cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2012.730
title: ผลของการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์โดยใช้องค์ประกอบหลักของการออกแบบทางวิศวกรรมร่วมกับเทคนิคการใช้ผังกราฟิกที่มีต่อความสามารถในการวิเคราะห์และการทำโครงงานวิทยาศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสามารถในการทำโครงงานวิทยาศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาที่เรียนวิทยาศาสตร์โดยใช้องค์ประกอบหลักของการออกแบบทางวิศวกรรมร่วมกับเทคนิคการใช้ผังกราฟิก 2) ศึกษาความสามารถในการวิเคราะห์และการวิเคราะห์แต่ละประเภทของนักเรียนกลุ่มทดลอง และ 3) เปรียบเทียบความสามารถในการวิเคราะห์และการวิเคราะห์แต่ละประเภทของนักเรียนมัธยมศึกษาก่อนและหลังเรียนวิทยาศาสตร์โดยใช้องค์ประกอบหลักของการออกแบบทางวิศวกรรมร่วมกับเทคนิคการใช้ผังกราฟิก กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 5 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2554 โรงเรียนนนทรีวิทยา จำนวน 23 คน โดยใช้วิธีเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ 1) แบบประเมินการทำโครงงานวิทยาศาสตร์ มีค่าดัชนีความสอดคล้องของผู้ทรงคุณวุฒิเท่ากับ 0.85 และค่าความสอดคล้องภายในเครื่องมือเท่ากับ 0.91 และ 2) แบบวัดความสามารถในการวิเคราะห์ มีค่าความยากเฉลี่ยเท่ากับ 0.69 ค่าอำนาจจำแนกเฉลี่ยเท่ากับ 0.45 และค่าความเที่ยง KR-21 เท่ากับ 0.76 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าเฉลี่ยร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที หลังการทดลองผลของการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1.นักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนความสามารถในการทำโครงงานวิทยาศาสตร์เท่ากับร้อยละ 81.67 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดคือร้อยละ 70 และจัดอยู่ในเกณฑ์ความสามารถในระดับดีมาก 2.นักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนรวมความสามารถในการวิเคราะห์ร้อยละ 65.4 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ ที่กำหนดคือร้อยละ 65 เมื่อพิจารณาแยกตามประเภทของการวิเคราะห์ทั้ง 3 ประเภท คือ 1) การวิเคราะห์องค์ประกอบ 2) การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ และ 3) การวิเคราะห์เชิงหลักการ พบว่า นักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนเท่ากับร้อยละ 65.2, 65.7 และ 65.2 ตามลำดับ ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดทุกประเภท 3.นักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนความสามารถในการวิเคราะห์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ทั้งนี้นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยการวิเคราะห์ทั้ง 3 ประเภท คือ 1) การวิเคราะห์องค์ประกอบ 2) การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ และ 3) การวิเคราะห์เชิงหลักการ หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2012.731
title: การเปรียบเทียบความแม่นยำของวิธีการประมาณขนาดซอฟต์แวร์เชิงวัตถุด้วยวิธีฟังก์ชันพอยต์ ฟังก์ชันพอยต์เชิงวัตถุ และคลาสพอยต์

description: การประมาณการซอฟต์แวร์เป็นกิจกรรมหนึ่งที่จำเป็นในการวางแผนโครงการพัฒนาซอฟต์แวร์ เพื่อใช้บริหารจัดการทรัพยากรบุคคล เครื่องมือ ค่าใช้จ่ายและระยะเวลาในการพัฒนาซอฟต์แวร์ วิธีการประมาณการซอฟต์แวร์ที่เลือกมีผลต่อความแม่นยำต่อการประมาณการซอฟต์แวร์ ผู้บริหารโครงการซอฟต์แวร์ควรเลือกใช้ให้เหมาะสมกับประเภทของโครงการซอฟต์แวร์ การพัฒนาซอฟต์แวร์เชิงวัตถุเป็นกระบวนการพัฒนาซอฟต์แวร์หนึ่งที่เป็นที่นิยม โดยมีวิธีการประมาณการซอฟต์แวร์เชิงวัตถุที่ถูกนำเสนอขึ้น คือ ฟังก์ชันพอยต์ ฟังก์ชันพอยต์เชิงวัตถุ ฟังก์ชันพอยต์เชิงวัตถุสอง และคลาสพอยต์ แต่ยังไม่พบงานวิจัยเพื่อทดสอบเปรียบเทียบความแม่นยำจากวิธีการประมาณการทั้งสี่วิธีการ การศึกษานี้จึงเปรียบเทียบความแม่นยำทั้งสี่วิธีการ การศึกษานี้เป็นการทดสอบข้อมูลที่ได้จากธุรกิจพัฒนาซอฟต์แวร์จริง ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า การประมาณขนาดซอฟต์แวร์ด้วยฟังก์ชันพอยต์และคลาสพอยต์ให้ผลความแม่นยำมากที่สุด โดยให้ผลความแม่นยำที่ใกล้เคียงกันอย่างมีนัยสำคัญ ส่วนวิธีประมาณขนาดด้วยฟังก์ชันพอยต์เชิงวัตถุและฟังก์ชันพอยต์เชิงวัตถุสองไม่มีความแม่นยำอย่างมีนัยสำคัญ
DOI: 10.14457/cu.the.2012.732
title: ช่องทางการจำหน่ายใน “งานมหกรรมบ้านและคอนโดฯ” : กรณีศึกษาผู้ประกอบการโครงการอาคารชุดรายกลาง-รายเล็ก

description: ปัจจุบันโครงการอสังหาริมทรัพย์ ได้มีการเปิดตัวโครงการเป็นจำนวนมาก ช่องทางการจำหน่ายทางการตลาดจึงมีความสำคัญมาก เพราะจะทำให้สินค้าเป็นที่รับรู้ต่อกลุ่มผู้บริโภค และนำไปสู่การตัดสินใจซื้อในที่สุด วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคุ้มค่าของช่องทางการจำหน่ายด้านการออกงาน “มหกรรมบ้านและคอนโดฯ” ของกลุ่มผู้ประกอบการอาคารชุดรายกลางถึงรายเล็ก พร้อมสรุปและวิเคราะห์ผลที่ได้รับ เพื่อเป็นข้อเสนอแนะแก่ผู้ประกอบการ ในการวางแผนด้านการตลาด ด้านความคุ้มค่าศึกษา 3 ด้านได้แก่ อัตราส่วนค่าใช้จ่ายในการทางการตลาดต่อยอดขาย อัตราการขาย และ การเปรียบเทียบสัดส่วนค่าใช้จ่ายทางการตลาดของแต่ละโครงการ ด้วยวิธีวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยสัมภาษณ์ผู้วางแผนทางการตลาดจำนวน 8 บริษัทผลการวิจัยพบว่า แนวทางการวางแผนการทางการตลาดของผู้ประกอบการอาคารชุดทั้งรายกลางถึงรายเล็ก มีการกระทำที่สอดคล้องกัน 3 ด้าน คือ ศึกษากลุ่มเป้าหมายของตนเอง การเลือกใช้สื่อโฆษณาสำคัญที่สุดคือการทำการตลาด ณ ทำเลที่ตั้งโครงการ ในรัศมี 5 กิโลเมตร และการวางแผนเรื่องงบประมาณทางการตลาดด้านการใช้สื่อขึ้นอยู่กับมูลค่าโครงการรวมเป็นหลัก สำหรับการศึกษาด้านความคุ้มค่าพบว่า กลุ่มผู้ประกอบการอาคารชุดรายกลาง ด้านอัตราส่วนค่าใช้จ่ายทางการตลาดต่อยอดขาย โครงการ ริชี่พาร์ค (ร้อยละ 0.69) มีความคุ้มค่ามากที่สุด ด้านอัตราขาย โครงการ แอม ฟายน์ (5:1) มีความคุ้มค่ามากที่สุด และด้านการเปรียบเทียบสัดส่วนค่าใช้จ่ายทางการตลาด ทุกโครงการมีค่าใช้จ่ายการโฆษณา โดยเน้นป้ายโฆษณากลางแจ้งมากที่สุด รองลงมาเป็นการตลาดทางตรง โดนเน้นการออกงานมหกรรมแสดงสินค้า และการตลาดทางอินเตอร์เน็ตเป็นสัดส่วนน้อยที่สุด สำหรับกลุ่มผู้ประกอบการอาคารชุด รายเล็ก ในด้านอัตราส่วนค่าใช้จ่ายทางการตลาดต่อยอดขาย โครงการ ฟ้าโดม (ร้อยละ 7.69) มีความคุ้มค่ามากที่สุด ด้านอัตราขาย โครงการ ซี สไตล์ (33.30:1) มีความคุ้มค่ามากที่สุด และด้านการเปรียบเทียบสัดส่วนค่าใช้จ่ายทางการตลาด ทุกโครงการมีการใช้ค่าใช้จ่ายการโฆษณามากที่สุด โดยเน้นป้ายรอบๆบริเวณโครงการ รองลงมาจะเป็นการตลาดทางตรง และการตลาดทางอินเตอร์เน็ตให้ความสำคัญน้อยที่สุด โดยจะใช้เพียงเว็บไซต์ของทางบริษัทเท่านั้นข้อเสนอแนะ สำหรับผู้ประกอบการ ช่องทางการจำหน่ายงานมหกรรมบ้านและคอนโด ถือเป็นอีกหนึ่งช่องทางที่สามารถสร้างการรับรู้ของตราสินค้า และเป็นการประชาสัมพันธ์ข้อมูลโครงการ เพื่อส่งผ่านไปยังกลุ่มเป้าหมายได้ดีมากที่สุดวิธีหนึ่ง นอกเหนือจากการวัดในรูปแบบของเม็ดเงิน และกำไรที่ได้รับ และยังสามารถใช้ เป็นเครื่องมือทางการตลาด เพื่อเสริมด้านประสิทธิผลจากการใช้ป้ายโฆษณา เพื่อเป็นการตอกย้ำตราสินค้า และสร้างการรับรู้ของตัวโครงการ ได้อีกทางหนึ่งเช่นกัน สำหรับผู้จัดงาน ด้านตำแหน่งบูทมีผลต่อการเดินชมงานของกลุ่มผู้บริโภค และยอดขายของโครงการ จึงเสนอแนะให้ปรับผังบูท และจัดโซนทำเล เพื่อให้ง่ายต่อการเข้าถึงของลูกค้ากลุ่มเป้าหมาย ทั้งยังทราบถึงแนวโน้มด้านทำเลที่ตั้งที่ได้รับความสนใจจากผู้ประกอบการ และกลุ่มเป้าหมายในแต่ละช่วงเวลาของการจัดงานอีกด้วย ข้อค้นพบ จัดงานแสดงสินค้าเฉพาะกลุ่มผู้ประกอบการรายกลางถึงรายเล็ก ข้อดีคือ แข่งขันกับระดับเดียวกันทั้งด้านราคา ทำเล โปรโมชั่น เพื่อตอบสนองต่อความต้องการในตัวสินค้าของกลุ่มผู้บริโภคให้มากที่สุด ยังนำไปสู่ความคุ้มค่าสูงสุดในการช่องทางการจำหน่ายนี้
DOI: 10.14457/cu.the.2012.733
title: การลงทุนธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ในสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามของนักลงทุนไทยเมื่อเปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน

description: ประเทศเวียดนามเป็นอีกประเทศหนึ่งในกลุ่มประเทศอาเซียน 10 ประเทศ ที่มีศักยภาพดึงดูดการลงทุนโครงการต่างๆ จากนักลงทุนต่างประเทศ อันเนื่องมาจากขนาดของจำนวนประชากรที่มีประมาณ 90 ล้านคน มีความต้องการด้านที่อยู่อาศัย การบริโภคจับจ่ายใช้สอย มีทรัพยากรทางธรรมชาติที่อุมดมสมบูรณ์ มีแรงงานที่มีฐานค่าแรงต่ำ อีกทั้งรัฐบาลเวียดนามเองนั้น มีเสถียรภาพในการปกครอง ได้มีการส่งเสริมนโยบายการการลงทุนและนโยบายที่สนับสนุนให้ชาวต่างชาติมาลงทุน เพื่อให้เกิดการขยายตัวทางเศรษฐกิจ และการสร้างสาธารณูปโภคและสาธารณูปการขั้นพื้นฐาน อันนำมาซึ่งการพัฒนาประเทศ การจัดตั้งกลุ่มประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community :AEC) ที่เป็นแกนนำในการดำเนินการรวมกลุ่มประเทศอาเซียนด้านเศรษฐกิจ ให้เป็นไปในทิศทางเดียวกันทำให้แต่ละประเทศในกลุ่มอาเซียน เริ่มดำเนินการเปิดการค้าเสรี ลดการกีดกันการลงทุน ลดอัตราภาษีระหว่างประเทศในกลุ่มอาเซียน เพื่อพัฒนาศักยภาพทางเศรษฐกิจให้ดีขึ้นงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาแนวทางการลงทุนโครงการอสังหาริมทรัพย์ในประเทศเวียดนามและศึกษาถึงกฎหมาย ข้อกำหนด มาตราการทางการค้าการลงทุนต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง เพื่อเป็นข้อมูลเบื้องต้นในการลงทุนแก่ผู้ประกอบการ ที่มีความสนใจลงทุนในประเทศเวียดนามโดยศึกษาจากกลุ่มนักลงทุนที่ได้มีการลงทุนในประเทศเวียดนามแล้วจากการศึกษาพบว่า กลุ่มผู้ลงทุนโครงการในประเทศเวียดนาม ส่วนใหญ่มีการลงทุนเป็นลักษณะกิจการร่วมทุนกับนักลงทุนในประเทศเวียดนาม โดยแบ่งสัดส่วนการถือหุ้นขึ้นอยู่กับข้อตกลงร่วมของแต่ละบริษัท ลักษณะของเงินทุนที่นำเข้าไปลงทุนของกลุ่มตัวอย่าง เป็นการออกหุ้นกู้ภายในประเทศ เนื่องมาจากกลุ่มตัวอย่างเป็นบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ จึงใช้วิธีการออกหุ้นกู้เพื่อเป็นการะดมเงินทุนแทนการกู้ยืมเงิน ความเสี่ยงของเงินที่นำไปลงทุนจะมีความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยนของสกุลเงินที่นำไปลงทุน เนื่องจากการแปรผันของอัตราแลกเปลี่ยนค่าเงินในแต่ละช่วงเวลาที่ต่างกัน ในกลุ่มตัวอย่างมีการจัดตั้งหน่วยงานที่ทำการศึกษาข้อมูล และวิเคราะห์ก่อนการลงทุนในประเทศเวียดนาม ซึ่งเห็นว่าเป็นส่วนสำคัญของการศึกษาและเข้าถึงข้อมูลเชิงลึก เพื่อวิเคราะห์โครงการก่อนการตัดสินใจลงทุน ข้อจำกัดในการลงทุนในประเทศเวียดนาม ได้แก่ 1.กฎหมาย ข้อกำหนดที่มีการเปลี่ยนแปลงจากนโยบายการลงทุนของรัฐบาล 2.ภาษา 3.ระบบการเงิน 4.ทำเล ทีตั้ง 5.การเดินทาง จากการสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่างพบว่า แนวทางการลงทุนอสังหาริมทรัพย์ด้านนิคมอุตสาหกรรม โรงงาน ฐานการผลิต และด้านการก่อสร้าง ยังพอมีโอกาสเนื่องจากนโยบายของรัฐบาลเวียดนาม สนับสนุนการลงทุนและมีสิทธิพิเศษให้กับนักลงทุนต่างชาติที่เข้ามาลงทุนในเขตเศรษฐกิจพิเศษ และโครงการที่รัฐบาลเวียดนามต้องการพัฒนา เช่น มหาวิทยาลัย โรงพยาบาล การลงทุนด้านเทคโนโลยี เป็นต้นการลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์ประเภทด้านที่อยู่อาศัย ณ สภาวะเศรษฐกิจปัจจุบัน ปี พ.ศ.2555 ยังอยู่ในสภาวะซบเซาอันเนื่องมาจากสภาวะเงินเฟ้อของประเทศเวียดนามใน 5 ปีที่ผ่านมา อีกทั้ง ชาวต่างชาติที่เข้าไปลงทุนยังไม่มีสิทธิ์ในการถือครองที่ดิน แต่จะได้สิทธิในการเช่าระยาวประมาณ 50-70 ปี ควรศึกษาและตรวจสอบการใช้ที่ดินและสิทธิ์ในการใช้ของชาวต่างชาติก่อนการตัดสินใจลงทุนข้อเสนอแนะในการศึกษาพบว่าการลงทุนอสังหาริมทรัพย์ในแต่ละประเภทในประเทศเวียดนามมีข้อจำกัดที่แตกต่างกัน ควรศึกษาแยกเป็นรายประเภท เพื่อให้ได้ข้อมูลเชิงลึกและนำมาวิเคราะห์การลงทุนได้อย่างถูกต้อง
DOI: 10.14457/cu.the.2012.734
title: ผลของการใช้กระต่ายช่วยบำบัดต่อการเห็นคุณค่าในตนเอง ภาวะซึมเศร้า และความสุขของเด็กกำพร้าสถานสงเคราะห์เด็กหญิงบ้านราชวิถี

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมการบำบัดด้วยกระต่ายที่มีต่อความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง, ภาวะซึมเศร้า และความสุขของเด็กกำพร้าภายในกลุ่มทดลอง ระหว่างก่อน หลัง และระยะติดตามผล 1 เดือน และเพื่อศึกษาเปรียบเทียบระดับความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง, ภาวะซึมเศร้า และความสุขของเด็กกำพร้า ระหว่างกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่างทั้ง 30 คนเป็นเด็กที่มีอายุระหว่าง 12-15 ปี ณ สถานสงเคราะห์เด็กหญิงบ้านราชวิถี โดยกลุ่มตัวอย่างจะถูกแบ่งกลุ่มโดยใช้วิธีการสุ่มแบบระบบ เข้าไปยังกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 15 คน โดยกลุ่มทดลองจะเข้าร่วมกิจกรรมการบำบัดด้วยกระต่าย จำนวน 10 กิจกรรมเป็นเวลา 5 วัน ส่วนกลุ่มควบคุมดำเนินชีวิตตามปกติและจะได้รับกิจกรรมบำบัดภายหลังจากเสร็จสิ้นการเก็บผลการศึกษา การศึกษานี้ใช้ แบบวัดความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง, แบบประเมินภาวะซึมเศร้าในเด็ก และแบบวัดความสุขระยะก่อนและหลังการทดลอง สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS วิเคราะห์ด้วยสถิติ independent sample t-test โปรแกรม Stata SE 11.0 วิเคราะห์ ด้วยสถิติ Generalized Estimating Equations (GEE) และหาขนาดอิทธิพลของโปรแกรมตามวิธี ของ Cohen’s dผลการวิจัยพบว่า หลังการเข้าร่วมกิจกรรมการบำบัดด้วยกระต่ายกลุ่มทดลองมีคะแนนภาวะซึมเศร้าลดลง และคะแนนความสุขเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และขนาดอิทธิพล(effect size) ของโปรแกรมบำบัด มีผลต่อภาวะซึมเศร้าปานกลาง ต่อความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง และความสุขมีขนาดเล็ก
DOI: 10.14457/cu.the.2012.735
title: การเปรียบเทียบระหว่างการฝึกแบกน้ำหนักกระโดดกับการฝึกกระโดดด้วยยางยืดแบบมีลูกรอกที่มีต่อพลังกล้ามเนื้อสูงสุดในการกระโดดแนวดิ่งของนักกีฬาวอลเลย์บอลเยาวชนหญิง

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตุถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการฝึกแบกน้ำหนักกระโดด และการฝึกกระโดดด้วยยางยืดแบบมีลูกรอกที่มีผลต่อพลังกล้ามเนื้อสูงสุดในการกระโดดแนวดิ่งของนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงของโรงเรียนกีฬากรุงเทพมหานคร อายุระหว่าง 16 – 18 ปี จำนวน 22 คน โดยวิธีการเลือกตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive sampling) ทำการทดสอบพลังกล้ามเนื้อสูงสุดในการกระโดดแนวดิ่ง (Peak power of vertical jump) เพื่อแบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่มๆ ละ 11 คน กลุ่มที่ 1 ฝึกแบกน้ำหนักกระโดดด้วยระดับความหนัก 20 เปอร์เซ็นต์ของ 1 อาร์เอ็ม กลุ่มที่ 2 ฝึกกระโดดด้วยยางยืดแบบลูกรอกด้วยระดับความหนัก 20 เปอร์เซ็นต์ของ 1 อาร์เอ็ม ใช้ระยะในการฝึก 8 สัปดาห์ๆ ละ 2 วัน ทำทดสอบพลังกล้ามเนื้อสูงสุดในการกระโดดแนวดิ่ง และความแข็งแรงสัมพัทธ์ของกล้ามเนื้อขาก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และสัปดาห์ที่ 8 แล้วนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติ โดยการหาค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยโดยใช้สถิติที และวิเคราะห์ความแตกต่างของค่าเฉลี่ยภายในกลุ่ม โดยใช้สถิติวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ ถ้ามีความแตกต่างจึงเปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่ ตามวิธีของบอนเฟอโรนีผลการวิจัยพบว่า 1. กลุ่มฝึกกระโดดด้วยยางยืดแบบมีลูกรอกมีการพัฒนาพลังกล้ามเนื้อสูงสุดในการกระโดดแนวดิ่ง และความแข็งแรงสัมพัทธ์ของกล้ามเนื้อขาสูงกว่ากลุ่มฝึกแบกน้ำหนักกระโดด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. กลุ่มฝึกกระโดดด้วยยางยืดแบบมีลูกรอก และกลุ่มฝึกแบกน้ำหนักกระโดดมีการพัฒนาพลังกล้ามเนื้อสูงสุดในการกระโดดแนวดิ่ง และความแข็งแรงสัมพัทธ์ของกล้ามเนื้อขาเพิ่มขึ้นภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และสัปดาห์ที่ 8 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05สรุปผลการวิจัยได้ว่า การฝึกกระโดดด้วยยางยืดแบบมีลูกรอกด้วยระดับความหนัก 20 เปอร์เซ็นต์ของ 1 อาร์เอ็ม มีความเหมาะสมในการนำไปใช้ฝึกเพื่อพัฒนาพลังกล้ามเนื้อสูงสุดในการกระโดดแนวดิ่งของนักกีฬาวอลเลย์บอลเยาวชนหญิงได้ดีกว่าการฝึกแบกน้ำหนักกระโดด ด้วยระดับความหนัก 20 เปอร์เซ็นต์ของ 1 อาร์เอ็ม
DOI: 10.14457/cu.the.2012.736
title: กระบวนการพัฒนาโครงการ บูติค แคมป์ปิ้ง รีสอร์ท : กรณีศึกษา คีรีมายา กอล์ฟ รีสอร์ท แอนด์ สปา และ ฟาร์มโชคชัย บูติค แคมป์ จังหวัดนครราชสีมา

description: สภาพการณ์ตลาดการท่องเที่ยวโลกในปัจจุบันมีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วและอยู่ในอัตราที่เพิ่มขึ้น องค์การการท่องเที่ยวโลก (World Tourism Organization: UNWTO) คาดการณ์ว่าในปี 2563 จะมีนักท่องเที่ยวเดินทางระหว่างประเทศเป็นจำนวนประมาณ 1.5 พันล้านคน โดยท่องเที่ยวในทวีปเอเชียประมาณ 397 ล้านคน คิดเป็นอัตราการเติบโตเฉลี่ยร้อยละ 6.5 ต่อปี สำหรับประเทศไทยมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้น โดยในปี 2555 การท่องเที่ยวสร้างรายได้จากตลาดต่างประเทศเพิ่มขึ้นร้อยละ 9 เมื่อเทียบกับปี 2554 ประมาณรายได้ 846,000 ล้านบาท และมีจำนวนนักท่องเที่ยว 20.58 ล้านคน ในปัจจุบันธุรกิจที่พักมีการพัฒนาอย่างมากมายเพื่อรองรับกลุ่มนักท่องเที่ยวที่แสวงหา ประสบการณ์ สิ่งใหม่มากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ(Eco-Tourism)ที่กำลังนิยม ส่งผลให้การพัฒนาโรงแรม นำธรรมชาติเข้ามาสร้างเอกลักษณ์ คำนึงถึงผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมมากยิ่งขึ้น ก่อให้เกิดโรงแรมบูติคสไตล์ Natural ที่เน้นธรรมชาติ สุขภาพ และการผ่อนคลาย เพื่อตอบรับกระแสการท่องเที่ยวแนวใหม่ข้างต้น จึงมีการพัฒนาโรงแรมประเภท บูติค แคมป์ปิ้ง รีสอร์ท ที่มีความเป็นมิตรกับธรรมชาติ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการพัฒนา พร้อมทั้งเสนอแนะแนวทางการปรับปรุงและพัฒนา ให้มีความเหมาะสมกับนักท่องเที่ยวกลุ่มเป้าหมาย เพิ่มมูลค่าสูงสุดให้ผู้ประกอบการ ในการศึกษาผู้วิจัยได้แบ่งกลุ่มโรงแรมประเภท บูติค แคมป์ปิ้ง รีสอร์ท โดยวิเคราะห์จากระดับราคาห้องพัก ออกเป็น 3 กลุ่ม คือ 1)ระดับบน 2)ระดับกลาง 3)ระดับล่าง โดยทำการศึกษาโครงการคีรีมายา กอล์ฟ รีสอร์ท แอนด์ สปา และฟาร์มโชคชัย บูติค แคมป์ จังหวัด นครราชสีมา ซึ่งอยู่ในกลุ่มระดับบน และระดับกลางตามลำดับจากการศึกษาผู้วิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวกลุ่มตัวอย่าง มีสัดส่วนเพศชายเท่าๆกับเพศหญิง อายุ 30-39ปี นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เลือกเข้าพักโรงแรมบูติก 1-2ครั้งต่อปี และเลือกกลับมาพักที่โรงแรมเดิม ปัจจัยในการเลือกพักมากที่สุดคือ สไตล์การออกแบบ ทำเลที่ตั้ง การบริการ กิจกรรมภายใน สิ่งอำนวยความสะดวก ตามลำดับ และปัจจัยในการเลือกรูปแบบโรงแรมคือ ความสวยงาม ให้บรรยากาศที่ดี ตรงกับความชอบไลฟ์สไตล์ของตนเอง ต้องการความทันสมัยแปลกใหม่ ตามลำดับ นอกจากนี้รูปแบบพื้นที่ใช้สอยที่จะสามารถเพิ่มมูลค่าได้ ส่วนใหญ่นักท่องเที่ยวมีการคำนึงถึงสภาพแวดล้อมมากขึ้น ต้องการใกล้ชิดธรรมชาติ มีความกลมกลืนกับธรรมชาติ ในทุกส่วนขององค์ประกอบในการออกแบบ พร้อมทั้งนักท่องเที่ยวต้องการความสงบ เป็นส่วนตัวสูง และการบริการที่พิเศษ นอกจากนี้เมื่อนำมาเปรียบเทียบ อัตราการเข้าพัก รายได้และต้นทุนต่อตารางเมตร พบว่า กลุ่มระดับกลาง สามารถสร้างมูลค่าให้กับโครงการได้ดีกว่าข้อเสนอแนะ เนื่องจากนักท่องเที่ยวเลือกเข้าพักในช่วง High season(พฤศจิกายน ถึง กุมพาพันธ์)เป็นส่วนใหญ่ ส่งผลให้ผู้ประกอบการควรวางแผนการตลาด ปรับโปรโมชั่นเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาพักในช่วง Low season มากยิ่งขึ้น ดังนั้นการพัฒนาโรงแรม บูติค แคมป์ปิ้ง รีสอร์ท ควรสร้างจุดขาย โดยเน้นไปที่ความแตกต่าง เอกลักษณ์เฉพาะ ของทำเลที่ตั้ง ผลิตภัณฑ์ กิจกรรม การบริการ พร้อมทั้งประสบการณ์ที่นักท่องเที่ยวจะได้รับ จึงจะส่งผลให้โครงการมีความน่าสนใจ สามารถสร้างมูลค่าเพิ่มขึ้น พร้อมทั้งควรมีการพึ่งพาอาศัยกันกับธรรมชาติ จึงก่อให้เกิดความยั่งยืนในการพัฒนาโครงการต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2012.737
title: แนวทางการออกแบบเพื่อความโดดเด่นของป้ายไฟร้านค้า : กรณีศึกษา ถนนเยาวราช

description: ป้ายร้านค้าและป้ายโฆษณามีส่วนสำคัญอย่างยิ่งในการโฆษณาประกอบการค้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในย่านการค้าขาย ที่เจ้าของธุรกิจต่างใช้ป้ายเพื่อการโฆษณาให้ร้านค้าของตนโดดเด่น ดึงดูดลูกค้า และสร้างเอกลักษณ์ให้แก่ร้านค้าของตนเองจากคู่มือและมาตรฐานในด้านแสงสว่างที่มีในปัจจุบัน ใน The outdoor lighting guide ของ Institute for Lighting Engineers (ILE, 2005) ได้แนะนำถึงค่าความเปรียบต่างที่เหมาะสมอย่างคร่าวๆในการใช้งานต่างๆซึ่งในที่นี้เป็นที่ทราบกันว่า ค่าที่แนะนำเป็นค่าสำหรับเมื่อวัตถุอยู่บนพื้นหลังเรียบธรรมดาทั่วไป แต่ในความเป็นจริงแล้ว ภาพของเมืองในเวลากลางคืนในแต่ละพื้นที่มีความซับซ้อนของพื้นหลังที่แตกต่างกันงานวิจัยนี้จึงต้องการศึกษาป้ายร้านค้าในย่านเยาวราชในแง่ของความโดดเด่นในการมองเห็น โดยมีตัวแปรคือความเปรียบต่างของแสงความหนาแน่นของแสงสว่างในพื้นหลัง และรูปร่างของป้าย เพื่อนำมาเป็นแนวทางในการออกแบบแสงสว่างให้แก่ป้ายร้านค้าให้มีความเปรียบต่างที่ทำให้ป้ายโดดเด่นและเหมาะสมกับสภาพแวดล้อมโดยรอบทำการวิจัยโดยการถ่ายภาพจากสถานที่จริงในถนนเยาวราช จากนั้นนำภาพถ่ายมาปรับความเปรียบต่างของแสงความหนาแน่นของแสงสว่างในพื้นหลัง รูปร่างของป้าย และสีของภาพโดยใช้โปรแกรม Adobe Photoshopให้มีความแตกต่างกันทั้งหมดสี่ชุด ชุดละเก้าภาพ จากนั้นให้ผู้เข้าร่วมการทดลองประเมินค่าความโดดเด่นของป้ายเป้าหมายในแต่ละภาพผลจากการวิเคราะห์ด้วยวิธีการทางสถิติ ANOVA พบว่าตัวแปรความเปรียบต่างของแสงความหนาแน่นของแสงสว่างในพื้นหลัง รูปร่างของป้าย และสีของภาพส่งผลต่อความโดดเด่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) ค่าความโดดเด่นจะมากขึ้นเมื่อความเปรียบต่างเพิ่มขึ้น แต่จะลดลงเมื่อความหนาแน่นของแสงสว่างในพื้นหลังเพิ่มขึ้น รูปร่างของป้ายที่แตกต่างจากพื้นหลัง ซึ่งในที่นี้คือป้ายรูปกลมมีค่าความโดดเด่นมากกว่าป้ายรูปเหลี่ยม และสีของภาพส่งผลต่อความโดดเด่น จากผลสามารถนำมาสรุปเป็นค่าความเปรียบต่างของแสงอย่างคร่าวๆ ที่เหมาะสมในการออกแบบแสงสว่างให้แก่ป้ายร้านค้าในความหนาแน่นของแสงในพื้นหลังที่แตกต่างกัน เพื่อให้นักออกแบบสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการออกแบบแสงสว่างได้
DOI: 10.14457/cu.the.2012.738
title: อิทธิพลของ อายุ และเพศ ที่มีผลต่อความพึงพอใจ ในระดับความส่องสว่างและอุณหภูมิสีของแสงสำหรับกิจกรรมในชีวิตประจำวัน

description: จากการศึกษาวรรณกรรมพบว่า นอกจากแสงสว่างจะทำให้มองเห็นชัดเจนสำหรับกิจกรรมต่างๆแล้ว แสงสว่างยังส่งผลต่ออารมณ์และประสิทธิภาพการทำงานด้วย เป็นเหตุให้มีการศึกษาการออกแบบแสงสว่างเพื่อตอบสนองต่อความพึงพอใจของมนุษย์ ทั้งในด้านที่เกี่ยวข้องกับปัจจัยแสงสว่าง ตัวอย่างเช่น กราฟความน่าสบายในแสงสว่างของ Kruithof (1941) ที่กำหนดช่วงของ ระดับความส่องสว่างและอุณหภูมิสีของแสง ที่ทำให้ผู้ใช้รู้สึกสบายตา แต่ไม่ได้คำนึงถึงช่วงอายุของผู้ทำกิจกรรม และปัจจัยด้านมนุษย์ เช่น การเปลี่ยนแปลงทางกายภาพด้านการมองเห็น ซึ่งอาจส่งผลต่อความพึงพอใจในแสงที่แตกต่างกันงานวิจัยฉบับนี้เป็นการศึกษา อิทธิพลของ อายุ และเพศ ที่มีผลต่อความพึงพอใจ ในระดับความส่องสว่างและอุณหภูมิสีของแสงสำหรับกิจกรรมในชีวิตประจำวัน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่ส่งผลต่อความพึงพอใจ และเสนอแนะแนวทางการส่องสว่าง โดยทำการศึกษาระดับความพึงพอใจในแสง จากกลุ่มตัวอย่างในช่วงวัยหนุ่มสาวและวัยสูงอายุ เพศหญิงและเพศชาย ช่วงอายุละ 30 คน โดยทดสอบในห้องจำลอง มาตราส่วน 1:10 (กว้าง 42 ซม. x ยาว 42 ซม. x สูง 24 ซม.) ที่ระดับความส่องสว่าง 800lux (สูง) 200lux (กลาง) และ 50lux (ต่ำ) กำหนดอุณหภูมิสีของแสง 3000K (warm white) 4200K (cool white) และ 6500K (daylight) สำหรับกิจกรรมการพักผ่อนนอนหลับ กิจกรรมการอ่านหนังสือ และกิจกรรมการทำอาหารผลการศึกษาพบว่า 1.) อายุและเพศมีอิทธิพลต่อความพึงพอใจในระดับความส่องสว่าง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างอายุและเพศ ไม่มีอิทธิพลต่อความพึงพอใจในระดับความส่องสว่าง 2.) อายุและเพศ และความสัมพันธ์ระหว่างอายุและเพศ ไม่มีอิทธิพลต่อความพึงพอใจในอุณหภูมิสีของแสง 3.) อายุและเพศ และความสัมพันธ์ระหว่างอายุและเพศ ไม่มีอิทธิพลต่อความพึงพอใจในระดับความส่องสว่างและอุณหภูมิสีของแสงแม้ว่าความพึงพอใจของความสัมพันธ์ระหว่างทุกปัจจัยที่ศึกษาไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่เมื่อวิเคราะห์จากค่าเฉลี่ยความพึงพอใจ และนำมาเปรียบเทียบกับเกณฑ์การส่องสว่าง พบว่ากลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจสูงสุดในแต่ละกิจกรรมแตกต่างจากเกณฑ์การส่องสว่างที่กำหนดไว้ โดยมีเพียงกิจกรรมการพักผ่อนนอนหลับที่กลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจสูงสุดตรงกับเกณฑ์การส่องสว่าง และจากการวิจัยครั้งนี้ ผู้วิจัยมีความเห็นว่ากราฟของ Kruithof (1941) ไม่สามารถตอบสนองต่อความพึงพอใจของแสงในทุกกิจกรรม แต่สามารถตอบสนองต่อความพึงพอใจของแสงได้เฉพาะในกิจกรรมที่ต้องการแสงมากเท่านั้น
DOI: 10.14457/cu.the.2012.739
title: ความคิดสร้างสรรค์ของนักศึกษาศิลปกรรม ชั้นปีที่ 4 วิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์

description: การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงระดับและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความคิดสร้างสรรค์ของนักศึกษาศิลปกรรม ชั้นปีที่ 4 วิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ ปีการศึกษา 2555 จำนวนทั้งสิ้น 222 คน โดยใช้แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบประเมินความคิดสร้างสรรค์ด้านศิลปะ แบบวัดความเครียดสวนปรุง และแบบวัดแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา Independent t-test, One-way ANOVA, Pearson’s correlation และ Multiple Linear Regression Analysisผลการศึกษาพบว่า นักศึกษาศิลปกรรม ชั้นปีที่ 4 วิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ มีความคิดสร้างสรรค์อยู่ในระดับดี มีค่าเฉลี่ยคะแนนความคิดสร้างสรรค์ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 244.8 และ 26.6 ตามลำดับ ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความคิดสร้างสรรค์ ได้แก่ แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ (p&lt;0.01) เพื่อนและกิจกรรมนอกหลักสูตร (p&lt;0.01) รูปแบบการเรียนการสอน (p&lt;0.01) ความเครียด (p&lt;0.05) และจากการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ พบว่าปัจจัยทางด้านแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ และปัจจัยด้านเพื่อนและกิจกรรมนอกหลักสูตร สามารถร่วมทำนายคะแนนความคิดสร้างสรรค์ ได้ร้อยละ 40.6 ผลการศึกษาที่ได้ อาจใช้เป็นข้อมูลเบื้องต้นให้กับครูอาจารย์ นิสิตนักศึกษา สถาบันการศึกษาเพื่อนำไปใช้พัฒนาและส่งเสริมศักยภาพให้นักศึกษามีความคิดสร้างสรรค์ที่ดีมีต่อไป