cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2020.652
title: ภาษีการค้าประเวณี

description: ในปัจจุบันการดำเนินกิจกรรมการค้าประเวณีในประเทศไทย เป็นหนึ่งในกิจกรรมที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายที่สามารถพบเห็นได้มาก ทั้งจากแหล่งท่องเที่ยวที่ได้มีการให้บริการดังกล่าว เช่น ถนนพระราม 9 ถนนเพชรบุรี ถนนรัชดาภิเษก พัทยา หรือจากสถานบริการอย่างอาบอบนวด หรือการค้าประเวณีผ่านทางออนไลน์ทั้งในเว็บไซต์ กลุ่มแชท เป็นต้น แม้ว่าการค้าประเวณีจะถูกกำหนดให้เป็นความผิด แต่จากปัญหาการบังคับใช้กฎหมายของเจ้าหน้าที่ระดับล่างและระดับสูง ทำให้ปริมาณผู้ค้าประเวณีในประเทศไทยยังคงมีจำนวนมาก และกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางเพศ (Sex tourism) ที่มีชื่อเสียงทั้งในไทยและต่างประเทศอย่างไรก็ตามการกำหนดให้การค้าประเวณีเป็นกิจกรรมที่ผิดกฎหมาย ทำให้รัฐไม่สามารถจัดเก็บภาษีเงินได้ได้อย่างเหมาะสม ทั้งจากการที่ประเทศไทยใช้แนวการป้องปราบการค้าประเวณี และการขาดมาตรการการจัดเก็บภาษีเงินได้ที่เหมาะสมกับการค้าประเวณีซึ่งเป็นกิจกรรมที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ส่งผลให้ไม่สามารถจัดเก็บภาษีเงินได้จากกิจกรรมดังกล่าวได้ในประเทศแอฟริกาใต้เป็นประเทศที่มีบริบทใกล้เคียงกับประเทศไทย กล่าวคือเป็นประเทศที่สามารถพบผู้ค้าประเวณีได้เป็นจำนวน แม้ว่าได้มีการกำหนดให้การค้าประเวณีเป็นกิจกรรมที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายก็ตาม แต่จากปัญหาการบังคับใช้กฎหมาย ยังคงทำให้ผู้ค้าประเวณีในประเทศแอฟริกาใต้ยังสามารถพบได้เป็นจำนวนมาก โดยในการจัดเก็บภาษีประเทศแอฟริกาใต้ได้มีความพยามในการนำวิธีการจัดเก็บภาษีเงินได้โดยทั่วไปมาปรับใช้กับมาตรการอื่นๆเพื่อจัดเก็บภาษีจากการค้าประเวณีการค้นคว้าอิสระฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงการจัดเก็บภาษีเงินได้จากการค้าประเวณี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เงินได้ของผู้ค้าประเวณี เพื่อศึกษาแนวทางการจัดเก็บภาษีเงินได้จากผู้ค้าประเวณี โดยศึกษาเปรียบเทียบระหว่างการจัดเก็บโดยวิธีสันนิษฐานกับการจัดเก็บโดยวิธีทั่วไป เพื่อหาวิธีการจัดเก็บภาษีเงินได้จากการค้าประเวณีให้เหมาะสมกับลักษณะเฉพาะของอาชีพผู้ค้าประเวณี อันนำไปสู่การแก้ไขปัญหาการขาดรายได้จากการจัดเก็บภาษีจากกิจกรรมดังกล่าวจากการศึกษาวิธีจัดเก็บภาษีเงินได้ในกิจกรรมที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายโดยเฉพาะการค้าประเวณี ผู้เขียนพบว่าประเทศไทยขาดวิธีการจัดเก็บภาษีเงินได้ที่เหมาะสมในการจัดเก็บภาษีเงินได้จากกิจกรรมดังกล่าว ทั้งในแง่ของการขาดมาตรการเฉพาะในการจัดเก็บ และการตรวจสอบเงินได้ของผู้ค้าประเวณี ซึ่งอาจก่อให้เกิดการขาดรายได้จากการจัดเก็บภาษีจากกิจกรรมดังกล่าวได้
DOI: 10.14457/tu.the.2020.653
title: การพัฒนาชุดวัสดุปลูก green clean set ที่ย่อยสลายได้สำหรับการผลิตผัก

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากระถางย่อยสลายรวมถึงศึกษาสารหรือจุลินทรีย์เติมแต่งที่สามารถยับยั้งเชื้อราไม่พึงประสงค์บนกระถาง ทั้งนี้จากการทดสอบอัตราส่วนของวัสดุประสาน (แป้งมัน) และวัสดุขึ้นรูปที่ต่างกันเพื่อวิเคราะห์สมบัติทางกายภาพและการใช้งานเบื้องต้น พบว่า วัสดุผสมที่ประกอบด้วยวัสดุประสาน (แป้งมัน) : วัสดุขึ้นรูป (ขี้เลื่อยหมัก ขี้วัว และถ่านชีวภาพ (2:1:1 โดยน้ำหนัก)) อัตรา 1:2 โดยน้ำหนัก มีการดูดซับน้ำที่ดี คือ 45.41 เปอร์เซ็นต์ อีกทั้งยังมีความคงทนตลอดระยะเวลาการเพาะกล้า 15 วัน ซึ่งเหมาะสำหรับนำมาพัฒนาเป็นกระถางเพาะกล้า และจากการทดสอบตัวยับยั้งการเจริญของเชื้อรา Aspergillus sp. ด้วยวิธี paper disc โดยมีสิ่งทดลองทั้งหมด 14 สิ่งทดลอง ได้แก่ สารเคมีคาร์เบนดาร์ซิม (ควบคุม) น้ำกลั่น (ควบคุม) เชื้อแบคทีเรีย 6 ชนิด น้ำมันหอมระเหย 5 ชนิด และน้ำส้มสายชู พบว่า ตัวยับยั้งในกลุ่มน้ำมันหอมระเหยมีประสิทธิภาพในการยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อรา Aspergillus sp. ได้ดี โดยเฉพาะน้ำมันหอมระเหยยี่หร่า เมล็ดผักชีลาว และโป๊ยกั๊ก และเมื่อทดสอบการใช้งานจริงพบว่า การใช้น้ำมันหอมระเหยโป๊ยกั๊กที่ความเข้มข้น 5 เปอร์เซ็นต์ เป็นตัวยับยั้งเชื้อรา Aspergillus sp. ลงในกระถางที่พัฒนาขึ้นสามารถยับยั้งการเกิดเชื้อรา Aspergillus sp. ได้ 100 เปอร์เซ็นต์ ตลอดระยะเวลาเพาะกล้า 15 วัน ทั้งนี้ในการศึกษาลักษณะการใช้งาน และการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของชุดกระถางพร้อมวัสดุปลูกที่ย่อยสลายได้สำหรับการปลูกผักสลัดเรดโอ๊คนั้น เริ่มจากการทดสอบวัสดุเพาะกล้าต่อความงอกของต้นกล้าผักสลัด วางแผนการทดลองแบบบล็อกสุ่มสมบูรณ์ ประกอบด้วย 5 สิ่งทดลอง โดยใช้พีทมอสเป็นสิ่งทดลองควบคุมเปรียบเทียบกับวัสดุเพาะกล้าที่มีปุ๋ยเป็นส่วนผสมในชนิดและอัตราที่แตกกัน จากผลการทดลองพบว่า วัสดุเพาะกล้าที่ประกอบด้วย ดินร่วน:ขุยมะพร้าว:แกลบดิบ อัตราส่วน 1:1:1 โดยปริมาตร ทำให้ผักสลัดเรดโอ๊คมีเปอร์เซ็นต์ความงอกและค่าดัชนีการงอกสูงที่สุด ซึ่งมีเปอร์เซ็นต์ความงอกเฉลี่ยอยู่ที่ 80 เปอร์เซ็นต์ และค่าดัชนีการงอกเท่ากับ 22.19 ดังนั้นจึงใช้วัสดุเพาะกล้านี้ในการทดสอบการเจริญเติบโตของต้นกล้าผักสลัดในกระถางย่อยสลายต่อไป ซึ่งการทดลองนี้ประกอบด้วย 5 สิ่งทดลอง คือ 1) กระถางทางการค้าผลิตจากกะลากาแฟ 2) กระถางทางการค้าผลิตจากใยมะพร้าว 3) กระถางย่อยสลายทดสอบที่ไม่ผสมสารยับยั้งการเกิดเชื้อรา 4) กระถางย่อยสลายทดสอบที่ผสมน้ำมันหอมละเหยโป๊ยกั๊กเพื่อให้เป็นสารยับยั้งการเกิดเชื้อราที่ความเข้มข้น 5 เปอร์เซ็นต์ 5) กระถางย่อยสลายทดสอบที่ผสมน้ำมันหอมละเหยโป๊ยกั๊กที่ความเข้มข้น 10 เปอร์เซ็นต์ จากการทดลองสรุปได้ว่า การเจริญเติบโตของผักสลัดที่ปลูกด้วยกระถางย่อยสลายทดสอบนั้นไม่มีความแตกต่างทางสถิติเมื่อเทียบกับกระถางทางการค้าทั้งสองชนิด และการใส่น้ำมันหอมระเหยเป็นส่วนผสมเพื่อป้องกันการเกิดเชื้อรานั้น ไม่ส่งผลต่อการเจริญเติบโตของผักสลัดเรดโอ๊ค และหลังจากนำต้นกล้าผักสลัดลงปลูกพร้อมกระถางหลังย้ายกล้า พบว่า กระถางย่อยสลายทดสอบมีการย่อยสลายเมื่อผ่าน 10 วันหลังย้ายปลูก โดยพบว่า มีการย่อยสลายมากกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ และมีการแทงรากเมื่อถึงระยะเก็บเกี่ยวหรือ 30 วันหลังย้ายกล้า
DOI: 10.14457/tu.the.2020.654
title: ศึกษาการจัดเก็บภาษีสรรพสามิตสำหรับสินค้าสุราแช่ประเภท "เบียร์"

description: วิทยานิพนธ์เล่มนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาโครงสร้างการจัดเก็บภาษีสรรพสามิตสุราแช่ประเภทเบียร์ของไทย โดยศึกษาโครงสร้างภาษีสรรพสามิตเฉพาะในเรื่องของฐานภาษี อัตราภาษี และวิธีการคำนวณภาษี รวมถึงการจัดเก็บภาษีสรรพสามิตเครื่องดื่มที่มีปริมาณแอลกอฮอล์ไม่เกิน 0.5 ดีกรี ที่เรียกว่าเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์หรือเบียร์ 0% ภายใต้พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2560 โดยวิธีการวิจัยเป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ ทำการศึกษาค้นคว้าจากแห่งข้อมูลต่างๆ ทั้งข้อมูลปฐมภูมิ และข้อมูลทุติยภูมิ จากการศึกษาพบว่า การที่พระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2560 กำหนดให้สุราแช่ชนิดเบียร์ และเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์หรือเบียร์ 0% ใช้โครงสร้างภาษีสรรพสามิต “ระบบผสม” (Mix System) โดยกำหนดใช้ฐานตามมูลค่าราคาขายปลีกแนะนำ และฐานตามปริมาณแห่งลิตรแอลกอฮอล์บริสุทธิ์ร่วมกันนั้น พบว่าก่อให้เกิดปัญหาด้านโครงสร้างภาษีสรรพสามิตตามมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของฐานภาษี อัตราภาษี และวิธีการคำนวณภาษี ที่ไม่เป็นไปตามวัตถุประสงค์ในการจัดเก็บภาษี ซึ่งมีประเด็นที่ต้องปรับปรุงแก้ไข ดังนี้ ประเด็นแรก รัฐต้องออกแบบโครงสร้างภาษีให้เหมาะสมกับประเภทสินค้าและวัตถุประสงค์ในการจัดเก็บภาษี ประเด็นที่สอง สำหรับสินค้าเบียร์ให้ดำเนินการจัดเก็บภาษีสรรพสามิต โดยให้ใช้ฐานภาษีตามปริมาณแอลกอฮอล์บริสุทธิ์เพียงฐานเดียว (Uniform Specific Rate) กับสินค้าเบียร์ทุกประเภท ให้เหมือนเช่นเดียวกับประเทศออสเตรเลียและประเทศสิงคโปร์ที่ได้ใช้ฐานตามปริมาณเพียงฐานเดียว ทั้งนี้เพื่อให้การใช้ฐานดังกล่าวไม่ซับซ้อนผ่านวิธีการคำนวณตามปริมาณ และยังมีความเหมาะสมกับนโยบายของรัฐที่มีวัตถุประสงค์ในการควบคุมและจำกัดการบริโภคสินค้า ซึ่งเมื่อบริโภคแล้วอาจส่งผลกระทบต่อสุขภาพและศีลธรรมอันดีของสังคม ประเด็นที่สาม สำหรับเครื่องดื่มเบียร์ไม่มีแอลกอฮอล์หรือเบียร์ 0% นั้น ให้รัฐกำหนดนิยามสำหรับเครื่องดื่มเบียร์ไม่มีแอลกอฮอล์หรือเบียร์ 0% ให้ชัดเจน โดยให้ระบุไว้ในพิกัดภาษีเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในการจัดเก็บภาษีสำหรับสินค้าเครื่องดื่มเบียร์ไม่มีแอลกอฮอล์หรือเบียร์ 0% หรือการใช้ช่องโหว่งของกฎหมายในการสร้างความได้เปรียบเสียเปรียบในการแข่งขันทางธุรกิจเบียร์ และให้รัฐกำหนดพิกัดอัตราภาษีสำหรับเครื่องดื่มเบียร์ไม่มีแอลกอฮอล์หรือเบียร์ 0% ให้เหมาะสม โดยเปิดพิกัดอัตราภาษีใหม่ให้เครื่องดื่มประเภทนี้เป็นเครื่องดื่มชนิดพิเศษ ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจตามมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2560 ที่ได้ให้อำนาจรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในการออกกฎกระทรวงเพื่อกำหนดอัตราภาษีเพื่อใช้จัดเก็บภาษีสินค้าและบริการได้ โดยไม่ต้องแก้กฎหมายใหม่
DOI: 10.14457/tu.the.2020.655
title: ปัญหากฎหมายความรับผิดในการขนส่งคนโดยสารล่าช้า: ศึกษากรณีสัญญารับขนส่งคนโดยสารด้วยระบบรถไฟฟ้า

description: ในปัจจุบัน การขนส่งมวลชนสาธารณะด้วยระบบรถไฟฟ้าเป็นรูปแบบการเดินทางที่ได้รับความนิยมและมีบทบาทสำคัญสำหรับผู้เดินทางสัญจรในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร เนื่องจากระบบขนส่งทางรางนั้นมีเส้นทางเดินรถเป็นของตนเองแยกออกจากพื้นผิวการจราจรทางบกทำให้ผู้ใช้บริการสามารถหลีกเลี่ยงปัญหาการจราจรที่ติดขัดในเมืองทำให้ผู้ใช้บริการได้รับความสะดวก รวดเร็ว ประหยัดเวลาในการเดินทาง แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเกิดอุปสรรคขึ้นในการให้บริการเดินรถไฟฟ้าทำให้เกิดความล่าช้าในการให้บริการจนเกิดความเสียหายแก่ผู้ใช้บริการ การขนส่งคนโดยสารด้วยระบบรถไฟฟ้าในประเทศไทยยังมีปัญหาเกี่ยวกับมาตรการเยียวยาความเสียหายจากความล่าช้าอยู่ในหลายด้านไม่ว่าจะเป็น มาตรการทางกฎหมาย มาตรการจากภาครัฐและเอกชน และมาตรการที่ออกโดยบริษัทผู้ให้บริการรถไฟฟ้าจากการศึกษากฎหมายและมาตรการเยียวยาความเสียหายจากความล่าช้าในการให้บริการรถไฟฟ้าในประเทศอังกฤษพบว่า การให้บริการขนส่งมวลชนส่งมวลชนระบบรางหรือรถไฟฟ้าในประเทศอังกฤษนั้นมีลักษณะเป็นการให้สัมปทานเอกชนในการให้เอกชนเข้ามาดำเนินธุรกิจรับขนส่งคนโดยสารด้วยระบบรถไฟฟ้า โดยเอกชนแต่ละเจ้าเป็นเจ้าของขบวนรถไฟของบริษัทตนและรัฐเป็นเจ้าของเส้นทางรางในการเดินรถทั้งหมด จึงเกิดการแข่งขันระหว่างบริษัทเอกชนผู้ให้บริการทำให้ผู้ให้บริการต้องรักษาหรือเพิ่มมาตรฐานในการให้บริการอยู่เสมอโดยเฉพาะมาตรการในการเยียวยาชดเชยความเสียหายแก่ผู้ใช้บริการหากเกิดเหตุล่าช้าขึ้นเพื่อที่จะเป็นสิ่งจูงใจในการเข้าทำสัญญารับขนหรือใช้บริการบริษัทนั้น ๆ มาตรการทางกฎหมายของประเทศอังกฤษนั้นได้ใช้กฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคมาบังคับแก่กรณีดังกล่าว อีกทั้งภาครัฐยังมีนโยบายส่งเสริมให้ผู้ประกอบกิจการยกระดับมาตรฐานในการให้บริการโดยรณรงค์เกี่ยวกับมาตรการเยียวยาที่ดีขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นในประเทศอังกฤษยังมีสัญญากลางเกี่ยวกับเงื่อนไขในการเดินทางด้วยรถไฟฟ้า ซึ่งระบุถึงสิทธิและหน้าที่ของทั้งผู้ใช้บริการและผู้ให้บริการเอาไว้ เป็นสัญญาที่ทุกบริษัทเดินรถไฟฟ้าต้องผูกพันตามสัญญานี้รวมถึงในเรื่องของมาตรการเยียวยาความเสียหายที่สัญญากลางดังกล่าวระบุไว้ ก็เป็นสิทธิพื้นฐานขั้นต่ำที่ผู้ใช้บริการจะได้รับการเยียวยา โดยมีข้อกำหนดห้ามบริษัทเดินรถยกเว้นความรับผิดไว้เป็นอย่างอื่น หรือจำกัดความรับผิดของตนให้น้อยกว่าที่ระบุไว้ในสัญญากลาง ทำให้ประเทศอังกฤษมีมาตรฐานในการเดินทางด้วยระบบรถไฟฟ้าทั้งนี้เมื่อศึกษากฎหมายและมาตรการต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องในการเยียวยาความเสียหายของผู้ใช้บริการรถไฟฟ้าจากกรณีล่าช้า พบว่า ประเทศไทยมีกฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคซึ่งนำมาบังคับใช้แก่กรณีดังกล่าวได้เหมือนกับต่างประเทศ แต่ด้วยระยะเวลาและวิธีการเรียกร้องตามกฎหมายใช้เวลานานไม่เหมาะสมที่จะนำมาใช้แก้ปัญหาตามกรณีดังกล่าว ผู้เขียนจึงได้ทำการศึกษาและเสนอแนะมาตรการที่เหมาะสมกับประเทศไทยเพื่อให้ผู้ใช้บริการรถไฟฟ้าได้รับการเยียวยาความเสียหายได้อย่างรวดเร็วขึ้นและมีมาตรฐาน อันได้แก่ การออกสัญญากลางเกี่ยวกับการเดินรถไฟฟ้าอันเกิดจากความร่วมมือของภาครัฐและเอกชนตกลงร่วมกันในการกำหนดมาตรการเยียวยาความเสียหายจากเหตุล่าช้าเพื่อให้เกิดมาตรฐานในการใช้บริการรถไฟฟ้าต่อไป รวมถึงสนับสนุนให้ภาครัฐรณรงค์เกี่ยวกับนโยบายในการคืนค่าโดยสารให้แก่ผู้ใช้บริการที่ได้รับความเสียหาย โดยศึกษาจากกฎหมายและมาตรการของประเทศอังกฤษที่ผู้เขียนได้ให้ข้อสังเกตไว้ในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ทั้งนี้หากได้มีการดำเนินการแก้ไขปัญหาตามข้อเสนอแนะ ก็จะเป็นการสร้างมาตรฐานในกิจการให้บริการรถไฟฟ้าที่มีอยู่หรือกำลังจะเกิดขึ้นในประเทศไทยต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2020.656
title: การกำหนดอัตราค่าเช่าซื้อในธุรกิจเช่าซื้อรถจักรยานยนต์

description: เนื่องจากในปัจจุบันระบบขนส่งสาธารณะของประเทศไทยยังไม่เพียงพอและครอบคลุมทุกพื้นที่ รถจักรยานยนต์จึงกลายเป็นตัวเลือกอันดับต้น ๆ ของกลุ่มผู้บริโภคที่มีรายได้ไม่สูงมากนักและขาดความพร้อมทางด้านการเงิน จึงไม่มีกำลังทางการเงินที่จะซื้อรถจักรยานยนต์ได้ด้วยเงินสด ด้วยเหตุดังกล่าวผู้บริโภคเหล่านี้ จึงต้องพึ่งพาอาศัยการขอสินเชื่อจากผู้ประกอบธุรกิจด้วยวิธีการทำสัญญาเช่าซื้อรถจักรยานยนต์ และเมื่อผู้บริโภคการขอสินเชื่อจากผู้ประกอบธุรกิจด้วยวิธีการทำสัญญาเช่าซื้อรถจักรยานยนต์แล้ว ผู้ประกอบธุรกิจเหล่านี้จะได้ผลตอบแทนหรือผลประโยชน์อยู่ในรูปแบบของอัตราดอกเบี้ยเช่าซื้อ แต่อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันอัตราดอกเบี้ยเช่าซื้อที่ผู้ประกอบธุรกิจเรียกเก็บจากผู้บริโภคในการทำสัญญาเช่าซื้อรถจักรยานยนต์นั้นมีอัตราสูง ทำให้อัตราค่าเช่าซื้อโดยรวมทั้งสัญญาเช่าซื้อสูงตามไปด้วย กล่าวคือ เพียงแค่เฉพาะอัตราดอกเบี้ยเช่าซื้อที่ผู้บริโภคต้องชำระให้แก่ผู้ประกอบธุรกิจสำหรับการทำสัญญาเช่าซื้อรถจักรยานยนต์หนึ่งคัน ก็มีมูลค่าเกือบเทียบเท่ากับราคาเงินสดของรถจักรยานยนต์คันที่เช่าซื้อ ซึ่งเป็นการเอารัดเอาเปรียบและก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมต่อผู้บริโภคมากเกินสมควรจากการศึกษาพบว่า แม้ประเทศไทยจะมีกฎหมายเกี่ยวข้องกับสัญญาเช่าซื้อและกฎหมายที่เกี่ยวกับการคุ้มครองผู้บริโภคที่ทำสัญญาเช่าซื้อกับผู้ประกอบธุรกิจไว้อันได้แก่ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 ประกาศคณะกรรมการว่าด้วยสัญญา เรื่อง ให้ธุรกิจให้เช่าซื้อรถยนต์และรถจักรยานยนต์เป็นธุรกิจที่ควบคุมสัญญา พ.ศ. 2561 และพระราชบัญญัติว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ. 2540 แต่มาตรการทางกฎหมายไทยก็ยังไม่เพียงพอและครอบคลุมถึงการควบคุมอัตราค่าเช่าซื้อแต่อย่างใดในส่วนของการศึกษามาตรการทางกฎหมายของต่างประเทศ อันได้แก่ ประเทศอังกฤษ รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศอินเดีย พบว่าในประเทศอังกฤษได้มีกฎหมายเกี่ยวกับหลักเรื่องความสัมพันธ์ที่ไม่เป็นธรรมระหว่างคู่สัญญา (unfair relationship) ซึ่งได้ให้อำนาจของศาลไว้อย่างกว้างขวางในการพิจารณาว่าสัญญาใดบ้างที่ไม่เป็นธรรม เพื่อที่ศาลจะได้ทำคำสั่งได้อย่างเหมาะสมซึ่งหลักเรื่องความสัมพันธ์ที่ไม่เป็นธรรมระหว่างคู่สัญญานี้ยังสามารถนำไปบังคับใช้กับสัญญาที่สิ้นสุดลงแล้วได้ด้วย ส่วนรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้มีมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการควบคุมอัตราค่าใช้จ่ายทางการเงิน (finance charge) ซึ่งเป็นค่าใช้จ่ายของสินเชื่อผู้บริโภคที่ผู้บริโภคต้องชำระทั้งทางตรงและทางอ้อมให้แก่ผู้ประกอบธุรกิจไว้ และสุดท้ายคือประเทศอินเดีย ได้เคยมีมาตรการทางกฎหมายที่ถูกตราขึ้นมาเพื่อจำกัดอัตราค่าธรรมเนียมการเช่าซื้อ (hire-purchase charges) ไว้ แม้ภายหลังบทบัญญัติดังกล่าวจะถูกยกเลิกไป แต่สาเหตุแห่งการยกเลิกก็เนื่องมาจากสูตรทางคณิตศาสตร์ที่ใช้ในการคำนวณค่าธรรมเนียมการเช่าซื้อนั้นมีความสลับซับซ้อนและเกินกว่าที่ประชาชนจะเข้าใจได้ และเงื่อนไขในการเรียกเก็บค่าธรรมเนียมดังกล่าวในสภาพสังคมของอินเดียนั้นมิได้เอารัดเอาเปรียบคู่สัญญาวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้เสนอให้มีมาตรการทางกฎหมายที่ออกมาคุ้มครองผู้บริโภคที่ทำสัญญาเช่าซื้อกับผู้ประกอบธุรกิจ โดยได้เสนอให้มีการควบคุมอัตราค่าเช่าซื้อ ด้วยวิธีการกำหนดเพดานอัตราดอกเบี้ยเช่าซื้อไว้ในประกาศคณะกรรมการว่าด้วยสัญญา เรื่อง ให้ธุรกิจให้เช่าซื้อรถยนต์และรถจักรยานยนต์เป็นธุรกิจที่ควบคุมสัญญา พ.ศ. 2561 เพื่อคุ้มครองมิให้ผู้บริโภคต้องแบกรับภาระที่สูงเกินไป
DOI: 10.14457/tu.the.2020.657
title: การศึกษาเปรียบเทียบกระบวนการทางกฎหมายในการรับบุตรบุญธรรมของประเทศไทยและกฎหมายต่างประเทศ

description: การค้นคว้าอิสระเรื่อง การศึกษาเปรียบเทียบกระบวนการทางกฎหมายในการรับบุตรบุญธรรมของประเทศไทยและกฎหมายต่างประเทศ มีความมุ่งหมายที่จะศึกษาว่าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 และพระราชบัญญัติการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม พ.ศ. 2522 มีมาตรการหรือข้อกำหนดต่าง ๆ เป็นการคุ้มครองสิทธิแก่คู่กรณีทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องดีเพียงพอแล้วหรือไม่ รวมทั้งหลักกฎหมายดังกล่าวยังมีประเด็นสำคัญอันใดอีกหรือไม่ที่ควรจะนำมาบัญญัติเป็นการแก้ไขเพิ่มเติมโดยได้มีการศึกษาวิเคราะห์เปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศ เพื่อพิจารณาว่ากฎหมายประเทศใดมีความเหมาะสม และมีผลบังคับรวมถึงการนำมาปรับใช้ในทางปฏิบัติดีกว่ากันอย่างไร อีกทั้งเพื่อพิจารณาถึงผลดี ผลเสียต่าง ๆ รวมถึงข้อบกพร่องอันอาจจะมีขึ้นของกฎหมายไทยในปัจจุบัน ทั้งนี้ เพื่อประโยชน์ในการปรับปรุงแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายดังกล่าวต่อไปประเด็นสำคัญที่นำมาวิเคราะห์ คือ ปัญหาเกี่ยวกับการกำหนดรายละเอียดและเงื่อนไขเกี่ยวกับการรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมแบบสมบูรณ์ และหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการการป้องกันการค้าเด็ก เพื่อให้สอดคล้องกับรูปแบบการรับบุตรบุญธรรมแบบสมบูรณ์ จากการศึกษาประเด็นปัญหาดังกล่าวพบว่า กฎหมายไทยยังมีข้อบกพร่องอยู่บางประการ ที่ควรจะพิจารณาแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายในประเด็นเรื่องคุณสมบัติของผู้จะเป็นบุตรบุญธรรมให้มีความชัดเจนและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ได้แก่ การกำหนดอายุของบุตรบุญธรรม สิทธิบุตรบุญธรรมที่จะได้รับการเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวจากผู้รับบุตรบุญธรรม เงื่อนไขหรือข้อตกลงอื่นที่นอกเหนือจากอำนาจปกครองหลังจากการยุติความสัมพันธ์ระหว่างบิดาและมารดาบุญธรรมกับบุตรบุญธรรม ระยะเวลาในการทดลองเลี้ยง การกำหนดโทษของความรับผิดทางอาญากับผู้รับบุตรบุญธรรมที่จงใจกระทำความผิดทางเพศโดยเจตนาต่อบุตรบุญธรรม และการดำเนินการให้มีการรับบุตรบุญธรรมแบบสมบูรณ์เพื่อการป้องกันการค้าเด็ก
DOI: 10.14457/tu.the.2020.660
title: การปล่อยชั่วคราวโดยไม่มีหลักประกัน: ศึกษากรณีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 110

description: จากหลักสันนิษฐานไว้ก่อนว่าผู้ต้องหาหรือจำเลยเป็นผู้บริสุทธิ์จนกว่าจะมีคำพิพากษาถึงที่สุดว่าได้กระทำความผิดจริงและความจำเป็นในการควบคุมตัวผู้ต้องหาหรือจำเลยไว้ในอำนาจรัฐ ทำให้การปล่อยชั่วคราวนั้นต้องเป็นหลัก และการควบคุมตัวไว้ในอำนาจรัฐนั้นเป็นข้อยกเว้น แต่ทั้งนี้การปล่อยชั่วคราวตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 110 ศาลสามารถเรียกให้ผู้ต้องหาหรือจำเลยมีประกันหรือไม่มีประกัน หรือมีประกันและหลักประกันด้วยก็ได้ โดยแบ่งเป็น 2 กรณีคือ กรณีในคดีที่มีอัตราโทษจำคุกเกินสิบปีขึ้นไปการปล่อยชั่วคราวต้องมีประกันและจะมีหลักประกันด้วยหรือไม่ก็ได้ และกรณีในคดีอย่างอื่นซึ่งหมายถึง คดีที่มีอัตราโทษจำคุกไม่เกินสิบปี จะมีประกันหรือหลักประกันหรือไม่ก็ได้ ซึ่งกฎหมายเพียงแต่มีเจตนารมณ์ให้การปล่อยชั่วคราวทำสัญญาประกันเท่านั้นไม่ได้มีเจตนารมณ์ให้มีการปล่อยชั่วคราวโดยเรียกหลักประกันผลของการศึกษาพบว่าแม้ว่าจะมีการแก้ไขเพิ่มเติมทั้งบทบัญญัติโดยการขยายอัตราโทษตามมาตรา 110 ข้อบังคับของประธานศาลฎีกาฯ คำแนะนำของประธานศาลฎีกาฯ แนวทางของประธานศาลฎีกาฯต่าง ๆ ในหลายครั้ง หรือการแก้ปัญหาเกี่ยวกับการเรียกหลักประกันต่าง ๆ เช่น จัดให้มีกองทุนยุติธรรม ให้มีการใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ หรือการกำหนดเงื่อนไขต่าง ๆ เป็นต้น แต่ในทางปฏิบัติพบว่าศาลยังคงใช้ดุลยพินิจในการเรียกหลักประกันอยู่ ทั้งในคดีที่มีอัตราโทษจำคุกเกินสิบปีขึ้นไปและคดีที่มีอัตราโทษจำคุกไม่เกินสิบปี เพราะศาลยังคงยึดติดกับหลักประกันและมีแนวทางปฏิบัติที่สืบต่อกันมาทำให้ศาลไม่กล้าใช้ดุลยพินิจในการปล่อยชั่วคราวโดยไม่มีหลักประกัน อีกทั้งการพิจารณาหลักประกันศาลยังอ้างอิงตามบัญชีมาตรฐานกลางหลักประกันการปล่อยชั่วคราวผู้ต้องหาหรือจำเลย ซึ่งเป็นการกำหนดจำนวนหลักประกันพิจารณาตามฐานความผิดมิได้พิจารณาถึงภูมิหลังของผู้ต้องหาหรือจำเลยโดยตรง ทำให้ผู้ต้องหาหรือจำเลยที่ไม่มีฐานะทางการเงินกับผู้ต้องหาหรือจำเลยที่มีฐานะทางการเงินได้รับการปฏิบัติที่แตกต่าง จึงถือได้ว่าการแก้ปัญหาโดยการแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติ หรือข้อบังคับของประธานศาลฎีกาและอื่น ๆ ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ตรงจุดดังนั้นผู้เขียนจึงเห็นว่าควรมีการจำกัดการใช้ดุลยพินิจของศาลให้แคบลง โดยการแก้ไขบทบัญญัติกฎหมายในคดีที่ไม่ร้ายแรงหรือคดีที่มีอัตราโทษจำคุกเล็กน้อยสามารถมีคำสั่งปล่อยชั่วคราวได้โดยไม่เรียกหลักประกัน เพื่อให้ศาลสามารถที่จะให้มีการปล่อยชั่วคราวโดยไม่มีหลักประกันมากยิ่งขึ้น แต่อย่างไรก็ตามหากในกรณีดังกล่าวหากมีเหตุจำเป็นที่ไม่อาจปล่อยชั่วคราวได้อาจมีคำสั่งกำหนดเงื่อนไขในการปล่อยชั่วคราวหรือมีคำสั่งไม่ปล่อยชั่วคราวก็ได้ ดังนี้ “ในความผิดที่มีอัตราโทษจำคุกไม่เกินสามปี จะควบคุมผู้ถูกจับไว้ได้เท่าเวลาที่จะถามคำให้การ และจะรู้ตัวว่าเป็นใคร และที่อยู่ของเขาอยู่ที่ไหนเท่านั้น ทั้งนี้เจ้าพนักงานหรือศาลอาจกำหนดเงื่อนไขในการปล่อยชั่วคราวได้ เว้นแต่จะมีเหตุตาม มาตรา 108/1 (1)-(3)”
DOI: 10.14457/tu.the.2020.661
title: ปัญหากฎหมายล้มละลาย: ศึกษากรณีหนี้เงินตามมาตรการลงโทษทางแพ่งตามกฎหมายว่าด้วยหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์

description: คดีความผิดเกี่ยวกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์เป็นอาชญากรรมทางเศรษฐกิจประเภทหนึ่งที่มีมูลค่าความเสียหายที่สูงและมีความยากในการตรวจสอบการกระทำความผิดและแสวงหาพยานหลักฐาน ส่งผลให้เกิดอุปสรรคต่อการบังคับใช้กฎหมายด้วยมาตรการทางอาญาในการลงโทษผู้กระทำความผิด ด้วยเหตุนี้ ประเทศไทยจึงมีการนำมาตรการลงโทษทางแพ่งมาใช้ในความผิดบางประเภทตามกฎหมายว่าด้วยหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์โดยเป็นมาตรการทางเลือกในการลงโทษผู้กระทำความผิดเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการบังคับใช้กฎหมายให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นโดยมีจุดมุ่งหมายสำคัญ คือ การลงโทษทางการเงินแก่ผู้กระทำความผิด มาตรการลงโทษทางแพ่งจึงสามารถก่อให้เกิดหนี้เงินในจำนวนที่สูงได้ ดังนั้น หากหนี้เงินตามมาตรการลงโทษทางแพ่งของผู้กระทำความผิดมีมูลค่าสูงมากกว่าทรัพย์สินของผู้กระทำผิด หรือเมื่อหนี้ดังกล่าวรวมกับหนี้สินอื่น ๆ ของผู้กระทำผิดแล้วอาจเป็นเหตุให้ผู้กระทำผิดมีหนี้สินล้นพ้นตัวตามนัยของกฎหมายล้มละลายได้ อย่างไรก็ตาม จากการศึกษากฎหมายล้มละลายของประเทศไทยพบว่ายังไม่มีบทนิยามหรือบทบัญญัติเกี่ยวกับประเภทของหนี้ภายใต้กระบวนการล้มละลาย ดังนั้น จึงอาจก่อให้ปัญหาความไม่ชัดเจนว่าหนี้เงินตามมาตรการลงโทษทางแพ่งจะต้องตกอยู่ภายใต้กระบวนการล้มละลายหรือไม่ นอกจากนี้ เมื่อกระบวนการล้มละลายดำเนินไปจนถึงขั้นตอนของการปลดจากล้มละลายแล้ว กฎหมายล้มละลายของประเทศไทยก็ไม่มีบทบัญญัติใดเกี่ยวกับหนี้เงินตามมาตรการลงโทษทางแพ่งนี้เลย จึงอาจก่อให้ปัญหาความไม่ชัดเจนเกี่ยวกับผลของการปลดจากล้มละลายต่อหนี้เงินตามมาตรการลงโทษทางแพ่งได้อีกประการหนึ่งดังนั้น การค้นคว้าอิสระฉบับนี้จึงได้ศึกษาหลักเกณฑ์ในกฎหมายล้มละลายของประเทศที่ใช้ระบบกฎหมายจารีตประเพณีและประเทศที่ใช้ระบบกฎหมายลายลักษณ์อักษรที่มีการใช้มาตรการลงโทษทางการเงินในคดีความผิดเกี่ยวกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์เป็นมาตรการทางเลือกเช่นเดียวกันประเทศไทย ได้แก่ ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศออสเตรเลีย และประเทศญี่ปุ่น พบว่ากฎหมายล้มละลายของกลุ่มประเทศดังกล่าวมีความชัดเจนเกี่ยวกับหนี้เงินตามมาตรการลงโทษทางการเงินในคดีความผิดเกี่ยวกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ว่าจะต้องตกอยู่ภายใต้กระบวนการล้มละลายหรือไม่ และการปลดจากล้มละลายส่งผลอย่างไรต่อหนี้เงินดังกล่าว จึงควรนำมาเป็นแนวทางในการกำหนดหลักเกณฑ์ในกฎหมายล้มละลายของประเทศไทยเกี่ยวกับหนี้เงินตามมาตรการลงโทษทางแพ่งในคดีความผิดเกี่ยวกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์เพื่อให้เกิดความชัดเจนและทำให้กระบวนการล้มละลายดำเนินไปอย่างมีประสิทธิภาพ
DOI: 10.14457/tu.the.2020.662
title: มาตรการทางกฎหมายในการแก้ไขปัญหามลพิษทางอากาศและฝุ่นละออง PM 2.5 จากภาคธุรกิจ: กรณีศึกษา การเผาในพื้นที่เกษตรภายใต้ระบบเกษตรพันธสัญญา

description: ปัญหามลพิษทางอากาศและฝุ่น PM 2.5 ที่สูงเกินค่ามาตรฐานอยู่ในระดับที่ไม่ดีต่อสุขภาพของประชาชนที่เกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้เป็นปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมซึ่งเป็นประเด็นปัญหาสำคัญในสังคมไทยและส่งผลกระทบอย่างมากต่อการดำรงชีวิตของประชาชนในปัจจุบัน มีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากการใช้วิธีการเผาในพื้นที่การทำการเกษตรในประเทศไทย โดยพืชที่มีการเผามากที่สุดคือ ข้าว ข้าวโพด และอ้อย โดยเฉพาะอ้อยและข้าวโพด พบว่า เกษตรกรมักทำสัญญาซื้อขายผลผลิตกับบริษัทหรือโรงงานผู้รับซื้อผลผลิตในลักษณะของ “เกษตรพันธสัญญา” โดยการทำการเกษตรในลักษณะของเกษตรพันธสัญญากำหนดให้เกษตรกรจะต้องผลิตผลผลิตให้ได้ตามปริมาณที่ได้ตกลงกับบริษัทไว้ แต่เนื่องด้วยเกษตรกรต้องประสบกับปัญหาต่างๆ ทั้งข้อจำกัดทางด้านเวลา และข้อจำกัดด้านต้นทุนในการจ้างแรงงานเก็บเกี่ยวหรือเครื่องจักร ทำให้เกษตรกรต้องตัดสินใจใช้วิธีการเผา ไม่ว่าจะเป็นการเผาใบอ้อยในการเก็บเกี่ยว หรือการเผาเศษวัสดุข้าวโพดเพื่อเตรียมพื้นที่การเพาะปลูกในฤดูถัดไป ด้วยความพยายามของรัฐบาลที่จะแก้ไขปัญหากรณีที่ผลผลิตทางการเกษตรสร้างผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของประชาชน จึงได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาระบบเกษตรพันธสัญญาที่เป็นธรรม พ.ศ. 2560 ขึ้น โดยพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวมีบทบัญญัติที่กำหนดให้ผู้ประกอบธุรกิจทางการเกษตรจะต้องรับผิด หากการผลิตผลิตผลหรือบริการทางการเกษตรในระบบเกษตรพันธสัญญานั้นก่อให้เกิดผลกระทบต่อคุณภาพสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของประชาชน อันเนื่องมาจากการใช้ปัจจัยการผลิต หรือกระบวนการผลิตภายใต้เงื่อนไขที่ผู้ประกอบธุรกิจทางการเกษตรกำหนด ซึ่งข้อกำหนดดังกล่าวเป็นการสร้างมาตรการทางกฎหมายในการทำธุรกิจเพื่อสร้างความตระหนักให้เอกชนดำเนินธุรกิจโดยคำนึงถึงผลกระทบสิทธิมนุษยชนมากยิ่งขึ้น รวมถึงเป็นส่งเสริมและพัฒนาให้ระบบเกษตรพันธสัญญาในประเทศไทยมีความเป็นสากลและสอดคล้องกับหลักการชี้แนะเรื่องธุรกิจกับสิทธิมนุษยชนของสหประชาชาติ (UN Guiding Principles on Business and Human Rights - UNGP) ของสหประชาชาติมากยิ่งขึ้นแต่อย่างไรก็ตามจากการศึกษาพบว่ากฎหมายฉบับดังกล่าวอาจยังมีข้อจำกัดบางประการ ซึ่งทำให้ไม่สามารถนำมาใช้เพื่อของประเทศไทยได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยหากปล่อยให้เกิดปัญหาดังกล่าวต่อไป ไม่เพียงแต่จะส่งผลกระทบต่อคุณภาพสิ่งแวดล้อมคุ้มครองสิทธิของประชาชน แต่ยังอาจส่งผลให้เกิดความเสียหายกับอุตสาหกรรมอาหารการส่งออกสินค้าของไทย เช่น ในกลุ่มอุตสาหกรรมสัตว์ปีกที่ส่งออกไปยังคู่ค้าในสหภาพยุโรปอาจถูกตรวจสอบย้อนกลับถึงที่มาของวัตถุดิบข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ที่นำไปแปรรูปเป็นอาหารสัตว์ หากผลผลิตดังกล่าวเป็นสาเหตุของปัญหาหมอกควันและฝุ่น PM 2.5 อาจทำให้อุตสาหกรรมสัตว์ปีกของไทยถูกโจมตีเรื่องการละเมิดสิทธิในชีวิตและสิทธิในสุขภาพของประชาชน ทำให้เสียเปรียบในด้านการแข่งขันกับประเทศอื่นๆ ดังนั้น บทบัญญัติเรื่องความรับผิดของผู้ประกอบธุรกิจทางการเกษตร กรณีผลิตผลิตผลหรือบริการทางการเกษตรในระบบเกษตรพันธสัญญานั้นก่อให้เกิดผลกระทบต่อคุณภาพสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของประชาชนที่ถูกกำหนดไว้ในพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาระบบเกษตรพันธสัญญาที่เป็นธรรม พ.ศ. 2560 จึงควรได้รับการแก้ไขปรับปรุงและพัฒนาเพื่อให้สอดคล้องกับหลักสากลและบรรลุวัตถุประสงค์ในการแก้ไขปัญหามลพิษทางอากาศและฝุ่น PM 2.5 ของประเทศไทยปกป้องคุณภาพสิ่งแวดล้อมคุ้มครองสิทธิของประชาชนที่ถูกละเมิดจากปัญหามลพิษทางอากาศและฝุ่น PM 2.5
DOI: 10.5281/zenodo.5778149
title: Cyphomyrus discorhynchus decontaminated FSCR

description: .
DOI: 10.5281/zenodo.5778148
title: Cyphomyrus discorhynchus decontaminated FSCR

description: .
DOI: 10.5281/zenodo.5639341
title: Intra-cluster summed galaxy colors

description: Inter-cluster summed galaxy colors and other cluster properties for TNG300-1, SDSS NYU VAGC, and Buzzard Flock low redshift galaxies. <pre>'Hmass': log10(Cluster mass/M_sun) TNG: M_200c, BZZ: M_vir, SDSS: M_vir 'N_gal': Number of galaxies in Cluster 'Z': Redshift 'rich_cts','rich_dsc': Richness, continuous and discrete 'mag_gap': Magnitude gap 'g_cen','r_cen','i_cen','z_cen': Magnitudes for central galaxies 'sum_g','sum_r','sum_i','sum_z': Summed Magntiudes for total cluster population 'sum_g_sat', 'sum_r_sat', 'sum_i_sat', 'sum_z_sat': Summed Magntiudes for sattelite cluster population </pre>