cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1680
title: บทแปลนวนิยายเรื่อง “น้ำตาแม่” ของปาทริก เดอ กาโรลีส (บทที่ 1-6) พร้อมบทวิเคราะห์

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอบทแปลและบทวิเคราะห์การแปลของ   นวนิยายภาษาฝรั่งเศสเรื่อง “น้ำตาแม่” หรือ Letizia R. Bonaparte: La mère de toutes les douleurs   ผลงานการประพันธ์ของปาทริก เดอ กาโรลีส (Patrick de Carolis) นักเขียนนวนิยายและนักสื่อสารมวลชนชาวฝรั่งเศสเชื้อสายอิตาลี ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2014  นวนิยายเรื่องนี้ผู้ประพันธ์มุ่งนำเสนอตัวตนของเลตีเซีย โบนาปาร์ต ในฐานะ“มารดาผู้ระทมทุกข์” ด้วยวิธีสร้างสรรค์บทสนทนาถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตในอดีตของเธอที่ดำเนินไปพร้อมกับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสและแคว้นคอร์ซิกาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19  โดยในกระบวนการแปลนั้น ผู้แปลได้ใช้ทฤษฎีการแปลแบบยึดความหมาย (Théorie interprétative de la traduction) ของสถาบันชั้นสูงด้านการล่ามและการแปล (École Supérieure d’Interprètes et de Traducteurs – E.S.I.T.) แห่งมหาวิทยาลัย Paris III - La Sorbonne Nouvelle เป็นแนวทางการแปลเพื่อให้ถ่ายทอดเนื้อหาและอรรถรสของนวนิยายได้อย่างสมบูรณ์ตรงตามต้นฉบับ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้แบ่งเนื้อหาเป็น 2 ภาค คือ ภาคที่ 1 ภาคการแปล ประกอบด้วยต้นฉบับภาษาฝรั่งเศสและบทแปลภาษาไทยของนวนิยายเรื่อง น้ำตาแม่ บทที่ 1-6  โดยใช้กระบวนการสำคัญสามขั้นตอนของทฤษฎีการแปลแบบยึดความหมาย ได้แก่ การทำความเข้าใจต้นฉบับ  (compréhension) การผละออกจากภาษาต้นฉบับ (déverbalisation) และการถ่ายทอดความหมายสู่ภาษาใหม่ (réexpression)ภาคที่ 2 ภาควิเคราะห์การแปล ประกอบด้วย การวิเคราะห์การแปลในขั้นตอนการทำความเข้าใจต้นฉบับและการถ่ายทอดความหมาย  ในลำดับการทำความเข้าใจต้นฉบับผู้แปลเน้น     การทำความเข้าใจลักษณะเฉพาะของนวนิยายอิงประวัติศาสตร์และนวนิยายเชิงอัตชีวประวัติ            การวิเคราะห์วิธีการนำเสนอ การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงวรรณกรรม ตลอดจนบริบทด้านเหตุการณ์ประวัติศาสตร์และบุคคลสำคัญที่มีการกล่าวถึงในเรื่อง  ต่อมาในขั้นตอนการถ่ายทอดความหมายได้นำเสนอบทวิเคราะห์แนวทางการตั้งชื่อเรื่องเป็นภาษาไทย  การกำหนดระดับภาษา การถ่ายทอดบุรุษสรรพนาม การถ่ายทอดวิสามานยนามบุคคลและพันธุ์ไม้ การถ่ายทอดคำหรือประโยคจากภาษาอื่น การถ่ายทอดมาตราวัดฝรั่งเศสโบราณ การถ่ายทอดประโยคที่ออกเสียงอ่านผิด  การถ่ายทอดคำที่มีนัยทางวัฒนธรรม การถ่ายทอดบทแปลให้สอดคล้องกับยุคสมัยของเรื่อง และการถ่ายทอดคำ       ราชาศัพท์ในส่วนท้ายเป็นบทสรุปและข้อเสนอแนะจากการแปลนวนิยายเรื่องน้ำตาแม่ที่สามารถใช้เป็นแนวทางแก่ผู้สนใจศึกษาการแปลนวนิยายภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาไทย
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1681
title: บทแปลเรื่อง “ความลับของเพื่อนร่วมทาง” ของฟรองซิส ริก พร้อมบทวิเคราะห์

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอบทแปลและบทวิเคราะห์การแปลของนวนิยายภาษาฝรั่งเศสเรื่อง ความลับของเพื่อนร่วมทาง (Le compagnon indésirable) ผลงานการประพันธ์ของฟรองซิส ริก (Francis Ryck) นักเขียนชาวฝรั่งเศสในช่วงศตวรรษที่ 20 (1920-2007) นวนิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1972 ลักษณะเด่นของนิยายเรื่องนี้คือการเขียนสร้างบรรยากาศลึกลับ คลุมเครือ โดยใช้มุมมองที่พรรณนาแต่เพียงพฤติกรรมของตัวละคร ทำให้ผู้อ่านไม่สามารถเข้าถึงจิตใจของตัวละครได้ กลวิธีดังกล่าวจึงเหมาะอย่างยิ่งกับนวนิยายที่มีเนื้อหาว่าด้วยความลับอย่างผลงานของฟรองซิส ริกเรื่องนี้ ผู้แปลใช้ทฤษฎีการแปลแบบยึดความหมาย (Théorie interprétative de la traduction) ของสถาบันชั้นสูงด้านการล่ามและการแปล (Ecole Supérieure d’Interprètes et de Traducteurs – E.S.I.T.) แห่งมหาวิทยาลัย Paris III - La Sorbonne Nouvelle เป็นแนวทางการแปลเพื่อให้ถ่ายทอดเนื้อหาและอรรถรสของนวนิยายได้ครบถ้วนตรงตามต้นฉบับวิทยานิพนธ์ฉบับนี้แบ่งเนื้อหาเป็น 2 ภาคคือภาคที่ 1 ต้นฉบับและบทแปล ประกอบด้วยต้นฉบับภาษาฝรั่งและบทแปลภาษาไทยของ   นวนิยายเรื่อง ความลับของเพื่อนร่วมทาง (Le compagnon indésirable) จากกระบวนการสำคัญสามขั้นตอนของทษฎีการแปลแบบยึดความหมายได้แก่ การทำความเข้าใจต้นฉบับ (compréhension) การผละออกจากภาษาต้นฉบับ (déverbalisation) และการถ่ายทอดความหมายสู่ภาษาใหม่ (reexpression)ภาคที่ 2 บทวิเคราะห์การแปล ประกอบด้วยบทวิเคราะห์ในขั้นตอนการทำความเข้าใจต้นฉบับและการถ่ายทอดความหมาย ในขั้นการทำความเข้าใจต้นฉบับ ผู้แปลได้เน้นการทำความเข้าใจแก่นเรื่อง พื้นที่และเวลาในเนื้อเรื่อง ตัวละคร มุมมองและเทคนิคในการเล่าเรื่อง และขั้นตอนต่อมาการถ่ายทอดความหมาย ผู้แปลได้เสนอการถ่ายทอดชื่อเรื่อง การถ่ายทอดชื่อตัวละครและสถานที่ การถ่ายทอดคำศัพท์บางคำ และการถ่ายทอดคำสรรพนาม ในท้ายของบทวิเคราะห์การแปลเป็นบทสรุปจากการแปลนวนิยายเรื่อง ความลับของเพื่อนร่วมทาง (Le compagnon indésirable)
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1682
title: การเปรียบเทียบคำเรียกสีและการรับรู้สีในภาษาไทยของชาวกรุงเทพฯกับภาษาจีนของชาวฮั่นในนครหนานหนิง

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบคำเรียกสีและการรับรู้สีในภาษาไทยของชาวกรุงเทพฯ กับภาษาจีนของชาวฮั่นในนครหนานหนิง โดยเก็บข้อมูลจากผู้บอกภาษาชาวกรุงเทพฯ 6 คน และชาวฮั่นในนครหนานหนิง 6 คน ซึ่งผู้บอกภาษาทั้งสองกลุ่มมีอายุระหว่าง 20-30 ปีผลการวิจัยพบว่า คำเรียกสีพื้นฐานในภาษาไทยของชาวกรุงเทพฯ มี 12 คำ ส่วนภาษาจีนของชาวฮั่นในนครหนานหนิงมี 8 คำ เมื่อนำคำเรียกสีพื้นฐานทั้งสองภาษามาเรียงลำดับก่อนหลังตามแนวคิดวิวัฒนาการคำเรียกสีพื้นฐานของเบอร์ลินและเคย์ (Berlin and Kay, 1991) พบว่า คำเรียกสีพื้นฐานในภาษาไทยและภาษาจีนมีวิวัฒนาการอยู่ในระยะที่ 7 เช่นเดียวกัน ส่วนคำเรียกสีไม่พื้นฐานในภาษาไทยมี 339 คำ และภาษาจีนมี 265 คำ นอกจากนี้ผู้วิจัยยังพบว่า ภาษาไทยมีวิธีสร้างคำเรียกสีไม่พื้นฐาน 4 วิธี ได้แก่ 1) การใช้คำเรียกสีเฉพาะ 2) การนำคำเรียกสี 2 คำมาผสมกัน 3) การนำคำเรียกสีมาผสมกับคำขยาย และ 4) การใช้คำเรียกสิ่งของเฉพาะเป็นคำเรียกสี ส่วนภาษาจีนมีวิธีสร้างคำเรียกสีไม่พื้นฐาน 5 วิธี ได้แก่ 1) การใช้คำเรียกสีเฉพาะ 2) การนำคำเรียกสี 2 คำมาผสมกัน 3) การนำคำเรียกสีมาผสมกับคำขยาย 4) การใช้คำเรียกสิ่งของเฉพาะเป็นคำเรียกสี และ 5) การใช้คำเรียกสีไม่พื้นฐานที่เกิดจากการยืมไวยากรณ์สำหรับการรับรู้สีพบว่า ชาวกรุงเทพฯ สามารถจำแนกสีต่างๆ ได้เป็น 12 ประเภท ส่วนชาวฮั่นในนครหนานหนิงได้จำแนกสีเป็น 8 ประเภท ด้านการรับรู้ใจกลางสี ผู้บอกภาษาชาวกรุงเทพฯ และชาวฮั่นในนครหนานหนิงมีการรับรู้ใจกลางสีตรงกันหรือคล้ายคลึงกันในประเภทสี 6 ประเภท นอกจากนี้ยังพบว่า ทัศนคติที่มีต่อสีของผู้บอกภาษาชาวกรุงเทพฯ และชาวฮั่นในนครหนานหนิงมีลักษณะคล้ายคลึงกัน กล่าวคือผู้บอกภาษาทั้ง 2 กลุ่มมีทัศนคติเชิงบวกต่อสีที่สดใส เด่นชัด และสีที่ผู้บอกภาษาจำแนกประเภทและรับรู้ได้ง่าย แต่มีทัศนคติเชิงลบต่อสีที่ไม่สดใส มืดหม่น และหมองคล้ำเช่นเดียวกัน
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1683
title: ความเป็นภาษาพูดและวัจนกรรมที่ใช้ในการโน้มน้าวใจในหนังสือประเภทพัฒนาตนเอง: การวิเคราะห์ในมิติด้านเพศ

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะความเป็นภาษาพูดและวัจนกรรมที่ใช้ใน การโน้มน้าวน้าวใจในหนังสือประเภทพัฒนาตนเอง โดยเปรียบเทียบในมิติด้านเพศ เก็บข้อมูลจากหนังสือประเภทพัฒนาตนเอง (How-To Books) ที่เขียนโดยนักเขียนที่ระบุตัวตนว่าเป็นเพศชาย 15 เล่ม และเขียนโดยนักเขียนที่ระบุตัวตนว่าเป็นเพศหญิง 15 เล่มผลการศึกษาพบว่าลักษณะความเป็นภาษาพูดที่ผู้เขียนใช้ในการโน้มน้าวใจผู้อ่านประกอบด้วย 4 ลักษณะ ลักษณะที่หนึ่งคือการใช้ภาษาแสดงปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้เขียนกับผู้อ่าน ประกอบด้วย 1) การใช้ภาษาแสดงปฏิสัมพันธ์แบบเน้นที่ผู้เขียน 2) การใช้ภาษาแสดงปฏิสัมพันธ์แบบเน้นที่ผู้อ่าน และ 3) การใช้ภาษาแสดงปฏิสัมพันธ์แบบเน้นการมีส่วนร่วม ลักษณะที่สองคือการใช้ถ้อยคำแสดงอารมณ์ ประกอบด้วย 1) การใช้การซ้ำ 2) การย้ำความหมายด้วยการหลากคำ 3) การใช้คำอุทาน 4) การใช้สัญรูปอารมณ์เพื่อสื่ออารมณ์ความรู้สึกของผู้เขียน และ 5) การดัดแปลงการสะกดคำ ลักษณะที่สามคือการใช้เรื่องเล่า ประกอบด้วย 1) การใช้เรื่องเล่าที่เกี่ยวกับตนเอง และ 2) การใช้เรื่องเล่าที่เกี่ยวกับผู้อื่น ลักษณะที่สี่คือการใช้ลักษณะอื่น ๆ ที่แสดงลักษณะความเป็นภาษาพูด ได้แก่ 1) การเรียบเรียงเนื้อหาที่มีการแทรกเรื่องอื่นเป็นระยะ ๆ  2) การละคำในประโยค และ 3) การใช้รูปภาษาแสดงการคั่นความในมิติด้านเพศพบว่านักเขียนเพศหญิงใช้ภาษาแสดงปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้เขียนกับผู้อ่านและใช้การเล่าเรื่องมากกว่านักเขียนเพศชาย ส่วนด้านการใช้ถ้อยคำแสดงอารมณ์พบว่านักเขียนเพศชายปรากฏความถี่ในการใช้มากกว่านักเขียนเพศหญิงผลการศึกษาวัจนกรรมที่ใช้ในการโน้มน้าวใจพบวัจนกรรม 3 กลุ่ม ได้แก่ 1) วัจนกรรมกลุ่มบอกกล่าว ประกอบด้วย วัจนกรรมการบอกเล่า วัจนกรรมการเตือน วัจนกรรมการยกย่องตนเอง และวัจนกรรมการคาดการณ์ 2) วัจนกรรมกลุ่มชี้นำ ประกอบด้วย วัจนกรรมการแนะนำ วัจนกรรมการออกคำสั่ง วัจนกรรมการถาม วัจนกรรมการเชิญชวน และวัจนกรรมการขอร้อง 3) วัจนกรรมกลุ่มแสดงความรู้สึก ประกอบด้วยวัจนกรรมการให้กำลังใจ วัจนกรรมการแสดงความรู้สึก วัจนกรรมการขอบคุณ วัจนกรรมการแสดงความยินดี และวัจนกรรมการอำลา ทั้งนี้เมื่อพิจารณาการปรากฏร่วมพบว่ามีรูปแบบการปรากฏร่วมของวัจนกรรมตั้งแต่สองประเภทจนถึงการปรากฏร่วมของวัจนกรรมหกประเภทที่ใช้เป็นกลไกในการโน้มน้าวใจ ในมิติด้านเพศพบว่านักเขียนเพศหญิงใช้วัจนกรรมกลุ่มบอกกล่าวและวัจนกรรมกลุ่มชี้นำมากกว่านักเขียนเพศชาย ส่วนวัจนกรรมกลุ่มแสดงความรู้สึกพบว่านักเขียนเพศชายปรากฏความถี่ในการใช้มากกว่า ทั้งนี้ผลการวิจัยทำให้เห็นว่าหนังสือประเภทพัฒนาตนเองของนักเขียนไทยใช้การโน้มน้าวใจที่โดดเด่น 2 วิธี ได้แก่ การโน้มน้าวใจด้วยการชี้นำและการโน้มน้าวใจด้วยการบอกกล่าว ซึ่งจากข้อมูลแสดงให้เห็นว่าเป้าหมายของการโน้มน้าวใจมีการชี้นำเป็นหัวใจสำคัญ
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1684
title: เว็บบล็อกเกี่ยวกับที่พักและที่กินในเว็บไซต์ท่องเที่ยวของไทย: การวิเคราะห์โครงสร้างและกลวิธีทางภาษา

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์โครงสร้างและกลวิธีทางภาษาในเว็บบล็อกเกี่ยวกับที่พักและที่กินในเว็บไซต์ท่องเที่ยวของไทย โดยใช้ข้อมูลจากเว็บไซต์ www.chillpainai.com www.painaidii.com และ www.edtguide.com ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2558 ถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2558 จำนวนเว็บบล็อกที่ใช้ในการวิเคราะห์ประเภทละ 150 เรื่อง จากเว็บไซต์ละ 50 เรื่อง รวมทั้งสิ้น 300 เรื่องผลการศึกษาพบว่า เว็บบล็อกเกี่ยวกับที่พักและที่กินในเว็บไซต์ท่องเที่ยวของไทยมีลักษณะเฉพาะตัวของการสื่อสารผ่านคอมพิวเตอร์ ซึ่งประกอบไปด้วยโครงสร้าง 4 ส่วน ได้แก่ โครงสร้างส่วนนำ โครงสร้างการมีส่วนร่วม โครงสร้างส่วนเนื้อหา และโครงสร้างส่วนท้าย โครงสร้างส่วนนำประกอบด้วยพาดหัว หมวดหมู่ของเว็บบล็อก วันที่โพสต์ และชื่อผู้เขียน โครงสร้างการมีส่วนร่วมประกอบด้วยส่วนที่แสดงจำนวนผู้อ่านละสัญลักษณ์การแบ่งปันสู่สื่อสังคม โครงสร้างส่วนเนื้อหาประกอบด้วยการเกริ่นนำ เนื้อหา ข้อความลงท้าย รูปภาพหรือคลิปวีดิโอประกอบ และแอปพลิเคชันสำหรับการจองที่พัก และโครงสร้างส่วนท้ายประกอบไปด้วยส่วนที่เป็นลิงก์เชื่อมโยงไปยังเว็บบล็อกอื่น ๆ และส่วนที่เป็นช่องแสดงความคิดเห็น ส่วนกลวิธีทางภาษาที่ใช้ในเว็บบล็อกเกี่ยวกับที่พักและที่กินในเว็บไซต์ท่องเที่ยวของไทยมี 10 กลวิธี ได้แก่ 1) การใช้คำและกลุ่มคำ 2) การขยายความ 3) การอ้างถึง 4) การให้เหตุผล 5) การให้รายละเอียด 6) การแนะนำและเชิญชวน 7) การยืนยัน 8) การใช้คำถามเชิงวาทศิลป์ 9) การเปรียบเทียบ และ 10) การตีความด้วยมูลบท กลวิธีการใช้ภาษาดังกล่าวมีวัตถุประสงค์ในการสื่อสารทังสิ้น 5 ประการ ได้แก่ 1) เพื่อโน้มน้าวใจผู้อ่าน 2) เพื่อแจ้งสารไปยังผู้อ่าน 3) เพื่อทำให้ผู้อ่านเห็นภาพที่ต้องการสื่อได้ชัดเจน 4) เพื่อความสมเหตุสมผลและมีน้ำหนักน่าเชื่อถือ และ 5) เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้แก่ที่พักและที่กินลักษณะเฉพาะตัวของการสื่อสารผ่านคอมพิวเตอร์เป็นสื่อที่ช่วยประชาสัมพันธ์และทำให้การนำเสนอเนื้อหาที่พักและที่กินมีความน่าสนใจ นอกจากนี้การใช้กลวิธีทางภาษาหลายกลวิธีประกอบกันในการสื่อสาร ก็เป็นเสมือนเครื่องมือในการถ่ายทอดมุมมองหรือภาพลักษณ์ในด้านที่ดี ซึ่งเป็นไปเพื่อประชาสัมพันธ์หรือโฆษณาเพื่อโน้มน้าวให้ผู้อ่านตัดสินใจเลือกใช้บริการ อย่างไรก็ตามผู้อ่านอาจจะต้องเปรียบเทียบข้อมูลจากแหล่งอื่น ๆ ประกอบการตัดสินใจ และใช้วิจารณญาณในการรับข้อมูลหรือไตร่ตรองว่าสิ่งที่นำเสนอนั้นเป็นข้อเท็จจริงตามที่โฆษณาไว้หรือไม่ เพื่อรักษาประโยชน์ของผู้อ่านเอง
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1685
title: ระบบเสียงและการแปรเสียงวรรณยุกต์ในภาษาลาวบ้านสบคำ ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระบบเสียงภาษาลาวบ้านสบคำ ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย และการแปรเสียงวรรณยุกต์ในคนสองระดับอายุ ข้อมูลที่นำมาศึกษาระบบเสียงได้จากการสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป จำนวน 4 คน แล้วนำมาวิเคราะห์หาหน่วยเสียงพยัญชนะและหน่วยเสียงสระโดยการหาคู่เทียบเสียง หน่วยเสียงวรรณยุกต์ใช้แบบทดสอบเสียงวรรณยุกต์ของวิลเลียม เจ เก็ดนีย์ และนำมาหาสัทลักษณะของหน่วยเสียงวรรณยุกต์โดยใช้โปรแกรม Praat จากนั้นนำผลการศึกษาไปเปรียบเทียบกับระบบเสียงภาษาลาวถิ่นอื่น ๆ ที่มีผู้ศึกษาไว้แล้ว ส่วนการศึกษาการแปรเสียงวรรณยุกต์ใช้ข้อมูลจากการสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาสองระดับอายุ ได้แก่ กลุ่มอายุมาก คือ ผู้บอกภาษาที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป และกลุ่มอายุน้อย คือ ผู้บอกภาษาที่มีอายุระหว่าง 15 – 25 ปี โดยนำค่าความถี่มูลฐานของเสียงวรรณยุกต์จากผู้บอกภาษาทั้ง 2 กลุ่มมาคำนวณหาค่าเซมิโทนเพื่อนำไปใช้ในการเปรียบเทียบสัทลักษณะของเสียงวรรณยุกต์ระหว่างบุคคลผลการศึกษาพบว่าภาษาลาวบ้านสบคำ ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย มีหน่วยเสียงพยัญชนะต้นเดี่ยว 20 หน่วยเสียง หน่วยเสียงพยัญชนะท้าย 9 หน่วยเสียง หน่วยเสียงพยัญชนะควบกล้ำ 2 หน่วยเสียง หน่วยเสียงสระเดี่ยว 18 หน่วยเสียง หน่วยเสียงสระประสม 4 หน่วยเสียง และมีหน่วยเสียงวรรณยุกต์ 5 หน่วยเสียง จากการเปรียบเทียบระบบเสียงภาษาลาวบ้านสบคำกับภาษาลาวถิ่นอื่น ๆ พบว่าภาษาลาวบ้านสบคำมีการแตกตัวของหน่วยเสียงวรรณยุกต์เหมือนกับภาษาลาวครั่ง และภาษาลาวหลวงพระบาง นอกจากนี้สัทลักษณะเสียงวรรณยุกต์ของภาษาลาวบ้านสบคำยังมีลักษณะคล้ายคลึงกับสัทลักษณะเสียงวรรณยุกต์ของภาษาลาวหลวงพระบางของเจ. มาร์วิน บราวน์ (J. Marvin Brown, 1965) มากที่สุด จึงกล่าวได้ว่าภาษาลาวบ้านสบคำน่าจะเป็นภาษาลาวกลุ่มเดียวกับภาษาลาวกลุ่มหลวงพระบาง ส่วนการศึกษาการแปรของเสียงวรรณยุกต์ในภาษาลาวบ้านสบคำ พบว่าปัจจัยทางสังคมด้านอายุมีอิทธิพลต่อการใช้วรรณยุกต์ในภาษาลาวบ้านสบคำ กล่าวคือ คนกลุ่มอายุมากยังคงใช้วรรณยุกต์แบบเดิม ส่วนคนกลุ่มอายุน้อยใช้วรรณยุกต์แบบเดิมน้อยลงและเริ่มใช้รูปแปรใหม่เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากการสัมผัสภาษาไทยมาตรฐานและภาษาไทยถิ่นเชียงราย ซึ่งปรากฏการณ์ทางภาษาที่เกิดขึ้นแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของภาษาที่กำลังดำเนินอยู่ (Change in Progress) และแสดงให้เห็นแนวโน้มว่าในอนาคตภาษาลาวบ้านสบคำน่าจะเปลี่ยนไปคล้ายคลึงกับภาษาไทยถิ่นเชียงรายและภาษาไทยมาตรฐานมากขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1686
title: การตั้งชื่อคลองในพื้นที่ฝั่งธนบุรี จังหวัดกรุงเทพมหานคร

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะทางภาษาที่ใช้ในการตั้งชื่อคลองในพื้นที่ฝั่งธนบุรี จังหวัดกรุงเทพมหานคร ได้แก่ ที่มาของภาษาที่ใช้ในการตั้งชื่อคลอง ที่มาของชื่อคลอง และโครงสร้างทางภาษาของชื่อคลอง รวมถึงศึกษาสภาพสังคมที่สะท้อนจากชื่อคลองดังกล่าว ส่วนข้อมูลชื่อคลองในพื้นที่ฝั่งธนบุรี จังหวัดกรุงเทพมหานคร ที่ใช้ในงานวิจัยนี้นำมาจากเว็บไซต์ของสำนักการระบายน้ำ กรุงเทพมหานคร (http://www.dds.bangkok.go.th) และการสัมภาษณ์ผู้ที่มีความรู้เกี่ยวกับชื่อคลอง ได้ชื่อคลองที่นำมาใช้ในการศึกษา จำนวน 475 ชื่อผลการศึกษาพบลักษณะทางภาษาที่ใช้ในการตั้งชื่อคลองในพื้นที่ฝั่งธนบุรี จังหวัดกรุงเทพมหานครมีดังนี้ 1. ที่มาของภาษาที่ใช้ในการตั้งชื่อคลอง พบ 23 ลักษณะ ได้แก่ 1) ภาษาไทย  2) ภาษาไทยประสมกับภาษาบาลีสันสกฤต 3) ภาษาไทยประสมกับภาษาเขมร 4) ภาษาบาลีสันสกฤต 5) ภาษาไทยประสมกับภาษามอญ 6) ภาษาไทยประสมกับภาษาจีน 7) ภาษาบาลีสันสกฤตประสมกับภาษาเขมร 8) ภาษาเขมร 9) ภาษาไทย ภาษาบาลีสันสกฤต และภาษาเขมร ประสมกัน 10) ภาษามอญ 11) ภาษาไทย ภาษามอญ และภาษาเขมร ประสมกัน 12) ภาษาไทย ภาษามอญ และภาษาบาลีสันสกฤต ประสมกัน 13) ภาษาเขมรประสมกับภาษามอญ 14) ภาษาไทย ภาษามอญ ภาษาบาลีสันสกฤต และภาษาเขมร ประสมกัน 15) ภาษาจีน 16) ภาษามลายูประสมกับภาษาไทย  17) ภาษามลายู ภาษาไทย และภาษามอญ ประสมกัน 18) ภาษาเขมรประสมกับภาษามลายู 19) ภาษาไทย ภาษามอญ และภาษาจีน ประสมกัน 20) ภาษามอญประสมกับภาษาบาลีสันสกฤต  21) ภาษาไทยประสมกับภาษาอาหรับ  22) ภาษาทมิฬ  และ 23) ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นภาษาใด 2. ที่มาของชื่อคลอง พบ 7 กลุ่ม ได้แก่ 1) กลุ่มที่มาเกี่ยวกับสถานที่ 2) กลุ่มที่มาเกี่ยวกับบุคคล 3) กลุ่มที่มาเกี่ยวกับลักษณะของคลอง 4) กลุ่มที่มาเกี่ยวกับพืชและสัตว์ 5) กลุ่มที่มาเกี่ยวกับเหตุการณ์ 6) กลุ่มที่มาเกี่ยวกับอาชีพและสิ่งที่เกี่ยวเนื่องกับอาชีพ และ 7) กลุ่มที่มาเกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนา และ 3. โครงสร้างทางภาษาของชื่อคลอง พบ 3 แบบ ได้แก่ 1) โครงสร้าง 1 องค์ประกอบ 2) โครงสร้าง 2 องค์ประกอบ และ 3) โครงสร้าง 3 องค์ประกอบ ชื่อคลองที่กล่าวมาข้างต้นสะท้อนสภาพสังคมในพื้นที่ฝั่งธนบุรี จังหวัดกรุงเทพมหานคร 5 ประการ คือ 1) ชื่อคลองที่สะท้อนให้เห็นการให้ความสำคัญกับสถานที่ที่อยู่บริเวณคลอง โดยเฉพาะวัดในพุทธศาสนา 2) ชื่อคลองที่สะท้อนให้เห็นการให้ความสำคัญกับบุคคล 3) ชื่อคลองที่สะท้อนให้เห็นการให้ความสำคัญกับการติดต่อสื่อสารและการคมนาคมทางน้ำ 4) ชื่อคลองที่สะท้อนให้เห็นการประกอบอาชีพของคนในพื้นที่ฝั่งธนบุรี และ 5) ชื่อคลองที่สะท้อนให้เห็นความหลากหลายของกลุ่มชาติพันธุ์
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1687
title: Narrative techniques and social criticism in three classic tales about animals: Black Beauty, I Am a Cat, and The Call of the Wild

description: Animals have played a key role in human society since primordial time, and their existences have been presented in our tales for centuries. Nevertheless, in the literary world, the area that records human culture, history, emotion, feeling, philosophy, and social movement, animals are marginalized as minor literature. It can be roughly estimated that well over ninety percent of world literature is narrated by human protagonists. Within those other, “minor” works, animals typically have positions as symbols of human characteristics. Their natural behaviors have not been depicted, and their status remains an object of human comparison even in the literary works in which they play the role of protagonist. Hence, it is interesting to see animals as principal characters in novels whose persuasive narration invites the reader to get into their psychology.The research examines the role of animal protagonists and how it helps depicting the issues in relation to the author’s ideology, background, and issues of concern. Three classic works from different genres, cultures, and times are selected to investigate how these aspects affect the selection of animal characters as well as how the narrative techniques influence the reader’s response. Anna Sewell’s Black Beauty uses the horse protagonist with a narrative full of pathos to amplify the picture of animal abuse in the Victorian era. Natsume Soseki’s I Am a Cat uses the cat protagonist using de-familiarization in his narrative to encourage the readers to detach themselves from their social context, with explicit satirical effect. Jack London’s The Call of the Wild uses the dog protagonist with indirect interior monologue to explore the issue of self-awareness and to depict the concept of naturalism.The analysis comes to the conclusion that although the authors belonged to different genres, cultures, and literary periods, the animal protagonists effectively help depicting the issues we overlook without causing bias to the readers. Moreover, emotional engagement, distancing effect, and self-awareness are significantly enhanced by the genuine nature of the animal protagonists. They are more suitable than humans because they are not overridden or stained by social values and culture. Therefore, the reader is convinced that their messages are reliable. However, the narrative techniques of the story must be compatible with the nature of the selected animal so the readers could obtain the messages of the author. These prove that animals can become protagonist in story in much the same way humans can, and the appropriate narrative techniques have high influence in achieving the author’s objectives.
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1688
title: การรับรู้ชื่อเสียงของบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด ที่ส่งผลต่อแนวโน้มพฤติกรรมการตัดสินใจสมัครงานของกลุ่มนักศึกษาชั้นปีที่ 3 และชั้นปีที่ 4

description: การศึกษาเรื่อง “การรับรู้ชื่อเสียงของบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด ที่ส่งผลต่อแนวโน้มพฤติกรรมการตัดสินใจสมัครงานของกลุ่มนักศึกษาปริญญาตรีชั้นปีที่ 3 และชั้นปีที่ 4” เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ด้วยวิธีการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) เก็บข้อมูลกับกลุ่มเป้าหมาย 400 คน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อศึกษาการเปิดรับข่าวสาร การรับรู้ชื่อเสียง แนวโน้มการตัดสินใจเข้าสมัครงานกับบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด ของกลุ่มนักศึกษาระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 3  และปีที่ 4 (2) เพื่อเปรียบเทียบการเปิดรับข่าวสารเกี่ยวกับบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด ของกลุ่มนักศึกษา ที่มีลักษณะทางประชากรแตกต่างกัน (3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง การเปิดรับข่าวสารเกี่ยวกับบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ปจำกัด และการรับรู้ชื่อเสียงของบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด (4) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ชื่อเสียงของบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัดและแนวโน้มการตัดสินใจเข้าสมัครงานกับบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด โดยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา (Descriptive Statistics)  ได้แก่  ค่าความถี่ (Frequency) ร้อยละ (Percentage) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation) และสถิติใช้เชิงอนุมาน (Inferential statistics) ด้วยสถิติ t-test  One-way ANOVA  และ  Pearson’s Product Moment Correlation ผลการศึกษาพบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เปิดรับสื่อเกี่ยวกับบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด จากสื่อออนไลน์ รองลงมา คือ สื่อโทรทัศน์และสื่อสิ่งพิมพ์ ตามลำดับ ผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า นักศึกษาที่มีเพศ ประเภทของสถาบัน สาขาวิชาที่ศึกษา ชั้นปีที่ศึกษาและรายของครอบครัวแตกต่างกัน มีความถี่ในการเปิดรับข่าวสาร (ครั้ง/เดือน) เกี่ยวกับบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด จากสื่อออนไลน์ สื่อสิ่งพิมพ์และสื่อโทรทัศน์ ไม่แตกต่างกันและความถี่ในการเปิดรับข่าวสารเกี่ยวกับบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด จากสื่อออนไลน์ ไม่มีความสัมพันธ์การรับรู้ชื่อเสียงขององค์กรในภาพรวมแต่มีความสัมพันธ์กับการรับรู้ชื่อเสียงด้านสินค้าและบริการ ความถี่ในการเปิดรับข่าวสารเกี่ยวกับบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัดจากสื่อโทรทัศน์ ไม่มีความสัมพันธ์การรับรู้ชื่อเสียงขององค์กรในภาพรวม แต่มีความสัมพันธ์กับการรับรู้ชื่อเสียงด้านการรับรู้ชื่อเสียงด้านนวัตกรรม ด้านการกำกับดูแลและด้านความเป็นผู้นำ  ความถี่ในการเปิดรับข่าวสารเกี่ยวกับบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด จากสื่อสิ่งพิมพ์ ไม่มีความสัมพันธ์การรับรู้ชื่อเสียงขององค์กรในภาพรวมและรายด้าน   การรับรู้ชื่อเสียงของบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด ในภาพรวมและรายด้าน มีความสัมพันธ์กับแนวโน้มพฤติกรรมการตัดสินใจเข้าสมัครงานกับบริษัท เดอะมอลล์ กรุ๊ป จำกัด
DOI: 10.14457/tu.the.2017.1689
title: การวิเคราะห์การนำเสนอข่าวเกี่ยวกับผู้พ้นโทษของหนังสือพิมพ์ไทยรายวัน

description: การศึกษาเรื่อง “การวิเคราะห์การนำเสนอข่าวเกี่ยวกับผู้พ้นโทษของหนังสือพิมพ์ไทยรายวัน” นี้  ผู้วิจัยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพผสมผสานกับการวิจัยเชิงปริมาณ  เพื่อมุ่งศึกษาด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาข่าวเกี่ยวกับผู้พ้นโทษของหนังสือพิมพ์ไทยรายวัน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการจัดวาระ และวิเคราะห์เนื้อหาการนำเสนอข่าวเกี่ยวกับผู้พ้นโทษของหนังสือพิมพ์ไทยรายวัน และการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ประกอบวิชาชีพหนังสือพิมพ์ และผู้เชี่ยวชาญที่มีความเกี่ยวข้องด้านสื่อสารมวลชน เพื่อค้นหาคำตอบถึงปัจจัย และความคิดเห็นของผู้ที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับผลกระทบของการนำเสนอเกี่ยวกับผู้พ้นโทษของหนังสือพิมพ์ไทยรายวันผลการวิเคราะห์เนื้อหาพบว่า ปริมาณการนำเสนอข่าวเกี่ยวกับผู้พ้นโทษจะปรากฏในหนังสือพิมพ์เชิงปริมาณที่มากกว่าหนังสือพิมพ์เชิงคุณภาพ เมื่อเปรียบเทียบสัดส่วนการนำเสนอข่าวหน้าที่หนึ่งของหนังสือพิมพ์ไทยรายวัน โดยพบว่าหนังสือพิมพ์เชิงคุณภาพมีการนำเสนอข่าวเป็นสัดส่วนที่ปรากฏค่อนข้างน้อยในข่าวประเภทนี้ นอกจากนี้ยังพบว่า สื่อประเภทหนังสือพิมพ์ได้ประกอบสร้างวาทกรรมเกี่ยวกับผู้พ้นโทษ โดยใช้กระบวนทัศน์ของศาสตร์แห่งการเล่าเรื่องเป็นพื้นฐานของการรายงานข่าวผ่านทางภาษาของสื่อมวลชน อันแสดงให้เห็นถึงพลังอำนาจของวาทกรรมที่สะท้อนความคิด ความเชื่อ และค่านิยมของคนในสังคมสำหรับผลการสัมภาษณ์พบว่า ปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อการนำเสนอ หรือไม่นำเสนอข่าวเกี่ยวกับผู้พ้นโทษ ปัจจัยด้านองค์กร ได้แก่ ลักษณะ หรือประเภทขององค์กรที่มีผลต่อปัจจัยในการเลือกที่จะนำเสนอความสำคัญ และความน่าสนใจของเหตุการณ์ รวมถึงปัจจัยด้านความสามารถ  และประสบการณ์ของผู้สื่อข่าวที่สะท้อนถึงจริยธรรม และจรรยาบรรณทางวิชาชีพ เพื่อเป็นแนวทางในการมุ่งหาคำตอบเกี่ยวกับปัจจัย และความคิดเห็นที่เกี่ยวกับผลกระทบต่อการนำเสนอข่าวเกี่ยวกับผู้พ้นโทษซึ่งสอดคล้องกับผลการวิเคราะห์เนื้อหา