cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1224
title: กระบวนการสร้างและคุณภาพเสียงของโทนรำมะนา

description: งานวิจัยเรื่อง “กระบวนการสร้างและคุณภาพเสียงของโทนรำมะนา” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ประวัติความเป็นมา บทบาทหน้าที่ กระบวนการสร้าง คุณภาพเสียงของโทนรำมะนา ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ จากการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญดนตรีไทย 6 ท่าน ช่างทำโทนรำมะนา 4 ท่าน พบว่ากรรมวิธีการผลิตในครั้งนี้ ใช้แรงงานคน 1-3 คน ใช้เครื่องมือช่างที่ผสมผสานระหว่างเครื่องมือกลและเครื่องมือช่างที่ประยุกต์ขึ้น ขั้นตอนที่สำคัญ คือ การเตรียมวัสดุ การสร้างหุ่นกลอง การดงหนัง การขึ้นหน้ากลอง และการตรวจสอบคุณภาพ วัสดุที่นำมาสร้างหุ่นรำมะนาใช้ไม้เป็นหลัก ในขณะที่หุ่นโทนใช้วัสดุที่หลากหลาย ได้แก่ ไม้ ดินเผา และเซรามิกส์ วัสดุที่นิยมนำมาขึ้นหน้าโทนและรำมะนามากที่สุดตามลำดับคือ หนังวัว หนังแพะ และหนังงู จากการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญกล่าวได้ว่า เสียงมีความสำคัญมากกว่ารูปทรง เสียงในอุดมคติที่ต้องการมาจากการใช้นิ้วและมือทั้งสองข้างตีลงบนตำแหน่งต่าง ๆ บนหน้ากลอง มี 5 เสียงหลัก ได้แก่ “ติง” “จ๊ะ หรือ นะ” “จ๋ง” “ทั่ง หรือ ทั่ม” และ “ถะ” เสียงที่เป็นกลวิธีพิเศษ 5 เสียง ได้แก่เสียง “ตีด” “ตลิง” “กรอด” “เจ๊าะ” และ “ท่าด” คุณภาพเสียงของโทนรำมะนาที่แตกต่างกันเกิดจากปัจจัยภายใน 4 ประการ ได้แก่ หุ่นกลอง ชนิดของหนัง วัสดุที่ใช้เร่งเสียง และ ความตึงของหนัง ร่วมกับปัจจัยภายนอก 4 ประการคือ สภาพอากาศ การปรับแต่งเสียง ความสามารถในการ “ประคบมือ” ของผู้บรรเลง และ การบำรุงรักษาก่อนและหลังการบรรเลง ในด้านการศึกษาคุณภาพเสียง พบว่าเสียงโทนรำมะนาที่มีความกลมกลืนไพเราะในทางทฤษฎีเกิดจากการปรับระดับเสียง “ติง” และ “ทั่ม” ให้มีระยะสัมพันธ์เป็น “คู่เสนาะ” คือ คู่ 5
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1225
title: การสร้างกลุ่มจุลินทรีย์เพื่อบำบัดน้ำเสีย

description: คัดแยกเชื้อจุลินทรีย์จากธรรมชาติและผลิตภัณฑ์ทางการค้า ได้จุลินทรีย์ 10 ไอโซเลท ที่มีประสิทธิภาพสูงในการลดค่าซีโอดีในน้ำเสียได้ดี คือ Pseudomonas sp. 2 ไอโซเลท, Bacillus sp. 4 ไอโซเลท, Lysinibacillus sp. 2 ไอโซเลท, Brevibacillus sp. 1 ไอโซเลท และ Escherichia coli 1 ไอโซเลท นำมาทำเป็นหัวเชื้อใส่ลงในถังปฏิกรณ์บำบัดน้ำเสียแบบเอสบีอาร์ (SBR) พบว่าสามารถลดค่าซีโอดีได้เพิ่มขึ้นจาก 78.72 เป็น 96.65 เปอร์เซ็นต์ ทำให้ประสิทธิภาพการลดค่าซีโอดีของระบบบำบัดน้ำเสียเพิ่มขึ้น 17.93 เปอร์เซ็นต์และระบบเข้าสู่สภาวะเสถียรในรอบที่ 30 เร็วขึ้นจากเดิมที่เสถียรในรอบที่ 37 ดังนั้นกลุ่มเชื้อจุลินทรีย์ที่เติมลงในถังปฏิกรณ์มีประสิทธิภาพช่วยในการลดค่าซีโอดีได้เร็วขึ้น กลุ่มเชื้อจุลินทรีย์หลักที่ภาวะเสถียรพบว่า ได้แก่ Pseudomonas aeruginosa, Bacillus subtilis, Bacillus cereus, Brevibacillus choshinensis, Escherichia coli, Bacillus licheniformis, Corynebacterium sp., และ Bacillus megaterim พบว่ามีเชื้อชนิดที่เติมลงไป 5 ชนิด คือ Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa, Bacillus subtilis, Bacillus cereus และ Brevibacillus choshinensis แสดงว่ากลุ่มเชื้อที่เติมลงไปสามารถช่วยลดค่าซีโอดี และโตเร็วพอที่จะคงอยู่ในระบบจนถึงภาวะเสถียรได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1226
title: อิทธิพลของปัจจัยทางอุตุนิยมวิทยาและการจราจรต่อปริมาณฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอนของพื้นที่ริมถนนในเขตกรุงเทพมหานคร

description: การศึกษาความสัมพันธ์ของฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอน กับปัจจัยอุตุนิยมวิทยาและปริมาณจราจรในพื้นที่ริมถนนเขตกรุงเทพมหานครจำนวน 3 เส้นทาง ได้แก่ ถนนอินทรพิทักษ์ ถนนดินแดง และถนนลาดพร้าว โดยนำข้อมูลผลการตรวจวัดปริมาณฝุ่นละอองตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2545 ถึง พ.ศ. 2554 จากกรมควบคุมมลพิษ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมมาทำการวิเคราะห์ด้วยวิธีทางสถิติ โดยใช้สหสัมพันธ์เพียร์สัน สมการถดถอยเชิงเส้น และสมการถดถอยพหุคูณ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น ผลการศึกษาพบว่าฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอนบริเวณริมถนนมีแนวโน้มลดลง โดยถนนดินแดงมีปริมาณฝุ่นละอองมากที่สุด เมื่อศึกษาจากพื้นที่ริมถนนทั้งหมดโดยแยกเป็นช่วงฤดูกาลพบว่าในช่วงฤดูหนาวมีปริมาณฝุ่นละอองสูงที่สุด และลดลงในช่วงฤดูร้อนและมีปริมาณน้อยที่สุดในช่วงฤดูฝน ความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอนกับปัจจัยอุตุนิยมวิทยาพบว่าอุณหภูมิมีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงฝุ่นละอองมากที่สุดและมีความสัมพันธ์เชิงลบในถนนสองเส้นทาง มีค่าสหสัมพันธ์ (r) ดังนี้ ถนนอินทรพิทักษ์ r = -0.239 และถนนลาดพร้าว r = -0.441 เมื่อวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ระหว่างฝุ่นละอองกับปัจจัยอุตุนิยมวิทยาทั้งหมด พบว่าปัจจัยอุตุนิยมวิทยามีอิทธิพลต่อฝุ่นละอองของแต่ละถนน คือ 27.5% 41.9% และ 38.1% ตามลำดับ จากการศึกษาทำให้สรุปได้ว่าปริมาณฝุ่นละอองเพิ่มขึ้นเมื่อ ความเร็วลมต่ำ อากาศเย็นและเสถียร แสงแดดไม่มาก ส่วนปริมาณน้ำฝนมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงของฝุ่นละอองขนาดเล็กอย่างชัดเจนในช่วงฤดูฝน โดยน้ำฝนช่วยลดช่วยลดการฟุ้งกระจายของฝุ่นละอองขนาดเล็กจากผิวถนนทำให้ปริมาณฝุ่นละอองในช่วงฤดูฝนมีค่าลดลง ผลการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอนกับปริมาณจราจรซึ่งในแต่ละถนนมีปริมาณการจราจรแตกต่างกันแต่รถยนต์ส่วนใหญ่ของแต่ละถนนเป็นรถยนต์ส่วนบุคคล รองลงมาคือรถจักรยานยนต์ แต่จากการศึกษาพบว่าฝุ่นละอองในบริเวณพื้นที่ริมถนนมีความสัมพันธ์กับรถยนต์ที่ใช้น้ำมันดีเซลเป็นน้ำมันเชื้อเพลิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งรถโดยสารประจำทาง และเมื่อพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างฝุ่นละอองกับปริมาณจราจรทั้งหมด พบว่า ปริมาณจราจรโดยรวมทั้งหมดนั้นไม่มีอิทธิพลต่อฝุ่นละอองอย่างมีนัยสำคัญ ทั้งนี้อาจเป็นเพราะพื้นที่เก็บตัวอย่างอยู่ในเมืองซึ่งมีปริมาณของยานพาหนะที่ใช้น้ำมันดีเซลเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงน้อยมาก จึงได้มีข้อเสนอแนะให้ใช้สถานที่ซึ่งมียานพาหนะเหล่านี้เป็นสัดส่วนที่สูงในบริเวณชานเมืองและบริเวณใกล้ท่าเรือในการศึกษาต่อไป นอกจากนี้เมื่อทำการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอน ปัจจัยอุตุนิยมวิทยา และปริมาณการจราจร พบว่าปัจจัยอุตุนิยมวิทยามีความสัมพันธ์กับฝุ่นละอองอย่างมีนัยสำคัญตามลักษณะภูมิศาสตร์ของพื้นที่ริมถนน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1227
title: ปัจจัยที่ส่งผลต่อทัศนคติและพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับดนตรีไทยของนักเรียน ระดับมัธยมศึกษากลุ่มโรงเรียนรัฐบาล จังหวัดเพชรบุรี

description: การศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อทัศนคติและพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับดนตรีไทยของนักเรียนระดับมัธยมศึกษากลุ่มโรงเรียนรัฐบาล จังหวัดเพชรบุรี โดยกำหนดตัวอย่างเป็นกลุ่มนักเรียนระดับมัธยมศึกษา ปีที่ 1- 6 โรงเรียนสังกัดรัฐบาล จังหวัดเพชรบุรี ที่เรียนวิชาดนตรีไทย รวมกลุ่มตัวอย่างจำนวนทั้งสิ้น 377 คน การศึกษาครั้งนี้ ผู้ศึกษาได้ใช้การวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านต่างๆ กับทัศนคติและพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับดนตรีไทยของนักเรียนประกอบไปด้วยปัจจัย 1. ปัจจัยด้านลักษณะส่วนบุคคล 2. ปัจจัยด้านประสบการณ์ของนักเรียนต่อดนตรีไทย 3. ปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมในการเรียนการสอนดนตรีไทยของโรงเรียน ผลการสรุป แบ่งเป็นสามส่วน ได้แก่ ส่วนที่ 1 การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัย ด้านลักษณะส่วนบุคคลกับทัศนคติต่อวิชาดนตรีไทย (มี 4 ด้าน ได้แก่ ด้านความสำคัญระหว่างดนตรีไทยกับนักเรียน ด้านกิจกรรมความน่าสนใจต่อดนตรีไทย ด้านอนาคตต่อวิชาดนตรีไทย ทัศนคติด้านลบต่อวิชาดนตรีไทย) และพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับดนตรีไทยของนักเรียน ระดับมัธยมศึกษากลุ่มโรงเรียนรัฐบาลจังหวัดเพชรบุรี ส่วนที่ 2 การสรุปความสัมพันธ์ในลักษณะของอิทธิพลเชิงสาเหตุของ ปัจจัยด้านประสบการณ์ของนักเรียนต่อดนตรีไทย และปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมในการเรียนการสอนดนตรีไทยของโรงเรียนที่ส่งผลต่อทัศนคติต่อวิชาดนตรีไทย ส่วนที่ 3 การสรุปความสัมพันธ์ในลักษณะของอิทธิพลเชิงสาเหตุของทัศนคติต่อวิชาดนตรีไทย ที่มีต่อพฤติกรรมด้านดนตรีไทยของนักเรียน ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมที่อาศัยมีอิทธิพลต่อทัศนคติในทุกด้าน รองลงมาคือ ปัจจัยด้านเพื่อน ปัจจัยที่เหลือที่มีอิทธิพลต่อทัศนคติต่อวิชาดนตรีไทย คือ ปัจจัยด้านประสบการณ์ต่อดนตรีไทย ปัจจัย ด้านครอบครัว และปัจจัยสภาพแวดล้อมของโรงเรียนด้านเครื่องดนตรี
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1228
title: รูปแบบการจัดการขยะชุมชนแบบบูรณาการสำหรับเทศบาลนครเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

description: ปัจจุบันขยะชุมชนของเทศบาลนครเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีปริมาณเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่เทศบาลฯยังคงจัดการขยะดังกล่าวด้วยการเผากำจัดโดยไม่ได้ผ่านการคัดแยก ประกอบกับการเสื่อมสภาพของเตาเผาขยะ ส่งผลให้มีขยะกองทับถมเป็นจำนวนมาก เนื่องจากมีขยะที่กำจัดไม่หมดประมาณวันละ 70-100 ตัน ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพอนามัยของประชาชน จำเป็นต้องได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วน การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อหาแนวทางการจัดการขยะชุมชนของเทศบาลนครเกาะสมุย ที่เหมาะสมทั้งในระยะสั้นและระยะยาว พร้อมกับทำการศึกษาความเป็นไปได้เบื้องต้นทางเศรษฐศาสตร์ เพื่อเป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจสำหรับผู้บริหารเทศบาลนครเกาะสมุย และเทศบาลอื่นๆที่ประสบปัญหาทำนองเดียวกัน จากข้อมูลทุติยภูมิพบว่า รูปแบบการกำจัดขยะชุมชนแบบผสมผสาน (ครบวงจร) ของเทศบาลนครราชสีมา เป็นรูปแบบที่น่าสนใจ กล่าวคือ เป็นการกำจัดขยะชุมชนควบคู่กับการเพิ่มแหล่งพลังงาน มีการแปรรูปขยะชุมชนเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพและเชื้อเพลิงอัดแข็ง ควบคู่กับการผลิตกระแสไฟฟ้า ซึ่งเป็นการใช้ประโยชน์จากขยะชุมชนอย่างคุ้มค่าที่สุด ผู้วิจัยจึงใช้เป็นแบบจำลองหรือต้นแบบสำหรับคัดเลือกรูปแบบการจัดการขยะชุมชนที่เหมาะสมสำหรับเทศบาลนครเกาะ สมุย ทั้งในระยะสั้น (1-5 ปี) และระยะยาว (6-15 ปี) ผลการศึกษาเปรียบเทียบดังกล่าวพบว่า หากนำรูปแบบการจัดการขยะชุมชนของเทศบาลนครราชสีมาทั้งระบบ มาใช้กับเทศบาลนครเกาะสมุย ณ สภาพปัจจุบัน จะมีความเป็นไปได้ทางเศรษฐศาสตร์น้อยมาก เนื่องจากเงินลงทุนสูง ประกอบกับนครเกาะสมุย ยังไม่มีอุตสาหกรรมที่จะนำเชื้อเพลิงอัดแข็งไปใช้ประโยชน์ จึงได้นำเสนอรูปแบบการเผากำจัดขยะแบบเดิม แต่เพิ่มระบบคัดแยกขยะสดไปเข้าระบบผลิตก๊าซชีวภาพและปุ๋ยหมัก (โดยที่ยังไม่มีทั้งระบบผลิตเชื้อเพลิงอัดแท่งและระบบผลิตไฟฟ้า) สำหรับการจัดการในระยะสั้น (1-5 ปี) และนำเสนอรูปแบบการจัดการขยะชุมชนของเทศบาลนครราชสีมาทั้งระบบ แต่ไม่มีระบบผลิตเชื้อเพลิงอัดแข็ง สำหรับการจัดการระยะยาว (6-15 ปี)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1230
title: การบำบัดน้ำเสียขั้นที่สองจากโรงงานไม้อัดแผ่นเรียบโดยกระบวนการเอเอสแบบกวนสมบูรณ์

description: งานวิจัยนี้ศึกษาประสิทธิภาพ อัตราการบำบัดและค่าจลนพลศาสตร์ในการบำบัดน้ำเสียจริงจากโรงงานไม้อัดแผ่นเรียบที่ผ่านกระบวนการบำบัดน้ำเสียแบบไร้อากาศ มาบำบัดต่อด้วยกระบวนการแอคติเวทเต็ดสลัดจ์ ทำการทดลองโดยใช้อัตราการไหลคงที่ 8 ลิตรต่อวัน ใช้ถังเติมอากาศขนาด 5 ลิตรในการแปรค่าอายุสลัดจ์ 0.4 0.7 1.03 และ 1.62 วัน และใช้ถังขนาด 10 ลิตรสำหรับค่าอายุสลัดจ์ 6.1 10.4 10.6 และ 15.5 วัน โดยวิเคราะห์ ค่าพีเอช ออกซิเจนละลาย ซีโอดีทั้งหมด ซีโอดีละลาย ของแข็งแขวนลอย ของแข็งแขวนลอยระเหยได้ ของแข็งทั้งหมด และส่องกล้องจุลทรรศน์ ผลการทดลองพบว่า ถังตกตะกอนมีประสิทธิภาพไม่เพียงพอทำให้ตะกอนหลุดออกจากระบบปริมาณมาก ส่งผลให้อายุสลัดจ์จริงมีค่า 0.4 0.7 1.03 1.62 6.1 10.4 10.6 และ 15.5 วัน หรือคิดเป็น 54.6% ของค่าที่กำหนด (0.5 1 2 5 10 15 20 และ 30 วัน) โดยในช่วงแรกน้ำเสียเข้าระบบมีซีโอดีทั้งหมดเฉลี่ย 7,040±6.80 มก./ล. ซีโอดีละลายเฉลี่ย 6,240±70 มก./ล. อัตราการบำบัดซีโอดีทั้งหมดและซีโอดีละลายที่อายุสลัดจ์ 1.62 วัน มีค่าสูงสุดเท่ากับ 4.21±0.10 และ 4.85±0.41 กก.ซีโอดี/ลบ.ม.-วัน ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดีละลายที่อายุสลัดจ์ 1.62 วัน มีค่าสูงสุด 48% และที่อายุสลัดจ์ 0.4 0.7 และ 1.03 วัน มีค่า เท่ากับ 24% 26% และ 43% ตามลำดับ และค่า SVI อยู่ในช่วง 25-92 มล./ก. ซึ่งบอกถึงการตกตะกอนที่ดีแต่เนื่องจากมีการทิ้งสลัดจ์มากเกินไป ทำให้ระบบมีจุลินทรีย์ไม่เพียงพอต่อการบำบัดน้ำเสีย จึงส่งผลต่อประสิทธิภาพการบำบัด ในช่วงที่ 2 พบว่าน้ำเสียเข้าระบบมีซีโอดีทั้งหมดเฉลี่ย 4,324±34 ซีโอดีละลายเฉลี่ย 4,237±4 มก./ล. อัตราการบำบัดซีโอดีทั้งหมดและซีโอดีละลายที่อายุสลัดจ์ 6.1 วัน มีค่าสูงสุด เท่ากับ 1.45±0.06 และ 2.01±0.09 กก.ซีโอดี/ลบ.ม.-วัน ในส่วนประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดีละลายที่อายุสลัดจ์ 6.1 วัน มีค่าสูงสุด 59% และที่อายุสลัดจ์ 10.4 10.6 และ 15.5 วัน มีค่าใกล้เคียงกัน เท่ากับ 51% 48% และ 48% ตามลำดับ ในช่วงนี้ค่า SVI มีค่าอยู่ในช่วง 125-190 มล./ก. ซึ่งบอกถึงการตกตะกอนที่ดีพอใช้ เนื่องจากเกิดปัญหาต่างๆ เช่น Sludge Bulking ส่งผลให้มีสลัดจ์หลุดออกมากกับน้ำทิ้ง น้ำที่ผ่านการบำบัดยังมีค่าซีโอดีสูงและมีสีดำ ซึ่งสูงกว่าค่ามาตรฐานน้ำทิ้ง จึงควรนำไปใช้ใหม่ เช่น นำไปรดน้ำ หรือหาทางบำบัดด้วยวิธีอื่นต่อไป การศึกษาค่าจลนพลศาสตร์พบว่าค่าสัมประสิทธิ์การเจริญเติบโตของจุลินทรีย์มีค่า 0.15 มก.เซลล์ซีโอดี/มก.ซีโอดี น้ำเสียมีค่าซีโอดีที่ไม่สามารถย่อยสลายได้ทางชีวภาพอยู่ที่ประมาณ 22% และพบว่าอัตราการบำบัดซีโอดีเป็นปฎิกิริยาอันดับหนึ่ง ตามความเข้มข้นของซีโอดีออกที่ย่อยสลายได้ โดยมีค่าคงที่ (k1) ของปฏิกิริยาเท่ากับ 0.0012 ล.ต่อมก.ของแข็งแขวนลอยต่อวัน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1231
title: การวิเคราะห์ระบบเติมอากาศแบบกระจายอากาศที่ใช้อุปกรณ์สร้างฟิล์มของเหลว

description: ระบบเติมอากาศแบบกระจายอากาศเป็นระบบการเติมอากาศที่มีการใช้งานอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน เช่น การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ การบำบัดน้ำเสีย เป็นต้น ดังนั้นการพัฒนาอุปกรณ์ในระบบเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการเติมอากาศจึงเป็นประเด็นที่น่าสนใจ อุปกรณ์สร้างฟิล์มของเหลว (Liquid Film Forming Apparatus, LFFA) เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ติดตั้งในระบบการเติมอากาศแบบกระจายอากาศ เป็นอุปกรณ์เรียบง่ายไม่ซับซ้อนแต่สามารถเพิ่มสัมประสิทธิ์การถ่ายเทออกซิเจน (Volumetric mass transfer coefficient, kLa) ในระบบเติมอากาศให้ดีขึ้น ทำการศึกษาการทำงานของอุปกรณ์ในระดับห้องปฏิบัติการในถังขนาด 190 ลิตรและ 330 ลิตร และทำการศึกษาในบ่อจริงในบ่อขนาด 90,000 ลิตร พบว่าอุปกรณ์สร้างฟิล์มของเหลวทำหน้าที่เพิ่มพื้นที่สัมผัสจำเพาะ (Specific interfacial area, a) ให้กับระบบ เนื่องจากฟองอากาศที่เข้าสู่อุปกรณ์จะเกิดความปั่นป่วนและทำให้ฟองอากาศอยู่ในระบบนานขึ้น ทั้งนี้ควรติดตั้งอุปกรณ์ในระบบที่มีหัวกระจายอากาศที่ให้ฟองอากาศขนาดเล็กจะช่วยเพิ่มสัมประสิทธิ์การถ่ายเทมวลสารให้กับระบบได้ดีกว่าหัวกระจายอากาศที่ให้ฟองอากาศขนาดใหญ่ ความเร็วผิวของแก๊ส (Superficial gas velocity) ที่เหมาะสมในการใช้งานคือที่ 2.2 เซนติเมตรต่อวินาทีขึ้นไปสำหรับหน้าตัดของหัวอุปกรณ์สร้างฟิล์มของเหลว จะทำให้เพิ่มสัมประสิทธิ์การถ่ายเทออกซิเจนเพิ่มขึ้นประมาณ 11 - 37% ขึ้นอยู่กับขนาดของฟองอากาศ สำหรับผลการทดลองในบ่อจริงพบว่าการจัดเรียงอุปกรณ์สร้างฟิล์มของเหลวแบบ 4-D* เป็นรูปแบบการจัดวางอุปกรณ์ที่เหมาะสมในการใช้งาน โดยให้ค่าประสิทธิภาพการเติมอากาศมาตรฐาน (Standard Aeration Efficiency, SAE) ที่ 1.20 กิโลกรัม/ชั่วโมง-กิโลวัตต์
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1232
title: แนวทางจัดการของเสียอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ในพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร

description: อุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์เป็นอุตสาหกรรมที่มีการเติบโตด้านการผลิตอย่างรวดเร็วที่สุด โดยมีร้อยละ 11.20 ของจำนวนโรงงานทั้งหมด ในพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร วัตถุประสงค์ของงานวิจัยคือ ศึกษาประเภทและจำนวนของของเสียจากอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์และทราบถึงระบบการจัดการของเสียจากอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ในปัจจุบันในพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร ข้อมูลของเสียได้จากการสัมภาษณ์ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยใช้แบบสำรวจและฐานข้อมูลปริมาณกากอุตสาหกรรมระหว่างปีพ.ศ. 2551-2555 กรมโรงงานอุตสาหกรรม ข้อมูลจาก 36 บริษัทในกลุ่มอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ มีของเสียปริมาณ 39,702.38 ตัน ของเสียจากอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ ประกอบด้วยโลหะ (49.69%) บรรจุภัณฑ์ (22.50%) น้ำมัน (11.13%) น้ำเสีย (4.18%) พลาสติก (3.95%) วัสดุดูดซับ ผ้าสำหรับเช็ด และชุดป้องกัน (2.84%) ของเสียอิเล็กทรอนิกส์ (2.27%) ตะกอนบำบัดน้ำเสีย (1.67%) ตัวทำละลายที่ใช้แล้ว (1.56%)และของเสียอื่นๆ (0.22%) การจัดการของเสียจากอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ที่บริษัทใช้คือ หลัก 3Rs (73.00%) การฝังกลบ (23.33) การเผาทำลาย (3.15%) และอื่นๆ (0.53%) แนวทางการเลือกวิธีการจัดการของเสียจากอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ ศึกษาเฉพาะของเสียที่จัดการโดยวิธีฝังกลบ วิเคราะห์โดยวิธีการวิเคราะห์ทางเลือกแบบหลายปัจจัย (Multi criteria analysis; MCA) ปัจจัยที่ใช้วิเคราะห์ได้แก่ ปัจจัยด้านเทคโนโลยี ปัจจัยด้านเศรษฐกิจ และปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม จากการวิเคราะห์พบว่า ของเสียประเภทโลหะ พลาสติก บรรจุภัณฑ์ และวัสดุดูดซับหรือวัสดุปนเปื้อนชนิดซิลิกอน มีศักยภาพในการนำกลับมาใช้ในรูปของวัตถุดิบทดแทน ควรจัดการโดยการคัดแยกชนิดของของเสียและรวบรวมเพื่อจำหน่ายหรือผ่านกระบวนการนำกลับมาใช้ใหม่ ของเสียประเภทของเสียอิเล็กทรอนิกส์ ชนิดเศษแผ่นวงจรพิมพ์และของเสียประเภทตะกอนบำบัดน้ำเสียมีโลหะปนเปื้อนควรจัดการโดยการแยกโลหะโดยใช้สารละลาย (Hydrometallurgy) เป็นต้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1233
title: REDUCTION OF PRODUCTION COST CHAETOCEROS GRACILIS CULTIVATION IN AIRLIFT PHOTOBIOREACTORS WITH REUSE CULTURE MEDIUM

description: Chaetoceros gracilis was cultivated in the batch cultivation system using 5 L airlift photobioreactor. The initial cell concentration was 5 x 105 cells mL-1 and Light was supplied at 135 µmol photon m-2 s-1. This research is divided into four sections. Firstly, the cultivation of C. gracilis with fresh sea water which was cultivated using modified F/2 medium and the reused medium which was cultivated again with the medium after cell separation. A maximum cell density obtained from the fresh medium was approximately 10.73 ± 0.35 x 106 cell mL-1. The maximum cell density of reused medium was 50% lower than that from the fresh medium. Regarding the biochemical composition, total lipid obtained from the reused medium experiment was higher than that from the fresh medium, and the opposite was found for carbohydrate, whereas the level of protein remained unaltered regardless of the management of the medium. Secondly, the culture with varying macronutrient was examined, i.e. silicate, nitrate and phosphate concentration. For the case of 50% nutrient (daily added equally for 4 days) the system exhibited similar performance with that of the control, fresh medium. Carbohydrate was higher with the 50% nutrient experiment whereas lipid seemed to be a major component in the control experiment. Thirdly, the cultivation of C. gracilis with reused 50% macronutrients. The maximum cell densities from the cultivation with 50%silicate, 50% nitrate and 50%phosphate were approximately at the same level, i.e. 11.07 ± 0.78 x106, 11.64 ± 0.11 x106and 9.83 ± 0.12 x106 cell mL-1, respectively. The maximum cell density of reused medium was 50% lower than that from the control experiments. Finally, economics demonstrates that the reuse of medium did not contribute to the cost effectiveness as it affected the growth rate and therefore the system with reused medium requires more inputs to give a comparative performance with the control experiment.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1234
title: ผลของการเติมอะลูมิเนียมและไทเทเนียมในโลหะผสมพิเศษเกรด Hastelloy X ที่ผลิตด้วยการหลอมอาร์กต่อโครงสร้างจุลภาคและความต้านทานการเกิดออกซิเดชัน

description: งานวิจัยนี้มีความพยายามปรับปรุงโลหะผสมพิเศษเกรดนิกเกิลที่มีความแข็งแรงแบบสารละลายของแข็งเกรด Hastelloy X โดยการเพิ่มส่วนผสมอะลูมิเนียม ไทเทเนียมและอะลูมิเนียมผสมไทเทเนียม (ในอัตราส่วน 50:50) เพื่อทำให้เกิดการตกตะกอนของสารประกอบเชิงโลหะ เพื่อเพิ่มความแข็งแรงและความต้านทานการเกิดออกซิเดชันที่อุณหภูมิสูง ชิ้นงานถูกหลอมและหล่อในเตาอาร์กสุญญากาศ ปริมาณการเติมอะลูมิเนียม ไทเทเนียม และอะลูมิเนียมผสมไทเทเนียม ใน Hastelloy X คือ 2, 4 และ 6% โดยน้ำหนัก ชิ้นงานที่ผ่านการหลอมทุกชิ้นจะผ่านกรรมวิธีทางความร้อนโดยการอบละลายที่อุณหภูมิ 1175 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 4 ชั่วโมง และบ่มแข็งที่ 760, 800 และ 845 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 24 ชั่วโมง หลังจากนั้นทุกชิ้นงานจะถูกตรวจสอบส่วนผสมเคมีโดยเครื่องเอกซเรย์ฟลูออเรสเซนต์ ตรวจสอบและวิเคราะห์โครงสร้างจุลภาคด้วยกล้องจุลทรรศน์แสง กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกวาด และเครื่องวิเคราะห์การเลี้ยวเบนรังสีเอกซ์ นอกจากนี้ชิ้นงานที่ถูกเลือกจะถูกทดสอบออกซิเดชันที่ 900 และ 1,000 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 100 ชั่วโมง วิเคราะห์ชั้นฟิล์มออกไซด์ด้วยเครื่องวิเคราะห์การเลี้ยวเบนรังสีเอกซ์ ผลการตรวจสอบโครงสร้างจุลภาคพบว่าธาตุที่เติมลงไปจะเปลี่ยนแปลงโครงสร้างจุลภาคอย่างชัดเจน การเพิ่มปริมาณธาตุที่ผสมส่งผลทำให้เกิดการตกตะกอนของสารประกอบเชิงโลหะในปริมาณที่มาก เช่น เฟสซิกมาและเฟสอีต้า ส่วนเฟสแกมมาไพร์มพบในชิ้นงานที่มีการเติมอะลูมิเนียม ชิ้นงานที่มีการเติมอะลูมิเนียมอย่างเดียวมีความต้านทานการเกิดออกซิเดชันดีที่สุด พบชั้นฟิล์มอะลูมินาในชิ้นงานที่มีการเติมอะลูมิเนียมอย่างเดียว พบชั้นฟิล์มไทเทเนียมออกไซด์ในชิ้นงานที่มีการเติมไทเทเนียมและอะลูมิเนียมผสมไทเทเนียม
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1235
title: การวิเคราะห์การเดินทางเข้าถึงสถานีรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษในกรุงเทพมหานคร

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อระยะทางการเดินทางเข้าถึงสถานีของผู้โดยสารรถประจำทางด่วนพิเศษ บีอาร์ที ในกรุงเทพมหานคร ซึ่งระยะทางการเข้าถึงเป็นตัวกำหนดขนาดพื้นที่บริการและช่วยระบุขอบเขตพื้นที่ที่มีศักยภาพในการดึงดูดผู้เดินทางให้เข้ามาใช้รถโดยสารบีอาร์ที ในการศึกษานี้ มีที่มาของข้อมูลจาก 3 ส่วน ส่วนแรกคือ ข้อมูลสถิติจำนวนผู้โดยสารรถบีอาร์ทีจากบริษัทกรุงเทพธนาคม จำกัด ส่วนที่สองคือ ข้อมูลพฤติกรรมการเดินทางของผู้โดยสารจากการสัมภาษณ์ผู้ที่เดินทางด้วยรถโดยสารบีอาร์ทีบริเวณชานชาลาสถานีซึ่งมีตัวอย่างจำนวน 440 คน และส่วนที่สามคือ ข้อมูลการใช้ประโยชน์ที่ดินของพื้นที่รอบสถานีซึ่งได้จากการสำรวจจำนวนอาคารประเภทต่างๆ ในรัศมี 500 เมตรโดยรอบสถานีซึ่งเป็นระยะทางที่ผู้เดินทางสามารถเดินเท้าเข้าถึงสถานีได้ จากผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่าวิธีการเดินทางเข้าถึงสถานีที่มีผู้ใช้มากที่สุด 3 ลำดับแรกคือ การเดิน จักรยานยนต์รับจ้าง และรถโดยสารประจำทาง โดยมีระยะการเข้าถึงเฉลี่ย 419, 956 และ 8,998 เมตรตามลำดับ เมื่อวิเคราะห์แบบจำลองความถดถอยสำหรับระยะทางการเข้าถึงสถานีรถโดยสารบีอาร์ที พบว่าตัวแปรลักษณะทางเศรษฐกิจสังคมของผู้เดินทาง ตัวแปรหุ่นแสดงวิธีการเดินทางเข้าถึง และตัวแปรลักษณะการใช้ประโยชน์ที่ดินในพื้นที่รอบสถานีล้วนมีผลต่อระยะทางการเข้าถึงสถานีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิเคราะห์แบบจำลองสามารถนำไปใช้กำหนดนโยบายการพัฒนาบริการขนส่งสำหรับการเดินทางเข้าถึงสถานี และแนวทางในการพัฒนาพื้นที่รอบสถานีตามแนวคิด Transit Oriented Development ให้เหมาะสมกับบริบทของประเทศไทยได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1236
title: การพัฒนาแบบวัดทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ตามการรับรู้ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น:การประยุกต์ใช้แนวคิดการเข้าถึงคุณลักษณะที่มุ่งวัดของแบบสอบ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการคือ (1) เพื่อพัฒนาและตรวจสอบคุณภาพของแบบวัดทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ตามการรับรู้ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น โดยประยุกต์ใช้แนวคิดการเข้าถึงคุณลักษณะที่มุ่งวัดของแบบสอบ (2) เพื่อสร้างเกณฑ์ปกติของแบบวัดทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ตามการรับรู้ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น (3) เพื่อประเมินทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ตามการรับรู้ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (มัธยมศึกษาปีที่ 1-3) สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 1,860 คน ได้มาจากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน และคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างจากการพิจารณาการตอบตามความปรารถนาของสังคม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยสำหรับเปรียบเทียบคุณภาพของเครื่องมือสร้างจากนิยามทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ของภาคีเพื่อทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 คือ แบบวัดทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ชนิดมาตรประมาณค่า และชนิดมาตรประมาณค่าเชิงพฤติกรรม โดยประยุกต์แนวคิดการเข้าถึงคุณลักษณะที่มุ่งวัดของแบบสอบ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS for Windows, โปรแกรม MULTILOG, โปรแกรม LISREL for Windows และโปรแกรม Microsoft Office Excel ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1) แบบวัดทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ตามการรับรู้ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น โดยประยุกต์ใช้แนวคิดการเข้าถึงคุณลักษณะที่มุ่งวัดของแบบสอบที่สร้างขึ้นมีโครงสร้าง 3 องค์ประกอบ ได้แก่ ทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรม (10 ข้อ) ทักษะด้านสารสนเทศ สื่อ และเทคโนโลยี (13 ข้อ) และทักษะชีวิตและการทำงาน (19 ข้อ) รวมทั้งสิ้นจำนวน 42 ข้อ มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.948 และแบบวัดมีความตรงเชิงโครงสร้าง (chi-square = 44.56, df = 33, p = 0.086, GFI = 0.99, AGFI = 0.98, RMSEA = 0.021)2) คะแนนปกติวิสัยของทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่วัดจากแบบวัดทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ตามการรับรู้ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น โดยประยุกต์ใช้แนวคิดการเข้าถึงคุณลักษณะที่มุ่งวัดของแบบสอบอยู่ในช่วงเปอร์เซ็นต์ไทล์ที่ 0 ถึง 99 และมีช่วงคะแนนทีตั้งแต่ 15 - 823) ผลการประเมินทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น พบว่า นักเรียนมีทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 อยู่ในระดับสูง, ค่อนข้างสูง, ค่อนข้างต่ำ และต่ำ โดยแต่ละระดับมีจำนวน 24.46%, 26.36%, 24.18% และ 25.00% ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1237
title: การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบผสมผสานตามแนวการสื่อสารแบบมีส่วนร่วมโดยใช้เทคนิคการ เขียนรอบวงบนสื่อสังคมเพื่อเสริมสร้างความสามารถด้านการเขียนวิพากษ์เชิงสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษา ปริญญาตรี

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการของอาจารย์และนักศึกษาเกี่ยวกับการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษา และ 2) เพื่อสร้าง ทดลองใช้ และนำเสนอรูปแบบการเรียนการสอนแบบผสมผสานตามแนวการสื่อสารแบบมีส่วนร่วมโดยใช้เทคนิคการเขียนรอบวงบนสื่อสังคมเพื่อเสริมสร้างความสามารถด้านการเขียนวิพากษ์เชิงสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษาปริญญาตรี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ อาจารย์จากมหาวิทยาลัย 7 แห่ง จำนวน 10 คน นักศึกษาชั้นปีที่ 2 – 4 จากมหาวิทยาลัย 7 แห่ง จำนวน 100 คน นักศึกษาปริญญาตรีชั้นปีที่ 3 (รหัส 54) หลักสูตรภาษาไทย มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต จำนวน 40 คน และผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาไทย ด้านเทคโนโลยีการศึกษา และด้านการเขียนวิพากษ์เชิงสร้างสรรค์ จำนวน 5 คน วิธีดำเนินการวิจัยเป็นการวิจัยและพัฒนา สถิติที่ใช้ในงานวิจัย คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบอันดับที่ของสเปียร์แมน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบมีหนึ่งตัวประกอบแบบวัดซ้ำ ผลการวิจัยมีดังนี้ 1) รูปแบบการเรียนการสอนแบบผสมผสานตามแนวการสื่อสารแบบมีส่วนร่วมโดยใช้เทคนิคการเขียนรอบวงบนสื่อสังคมเพื่อเสริมสร้างความสามารถด้านการเขียนวิพากษ์เชิงสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษาปริญญาตรีมีองค์ประกอบสำคัญ 8 องค์ประกอบ ได้แก่ วัตถุประสงค์ เนื้อหา กลยุทธ์การเรียนการสอน สื่อการเรียนการสอน สื่อสังคม ผู้เรียน ผู้สอน และการประเมินผล และมีขั้นตอนสำคัญ 5 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตัดสินใจ ขั้นวางแผน ขั้นดำเนินการ ขั้นรับทราบผล และขั้นประเมิน 2) กลุ่มตัวอย่างที่เรียนด้วยรูปแบบการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นมีคะแนนเฉลี่ยความสามารถด้านการเขียนวิพากษ์เชิงสร้างสรรค์หลังการเรียนสูงกว่าก่อนการเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) ผลงานกลุ่มการเขียนฯ รอบที่ 2 มีค่าเฉลี่ยของคะแนนสูงกว่าค่าเฉลี่ยของคะแนนผลงานกลุ่มการเขียนฯ รอบที่ 1 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 4) ความสามารถด้านการเขียนวิพากษ์เชิงสร้างสรรค์ของกลุ่มตัวอย่างรายบุคคลโดยเฉลี่ยรวมอยู่ในระดับดี หรือเกณฑ์ B