DOI: 10.14457/tu.the.2015.689
title: การพักงาน

description: เมื่อลูกจ้างถูกกล่าวหาว่ากระทำผิด ระหว่างสอบสวนหากไม่ต้องการให้ลูกจ้างมาทำงานนายจ้างสามารถพักงานลูกจ้างได้ แม้กฎหมายกำหนดหลักเกณฑ์เรื่องการพักงานไว้ แต่ยังไม่มีความชัดเจนและมีปัญหาในบางประการ เช่น มิได้กำหนดสาเหตุการพักงาน กำหนดเวลาพักงานสั้นเกินไป ไม่มีความชัดเจนเรื่องการนับเวลาทำงานระหว่างพักงาน เป็นต้น หลังจากสอบสวนแล้ว หากลูกจ้างกระทำผิดนายจ้างอาจลงโทษพักงานลูกจ้างได้ แต่กฎหมายไม่มีบทบัญญัติควบคุมไว้ นายจ้างบางคนจึงใช้อำนาจไม่เหมาะสมทำให้ลูกจ้างเดือดร้อนในบางกรณี  เนื่องจากกฎหมายไม่มีการตีความ และบทบัญญัติที่ชัดเจนจึงเกิดปัญหาในการปรับใช้ดังนี้1.ปัญหาเกี่ยวกับการพักงานในระหว่างสอบสวนการกระทำความผิดของลูกจ้าง1.1 สาเหตุการพักงานระหว่างสอบสวนการกระทำความผิดของลูกจ้างเนื่องจากนายจ้างบางคนสั่งพักงานโดยได้ไม่เหมาะสม ดังนั้น จึงควรเพิ่มเติมบทบัญญัติให้นายจ้างพักงานได้เมื่อหากให้ลูกจ้างทำงานต่อไปอาจทำให้ทรัพย์สินของสถานประกอบกิจการ หรือของนายจ้างเสียหาย หรืออาจเป็นอันตรายต่อชีวิตร่างกายของนายจ้าง ลูกจ้างอื่น ซึ่งเป็นไปตามแนวทางกฎหมายประเทศฟิลิปปินส์ และเพิ่มความคุ้มครองให้กับลูกค้าของนายจ้าง รวมทั้งควรกำหนดให้กรณีที่อาจทำให้พยานหลักฐานถูกทำลายเป็นสาเหตุในการออกคำสั่งพักงาน1.2 อำนาจในการออกคำสั่งพักงานในระหว่างสอบสวนการกระทำความผิดของลูกจ้างกฎหมายห้ามนายจ้างสั่งพักงาน เว้นแต่ ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน หรือข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างให้อำนาจ ซึ่งทำให้เกิดปัญหาเมื่อนายจ้างมิได้ระบุอำนาจแต่จำเป็นต้องพักงานลูกจ้าง เพื่อมิให้เกิดปัญหาจึงควรให้นายจ้างมีอำนาจตามกฎหมายพักงานเมื่อมีเหตุอันควร ซึ่งจะสอดคล้องกับแนวทางตามกฎหมายประเทศฟิลิปปินส์ 1.3 ระยะเวลาการพักงานระหว่างสอบสวนการกระทำความผิดของลูกจ้างกฎหมายให้นายจ้างพักงานไม่เกิน 7 วัน ระยะเวลานี้ควรจะนับเฉพาะในวันทำการ ทั้งนี้ หากต้องใช้พยานหลักฐานมาก ถ้าครบกำหนดแล้วยังสอบสวนไม่เสร็จควรให้ขยายเวลาพักงานออกไป เพื่อมิให้ประวิงการสอบสวนควรให้ขยายเวลาได้ไม่เกิน 7 วันทำการ และเพื่อคุ้มครองลูกจ้างในเวลาการพักงานที่ขยายออกไป นายจ้างต้องจ่ายค่าตอบแทนการทำงานให้ลูกจ้าง1.4 เงินที่จ่ายระหว่างมีคำสั่งพักงานเพื่อสอบสวนการกระทำความผิดของลูกจ้างนายจ้างมีหน้าที่จ่ายเงินให้ลูกจ้างที่ถูกพักงานน้อยกว่าร้อยละ 50 ของค่าจ้าง ถ้าลูกจ้างที่ถูกพักงานได้รับค่าจ้างตามความสำเร็จของงาน เงินจำนวนนี้ให้คำนวณโดยนำเงินที่ลูกจ้างอาจได้รับ 30 วันสุดท้ายมาเฉลี่ยแล้วคำนวณกับเวลาพักงาน หากลูกจ้างกระทำผิดควรบัญญัติให้คืนเงิน และกำหนดให้นายจ้างหักเงินที่ต้องจ่ายให้ภายหลังได้ อย่างไรก็ดี หากลูกจ้างมิได้กระทำผิดกฎหมายกำหนดให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างเท่ากับวันทำงาน เพื่อป้องกันมิให้นายจ้างบิดพริ้วจึงควรเพิ่มบทลงโทษทางแพ่ง โดยหากนายจ้างไม่ยอมชำระเงินควรกำหนดให้รับผิดในดอกเบี้ยที่สูงขึ้นและเงินเพิ่ม1.5 การนับระยะเวลาทำงานในระหว่างมีคำสั่งพักงานเพื่อสอบสวนการกระทำความผิดของลูกจ้างหากลูกจ้างมิได้กระทำผิด แสดงให้เห็นว่านายจ้างได้ประโยชน์ในการสอบสวน จึงอาจตีความได้ว่าเวลาพักงานเป็นวันที่นายจ้างสั่งให้หยุดงานเพื่อประโยชน์นายจ้างซึ่งอาจรวมเป็นเวลาทำงานลูกจ้างได้ แต่ถ้าลูกจ้างกระทำผิดก็ไม่ควรนำเวลาพักงานมารวมเป็นเวลาทำงาน และหากนายจ้างลงโทษเลิกจ้างให้มีผลย้อนหลังในวันพักงาน เมื่อการลงโทษเป็นการแสดงเจตนา ฉะนั้น จึงไม่อาจให้การเลิกจ้างมีผลย้อนหลังในวันพักงานได้1.6 ผลการพิจารณาหลังจากมีคำสั่งพักงานเพื่อสอบสวนการกระทำความผิดของลูกจ้างแม้นายจ้างมีอำนาจลงโทษลูกจ้าง แต่คำสั่งลงโทษจะถูกควบคุมด้วยมาตรา 14/1 พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 อย่างไรก็ดี ทางปฏิบัติเกิดปัญหาในการปรับใช้มาตรการในการลงโทษบางประการ(1) การย้ายหน้าที่การงานเมื่อลูกจ้างถูกลงโทษย้ายหน้าที่การงานทำให้ต้องไปทำงานในตำแหน่งอื่นต่างจากที่ระบุไว้ในสัญญา เพื่อมิให้ลูกจ้างนำมากล่าวอ้างว่านายจ้างผิดสัญญา หากนายจ้างต้องการจะลงโทษย้ายหน้าที่การงานจึงควรที่จะกำหนดอำนาจการลงโทษในสัญญา หรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน(2) การลดค่าจ้างการลงโทษลดค่าจ้างเป็นการแสดงเจตนาฝ่ายเดียวของนายจ้าง แม้จะกำหนดให้เป็นโทษในสัญญา หรือข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานก็ตาม ก็ถือว่าเป็นข้อที่ทำให้นายจ้างได้เปรียบลูกจ้างเกินควร ดังนั้น นายจ้างจึงไม่สามารถนำการลงโทษลดค่าจ้างใช้เพื่อลงโทษลูกจ้างได้(3) การไม่ปรับขึ้นค่าจ้างหากนายจ้างไม่ถูกผูกพันต้องปรับขึ้นค่าจ้าง การไม่ปรับค่าจ้างก็อาจไม่ถือเป็นการลงโทษ เพราะลูกจ้างมิได้ได้รับผลร้ายจากการทำงาน แต่ถ้านายจ้างมีความผูกพันก็สามารถที่จะนำการไม่ปรับขึ้นค่าจ้างมาใช้เพื่อลงโทษได้ เพราะการลงโทษนี้มิได้มีผลต่อค่าจ้างที่ได้ตกลงไว้ในสัญญา2.ปัญหาเกี่ยวกับการลงโทษทางวินัยด้วยการพักงาน2.1 อำนาจในการลงโทษทางวินัยด้วยการพักงานคำพิพากษาศาลฎีกายอมรับให้นำการลงโทษพักงานมาใช้กับลูกจ้าง แต่กฎมายมิได้บัญญัติถึงเรื่องนี้ไว้ นายจ้างทุกคนควรมีอำนาจตามกฎหมายเพื่อลงโทษพักงานตามแนวกฎหมายประเทศสิงคโปร์ เพื่อมิให้เกิดปัญหาการลงโทษ เพราะสถานประกอบกิจการบางแห่งไม่จำต้องจัดทำข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน หรือนายจ้างอาจมิได้กำหนดให้เป็นโทษในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน 2.2 ระยะเวลาการลงโทษทางวินัยด้วยการพักงานเนื่องจากกฎหมายจำกัดเวลาลงโทษพักงานไว้ นายจ้างบางคนจึงลงโทษโดยไม่เป็นธรรม ฉะนั้น ควรเพิ่มบทบัญญัติจำกัดเวลาลงโทษพักงาน เพื่อมิให้นายจ้างใช้อำนาจเอาเปรียบลูกจ้างจนเกินสมควร โดยเห็นว่าการลงโทษพักงานสูงสุดไม่เกิน 7 วันทำการเป็นระยะเวลาที่มีความเหมาะสม2.3 การนับระยะเวลาทำงานในระหว่างลงโทษทางวินัยด้วยการพักงานเมื่อการหยุดระหว่างถูกลงโทษพักงานมิได้ก่อประโยชน์แก่นายจ้าง ทั้งมีสาเหตุเพื่อลงโทษการกระทำผิดของลูกจ้าง จึงไม่อาจถือเป็นวันที่นายจ้างสั่งให้หยุดเพื่อประโยชน์นายจ้าง จึงไม่ควรนำเวลาลงโทษพักงานรวมเป็นเวลาทำงานของลูกจ้าง หลักนี้ตรงกับในประเทศญี่ปุ่นและสิงคโปร์2.4 การลาออกในระหว่างการลงโทษทางวินัยด้วยการพักงานถ้าลูกจ้างไม่ต้องการรับโทษพักงานแต่ต้องการลาออกทันที ในเรื่องการลาออกแบ่งเป็น 2 กรณี คือ สัญญามีกำหนดเวลาการจ้างแน่นอน ลูกจ้างจะลาออกต้องอาศัยความยินยอมของนายจ้าง แต่ถ้าสัญญาที่ไม่มีกำหนดเวลา ลาออกได้ก็โดยบอกกล่าวอย่างน้อยหนึ่งช่วงการจ่ายค่าจ้างเพื่อให้มีผลในการจ่ายค่าจ้างคราวถัดไป ลูกจ้างจึงไม่อาจเลิกสัญญาทันทีที่ถูกลงโทษพักงานได้ในปัญหาการพักงาน หากได้มีการวิเคราะห์ตีความ แก้ไขกฎหมายให้สอดคล้องกับการใช้งานแล้ว การพักงานจะเป็นประโยชน์ยิ่งในการสอบสวน รวมทั้งทำให้นายจ้างสามารถนำการลงโทษทางวินัยด้วยการพักงานมาปรับใช้โดยไม่ทำให้ลูกจ้างได้รับผลร้ายจนเกินสมควร