cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1286
title: การสังเคราะห์จีโอพอลิเมอร์พรุนโดยใช้สารก่อฟองอนินทรีย์

description: งานวิจัยนี้ทำการสังเคราะห์วัสดุจีโอพอลิเมอร์พรุนฐานดินขาวเผาโดยใช้สารก่อฟอง อนินทรีย์ได้แก่ ซิลิกาฟูม ตะกรันอะลูมิเนียม และผงอะลูมิเนียม โดยการเตรียมดินขาวเผาทำได้ด้วยการนำดินขาวไปบดเพื่อลดขนาดและร่อนผ่านตะแกรงเบอร์ 150 เมช หลังจากนั้นนำไปเผาที่อุณหภูมิ 700 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 6 ชั่วโมง สำหรับการใช้ซิลิกาฟูมเป็นสารก่อฟองสามารถแบ่งการศึกษาเป็น 2 ส่วนคือ ศึกษาผลของความเข้มข้นของสารละลายแอลคาไลน์ต่อสมบัติจีโอพอลิเมอร์พรุนโดยใช้สัดส่วนดินขาวเผาต่อซิลิกาฟูม 60:40 และเปลี่ยนแปลงความเข้มข้นของสารละลาย โซเดียมไฮดรอกไซด์ ส่วนที่สองศึกษาผลของสัดส่วนดินขาวเผาต่อซิลิกาฟูมต่อสมบัติของ จีโอพอลิเมอร์พรุน โดยใช้ความเข้มข้นของสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์คงที่ที่ 10 โมลาร์ บ่มด้วยอุณหภูมิ 70 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 24 ชั่วโมง หลังจากนั้นบ่มที่อุณหภูมิห้องจนครบ 28 วัน นำไปทดสอบสมบัติการนำความร้อน พบว่าชิ้นงานจีโอพอลิเมอร์พรุนมีการนำความร้อนต่ำ นอกจากนี้จากการทดสอบการละลายน้ำของชิ้นงานพบว่าชิ้นงานทุกสัดส่วนมีความไม่เสถียรเมื่ออยู่ในน้ำ สำหรับการทดลองที่ใช้ตะกรันอะลูมิเนียมเป็นสารก่อฟองแบ่งการศึกษาเป็น 3 ส่วนคือ ศึกษาผลของปริมาณตะกรันอะลูมิเนียมในปริมาณต่างๆ ต่อสมบัติของจีโอพอลิเมอร์พรุน ส่วนที่สองศึกษาผลของสัดส่วนสารละลายโซเดียมซิลิเกตต่อสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ ส่วนที่สามศึกษาผลของสัดส่วนของแข็งต่อของเหลว จากผลการทดลองพบว่าชิ้นงานที่เหมาะสมในการสังเคราะห์จีโอพอลิเมอร์พรุนคือชิ้นงานที่เติมตะกรันอะลูมิเนียม 1.5 เปอร์เซ็นต์ โดยใช้สัดส่วนสารละลายโซเดียมซิลิเกตต่อสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ 2.5 และสัดส่วนของแข็งต่อของเหลวเท่ากับ 0.86 ทำให้ได้ชิ้นงานที่มีกำลังอัด 11.76 เมกะพาสคัล ซึ่งมีค่าสูงกว่ามาตราฐานผลิตภัณฑ์ออุตสาหกรรมชิ้นส่วนคอนกรีตมวลเบาแบบมีฟองอากาศ-อบไอน้ำ (มอก. 1505-2541) และมีค่าการนำความร้อน 0.27 วัตต์ต่อเมตร-เคลวิน ซึ่งมีค่าต่ำกว่าอิฐมอญ นอกจากนี้จากผลการศึกษาปริมาณที่เหมาะสมของ ผงอะลูมิเนียมที่ใช้เป็นสารก่อฟองในจีโอพอลิเมอร์พรุน พบว่าชิ้นงานที่เหมาะสมที่สุดคือ ชิ้นงานที่ใช้ปริมาณผงอะลูมิเนียม 0.7 เปอร์เซ็นต์ ได้กำลังอัดเท่ากับ 15.27 เมกะพาสคัล และมีค่า การนำความร้อน 0.27 วัตต์ต่อเมตร-เคลวิน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1287
title: การจำลองซีเอฟดีของเครื่องปฏิกรณ์เชื้อเพลิงในการเผาไหม้แบบเคมิคอลลูปิง

description: ในงานวิจัยนี้ได้ทำการพัฒนาแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของเครื่องปฏิกรณ์วงปฏิกิริยาเคมีฝั่งเครื่องปฏิกรณ์เชื้อเพลิงขึ้น โดยใช้พลศาสตร์ของไหลเชิงคำนวณเป็นเครื่องมือด้วยโปรแกรม ANSYS Fluent เพื่อจำลองภาวะการไหลแบบไม่เกิดปฏิกิริยาเคมี (Cold flow) พบว่าพฤติกรรมอุทกพลศาสตร์จากแบบจำลองมีความสอดคล้องกับผลการทดลอง ผลการทดลองพบว่าตัวแปรดำเนินการที่ส่งผลต่อค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของสัดส่วนโดยปริมาตรของของแข็งในแนวแกนคือ ความเร็วแก๊สป้อนเข้า สมบัติทางกายภาพของของแข็ง ขนาดอนุภาค ความหนาแน่นของอนุภาค ความสูงเบดเริ่มต้น อันตรกิริยาระหว่างขนาดอนุภาคและความสูงเบดเริ่มต้น อันตรกิริยาระหว่างขนาดอนุภาคและความหนาแน่นของแข็ง อันตรกิริยาระหว่างขนาดอนุภาคและความเร็วแก๊สป้อนเข้า และอันตรกิริยาระหว่างความสูงเบดเริ่มต้นและความเร็วแก๊สป้อนเข้า และตัวแปรที่ส่งผลต่อค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของสัดส่วนโดยปริมาตรของของแข็งในแนวรัศมีคือ ขนาดอนุภาค ความหนาแน่นของอนุภาค ความสูงเบดเริ่มต้น อันตรกิริยาระหว่างขนาดอนุภาคและความหนาแน่นของแข็ง และอันตรกิริยาระหว่างความเร็วแก๊สป้อนเข้าและความสูงเบดเริ่มต้น จากนั้นเพิ่มแบบจำลองปฏิกิริยาเคมีระหว่างโลหะนิกเกิลออกไซด์และแก๊สเชื้อเพลิงโดยใช้แบบจำลองแบบแกนกลางหดตัว ( Shrinking core model) เพื่อศึกษาการเดินระบบเมื่อเกิดปฏิกิริยาเคมี จากการศึกษาผลของตัวแปรดำเนินการเมื่อเกิดปฏิกิริยาเคมีพบว่า ความเร็วแก๊สเชื้อเพลิงป้อนเข้า ส่งผลต่อค่าร้อยละการเปลี่ยนของแก๊สเชื้อเพลิง โดยภาวะที่เหมาะสมที่ส่งผลต่อค่าร้อยละการเปลี่ยนของแก๊สเชื้อเพลิงมากที่สุดคือ ขนาดอนุภาค 150 ไมครอน อัตราส่วนความสูงเบดเริ่มต้นต่อขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเครื่องปฏิกรณ์ 0.75 เท่า อุณหภูมิแก๊สเชื้อเพลิงป้อนเข้า 873 K และความเร็วแก๊สเชื้อเพลิงป้อนเข้า 1.5 เท่าของความเร็วต่ำสุดที่ทำให้เกิดฟลูอิไดเซชัน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1288
title: คุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัยที่เกิดจากพื้นที่สีเขียวภายในโครงการหมู่บ้านจัดสรร ระดับราคาปานกลาง กรณีศึกษา: โครงการเพอร์เฟค เพลส รัตนาธิเบศร์ และโครงการเพอร์เฟค เพลส ราชพฤกษ์

description: พื้นที่สีเขียวภายในหมู่บ้านจัดสรรมีส่วนสำคัญในการส่งเสริมคุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัย บริษัท พร็อพเพอร์ตี้ เพอร์เฟค จำกัด (มหาชน) เป็นบริษัทที่ให้ความสำคัญกับการจัดให้มีพื้นที่สีเขียวภายในโครงการเพื่อคุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัย แต่ยังไม่เคยติดตามผล การวิจัยนี้จึงต้องการศึกษาว่าพื้นที่สีเขียวส่งผลต่อคุณภาพชีวิตตรงตามวัตถุประสงค์ที่บริษัทฯกำหนดหรือไม่ โดยทำการ ศึกษาแนวคิด วัตถุประสงค์ และองค์ประกอบทางกายภาพของพื้นที่สีเขียว ศึกษาผลจากพื้นที่สีเขียวที่มีต่อคุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัย เสนอแนะแนวทางการจัดทำพื้นที่เขียวที่ส่งเสริมคุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัยมากกว่าในปัจจุบัน โดยทำการศึกษาพื้นที่สีเขียวในโครงการเพอร์เฟค เพลส รัตนาธิเบศร์(PP-RTB)และโครงการ เพอร์เฟค เพลส ราชพฤกษ์(PP-RP) ใช้วิธีการเก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์, การสังเกต และการใช้แบบสอบถาม การศึกษาพบว่า บริษัทฯมีวัตถุประสงค์ในการจัดให้มีพื้นที่สีเขียวภายในโครงการเพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่ดี เพื่อการพักผ่อน การออกกำลังกาย และจัดกิจกรรมส่วนรวมของผู้อยู่อาศัย โครงการทั้ง 2 มีแนวคิดในการการวางผัง ออกแบบพื้นที่สีเขียวต่างกัน คือ PP-RTB จัดให้มีสวนสาธารณะแบบรวม อยู่บริเวณกึ่งกลางพื้นที่โครงการ ส่วนโครงการ PP-RP จัดให้เป็นสวนขนาดเล็กกระจายอยู่ในพื้นที่เฟสต่างๆ โดยแบ่งพื้นที่สีเขียวเป็น 3 ประเภท ได้แก่ สวนสาธารณะหลัก, สวนขนาดกลาง และสวนหย่อม การศึกษาพบว่าองค์ประกอบที่ส่งผลต่อการเข้าใช้พื้นที่ และมีส่วนเสริมคุณภาพชีวิตมากที่สุด ได้แก่ ต้นไม้และพืชพรรณ, สนามหญ้า, ตำแหน่งที่ตั้ง และทางเดิน โดยพบว่ามีผู้ใช้พื้นที่สีเขียวหนาแน่นที่สุดในวันเสาร์ – อาทิตย์ 17.00 – 20.00 น. ผู้อยู่อาศัยในโครงการ PP-RTB มีระยะทางระหว่างบ้านถึงสวนสาธารณะไกลกว่า แต่มีระยะทางระหว่างบ้านถึงสวนหย่อมใกล้กว่าผู้อยู่อาศัยโครงการ PP-RP พบกิจกรรมที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตในทั้ง 2 โครงการรวม 14 กิจกรรม ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตทางด้านสุขภาพ, ด้านธรรมชาติ, ด้านครอบครัว และด้านสังคม สวนสาธารณะหลักและสวนขนาดกลางโครงการ PP-RTB พบกิจกรรมที่ส่งเสริมคุณภาพชีวิตมากกว่าโครงการ PP – RP โดยกิจกรรมที่พบมากที่สุด คือ กิจกรรมทางด้านการออกกำลังกาย ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตมากที่สุดในด้านธรรมชาติและด้านสุขภาพตามลำดับ ส่วนสวนหย่อมที่มีตำแหน่งที่ตั้งใกล้บ้านพบกิจกรรมมากกว่าสวนหย่อมที่ตั้งอยู่บริเวณอื่น สวนหย่อมโครงการ PP-RP มีกิจกรรมที่ส่งเสริมคุณภาพชีวิตมากกว่า โครงการ PP-RTB โดยกิจกรรมที่พบมากที่สุด คือ กิจกรรมเกี่ยวกับเด็กและสัตว์เลี้ยง ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตมากที่สุดในด้านธรรมชาติและด้านครอบครัวตามลำดับ และเมื่อพิจารณาประกอบกับทัศนคติของผู้อยู่อาศัยเกี่ยวกับคุณภาพชีวิต สรุปได้ว่าผู้อยู่อาศัยในโครงการ PP-RTB มีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าผู้อยู่อาศัยในโครงการ PP-RP การศึกษาพบว่าพื้นที่สีเขียวในโครงการ ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตตรงตามวัตถุประสงค์ที่บริษัทฯกำหนด พื้นที่สีเขียวประเภทสวนสาธารณะหลักส่งเสริมคุณภาพชีวิตมากที่สุด โดยพื้นที่สวนสาธารณะหลักแบบรวมขนาดใหญ่ส่งเสริมคุณภาพชีวิตมากกว่าแบบกระจาย เนื่องจากสะดวกต่อการเข้าใช้พื้นที่ และมีพื้นที่ในการทำกิจกรรมมากกว่า พื้นที่สวนสาธารณะหลักรวมทั้งสวนขนาดกลาง จึงควรตั้งอยู่ในบริเวณที่เข้าถึงได้สะดวกและรับรู้ได้ง่าย ส่วนพื้นที่สวนหย่อมควรตั้งอยู่ใกล้กลุ่มบ้าน เพื่อความสะดวกในการเข้าถึง และเอื้ออำนวยต่อการเกิดกิจกรรมที่ส่งเสริมคุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัยภายในโครงการ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1289
title: ผลของโปรแกรมการบริหารข้อไหล่ร่วมกับการบริหารกายจิตด้วยชี่กงต่อความสามารถในการเคลื่อนไหวข้อไหล่ของผู้ป่วยมะเร็งเต้านมหลังได้รับการผ่าตัด

description: การวิจัยกึ่งทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการเคลื่อนไหวข้อไหล่ของผู้ป่วยมะเร็งเต้านมหลังได้รับการผ่าตัด กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยโรคมะเร็งเต้านมที่ได้รับการรักษาด้วยการผ่าตัด และเข้ามารับการรักษาที่หอผู้ป่วยศัลยกรรม โรงพยาบาลตำรวจ จำนวน 51 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง โดยจับคู่กลุ่มตัวอย่างให้มีคุณสมบัติคล้ายกันในเรื่องวิธีการผ่าตัด เต้านมข้างที่ผ่าตัด และอายุ กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ ในขณะที่กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการบริหารข้อไหล่ร่วมกับบริหารกายจิตด้วยชี่กง ซึ่งผู้วิจัยพัฒนาขึ้นจากโปรแกรมการบริหารข้อไหล่ของ นงนุช ทากัณหา และคณะ (2550) ผสมผสานกับการบริหารกายจิตด้วยชี่กงวิถีไทยของ สุรีพร ธนศิลป์ (2555) ตามกระบวนการพยาบาล 4 ขั้นตอนของ Yura & Walsh (1983) ระยะเวลา 4 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล และเครื่องมือโกนิโอมิเตอร์ใช้ประเมินความสามารถในการเคลื่อนไหวข้อไหล่ 5 ท่า คือ ท่างอแขน ท่าเหยียดแขน ท่ากางแขนออก ท่าหมุนเข้าด้านใน และท่าหมุนแขนออกด้านนอก ตรวจสอบความเที่ยงของโกนิโอมิเตอร์ด้วยวิธีการหาความเที่ยงของผู้ประเมิน ได้ค่าเท่ากับ 1 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ความสามารถในการเคลื่อนไหวข้อไหล่ในทุกท่าของผู้ป่วยมะเร็งเต้านมหลังการทดลองของกลุ่มทดลองมากกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1290
title: ปัจจัยคัดสรรทำนายภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเรื้อรัง

description: การวิจัยเชิงทำนายครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาวะซึมเศร้าและศึกษาปัจจัยทำนายภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเรื้อรัง โดยใช้ทฤษฎีความไม่แน่นอนในความเจ็บป่วยเป็นกรอบแนวคิดในการวิจัย เลือกกลุ่มตัวอย่างตามสะดวก คือ ผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเรื้อรัง จำนวน 110 คน จากแผนกตรวจโรคผู้ป่วยนอกระบบหัวใจและหลอดเลือด โรงพยาบาลระดับตติยภูมิ 3 แห่ง เขตกรุงเทพมหานคร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินภาวะซึมเศร้า แบบสอบถามความรู้สึกไม่แน่นอนในความเจ็บป่วย แบบประเมินอาการหายใจลำบาก แบบประเมินความแตกฉานทางสุขภาพ และแบบประเมินแรงสนับสนุนทางสังคม เครื่องมือวิจัยทั้งหมดผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และมีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาคระหว่าง 0.73 - 0.89 วิเคราะห์ข้อมูลโดยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเรื้อรังร้อยละ 26.50 มีคะแนนซึมเศร้าอยู่ในช่วง 16-29 คะแนน ซึ่งถือว่ามีภาวะซึมเศร้า (mean= 13.65, SD= 5.11) 2. อาการหายใจลำบาก ความแตกฉานทางสุขภาพ และความรู้สึกไม่แน่นอนในความเจ็บป่วยมีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเรื้อรัง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .48, -.38 และ .26 ตามลำดับ) ในขณะที่แรงสนับสนุนทางสังคมไม่มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า 3. อาการหายใจลำบาก (ß= .47), ความแตกฉานทางสุขภาพ (ß= -.25) และความรู้สึกไม่แน่นอนในความเจ็บป่วย (ß= .27) สามารถทำนายภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเรื้อรังอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt; .001) ในขณะที่แรงสนับสนุนทางสังคมไม่สามารถทำนายภาวะซึมเศร้าได้ ตัวแปรทุกตัวสามารถร่วมกันทำนายความผันแปรในภาวะซึมเศร้าได้ร้อยละ 38.4 (R2 = .384, F = 16.36, p &lt; .05)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1291
title: ผลของโปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัวต่อคุณภาพชีวิตในผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย

description: การวิจัยกึ่งทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัวต่อคุณภาพชีวิตในผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย โดยพัฒนาจากแนวคิดการมีส่วนร่วมของครอบครัวของ Schepp (1995) กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายที่เข้ารับการรักษาที่ โรงพยาบาลการแพทย์แผนไทยและการแพทย์แบบผสมผสานด้านมะเร็ง สกลนคร จำนวน 44 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 22 คน โดยการจับคู่ผู้ดูแลให้มีลักษณะใกล้เคียงกันในเรื่อง เพศ อายุ และระดับความสามารถในการดูแลตนเองของผู้ป่วยในชีวิตประจำวัน(Palliative Performance Scale) กลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ ในขณะที่กลุ่มทดลองได้รับการดูแลตามปกติร่วมกับโปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัว เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ โปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัว สื่อที่ใช้ประกอบด้วย แผนการสอน คู่มือสำหรับครอบครัวเพื่อการดูแลผู้ป่วยมะเร็งแบบประคับประคอง โดยโปรแกรมและสื่อผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 ท่าน เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่ แบบประเมินส่วนบุคคล แบบประเมินคุณภาพชีวิตผู้ป่วยมะเร็ง แบบประเมินการสนับสนุนจากครอบครัวและแบบสัมภาษณ์การมีส่วนร่วม สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายหลังได้รับโปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัวสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (ค่าเฉลี่ยก่อน = 70.91; ค่าเฉลี่ยหลัง = 77.64; P &lt; .05, t = .037) 2. คุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายของกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการมีส่วนร่วมของครอบครัวกับกลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติไม่แตกต่างกัน (ค่าเฉลี่ยทดลอง = 77.64; ค่าเฉลี่ยควบคุม = 75.86; P &gt; .05, t = .682)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1292
title: ปัจจัยทำนายการหกล้มในผู้สูงอายุโรคพาร์กินสัน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการหกล้มของผู้ป่วยพาร์กินที่เข้ารับการรักษาในคลินิกโรคพาร์กินสัน แผนกอายุรกรรมประสาท ของโรงพยาบาลรัฐบาลในระดับตติยภูมิ เขตกรุงเทพมหานคร ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรร ได้แก่ การสูญเสียการทรงตัว ภาวะซึมเศร้า ความกลัวการหกล้ม สิ่งแวดล้อมภายในบ้าน แรงสนับสนุนทางสังคมจากครอบครัว กับการหกล้มในผู้สูงอายุโรคพาร์กินสันและศึกษาปัจจัยทำนายการหกล้มในผู้สูงอายุโรคพาร์กินสัน จำนวน 152 ราย ด้วยวิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบสุ่มหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัยคือ แบบประเมินภาวะซึมเศร้า แบบประเมินความกลัวการหกล้ม แบบประเมินปัจจัยสิ่งแวดล้อมภายในบ้าน ซึ่งผ่านการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ หาความเที่ยงด้วยวิธีสัมประสิทธิ์ของแอลฟาครอนบาค มีค่าความเที่ยงเท่ากับ .85, .90, .65, และ .89 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน พิสัย ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ Point Biserial Correlation สถิติวิเคราะห์การถดถอย Binary Logistic Regression Analysis ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผู้สูงอายุโรคพาร์กินสันมีอัตราการหกล้มใน 2 สัปดาห์ จำนวนร้อยละ 42.8 และมีประวัติการหกล้มในอดีต ร้อยละ 81.6 2. การสูญเสียการทรงตัว ภาวะซึมเศร้า ความกลัวการหกล้มและสิ่งแวดล้อมภายในบ้านมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับการหกล้มในผู้สูงอายุโรคพาร์กินสัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r=.550, .401, .446, .628 ตามลำดับ) 3. แรงสนับสนุนทางสังคมจากครอบครัวมีความสัมพันธ์ทางลบกับการหกล้มในผู้สูงอายุโรคพาร์กินสันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r=-.627) 4. ตัวแปรที่สามารถร่วมกันทำนายโอกาสเกิดการหกล้มในผู้สูงอายุโรคพาร์กินสัน ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือ การสูญเสียการทรงตัว ความกลัวการหกล้ม สิ่งแวดล้อมภายในบ้านและแรงสนับสนุนทางสังคมจากครอบครัว โดยทำนายโอกาสเกิดการหกล้มในผู้สูงอายุโรคพาร์กินสันได้ ร้อยละ 56.7 และสามารถสร้างสมการถดถอยโลจิสติกในการทำนายโอกาสเกิดการหกล้มได้ดังนี้ Log (หกล้ม) = - 8.909+.371สิ่งแวดล้อมภายในบ้าน+.208 การสูญเสียการทรงตัว +.065 ความกลัวการหกล้ม -.049แรงสนับสนุนทางสังคมจากครอบครัว
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1293
title: ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษาและส่งเสริมการเดินออกกำลังกายต่อพฤติกรรมการเลิกบุหรี่ของผู้ป่วยโรคเรื้อรัง, คลินิกเลิกบุหรี่

description: การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษาและส่งเสริมการเดินออกกำลังกายต่อพฤติกรรมการเลิกบุหรี่ของผู้ป่วยโรคเรื้อรัง กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคเรื้อรังที่ยังคงสูบบุหรี่อย่างต่อเนื่องภายใน 1 สัปดาห์ที่ผ่านมา คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างตามคุณสมบัติที่กำหนดไว้จากคลินิกเลิกบุหรี่ โรงพยาบาลพล จังหวัดขอนแก่น จำนวน 50 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม 25 คน กลุ่มทดลอง 25 คน กลุ่มควบคุมได้รับคำปรึกษาให้เลิกบุหรี่แบบกระชับเป็นรายบุคคล ส่วนกลุ่มทดลองเข้าร่วมโปรแกรมการให้คำปรึกษาและส่งเสริมการเดินออกกำลังกายซึ่งประกอบด้วยการให้คำปรึกษาเพื่อเลิกบุหรี่เป็นรายบุคคล การแนะนำวิธีเดินออกกำลังกายและประโยชน์ของการเดินต่อการเลิกบุหรี่ ใช้เวลาทั้งหมด 8 สัปดาห์ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการเดินออกกำลังกาย, และแบบวัดพฤติกรรมการเลิกบุหรี่ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้ป่วยโรคเรื้อรังที่เข้าร่วมโปรแกรมการให้คำปรึกษาและส่งเสริมการเดินออกกำลังกายมีคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการเลิกบุหรี่มากกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ผู้ป่วยโรคเรื้อรังกลุ่มที่เข้าร่วมโปรแกรมการให้คำปรึกษาและส่งเสริมการเดินออกกำลังกายมีคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการเลิกบุหรี่มากกว่ากลุ่มที่ได้รับคำปรึกษาแบบกระชับอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1294
title: ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการคัดกรองมะเร็งเต้านมในสตรีวัยหมดระดู

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่สามารถทำนายพฤติกรรมการคัดกรองมะเร็งเต้านมของสตรีวัยหมดระดู โดยใช้กรอบแนวคิดความเชื่อด้านสุขภาพของ Rosenstock, Strecher and Becker (1988) กลุ่มตัวอย่างเป็นสตรีวัยหมดระดูอายุระหว่าง 45-59 ปี จำนวน 145 คน ตอบแบบสอบถามจำนวน 7 ชุด ตัวแปรต้นที่นำมาศึกษา คือ การรับรู้ความเสี่ยงของการเป็นมะเร็งเต้านม การรับรู้ความรุนแรงของการเป็นมะเร็งเต้านม การรับรู้ต่อประโยชน์ของการตรวจเต้านม การรับรู้อุปสรรคในการตรวจเต้านม การรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการตรวจเต้านม และตัวแปรตามคือพฤติกรรมการคัดกรองมะเร็งเต้านม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณา และสถิติถดถอยโลจิสติค ผลการศึกษาพบว่า 1. พฤติกรรมการคัดกรองมะเร็งเต้านมเพียงพอมีร้อยละ 53.79 2. ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการคัดกรองมะเร็งเต้านมมีดังนี้ 1) ปัจจัยที่ลดโอกาสการทำนายพฤติกรรมการคัดกรองมะเร็งเต้านมว่าเพียงพอ คือ การรับรู้ประโยชน์ของการคัดกรองมะเร็งเต้านม (OR=0.92, p&gt;0.05) และการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการตรวจเต้านม (OR=0.98, p&gt;0.05) 2) ปัจจัยที่เพิ่มโอกาสทำนายพฤติกรรมการคัดกรองมะเร็งเต้านมว่าเพียงพอ คือ การรับรู้ความเสี่ยงของการเป็นมะเร็งเต้านม (OR = 1.01, p&gt;0.05) 3) ปัจจัยที่ไม่สามารถทำนายพฤติกรรมการคัดกรองมะเร็งเต้านม คือ การรับรู้ความรุนแรงของการเป็นมะเร็งเต้านม (p&lt;0.05). 4) ปัจจัยที่ทำนายพฤติกรรมการคัดกรองมะเร็งเต้านมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือ การรับรู้อุปสรรคของการคัดกรองมะเร็งเต้านม (OR=0.93, p&lt;0.05).
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1295
title: ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมของครูสตรีในโรงเรียนประจำจังหวัด เขตภาคกลาง

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม การรับรู้ความรุนแรงของมะเร็งเต้านม การรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งเต้านม ความคาดหวังในผลลัพธ์ของการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม และความคาดหวังในความสามารถของตนเองต่อการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม ของครูสตรีในโรงเรียนประจำจังหวัดเขตภาคกลาง และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง การรับรู้ความรุนแรงของมะเร็งเต้านม การรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งเต้านม ความคาดหวังในผลลัพธ์ของการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม และความคาดหวังในความสามารถของตนเองต่อการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม กับพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมของครูสตรีในโรงเรียนประจำจังหวัด เขตภาคกลาง กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูสตรีที่มีอายุ 25 – 59 ปี ทำการสอนอยู่ในโรงเรียนสระบุรีวิทยาคม โรงเรียนสตรีนนทบุรี โรงเรียนคณะราษฎร์บำรุงปทุมธานี โรงเรียนสตรีนครสวรรค์ และโรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคม จำนวน 365 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามการรับรู้ความรุนแรงของมะเร็งเต้านม แบบสอบถามการรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งเต้านม แบบสอบถามความคาดหวังในผลลัพธ์ของการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม แบบสอบถามความคาดหวังในความสามารถของตนเองต่อการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม และแบบสอบถามพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมที่ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิและหาความเที่ยงจากแบบประเมินได้เท่ากับ 0.77, 0.90, 0.80, 0.92 และ 0.91 ตามลำดับวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า พฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมโดยรวม อยู่ในระดับปานกลาง (Mean= 3.42, SD = 0.62) และการรับรู้ความรุนแรงของมะเร็งเต้านม การรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งเต้านม ความคาดหวังในผลลัพธ์ของการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม และความคาดหวังในความสามารถของตนเองต่อการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมของครูสตรีในโรงเรียนประจำจังหวัด เขตภาคกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (r = 0.13, r = 0.13, r = 0.26, r = 0.16 ตามลำดับ)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1296
title: ผลของการโน้มน้าวใจด้วยความกลัวต่อเจตนาและพฤติกรรมสุขภาพ : อิทธิพลกำกับของความรู้เกี่ยวกับพฤติกรรม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของสารโน้มน้าวใจโดยใช้ความกลัวตามแนวทฤษฎีกระบวนการคู่ขนาน และระดับความรู้เกี่ยวกับโซเดียม ที่มีต่อเจตนาและพฤติกรรมของผู้ร่วมการทดลองในการลดการบริโภคโซเดียมที่มีแหล่งที่มาจากอาหารที่ผ่านการปรุงแต่ง ผู้ร่วมการทดลองในงานวิจัยเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี จำนวน 170 คน ที่ตอบแบบประเมินความรู้เกี่ยวกับโซเดียม ก่อนจะได้รับสารโน้มน้าวใจด้วยความกลัว (จัดกระทำให้น่ากลัวสูงหรือต่ำ) พร้อมคำแนะนำเกี่ยวกับการลดการบริโภคโซเดียม (จัดกระทำให้มีประสิทธิภาพสูงหรือต่ำ) ก่อนรายงานเจตนาในการลดการบริโภคโซเดียม และพฤติกรรมการบริโภควัดหลังจากการได้รับสาร 2 สัปดาห์ ผลการวิจัยพบว่าเมื่อการรับรู้ประสิทธิภาพสูง ระดับความกลัวมีอิทธิพลเชิงทำนายทางลบต่อเจตนาในการลดการบริโภคโซเดียม แต่เฉพาะเมื่อบุคคลมีความรู้เกี่ยวกับโซเดียมสูง แต่เมื่อบุคคลมีความรู้เกี่ยวกับโซเดียมต่ำ ระดับความกลัวมีอิทธิพลเชิงทำนายทางบวกต่อเจตนาในการลดการบริโภคโซเดียมเมื่อการรับรู้ประสิทธิภาพสูง อย่างไรก็ตาม มีเพียงปฏิสัมพันธ์ระหว่างความกลัวและการรับรู้ประสิทธิภาพเท่านั้นที่สามารถทำนายพฤติกรรมในการลดการบริโภคโซเดียมได้อย่างมีนัยสำคัญ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1297
title: อิทธิพลของการกำกับการแสดงออกของตนและการพร่องในการควบคุมตนต่อการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของการกำกับการแสดงออกของตนและการพร่องในการควบคุมตนต่อการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม ผู้ร่วมการทดลองเป็นนิสิตปริญญาตรี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 68 คน ซึ่งถูกสุ่มเข้าเงื่อนไขการพร่องในการควบคุมตนและการไม่พร่องในการควบคุมตน จากนั้นจึงถามคำถามชี้นำจากมาตรวัดการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม ผลการวิจัยพบว่า 1. การกำกับการแสดงออกของตนไม่มีอิทธิพลต่อการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม 2. ผู้ที่มีการพร่องในการควบคุมตนมีคะแนนการคล้อยตามสิ่งชี้นำมากกว่าผู้ที่ไม่พร่องในการควบคุมตน 3. ไม่พบปฏิสัมพันธ์ระหว่างการกำกับการแสดงออกของตนและการพร่องในการควบคุมตนต่อการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1298
title: ผลของท่าทีผู้ซักถามและการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้ถูกซักถามต่อการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของท่าทีผู้ซักถามและการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้ถูกซักถามต่อการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม ผู้เข้าร่วมการวิจัยคือ นิสิตระดับปริญญาตรี จำนวน 123 คน ถูกสุ่มเข้าเงื่อนไขใดเงื่อนไขหนึ่ง ได้แก่ ท่าทีผู้ซักถามแบบเป็นมิตรหรือไม่เป็นมิตร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) มาตรวัดการเห็นคุณค่าในตนเอง 2) มาตรวัดการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเชิงชั้น ผลการวิจัยพบว่า 1.ผู้ถูกสัมภาษณ์ในเงื่อนไขผู้ซักถามแบบไม่เป็นมิตรคล้อยตามสิ่งชี้นำครั้งที่ 2 และเปลี่ยนคำตอบ มากกว่าผู้ถูกสัมภาษณ์ในเงื่อนไขผู้ซักถามแบบเป็นมิตร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.การเห็นคุณค่าในตนเองไม่มีความสัมพันธ์กับการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม 3.ไม่มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างท่าทีของผู้ซักถาม และการเห็นคุณค่าในตนเองกับการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม
DOI: 10.17632/wz77fd99cz.1
title: Data for: The Effects of Voice With(out) Punishment: Public Goods Provision and Rule Compliance

description: Experimental data and replication files for "The Effects of Voice With(out) Punishment: Public Goods Provision and Rule Compliance"
DOI: 10.14457/cu.the.2014.1299
title: สภาพ ปัญหา และแนวทางแก้ไขการแข่งขันมวยไทยหญิง

description: บทคัดย่อ วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาสภาพ ปัญหาและแนวทางแก้ไขการแข่งขันมวยไทยหญิง วิธีดำเนินการวิจัย เป็นการวิจัยเชิงสำรวจแบ่งกลุ่มตัวอย่างเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการแข่งขันมวยไทยหญิง จำนวน 71 คน ได้แก่ เจ้าของค่ายมวย ผู้ฝึกสอน และนักมวยไทยหญิง และกลุ่มที่เกี่ยวข้องโดยอ้อมกับการแข่งขันมวยไทยหญิง จำนวน 87 คน ได้แก่โปรโมเตอร์ ผู้ตัดสิน นักข่าว ผู้ชม นักวิทยาศาสตร์การกีฬาและแพทย์ รวมจำนวน 158 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามเชิงสัมภาษณ์ นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ผลและสรุปสาระโดยการหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มาจัดสนทนากลุ่มย่อย (Focus Group)ระหว่างผู้แทนกลุ่มที่เกี่ยวข้องเพื่อหาข้อสรุปเกี่ยวกับแนวทางแก้ไขการแข่งขันมวยไทยหญิง ผลการวิจัย พบว่า 1. สภาพการแข่งขันมวยไทยหญิงในภาพรวม (Mean=3.86) มีการปฏิบัติตามหลักวิชาอยู่ในระดับมาก 2. ปัญหาการแข่งขันมวยไทยหญิงในภาพรวม (Mean=2.91) พบปัญหาอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ปัญหาก่อนวันแข่งขัน ด้านการเตรียมตัวนักมวยทางด้านเทคนิคและแทคติคก่อนวันแข่งขัน (Mean=3.31) ด้านการควบคุมน้ำหนักตัวนักมวย (Mean=3.26) และด้านการฝึกซ้อมก่อนการแข่งขัน (Mean=3.23) พบปัญหาอยู่ในระดับปานกลาง ส่วนปัญหาในวันแข่งขัน ด้านการแก้ไขเกมการชกระหว่างยก (Mean=2.93) ด้านการบาดเจ็บและการปฐมพยาบาลระหว่างการแข่งขัน (Mean=2.93) ด้านการตัดสินและผลการแข่งขัน (Mean=2.84) และด้านอุปกรณ์และเครื่องแต่งกาย (Mean=2.82) พบปัญหาอยู่ในระดับปานกลางเช่นกัน 3. แนวทางแก้ไขการแข่งขันมวยไทยหญิงตามรูปแบบการแข่งขันในปัจจุบัน ควรเน้นการใช้หมัด เท้า เข่า ศอก ตามศิลปะการต่อสู้มวยไทยให้ครบถ้วน ปรับปรุงระบบการให้คะแนน ปรับจำนวนยก เวลาชกและเวลาพักระหว่างยก ปรับปรุงอุปกรณ์ป้องกันอันตรายขณะแข่งขัน และควรนำความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์การกีฬามาประยุกต์ใช้ เพื่อให้เกิดความปลอดภัย ควรมีการจัดทำมาตรฐานมวยไทยหญิงแห่งชาติ มีการจัดการแข่งขันในรูปแบบการแสดงศิลปะการต่อสู้ด้วยมวยไทยให้มากขึ้น สรุปผลการวิจัย แม้ว่าสภาพการแข่งขันมวยไทยหญิงจะอยู่ในระดับน่าพอใจ แต่ก็ยังคงพบปัญหาหลายประการ ซึ่งหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรนำผลการวิจัยนี้ไปใช้ปรับปรุงตามความเหมาะสม