cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.949
title: ปัญหาความรับผิดชอบร่วมกันของคณะรัฐมนตรีในการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพและผลประโยชน์ของประชาชนภายใต้บทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มุ่งศึกษาปัญหาความรับผิดชอบร่วมกันของคณะรัฐมนตรีซึ่งเป็นทั้งองค์กรสูงสุดทางบริหารและองค์กรสูงสุดของฝ่ายปกครอง โดยศึกษาบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 และกฎหมายระดับพระราชบัญญัติ ในส่วนที่เกี่ยวกับกลไกต่าง ๆ ที่รัฐสภาและองค์กรตามรัฐธรรมนูญนำมาควบคุมตรวจสอบการใช้อำนาจของคณะรัฐมนตรีและรัฐมนตรี เพื่อให้คณะรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรีต้องรับผิดชอบ ไม่ว่าจะเป็นความรับผิดชอบในทางการเมือง ทางอาญาหรือทางละเมิด จากการศึกษาพบว่า กลไกต่าง ๆ ของรัฐสภาและองค์กรตามรัฐธรรมนูญในการควบคุมตรวจสอบการใช้อำนาจของคณะรัฐมนตรีและรัฐมนตรี เพื่อบังคับให้ต้องรับผิดชอบในทางการเมือง ทางอาญาหรือทางละเมิดนั้น ยังไม่ถูกกำหนดเป็นบทบังคับไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 อย่างครบถ้วน ทำให้คณะรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรีมักหลุดพ้นจากความรับผิดเมื่อปรากฏว่าตนได้ใช้อำนาจไปในทางที่ผิดพลาดหรือกระทบต่อสิทธิเสรีภาพและผลประโยชน์ของประชาชน ดังนั้น ผู้เขียนจึงได้เสนอบทบังคับในการสร้างความรับผิดชอบในทางการเมือง ความรับผิดทางอาญา ตลอดจนความรับผิดทางละเมิดให้เกิดขึ้นแก่คณะรัฐมนตรี โดยกำหนดให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการตรวจสอบการใช้อำนาจของคณะรัฐมนตรีโดยรัฐสภาและโดยองค์กรตามรัฐธรรมนูญ ให้มีการระบุบทบังคับคณะรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าต้องรับผิดชอบในทางการเมืองให้มากขึ้น ด้วยการลาออกจากตำแหน่งและการถูกปลดออกจากตำแหน่ง และได้เสนอให้เพิ่มบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญ โดยการระบุให้นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีต้องรับผิดทางละเมิดในทางปกครองเพิ่มขึ้นอีกทางหนึ่ง ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่ได้กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542
DOI: 10.14457/cu.the.2014.950
title: ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของคนไร้สัญชาติและคนไร้รัฐภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550

description: คำว่า “ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์” ได้มีการบัญญัติรับรองไว้ในมาตรา 4 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 และหลังจากที่ได้มีการประกาศให้มีผลบังคับใช้นั้น ทำให้พบปัญหา ในการตีความข้อกฎหมายเกี่ยวกับการคุ้มครองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ตามรัฐธรรมนูญดังกล่าวว่า จะครอบคลุมถึงการคุ้มครองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของคนไร้สัญชาติและคนไร้รัฐด้วยหรือไม่ หรือเป็นบทบัญญัติที่มุ่งให้ความคุ้มครองเฉพาะชนชาวไทยเท่านั้น เพราะหากไม่ได้ให้การคุ้มครองแล้วมีการละเมิด ต่อศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของคนไร้สัญชาติหรือคนไร้รัฐแล้ว ก็ย่อมที่จะทำให้บุคคลดังกล่าวไม่สามารถ จะอ้างศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ขึ้นเพื่อโต้แย้งการละเมิดเช่นนั้นได้ ในทางกลับกัน หากถือว่ารัฐต้องให้การ คุ้มครองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของคนไร้สัญชาติและคนไร้รัฐด้วยก็ต้องพิจารณาว่า ประเทศไทยได้ดำเนินนโยบายให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ที่รัฐธรรมนูญได้บัญญัติรับรองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ไว้หรือไม่ จากผลการศึกษาพบว่า คนไร้สัญชาติและคนไร้รัฐยังคงถูกละเมิดศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์อย่าง ไร้เหตุผล ถูกกดขี่ข่มเหงและเอารัดเอาเปรียบในหลากหลายรูปแบบอย่างไร้มนุษยธรรม อีกทั้งยังไม่สามารถ เข้าถึงสิทธิขั้นพื้นฐานอย่างทั่วถึงและเพียงพอในระดับที่มนุษย์พึงมีพึงได้เพื่อให้สามารถดำรงชีวิตได้อย่างปกติ เนื่องจากยังมีปัญหาในเชิงนโยบายจากภาครัฐ การมีอคติทางชาติพันธุ์ที่ครอบงำความคิดและทัศนคติของผู้คนต่อคนไร้สัญชาติและคนไร้รัฐโดยเฉพาะจากเจ้าหน้าที่ของรัฐ และขาดความร่วมมืออย่างจริงจังในทางระหว่างประเทศ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมีความคาดหวังที่จะศึกษาถึงสภาพปัญหาที่คนไร้สัญชาติและคนไร้รัฐยังคงถูกละเมิดศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ทั้งๆ ที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ได้บัญญัติรับรองไว้ และประเทศไทยก็ได้เข้าร่วมเป็นภาคีในสนธิสัญญาระหว่างประเทศที่สนับสนุนให้มีมนุษย์มีความเสมอภาคเท่าเทียมกันสังคม เพื่อให้ทราบถึงสาเหตุและที่มาของการละเมิดศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของ คนไร้สัญชาติและคนไร้รัฐเพื่อนำไปหาบทสรุปที่จะสามารถนำใช้แก้ไข และทำให้การคุ้มครองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ตามรัฐธรรมนูญสามารถนำไปใช้ได้อย่างแท้จริง และปัญหาการละเมิดต่อศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของคนไร้สัญชาติและคนไร้รัฐก็จะได้หมดสิ้นไปด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2014.614
title: ผลของการจัดโปรแกรมทักษะชีวิตที่มีต่อความสามารถในการจัดการอารมณ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมทักษะชีวิตที่มีต่อความสามารถในการจัดการอารมณ์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 2) เพื่อเปรียบเทียบผลก่อนและหลังการทดลองจัดโปรแกรมทักษะชีวิตที่มีต่อความสามารถในการจัดการอารมณ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ในภาคปลาย ปีการศึกษา 2557 โรงเรียนในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กรุงเทพมหานคร จำนวน 60 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 30 คน และ กลุ่มควบคุม 30คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) โปรแกรมทักษะชีวิตด้านการจัดการอารมณ์ จำนวน 16 แผนกิจกรรม 2) แบบประเมินความสามารถในการจัดการอารมณ์ จำนวน 42 ข้อ สถิติที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ สถิติทดสอบ t ผลการวิจัย พบว่า 1) หลังการทดลอง นักเรียนที่เข้าร่วมโปรแกรมทักษะชีวิตที่มีต่อความสามารถในการจัดการอารมณ์มากกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) หลังการทดลอง นักเรียนที่เข้าร่วมโปรแกรมทักษะชีวิตที่มีต่อความสามารถในการจัดการอารมณ์มีค่าเฉลี่ยของคะแนนความสามารถในการจัดการอารมณ์มากกว่านักเรียนกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้เข้าร่วมโปรแกรมทักษะชีวิต อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.615
title: ผลของการออกกำลังกายโดยใช้โบซูบอลที่มีต่อการทรงตัว ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ และระบบไหลเวียนโลหิตของเด็กออทิสติก

description: การวิจัยครั้งนี้ เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการออกกำลังกายโดยใช้โบซูบอลที่มีผลต่อการทรงตัว ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ และระบบไหลเวียนโลหิตของเด็กออทิสติก ก่อนการทดลองและหลังการทดลอง เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง มีกลุ่มตัวอย่างเพียงหนึ่งกลุ่ม โดยได้คัดเลือกกลุ่มเด็กออทิสติกที่ได้รับการวินิจฉัยจากทางแพทย์ว่ามีภาวะออทิสซึ่มอยู่ในระดับปานกลาง โดยมีอายุระหว่าง 13 ปี ถึง 18 ปี เพศชาย จำนวน 15 คน ที่มารับบริการศึกษาในมูลนิธิออทิสติกไทย การเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive Selection) ทำการเปรียบเทียบผลการทดลอง จากการทดสอบก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 2 สัปดาห์ที่ 4 สัปดาห์ที่ 6 และสัปดาห์ที่ 8 ทำการเปรียบเทียบผลการทดลอง ผู้วิจัยได้เก็บรวบรวมข้อมูล และวิเคราะห์ผลของการทดลองในเชิงสถิติ วิเคราะห์ความแปรปรวนภายในกลุ่มเพื่อวิเคราะห์ว่าตัวแปรต้นมีผลต่อตัวแปรตามหรือไม่ โดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนภายในกลุ่มชนิด (One Way Repeated Measures ANOVA) นำมาเปรียบเทียบค่าความแตกต่างรายคู่โดยใช้วิธี Bonferroni Method โดยทดสอบความมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลการทดสอบสมรรถภาพทางกายด้านการทรงตัว ก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 2 สัปดาห์ที่ 4 สัปดาห์ที่ 6 และสัปดาห์ที่ 8 โดยพบว่า หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 สัปดาห์ที่ 6 และสัปดาห์ที่ 8 อัตราค่าเฉลี่ยความสามารถในการทรงตัวของกลุ่มทดลองเพิ่มขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการทดลอง ผลการเปรียบเทียบค่าความแตกต่างทางสถิติ พบว่า มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ผลการทดสอบสมรรถภาพทางกายด้านความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ ก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 2 สัปดาห์ที่ 4 สัปดาห์ที่ 6 และสัปดาห์ที่ 8 อัตราค่าเฉลี่ยความสามารถในด้านความแข็งแรงของกล้ามเนื้อของกลุ่มทดลองเพิ่มขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการทดลอง ผลการเปรียบเทียบค่าความแตกต่างทางสถิติ พบว่า มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. ผลการทดสอบสมรรถภาพทางกายด้านระบบไหลเวียนโลหิต ก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 2 สัปดาห์ที่ 4 สัปดาห์ที่ 6 และสัปดาห์ที่ 8 โดยพบว่า หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 สัปดาห์ที่ 6 และสัปดาห์ที่ 8 อัตราค่าเฉลี่ยความสามารถทางกายในด้านระบบไหลเวียนโลหิตของกลุ่มทดลองเพิ่มขึ้น (ชีพจรขณะพักลดลง) เมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการทดลอง ผลการเปรียบเทียบค่าความแตกต่างทางสถิติ พบว่า มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.616
title: การจัดการเรียนรู้เพศศึกษาตามแนวคิดของแครทวอลเพื่อสร้างเสริมความตระหนักรู้ในตนเองของนักเรียนประถมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาผลของความตระหนักรู้ในตนเองเรื่องเพศศึกษาตามแนวคิดของแครทวอลของนักเรียนประถมศึกษา 2) เพื่อเปรียบเทียบผลของความตระหนักรู้ในตนเองเรื่องเพศศึกษาของนักเรียนประถมศึกษาระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 30 คน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนประถมศึกษา สำหรับเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้เรื่องเพศศึกษาตามแนวคิดของแครทวอลและแบบวัดความตระหนักรู้ในตนเอง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1.หลังการทดลองพบว่าค่าเฉลี่ยความตระหนักรู้ในตนเองของกลุ่มทดลอง หลังการทดลองสูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. หลังการทดลองพบว่าค่าเฉลี่ยความตระหนักรู้ในตนเองระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.617
title: บทบาทสื่อบุคคลในการบริหารจัดการตราสินค้าองค์กร

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) แนวทางในการสร้างตราสินค้าองค์กรในภาพรวมและการรับรู้ตราสินค้าองค์กรของผู้บริโภค (2) บทบาทสื่อบุคคลและการใช้สื่อบุคคลในการสร้างตราสินค้าองค์กร (3) คุณลักษณะสื่อบุคคลที่ส่งผลต่อการรับรู้ตราสินค้าองค์กร และ (4) ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้สื่อบุคคลกับการรับรู้ตราสินค้าองค์กรของผู้บริโภค โดยเก็บข้อมูลจากองค์กร 2 แห่ง คือ ธนาคารไทยพาณิชย์ (SCB) และบริษัท แอดวานซ์อินโฟร์เซอร์วิส (AIS) ซึ่งเป็นองค์กรที่ได้รับรางวัล Thailand’s Top Corporate Brand Value 2014 โดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้บริหารและบุคลากรองค์กรละ 2 คน และการวิจัยเชิงสำรวจกับกลุ่มตัวอย่างผู้ใช้บริการละ 200 คน รวมทั้งสิ้น 400 คน ผลการศึกษาพบว่า 1. แนวทางในการสร้างตราสินค้าองค์กรของกลุ่มตัวอย่างองค์กรทั้ง 2 แห่ง แตกต่างกัน องค์กรหนึ่งใช้วิสัยทัศน์ผู้นำผนวกกับเอกลักษณ์เฉพาะขององค์กรในการสร้างตราสินค้าองค์กร ขณะที่อีกองค์กรหนึ่งใช้แรงขับเคลื่อนทางธุรกิจผนวกกับวิสัยทัศน์องค์กรและการสำรวจความคิดเห็นจากผู้บริโภค ส่วนการรับรู้ตราสินค้าองค์กรของผู้ใช้บริการทั้งสององค์กร พบว่า การโฆษณาและการประชาสัมพันธ์ เป็นปัจจัยที่มีผลต่อการรับรู้ตราสินค้าองค์กรทั้งสองแห่งมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย 4.26 และ 4.17) ขณะที่ผู้บริโภครับรู้บทบาทสื่อบุคคลเป็นปัจจัยอันดับสองและอันดับสาม (ค่าเฉลี่ย 3.94 และ 3.89 ตามลำดับ) 2. บุคลากรในฐานะเป็น “สื่อบุคคล” ขององค์กรมีส่วนสำคัญในการสร้างและการรับรู้ตราสินค้าองค์กร ทั้งในองค์กรที่ใช้สื่อบุคคลทำหน้าที่เป็น “ทูตตราสินค้า” อย่างเป็นทางการและไม่มีการกำหนดอย่างเป็นทางการ ทั้งนี้การใช้สื่อบุคคลในการสร้างตราสินค้าองค์กรเริ่มจากกระบวนการคัดเลือกบุคลากรให้สอดคล้องกับบุคลิกตราสินค้าขององค์กร ถ่ายทอดค่านิยมองค์กรที่ส่งเสริมแนวคิดตราสินค้าองค์กรในทิศทางเดียวกัน สร้างการซึมซับและความผูกพันกับตราสินค้าองค์กรผ่านการสื่อสารภายในและการฝึกอบรม สร้างความเข้มแข็งผ่านระบบการประเมินผลที่สอดคล้องกับแนวคิดตราสินค้าองค์กร และจัดระบบเสริมหนุน เช่น การให้รางวัล ให้ค่า KPI พิเศษประจำปีกับบุคลากรที่ทำหน้าที่เป็นสื่อบุคคลที่สามารถปฏิบัติงานได้สอดคล้องกับตราสินค้าองค์กร ฯลฯ 3. กลุ่มตัวอย่างผู้ใช้บริการของทั้งสององค์กรรับรู้ตราสินค้าองค์กรผ่าน “บุคลิกภาพภายนอก” ของสื่อบุคคลมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย 3.47 และ 3.36 ) 4. พบความสัมพันธ์ระหว่าง “การรับรู้บทบาทสื่อบุคคล” กับ “การรับรู้ตราสินค้าองค์กรของผู้บริโภค” อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2014.618
title: ผลกระทบของการพัฒนาตลาดการเงินและการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศที่มีต่อการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของกลุ่มประเทศอาเซียน-5

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบของการพัฒนาตลาดการเงินและการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศที่มีต่อการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของกลุ่มประเทศอาเซียน-5 ได้แก่ ประเทศไทย ประเทศสิงคโปร์ ประเทศมาเลเซีย ประเทศอินโดนีเซีย และประเทศเวียดนาม โดยศึกษาเป็นรายประเทศ และใช้ข้อมูลภาคตัดขวางร่วมกับข้อมูลอนุกรมเวลาประยุกต์กับแบบจำลอง Panel Regression Method Models ด้วยวิธี Fixed-Effects อนึ่ง วิทยานิพนธ์นี้ยังมีวัตถุประสงค์เพิ่มเติม คือศึกษาความสัมพันธ์ในระยะยาวระหว่างการพัฒนาตลาดการเงินและการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศที่มีต่อการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ โดยใช้วิธี Panel Cointegration และทดสอบโดยใช้วิธี Kao Test ผลการศึกษาพบว่าปฏิสัมพันธ์ระหว่างการพัฒนาตลาดการเงินกับการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศส่งผลกระทบโดยตรงในทิศทางบวกต่อการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของกลุ่มประเทศอาเซียน-5 อย่างมีนัยสำคัญ จากผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยวิธี Panel Cointegration พบว่าตัวแปรที่ศึกษามีความสัมพันธ์ในลักษณะระยะยาวอีกด้วย ดังนั้น การพัฒนาตลาดการเงินให้มีประสิทธิภาพ ควบคู่ไปกับการส่งเสริมการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศจึงมีบทบาทสำคัญต่อการช่วยให้เศรษฐกิจมีการเจริญเติบโต และอาจกล่าวได้ว่า ระบบเศรษฐกิจจะไม่สามารถเติบโตอย่างยั่งยืนได้หากปราศจากตลาดการเงินที่แข็งแกร่ง นอกจากนี้ การพัฒนาตลาดการเงินยังช่วยเกื้อหนุนให้ประเทศได้รับประโยชน์จากการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศอย่างเต็มที่อีกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2014.619
title: พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 : ศึกษากรณีเกี่ยวกับการเพิ่มความผิดมูลฐานตามประมวลกฎหมายที่ดิน

description: การกระทำความผิดเกี่ยวกับการบุกรุกที่ดินของรัฐตามประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 มีบทบัญญัติเกี่ยวกับลักษณะการกระทำความผิดปรากฏตามมาตรา 9 และบทลงโทษตามมาตรา 108 หรือ 108 ทวิ ซึ่งมีกรณีการกระทำความผิดที่เกิดขึ้นเป็นการกระทำความผิดที่เป็นภัยร้ายแรงกระทบต่อสภาพสังคม การบริหารจัดการที่ดินของรัฐให้ตรงตามวัตถุประสงค์ ตลอดจนกระทบต่อสภาพเศรษฐกิจของประเทศไทย ในรูปแบบที่เป็นองค์กรอาชญากรรมหรืออาชญากรรมทางเศรษฐกิจ กล่าวคือ ผู้กระทำความผิดมุ่งกระทำความผิดโดยมีแรงจูงใจที่สำคัญคือผลประโยชน์จำนวนมหาศาลอันมีลักษณะการกระทำความผิดในเชิงการค้า จะเห็นได้ว่าบทบัญญัติกฎหมายที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบันยากที่จะดำเนินการกับผู้กระทำความผิด เนื่องจากบทบัญญัติตามประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 มีบทลงโทษผู้กระทำความผิดไม่สูง ประกอบกับมาตรการในการดำเนินการกับทรัพย์สินในการกระทำความผิดยังไม่มีประสิทธิภาพในการสกัดกั้นเงิน ทรัพย์สินหรือผลประโยชน์ของผู้กระทำความผิดอันเป็นแรงจูงใจให้ผู้กระทำความผิดเลือกที่จะเสี่ยงกระทำความผิดโดยไม่เกรงกลัวต่อบทกฎหมาย โดยทั้งนี้แม้บทบัญญัติตามกฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินมีมาตรการในการดำเนินการสกัดกั้นเงิน ทรัพย์สินหรือผลประโยชน์ของผู้กระทำความผิด แต่ก็ยังไม่มีการกำหนดให้การกระทำความผิดเกี่ยวกับการบุกรุกที่ดินของรัฐตามประมวลกฎหมายที่ดินเป็นความผิดมูลฐานแต่อย่างใด ส่งผลให้มาตรการตามกฎหมายที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบันยังไม่สามารถตอบสนองการป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมรูปแบบดังกล่าวที่เกิดขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ ด้วยเหตุผลที่กล่าวมาข้างต้น ผู้ศึกษาวิจัยเห็นว่าควรมีการนำมาตรการต่างๆตามกฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินมาใช้บังคับ ซึ่งมีมาตรการดำเนินการกับทรัพย์สินหรือผลประโยชน์ที่ผู้กระทำความผิดได้รับเกี่ยวเนื่องกับการกระทำความผิดมูลฐาน ที่สำคัญ คือ มาตรการยึดอายัดทรัพย์สินให้ตกเป็นของแผ่นดิน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการป้องกันและปราบปรามอาชญากรรม โดยในเบื้องต้นจำต้องกำหนดให้การกระทำความผิดเกี่ยวกับการบุกรุกที่ดินของรัฐตามประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 เป็นความผิดมูลฐานตามกฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน อันเป็นฐานในการนำมาตรการตามกฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินมาใช้ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2014.951
title: ปัญหาเกี่ยวกับที่มา อำนาจหน้าที่ สถานะ และจำนวนขององค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550

description: องค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ เป็นองค์กรที่ถูกจัดตั้งขึ้นให้มีหน้าที่ในการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐ และช่วยเสริมการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐภายใต้การถ่วงดุลระหว่างฝ่ายบริหาร ฝ่ายนิติบัญญัติ ฝ่ายตุลาการ ให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทำการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชนที่อาจเกิดความเสียหายจากการใช้อำนาจขององค์กรของรัฐ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ได้บัญญัติถึงโครงสร้าง อำนาจหน้าที่ สถานะ และจำนวนขององค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ โดยมีเจตนาเพื่อรับประกันหลักความเป็นอิสระในการปฏิบัติหน้าที่ รวมทั้งกำหนดให้องค์อิสระตามรัฐธรรมนูญมีสถานะเป็นองค์กรตามรัฐธรรมนูญเพื่อให้สามารถตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐขององค์กรของรัฐได้อย่างมีประสิทธิภาพและไม่ถูกแทรกแซงจากกลุ่มการเมืองต่างๆ แต่จากการศึกษาพบว่าการที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550ได้บัญญัติโครงสร้าง อำนาจหน้าที่ สถานะ และจำนวนไว้ในรัฐธรรมนูญ กลับเป็นการสร้างปัญหาในทางกฎหมายเกี่ยวกับองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญหลายด้าน เช่น ปัญหาที่มาขององค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญขาดการเชื่อมโยงกับประชาชน ปัญหาการตรวจสอบการใช้อำนาจขององค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ ปัญหาสถานะขององค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญที่ไม่ใช่องค์กรตามรัฐธรรมนูญโดยแท้ ดังนั้นจึงได้มีข้อเสนอแนะต่อปัญหาทางกฎหมายที่เกี่ยวกับที่มา อำนาจหน้าที่ สถานะ และจำนวนขององค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ โดยเสนอให้มีกระบวนการสรรหาผู้ดำรงตำแหน่งในองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญให้มีความเชื่อมโยงกับประชาชน เสนอให้ทำการกำหนดโครงสร้าง อำนาจหน้าที่ขององค์กรอิสระในกฎหมายระดับพระราชบัญญัติซึ่งจะส่งผลให้ไม่มีสถานะเป็นองค์กรตามรัฐธรรมนูญอีกต่อไป รวมทั้งสามารถทำการตรวจสอบการใช้อำนาจขององค์กรอิสระโดยศาลปกครองได้อย่างรอบด้านเพื่อให้เป็นไปตามหลักนิติรัฐ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.952
title: การได้รับประโยชน์ทดแทนกรณีว่างงานของลูกจ้างที่นายจ้างหยุดกิจการชั่วคราว

description: การประกันการว่างงานเป็นการประกันรูปแบบหนึ่งของการประกันสังคมที่จัดให้มีขึ้นเพื่อสร้างหลักประกันความมั่นคงในการดำรงชีวิตให้แก่ประชาชนทุกคนในสังคม ดังนั้น การให้ความคุ้มครองจึงต้องครอบคลุมการว่างงานที่จะเกิดขึ้นในทุกรูปแบบ เนื่องจากการว่างงานไม่ว่าจะเกิดขึ้นในรูปแบบใดย่อมจะเป็นเหตุให้ผู้ว่างงานต้องได้รับความเดือดร้อนเพราะต้องขาดแคลนรายได้ที่จะนำไปใช้ในการดำรงชีวิตประจำวันตามปกติไปด้วยกันทั้งสิ้น จากการศึกษากฎหมายของประเทศไทยที่เกี่ยวข้องกับการให้ความคุ้มครองการว่างงาน ได้แก่ พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ.2533 ประกอบกับพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 พบว่ากฎหมายดังที่ได้กล่าวมานี้ได้ให้ความคุ้มครองผู้ว่างงานดีพอสมควรแล้ว แต่ในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมายังคงไม่ครอบคลุมถึงปัญหาการว่างงานชั่วคราวของลูกจ้างในบางกรณี ส่งผลให้กฎหมายไม่สามารถเป็นหลักประกันความมั่นคงให้แก่ประชาชนในประเทศได้อย่างเพียงพอ ดังนั้น จึงควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายประกันสังคมให้ลูกจ้างผู้ว่างงานชั่วคราวทั้งในกรณีที่นายจ้างต้องหยุดดำเนินกิจการชั่วคราวด้วยเหตุสุดวิสัยและกรณีที่นายจ้างมีความจำเป็นต้องหยุดดำเนินกิจการชั่วคราวอันมิใช่ด้วยเหตุสุดวิสัยในบางกรณีให้เป็นผู้มีสิทธิได้รับประโยชน์ทดแทนกรณีว่างงานจากกองทุนประกันสังคมตามแนวทางในอนุสัญญาขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ ฉบับที่ 102 และ 168 หรือตามตัวอย่างบทบัญญัติของกฎหมายจากประเทศสมาชิกอื่นที่มีการให้ความคุ้มครองการว่างงานในกรณีดังกล่าวเพื่อสร้างหลักประกันความมั่นคงในการดำรงชีวิตให้แก่ประชาชนทุกคนในประเทศตามเจตนารมณ์ของการประกันสังคม
DOI: 10.14457/cu.the.2014.953
title: มาตรการกำกับดูแลการลงทุนจากต่างชาติในกิจการสื่อสารโทรคมนาคมในยุคหลอมรวมสื่อ

description: การศึกษาวิทยานิพนธ์นี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative research) ด้วยการศึกษาวิจัยจากเอกสาร (Documentary research)โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากฎหมาย กฎ ระเบียบ ข้อบังคับและข้อมูลเกี่ยวกับการลงทุนด้านกิจการสื่อสารโทรคมนาคมไทยเปรียบเทียบกับกฎหมายของสหรัฐอเมริกา มาเลเซียและสิงคโปร์เพื่อวิเคราะห์ประกาศคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติเรื่องการกำหนดข้อห้ามการกระทำที่มีลักษณะเป็นการครอบงำกิจการโดยคนต่างด้าวเป็นสำคัญ เพราะกฎหมายดังกล่าวได้กำหนดให้ภาระการตรวจสอบโดยผู้ประกอบกิจการเองซึ่งเห็นว่ายังไม่มีประสิทธิภาพในการป้องกันการกระทำผิดกฎหมายได้ และเพื่อนำผลการศึกษาตลอดจนเสนอแนะแนวทางใหม่ด้วยการแก้ไขกฎหมายเพื่อกำกับดูแลกิจการโทรคมนาคมในยุคหลอมรวมสื่อในการรับการลงทุนจากต่างชาติ ภายใต้นโยบายและมาตรการในการรับการลงทุน กลไกการบังคับใช้กฎหมายให้เป็นแนวทางที่ชัดเจนและเหมาะสมเพราะปัจจุบันกฎหมายยังไม่มีประสิทธิภาพและรัดกุมเพียงพอ โดยกำหนดสมมุติฐานเรื่องการกำกับดูแลกิจการสื่อสารโทรคมนาคมในยุคหลอมรวมสื่อซึ่งมีผลกระทบต่อความมั่นคงของชาติเพื่อป้องกันความเสี่ยงภัยก่อนการเปิดเสรีกิจการสื่อสารโทรคมนาคมและเพื่อการรับการลงทุนจากต่างชาติอย่างเหมาะสมและมีความเป็นธรรมต่อคนชาติและคนต่างด้าวบนพื้นฐานที่เท่าเทียมกัน อนึ่ง ในการกำกับดูแลผู้ลงทุนต่างชาติต้องตรวจสอบอย่างเคร่งครัดอันจะส่งผลให้รัฐที่รับการลงทุนมีเสถียรภาพและเกิดประโยชน์ต่อผู้ลงทุนทั้งในและต่างประเทศอย่างยั่งยืน ผลการศึกษาพบว่าการจำกัดสัดส่วนการถือครองหุ้นโดยนักลงทุนต่างชาติไม่สำคัญเท่ากับการตรวจสอบกิจการและผู้บริหารกิจการ จากการศึกษาพบว่าประเทศสหรัฐอเมริกาให้ความสำคัญด้านความมั่นคงของชาติกับเรื่องการลงทุนที่กระทบต่อกิจการยุทธศาสตร์ชาติซึ่งรวมถึงกิจการสื่อสารโทรคมด้านอินเทอร์เน็ตเพื่อป้องกันการก่อการร้ายและความเสี่ยงด้านข้อมูลดิจิทัล สำหรับประเทศสิงคโปร์คำนึงถึงความมั่นคงของชาติโดยให้ความสำคัญด้านการค้าการลงทุน ส่วนประเทศมาเลเซียนั้นให้การสนับสนุนการลงทุนจากต่างชาติและการป้องกันความมั่นคงของชาติมิให้มีการละเมิดศาสนาอิสลาผ่านการสื่อสารทางอินเทอร์เน็ต สำหรับประเทศไทยนั้นรัฐบาลมุ่งขยายการลงทุนโครงข่ายบรอดแบนด์แห่งชาติโดยสนับสนุนการลงทุนจากต่างชาติและให้ความสำคัญด้านความมั่นคงของชาติในการป้องกันมิให้ผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูงในรัฐบาล นักการเมืองหรือฝ่ายปกครองถือหุ้นหรือเกี่ยวข้องกับกิจการสื่อสารโทรคมนาคมดังกล่าวทั้งนี้รัฐธรรมนูญของประเทศไทยได้แสดงเจตนารมณ์ดังกล่าวไว้ด้วย โดยสรุป การกำกับดูแลกิจการสื่อสารโทรคมนาคมในยุคหลอมรวมสื่อที่มีประสิทธิภาพ ต้องปฏิบัติตามมาตรฐานสากลโดยมีการตรวจสอบกิจการอย่างมีประสิทธิภาพ โปร่งใสเป็นธรรมและไม่เลือกปฏิบัติให้สอดคล้องกับกฎหมายภายในที่กำหนดไว้พร้อมไปกับต้องป้องกันความเสี่ยงภัยต่อความมั่นคงของชาติให้พัฒนาการด้านสื่อสารโทรคมนาคมมีความยั่งยืน ดังนั้น การกำกับดูแลที่สำคัญถือว่ามีประสิทธิภาพ คือ นโยบายการรับการลงทุนจากต่างชาติต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์สากลและเป็นที่ยอมรับเพราะมีความชัดเจน โปร่งใสและไม่เลือกปฏิบัติ ซึ่งมาตรการจำกัดสัดส่วนการถือครองหุ้นจากต่างชาตินั้นเหมาะสมแล้วแต่ต้องแก้ไขกฎหมายเพื่อกำหนดหน้าที่ในการตรวจสอบผู้ถือหุ้นโดยอ้อมรวมถึงความเกี่ยวพันของผู้ใดกับกรรมการและผู้ถือหุ้นที่มีอำนาจบริหารบริษัท และกำหนดกิจการที่ต้องถูกตรวจสอบเพื่อลดความเสี่ยงภัยต่อความมั่นคงของชาติอีกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2014.954
title: บทประพันธ์เพลงดุษฎีนิพนธ์: คอนแชร์โตสำหรับแซกโซโฟนและวงซิมโฟนีออร์เคสตรา

description: ในการสร้างสรรค์บทประพันธ์เพลงดุษฎีนิพนธ์: คอนแชร์โตสำหรับแซกโซโฟนและวงซิมโฟนีออร์เคสตรา (Concerto for Saxophone and Symphony Orchestra) ได้รับแรงบันดาลใจจากเพลงพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว คือ “เพลงโหมโรงคลื่นกระทบฝั่ง” โดยในบทประพันธ์นี้ ผู้ประพันธ์ได้นำทำนองของบทเพลงพระราชนิพนธ์มาพัฒนาและนำเสนอออกมาเป็นผลงานสร้างสรรค์ คือ บทประพันธ์เพลงคอนแชร์โตสำหรับแซกโซโฟนและวงซิมโฟนีออร์เคสตรา มีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นการสร้างสรรค์บทประพันธ์เพลงที่ประพันธ์ขึ้นสำหรับเครื่องดนตรี แซกโซโฟนบรรเลงประชันกับวงซิมโฟนีออร์เคสตรา ในรูปแบบของดนตรีบริสุทธิ์และต้องการนำเสนอถึงวิธีการประพันธ์ในรูปแบบดนตรีประชันที่ผสมผสานเข้ากับเทคนิคทางการประพันธ์ต่างๆเช่น การซ้ำ การไล่เลียน การถอยหลัง การแปรแนว และกลวิธีรูปแบบต่างๆที่ใช้ในการประพันธ์ โดยมุ่งเน้นการสอดประสานเครื่องดนตรีเดี่ยวและวงออร์เคสตราเป็นสำคัญ ลักษณะโดยรวมของบทประพันธ์คอนแชร์โตสำหรับแซกโซโฟนและวงซิมโฟนีออร์เคสตราผู้ประพันธ์ได้นำเอาทำนองหลักมาพัฒนาและกำหนดเสียงประสานตามจินตนาการที่ผู้ประพันธ์ได้รับแรงบันดาลใจ นี้มีความยาวประมาณ 35 นาที ประกอบด้วยโครงสร้างใหญ่จำนวน 3 ท่อน สังคีตลักษณ์ที่ใช้ในบทประพันธ์คือ สังคีตลักษณ์รอนโด สังคีตลักษณ์สามตอน และสังคีตลักษณ์โซนาตารอนโดในรูปแบบคอนแชร์โต เพื่อสร้างสรรค์บทประพันธ์เพลงลีลาของดนตรีคลาสสิกผสมผสานกับดนตรีแจ๊ส
DOI: 10.14457/cu.the.2014.955
title: บทประพันธ์เพลงดุษฎีนิพนธ์: สายลมในมิติสุนทรียญาณ

description: บทประพันธ์เพลงดุษฎีนิพนธ์สายลมในมิติสุนทรียญาณเป็นผลงานการประพันธ์ที่พัฒนาวิธีการที่ได้รับแรงบันดาลใจจากภาพวาดชุดสายลมในมิติสุนทรียญาณ โดยนำสุนทรียศาสตร์และบทกวีมาสร้างงานประพันธ์เพลงใช้ดนตรีอีสานร่วมกับดนตรีตะวันตกและบรรเลงโดยวงออร์เคสตรา (Orchestra) ประกอบด้วย 3 ท่อน ความยาวรวมทั้งสิ้นประมาณ 30 นาที การประพันธ์เพลงสายลมในมิติสุนทรียญาณ คือกระบวนการทำงานร่วมกันระหว่างดนตรี ภาพวาด และบทกวี โดยใช้สุนทรียศาสตร์และองค์ประกอบศิลป์ร่วมกัน บทประพันธ์นี้แสดงให้เห็นการผสมผสานและการจัดสีสันเสียงของดนตรีแบบไบโทนาลิตี (Bitonality) การใช้โมดผสมกับบันไดเสียงเพนทาโทนิก และใช้การประสานเสียงในแบบผสมผสาน องค์ประกอบที่ใช้ในการประพันธ์คือการดำเนินโมทีฟ และการใช้คอร์ดตามโครงสร้างกลุ่มโมทีฟ การใช้คอร์ดเรียงคู่ 4 และ 5 ใช้ โพลีโฟนี (Polyphony) การเลียนและการซ้ำทำนอง การขยาย (Augmentation) และย่อส่วนจังหวะ (Diminution) การใช้จังหวะขัด (Syncopation) การซ้อนแนวทำนอง (Stratification) การกระชั้นทำนอง (Compression) การพัฒนาทำนองย่อย (Fragmentation) การแปรทำนอง (Motivic development) การสร้างแนวทำนองรอง (Countermelody) โน้ตเสียงค้าง (Pedal point) การสร้างขั้นคู่เพอค์เฟคขนาน (Parallel perfect interval) เป็นต้น บทประพันธ์เพลงดุษฎีนิพนธ์ สายลมในมิติสุนทรียญาณ เป็นดนตรีร่วมสมัยที่ผสมผสานระหว่างดนตรีตะวันออกและดนตรีตะวันตก รวมทั้งยังได้อิทธิพลจากภาพวาดและดนตรีพื้นบ้านสร้างความสอดคล้องกันในมิติของจินตนาการที่นำมาประยุกต์ร่วมกัน