DOI: 10.17026/dans-zpj-tfmn
title: Archeologisch onderzoek uitbreiding haven Wanssum, Kartering PLUS terrein toekomstige havenuitbreiding Wanssum, gemeente Venray

description: &lt;p&gt;Het uitgevoerde karterend onderzoek heeft tenminste één vindplaats uit de Romeinse tijd opgeleverd, met – zeer beperkte – aanwijzingen voor bewoning of activiteiten in de prehistorie. De vindplaats uit de Romeinse tijd is groter dan het onderzochte plangebied, een begrenzing kon niet worden vastgesteld binnen de zone die onderzocht is. Binnen het plangebied is een duidelijke concentratie van materiaal waar te nemen op het hoogste deel van land, de grootste hoeveelheid materiaal (ijzerslak en ovenmateriaal) werd echter aangetroffen op een locatie in het laagste gedeelte van het onderzochte gebied. Naar het westen lijkt de dichtheid wat vondstmateriaal af te nemen, maar mogelijk betreft dit een waarnemingslacune. De vindplaats bevindt zich op en in een begraven bodem afgedekt met jonger sediment (middeleeuwen later), op gemiddeld 14,8 m +NAP, de variaties zijn echter groot (+13,6 tot +15,3 m NAP). Ten opzichte van het maaiveld ligt de top van de begraven bodem 0,3 tot 1,1 m lager. In het eerder opgesteld Plan van Aanpak haven Wanssum21 is uitgegaan van behoud in situ, al was toen nog onbekend of er inderdaad vindplaatsen zouden zijn binnen het plangebied. Het nu uitgevoerde karterend onderzoek heeft een behoudenswaardige vindplaats aangetoond, die grotendeels behouden kan blijven. Alleen het deel van deze vindplaats dat zo hoog ligt dat behoud niet mogelijk is (havenbekken, aftoppen hoogste delen land) zal volledig onderzocht moeten worden voorafgaande aan de uitvoering van het grondwerk. In de rest van het plangebied zal de bovenste 0,5 van de bodem verwijderd worden voorafgaand aan de voorgenomen ophoging. Omdat uit het onderzoek is gebleken dat de hoogte van de top van de begraven bodem, de voor archeologie relevante laag, sterker varieert dan het huidige maaiveld, is het archeologisch begeleiden van het ontgraven noodzakelijk. De top kan namelijk voorkomen binnen 0,4 onder het maaiveld. Voor behoud in situ is het van belang dat bij het afgraven en afvoeren van de bovengrond uitsluitend wordt uitgevoerd vanaf het bestaande maaiveld. Over het afgegraven vlak wordt niet meer gereden met machines of andere voertuigen. Ophoging vindt plaats vanaf een bestaand maaiveld, waarbij nieuw te storten zand uitsluitend over reeds gestort zand wordt aangevoerd, geëgaliseerd en aangetrild. Ook hier wordt dus niet over het afgegraven vlak gereden. De zones waar zo gewerkt moet worden, dienen duidelijk te worden gemarkeerd en/of aangegeven binnen de digitale werkplannen van de machinisten (indien gis-gestuurd wordt gewerkt)&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Het uitgevoerde karterend onderzoek heeft tenminste één vindplaats uit de Romeinse tijd opgeleverd, met – zeer beperkte – aanwijzingen voor bewoning of activiteiten in de prehistorie. De vindplaats uit de Romeinse tijd is groter dan het onderzochte plangebied, een begrenzing kon niet worden vastgesteld binnen de zone die onderzocht is. Binnen het plangebied is een duidelijke concentratie van materiaal waar te nemen op het hoogste deel van land, de grootste hoeveelheid materiaal (ijzerslak en ovenmateriaal) werd echter aangetroffen op een locatie in het laagste gedeelte van het onderzochte gebied. Naar het westen lijkt de dichtheid wat vondstmateriaal af te nemen, maar mogelijk betreft dit een waarnemingslacune. De vindplaats bevindt zich op en in een begraven bodem afgedekt met jonger sediment (middeleeuwen later), op gemiddeld 14,8 m +NAP, de variaties zijn echter groot (+13,6 tot +15,3 m NAP). Ten opzichte van het maaiveld ligt de top van de begraven bodem 0,3 tot 1,1 m lager. In het eerder opgesteld Plan van Aanpak haven Wanssum21 is uitgegaan van behoud in situ, al was toen nog onbekend of er inderdaad vindplaatsen zouden zijn binnen het plangebied. Het nu uitgevoerde karterend onderzoek heeft een behoudenswaardige vindplaats aangetoond, die grotendeels behouden kan blijven. Alleen het deel van deze vindplaats dat zo hoog ligt dat behoud niet mogelijk is (havenbekken, aftoppen hoogste delen land) zal volledig onderzocht moeten worden voorafgaande aan de uitvoering van het grondwerk. In de rest van het plangebied zal de bovenste 0,5 van de bodem verwijderd worden voorafgaand aan de voorgenomen ophoging. Omdat uit het onderzoek is gebleken dat de hoogte van de top van de begraven bodem, de voor archeologie relevante laag, sterker varieert dan het huidige maaiveld, is het archeologisch begeleiden van het ontgraven noodzakelijk. De top kan namelijk voorkomen binnen 0,4 onder het maaiveld. Voor behoud in situ is het van belang dat bij het afgraven en afvoeren van de bovengrond uitsluitend wordt uitgevoerd vanaf het bestaande maaiveld. Over het afgegraven vlak wordt niet meer gereden met machines of andere voertuigen. Ophoging vindt plaats vanaf een bestaand maaiveld, waarbij nieuw te storten zand uitsluitend over reeds gestort zand wordt aangevoerd, geëgaliseerd en aangetrild. Ook hier wordt dus niet over het afgegraven vlak gereden. De zones waar zo gewerkt moet worden, dienen duidelijk te worden gemarkeerd en/of aangegeven binnen de digitale werkplannen van de machinisten (indien gis-gestuurd wordt gewerkt)&lt;/p&gt;