cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.613
title: ผลของการจัดกิจกรรมการอ่านภาษาไทยโดยใช้กลวิธีเอสคิวพีทูอาร์เอสที่มีต่อความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจและการตอบสนองต่อวรรณกรรมของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการจัดกิจกรรมการอ่านภาษาไทย โดยใช้กลวิธีเอสคิวพีทูอาร์เอสกับการจัดกิจกรรมการอ่านภาษาไทยแบบปกติที่มีต่อความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจและพัฒนาการการตอบสนองต่อวรรณกรรมของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2556 โรงเรียนห้องสอนศึกษา ในพระอุปถัมภ์ฯ จังหวัดแม่ฮ่องสอน จำนวน 78 คน กลุ่มตัวอย่างแบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลองซึ่งจัดกิจกรรมการอ่านภาษาไทยโดยใช้กลวิธีเอสคิวพีทูอาร์เอส และกลุ่มควบคุมซึ่งจัดกิจกรรมการอ่านภาษาไทยแบบปกติ กลุ่มละ 39 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบวัดความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจและแบบบันทึกการเรียนรู้ เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แผนการจัดการเรียนรู้วรรณกรรมพื้นบ้านโดยใช้กลวิธีเอสคิวพีทูอาร์เอสและแผนการจัดการเรียนรู้วรรณกรรมพื้นบ้านแบบปกติ ระยะเวลาใน การทดลอง 8 สัปดาห์ รวมทั้งสิ้น 32 คาบ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่า t และวิเคราะห์ความแปรปรวนเมื่อมีการวัดซ้ำ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) กลุ่มทดลองมีความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจหลังการทดลองสูงกว่า ก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) กลุ่มทดลองมีความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจหลังการทดลองสูงกว่า กลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) กลุ่มทดลองมีพัฒนาการด้านความสามารถในการตอบสนองต่อวรรณกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4) กลุ่มทดลองมีพัฒนาการด้านความสามารถในการตอบสนองต่อวรรณกรรมสูงกว่า กลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.937
title: ภาพลักษณ์ทางกายและปัจจัยที่เกี่ยวข้องในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ทำผ่าตัดเต้านมออกทั้งหมด ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง เพื่อศึกษาภาพลักษณ์ทางกายและปัจจัยที่เกี่ยวข้องในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ทำผ่าตัดเต้านมออกทั้งหมด ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ทำผ่าตัดเต้านมออก จำนวน 126 ราย โดยให้ผู้ป่วยตอบแบบสอบถามทั้งหมด 7 ส่วนด้วยตนเอง ได้แก่ 1) ข้อมูลส่วนบุคคล 2) ประวัติการเจ็บป่วยและการรักษามะเร็งเต้านม 3) แบบประเมินการรับรู้ภาพลักษณ์ทางกาย Body Image Scale (BIS) 4) แบบประเมินการเผชิญความเครียด Jalowiec Coping Scale 5) แบบประเมินการสนับสนุนจากครอบครัว 6) แบบประเมินคุณภาพชีวิต 7) แบบสอบถามการปรับตัวและแก้ไขปัญหาความขัดแย้ง การวิเคราะห์ข้อมูล ใช้ Univariate analysis (ได้แก่ T-Test และ Chi-Square) และ Multivariate Analysis เพื่อหาปัจจัยที่เกี่ยวข้อง และปัจจัยทำนายภาพลักษณ์ทางกายในผู้ป่วยกลุ่มดังกล่าวผลการศึกษาพบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ (ร้อยละ 56.3) มีการรับรู้ภาพลักษณ์ทางกายในระดับปานกลาง โดยปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับภาพลักษณ์ทางกายจาก Multivariate Analyses มี 5 ปัจจัย ได้แก่ อายุ ระดับการศึกษา คุณภาพชีวิต 2 ด้าน (ได้แก่ ด้านการตอบสนองต่อการวินิจฉัยและการรักษาด้านผ่าตัดและ ด้านการตอบสนองต่อการวินิจฉัยและการรักษาด้านโภชนาการ) และ การเผชิญความเครียดด้านการจัดการกับอารมณ์ (p&lt;0.01)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.938
title: การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระดับแอมฟิเรกูลินในเลือดกับการแพร่กระจาย ของมะเร็งไปตับ ในผู้ป่วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของระดับแอมฟิเรกูลินในเลือดกับการแพร่กระจายของมะเร็งลำไส้ใหญ่ไปตับวิธีดำเนินการ ประชากรที่ศึกษาคือ ผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และ/หรือทวารหนักที่มาเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ระหว่างเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2556 ถึง เดือนมีนาคม พ.ศ. 2557 จำนวน 120 ราย โดยทำการเก็บตัวอย่างเลือด (ซีรั่ม) ก่อนเริ่มการรักษาหลักตามระยะของโรคมะเร็ง เพื่อนำไปตรวจหาระดับแอมฟิเรกูลิน (amphiregulin, AREG) ด้วยวิธี ELISA โดยรายงานผลเป็นหน่วยพิโคกรัมต่อมิลลิลิตร หลังจากนั้นจึงนำไปวิเคราะห์รวมกับข้อมูลทางคลินิกพยาธิวิทยาของผู้ป่วยแต่ละราย รายงานผลเป็นค่าเฉลี่ยและค่ากลางตามกลุ่มระยะของโรคมะเร็ง หาค่าความไว (sensitivity) และความจำเพาะ (specificity) ด้วย ROC curve ในการแยกกลุ่มผู้ป่วยระยะต้นกับระยะแพร่กระจาย วิเคราะห์ความสัมพันธ์ต่อปัจจัยพยากรณ์โรคที่ไม่ดีและการแพร่กระจายไปยังตับ ระหว่างกลุ่มที่มีค่าแอมฟิเรกูลินสูงและต่ำ โดยกำหนดความสำคัญทางสถิติไว้ที่ p=0.05ผลการศึกษา ผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และ/หรือทวารหนักที่เข้าการศึกษา 120 ราย แบ่งเป็นโรคระยะที่ 1-3 จำนวน 78 ราย (ร้อยละ 65.5) และโรคระยะที่ 4 หรือโรคกลับเป็นซ้ำ 41 ราย (ร้อยละ34.5) ในกลุ่มผู้ป่วยโรคระยะที่ 4 และผู้ป่วยที่โรคกลับเป็นซ้ำ จะมีค่ากลางของระดับแอมฟิเรกูลินเท่ากับ 31.55 pg/mL ซึ่งมีค่าสูงกว่ากลุ่มผู้ป่วยโรคระยะที่ 1-3 ที่มีค่าเท่ากับ 15.48 pg/mL อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ p=0.001 เมื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มที่มีระดับแอมฟิเรกูลินสูง (&gt;25 pg/mL) และกลุ่มที่มีระดับแอมฟิเรกูลินต่ำ (≤25 pg/mL) พบว่ากลุ่มที่มีระดับแอมฟิเรกูลินสูง จะมีความสัมพันธ์กับการมีโรคแพร่กระจายไปยังตับและเยื่อบุผนังช่องท้อง (p&lt;0.001) และสัมพันธ์กับปัจจัยพยากรณ์โรคที่ไม่ดีได้แก่ การมี poor differentiated หรือ mucinous histolgical grade (p=0.014), M1 (p=0.001), lymphovascular invasion (p=0.016) และ perineural invasion (p&lt;0.001)สรุปผลการศึกษา ระดับแอมฟิเรกูลินในเลือด (ซีรั่ม) ที่สูงมากกว่า 25 pg/mL มีความสัมพันธ์กับการมีโรคแพร่กระจายไปตับและเยื่อบุผนังช่องท้อง นอกจากนั้นยังพบว่ามีความสัมพันธ์กับปัจจัยพยากรณ์โรคที่ไม่ดี ในผู้ป่วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และ/หรือทวารหนัก
DOI: 10.14457/cu.the.2013.939
title: ผลของการปรับยาขับปัสสาวะฟูโรซีไมด์โดยผู้ป่วยเอง เปรียบเทียบกับการให้แพทย์ปรับยาขับปัสสาวะฟูโรซีไมด์ ในผู้ป่วยหัวใจล้มเหลวเรื้อรังที่มีการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายน้อยกว่าปกติ

description: ที่มา ยาขับปัสสาวะฟูโรซีไมด์มีที่ใช้เพื่อลดอาการและอาการแสดงของภาวะน้ำท่วมปอดในผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวซึ่งมีการใช้มากในผู้ป่วยที่มีการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายน้อยกว่าปกติ จากการศึกษาในอดีต การใช้โปรแกรมการจัดการผู้ป่วยหัวใจล้มเหลว หรือ คลินิกผู้ป่วยหัวใจล้มเหลว ให้ผลการศึกษาที่ดี มีบางการศึกษาที่เปรียบเทียบผลของการปรับยาขับปัสสาวะฟูโรซีไมด์เพียงอย่างเดียว พบว่าผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวที่มีการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายน้อยกว่าปกติมีอัตราการมาตรวจที่ห้องฉุกเฉินลดลงวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการปรับยาขับปัสสาวะฟูโรซีไมด์โดยผู้ป่วยเองต่อจำนวนผู้ป่วยที่มาพบแพทย์เพิ่มเติมจากการนัดหมายปกติที่โรงพยาบาล ทั้งแผนกผู้ป่วยนอกและห้องฉุกเฉินด้วยอาการหัวใจล้มเหลวในผู้ป่วยหัวใจล้มเหลวเรื้อรังที่มีการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายน้อยกว่าปกติวิธีการศึกษา ผู้ป่วยทั้งหมด 88 คน ที่ได้รับการวินิจฉัยหัวใจล้มเหลวเรื้อรังที่มีการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายน้อยกว่าปกติ (น้อยกว่า 40%) และสุ่มแบ่งเป็น 2 กลุ่มเท่าๆกัน คือ กลุ่มที่ปรับยาขับปัสสาวะฟูโรซีไมด์โดยผู้ป่วยเอง (กลุ่มศึกษา) เปรียบเทียบกับการให้แพทย์ปรับยาขับปัสสาวะฟูโรซีไมด์ (กลุ่มควบคุม) ตามปกติ โดยทั้ง 2 กลุ่ม ได้รับคำแนะนำเกี่ยวกับความรู้พื้นฐานของตัวโรค การติดตามอาการและการดูแลตนเองในผู้ป่วยหัวใจล้มเหลว ในกลุ่มศึกษาได้มีการให้คำแนะนำและให้ตารางการปรับระดับยาขับปัสสาวะด้วยตนเองเพิ่มเติม เก็บข้อมูลเพื่อศึกษาจำนวนผู้ป่วยที่มาโรงพยาบาล อัตราการมาพบแพทย์เพิ่มเติมด้วยอาการของหัวใจล้มเหลว อัตราการนอนโรงพยาบาลและอัตราการเสียชีวิตใน 6 เดือนผลการศึกษา มีผู้ป่วยกลุ่มศึกษาจำนวน 43 คน และกลุ่มควบคุม 42 คน ข้อมูลพื้นฐานมีความแตกต่างกันเล็กน้อยคือ สาเหตุของหัวใจล้มเหลวเป็นจากกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด, โรคความดันโลหิตสูง, โรคไขมันในเลือดสูง และ โรคหลอดเลือดหัวใจ พบมากกว่าในกลุ่มควบคุม ศึกษาติดตาม 6 เดือน พบว่า ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ของจำนวนผู้ป่วยที่มาโรงพยาบาลเพิ่มเติมด้วยอาการของหัวใจล้มเหลวในกลุ่มศึกษาเทียบกับกลุ่มควบคุม [13 คน (30.2%) เปรียบ เทียบกับ 11คน (26.2%) P= 0.679] ไม่พบความแตกต่างกันระหว่าง อัตราการมาพบแพทย์เพิ่มเติม อัตราการนอนโรงพยาบาลและอัตราการเสียชีวิตสรุปผลการศึกษา การปรับยาขับปัสสาวะฟูโรซีไมด์โดยผู้ป่วยเอง ไม่มีความแตกต่างกันของสถิติ ของจำนวนผู้ป่วยที่มาโรงพยาบาลเพิ่มเติมด้วยอาการของหัวใจล้มเหลว เปรียบเทียบกับการให้แพทย์ปรับยาขับปัสสาวะฟูโรซีไมด์ ในผู้ป่วยหัวใจล้มเหลวเรื้อรังที่มีการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายน้อยกว่าปกติ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.940
title: การปรับตัวในมหาวิทยาลัยของนิสิตชั้นปีที่ 1 คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา โดยการศึกษาวิจัย ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง เพื่อศึกษาการปรับตัวในมหาวิทยาลัยและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการปรับตัวในมหาวิทยาลัยของนิสิตชั้นปีที่ 1 คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยเก็บรวบรวมข้อมูลของนิสิตชั้นปีที่ 1 ระดับปริญญาตรี คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 247 คน ที่ศึกษาในภาคการศึกษาต้น ปีการศึกษา 2556 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบประเมินการปรับตัวในมหาวิทยาลัย ผู้วิจัยใช้สถิติเชิงพรรณนาใน การอธิบายลักษณะทั่วไปของประชากร ได้แก่ ค่าสัดส่วน ร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติเชิงอนุมานในการทดสอบความสัมพันธ์ของการปรับตัวในมหาวิทยาลัยกับปัจจัยส่วนบุคคล โดยใช้สถิติ Pearson correlation, Spearman’s rho correlation, Independent samples t-test, One way ANOVA และ Simple and Multiple Regression Analysis.ผลการศึกษาพบว่า นิสิตชั้นปีที่ 1 คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ส่วนใหญ่มีการปรับตัวในมหาวิทยาลัยโดยรวม การปรับตัวด้านการเรียน การปรับตัวด้านส่วนตัวและอารมณ์ และการปรับตัวด้านสังคม ระดับปานกลางค่อนข้างดี และการปรับตัวด้านความผูกพันกับสถานศึกษาและความมุ่งมั่นในเป้าหมายระดับดี ปัจจัยส่วนบุคคลที่ทำนายการปรับตัวในมหาวิทยาลัยได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือ อายุ ผลการเรียนเฉลี่ยในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย และการทำกิจกรรมนอกหลักสูตรขณะเรียนมหาวิทยาลัย โดยพบว่า ปัจจัยที่ทำนายการปรับตัวในมหาวิทยาลัยโดยรวม ได้แก่ การทำกิจกรรมนอกหลักสูตรขณะเรียนมหาวิทยาลัยในระดับมาก (p &lt; 0.01) การทำกิจกรรมนอกหลักสูตรขณะเรียนมหาวิทยาลัยในระดับปานกลาง (p &lt; 0.05) อายุ (p &lt; 0.05) และผลการเรียนเฉลี่ยในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (p &lt; 0.05) ปัจจัยที่ทำนายการปรับตัวด้านการเรียน ได้แก่ ผลการเรียนเฉลี่ยในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (p &lt; 0.05) ปัจจัยที่ทำนายการปรับตัวด้านส่วนตัวและอารมณ์ ได้แก่ อายุ (p &lt; 0.05) ปัจจัยที่ทำนายการปรับตัวด้านสังคม ได้แก่ การทำกิจกรรมนอกหลักสูตรขณะเรียนมหาวิทยาลัยในระดับมาก (p &lt; 0.01) การทำกิจกรรมนอกหลักสูตรขณะเรียนมหาวิทยาลัยในระดับปานกลาง (p &lt; 0.01) และอายุ (p &lt; 0.05) และปัจจัยที่ทำนายการปรับตัวด้านความผูกพันกับสถานศึกษาและความมุ่งมั่นในเป้าหมาย ได้แก่ การทำกิจกรรมนอกหลักสูตรขณะเรียนมหาวิทยาลัยในระดับมาก (p &lt; 0.01) และการทำกิจกรรมนอกหลักสูตรขณะเรียนมหาวิทยาลัยในระดับปานกลาง (p &lt; 0.05)ข้อมูลของการศึกษาครั้งนี้อาจจะเป็นประโยชน์ในการทำความเข้าใจการปรับตัวในมหาวิทยาลัยและ การพัฒนาให้นิสิตคณะแพทยศาสตร์ ชั้นปีที่ 1 มีการปรับตัวในมหาวิทยาลัยที่ดี
DOI: 10.14457/cu.the.2013.941
title: การศึกษาผลของโบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอในการปรับรูปหน้าส่วนล่าง

description: ปัจจุบันมีการใช้โบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอในการลดขนาดกล้ามเนื้อแมสซีเตอร์ เพื่อปรับรูปหน้าส่วนล่างอย่างแพร่หลาย แต่อย่างไรก็ตามผล, ระยะเวลาการออกฤทธิ์ และความปลอดภัยของโบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอในการรักษาประชากรชาวไทยที่มีภาวะกล้ามเนื้อแมสซีเตอร์ใหญ่ ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดวัตถุประสงค์: ศึกษาผลของโบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอ ขนาด 25, 30, 35 ยูนิตแตกต่างกันที่ปรับตามความหนาของกล้ามเนื้อแมสซีเตอร์ ที่วัดจากเครื่องอัลตราซาวด์ รวมทั้งการเปลี่ยนแปลงของ Masseter Hypertrophy Severity (MHS) score ประเมินผลรวม 9 เดือนวิธีการศึกษา: ผู้เข้าร่วมวิจัยชาวไทย 21 รายที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะกล้ามเนื้อแมสซีเตอร์ใหญ่ (คิดเป็นมัดกล้ามเนื้อแมสซีเตอร์ทั้งสิ้น 42 มัด) วัดความหนาของกล้ามเนื้อแมสซีเตอร์ก่อน, หลังฉีดโบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอ ที่ 3 และ 9 เดือน ด้วยเครื่องอัลตราซาวด์ โดยความหนากล้ามเนื้อแมสซีเตอร์ที่วัดได้ จะเป็นตัวกำหนดขนาดยูนิตของโบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอ (Botox®, Allergan,Inc) ที่เลือกใช้ฉีด และประเมินระดับความรุนแรงของการใหญ่ของกล้ามเนื้อแมสซีเตอร์ก่อนและหลังฉีดที่ 1, 3 และ 9 เดือน ด้วย MHS score โดยแพทย์ รวมทั้งติดตามผลข้างเคียงหลังฉีดผลการศึกษา: ความหนากล้ามเนื้อแมสซีเตอร์หลังฉีดที่ 3 เดือนที่วัดผลด้วยเครื่องอัลตราซาวด์ แตกต่างจากความหนากล้ามเนื้อแมสซีเตอร์ก่อนฉีดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P &lt; 0.001) โดยมีค่าเฉลี่ยรวมลดลงจากเดิม 15.23 % ซึ่งเมื่อแยกตามขนาด พบว่ากลุ่มที่ฉีดโบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอ ขนาด 25, 30, 35 ยูนิต มีค่าเฉลี่ยลดลง 15.45 %, 16.20 %, 13.89 % ตามลำดับ โดยระยะเวลาการออกฤทธิ์ของโบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอ ในการลดขนาดกล้ามเนื้อแมสซีเตอร์ เท่ากับ 9 เดือนเป็นอย่างน้อย เฉพาะกลุ่มที่ฉีดโบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอ ขนาด 30, 35 ยูนิต, MHS score ลดลงมากที่สุด (ลดลง 2 scores) ที่หลังฉีด 9 เดือน โดยลดลงเท่ากันทั้ง 3 ขนาดของโบทู-ลินั่ม ท็อกซินชนิดเอ พบผลข้างเคียงเล็กน้อยและคงอยู่ชั่วคราวหลังฉีดสรุปผล: โบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอเป็นการรักษาภาวะกล้ามเนื้อแมสซีเตอร์ใหญ่ที่มีประสิทธิภาพ โดยผลของโบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอ ขึ้นกับขนาดยูนิต ซึ่งจากการวัดผลด้วยเครื่องอัลตราซาวด์ พบว่าระยะเวลาการออกฤทธิ์ของโบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอ เพื่อปรับรูปหน้าส่วนล่าง เท่ากับ 9 เดือนเป็นอย่างน้อย เฉพาะกลุ่มที่ฉีดโบทูลินั่ม ท็อกซินชนิดเอ ขนาด 30, 35 ยูนิต และไม่พบผลข้างเคียงรุนแรงหลังฉีดแต่อย่างใด
DOI: 10.14457/cu.the.2013.942
title: ความแตกต่างของการเกิดปฏิกิริยาแพ้ยาระดับ 3 และ 4 ระหว่างยาต้นแบบและยาสามัญของยากลุ่มแท็กเซน

description: ความสำคัญและที่มาของปัญหางานวิจัย : ยากลุ่มแท็กเซนเป็นยาเคมีบำบัดที่ใช้อย่างแพร่หลายในการรักษาโรคมะเร็งชนิดต่างๆ โดยมีผลข้างเคียงขณะบริหารยาที่พบได้บ่อยคือ ปฏิกิริยาการแพ้ยา แม้ว่าปัจจุบันยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด แต่เชื่อว่าอาจเกิดจากตัวยาเอง หรือตัวทำละลาย เช่นครีโมฟอร์ในแพคลิแทกเซล หรือ โพลีซอร์เบท80 ในโดซีแทกเซล หรือส่วนประกอบอื่นๆในตัวยา ปัจจุบันยาในท้องตลาดมีทั้งยาชนิดสามัญและยาต้นแบบ ซึ่งมีส่วนประกอบต่างกันเล็กน้อยวัตถุประสงค์ของการศึกษา ต้องการเปรียบเทียบว่ายากลุ่มแทกเซน ชนิดต้นแบบและชนิดสามัญ มีปฏิกิริยาการแพ้ยา ระดับ 3 และ 4 แตกต่างกันหรือไม่ระเบียบวิธีการวิจัย เป็นการศึกษาแบบไปข้างหน้า (prospective study) โดยรวบรวมผู้ป่วยโรคมะเร็งทั้งหมดที่ได้รับยากลุ่มแทกเซนในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม-31 ธันวาคม 2556 และจดบันทึกข้อมูลการให้ยาลงในแบบเก็บข้อมูล (case record form) รวมถึงชนิดของยา การเกิดปฏิกิริยาการแพ้ยา อาการและการรักษา โดยนิยามของปฏิกิริยาการแพ้ยาและความรุนแรงใช้ตาม Common Terminology Criteria for Adverse Events (CTCAE) Version 3.0 และนำมาเปรียบเทียบว่ายาแทกเซนชนิดต้นแบบและสามัญ เกิดปฏิกิริยาการแพ้ยาระดับ 3 และ 4 แตกต่างกันหรือไม่ผลการวิจัย รวบรวมผู้ป่วยทั้งหมด 258 ราย ได้รับยาแพคลิแทกเซล 128 ราย แบ่งเป็นชนิดต้นแบบ 65 รายและชนิดสามัญ 63 ราย และได้รับยาโดซีแทกเซล 130 ราย แบ่งเป็นชนิดต้นแบบ 66 รายและชนิดสามัญ 64 ราย ผู้ป่วยทุกคนได้รับยาป้องกันการแพ้ยา (premedication) ด้วยยาต้านฮิสตามินและคอร์ติโคสเตียรอยด์ 30 นาทีก่อนการให้ยาเคมีบำบัด พบว่าเกิดปฏิกิริยาการแพ้ยา ระดับ 3 ทั้งสิ้น 2 ราย คิดเป็นร้อยละ 0.8 ซึ่งเกิดในกลุ่มที่ได้แพคลิแทกเซลชนิดต้นแบบและสามัญอย่างละ 1 ราย แต่ไม่พบปฏิกิริยาการแพ้ยา ระดับ 4 เลย อย่างไรก็ตาม พบปฏิกิริยาการแพ้ยา ระดับ 2ถึง 24 ราย รวมทั้งสิ้นเกิดอุบัติการณ์การแพ้ยาแทกเซนคิดเป็นร้อยละ 10 โดยยาแพคลิแท็กเซล เกิดปฏิกิริยาการแพ้ยาในผู้ป่วย 16 ราย เกิดในกลุ่มที่ได้รับยาต้นแบบ 9 ราย และในกลุ่มที่ได้รับยาสามัญ 7 ราย ปฏิกิริยาการแพ้ยาของทั้งสองชนิดมาเปรียบเทียบกัน โดยใช้สถิติแบบไคสแควร์ (Chi-sqaure test) พบว่าแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ค่า p = 0.791 ส่วนยาโดซีแทกเซลเกิดปฏิกิริยาแพ้ยาทั้งหมด 10 ราย โดยเกิดในกลุ่มยาต้นแบบ 9 ราย และในกลุ่มยาสามัญ 1 ราย ซึ่งแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ค่า p = 0.017 อัตราการให้ยาแก้แพ้ (rescue medication) พบได้ร้อยละ 77 แบ่งเป็นร้อยละ 7 และ 8.5 ในกลุ่มยาต้นแบบและยาสามัญตามลำดับ และไม่มีผู้ป่วยที่ต้องหยุดใช้ยากลุ่มแท็กเซนอย่างถาวร (permanent discontinuation)เลยสรุป อุบัติการณ์การเกิดปฏิกิริยาการแพ้ยาแทกเซน ระดับ 3 ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์คิดเป็นร้อยละ 0.8 แต่อุบัติการณ์การเกิดปฎิกิริยาแพ้ยาทั้งหมดพบร้อยละ 10 และมีความแตกต่างของเกิดปฏิกิริยาการแพ้ยาทั้งหมดระหว่างยาต้นแบบและยาสามัญของยาโดซีแทกเซลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยเกิดในกลุ่มยาต้นแบบมากกว่า แต่ไม่แตกต่างกันในยาแพคลิแทกเซล
DOI: 10.14457/cu.the.2013.943
title: ความชุกของภาวะติดการพนันและบุคลิกภาพแบบอันธพาลในผู้ติดสารเมทแอมเฟตามีนที่เข้ารับการบำบัดรักษาที่สถาบันธัญญารักษ์

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุกของภาวะติดการพนันและบุคลิกภาพแบบอันธพาล และปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะติดการพนันและบุคลิกภาพแบบอันธพาล ทำการศึกษาในผู้ติดสารเมทแอมเฟตามีนที่เข้ารับการบำบัดรักษาที่สถาบันธัญญารักษ์ โดยใช้ข้อมูลของการศึกษา ‘อิทธิพลของพันธุกรรมร่วมกับสิ่งแวดล้อม ในกลุ่มอาการโรคจิตที่เกิดจากการเสพสารเมทแอมเฟตามีนหรือยาบ้า’ ที่มีกลุ่มตัวอย่างจำนวน 728 คน และเก็บข้อมูลในปี พ.ศ. 2554-2555 โดยใช้แบบสัมภาษณ์ SSADDA (Semi-Structured Assessment for Drug Dependence and Alcoholism) ฉบับภาษาไทย ใน Section I: บุคลิกภาพแบบอันธพาล และ Section U: Gambling และนำข้อมูลมาวิเคราะห์ทางสถิติด้วยการทดสอบ Chi-square และ การวิเคราะห์ Logistic regression ด้วยวิธี Backward likelihood ratioผลการศึกษา พบว่า ความชุกของภาวะติดการพนันและบุคลิกภาพแบบอันธพาลในผู้ติดสารเมทแอมเฟตามีนที่เข้ารับการบำบัดรักษาที่สถาบันธัญญารักษ์ คือ ร้อยละ 33.4 และ 23.8 ตามลำดับ ปัจจัยที่สัมพันธ์และเป็นปัจจัยทำนายภาวะติดการพนัน คือ การติดเมทแอมเฟตามีนรุนแรง การติดบุหรี่ แอลกอฮอล์ และการเคยใช้กัญชา นอกจากนี้ เพศชาย การคิดฆ่าตัวตาย อาการจิตหวาดระแวงจากการใช้สาร การใช้ฝิ่นและอนุพันธ์ของฝิ่น และสารระเหย ยังมีความสัมพันธ์กับภาวะติดการพนันเช่นกัน ส่วนปัจจัยที่มีความสัมพันธ์และเป็นปัจจัยทำนายการมีบุคลิกภาพแบบอันธพาล คือ เพศชาย ช่วงอายุน้อยกว่า 20 ปี การเคยมีอาการจิตหวาดระแวงจากการใช้สาร การติดเมทแอมเฟตามีนรุนแรง การติดบุหรี่ แอลกอฮอล์ การเคยใช้ฝิ่นและอนุพันธ์ของฝิ่น นอกจากนี้ การพยายามและคิดฆ่าตัวตาย การเคยใช้สารระเหยและกัญชา มีความสัมพันธ์กับบุคลิกภาพแบบอันธพาลเช่นกัน นอกจากนี้ยังพบว่า ภาวะติดการพนันและบุคลิกภาพแบบอันธพาลในผู้ติดสารเมทแอมเฟตามีนที่เข้ารับการบำบัดรักษาที่สถาบันธัญญารักษ์ยังมีความสัมพันธ์กันอีกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.235
title: รูปแบบและกลยุทธ์การพัฒนาการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของวิทยาลัยพยาบาล

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาลักษณะการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ตามแนวคิดของนักวิชาการทั้งในและต่างประเทศ 2) ศึกษาสภาพปัจจุบันในการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของวิทยาลัยพยาบาล 3) นำเสนอรูปแบบและกลยุทธ์การเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของวิทยาลัยพยาบาล เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง คือ 1) ผู้บริหารและอาจารย์วิทยาลัยพยาบาล จำนวน 312 คน 2) ผู้อำนวยการวิทยาลัยพยาบาล จำนวน 15 คน 3) ผู้ทรงคุณวุฒิที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับการพัฒนาร่างรูปแบบการพัฒนาการเป็นองค์แห่งการเรียนรู้ของวิทยาลัยพยาบาล จำนวน 20 คน 4) ผู้ทรงคุณวุฒิตรวจสอบรูปแบบและกลยุทธ์การพัฒนาการเป็นองค์แห่งการเรียนรู้ของวิทยาลัยพยาบาล จำนวน 6 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยแบบวิเคราะห์เอกสาร แบบสัมภาษณ์และแบบสอบถามผู้คุณวุฒิด้วยเทคนิค EDFR แบบประเมินความเหมาะสมของ (ร่าง) รูปแบบและกลยุทธ์ การวิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการวิเคราะห์สาระ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและเทคนิคการวิจัยแบบ EDFRผลการวิจัยพบว่า 1. ลักษณะการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ตามแนวคิดของนักวิชาการทั้งในและต่างประเทศประกอบด้วย 5 ด้านได้แก่ พลวัตการเรียนรู้ องค์การ บุคคล ความรู้และเทคโนโลยี2. สภาพปัจจุบันของการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของวิทยาลัยพยาบาลโดยภาพรวมและรายด้านมีค่าเฉลี่ย อยู่ในระดับมาก 3. รูปแบบการพัฒนาการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของวิทยาลัยพยาบาลประกอบด้วยการพัฒนา 5 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านพลวัตการเรียนรู้ มุ่งเน้นการพัฒนาการเรียนรู้ในระดับบุคคล ทีมและองค์การ 2) ด้านองค์การ มุ่งเน้นการพัฒนากลยุทธ์ วิสัยทัศน์ โครงสร้างและวัฒนธรรมองค์การ 3) ด้านบุคคล มุ่งเน้นการเพิ่มอำนาจให้กับบุคคลและการทำงานเป็นทีมและเครือข่าย 4) ด้านความรู้ มุ่งเน้นการจัดการความรู้ และ5) ด้านเทคโนโลยี มุ่งเน้นการพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อการจัดการความรู้และเพื่อการเพิ่มพูนความรู้4. กลยุทธ์การพัฒนาการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของวิทยาลัยพยาบาลประกอบด้วย10 กลยุทธ์หลัก 36 กลยุทธ์รอง 38 โครงการและ 48 แนวปฏิบัติ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.236
title: การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบผสมผสานโดยใช้กรณีศึกษาตามแนวโยนิโสมนสิการเพื่อพัฒนาการคิดไตร่ตรองและการตัดสินใจเชิงจริยธรรมวิชาชีพสื่อมวลชนสำหรับนักศึกษาปริญญาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพ ปัญหา ความต้องการในการจัดการเรียนการสอนด้านจริยธรรมวิชาชีพสื่อมวลชน ของสาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏ 2) สร้างรูปแบบการเรียนการสอนบนเว็บแบบผสมผสานด้วยกรณีศึกษาตามแนวโยนิโสมนสิการ เพื่อพัฒนาการคิดไตร่ตรองและการตัดสินใจเชิงจริยธรรมวิชาชีพสื่อมวลชน 3) เปรียบเทียบความสามารถในการคิดไตร่ตรองและการตัดสินใจเชิงจริยธรรมวิชาชีพสื่อมวลชน ก่อนและหลังเรียน 4) ศึกษาพฤติกรรมการเรียนของกลุ่มตัวอย่าง และ 5) เพื่อนำเสนอรูปแบบการเรียนการสอนบนเว็บแบบผสมผสานด้วยกรณีศึกษาตามแนว โยนิโสมนสิการ เพื่อพัฒนาการคิดไตร่ตรองและการตัดสินใจเชิงจริยธรรมวิชาชีพสื่อมวลชน สำหรับนักศึกษาปริญญาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาความคิดเห็นในขั้นตอนที่ 1 มีอาจารย์ จำนวน 180 คน และนักศึกษาจำนวน 402 คน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2556 จำนวน 44 คน เครื่องมือที่ใช้ในวิจัย ได้แก่ แบบวัดการคิดไตร่ตรองและการตัดสินใจเชิงจริยธรรมวิชาชีพสื่อมวลชน แบบสังเกตพฤติกรรมการเรียน และแบบประเมินความพึงพอใจผลการวิจัย พบว่า 1. องค์ประกอบของรูปแบบการเรียนการสอนฯ ประกอบด้วย 7 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ผู้สอน 2) ผู้เรียน 3) เนื้อหา 4) กรณีศึกษา 5) วิธีคิดตามแบบโยนิโสมนสิการ 6) เทคโนโลยีการเรียนการสอน และ 7) การประเมินผล 2. ขั้นตอนของรูปแบบการเรียนการสอนฯ ประกอบด้วย 3 ขั้นตอนหลัก ได้แก่ 1) ขั้นเตรียมความพร้อม 2) ขั้นดำเนินการกิจกรรมการเรียนการสอนโดยใช้กรณีศึกษาตามแนวโยนิโสมนสิการมีขั้นตอนย่อย ดังนี้ 2.1) ขั้นทำความเข้าใจและระบุปัญหาเชิงจริยธรรม 2.2) ขั้นวิเคราะห์สาเหตุของปัญหาเชิงจริยธรรม 2.3) ขั้นเสนอวิธีการแก้ปัญหาเชิงจริยธรรม 2.4) ขั้นตัดสินใจเชิงจริยธรรมในการแก้ปัญหา 2.5) ขั้นไตร่ตรองสะท้อนคิด 2.6) ขั้นนำเสนอและประเมินผล และ 3) ขั้นการประเมินผล 3.ผลการทดลองใช้รูปแบบการเรียนการสอนฯ พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนการคิดไตร่ตรองและการตัดสินใจเชิงจริยธรรมวิชาชีพสื่อมวลชนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.237
title: การพัฒนารูปแบบการฝึกอบรมแบบผสมผสานโดยใช้หลักการจัดการความรู้ และการเรียนรู้จากการปฏิบัติ เพื่อพัฒนาสมรรถนะการออกแบบการฝึกอบรมของนักพัฒนาบุคลากร

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการฝึกอบรมแบบผสมผสานโดยใช้หลักการจัดการความรู้ และการเรียนรู้จากการปฏิบัติ เพื่อพัฒนาสมรรถนะการออกแบบการฝึกอบรมของนักพัฒนาบุคลากร กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักพัฒนาบุคลากรในหน่วยงานรัฐวิสาหกิจ จำนวน 26 คน แบ่งเป็น 5 กลุ่ม แต่ละกลุ่มเข้ารับการฝึกอบรมตามแผนการฝึกอบรมแบบผสมผสานโดยใช้หลักการจัดการความรู้ และการเรียนรู้จากการปฏิบัติ รวม 30 วัน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบทดสอบความรู้ก่อนและหลังการฝึกอบรม และแบบประเมินผลงานการออกแบบโครงการฝึกอบรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐานด้วยค่า t-test dependent ผลการวิจัยพบว่า1. องค์ประกอบของการฝึกอบรมแบบผสมผสานประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ คือ 1) เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ได้แก่ เครือข่ายอินเทอร์เน็ต อินทราเน็ต ไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์ กระดานประกาศ ห้องสนทนาออนไลน์ กระดานอภิปราย และบล็อก 2) บุคลากร ได้แก่ วิทยากรในห้องฝึกอบรมและออนไลน์ ผู้ดำเนินโครงการ และผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิค 3) ชุมชนนักปฏิบัติ 4) ปัญหาการปฏิบัติงาน 5) เนื้อหาการฝึกอบรม ได้แก่ การจัดการความรู้ ชุมชนนักปฏิบัติ การเรียนรู้จากการปฏิบัติ ความสำคัญของเทคโนโลยีในการฝึกอบรม และการออกแบบโครงการฝึกอบรมอย่างมืออาชีพ 6) ใบงานกิจกรรม 7) การยกย่องชมเชยและการให้รางวัล และ 8) การประเมินผล2. ขั้นตอนของการฝึกอบรมแบบผสมผสาน โดยใช้หลักการจัดการความรู้และการเรียนรู้จากการปฏิบัติ เพื่อพัฒนาสมรรถนะการออกแบบการฝึกอบรมของนักพัฒนาบุคลากร ประกอบด้วย 3 ระยะ 8 ขั้นตอน ได้แก่ 1) วิทยากรให้ความรู้พื้นฐาน 2) ชุมชนนักปฏิบัติกำหนดประเด็นปัญหา 3) ผู้ดำเนินโครงการเตรียมความพร้อมด้านการใช้เทคโนโลยีในการฝึกอบรม 4) ชุมชนนักปฏิบัติแสวงหาความรู้ 5) ชุมชนนักปฏิบัติสร้างความรู้ 6) ชุมชนนักปฏิบัตินำความรู้ไปปฏิบัติในงาน 7) ชุมชนนักปฏิบัติจัดเก็บความรู้และเรียกใช้ข้อมูล และ 8) ผู้ดำเนินโครงการ วิทยากร และผู้เข้ารับการฝึกอบรมร่วมกันประเมินผลผลงานและการฝึกอบรม3. ผลการทดลองใช้รูปแบบพบว่านักพัฒนาบุคลากรมีคะแนนสมรรถนะการออกแบบการฝึกอบรมหลังการฝึกอบรมแบบผสมผสานสูงกว่าก่อนการฝึกอบรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05