cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2011.482
title: ความผิดต่อส่วนตัว : ศึกษาปัญหาการดำเนินคดีในศาล

description: ความผิดต่อส่วนตัวหรือความผิดอันยอมความได้ เป็นความผิดที่ความเสียหายเกิดขึ้นกับเอกชนเป็นการเฉพาะตัว ซึ่งรัฐจะเข้ามามีส่วนในการดำเนินคดีนั้นเมื่อมีความประสงค์จากเอกชนเท่านั้น การดำเนินคดีความผิดต่อส่วนตัวที่มีลักษณะเฉพาะนี้ ยังมีปัญหาในชั้นการดำเนินคดีของศาลหลายประการ อาทิ กรณีที่ผู้เสียหายในความผิดต่อส่วนตัวถึงแก่ความตายก่อนแจ้งความร้องทุกข์ จะมีผู้ใดสามารถเข้ามาดำเนินการแทนผู้เสียหายต่อไปได้หรือไม่ หรือในกรณีที่ผู้แทนนิติบุคคลกระทำผิดในฐานความผิดต่อส่วนตัวต่อนิติบุคคลเสียเอง ใครจะเป็นผู้มีอำนาจดำเนินคดีกับผู้แทนนิติบุคคลเหล่านั้น หรือกรณีที่ความผิดกรรมหนึ่งมีผู้เสียหายหลายคน หากผู้เสียหายคนหนึ่งสิทธินำคดีอาญามาฟ้องระงับ จะมีผลถึงผู้เสียหายคนอื่นหรือไม่ หรือในกรณีที่อัยการฟ้องคดีต่อศาลเป็นคดีความผิดต่อแผ่นดิน แต่ในชั้นพิจารณาของศาลกลับเห็นว่า ความผิดตามฟ้องเป็นความผิดต่อส่วนตัว เมื่อปรากฏว่าในชั้นสอบสวนมีเพียงการกล่าวโทษ มิได้มีการร้องทุกข์ตามระเบียบ ศาลจะพิพากษาคดีต่อไปอย่างไร ซึ่งปัญหาเหล่านี้จะเกี่ยวข้องโดยตรงกับอำนาจฟ้องคดีของโจทก์ หรือกรณีที่ศาลอ่านคำพิพากษาฎีกาไปแล้ว ต่อมามีการอุทธรณ์หรือฎีกาคำร้องขอให้เพิกถอนการอ่านคำพิพากษาศาลฎีกา ระหว่างนั้นโจทก์ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องคดี ก็เกิดปัญหาว่าสามารถถอนฟ้องได้หรือไม่ หรือปัญหาเรื่องการที่ผู้เสียหายที่เป็นเอกชนฟ้องคดีต่อศาลด้วยตนเอง โดยมิได้แจ้งความร้องทุกข์มาก่อน จะมีอายุความในการฟ้องคดีเพียงใด ซึ่งปัญหาเหล่านี้ทำให้เกิดการตีความกฎหมายแตกต่างกันไป ส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นในกระบวนการยุติธรรมทางอาญาของไทย จากการศึกษาเปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศในประเด็นปัญหาดังกล่าว พบว่า สำหรับประเทศไทย หากมีการกำหนดแนวทางที่ชัดเจนเพื่อแก้ปัญหาดังกล่าวที่เกิดขึ้นในการดำเนินคดีในศาลแล้ว โดยการแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติของกฎหมายในส่วนที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ กรณีผู้แทนนิติบุคคลกระทำผิดต่อนิติบุคคล กรณีการให้สิทธิร้องทุกข์หรือถอนคำร้องทุกข์ตกทอดแก่ทายาทในความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ รวมถึงประสานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องให้ปฏิบัติไปในแนวทางเดียวกันก็จะทำให้ปัญหาที่เกิดขึ้นได้รับการแก้ไข ได้แก่ การยุติคดีภายหลังจากที่ศาลอ่านคำพิพากษาศาลฎีกา การแจ้งความร้องทุกข์ในชั้นสอบสวน อายุความฟ้องคดีของเอกชนผู้เสียหาย สิทธิในการดำเนินคดีอาญาในความผิดที่มีผู้เสียหายหลายคน ก็จะนำไปสู่การที่ศาลสามารถดำเนินกระบวนพิจารณาคดีอาญาไปด้วยความเป็นธรรมแก่คู่ความทุกฝ่ายอย่างแท้จริง
DOI: 10.14457/cu.the.2011.483
title: การพัฒนาแบบวัดความตระหนักต่อโลกของนักเรียนมัธยมศึกษา : การทดสอบความไม่แปรเปลี่ยนของการวัดตามตัวแปรเพศ

description: วัตถุประสงค์ของการวิจัย คือ (1) เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบของความตระหนักต่อโลก (2) เพื่อพัฒนาแบบวัดความตระหนักต่อโลก (3) เพื่อตรวจสอบคุณภาพของแบบวัดความตระหนักต่อโลก และ (4) เพื่อทดสอบความไม่แปรเปลี่ยนของการวัดความตระหนักต่อโลกตามตัวแปรเพศ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย ในสังกัดคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กรุงเทพมหานคร จำนวน 1,436 คน เป็นชาย 637 คนและหญิง 799 คน เครื่องมือวิจัย คือ แบบวัดความตระหนักต่อโลก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยาย วิเคราะห์ความเที่ยงแบบความสอดคล้องภายในตามสูตรสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค วิเคราะห์ความตรงเชิงโครงสร้างจากการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และการทดสอบความไม่แปรเปลี่ยนของการวัด ด้วยโปรแกรม LISREL ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ความตระหนักต่อโลกประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ ความตระหนักในมุมมองที่แตกต่าง ความตระหนักในสภาพปัจจุบันของโลก ความตระหนักในความแตกต่างของวัฒนธรรม ความรู้ในเรื่องพลวัตของโลก และความตระหนักต่อทางเลือกของมนุษย์ 2. แบบวัดความตระหนักต่อโลกครอบคลุม 5 องค์ประกอบ และมีรายการวัด 2 แบบ คือ แบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับจำนวน 51 ข้อ และแบบสอบแบบเลือกตอบ 5 ตัวเลือกจำนวน 4 ข้อ 3. แบบวัดมีความตรงตามเนื้อหาโดยมีค่า IOC ตั้งแต่ 0.67 – 1.00 มีความตรงตามโครงสร้างจากการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และมีค่าความเที่ยงแบบความสอดคล้องภายในเท่ากับ 0.89 4. โมเดลการวัดของแบบวัดความตระหนักต่อโลกระหว่างกลุ่มนักเรียนชายและนักเรียนหญิง มีความไม่แปรเปลี่ยนของรูปแบบโมเดล มีความไม่แปรเปลี่ยนของค่าพารามิเตอร์สัมประสิทธิ์ถดถอยของตัวแปรสังเกตได้บนตัวแปรแฝงภายนอก (Λₓ) (χ²= 6.35 , df = 6 , p = 0.39 , χ²/df = 1.06 , RMR = 0.01 , RMSEA = 0.01 , GFI = 1.00 , CFI = 1.00 , RFI = 0.99 และ NFI = 1.00) ดังนั้นแบบวัดความตระหนักต่อโลกที่พัฒนาขึ้นจึงมีความไม่แปรเปลี่ยนของการวัดระหว่างเพศของนักเรียน
DOI: 10.14457/cu.the.2011.484
title: สมดุลการดูดซับน้ำในเอทานอลด้วยตัวดูดซับซีโอไลต์ชนิด 4A

description: น้ำและเอทานอลในของผสมเอทานอลปนน้ำถูกดูดซับบนตัวดูดซับซีโอไลต์ 4Aในสถานะของเหลว ที่อุณหภูมิห้อง ตัวดูดซับที่ผ่านการดูดซับมาแล้วจะถูกนำมาล้างด้วยน้ำกลั่น เพื่อประเมินปริมาณเอทานอลที่สามารถดึงกลับออกมาได้ อีกทั้งยังศึกษาการดูดซับน้ำจากของผสมเอทา นอลปนน้ำในหอดูดซับจำลอง ตัวดูดซับซีโอไลต์ 4A สามารถดูดซับได้ทั้งน้ำและเอทานอล โดยน้ำและเอทานอลเข้าสู่สมดุลดูดซับภายในเวลา 120 และ 30 นาที ตามลำดับ แบบจำลองที่เหมาะสมสำหรับใช้อธิบายสมดุลดูดซับน้ำ และเอทานอล คือ แบบจำลองสมดุลดูดซับของฟรุนดิช ซึ่งมีค่าคงที่ของแบบจำลองเท่ากับ 577.81 และ 423.59 มิลลิกรัมของผสมเอทานอลต่อกรัมซีโอไลต์ 4A ตามลำดับ ซีโอไลต์ 4A ที่ผ่านการดูดซับมาแล้ว สามารถดึงเอทานอลบางส่วนภายในตัวดูดซับออกด้วยน้ำกลั่น เอทานอลที่ล้างออกมาได้มีปริมาณอย่างน้อย 70 เปอร์เซนต์ของปริมาณเอทานอลที่ถูกดูดซับไว้ หลังจากนั้นจะนำซีโอไลต์ 4A ไปอบด้วยความร้อนที่อุณหภูมิ 200 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 1 ชั่วโมง เพื่อระเหย เอทานอลและน้ำที่ติดอยู่ภายในตัวดูดซับออกไป การทดสอบการดูดซับน้ำในหอดูดซับจำลองสามารถผลิตเอทานอลเข้มข้นได้ประมาณร้อยละ 99 โดยมวล จากของผสมเอทานอลปนน้ำเริ่มต้นประมาณร้อยละ 92 โดยมวล
DOI: 10.14457/cu.the.2011.485
title: การศึกษาผลจากการโคลงของรถต่อพฤติกรรมการบังคับเลี้ยวของผู้ขับขี่

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จัดทำขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลจากการโคลงของรถยนต์ที่มีต่อพฤติกรรมการบังคับเลี้ยวของผู้ขับขี่ โดยอาศัยระบบจำลองการขับขี่ยานยนต์ในการจำลองสถานการณ์ที่กำหนดไว้ รวมทั้งติดตั้งอุปกรณ์สำหรับวัดค่าพารามิเตอร์ที่ต้องการขณะทำการทดลองด้วย การนำระบบจำลองการขับขี่ยานยนต์มาใช้จำเป็นต้องปรับเปลี่ยนโครงสร้างบางส่วนให้เหมาะสมยิ่งขึ้น เช่น โครงสร้างที่นั่งซึ่งเดิมมีน้ำหนักมาก จึงต้องออกแบบโครงสร้างใหม่และเลือกแบบที่ดีเหมาะสมที่สุดโดยโครงสร้างที่นั่งใหม่ที่ได้มีน้ำหนักเบากว่าเดิมถึง 35 กิโลกรัม จากนั้นจึงมีการออกแบบตำแหน่งข้อต่อและความยาวของแขนกล เพื่อที่จะให้ระบบจำลองนี้สามารถทำงานได้ในช่วงที่กำหนดไว้ ในการทดลองใช้ผู้ทดสอบจำนวนทั้งหมด 33 คน ประกอบด้วย ผู้หญิง 15 คนและผู้ชาย 18 คน โดยจำลองการโคลงแบบขั้นขนาดหนึ่งหน่วยเริ่มต้นที่ 10 องศา และให้ผู้ขับขี่จับพวงมาลัย 2 แบบ คือจับด้วยมือเดียวและสองมือ จากนั้นจึงเก็บข้อมูลมุมการโคลงและมุมการหมุนพวงมาลัยที่เวลาต่างๆ เพื่อนำไปใช้หาผลการตอบสนองเชิงความถี่ของผู้ทดสอบแต่ละคนซึ่งใช้ในการวิเคราะห์หาฟังก์ชั่นถ่ายโอนของระบบต่อไป จากการทดลองสามารถสรุปผลได้ว่า ผลการตอบสนองเชิงความถี่เมื่อผู้ทดสอบจับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้างสามารถประมาณได้ด้วยฟังก์ชั่นถ่ายโอนอันดับ 3 โดยมีผู้ทดสอบจำนวน 20 คนที่สามารถใช้ฟังก์ชั่นถ่ายโอนนี้จำลองได้ดีมาก และส่วนที่เหลือสามารถจำลองได้ใกล้เคียงเท่านั้น ส่วนผลการตอบสนองเชิงความถี่เมื่อผู้ทดสอบจับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียวสามารถประมาณได้ด้วยฟังก์ชั่นถ่ายโอนอันดับ 3 โดยมีผู้ทดสอบจำนวน 21 คนที่สามารถใช้ฟังก์ชั่นถ่ายโอนนี้จำลองได้ดีมาก 11 คนสามารถจำลองได้ใกล้เคียงและ 1 คนที่ไม่สามารถจำลองด้วยฟังก์ชั่นถ่ายโอนนี้ นอกจากนี้ยังมีการทำการทดลองเพิ่มเติมโดยจำลองการโคลงของรถสามล้อเพื่อศึกษาพฤติกรรมการบังคับเลี้ยวเช่นกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2011.486
title: ความสัมพันธ์ระหว่างการริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตนกับความวิตกกังวลในการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยมีการเผชิญปัญหาเป็นตัวแปรส่งผ่าน

description: งานวิจัยชิ้นนี้มีจุดประสงค์ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตนกับความวิตกกังวลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่กำลังอยู่ระหว่างการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยโดยมีการเผชิญปัญหาเป็นตัวแปรส่งผ่านพหุ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่อยู่ในระหว่างการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัย จำนวน 385 คน แบ่งเป็นเพศชาย 119 คน และเพศหญิง 266 คน ผลการวิจัยพบว่า การริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตนมีความสัมพันธ์ทางลบกับความวิตกกังวลในการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยและการเผชิญปัญหาแบบหลีกหนีปัญหา (r = -.25 และ r = -.19, p &lt; .01 ตามลำดับ) และการริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตนมีความสัมพันธ์ทางบวกกับการเผชิญปัญหา 2 รูปแบบ โดยสัมพันธ์ทางบวกกับการเผชิญปัญหาแบบมุ่งจัดการปัญหา (r = .52, p &lt; .01) และสัมพันธ์ทางบวกกับการเผชิญปัญหาแบบการแสวงหาการสนับสนุนทางสังคม (r = .20, p &lt; .01) ส่วนการเผชิญปัญหาแบบการแสวงหาการสนับสนุนทางสังคมและการเผชิญปัญหาแบบหลีกหนีปัญหานั้นมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความวิตกกังวลในการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัย (r = .19 และ r = .56, p &lt; .01 ตามลำดับ) นอกจากนี้ผลการวิเคราะห์ตัวแปรส่งผ่าน พบว่าการริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตนส่งผลโดยตรงต่อความวิตกกังวลในการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยในระดับ -.33 (p &lt; .05) และการริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตนส่งผลทางอ้อมผ่านการเผชิญปัญหาแบบการแสวงหาการสนับสนุนทางสังคมไปยังความวิตกกังวลในการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยในระดับ .06 (p &lt; .05) ส่วนการริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตนส่งผลทางอ้อมผ่านการเผชิญปัญหาแบบหลีกหนีปัญหาไปยังความวิตกกังวลในการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยในระดับ -.27 (p &lt; .001) รวมทั้งการริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตนส่งผลโดยรวมต่อความวิตกกังวลในการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยมีค่าเท่ากับ -.68 (p &lt; .001) ดังนั้นการทดสอบการส่งผ่านพหุพบว่าการริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตนส่งผลต่อความวิตกกังวลในการสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยมีการเผชิญปัญหาแบบการแสวงหาการสนับสนุนทางสังคมและการเผชิญปัญหาแบบหลีกหนีปัญหาเป็นตัวแปรส่งผ่าน
DOI: 10.14457/cu.the.2011.487
title: ผลของการจัดการเรียนรู้พลศึกษาโดยใช้โปรแกรมการออกกำลังกายแบบผสมผสานที่มีต่อความเครียดของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ1)เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของคะแนนความเครียดก่อนและหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดโปรแกรมการออกกำลังกายแบบผสมผสาน และกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับการจัดโปรแกรมออกกำลังกายแบบผสมผสาน 2)เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของคะแนนความเครียดหลังการทดลองของนักเรียนกลุ่มทดลองกับนักเรียนกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีความเครียดอยู่ในระดับปานกลาง โรงเรียน ภ.ป.ร.ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ จำนวน 40 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละจำนวน 20 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการออกกำลังกายแบบผสมผสานเป็นเวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 วัน วันละ 50 นาที วิเคราะห์ข้อมูล โดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าที ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิจัยพบว่า 1.ค่าเฉลี่ยของความเครียดหลังการทดลองของกลุ่มทดลองลดลงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ค่าเฉลี่ยของความเครียดก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มควบคุมไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.ค่าเฉลี่ยของความเครียดหลังการทดลองระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าโปรแกรมการออกกำลังกายแบบผสมผสานที่มีต่อความเครียดของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายทำให้ความเครียดของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายลดลงได้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.488
title: ผลของการเรียนการสอนฟิสิกส์โดยใช้รูปแบบการสร้างความรู้พื้นฐานที่มีต่อความสามารถในการสร้างคำอธิบายและมโนทัศน์เรื่องงานและพลังงานของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสามารถในการสร้างคำอธิบายของนักเรียนกลุ่มที่เรียนด้วยรูปแบบการสร้างความรู้พื้นฐาน 2) เปรียบเทียบความสามารถในการสร้างคำอธิบายของนักเรียนระหว่างกลุ่มที่เรียนด้วยรูปแบบการสร้างความรู้พื้นฐานกับกลุ่มที่เรียนด้วยวิธีสอนแบบปกติ 3) ศึกษามโนทัศน์เรื่องงานและพลังงานของนักเรียนกลุ่มที่เรียนด้วยรูปแบบการสร้างความรู้พื้นฐาน 4) เปรียบเทียบมโนทัศน์เรื่องงานและพลังงานของนักเรียนระหว่างกลุ่มที่เรียนด้วยรูปแบบการสร้างความรู้พื้นฐานกับกลุ่มที่เรียนด้วยวิธีสอนแบบปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนดีบุกพังงาวิทยายน ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2554 จำนวน 66 คน โดยกำหนดเป็นกลุ่มทดลองจำนวน 33 คน เรียนด้วยรูปแบบการสร้างความรู้พื้นฐานและกลุ่มเปรียบเทียบจำนวน 33 คน เรียนด้วยวิธีสอนแบบปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย 1) แบบประเมินความสามารถในการสร้างคำอธิบาย ประกอบด้วย (1)แบบประเมินกระบวนการสร้างคำอธิบายมีค่าความเที่ยงเท่ากับ .75 (2) แบบสอบการสร้างคำอธิบายที่มีค่าความเที่ยงเท่ากับ .95 มีค่าความยากอยู่ระหว่าง0.50 – 0.54 ค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 0.23 -0.47ค่าความตรงเท่ากับ 0.78และแบบประเมินคำอธิบาย มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.83 2) แบบวัดมโนทัศน์เรื่องงานและพลังงานที่มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.85 มีค่าระดับความยากอยู่ในช่วง 0.54-0.83 ค่าอำนาจจำแนกอยู่ในช่วง 0.21-0.86 ค่าความตรงเท่ากับ 0.82 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าเฉลี่ยร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบทีผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. นักเรียนที่เรียนฟิสิกส์โดยใช้รูปแบบการสร้างความรู้พื้นฐานมีคะแนนเฉลี่ยร้อยละความสามารถในการสร้างคำอธิบายเท่ากับ 75.40 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด2.นักเรียนที่เรียนฟิสิกส์โดยใช้รูปแบบการสร้างความรู้พื้นฐานมีคะแนนเฉลี่ยความสามารถในการสร้างคำอธิบายสูงกว่านักเรียนที่เรียนฟิสิกส์ด้วยวิธีสอนแบบปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3.นักเรียนที่เรียนฟิสิกส์โดยใช้รูปแบบการสร้างความรู้พื้นฐานมีคะแนนเฉลี่ยร้อยละมโนทัศน์เรื่องงานและพลังงานเท่ากับ 75.40 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด4.นักเรียนที่เรียนฟิสิกส์โดยใช้รูปแบบการสร้างความรู้พื้นฐานมีคะแนนเฉลี่ยมโนทัศน์เรื่องงานและพลังงานสูงกว่านักเรียนที่เรียนฟิสิกส์ด้วยวิธีสอนแบบปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2011.489
title: แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก สังฆมณฑลราชบุรี

description: การวิจัยเรื่องแนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก สังฆมณฑลราชบุรี มุ่งศึกษาความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวและคนในชุมชนต่อแหล่งท่องเที่ยวทางศาสนาคริสต์ เพื่อใช้ประกอบเป็นแนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก สังฆมณฑลราชบุรี โดยวิธีเก็บข้อมูลจากแบบสอบถามจำนวน 400 ชุด เก็บข้อมูลนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาในสังฆมณฑลราชบุรีและคนในชุมชน และวิธีการสัมภาษณ์กับบาทหลวง หน่วยงาน ภาครัฐและเอกชนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวจำนวนทั้งสิ้น 24 คนและวิธีการจัดสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 11 คน เพื่อเสนอแนะหาข้อสรุปแนวทางในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก สังฆมณฑลราชบุรี ผลการวิจัยพบว่า แนวทางในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก สังฆมณฑลราชบุรี สามารถแบ่งออกเป็นทั้งหมด 7 ด้าน ดังนี้1. ด้านการสร้างความเข้าใจและการให้ความรู้ต่อการเยี่ยมชมโบสถ์คริสต์ โดยให้มีการกำหนดนโยบายด้านการท่องเที่ยวของสังฆมณฑลราชบุรี 2. ด้านการจัดการการท่องเที่ยวให้มีการประชุมกันระหว่างคนในชุมชนคาทอลิกอย่างต่อเนื่อง 3. ด้านแหล่งท่องเที่ยวให้มีการปรับปรุงภูมิทัศน์รอบโบสถ์ให้มีความร่มรื่นและสวยงาม 4. ด้านกิจกรรมประเพณีให้มีการจัดกิจกรรม การท่องเที่ยวขึ้นในวันสำคัญทางศาสนาคริสต์โดยมีการประชาสัมพันธ์กับหน่วยงานต่างๆ 5. ด้านสาธารณูปโภคให้มีการจัดการระบบสาธารณูปโภคภายในโบสถ์ให้สามารถรองรับนักท่องเที่ยวได้อย่างพอเพียง 6. ด้านการส่งเสริมและการประชาสัมพันธ์ให้นำเรื่องราวของโบสถ์คริสต์มาสร้างเป็นจุดเด่นและเอกลักษณ์ในการท่องเที่ยวโดยมีการจัดทำแผ่นพับหรือจัดทำวีดีทัศน์ที่บรรยายประวัติและความโดดเด่นของโบสถ์ 7. ด้านการคมนาคมให้มีการจัดแสดงป้ายของโบสถ์คริสต์ในแหล่งท่องเที่ยวต่างๆ รวมถึงการบอกเส้นทางของโบสถ์คริสต์ในเส้นทางสายหลักของจังหวัด
DOI: 10.14457/cu.the.2011.490
title: แนวทางการจัดการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยเพื่อส่งเสริมทักษะการเรียนรู้สำหรับการจัดการธุรกิจขนาดย่อม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหา ความต้องการการจัดการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย เพื่อส่งเสริมทักษะการเรียนรู้สำหรับการจัดการธุรกิจขนาดย่อม 2) แนวทางการจัดการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย เพื่อส่งเสริมทักษะการเรียนรู้สำหรับการจัดการธุรกิจขนาดย่อม กลุ่มตัวอย่าง คือผู้ประกอบการจำนวน 287 คน เครื่องมือวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วย แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการศึกษาปัญหา ความต้องการการจัดการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย เพื่อส่งเสริมทักษะการเรียนรู้สำหรับการจัดการธุรกิจขนาดย่อม อยู่ในระดับสูงทุกด้าน ประกอบด้วย ด้านเนื้อหาและกิจกรรม ด้านการมีส่วนร่วม ด้านการประชาสัมพันธ์ ด้านสภาพแวดล้อม ด้านการประเมินผล โดยด้านสภาพแวดล้อม มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ปัญหา (X-bar = 4.71) ความต้องการ (X-bar = 4.41) 2) แนวทางการจัดการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย เพื่อส่งเสริมทักษะการเรียนรู้สำหรับการจัดการธุรกิจขนาดย่อม ควรเน้นการมีส่วนร่วมของผู้ประกอบการในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ทุกๆด้าน โดยเฉพาะด้านเนื้อหาและกิจกรรม และการจัดการเรียนรู้ที่หลากหลายทันกับเทคโนโลยีในปัจจุบัน เช่น การเรียนรู้ผ่านอินเตอร์เน็ต ซีดี มีการจัดการนิทรรศการการประชาสัมพันธ์ให้ความรู้อย่างทั่วถึง
DOI: 10.14457/cu.the.2011.492
title: ความหลากหลายของเทอริโดไฟต์ในบริเวณเขาหลวง อำเภอ ขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช

description: การศึกษาความหลายหลายของเทอริโดไฟต์บริเวณเขาหลวง อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้ออกสำรวจเก็บตัวอย่างระหว่างเดือนมกราคมถึงเดือนกันยายน 2554 ตามเส้นทางเดินป่าที่มีอยู่เดิมและเส้นทางที่ตัดใหม่ ทำการระบุชื่อชนิดโดยอาศัยลักษณะทางสัณฐานวิทยาในการจำแนกเป็นหลัก เก็บตัวอย่างเทอริโดไฟต์ได้จำนวนทั้งสิ้น 213 ตัวอย่าง และสามารถจำแนกได้เป็น 86 ชนิด ใน 46 สกุล 21 วงศ์ วงศ์ที่มีความหลากหลายที่สุดในบริเวณเขาหลวง ได้แก่ วงศ์ Polypodiaceae พบ 17 ชนิด วงศ์ Pteridaceae พบ 14 ชนิด วงศ์ Tectariaceae 9 ชนิด วงศ์ Lindsaeaceae พบ 5 ชนิด สามารถจัดจำแนกตามลักษณะถิ่นอาศัยได้เป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ พวกที่เจริญบนดินจำนวน 54 ชนิด เป็นพืชอิงอาศัยจำนวน 16 ชนิด และพวกที่เจริญบนหินจำนวน 8 ชนิด พบว่าประมาณ 2 ใน 5 ของพื้นที่ศึกษายังคงเป็นป่าธรรมชาติที่ยังคงมีความอุดมสมบูรณ์ ส่วนพื้นที่ที่เหลือนั้นเป็นพื้นที่ถูกรบกวนเนื่องจากการใช้ประโยชน์ของชาวบ้านและเจ้าหน้าที่รัฐ ซึ่งใช้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ที่อยู่อาศัย เหมือง และทำถนน โดยพบเทอริโดไฟต์ในพื้นที่ถูกรบกวนจำนวน 22 ชนิด ในพื้นที่ที่ไม่ถูกรบกวนพบจำนวน 35 ชนิด และพบได้ในทั้งสองพื้นที่จำนวน 29 ชนิด สำหรับเทอริโดไฟต์ที่พบจำนวนมากเนื่องจากขยายพันธุ์ได้ดีในพื้นที่ถูกรบกวน คือ Lycopodiella cernua (L.) Pic. Serm. และ Dicranopteris linearis (Burm. f.) Underw. var. linearis และสามารถใช้เป็นตัวบ่งชี้พื้นที่ที่ถูกรบกวนได้เป็นอย่างดี และยังพบว่าเทอริโดไฟต์บางชนิด ได้แก่ Vandenboschia maxima (Blume) Copel., Diplazium silvaticum (Bory) Sw., Belvisia mucronata (Fée) Copel., Selliguea triloba (Houtt.) M. G. Price and Goniophlebium persicifolium (Desv.) Bedd. สามารถพบได้เฉพาะในพื้นที่ป่าธรรมชาติเท่านั้น การศึกษาครั้งนี้ได้จัดทำคำบรรยายลักษณะชนิดของเทอริโดไฟต์ทั้งหมดที่พบในพื้นที่ศึกษา รวมทั้งจัดทำรูปวิธานจำแนกสกุลและชนิด ข้อมูลทางนิเวศวิทยา การกระจายพันธุ์ และรูปภาพประกอบ ตัวอย่างที่เก็บได้ทั้งหมดเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์พืชศาสตราจารย์กสิน สุวตะพันธุ์ ภาควิชาพฤกษศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
DOI: 10.14457/cu.the.2011.493
title: การเปรียบเทียบผลของการออกกำลังกายด้วยการเดิน ร่วมกับการใช้น้ำหนักและไทชิ ที่มีผลในการทรงตัวของผู้สูงอายุเพศหญิง

description: พัฒนารูปแบบการออกกำลังกายในการทรงตัวของสูงอายุเพศหญิงด้วยการเดิน และทดสอบประสิทธิภาพของการออกกำลังกายด้วยการเดินที่พัฒนาขึ้นโดยการเปรียบเทียบกับ ท่ารำไทชิ ซึ่งเป็นการออกกำลังกายสำหรับการทรงตัวที่ได้รับความนิยมในปัจจุบัน รูปแบบการเดินที่พัฒนาขึ้นใหม่ 8 ท่า ประกอบด้วย ท่าเดินต่อเท้าไปข้างหน้า และถอยหลัง ท่าเดินเตะขา ท่าเดินบนปลายเท้า ท่าเดินบนส้นเท้า ท่าเดินไปข้างหน้า แล้วย่อตัวลง ท่าเดินบิดเท้าออกนอกลำตัว ท่าเดินบิดเท้าเข้าด้านในลำตัว เดินไปด้านข้าง วางเท้าตรง ซึ่งพัฒนาขึ้นจากการทบทวนวรรณกรรมและการวิเคราะห์กล้ามเนื้อด้วยคลื่นไฟฟ้าที่เกี่ยวข้อง และจำเป็นต่อการเดินและการทรงตัว นำรูปแบบการเดิน 8 ท่าที่ได้พัฒนาขึ้นไปตรวจสอบค่าความตรงโดยการหาค่าดัชนีความตรงเชิงสอดคล้อง (IOC) จากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน ซึ่งมีค่าเท่ากับ 0.80 จากนั้นทำการทดสอบเพื่อเปรียบเทียบผลของการออกกำลังกายด้วยการเดินแปดท่าที่มีต่อการทรงตัวในผู้สูงอายุเพศหญิง เมื่อเทียบกับการออกกำลังกายด้วยไทชิ กับกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุเพศหญิง อายุระหว่าง 60-69 ปี จำนวน 51 คน ออกกำลังกายด้วยการเดินร่วมกับการใช้น้ำหนัก 26 คน และออกกำลังกายด้วยไทชิ 25 คน กลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่มทำการทดลอง 3 วันต่อสัปดาห์ วันละ 30 นาที อบอุ่นร่างกาย 5 นาที คลายอุ่นร่างกาย 5 นาที เป็นเวลา 8 สัปดาห์ ทั้งนี้กลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่มทำการทดสอบการทรงตัวด้วยวิธี Time Up and Go test และ Berg Balance Scale ก่อนการทดลอง หลังการทดลอง 4 และ 8 สัปดาห์ตามลำดับ วิเคราะห์สถิติด้วยวิธีการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ และใช้การทดสอบค่าทีในการหาความแตกต่างระหว่างกลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่ม ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการออกกำลังกายด้วยการเดินร่วมกับการใช้น้ำหนัก สามารถพัฒนากล้ามเนื้อในการทรงตัวขณะเคลื่อนที่ มากกว่าการออกกำลังกายด้วยไทชิ การทรงตัวในขณะเคลื่อนที่ของกลุ่มออกกำลังกายด้วยการเดินร่วมกับการใช้น้ำหนักดีขึ้น หลังการทดลอง 8 สัปดาห์ แต่การออกกำลังกายด้วยไทชิไม่มีการพัฒนา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่ม หลังการทดลอง 8 สัปดาห์พบว่า กลุ่มตัวอย่างที่ออกกำลังกายด้วยการเดินร่วมกับการใช้น้ำหนัก สามารถพัฒนาการทรงตัวในขณะเคลื่อนที่ได้ดีกว่า กลุ่มตัวอย่างที่ออกกำลังกายด้วยไทชิ แต่ไม่พบความแตกต่างระหว่างกลุ่มตัวอย่างทั้ง 2 กลุ่ม ในการทรงตัวขณะอยู่กับที่ การออกกำลังกายด้วยการเดินร่วมกับการใช้น้ำหนัก มีการใช้กล้ามเนื้อที่จำเป็นต่อการทรงตัวได้มากกว่าการออกกำลังกายด้วยไทชิ และสามารถพัฒนาการทรงตัวขณะเคลื่อนที่ได้มากกว่าการออกกำลังกายด้วยไทชิ ในขณะที่การออกกำลังกายด้วยการเดินร่วมกับการใช้น้ำหนักมีการพัฒนาการทรงตัว ในขณะอยู่กับที่ได้เท่ากับการออกกำลังกายด้วยไทชิ
DOI: 10.14457/cu.the.2011.494
title: ผลของการคัดเลือกผู้เล่นโดยใช้คะแนนความฉลาดทางการเล่น ที่มีต่อการพัฒนาทักษะกีฬาเทเบิลเทนนิสขั้นพื้นฐานในเด็กชาย อายุ 12 ปี

description: เปรียบเทียบการพัฒนาทักษะการเล่นเทเบิลเทนนิสขั้นพื้นฐานของกลุ่มตัวอย่าง 3 กลุ่ม ที่มีคะแนนความฉลาดทางการเล่นแตกต่างกัน คือ กลุ่มที่มีคะแนนความฉลาดทางการเล่นสูง ปานกลางและต่ำ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชาย อายุ 12 ปี ของโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน และโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ฝ่ายมัธยม) โดยใช้แบบทดสอบความฉลาดทางการเล่น (Play quotient) ของ ชัชชัย โกมารทัต และคณะ เป็นเกณฑ์ในการแบ่งกลุ่มตัวอย่าง กลุ่มละ 15 คน รวมทั้งสิ้น 45 คน ดำเนินการทดลองโดยนำทั้ง 3 กลุ่มมาฝึกทักษะการเล่นเทเบิลเทนนิสขั้นพื้นฐาน เป็นเวลา 8 สัปดาห์ๆ ละ 3 วัน ทดสอบทักษะการเล่นเทเบิลเทนนิสขั้นพื้นฐานของ สรินยา แซ่ก๊วย ก่อนเข้ารับการฝึก หลังเข้ารับการฝึก 4 สัปดาห์ และหลังเข้ารับการฝึก 8 สัปดาห์ นำผลที่ได้มาวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ โดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ดำเนินการเปรียบเทียบผลการทดสอบแต่ละรายการภายในกลุ่ม โดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทางแบบวัดซ้ำ (Two-way analysis of variance with repeated measure) และเปรียบเทียบผลการทดสอบแต่ละรายการระหว่างกลุ่ม โดยการวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วมทางเดียว (One-way analysis of covariance) และเปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่ (Pair wise comparisons) โดยวิธีการของ Bonferroni ทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนการพัฒนาทักษะทางการเล่นเทเบิลเทนนิสขั้นพื้นฐาน ภายในกลุ่มทั้ง 3 กลุ่ม พบว่า หลังการฝึก 8 สัปดาห์ ดีกว่าหลังเข้ารับการฝึก 4 สัปดาห์ และดีกว่า ก่อนเข้ารับการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ผลการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนการพัฒนาทักษะการเล่นเทเบิลเทนนิสขั้นพื้นฐานระหว่างกลุ่ม ภายหลังการฝึก 4 สัปดาห์ และหลังการฝึก 8 สัปดาห์ พบว่า กลุ่มที่มีค่าความฉลาดทางการเล่นสูง มีการพัฒนาทักษะที่ดีกว่า กลุ่มที่มีคะแนนความฉลาดทางการเล่นปานกลาง และกลุ่มที่มีคะแนนความฉลาดทางการเล่นต่ำ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปได้ว่าระดับคะแนนความฉลาดทางการเล่น (Play quotient) ที่ต่างกันจะมีผลต่อความสามารถในการพัฒนาทักษะการเล่นเทเบิลเทนนิสขั้นพื้นฐานของเด็กชายอายุ 12 ปี และสามารถนำมาใช้ในการพิจารณาคัดเลือกผู้เล่นระดับเยาวชนเพื่อพัฒนาทักษะการเล่นสู่ระดับสูงต่อไปได้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.495
title: การควบคุมเชิงทำนายแบบจำลองไม่เชิงเส้นวีเนอร์ที่ใช้ฟังก์ชันลาแกร์สำหรับหอกลั่นแยกสารสองชนิด

description: นำเสนอการควบคุมเชิงทำนายแบบจำลองไม่เชิงเส้นวีเนอร์ที่ใช้ฟังก์ชันลาแกร์ และการประยุกต์ใช้กับหอกลั่นแยกสารสองชนิด แบบจำลองวีเนอร์ประกอบด้วยแบบจำลองเชิงเส้นและฟังก์ชันไม่เป็นเชิงเส้นที่เชื่อมต่อแบบอนุกรม แบบจำลองวีเนอร์สามารถอธิบายพฤติกรรมของกระบวนการอุตสาหกรรมที่ซับซ้อน เมื่อใช้ร่วมกับการควบคุมเชิงทำนายแบบจำลองไม่เชิงเส้น สมบัติสำคัญของการควบคุมเชิงทำนายแบบจำลองยังคงอยู่คือ ฟังก์ชันต้นทุนมีรูปแบบเป็นฟังก์ชันกำลังสอง อย่างไรก็ตาม จำนวนตัวแปรในปัญหาค่าเหมาะที่สุด แปรผันตามกับแนวราบการควบคุม หรือจำนวนสัญญาณควบคุม เมื่อแนวราบการควบคุมมีค่ามาก ก่อให้เกิดภาระหนักในการคำนวณ และส่งผลให้จำนวนภาวะเลว ในวิทยานิพนธ์นี้ เราใช้ฟังก์ชันลาแกร์และฟังก์ชันเลขชี้กำลังถ่วงน้ำหนักเพื่อแก้ปัญหาข้างต้น การประยุกต์ใช้ฟังก์ชันลาแกร์กับการควบคุมเชิงทำนายแบบจำลองไม่เชิงเส้น สามารถลดจำนวนตัวแปรในปัญหาการหาค่าเหมาะที่สุด นอกจากนี้ การประยุกต์ใช้ฟังก์ชันเลขชี้กำลังถ่วงน้ำหนักสามารถแก้ปัญหาจำนวนภาวะเลว ทำให้ผลเฉลยมีความน่าเชื่อถือ สุดท้าย เรานำเสนอตัวอย่างเชิงเลขกับระบบหอกลั่นแยกสารสองชนิด เพื่อแสดงประสิทธิผลของเทคนิคการออกแบบ จากผลการทดลอง เราสามารถลดจำนวนตัวแปรในการแก้ปัญหาค่าเหมาะที่สุดจาก 80 ตัวแปร เหลือเพียง 10 ตัวแปร และปรับปรุงจำนวนภาวะจาก 2.803X10[superscript 6] เหลือเพียง 407.6