cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2002.305
title: การอยู่อาศัยหลังจากการย้ายชุมชนผู้มีรายได้น้อย จากแนวราบสู่แนวสูง : กรณีศึกษา ชุมชนอาคารทรัพย์สิน 26-7 เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร

description: การประสานประโยชน์ที่ดิน (Land Sharing) เป็นแนวทางการพัฒนาชุมชนแออัดที่ได้รับความนิยมในปัจจุบัน โดยมีหลายชุมชนได้ใช้วิธีการนี้ แต่ในปัจจุบัน ชุมชนแรกและชุมชนเดียวที่ใช้วิธีการนี้ในการรื้อย้ายชุมชนขึ้นอาคารสูง คือ ชุมชนอาคารทรัพย์สิน 26-7 และเป็นการท้าทายแนวความคิดที่ว่า ชาวชุมชนผู้มีรายได้น้อยไม่สามารถอยู่อาศัยบนอาคารสูง ซึ่งชุมชนอาคารทรัพย์สิน 26-7 เป็นอาคารของสำนักงานทรัพย์สินฯ ประกอบด้วยอาคารพักอาศัยสูง 26 ชั้น 1 หลัง และอาคารพาณิชย์สูง 7 ชั้น 1 หลัง ที่สร้างขึ้นเพื่อรองรับการรื้อย้ายจาก 2 ชุมชนคือ ชุมชนรัชดาภิเษกฝั่งตะวันตก (ตรอกปลาเค็ม) และชุมชนร่วมใจตรอกไผ่สิงโต (สามเหลี่ยม) ดังนั้น การอยู่อาศัยหลังจากการย้ายชุมชนผู้มีรายได้น้อย จากแนวราบสู่แนวสูง: กรณีศึกษาชุมชนอาคารทรัพย์สิน 26-7 เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1.ศึกษาการอยู่อาศัยของชาวชุมชน ที่ย้ายจากที่อยู่อาศัยตามแนวราบสู่แนวสูง 2.ศึกษาปัญหาการอยู่อาศัยที่เกิดขึ้น หลังจากการเปลี่ยนแปลงการอยู่อาศัยจากแนวราบสู่แนวสูง และ3.ศึกษากระบวนการออกแบบอาคาร สำหรับผู้มีรายได้น้อยที่รื้อย้ายจากแนวราบสู่แนวสูง เพื่อเป็นข้อเสนอแนะสำหรับการออกแบบอาคารในลักษณะเดียวกันต่อไป โดยอาศัยข้อมูลปฐมภูมิจากการสำรวจโดยการสังเกต ถ่ายภาพ สัมภาษณ์ชาวชุมชน พร้อมวาดภาพการใช้พื้นที่ของชาวชุมชนประกอบ และข้อมูลทุติยภูมิจากเอกสารข้อมูลและการสัมภาษณ์สำนักงานทรัพย์สินฯ สถาบันวิจัย สถาบันพัฒนา และผู้มีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชน จากการศึกษาพบว่า ชุมชนอาคารทรัพย์สิน 26-7 มีจำนวน 380 ห้อง มีประชากรจำนวนกว่า 1,500 คน ชาวชุมชนส่วนใหญ่มีอาชีพค้าขาย และรับรับจ้างทั่วไป ลักษณะสังคมแบบเครือญาติ และพบปัญหาดังนี้ 1.ปัญหาเกี่ยวกับการออกแบบอาคาร 1.1ชาวชุมชนขาดพื้นที่ค้าขาย พื้นที่เตรียมค้าขาย และพื้นที่เก็บอุปกรณ์ ทำให้มีการเพิ่มเติม ปรับปรุงอาคาร 1.2ชาวชุมชนขาดพื้นที่พักผ่อน พบปะพูดคุย พื้นที่สำหรับเด็กเล่น และพื้นที่เพื่อจัดกิจกรรมชุมชน ทำให้มีการใช้พื้นที่ชุมชน อย่างผิดประเภทของการใช้งานพื้นที่ 1.3มีขนาดห้องแตกต่างกันหลายขนาดในแต่ชั้น ทำให้ชาวชุมชนที่เคยรวมกลุ่มมีความสัมพันธ์กันมาก่อน ไม่สามารถอยู่รวมในชั้นเดียวกันได้ นำไปสู่ปัญหาการเลือกผู้นำที่เป็นตัวแทนชั้น 1.4การออกแบบให้มีจำนวนห้องมากกว่าจำนวนสิทธิ์ของผู้เช่า ทำให้ชาวชุมชนเดิมได้รับสิทธิ์มากกว่า 1 สิทธิ์ ซึ่งนำไปสู่การเช่าช่วง การขายสิทธิ์ เกิดคนภายนอกเข้ามาอยู่ในชุมชน 2.ปัญหาเกี่ยวกับกระบวนการออกแบบ 2.1ชาวชุมชนไม่ได้มีส่วนร่วมในกระบวนการออกแบบ ทำให้ต้องมีการปรับปรุง เพิ่มเติมอาคารหลังจากก่อสร้างอาคารเสร็จ 3.ปัญหาเกี่ยวกับกระบวนการเตรียมความพร้อมในการย้ายขึ้นอาคารสูง 3.1ขาดการจัดการอาคาร ขาดกฎระเบียบ และมาตรการควบคุม ทำให้ส่วนกลางสกปรก มีการวางทรัพย์สินส่วนตัวที่ส่วนกลาง ใช้น้ำไฟส่วนกลางเพื่อประโยชน์ส่วนบุคคล 3.2ขาดการแนะนำการใช้อาคารและ มาตรการควบคุม ทำให้สภาพอาคารทรุดโทรมกว่าอายุการใช้งานจริง สรุปได้ว่า ควรมีการให้ชาวชุมชนมีส่วนร่วมในกระบวนการออกแบบ และกระบวนการเตรียมความพร้อมใรการรื้อย้ายขึ้นอาคารสูงตลอดกระบวนการ ตั้งแต่เริ่มเรียนรู้ปัญหาร่วมกัน เรียนรู้การแก้ไขปัญหาด้วยการพึ่งพาตนเอง ร่วมกันคิดและวางแผน และที่สำคัญคือ การสร้างความสัมพันธ์ของชาวชุมชน ให้ชาวชุมชนเป็นหนึ่งเดียวกัน และรู้สึกว่าอาคารเหมือนเป็นบ้านของตนที่จะต้องดูแลรักษา และช่วยเหลือกันในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น เนื่องจากชาวชุมชนเป็นผู้ที่รู้ดีที่สุด และต้องรับผิดชอบชุมชนร่วมกันตลอดไป
DOI: 10.14457/cu.the.2002.306
title: ผลกระทบทางเศรษฐกิจที่เกิดจากการจ้างคนงานอุตสาหกรรมในพื้นที่ขยายตัวด้านเหนือของกรุงเทพมหานคร

description: งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อประเมินผลกระทบทางเศรษฐกิจที่เกิดจากการจ้างคนงานอุตสาหกรรม ในพื้นที่ขยายตัวด้านเหนือของกรุงเทพมหานคร โดยพิจารณาการเกิดขึ้นของรายได้ทางตรงและทางอ้อมซึ่งเป็นผลมาจากการใช้จ่ายเกี่ยวกับคนงานของโรงงานอุตสาหกรรม คนงาน และประชาชนในพื้นที่ โดยผ่านกระบวนการทำงานของตัวทวีคูณ การศึกษาได้แบ่งพื้นที่ที่คาดว่าจะเกิดผลกระทบจากการใช้จ่ายดังกล่าว เป็น 7 เขต คือ 3 กลุ่มอำเภอในจังหวัดปทุมธานีและพระนครศรีอยุธยาซึ่งแบ่งตามระยะทางจากแหล่งการจ้างงานไปสู่พื้นที่โดยรอบ กรุงเทพมหานคร จังหวัดในปริมณฑล ภาคกลาง และภาคที่คนงานมีภูมิลำเนาเดิม การเก็บข้อมูลทำโดยการสัมภาษณ์โดยใช้แบบสอบถาม และสุ่มตัวอย่างจากประชากรเป้าหมาย ได้แก่โรงงานอุตสาหกรรมขนาดกลางและขนาดใหญ่ คนงาน 3 กลุ่ม(คนงานท้องถิ่น คนงานนอกท้องถิ่น และคนงานย้ายถิ่น) และประชาชนซึ่งอยู่ในกลุ่มอำเภอต่างๆ เพื่อนำมาวิเคราะห์ผลร่วมกับค่า Value Added Ratio จาก ตารางปัจจัยผลิต-ผลผลิต เพื่อหาค่าตัวทวีคูณ ผลการวิจัยเกี่ยวกับรูปแบบการใช้จ่ายพบว่า โรงงานมีรายจ่ายที่สำคัญคือค่าจ้างคนงาน ในขณะที่มีรายจ่ายด้านสวัสดิการเพียงเล็กน้อย คนงานทุกกลุ่มมีรายจ่ายส่วนใหญ่เหมือนกันในเรื่องของอาหาร การพักผ่อนหย่อนใจ สิ่งของเครื่องใช้ส่วนตัว และเครื่องนุ่งห่ม สำหรับคนงานนอกท้องถิ่นและคนงานย้ายถิ่นมีรายจ่ายเพิ่มเติม คือ การโอนเงินกลับภูมิลำเนา ผลกระทบทางเศรษฐกิจที่เกิดจากการจ้างคนงานท้องถิ่นและคนงานย้ายถิ่นได้สร้างรายได้ในกลุ่มอำเภอที่เป็นแหล่งจ้างงานมากที่สุด ส่วนการจ้างคนงานนอกท้องถิ่นสร้างรายได้ในพื้นที่ภาคกลางมากที่สุด โดยคนงานย้ายถิ่นเป็นกลุ่มที่สร้างรายได้มากที่สุดให้กับจังหวัดปทุมธานีและพระนครศรีอยุธยา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มอำเภอที่เป็นแหล่งการจ้างงาน นอกจากนี้ยังพบว่าคนงานย้ายถิ่นและคนงานนอกท้องถิ่นเป็นกลุ่มคนงานที่ก่อให้เกิดรายได้ขึ้นทุกภาคของประเทศโดยเฉพาะภาคตะวันออกเฉียงเหนือจากการส่งเงินกลับภูมิลำเนาเดิม
DOI: 10.14457/cu.the.2002.307
title: ระบบบริหารจัดการทรัพยากรกายภาพสำหรับโรงงานในเครือซิเมนต์ไทย

description: เครือซิเมนต์ไทย เป็นกลุ่มธุรกิจการผลิตและการค้าขนาดใหญ่ ประกอบด้วยอาคารสถานที่เพื่อสนับสนุนทางด้านการผลิตจำนวนมาก ซึ่งก่อให้เกิดค่าใช้จ่ายในการดูแลรักษา การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและปัญหาที่เกิดขึ้น เพื่อเสนอแนะแนวทางแก้ไข โดยการสัมภาษณ์ สำรวจและสังเกตการณ์ และเลือก บ.ปูนซิเมนต์ไทย (ท่าหลวง) โรงงานเขาวง จ.สระบุรี บ.ระยองโอเลฟินส์ นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด จ.ระยอง บ.สยามคูโบต้าอุตสาหกรรม นิคมอุตสาหกรรมนวนคร จ.ปทุมธานี และ บ.สยามซีแพคบล็อค จ.นนทบุรี ที่เป็นกรณีศึกษา จากการศึกษาพบว่า อาคารของบริษัทที่ศึกษาส่วนใหญ่เป็นอาคารแนวราบ สูงไม่เกิน 2 ชั้น อายุอาคารตั้งแต่ 20 ปี ขนาดพื้นที่อาคารและที่ดินแตกต่างกัน เช่นเดียวกับสภาพอาคารทั้งภายนอก ภายใน ระบบประกอบอาคารและสถานที่ส่วนใหญ่ค่อนข้างทรุดโทรม ยกเว้นของ บ.สยามคูโบต้าฯ ในการดำเนินงานที่เกี่ยวข้องกับอาคารสถานที่ ปัจจุบันมีเพียงการซ่อมแซมเมื่อพบความเสียหาย โดยหน่วยงานธุรการหรือหน่วยงานฝ่ายการผลิต โดยใช้วิธีการไม่เหมือนกัน และไม่มีการควบคุมตรวจสอบที่ชัดเจน ยกเว้น บ.สยามคูโบต้าฯ ที่มีหน่วยงานรับผิดชอบโดยตรงคือ หน่วยงานธุรการ ดูแลอาคารภายนอก ภายใน สถานที่และบริการ และหน่วยงานยูทิลิตี้ ดูแลระบบประกอบอาคารที่ไม่เกี่ยวข้องกับการผลิต นอกจากนี้ยังมีแผนการทำงาน ควบคุมตรวจสอบและประเมินผล รวมทั้งจัดจ้างบริษัทภายนอกผู้เชี่ยวชาญมาช่วยดำเนินการ สำหรับค่าใช้จ่ายด้านอาคารสถานที่พบว่า ส่วนใหญ่จะบันทึกเฉพาะส่วนที่จัดจ้างดูแลรักษาและบริการ ไม่รวมค่าใช้จ่ายอื่นๆ โดยเฉพาะการซ่อมแซม ทำให้ไม่ทราบค่าใช้จ่ายที่แท้จริง ยกเว้น บ.สยามคูโบต้าฯ ซึ่งทำให้มีค่าใช้จ่ายสูงเมื่อเทียบกับบริษัทอื่นๆ จึงสรุปได้ว่า การดำเนินงานด้านอาคารสถานที่ของโรงงานในเครือซิเมนต์ไทย ในปัจจุบันที่มีความแตกต่างกันนั้น ทำให้สภาพอาคารแปรผันไปตามค่าใช้จ่ายและวิธีการทำงาน ดังนั้นการนำเอาระบบบริหารจัดการทรัพยากรกายภาพมาใช้ปฏิบัติจึงน่าจะเหมาะสม เพื่อให้ครอบคลุมการทำงาน ทั้งการบริการ การบำรุงรักษา การจัดการและการบริหาร โดยต้องพิจารณาปัจจัยอื่นประกอบ อันได้แก่ ขนาดโรงงาน ระบบการผลิต และมูลค่าสินค้าของแต่ละบริษัท
DOI: 10.14457/cu.the.2002.308
title: การศึกษาเปรียบเทียบการปรับโครงสร้างหนี้โครงการสินเชื่อที่อยู่อาศัยของสถาบันการเงิน : กรณีศึกษา บริษัทเงินทุนเกียรตินาคิน จำกัด (มหาชน) บริษัทบริหารสินทรัพย์สุขุมวิท จำกัด บรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย

description: ศึกษาและเปรียบเทียบวิธีการปรับโครงสร้างหนี้สินเชื่อโครงการที่อยู่อาศัยของเจ้าหนี้ 3 ราย คือ บริษัทเงินทุนเกียรตินาคิน จำกัด (มหาชน) บริษัทบริหารสินทรัพย์สุขุมวิท จำกัด และบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย ใช้วิธีการสัมภาษณ์เพื่อหาวิธีการปรับโครงหนี้ของเจ้าหนี้ดังกล่าว จากผู้บริหารที่มีอำนาจ หน้าที่ต่อการตัดสินใจ ระดับนโยบายโดยกำหนดแนวทางการปรับโครงสร้างหนี้ ของธนาคารแห่งประเทศไทยเป็นเกณฑ์ ผลการศึกษามีดังนี้ เปรียบเทียบกับแนวทางการปรับโครงสร้างหนี้ของธนาคารแห่งประเทศไทย 11 วิธีกับหน่วยงานทั้ง3 แห่ง ที่เป็นเจ้าหนี้ การให้ความสำคัญของวิธีการปรับโครงสร้างหนี้ ตามความเห็นของ บริษัทเงินทุนเกียรตินาคิน จำกัด (มหาชน) ที่เป็นหน่วยงานเอกชน เห็นว่าวิธีการปรับโครงสร้างหนี้ที่สำคัญที่สุดคือ วิธีลดหนี้เงินต้น-ดอกเบี้ย และบริษัทบริหารสินทรัพย์สุขุมวิท จำกัด กับบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย ที่เป็นหน่วยงานรัฐบาล ได้ให้ความสำคัญกับวิธีขยายระยะเวลาชำระหนี้ และวิธีลดอัตราดอกเบี้ย ตามลำดับ พบว่าวิธีการปรับโครงสร้างหนี้สินเชื่อโครงการที่อยู่อาศัยของเจ้าหนี้ทั้ง 3 ราย ส่วนใหญ่ใช้วิธีการปรับโครงสร้างหนี้ประมาณ 3 หรือ 4 วิธี คือ 1. วิธีขยายระยะเวลาชำระหนี้ 2. วิธีลดหนี้เงินต้น-ดอกเบี้ย 3. วิธีลดอัตราดอกเบี้ย 4. วิธีปลอดภาระหนี้ จากแนวทางของธนาคารแห่งประเทศไทย 11 วิธี และการปรับโครงสร้างหนี้ดังกล่าวเป็นการใช้ร่วมกัน เมื่อเปรียบเทียบแล้วเห็นว่า การปรับโครงสร้างหนี้ดังกล่าวมีประเด็นที่แตกต่างกันคือ วิธีลดหนี้ เงินต้น-ดอกเบี้ย และวิธีลดดอกเบี้ย เป็นวิธีการที่ให้ความสำคัญกับเรื่องลดภาระหนี้ของลูกหนี้เป็นเกณฑ์ แต่วิธีการขยายระยะเวลาชำระหนี้ วิธีปลอดภาระหนี้ และวิธีปรับหนี้ระยะสั้นเป็นระยะยาว ให้ความสำคัญกับเงื่อนไขการชำระหนี้ ซึ่งประเด็นที่เสนอมาสอดคล้องกับ วิธีการปรับโครงสร้างหนี้สินเชื่อโครงการที่อยู่อาศัย
DOI: 10.14457/cu.the.2002.309
title: การศึกษาเพื่อการคืนสภาพอาคารสมัยสมเด็จพระนารายณ์ฯ : วัดตองปุ อ. เมืองลพบุรี

description: งานวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอรายงานการศึกษาและแนวทางเบื้องต้นในการคืนสภาพอาคารที่สร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระนารายณ์ฯภายในวัดตองปุอำเภอเมืองลพบุรี ขอบเขตของการวิจัยจะทำการศึกษารูปแบบทางสถาปัตยกรรม โครงสร้างและปัญหาทางกายภาพที่เกิดขึ้นของอาคารจำนวน 4 หลังภายในวัดคือ โบสถ์ วิหารมหาอุด วิหาร-คลัง และวิหารน้อย วิธีการวิจัยจะทำการเก็บข้อมูลตัวอย่างอาคารสมัยเดียวกันอื่น ๆ เพื่อศึกษาลักษณะทั่วไปและลักษณะเด่น พร้อมทั้งทำการสำรวจ รังวัดเก็บข้อมูลตัวอาคาร 4 หลังดังกล่าวแล้วนำข้อมูลที่ได้ทั้งหมด มาประมวลหาทางเลือกและนำเสนอแนวทางต่าง ๆ ที่เป็นไปได้ในเบื้องต้นสำหรับการคืนสภาพ จากการศึกษาพบว่ามีการเสื่อมสภาพที่สำคัญคือ การพังทลายของโครงสร้างหลังคา การทรุดตัวที่ไม่เท่ากันของฐานราก การเสื่อมสภาพจากความชื้นในผนัง และ การดัดแปลงรูปแบบอาคาร ซึ่งแนวทางการคืนสภาพได้มีการนำเสนอ รูปแบบสันนิษฐานของอาคารแต่ละหลังรวมทั้งทางเลือกต่าง ๆ ในการซ่อมแซมความเสียหาย เช่น ความเสียหายส่วนหน้าบัน รอยแตกร้าว หรือการสร้างชั้นตัดความชื้นในผนังด้วย โดยมีเกณฑ์ในการตัดสินใจในการคืนสภาพคือ การให้ความสำคัญกับความดั้งเดิมของรูปแบบทางสถาปัตยกรรมและรายละเอียดวิธีการก่อสร้างเป็นอันดับแรก ยกเว้นในกรณีที่ความเสียหายมีความเสี่ยงต่อความมั่นคงต่ออาคารอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้ใช้ หรือ ไม่สามารถหาวิธีการอื่นที่เหมาะสมได้ จึงจะทำการเปลี่ยนแปลงโดยเลือกใช้วิธีการที่รับรู้จากภายนอกได้น้อยที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2002.310
title: การศึกษาเพื่อการออกแบบวิหารพระนอนวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร

description: วิทยานิพนธ์นี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นมาของการสร้างพระพุทธไสยาสน์ รวมทั้งการสร้างวิหารพระพุทธไสยาสน์ในประเทศไทยโดยสังเขป โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิหารพระพุทธไสยาสน์ในพระอารามหลวง ซึ่งพระมหากษัตริย์ในพระบรมราชจักรีวงศ์ทรงเป็นผู้สร้าง หรือบูรณะปฏิสังขรณ์ และมีเนื้อหาเกี่ยวกับรูปแบบสถาปัตยกรรมของอาคารสำคัญที่อยู่ในเขตพุทธาวาสของวัดเทพศิรินทราวาสฯ ระเบียบวิธีวิจัยที่ใช้ในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้แก่การวิจัยด้านประวัติศาสตร์ ซึ่งจะเป็นการค้นคว้าด้านงานเอกสาร หรือการสัมภาษณ์บุคคลผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง จากนั้นเป็นการวิจัยเชิงสำรวจ ซึ่งจะได้มีการรังวัดขนาดและถ่ายภาพวิหารพระพุทธไสยาสน์สำคัญสี่แห่งในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เพื่อนำมาประยุกต์ใช้กับการออกแบบวิหารพระพุทธไสยาสน์ในวัดเทพศิรินทราวาส จากการสำรวจพบว่าวิหารพระพุทธไสยาสน์ส่วนใหญ่มักตั้งอยู่ภายในเขตพุทธาวาส ซึ่งเป็นเขตที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา นอกจากนั้นยังพบว่าวิหารพระพุทธไสยาสน์ส่วนใหญ่ มักกำหนดให้พระพุทธไสยาสน์หันหน้าสู่ทางเข้าหลักทางทิศตะวันออก หรือทิศเหนือ อนึ่งระดับพื้นภายในอาคารมักมีความสูงไม่เกิน ๑ เมตร เมื่อประกอบกับบริบททางสถาปัตยกรรมในวัดเทพศิรินทราวาส ซึ่งมีลักษณะเฉพาะตัวแล้ว ทำให้สามารถกำหนดแนวทาง ตลอดจนแนวความคิดในการออกแบบวิหารพระพุทธไสยาสน์วัดเทพศิรินทราวาสฯ
DOI: 10.14457/cu.the.2002.311
title: ศักยภาพในการพัฒนาของเทศบาลนครและเทศบาลเมืองในประเทศไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2002.312
title: ปัจจัยการเลือกนิคมอุตสาหกรรมของโรงงานในจังหวัดชลบุรี
DOI: 10.14457/cu.the.2002.313
title: ศักยภาพในการพัฒนาขององค์การบริหารส่วนตำบลในภาคนครหลวง
DOI: 10.14457/cu.the.2002.314
title: ผู้อยู่อาศัยกับโอกาสในการพัฒนาที่ดินราชพัสดุชุมชนซอยพิพัฒน์ 2 เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร
DOI: 10.14457/cu.the.2002.315
title: ศักยภาพในการพัฒนาพื้นที่ว่างในชุมชนเมือง : กรณีศึกษาชุมชนเมืองอุตรดิตถ์
DOI: 10.14457/cu.the.2002.316
title: รูปแบบการอยู่อาศัยชุมชนไทยเชื้อสายมอญบางกระดี่ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร

description: ศึกษารูปแบบที่อยู่อาศัยของชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญบางกระดี่ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร โดยเฉพาะปัจจัยด้านวัฒนธรรมการอยู่อาศัยและสังคมแบบครอบครัว ที่ส่งผลต่อรูปแบบการอยู่อาศัย วิธีการศึกษาใช้การสัมภาษณ์ตระกูลเก่าแก่ 6 ตระกูล ในเรื่องการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างครอบครัว กับการเปลี่ยนแปลงที่อยู่อาศัยย้อนหลังไปจนถึงต้นตระกูล ผลการศึกษาพบว่า รูปแบบการอยู่อาศัยของชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญบางกระดี่ มีอิทธิพลจากความเชื่อเรื่องการสืบทอดผีบรรพบุรุษ และความเชื่อเรื่องทิศที่เป็นมงคลที่เกี่ยวเนื่องกับการอยู่อาศัย ทำให้เกิดรูปแบบการอยู่อาศัยที่สำคัญคือ รูปแบบการขยายตัวจากบ้านสู่ชุมชนเกิดเป็น กลุ่มบ้านของชาวไทยเชื้อสายมอญบางกระดี่ มีปัจจัยมาจากระบบเครือญาติที่เกี่ยวพันทางสายเลือด และมีการนับถือผีบรรพบุรุษในตระกูลเดียวกัน ลักษณะการปลูกเรือนยังคงมีความเชื่อเรื่องทิศ ถ่ายทอดมาตั้งแต่ต้นตระกูลจนถึงปัจจุบัน โดยการวางด้านยาวของเรือนตามตะวัน ทิศทางการวางจั่วเรือนแนวทิศตะวันออก ทิศตะวันตก (ตามตะวัน) การวางบันไดเรือนมีทางขึ้นอยู่ทางทิศใต้และทิศตะวันออก โดยให้ความสำคัญกับทิศหัวนอนอยู่ทางใต้และทิศตะวันออก ความสำคัญกับทิศในการจัดลักษณะกายภาพที่อยู่อาศัย มีการวางจั่วเรือนทางทิศตะวันออก-ตะวันตก (ตามตะวัน ) การวางทางขึ้นบันไดทางทิศใต้และทิศตะวันออก การให้ความสำคัญกับห้องนอนเจ้าของเรือนที่เป็นที่ตั้งของเสาผีบรรพบุรุษ ต้องมีระดับพื้นห้องสูงกว่าห้องอื่น จากการศึกษาผู้วิจัยได้ค้นพบความแตกต่างของตำแหน่งเสาเอกในเรือน โดยเสาเอกหรือเรียกว่าเสาผีบรรพบุรุษเป็นเสาต้นที่สอง ซึ่งแตกต่างจากชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญที่อื่นๆ มีรูปแบบการอยู่อาศัยที่มีอัตลักษณ์จากความเชื่อเรื่องการถือผีบรรพบุรุษ และการสืบตระกูลโดยบุตรชายที่เมื่อมีการอยู่อาศัยต่อเนื่องต่อไป ได้มีการเปลี่ยนแปลงการใช้สอยพื้นที่อยู่อาศัยเกิดจากความเป็นครอบครัวขยาย โดยมีการใช้ผนังกั้นเป็นห้องเพิ่มขึ้น สำหรับพื้นที่ชั้นล่างซึ่งเดิมเป็นพื้นที่โล่ง ได้มีการปรับเปลี่ยนพื้นที่ใช้สอยโดยมีการกั้นห้องนอนเพิ่ม และการต่อเติมพื้นที่ห้องครัวและห้องน้ำ สรุปได้ว่า รูปแบบที่อยู่อาศัยของชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญบางกระดี่ มีอัตลักษณ์ที่มีแนวคิดของการอยู่อาศัยที่มีคุณค่าในสังคมไทย เพราะไม่ใช่ที่อยู่อาศัยที่มีมิติเพียงแค่สถาปัตยกรรม แต่ยังมีมิติทางสังคมและวัฒนธรรมที่ดีของชุมชนที่สะท้อนความคิดและอุดมการณ์เกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางสังคมของคนในครอบครัว ระบบเครือญาติ และความสัมพันธ์ของคนในชุมชนซึ่งมีวัฒธนธรรมร่วมกัน อันจะนำไปสู่การพัฒนาเป็นชุมชนที่ยั่งยืนต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2003.1238
title: น้ำในงานภูมิสถาปัตยกรรมของไทย

description: น้ำมีความสำคัญและมีบทบาทเชื่อมโยงกับชีวิตไทยมาตั้งแต่สมัยโบราณ เนื่องจากประเทศไทยเป็นประเทศที่มีรากฐานทางวัฒนธรรมเป็นแบบชาวน้ำ คือ ดำรงและดำเนินชีวิต ผูกพันอยู่ร่วมกับสายน้ำ ทั้งการเกิด การทำมาหากิน การประกอบพิธีกรรม ประเพณีและการละเล่น รวมถึงการสร้างที่อยู่อาศัย ดังนั้นการศึกษาถึงความสำคัญ บทบาทและวิวัฒนาการการใช้น้ำในงานภูมิสถาปัตยกรรม ในวิทยานิพนธ์นี้จึงเป็นการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ในยุคนั้นๆ ด้วย ซึ่งสิ่งเหล่านี้สามารถกล่าวได้ว่า เป็นมรดกแห่งภูมิปัญญาของบรรพชนชาติไทย ที่จะได้รับการถ่ายทอด สืบต่อสู่เยาวชนรุ่นหลัง ในการวิจัยได้ดำเนินการศึกษาหาความสัมพันธ์ระหว่างคนไทยกับสายน้ำในรูปแบบของงานภูมิสถาปัตยกรรมเป็นหลัก โดยอาศัยการสังเคราะห์ข้อมูลจากหนังสือที่ส่วนมากจะกล่าวถึงงานสถาปัตยกรรมเป็นตัวหลักและน้ำในงานภูมิสถาปัตยกรรมเป็นตัวรอง รวมทั้งเอกสาร หลักฐาน ทั้งแบบปฐมภูมิและทุติยภูมิ ประกอบกับการวิเคราะห์ผังบริเวณ ภาพถ่ายทางอากาศ และการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางในการประมวลสรุปหาความเกี่ยวเนื่องสร้างเป็นฐานข้อมูล กระบวนการวิจัยมุ่งประเด็นการพิจารณาไปที่บทบาทและความสัมพันธ์ของน้ำในที่อยู่อาศัยซึ่งเป็นสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดของมนุษย์ โดยแยกตามฐานานุศักดิ์ของสถาปัตยกรรมไทยออกเป็น 3 ระดับ คือ วัง วัดและบ้าน เพื่อให้เห็นถึงลักษณะเฉพาะรูปแบบการใช้งาน อิทธิพล การตีความ กลวิธีการใช้ที่แตกต่างไปตามระดับฐานะ โดยเริ่มพิจารณาหลักฐานในลักษณะกรณีศึกษาตามยุคสมัย อันได้แก่ ยุคสุโขทัย ยุคอยุธยา และยุครัตนโกสินทร์ เพื่อหาลักษณะเฉพาะ ความเหมือนและความแตกต่างในแต่ละระดับของยุคต่างๆ และทำให้เห็นถึงการถ่ายทอด การปรับเปลี่ยนทางวัฒนธรรมที่แปรเปลี่ยนรูปแบบไปตามสภาพการดำเนินชีวิต จนกระทั่งถึงปัจจุบัน จากการศึกษาพบว่า การใช้น้ำใน 3 ระดับมีการเปลี่ยนแปลงที่กลมกลืนเป็นไปในทางเดียวกันเช่น เมื่อผ่านระยะเวลาหนึ่งก็มีการทอนขนาดส่วนของงานทั้ง 3 ระดับลงในลักษณะเดียวกัน มีความคล้ายคลึงกันในเรื่องกระบวนการคิด เช่น ในทุกยุคทุกสมัยจะมีการสร้างหรือกันพื้นที่เพื่อเป็นที่สาธารณะสำหรับประชาชนเป็นห้วงน้ำขนาดใหญ่ รูปแบบ การใช้งาน มีการพัฒนาปรับเปลี่ยนไปตามคตินิยม อิทธิพล ความรู้ ซึ่งเป็นตัวกำหนดความต้องการของคนขึ้นใหม่ แต่เนื่องจากมีข้อจำกัดเฉพาะในแต่ละระดับ จึงทำให้เห็นว่า วังยังคงรูปแบบตามแบบแผนดั้งเดิมไว้ได้มากที่สุดในพระบรมมหาราชวัง แต่มีรูปแบบที่เปลี่ยนไปในการสร้างพระที่นั่งใหม่ๆ วัดยังคงรูปแบบแผนดั้งเดิมเช่นกันและปรับเปลี่ยนไปตามความเหมาะสมให้สอดคล้องกับความต้องการของประชาชนมากยิ่งขึ้นและบ้านปรับเปลี่ยนรูปแบบการใช้งานไปจากเดิมมาก เนื่องจากกระแสความนิยม อิทธิพลการรับรู้ การเปลี่ยนถ่ายทางวัฒนธรรม ทำให้มีแบบแผนและรูปลักษณ์ที่ไม่ตายตัว ขึ้นอยู่กับรสนิยมและความพึงพอใจส่วนบุคคล แต่ถึงอย่างไร น้ำยังคงเป็นสิ่งที่ได้รับความนิยม ในด้านการใช้งานและการสร้างความสุข เนื่องจากมีการพัฒนาพลิกแพลงรูปแบบให้สอดคล้องกับลักษณะการดำเนินชีวิตแบบใหม่ที่เปลี่ยนแปลงได้ทุกวัน
DOI: 10.14457/cu.the.2003.1239
title: ธุรกิจจากการเลี้ยงกุ้งกุลาดำที่ส่งผลต่อโครงสร้างทางเศรษฐกิจและกายภาพของจังหวัดสมุทรสาคร

description: ศึกษากิจกรรมทางเศรษฐกิจที่เป็นผลสืบเนื่องมาจากการเลี้ยงกุ้งกุลาดำ โดยแยกกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่ศึกษาออกเป็น 2 กลุ่มคือ กิจกรรมทางเศรษฐกิจที่ใช้กุ้งกุลาดำเป็นปัจจัยในการผลิต 4 ประเภทคือ ตลาดกลางกุ้ง ธุรกิจแพกุ้ง อุตสาหกรรมแปรรูปสัตว์น้ำ อุตสาหกรรมห้องเย็น และกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่ผลิตปัจจัยในการเลี้ยงกุ้ง 4 ประเภทคือ อุตสาหกรรมผลิตอาหารสัตว์น้ำ ฟาร์มเพาะตัวอ่อน ธุรกิจขนส่งน้ำเค็ม โรงงานผลิตอุปกรณ์ในการเลี้ยงกุ้ง ซึ่งเป็นการศึกษาทางด้านลักษณะการดำเนินธุรกิจ รวมทั้งรูปแบบการใช้ที่ดินของกิจกรรมทางเศรษฐกิจ ที่เป็นผลสืบเนื่องมาจากการเลี้ยงกุ้งกุลาดำ และกิจกรรมทางเศรษฐกิจอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง การศึกษาได้แบ่งพื้นที่ศึกษาคือ จังหวัดสมุทรสาครแบ่งออกเป็น 3 ส่วนคือ อำเภอเมืองสมุทรสาคร อำเภอกระทุ่มแบน และอำเภอบ้านแพ้ว โดยใช้วิธีเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์โดยใช้แบบสอบถาม จากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นเจ้าของธุรกิจที่เป็นผลสืบเนื่องมาจากการเลี้ยงกุ้งกุลาดำ ผลการศึกษาพบว่า ลักษณะการดำเนินธุรกิจของกิจกรรมทางเศรษฐกิจ ที่เป็นผลสืบเนื่องมาจากการเลี้ยงกุ้งกุลาดำ มีรูปแบบการดำเนินธุรกิจที่เชื่อมโยงกันอยู่ในรูปของความสัมพันธ์ในทางควบคู่ โดยกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่มีผลต่อระบบเศรษฐกิจของจังหวัดค่อนข้างสูงคือ ตลาดกลางกุ้งสมุทรสาคร โรงงานแปรรูปสัตว์น้ำ แพกุ้ง และอุตสาหกรรมห้องเย็น ส่วนรูปแบบการใช้ที่ดินของกิจกรรมทางเศรษฐกิจ ที่สืบเนื่องมาจากการเลี้ยงกุ้งกุลาดำจะมีตัวแปรที่ส่งผลต่อการใช้ที่ดิน 3 ประเภทคือ 1.) เส้นทางคมนาคมขนส่ง 2.) แหล่งวัตถุดิบ และ 3.) แหล่งชุมชน ซึ่งตัวแปรทั้งสามจะส่งผลให้กิจกรรมทางเศรษฐกิจที่เป็นผลสืบเนื่องมาจาก การเลี้ยงกุ้งกุลาดำขยายตัวไปทางด้านฝั่งตะวันตกของจังหวัดสมุทรสาคร แนวทางการพัฒนาพื้นที่เพื่อรองรับการขยายตัวของอุตสาหกรรม จึงควรจัดหาพื้นที่ใกล้แหล่งอุตสาหกรรมเดิม เพื่อลดปัญหาการบุกรุกพื้นที่เกษตรกรรมฝั่งตะวันตก
DOI: 10.14457/cu.the.2002.317
title: การบริหารจัดการและดูแลรักษาอาคารในอาคารสาขาธนาคารออมสิน

description: ธนาคารออมสิน มีอาคารสาขาอยู่ทั่วประเทศมากเกือบหกร้อยแห่ง เป็นปัจจัยสำคัญในการดำเนินธุรกิจ จึงศึกษาสภาพปัจจุบัน และปัญหาที่เกิดขึ้น เพื่อเสนอแนวทางที่เหมาะสมในการดำเนินงานด้านอาคารสถานที่ โดยการ สัมภาษณ์ สำรวจและสังเกตการณ์ และเลือก ธนาคารออมสินภาค 5 ศูนย์ธุรกิจสินเชื่อและบริการอุทัยธานี ธนาคารสาขาชัยนาท สาขาตาคลี และสาขาสรรคบุรี เป็นกรณีศึกษาเปรียบเทียบ เนื่องจากตั้งอยู่ในภูมิภาคเดียวกัน มีความแตกต่างกันในลำดับชั้นของการบังคับบัญชา ขนาด และการให้บริการด้านการเงิน จากการศึกษาพบว่า อาคารทั้งห้าแห่งมีความแตกต่างกันในด้าน อายุอาคาร ขนาดพื้นที่ใช้สอย และจำนวนบุคลากร โดยมิได้เป็นไปตามลำดับชั้นการบังคับบัญชา ปัจจุบันอาคารส่วนใหญ่มีสภาพทรุดโทรม ในขณะที่ค่าใช้จ่ายด้านการบำรุงรักษาอาคารสถานที่ต่ำ เพราะเป็นเพียงค่าบำรุงรักษาระบบปรับอากาศ และงานบริการพื้นฐานคือ งานรักษาความสะอาด รักษาความปลอดภัย และยานพาหนะเท่านั้น บุคลากรที่ทำหน้าที่ดูแลซ่อมแซมมาจากสายการเงินและบริหาร ดำเนินการเท่าที่อยู่ในอำนาจการอนุมัติเท่านั้น ส่วนงานที่มีความซับซ้อน หรือเกินกว่างบประมาณที่ได้รับ ส่วนกลางจะเป็นผู้รับผิดชอบ ทำให้เกิดความล่าช้า จนมีผลให้เกิดความเสียหายรุนแรงมากขึ้น การศึกษาครั้งนี้สรุปได้ว่าการดูแลอาคารสถานที่ของธนาคารออมสินในปัจจุบันไม่เหมาะสม ทำให้อาคารสถานที่มีสภาพทรุดโทรม ซึ่งส่งผลต่อภาพพจน์ขององค์กร ดังนั้นการนำเอาระบบบริหารทรัพยากรกายภาพมาใช้ จึงเป็นสิ่งจำเป็น ด้วยครอบคลุมทางด้าน งานบริการ ซ่อมบำรุง จัดการ และบริหาร และเพื่อให้สอดคล้องกับโครงสร้างองค์กรของธนาคารออมสิน ควรจะแบ่งงานเป็นสองระดับคือ ส่วนสาขาทำหน้าที่ดูแลด้านงานบริการ และซ่อมบำรุงพื้นฐานเหมือนเดิม แต่อยู่ภายใต้การวางแผนและตรวจสอบที่เหมาะสม เพื่อให้ได้มาตรฐานและประสิทธิภาพที่ดียิ่งขึ้น ส่วนกลางทำหน้าที่บริหาร และจัดการให้กับอาคารสาขาทั่วประเทศรวมทั้งงานซ่อมบำรุง แต่ทั้งนี้จะต้องดำเนินงานแบบรวมศูนย์ โดยไม่ขึ้นกับลำดับชั้นการบริหารกิจการสาขา
DOI: 10.14457/cu.the.2002.318
title: ประสิทธิผลของการออกแบบการระบายอากาศช่องใต้หลังคาเพื่อป้องกันการถ่ายเทความร้อนจากหลังคา

description: งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงทดลองจากสถานที่จริง เพื่อศึกษาประสิทธิผลการลดการถ่ายเทความร้อนจากหลังคา ด้วยวิธีการระบายอากาศช่องใต้หลังคาของอาคารที่ตั้งอยู่ในสภาพภูมิอากาศแบบ ร้อนชื้น อาคารที่ใช้ทำการทดลองเป็นอาคารพักอาศัยชั้นเดียวขนาด กว้าง 4 เมตร ยาว 4 เมตร สูง 2.40 เมตร หลังคาทรงจั่ว มุงหลังคาด้วยกระเบื้องคอนกรีต มุมของหลังคาประมาณ 40-45 องศา ในการทดลองเรื่องการระบายอากาศ จะใช้พัดลมระบายอากาศจำลองสภาพการระบายอากาศแทนการระบายอากาศโดยวิธี ธรรมชาติ การเก็บและบันทึกข้อมูลจากการทดลองใช้อุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์บันทึกและเก็บ ข้อมูลทุกๆ 1 ชั่วโมงเป็นเวลาติดต่อกัน 3 วัน หรือ 72 ชั่วโมง ต่อ 1 การทดลอง การวิเคราะห์ข้อมูลจะใช้อุณหภูมิชั่วโมง (degree-hour) ฐานอุณหภูมิ 18 ํC สะสม เป็นตัวเทียบผลของการทดลอง การวิจัยแบ่งออกเป็น 3 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 ศึกษาประสิทธิผลการลดการถ่ายเทความร้อนจากหลังคาด้วยวิธีการระบายอากาศช่อง ใต้หลังคา พบว่า การระบายอากาศช่องใต้หลังคามีประสิทธิผลในการลดการถ่ายเทความร้อนไม่มากนัก โดยสามารถลดอุณหภูมิอากาศภายในห้องเฉลี่ยได้ประมาณ 0.1-0.2 ํC ส่วนที่ 2 หาแนวทางในการออกแบบปรับปรุงเพื่อลดปริมาณความร้อนที่เกิดจากการถ่ายเทความ ร้อนจากหลังคา พบว่า การใช้ฉนวนใยแก้วหนา 2นิ้วปูบนผ้าเพดาน การใช้แผ่นอลูมิเนียมฟอยล์ชนิดด้านเดียวติดแปะใต้หลังคา และการใช้ทั้งฉนวนใยแก้วหนา 2 นิ้วปูบนฝ้าเพดานร่วมกับแผ่นอลูมิเนียมฟอยล์ชนิดด้านเดียวติดใต้แปหลังคา จะมีประสิทธิผลในหารป้องหันการถ่ายเทความร้อนลงมาในอาคาร ได้ดีกว่าการระบายอากาศในช่องใต้หลังคาส่วนที่ 3 ศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ในการออกแบบและการปรับปรุงเพื่อลดปริมาณความร้อน พบว่า เงินลงทุนในการป้องกันความร้อนโดยการระบายอากาศช่องใต้หลังคาต่อประสิทธิผล ในการป้องกันความร้อน ไม่คุ้มค่าเมื่อเทียบกับ เงินลงทุนในการป้องกันการนำความร้อนโดยใช้ฉนวนใยแก้วหนา 2 นิ้ว หรือเงินลงทุนในการใช้ระบบป้องกันการแผ่รังสีโดยใช้แผ่นอลูมิเนียมฟอยล์ หลังคาที่ปรับปรุงโดยการระบายอากาศใช้เงินลงทุนเฉลี่ย 162.5 บาทต่อตารางเมตร โดยสามารถลดอุณหภูมิอากาศและอุณหภูมิที่ผิวฝ้าเพดานภายในห้องเฉลี่ยลดลง ประมาณ 0.1 ํC เมื่อเปรียบเทียบกับการใช้ฉนวนใยแก้วหนา 2 นิ้ว ใช้เงินลงทุนเฉลี่ย 81.5 บาทต่อตารางเมตรซึ่งสามารถลดอุณหภูมิเฉลี่ยภายในห้องประมาณ 0.4 ํC และอุณหภูมิเฉลี่ยผิวฝ้าเพดาานภายในห้องลดลงประมาณ 0.3 ํC และเมื่อเทียบกับการใช้แผ่นอลูมิเนียมฟอยล์ชนิดด้านเดียว ใช้เงินลงทุนเฉลี่ย 108.5 บาทต่อตารางเมตร โดยสามารถลดอุณหภูมิอากาศเฉลี่ยภายในห้องลงประมาณ 0.3 ํC และอุณหภูมิเฉลี่ยที่ผิวฝ้าเพดานภายในห้องลดลงประมาณ 0.2 ํC ผลการวิจัยพบว่า เมื่อมีการเพิ่มการระบายอากาศช่องใต้หลังคา จะเพิ่มประสิทธิผลของการลดการถ่ายเทความร้อนจากหลังคาเพียงเล็กน้อย ดังนั้นในการออกแบบปรับปรุงหลังคาเพื่อลดการถ่ายเทความร้อนควรจะใช้วิธีการ อื่นๆ เช่น การใช้ฉนวนใยแก้วกันความร้อน ซึ่งเป็นวิธีที่มีประสิทธิผลสูงกว่า และใช้เงินลงทุนไม่ต่างกันมาก แต่จากการวิจัยยังพบปรากฏการณ์ที่น่าสนใจคือ ในช่วงเวลากลางคืนการใช้ฉนวนใยแก้วกันความร้อนในหลังคา จะทำให้อุณหภูมิอากาศเฉลี่ยในห้องสูงกว่าห้องที่มีและไม่มีการระบายอากาศใต้ หลังคา และสูงกว่าห้องที่ใช้ระบบป้องกันรังสีความร้อนในหลังคา
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc1mm9xg
title: CCDC 1508116: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Leon Witteman, Marc-Etienne Moret, Martin Lutz|2016|CSD Communication|||
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc1phphc
title: CCDC 1564213: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: M.A.R Oliveira|2017|CSD Communication|||
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc1phpyt
title: CCDC 1564227: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: M.A.R Oliveira|2017|CSD Communication|||
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc1q95sz
title: CCDC 1587751: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Robert Gericke, Jörg  Wagler|2017|CSD Communication|||
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc1q965d
title: CCDC 1587763: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Robert Gericke, Jörg  Wagler|2017|CSD Communication|||
DOI: 10.5517/ccdc.csd.cc1q9ghz
title: CCDC 1588021: Experimental Crystal Structure Determination

description: Related Article: Hemender R. Chand, Rajesh G. Gonnade, Asish K. Bhattacharya|2017|CSD Communication|||