DOI: 10.14457/tu.the.2015.791
title: จดจารณ์ จดหมายในเรื่องสั้น "แบล็คเบิร์ดพาย" "คาธีดรอล" และ "วายฮันนี" ของเรย์มอนด์ คาร์เวอร์

description: วิทยานิพนธ์เล่มนี้ต้องการศึกษาเรื่องสั้น “แบล็คเบิร์ดพาย” (“Blackbird Pie”) “คาธีดรอล” (“Cathedral”) และ “วายฮันนี” (“Why, Honey”) ของเรย์มอนด์ คาร์เวอร์ (Raymond Carver) นักเขียนชาวอเมริกัน โดยเน้นศึกษาในประเด็นเรื่องจดหมาย/ตัวอักษร ผลการศึกษาปรากฏดังนี้ คือ จดหมายในเรื่องสั้นของคาร์เวอร์มีลักษณะร่วมบางประการกับการสื่อสารในรูปของการสนทนาตัวต่อตัว ในแง่ที่จดหมายมีร่องรอยของการต่อต้านขัดขืนการสื่อสารไม่ต่างจากที่พบในการสนทนาประเภทตัวต่อตัว และจดหมายยังคล้ายคลึงกับการสนทนาผ่านโทรศัพท์บางประการ โดยเฉพาะในประเด็นที่รูปแบบการสื่อสารทั้งสองประเภทนี้เผยให้เห็นความน่าสะพรึงกลัวของความหลากเสียง  ที่สำคัญจดหมายในเรื่องสั้นของคาร์เวอร์จะพยายามลบตัวเองออกจากเรื่องเล่าเสมอ เหลือไว้เพียงแต่ร่องรอยของจดหมาย ลักษณะดังกล่าวเป็นการลบตัวเองที่ล้างกระบวนการลบล้างออก เพราะถึงที่สุดแล้วไม่สามารถลบออกหมดได้ เนื่องจากการไม่มีอยู่ของจดหมายทำหน้าที่ยืนยันการมีอยู่ของจดหมายบทที่สามเป็นการศึกษาจดหมาย/อักษรในเรื่องสั้นของคาร์เวอร์ในฐานะที่เป็นรูปสัญญะ (letter-signifier) ซึ่งจะปรากฏใน 2 ลักษณะคือ จดหมาย/ตัวอักษรเป็นวัสดุของเรื่องเล่า (narrative material) และ เป็นวัสดุของตัวบท (textual material) ในแง่วัสดุของเรื่องเล่านั้น พบได้จากการปรับเปลี่ยนตำแหน่งรูปหมาย ของจดหมาย/ตัวอักษร ทำให้จดหมาย/อักษรกลายเป็นวัสดุหนึ่งในการสร้างเรื่องเล่าของคาร์เวอร์  ในขณะเดียวกันผู้เขียนทำหน้าที่เป็นรูปสัญญะของจดหมาย/ตัวอักษร   เนื่องจากเขา/เธอเป็นผู้ปั้นอักษรให้มีตัวตนขึ้นมาในเรื่องเล่า  ในแง่ที่เป็นวัสดุของตัวบทนั้น อาศัยแนวคิดเรื่องตัวบทของบาร์ตส์ จะพบว่าตัวบทมิได้เป็นรูปสัญญะโดยตัวมันเอง แต่คืออุบัติการณ์ว่าด้วยการเขียนจดหมาย/ตัวอักษรที่ปรากฏในตัวบท  ซึ่งแสดงออกในสองลักษณะคือการเขียนด้วยมือ ในรูปของลายมือและการวาดความหมายด้วยมือ  และการสัมผัสด้วยตา/การประสานสายต  า โดยการสัมผัสด้วยตา คือการที่สายตาสัมผัสถึงภาวะการเขียนรูปสัญญะในการมอง เกิดขึ้นเมื่อตัวละครประสบกับเหตุแห่งการมองไม่เห็น  และ ยังพบด้วยว่าจดหมาย/อักษรในฐานะรูปสัญญะในเรื่องสั้นของคาร์เวอร์มีลักษณะคล้ายกับการวาดรูปตัวเองของศิลปินตามที่แดร์ริดาร์   ได้เสนอไว้    ทำให้เราพบว่าความทรงจำ สายตา ร่องรอย และการอ่านภาษาภาพและภาษาเขียนเป็นองค์ประกอบสำคัญในการเขียนและวาด ซึ่งเป็นสิ่งที่พบได้จากการสร้างจดหมายและตัวอักษรในเรื่องสั้นทั้งสาม  ในบทที่สี่ ศึกษาความเป็นจดหมายและจดหมาย/อักษรในฐานะรูปสัญญะของคาร์เวอร์ด้วยการนำมาเทียบเคียงกับทฤษฎีว่าด้วยจดหมาย/อักษรของลาก็อง (Lacan), แดร์ริดาร์ (Derrida) เดอเลิซ และกัตตารี (Deleuze and Guattari) แนวคิดว่าด้วยจดหมายและจุดหมายในเรื่องสั้นของคาร์เวอร์ให้ความสำคัญกับการที่จดหมายเป็นวัตถุที่แต่งขึ้นมา หาใช่จดหมายจริง ๆ หรือจดหมายในแง่ทฤษฎี ตามแนวคิดของแดร์ริดาร์  และลาก็อง กล่าวคือ ตัวบทของคาร์เวอร์เสนอการมองจุดหมายและจดหมายในเชิงวัสดุโดยมุ่งไปยังความเป็นเรื่องแต่งของจดหมาย   ซึ่งทำให้เราพบว่าแม้จดหมายจะถึงจุดหมายทุกครั้ง แต่จดหมายสามารถถึงได้ทั้งแง่ที่จดหมายถูกทำลายในเรื่องเล่า และในแง่ที่จดหมายไม่สามารถถูกทำลายได้ในตัวบท  ในส่วนต่อมาได้นำประเด็นเรื่อง รูปสำแดง  และเนื้อความ (expression and content) ของเดอเลิซและกัตตารีมาเปรียบเทียบกับประเด็นเรื่องจดหมาย/อักษรในฐานะรูปสัญญะ เพื่อหาความเข้มข้นของจดหมายในฐานะวัสดุของตัวบท ท้ายสุดเมื่อนำลักษณะสามประการในจดหมายส่วนตัวของคาฟกาตามที่เดอเลิซกับกัตตารีนำเสนอ มาอ่านเรื่องสั้นที่เขียนในรูปจดหมาย “วายฮันนี” ของคาร์เวอร์ จะพบว่าผู้เขียนหรือแม่นั้นมิใช่ผู้บริสุทธิ์หรือเหยื่ออย่างที่ตัวบทพยายามนำเสนอผลการศึกษาโดยรวมนอกจากจะทำให้เห็นถึงความซับซ้อนของจดหมาย/อักษรในเรื่องสั้นคาร์เวอร์ ทั้งในแง่ภาวะการมีอยู่ของจดหมายที่เป็นร่องรอย การที่อักษรและจดหมายเป็นมากกว่าวัสดุที่ขึ้นอยู่กับการเขียนและอ่านรูปหมาย  อย่างเดียว ตลอดจนสถานะผู้เขียนในฐานะรูปสัญญะของการเขียน ผลการศึกษายังทำให้เห็นถึงองค์ประกอบของวัสดุที่เรียกว่าวรรณกรรมด้วย การที่เรื่องแต่ง (fiction) เป็นวัสดุที่จริงไม่น้อยกว่างานเขียนประเภทอื่นๆ การที่วรรณกรรมมีตรรกะและความคิดของตัวเอง หาใช่วัสดุที่ต้องมีงานเขียนอื่นมาจับความคิดเสมอ เพราะความคิดของวรรณกรรมนั้นถูกค้นพบ และ/หรือพบ โดยตัวของตัวเอง   จุดหมายของจดหมาย คือการจด/หมาย