cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.532
title: การวิเคราะห์ต้นทุนและผลตอบแทนเปรียบเทียบระหว่างการก่อสร้างผนังภายในแบบคอนกรีตหล่อในที่ และแบบก่ออิฐฉาบปูน: ของโครงการอาคารชุดพักอาศัย

description: การก่อสร้างอาคารชุดมีความจำเป็นต้องพัฒนารูปแบบและเทคโนโลยีการก่อสร้าง เพื่อแก้ไขปัญหาที่พบในปัจจุบัน โดยเฉพาะปัญหาการขาดแคลนแรงงาน ระบบการก่อสร้างผนังภายในเเบบหล่อในที่เป็นระบบหนึ่งที่นํามาใช้ในการก่อสร้างเพื่อเเก้ ไขปัญหาดังกล่าว งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา เปรียบเทียบต้นทุนและผลตอบแทนของการก่อสร้างผนังภายในแบบหล่อใน ที่และการก่อสร้างแบบก่ออิฐฉาบปูน รวมถึงการศึกษาข้อดีข้อเสียในการใช้งานจริงด้วย ในด้านต้นทุนและผลตอบแทนเลือกศึกษาโครงการที่ใช้การก่อสร้างผนังถายในแบบหล่อในที่ซึ่งคือโครงการ เดอะซี และโครงการที่ใช้การก่อสร้างแบบก่ออิฐฉาบปูนซึ่งคือโครงการคิว อโศกโดยศึกษาจากเอกสารของโครงการและเจ้าของผลิตภัณฑ์รวมถึงสัมภาษณ์ผู้จัดการโครงการ ผู้จัดการการตลาดของผลิตภัณฑ์ และวิเคราะห์ผลด้วยวิธีการวิเคราะห์ต้นทุนและผลตอบแทน (Cost-Benefit Analysis) ศึกษาถึงข้อดีข้อเสียในการใช้งานจริงโดยทำแบบสอบถามผู้อยู่อาศัยของโครงการที่ก่อสร้างโดยวิธีเดียวกันนี้ที่มีผู้อยู่อาศัยจริงเกิน 1 ปีซึ่งโครงการที่ใช้ผนังแบบหล่อในที่คือโครงการไนท์บริดจ์ สุขุมวิท 107 และโครงการที่ก่อสร้างผนังแบบก่ออิฐฉาบปูนคือโครงการเดะรูม สุขุทวิท 62 ประกอบกับการเข้าสำรวจโครงการดังกล่าวเพิ่มเติม ผลการศึกษาพบว่า 1.) ผลเปรียบเทียบต้นทุนค่าก่อสร้างผนังภายในแบบหล่อในที่สูงกว่า 35.5% เเละมีผลตอบที่ที่ประเมินเป็นหน่วยเงินได้กลับมาที่ 39% เมื่อเทียบกับการก่อสร้างแบบก่ออิฐฉาบปูน 2.)วิเคราะห์ด้วยวิธีต้นทุนและผลตอบแทนได้เท่ากับ 1.099 ซึ่งหมายความว่า การสร้างแบบหล่อในที่มีความคุ้มค่าทางการเงิน 3.)ผลตอบแทนที่ไม่สามารถประเมินเป็นหน่วยเงินได้ประกอบด้วย ปัญหาขาดแคลนแรงงานฝีมือ คนงานต่างด้าวเสี่ยงต่อการทำผิดกฎหมาย การจัดการภายในองค์กร ลดปริมาณการจ้างงานระยะยาวความเร็วในการทำงาน และแรงงานที่เข้ามาทำงานในโครงการมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น 4.)ในด้านถึงข้อดี-ข้อเสียนั้นผนังหล่อในที่มีข้อดีในการก่อสร้างมากกว่าผนังแบบก่ออิฐ-ฉาบปูนในเรื่องจำนวนแรงงานที่ใช้ ระยะเวลาก่อสร้าง และการควบคุมงาน แต่ยังมีข้อเสียในการใช้งานอยู่โดยเฉพาะเรื่องของการกันเสียง วิธีการก่อสร้างแบบหล่อในที่ มีความคุ้มค่าที่วัดเป็นหน่วยเงินได้มากกว่าการก่อสร้างแบบก่ออิฐฉาบปูน รวมถึง สามารถแก้ไขปัญหาของการก่อสร้างที่พบเจอในปัจจุบันได้ เเต่ยังไม่สามารถทดแทนผนังก่ออิฐฉาบปูนได้เนื่องจากเป็นเทคโนโลยีใหม่ จึงยังจะต้องพัฒนาวิธีการก่อสร้างให้ได้คุณสมบัติที่ระบุไว้ต่อไป งานวิจัยนี้จะเป็น ประโยชน์ ต่อผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์และ ผู้รับเหมาก่อสร้าง ในการเลือกใช้วิธีการก่อสร้างแบบใหม่ในการก่อสร้างอาคารสูงต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2015.533
title: พฤติกรรมการใช้พื้นที่ภายในห้องพักอาศัยในอาคารชุดของกลุ่มผู้ที่ซื้อเพื่อการอยู่อาศัยจริง : กรณีศึกษาโครงการพระราม3-ริเวอร์วิว, ลุมพินี วิลล์ แบริ่ง-ลาซาล, เดอะซี้ดสาทร-ตากสิน และ เดอะแบงค็อค นราธิวาส

description: เมื่อต้นทุนในการพัฒนาโครการอสังหาริมทรัพย์ปรับตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้ราคาขายสูงขึ้น ประชาชนจำเป็นที่ต้องยอมลดขนาดที่อยู่อาศัยตนเองจากที่อยู่อาศัยแนวราบมาเป็นอาคารชุด ซึ่งมีราคาที่ต่ำกว่า จากการศึกษาพบว่า 5 ปีที่ผ่านมาระดับราคาที่อยู่อาศัยปรับตัวสูงขึ้นเมื่อเทียบกับจำนวนหน่วยโครงการ อาจมีผลจากมูลค่าของที่ดิน และการซื้อเพื่อเก็งกำไร จากการศึกษางานวิจัยที่เกี่ยวข้องพบว่ามีการทำวิจัยเกี่ยวกับปัจจัยในการเลือกซื้อห้องชุดพักอาศัยเพื่อการลงทุน ส่วนงานวิจัยอื่นๆที่เกี่ยวข้องมีการศึกษาเกี่ยวกับการใช้สอยในพื้นที่ห้องพักอาศัยขนาดเล็ก ซึ่งประเด็นศึกษายังไม่ได้มุ่งเน้นไปที่ผู้พักอาศัยที่เป็นกลุ่มที่ใช้งานจริง และมีกรรมสิทธิ์ จากการศึกษาพบว่าในเรื่องสภาพสังคม และ เศรษฐกิจ ทั้ง 4 โครงการ มีสัดส่วนผู้อยู่อาศัยอายุใกล้เคียงกัน คือ อายุ 28-45 ปี โดยเดอะซี๊ดฯผู้อยู่อาศัยมีอายุน้อยที่สุด เนื่องจากต้องการความสะดวกในการใช้รถไฟฟ้าบีทีเอส การศึกษาอยู่ในระดับ ปริญญาตรี ประกอบอาชีพพนักงานบริษัท ที่อยู่อาศัยเดิมเป็นลักษณะบ้านในกรุงเทพฯ รายได้ต่อครัวเรือนมากกว่า 90,000 บาทต่อเดือน ผู้อาศัยชอบการตกแต่งแบบ Modern classic ใช้งบประมาณในการตกแต่งห้องพักคิดเป็นร้อยละ 2.85-4.47 ของราคาห้องพัก ซึ่งใกล้เคียงกับรายได้ครัวเรือน 1 เดือน โดยเฟอร์นิเจอร์ที่ผู้อาศัยให้ความสำคัญมากที่สุดภายในห้องพัก ได้แก่ เตียง ตู้เสื้อผ้าและตู้เก็บของ เฟอร์นิเจอร์ที่ผู้อาศัยให้ความสำคัญน้อยที่สุดภายในห้องพัก ได้แก่ โต๊ะเครื่องแป้งและโต๊ะทำงาน การใช้พื้นที่ภายในห้องพัก พื้นที่ส่วนพักผ่อน มักใช้ในเชิงอเนกประสงค์ และขาดพื้นที่เก็บของ พื้นที่ส่วนตัว ผู้อาศัยใช้พื้นที่ได้ถูกวัตถุประสงค์แต่พื้นเก็บของไม่เพียงพอ และผู้อยู่อาศัยไม่ให้ความสำคัญกับโต๊ะเครื่องแป้ง พื้นที่ประกอบอาหาร ตู้เก็บของด้านบนชุดครัวก็มีขนาดที่เล็กเกินไป พื้นที่ห้องน้ำ มีการติดตั้งชั้นวางของมาเพิ่มเพื่อการวางของที่มากขึ้น และ พื้นที่ระเบียง ใช้ในการตากผ้า และผู้อาศัยบางส่วนใช้ในการประกอบอาหาร กลุ่มผู้อยู่อาศัยจริงมักมีปัญหาหลักๆในการใช้พื้นที่คือ พื้นที่เก็บของไม่เพียงพอ, การที่โครงการแบ่งพื้นที่ย่อยมากเกินไปไม่ตรงตามการใช้งาน และมีเฟอร์นิเจอร์ที่ไม่มีความจำเป็น ซึ่งลักษณะการใช้พื้นที่ขนาดเล็กมักเป็นไปในเชิงอเนกประสงค์โดยรวมพื้นที่การนั่งเล่น, ทำงาน และรับประทานอาหารเข้าด้วยกัน ผู้ประกอบการควรเตรียมพื้นที่ภายในห้องพักอาศัยที่ให้เหมาะสมกับการใช้งาน โดยคำนึงถึงความต้องการและพฤติกรรมของผู้อยู่อาศัยเป็นหลัก เฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นควรใช้งานได้ตามวัตถุประสงค์ สามารถเก็บของได้ในตัว โดยรวมเฟอร์นิเจอร์หลายชิ้นไว้ในชิ้นเดียวเพื่อประหยัดพื้นที่และได้ประโยชน์สูงสุด และยกเลิกเฟอร์นิเจอร์ที่ไม่มีความจำเป็น เพื่อนำค่าใช้จ่ายในส่วนนั้นๆมาใช้ประโยชน์สูงสุด ส่วนพื้นที่ภายนอกห้องพักอาศัยผู้ประกอบการสามารถเตรียมพื้นที่เก็บของและพื้นที่ตากผ้าส่วนกลางไว้เพื่อเป็นทางเลือกให้กับผู้อยู่อาศัย
DOI: 10.14457/cu.the.2015.534
title: แนวทางการพัฒนาโครงการศูนย์การค้าที่มีร้านค้าย่อย: กรณีศึกษา โครงการศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซาแกรนด์พระราม 9 โครงการศูนย์การค้าเทอร์มินัล 21 และโครงการศูนย์การค้าสยามสแควร์ 1

description: ภาพรวมธุรกิจค้าปลีกในเขตเอเชียแฟชิฟิก (Asia Pacific) มีการเติบโตอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะกรุงเทพฯ มีการขยายตัวสูง อย่างเช่นศูนย์การค้ามีการแข่งขันกันอย่างรุนแรง เพราะมีผู้ประกอบการให้เช่าพื้นที่เพิ่มมากขึ้นทั้งกิจการขนาดเล็กและขนาดใหญ่ จากการแข่งขันที่สูงขึ้นส่งผลให้มีพื้นที่เช่าของศูนย์การค้ามีอัตราว่างในสัดส่วนที่เพิ่มสูงขึ้น ดังนั้นโครงการศูนย์การค้าเริ่มให้ความสำคัญกับร้านค้าย่อยเพิ่มมากขึ้น เพื่อเติมเต็มพื้นที่เช่าที่ว่างอยู่ งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาโครงการศูนย์การค้าที่ตั้งในเส้นทางขนส่งมวลชนตามแนวรถไฟฟ้า มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาอยู่ 2 ประเด็นหลักๆ คือ 1) ลักษณะกายภาพ และ 2) การบริหารจัดการร้านค้าย่อยของโครงการศูนย์ค้า ได้ทำการศึกษาวิเคราะห์ร้านค้าย่อยของกรณีศึกษา 3 โครงการ ได้แก่ โครงการศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซาแกรนด์พระราม9 โครงการศูนย์การค้าเทอร์มินัล21 และ โครงการศูนย์การค้าสยาม สแควร์1 โดยงานวิจัยนี้เป็นการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ จากตัวอย่างประชากรและการเลือกกลุ่มตัวอย่าง (Population) มีเกณฑ์การเลือกกลุ่มแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เพื่อการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง ทั้งทางด้านผู้พัฒนาโครงการศูนย์การค้า และร้านค้าย่อยภายในโครงการที่ศึกษา ผลการศึกษาพบว่าร้านค้าย่อยให้ความสำคัญต่อปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จของร้านค้า 3 อันดับแรก ได้แก่ 1) ปัจจัยทางกายภาพของพื้นที่เช่า 2) ปัจจัยทางการบริหารด้านราคาเช่า และ3) ปัจจัยทางบริหารจัดการด้านขั้นตอนการให้บริการ สำหรับผู้บริหารศูนย์การค้าให้ความสำคัญต่อปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จของร้านค้าย่อย 4 ด้านหลักๆ ได้แก่ 1) ปัจจัยทางกายภาพด้านบรรยากาศภาพรวมของศูนย์การค้า 2) ปัจจัยทางการบริหารด้านการตลาด 3) ปัจจัยด้านสินค้าและบริการของร้านค้ามีเอกลักษณ์ และ 4) ปัจจัยทางการบริหารจัดการด้านบุคคลากรของศูนย์การค้าที่มีความเชี่ยวชาญในการให้คำแนะนำร้านค้าย่อยได้ จากผลการศึกษาสรุปได้ว่าการออกแบบควบคุมเส้นทางการเดินของลูกค้าเป็นปัจจัยสำคัญต่อการพัฒนาพื้นที่เช่าสำหรับร้านค้าย่อย การลงทุนของศูนย์การค้าด้านกายภาพมีการลงทุนที่สูง ดังนั้นการเพิ่มศักยภาพกายภาพ เพื่อให้ร้านค้าสนใจเช่าพื้นที่ถือเป็นกลยุทธ์ที่สร้างภาพลักษณ์ที่ดีต่อองค์กร รวมทั้งสร้างมูลค่าในการลงทุน งานวิจัยนี้จึงมุ่งเน้นศึกษาในเรื่องแนวทางการพัฒนาโครงการศูนย์การค้าที่มีร้านค้าย่อย เพื่อเป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับโครงการใหม่หรือโครงการที่ต้องการ การปรับปรุงพัฒนาพื้นที่สำหรับร้านค้าย่อยในอนาคตต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2015.535
title: แนวทางการออกแบบพื้นที่เมืองเพื่อแก้ปัญหาน้ำท่วมขังภายใต้มาตรการการให้สิทธิ์อัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดินเพิ่ม

description: สภาวะน้ำท่วมในพื้นที่เมืองในปัจจุบันมีแนวโน้มทวีความรุนแรงขึ้น อันมีสาเหตุสำคัญมาจากการเปลี่ยนแปลงทางสภาพภูมิอากาศหรือปรากฏการณ์เรือนกระจก ซึ่งเป็นปรากฏการณ์การเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิเฉลี่ยของโลก ที่ส่งผลให้ภูมิอากาศมีความผิดปรกติ ภัยพิบัติทางธรรมชาติต่างๆมีความรุนแรงมากขึ้น และส่งผลให้สภาวะน้ำท่วมมีความรุนแรงตามขึ้นไปด้วย จนกระทั่งสร้างความเสียหายเป็นอย่างมากโดยเฉพาะกับพื้นที่เมือง กรุงเทพมหานคร เป็นอีกเมืองหนึ่งซึ่งประสบกับปัญหาน้ำท่วมขังโดยมีสาเหตุหลักมาจากฝนที่ตกเป็นระยะเวลายาวนานและต่อเนื่องกว่าปรกติ ทำให้ระบบโครงสร้างพื้นฐานที่มีอยู่ไม่สามารถรองรับการระบายน้ำได้ จากสภาพปัญหาที่เกิดขึ้น จึงนำมาสู่แนวคิดเบื้องต้นในการแก้ปัญหาหรือบรรเทาปัญหาน้ำท่วมขังในพื้นที่เมือง ผ่านเครื่องมือทางกฎหมาย มาตรการทางผังเมือง หรือแนวคิดต่างๆ โดยจากการศึกษามาตรการทางผังเมืองที่เกี่ยวข้อง พบว่ามีมาตรการที่มีศักยภาพและมีแนวโน้มในการนำมาศึกษาคือ “มาตรการการให้สิทธิ์อัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดินเพิ่ม (F.A.R. Bonus)” ซึ่งเป็นมาตรการที่เอื้อให้เอกชนสามารถทำประโยชน์ให้กับสาธารณะโดยจะได้รับผลประโยชน์ตอบแทน โดยมีกรณีที่เกี่ยวข้องคือ กรณีการจัดให้มีพื้นที่รับน้ำ ซึ่งจะช่วยให้พื้นที่ของเอกชนถูกนำมาใช้ในการช่วยเหลือและแก้ปัญหาสภาวะน้ำท่วมขังที่เกิดจากน้ำฝนได้จากการชะลอการระบายน้ำจากพื้นที่ต่างๆลงสู่พื้นที่สาธารณะ จึงเป็นที่มาของการวิจัย เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของมาตรการการจัดให้มีพื้นที่รับน้ำ ในเชิงของความสามารถในการช่วยแก้ไขปัญหาน้ำท่วมขัง โดยใช้เครื่องมือการคำนวณปริมาตรน้ำ (S.C.S. Model) ซึ่งเป็นการคำนวณปริมาตรน้ำฝนรายวันในพื้นที่ใดๆ โดยอาศัยสถิติและข้อมูลจากสถานีกักเก็บน้ำฝนในพื้นที่นั้น โดยคิดคำนวณจากพื้นที่ที่มีศักยภาพในการยื่นขอสิทธิ์ เพื่อหาตำแหน่งและปริมาตรของพื้นที่รับน้ำ และสร้างความเชื่อมโยงกับเครื่องมือการออกแบบชุมชนเมืองหรือ Water Sensitive Urban Design เพื่อทำให้เกิดการเชื่อมโยงกันของระบบพื้นที่รับน้ำ ผ่านแนวทางการสร้างพื้นที่ระดับต่างๆ คือระดับพื้นที่รอบอาคาร และระดับพื้นที่สาธารณะ ผลสรุปของการวิจัย จะแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือส่วนของประสิทธิภาพในการกักเก็บน้ำของพื้นที่รับน้ำ ภายใต้มาตรการการจัดให้มีพื้นที่รับน้ำ และส่วนของแนวทางในการออกแบบพื้นที่เพื่อกักเก็บน้ำให้เหมาะสมกับกายภาพที่แตกต่างกันในแต่ละพื้นที่ ซึ่งแสดงให้เห็นว่า พื้นที่ที่เหมาะสมสำหรับใช้มาตรการ F.A.R. bonus กรณีนี้ ควรเป็นพื้นที่ที่มีความต้องการในการใช้พื้นที่สูงโดยเฉพาะศูนย์กลางธุรกิจและประสบกับสภาวะน้ำท่วมขัง โดยหากดำเนินการขอรับสิทธิ์และพัฒนาพื้นที่รับน้ำอย่างเต็มศักยภาพแล้ว จะสามารถช่วยบรรเทาปัญหาน้ำท่วมขังภายในพื้นที่ได้สูงสุดกว่า 97.75% ซึ่งพื้นที่รับน้ำจำเป็นต้องได้รับการออกแบบด้วยเครื่องมือที่เหมาะสมต่อบริบทที่แตกต่างกันในแต่ละพื้นที่ และควรพัฒนาให้เกิดแผนการพัฒนาพื้นที่รับน้ำในภาพกว้าง เพื่อทำให้พื้นที่รับน้ำสามารถเชื่อมต่อกันได้อย่างเป็นระบบ และแก้ไขปัญหาน้ำท่วมขังในพื้นที่เมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2015.536
title: แนวทางการออกแบบองค์ประกอบทางกายภาพเมืองเพื่อแก้ปัญหามลภาวะทางเสียงจากการจราจรในกรุงเทพมหานคร

description: ปัญหามลภาวะทางเสียงจากการจราจรในกรุงเทพมหานคร มีความรุนแรงเพิ่มขึ้น อันเนื่องมาจากไม่สามารถควบคุมปริมาณรถยนต์บนท้องถนน ควบคู่กับกายภาพของพื้นที่กิจกรรมริมถนน ที่เอื้อต่อการสัมผัสเสียงโดยตรง ซึ่งในปัจจุบันมีเพียงมาตรการแก้ปัญหา โดยการควบคุมระดับเสียงของเครื่องยนต์ ที่พบว่ายังไม่เพียงพอต่อการแก้ปัญหาโดยภาพรวมของพื้นที่เมือง มาตรการทางผังเมือง มีบทบาทสำคัญในการแก้ปัญหาในบริบทเมือง หากยังไม่พบการนำมาตรการทางผังเมืองมาใช้ในการแก้ปัญหานี้ ดังนั้นงานวิจัยนี้ จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง ลักษณะมลถาวะทางเสียงจากการจราจรในกรุงเทพมหานคร และองค์ประกอบทางกายภาพเมืองในพื้นที่ริมถนน เพื่อเสนอแนวทางการออกแบบองค์ประกอบทางกายภาพเมือง ให้สามารถแก้ปัญหามลภาวะทางเสียงจากการจราจร โดยการตรวจวัดระดับเสียงในพื้นที่ริมถนน ที่มีความแตกต่างกันขององค์ประกอบทางกายภาพ ได้แก่ มวลอาคาร ลักษณะช่องเปิดอาคาร พื้นที่ว่าง และอุปกรณ์ประกอบถนนแบบถาวร เพื่อสร้างเงื่อนไขการออกแบบเรื่องระยะและสัดส่วนขององค์ประกอบทางกายภาพที่ส่งผลต่อการลดลงของเสียง ผลการวิจัยพบว่า กายภาพเมืองมีผลต่อการลดลงของเสียงที่แตกต่างกัน สามารถแบ่งได้ 2 พื้นที่ ได้แก่ พื้นที่ริมถนน สามารถลดเสียงโดยตรงจากการจราจร และ พื้นที่หน้าอาคาร สามารถลดเสียงจากการสะท้อนองค์ประกอบทางกายภาพ โดยการออกแบบระยะและสัดส่วนขององค์ประกอบทางกายภาพที่เหมาะสม ประกอบไปด้วย (1) ไม้พุ่ม มีผลทำให้เสียงลดลง ทั้งระยะริมถนนและระยะหน้าอาคาร (2) อุปกรณ์ประกอบถนน ที่อยู่ในระยะริมถนน มีผลทำให้เสียงลดลง (3) พื้นที่ที่มีความหลากหลายขององค์ประกอบหรือมีความไม่สม่ำเสมอของระนาบทางแนวตั้ง เช่น ลักษณะการเปิดหน้าร้าน มีผลทำให้เสียงลดลง และ (4) การออกแบบ ส่วนเว้า ส่วนยื่น ของอาคารที่พ้นจากแนวระนาบด้านหน้าอาคาร มีผลทำให้เสียงจากการสะท้อนจากด้านบนในระยะหน้าอาคารลดลง นอกจากนั้น ปัจจัยเรื่องสัดส่วนขององค์ประกอบทางกายภาพมีความสำคัญในการลดเสียงมากกว่าปัจจัยเรื่องระยะ แต่หากต้องการแก้ปัญหามลภาวะทางเสียงให้มีประสิทธิภาพ ต้องมีการออกแบบสัดส่วนขององค์ประกอบทางกายภาพ ร่วมกันทั้งระยะริมถนนและระยะหน้าอาคาร
DOI: 10.14457/cu.the.2015.537
title: อิทธิพลของการให้แสงสีภายนอกอาคาร ต่อการรับรู้สภาพบรรยากาศและความรู้สึกสงบ กรณีศึกษาโบสถ์วัดกาลหว่าร์ กรุงเทพมหานคร

description: พัฒนาการของหลอดแอลอีดี (light-emitting diode: LED) ทำให้สามารถส่องสว่างและประดับตกแต่งอาคารด้วยแสงสีที่หลากหลายมากขึ้น โดยนิยมใช้ทั้งแบบถาวรและแบบชั่วคราวในวาระโอกาสพิเศษต่างๆ เพื่อส่งเสริมทัศนียภาพและสร้างสภาพบรรยากาศที่ดี ในปัจจุบันพบการให้แสงสีแก่ภายนอกนอกอาคารโบสถ์คริสต์มากยิ่งขึ้น และจากการศึกษางานวิจัยส่วนใหญ่พบว่า แสงสีที่มีความสดของสีต่างกัน ทำให้เกิดการรับรู้ถึงสภาพบรรยากาศของพื้นที่แตกต่างกัน งานวิจัยนี้จึงมุ่งเน้นศึกษาอิทธิพลของแสงสีและระดับความสดของสี ทั้งแสงสีเดียวและสองแสงสีสำหรับประดับตกแต่งภายนอกอาคารโบสถ์คริสต์ เพื่อก่อให้เกิดการรับรู้สภาพบรรยากาศและความรู้สึกสงบของคริสตชนและบุคคลทั่วไป และเพื่อนำไปใช้เป็นส่วนหนึ่งในการออกแบบส่องสว่าง โดยเลือกใช้แสงสี 4 สี ได้แก่ สีเหลืองอมส้มหรือสีแอมเบอร์ (amber) สีเขียว (Green) สีน้ำเงิน (blue) และสีม่วง (violet) ที่ระดับความสดของสีแตกต่างกัน 4 ระดับ ได้แก่ 30% 50% 70% และ 90% โดยแบ่งการศึกษาออกเป็น 2 ส่วน เพื่อประเมินการรับรู้ความรู้สึกในสภาพบรรยากาศบริเวณพื้นที่หน้าโบสถ์ ได้แก่ ความสบาย ความมีชีวิตชีวา และความรู้สึกสงบ จากกลุ่มตัวอย่างคริสตชนและบุคคลทั่วไป การศึกษาทดลองละ 100 คน กลุ่มละเท่าๆกัน ทำการทดสอบในสถานที่ที่มีการควบคุมสภาพแสงสว่างโดยทั่วไป ที่ระดับความส่องสว่างประมาณ 100-200 ลักซ์ ผลการศึกษาพบว่า คริสตชนและบุคคลทั่วไปมีการรับรู้ถึงสภาพบรรยากาศและความรู้สึกสงบใกล้เคียงกัน ในทุกแสงสีที่ระดับความสดเดียวกัน โดยแสงสีที่ระดับความสดต่ำ ทำให้รับรู้ความรู้สึกสบายและความรู้สึกสงบมากกว่าที่ระดับความสดสูง ส่วนความรู้สึกมีชีวิตชีวาไม่สามารถสรุปได้ชัดเจน เนื่องจากในแต่ละแสงสี คริสตชนกับบุคคลทั่วไปมีการรับรู้ถึงความรู้สึกมีชีวิตชีวาที่ระดับความสดสูงหรือต่ำแตกต่างกันออกไป ส่วนแสงสีเดียวและสองแสงสี ส่งผลต่อการรับรู้สภาพบรรยากาศและความรู้สึกสงบต่างกัน โดยมีการรับรู้สภาพบรรยากาศและความรู้สึกสงบในแสงสีเดียวมากกว่าสองแสงสี และรับรู้ความรู้สึกแตกต่างกันมากที่สุดในความรู้สึกสงบ แต่อย่างไรก็ตาม การให้แสงสีไม่สามารถทำให้เกิดการรับรู้ความรู้สึกต่างๆ ทุกความรู้สึกในเวลาเดียวกันได้ การนำไปใช้จึงควรคำนึงถึงความรู้สึกที่ตอบสนองต่อพิธีกรรมหรือวาระโอกาสพิเศษนั้นๆ ทั้งนี้ นักออกแบบควรพิจารณาการส่องสว่างเพื่อความงามควบคู่กันไปด้วย เพื่อให้เหมาะสมกับการใช้งานและส่งเสริมทัศนียภาพที่ดีแก่อาคาร
DOI: 10.14457/cu.the.2015.538
title: แนวทางการออกแบบภูมิทัศน์เมืองเพื่อการสัญจรในพื้นที่ย่านราชดำเนินกลาง

description: “ภูมิทัศน์เมืองเพื่อการสัญจร” (Urbanscape for Wayfinding) หมายถึง องค์ประกอบทางกายภาพของเมือง ที่มีส่วนช่วยในการสร้างความเข้าใจเรื่องพื้นที่และการเดินทางให้กับผู้สัญจรผ่านและผู้สัญจรเข้าถึงพื้นที่ บทความชิ้นนี้จึงทำการสรุปผลจากงานวิจัย เพื่อค้นหาแนวทางการกำหนดภูมิทัศน์เมืองเพื่อการสัญจรในพื้นที่ย่านราชดำเนินกลาง ซึ่งเป็นย่านประวัติศาสตร์สำคัญของเมืองที่มีผู้สัญจรเพื่อผ่านและเข้าถึงหลากหลายกลุ่ม โดยเฉพาะนักท่องเที่ยว ผู้ที่ไม่คุ้นเคยกับการสัญจรในพื้นที่มาก่อน ข้อค้นพบสำคัญคือ ภูมิทัศน์เมืองเพื่อการสัญจรที่ดีนั้น ต้องมีโครงข่ายการสัญจรภายในพื้นที่ที่มีประสิทธิภาพ รวมทั้งโครงข่ายภายในนั้นต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีกับโครงข่ายการสัญจรของเมืองในภาพรวมด้วย พื้นที่ตลอดเส้นทางการสัญจรควรมีรูปแบบการใช้ประโยชน์ที่ดินและอาคารที่เหมาะสมและหลากหลาย เอื้อให้เกิดการสัญจรโดยคนหลากหลายกลุ่มอย่างต่อเนื่อง ตลอดจนมี ภูมิทัศน์ทางสัญจร และ ภูมิทัศน์อาคาร ที่เอื้อให้เกิดคุณภาพของการสัญจรที่ดีและเหมาะสม เช่น มีสัดส่วนความสูงของอาคารต่อความกว้างของถนนที่เหมาะสมกับรูปแบบ การใช้งานของพื้นที่มีส่วนสูงของฐานอาคารที่สัมพันธ์กับสัดส่วนของมนุษย์ที่ช่วยสร้างให้เกิดบรรยากาศของการสัญจรทางเท้าและการใช้งานของพื้นที่ด้านล่าง มีการรักษาแนวอาคารและช่องเปิดให้มีความเหมาะสม เกิดแนวกำแพงถนนที่ชัดเจน มีจุดเปลี่ยนผ่านความสูงเพื่อรักษาไว้ซึ่งภาพรวมของพื้นที่ มีรูปแบบด้านหน้าของอาคารที่ต่อเนื่องและกลมกลืน มีความต่อเนื่องของโครงสร้างป้องกันแดดและฝนที่สร้างให้เกิดการสัญจรอย่างต่อเนื่องและเกิดปฏิสัมพันธ์ระหว่างอาคารและทางเดิน มีการติดตั้งอุปกรณ์ประกอบถนน ป้ายบอกทาง ป้ายสัญลักษณ์ และพืชพรรณที่ไม่บดบังทัศนวิสัย
DOI: 10.14457/cu.the.2015.539
title: การออกแบบแผงบังแดดเพื่อได้แสงธรรมชาติและประสิทธิภาพด้านพลังงานในอาคารตามเกณฑ์การประเมินอาคารเขียว วี4 (LEED v4)

description: การออกแบบโดยการนำแสงธรรมชาติเข้ามาใช้ภายในอาคารเป็นแนวทางหนึ่งในการออกแบบที่ทำให้สามารถลดการใช้พลังงานในอาคารจากการใช้แสงประดิษฐ์ลงได้ แต่ความสว่างจากแสงธรรมชาติที่นำเข้ามาใช้ก็เป็นสิ่งที่ต้องคำนึง ในเกณฑ์ LEED v4 เรื่อง Daylight ได้มีการเปลี่ยนแปลงเกณฑ์ในการประเมินแสงธรรมชาติ โดยได้นำเอาเกณฑ์ Spatial Daylight Autonomy (sDA) และเกณฑ์ Annual Daylight Exposure (ASE) มาใช้ ซึ่งทำให้การออกแบบเปลือกอาคารจะต้องมีความยุ่งยากซับซ้อน งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการออกแบบเปลือกอาคารและแผงบังแดดที่ทำให้สามารถนำแสงธรรมชาติเข้ามาใช้ภายในอาคารได้ตามเกณฑ์ LEED v4 เรื่อง Daylight และประเมินประสิทธิภาพในการลดการใช้พลังงานของรูปแบบแผงบังแดดที่ผ่านเกณฑ์ โดยรูปแบบแผงบังแดดที่ศึกษามีทั้งหมด 3 รูปแบบ คือ แผงบังแดดแนวนอน แผงบังแดดแนวตั้ง และแผงบังแดดผสมแนวนอนและแนวตั้ง ที่ระยะยื่น 4 ระยะ คือ 50 100 150 และ 200 ซ.ม. ใช้กระจก 3 ชนิด คือ กระจกที่มีค่า VLT 71% 58% และ 35% และใช้สัดส่วน WWR 60 และ WWR 80 โดยห้องสำนักงานที่ใช้ในการจำลองมีขนาด 9 x 12 x 3 เมตร และหันหน้าต่างทั้งหมด 8 ทิศ จำลองแสงโดยโปรแกรม Daysim และจำลองพลังงานโดยโปรแกรม VisualDOE4.0 ผลการวิจัยพบว่าเมื่อติดตั้งแผงบังแดดจะทำให้มีกรณีที่แสงธรรมชาติผ่านเกณฑ์ LEED v4 ทั้งหมด 135 กรณี จากทั้งหมด 576 กรณี และการหันช่องเปิดไปทางทิศเหนือและทิศตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งเป็นทิศที่ได้รับแสงอาทิตย์ตรงเป็นปริมาณน้อยนั้น สามารถมีกรณีที่ผ่านเกณฑ์ได้โดยที่ไม่ต้องติดตั้งแผงบังแดด ในขณะที่ทิศอื่นจะต้องติดตั้งแผงบังแดดแบบแนวนอนหรือแบบผสมที่ระยะยื่นแตกต่างกันไปเพื่อให้ผ่านเกณฑ์ แต่ทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ซึ่งเป็นทิศที่ได้รับแสงอาทิตย์ตรงมากที่สุดนั้น การติดตั้งแผงบังแดดทุกรูปแบบไม่สามารถช่วยทำให้ผ่านเกณฑ์แสงสว่างธรรมชาติของ LEED v4 ได้เลย เมื่อนำกรณีที่ผ่านเกณฑ์มาจำลองการใช้พลังงานพบว่าเมื่อติดตั้ง Daylight dimmer หรือ อุปกรณ์หรี่ไฟอัตโนมัติตามปริมาณแสงธรรมชาติ จะสามารถประหยัดพลังงานจากการไม่ติดตั้ง Daylight dimmer ได้ในแต่ละกรณีใกล้เคียงกัน คือ 13.85-16.07% และกรณีที่ติดตั้ง Daylight dimmer สามารถลดการใช้พลังงานจากอาคารอ้างอิง (Base Case) ได้ในทุกกรณี โดยสามารถลดได้ตั้งแต่ 0.47-16.85%
DOI: 10.14457/cu.the.2015.540
title: บทบาทของตลาดนัดจตุจักรกับการพัฒนาเมืองสร้างสรรค์

description: แนวทางการพัฒนาเมืองสร้างสรรค์ของโลกใช้นโยบายทางด้านวัฒนธรรม โดยมีพื้นที่รองรับกิจกรรมทางวัฒนธรรมที่เรียกว่า “สถานบริการทางวัฒนธรรม” แต่ในบริบทของไทยรูปแบบของสถานบริการทางวัฒนธรรมรูปแบบหนึ่งที่มีคุณลักษณะเหมือนกัน แต่เปิดกว้างสำหรับทุกคนมากกว่า คือ พื้นที่ที่เรียกว่าตลาดนัดจตุจักร เพราะฉะนั้นในงานวิจัยเรื่องบทบาทของตลาดนัดจตุจักรกับการพัฒนาเมืองสร้างสรรค์ เป็นการวิเคราะห์หาปัจจัยที่เอื้อต่อการดำรงบทบาทของตลาดนัดจตุจักร ที่ส่งเสริมต่อการพัฒนาเมืองสร้างสรรค์ (creative city) โดยใช้วิธีการสำรวจแบบไม่มีส่วนร่วม และข้อมูลทุติยภูมิในการวิเคราะห์ บริเวณพื้นที่ตลาดนัดจตุจักรทั้งภายในและบริเวณโดยรอบ ผลจากงานวิจัยแสดงให้เห็นถึงการมีลักษณะของนิเวศน์แห่งความสร้างสรรค์เกิดขึ้นในพื้นที่ตลาดนัดจตุจักร ไม่ว่าจะเป็น ความหลากหลาย การเปลี่ยนแปลง การเรียนรู้ และการปรับตัว ซึ่งนำไปสู่การดำรงบทบาทเฉกเช่นเดียวกับสถานบริการทางวัฒนธรรม ในแง่ของการสร้างให้ผู้คนเกิดความคิดสร้างสรรค์ เป็นพื้นที่สำหรับทุกคน และเป็นพื้นที่แสดงความเป็นปัจเจก
DOI: 10.14457/cu.the.2015.541
title: ภูมิปัญญาท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับภูมิทัศน์ชุมชนประมงพื้นบ้านปากแม่น้ำกระบี่ อำเภอเมือง จังหวัดกระบี่

description: พื้นที่ชุ่มน้ำปากแม่น้ำกระบี่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญระหว่างประเทศ และมีชุมชนประมงพื้นบ้านตั้งถิ่นฐานอยู่ในพื้นที่เป็นเวลานาน ชาวบ้านมีการประยุกต์ใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นในการอนุรักษ์และการจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างเหมาะสม ผลกระทบจากการพัฒนาของเมือง ในปี พ.ศ.2540 ทำให้ทรัพยากรธรรมชาติเกิดความเสื่อมโทรมและสภาพแวดล้อมเกิดปัญหาทางด้านกายภาพ ซึ่งปัญหาต่างๆเหล่านี้ได้กลายเป็นแรงผลักดันสำคัญให้ชาวบ้านนำภูมิปัญญาท้องถิ่นมาปรับใช้ในชุมชนอย่างสอดคล้องกับสภาพภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมจนสามารถฟื้นฟูทรัพยากรธรรมชาติ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญระหว่างประเทศ ในปี พ.ศ.2543 วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับภูมิทัศน์ชุมชน เพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับการอยู่อาศัยร่วมกันระหว่างชาวบ้านและธรรมชาติ โดยการศึกษาผ่านลักษณะทางกายภาพและลักษณะทางสังคม ข้อมูลในบทความได้มาจากการสำรวจภาคสนามในพื้นที่ 6 ชุมชน เพื่อให้เห็นภาพรวมของภูมิทัศน์ชุมชนประมงพื้นบ้านที่มีลักษณะการตั้งถิ่นฐานที่แตกต่างกัน ผลการศึกษาพบว่า ความยั่งยืนของภูมิทัศน์ชุมชนไม่ใช่การจัดการทางลักษณะทางกายภาพเพียงอย่างเดียว ลักษณะทางสังคมยังเป็นองค์ประกอบสำคัญในการสร้างสภาพแวดล้อมที่ยั่งยืนอีกด้วย โดยระบบความเชื่อของชุมชน ประกอบด้วย ความเชื่อที่เกี่ยวข้องศาสนาอิสลามและความเชื่อที่เกี่ยวข้องกับอำนาจเหนือธรรมชาติ เป็นกรอบกำหนดพฤติกรรมของชาวบ้าน ทำให้การจัดการทรัพยากรธรรมชาติเป็นไปอย่างคุ้มค่าและคำนึงถึงการรักษาสมดุลของระบบนิเวศเป็นสำคัญ ดังนั้นการดำรงอยู่ของภูมิทัศน์ชุมชนและพื้นที่ชุ่มน้ำปากแม่น้ำกระบี่จึงมีความสัมพันธ์กับภูมิปัญญาท้องถิ่นที่มีการปรับใช้ให้เหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน
DOI: 10.14457/cu.the.2015.542
title: การปรับปรุงระบบอาคารของอาคารสูงประเภทโรงพยาบาล ในระหว่างเปิดใช้งานอยู่ กรณีศึกษา อาคาร ภปร โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: อาคาร ภปร โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย เป็นอาคารสำหรับตรวจรักษาผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาล เปิดใช้งาน เมื่อปี พ.ศ.2532 ปัจจุบันอาคาร ภปร มีอายุอาคาร 26 ปี เมื่อเวลาเปลี่ยนไป สภาพพื้นที่การใช้งานก็เปลี่ยนแปลงตามยุคสมัย และจำนวนผู้ใช้งานที่เพิ่มขึ้น ซึ่งสวนทางกับอาคารและระบบประกอบอาคารต่างๆที่เสื่อมสภาพไปตามอายุการใช้งาน ทำให้อาคาร ภปร.เริ่มมีการปรับปรุงส่วนต่างๆ เพื่อให้กลับคืนมารองรับการใช้งานอาคารได้เป็นปกติ ในขณะเดียวกันโรงพยาบาลจำเป็นต้องเปิดให้บริการผู้ป่วยตลอด 24 ชั่วโมง จึงทำให้งานปรับปรุงมีลำดับขั้นตอนการดำเนินงานที่แตกต่างไปจากโครงการทั่วไป การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาลักษณะโครงการ ขั้นตอนและผลกระทบระหว่างการดำเนินงานขณะเปิดใช้งานอาคารอยู่ และเป็นการศึกษาแบบกรณีศึกษา โดยใช้เครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลงานวิจัยจาก การสำรวจ, สัมภาษณ์เจ้าหน้าที่ฝ่ายดูแลอาคาร รวมถึงเก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสารรายงานของแต่ละโครงการในอดีต นำมาวิเคราะห์ สรุปผล และอภิปรายผลการศึกษา จากผลการศึกษาในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา พบว่า ลักษณะโครงการถูกจำแนกออกเป็น 4 ลักษณะ คือ 1.) ลักษณะโครงการสถาปัตยกรรม 2.) ลักษณะโครงการงานระบบ 3.) ลักษณะโครงการงานสถาปัตยกรรมและงานระบบ 4.)ลักษณะโครงการงานสถาปัตยกรรม โครงสร้างและงานระบบ ซึ่งส่งผลกระทบต่อผู้ใช้อาคารในขณะปรับปรุงระบบอาคาร เช่น เสียง ฝุ่นละออง สำหรับแนวทางการป้องกันควรต้องจัดเตรียมพื้นที่กั้นและทางสำรองเพื่อช่วยลดปัญหาในความไม่สะดวกระหว่างการใช้งานอาคาร รวมไปถึงจัดเตรียมระบบสำรองเพื่อรองรับกับระบบประกอบอาคารเมื่อมีการปิดการเชื่อมต่อระบบ ส่วนในเรื่องการประสานงานระหว่างหน่วยต่างๆภายในอาคาร ภปร เพื่อไม่ให้แผนงานล่าช้า ควรมีการจัดประชุมวางแผนการดำเนินงานร่วมกันของทุกหน่วยงานเป็นประจำอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้การดำเนินงานเป็นไปในทิศทางเดียวกัน และก่อให้เกิดการบริหารอาคารอย่างมีประสิทธิภาพ ตามแนวคิดสำคัญในการบริหารทรัพยากรกายภาพ จากการศึกษาจึงมีข้อสรุปและเสนอแนะ สำหรับโครงการปรับปรุงลักษณะนี้ ในเบื้องต้นโรงพยาบาลจำเป็นต้องมีความเข้าใจในความต้องการในการใช้งานอาคาร มีการจัดคณะผู้เชี่ยวชาญมาทำการบริหารอาคารและตรวจสอบสภาพอาคารเพื่อประเมินคุณภาพระบบประกอบอาคารทั้งหมดอย่างเป็นระบบ โดยเน้นแผนระยะยาวเพื่อให้การปรับปรุงอาคารเกิดประสิทธิภาพสูงสุด ให้สอดคล้องกันในทุกๆระบบงานเพื่อให้เกิดการใช้งานอาคารได้อย่างต่อเนื่อง และลดปัญหาที่จะเกิดตามมาในภายหลัง สิ่งสำคัญที่สุดที่จะต้องคำนึงถึงในการปรับปรุงอาคารเมื่อมีการเปิดใช้งานอาคารอยู่ คือการประสานงานทั้งภายในองค์กร เจ้าหน้าที่แต่ละหน่วยงานภายในอาคาร และกลุ่มผู้ใช้งานอาคารเพื่อช่วยลดผลกระทบและก่อให้เกิดประสิทธิภาพในการดำเนินงานปรับปรุงอาคารเป็นไปได้อย่างราบรื่น