อการรักษาหมายถึง ระดับ HBV DNA &lt;2,000 IU/mL ทื่ 48 สัปดาห์หลังจากหยุดยา จากการวิเคราะห์ข้อมูลผู้ป่วยทั้งหมด 254 ราย โดยแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มคือ HBeAg-positive CHB จำนวน 107 ราย และ HBeAg-negative CHB จำนวน 147 ราย พบว่าผู้ป่วยกลุ่ม HBeAg-positive CHB SNP บริเวณโปรโมเตอร์ของยีน IP-10 ตำแหน่ง G-201A จีโนไทป์ GG สัมพันธ์กับการเกิด VR และระดับ IP-10 ในซีรั่มก่อนการรักษา ในขณะที่ SNPs ในบริเวณยีน HLA-DPA1, IL28B และ IFNL4 ไม่มีความสัมพันธ์กับการเกิด VR จากการวิเคราะห์ในผู้ป่วยกลุ่ม HBeAg-negative CHB พบว่า SNP ในบริเวณยีน HLA-DPA1 ตำแหน่ง rs3077 จีโนไทป์ GG สัมพันธ์กับการเกิด VR และการเกิด HBsAg clearance ในขณะที่ SNP บริเวณโปรโมเตอร์ของยีน IP-10 ตำแหน่ง G-201A จีโนไทป์ GG ไม่สัมพันธ์กับการเกิด VR แต่สัมพันธ์กับระดับ Alanine Aminotransferase (ALT) ก่อนการรักษา และพบว่า SNPs ในบริเวณยีน IL28B และ IFNL4 ไม่มีความสัมพันธ์กับการเกิด VR ดังนั้นการค้นพบเหล่านี้จึงเป็นหลักฐานสำคัญที่บ่งชี้ว่า SNP ตำแหน่ง G-201A ของยีน IP-10 สัมพันธ์กับ VR ในผู้ป่วย HBeAg-positive CHB และ SNP ตำแหน่ง rs3077 ของยีน HLA-DPA1 สัมพันธ์กับ VR ในผู้ป่วย HBeAg-negative CHB ซึ่งอาจช่วยในการระบุตัวพยากรณ์ (predictors) ผลการรักษาซึ่งเป็นการลดค่าใช้จ่ายและผลข้างเคียงจากการรักษาด้วยยากลุ่ม PEG-IFN ได้
DOI: 10.14457/cu.the.2014.919
title: แนวทางการปรับปรุงสัญญาจ้างก่อสร้างงานขนาดเล็กในประเทศไทย

description: การจัดทำสัญญาจ้างก่อสร้างนั้นเป็นสัญญาที่ไม่ได้มีแบบ ทางผู้ร่างสัญญาสามารถระบุข้อกำหนดลงในตัวสัญญาได้เอง โดยเฉพาะในงานก่อสร้างขนาดเล็กที่ผู้ทำสัญญาขาดประสบการณ์ในการทำสัญญา ทำให้ข้อกำหนดในสัญญาอาจไม่ครอบคลุมถึงข้อกำหนดที่จำเป็น รวมถึงข้อกำหนดในสัญญานั้นจะส่งผลต่อทั้งในส่วนของเวลา ราคา และคุณภาพของงานอีกด้วย งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อระบุถึงข้อพิพาทอันเนื่องมาจากการใช้สัญญาระหว่างฝ่ายผู้ว่าจ้างกับฝ่ายผู้รับเหมาในงานก่อสร้างขนาดเล็ก และเสนอแนะแนวทางการปรับปรุงสัญญาจ้างก่อสร้างงานขนาดเล็ก ให้มีความรัดกุมและครอบคลุมในปัญหาที่สำคัญ ขั้นตอนการศึกษาประกอบด้วยการศึกษางานวิจัยและข้อกฎหมายที่เกี่ยวข้อง ทำการเก็บข้อมูลข้อพิพาทที่เกิดขึ้นจากคำพิพากษาศาลฎีกา และจากสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค แล้วนำข้อพิพาทจากที่ได้จากการเก็บข้อมูลไปทำการสัมภาษณ์ผู้รับเหมา จากนั้นจึงทำการสรุปประเด็นข้อพิพาทแล้ววิเคราะห์ความครอบคลุมของข้อพิพาทตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยสัญญาจ้างทำของ และตามสัญญาจ้างก่อสร้างมาตรฐาน FIDIC : Short Form of Contract แล้วนำเสนอถึงแนวทางการปรับปรุงสัญญาจ้างก่อสร้างให้ครอบคลุมต่อข้อพิพาท ผลการศึกษาสรุปได้ว่าข้อพิพาทที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากประเด็นหลักคือ ข้อพิพาทที่เกี่ยวข้องกับการแก้ไขเปลี่ยนแปลงงาน ข้อพิพาทที่เกี่ยวข้องกับความล่าช้า ข้อพิพาทที่เกี่ยวข้องกับคุณภาพของผลงาน และข้อพิพาทที่เกี่ยวข้องกับราคาและการชำระหนี้ สำหรับการวิเคราะห์ความครอบคลุมต่อข้อพิพาทนั้นพบว่าตามกฎหมายสัญญาจ้างทำของนั้นมีความครอบคลุมต่อข้อพิพาทแล้วในหลายด้าน แต่ก็ยังมีต้องมีข้อกำหนดที่ควรระบุเพิ่มเติมเพื่อให้สัญญาจ้างก่อสร้างนั้นครอบคลุมต่อข้อพิพาทที่เคยเกิดขึ้นได้ดียิ่งขึ้น โดยผู้วิจัยได้เสนอถึงแนวทางการเขียนสัญญาจ้างก่อสร้างว่าควรมีหัวข้อลักษณะใดในสัญญาเพื่อให้สามารถครอบคลุมต่อข้อพิพาทได้