cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2223
title: ความสามารถในการตรวจหาฟันผุด้วยตนเองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กลุ่มหนึ่งภายหลังการดูสื่อโสตทัศน์เรื่องฟันผุ

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทดสอบความสามารถของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในการตรวจหาฟันผุด้วยตนเองภายหลังดูสื่อโสตทัศน์ ทำในนักเรียนโรงเรียนบ้านหมากแข้ง จังหวัดอุดรธานี อายุ 10 – 13 ปี ที่มีฟันแท้ขึ้นครบ 24 ซี่ จำนวน 75 คน แบ่งนักเรียนออกเป็นกลุ่มควบคุม และกลุ่มทดลองด้วยการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย วัดความรู้โดยใช้แบบทดสอบซึ่งเป็นภาพฟันผุ และไม่ผุจำนวน 10 รูป และวัดความสามารถในการตรวจฟันโดยให้นักเรียนตรวจฟันตนเองแต่ละซี่ด้วยกระจกและบันทึกผลในแบบบันทึก ทดสอบความรู้และความสามารถในการตรวจฟันครั้งที่ 1 ก่อน ดูสื่อโสตทัศน์ 2 สัปดาห์ และทดสอบครั้งที่ 2 หลังดูสื่อโสตทัศน์ทันที พบว่ากลุ่มทดลองมีคะแนนความรู้หลังดูสื่อเฉลี่ย 7.59 + 1.35 คะแนน และกลุ่มควบคุมมีคะแนนความรู้เฉลี่ย 4.92 + 1.65 คะแนน เมื่อวิเคราะห์ด้วยสถิติอินดีเพ็นเด็นท์ แซมเปิล ที เทสต์ พบว่ากลุ่มทดลองมีความรู้มากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 เมื่อวัดความสามารถในการตรวจฟัน พบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนความสามารถในการตรวจฟันหลังดูสื่อเฉลี่ย 19.18 + 5.00 คะแนน และ กลุ่มควบคุมมีคะแนนความสามารถในการตรวจฟันเฉลี่ย 21.59 + 3.25 คะแนน เมื่อวิเคราะห์ด้วยสถิติแมน วิตนีย์ ยู เทสต์ พบว่าไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญทดลองซึ่งมีจำนวน 17 คน พบว่าคะแนนความสามารถในการตรวจฟันผุก่อนดูสื่อเฉลี่ยร้อยละ 9.83 + 20.04 คะแนน และหลังดูสื่อเฉลี่ยร้อยละ 35.38 + 38.30 คะแนน เมื่อวิเคราะห์ด้วยสถิติวิลคอกสัน แมชด์ แพร์ส ไซน์ แรงค์ เทสต์ พบว่านักเรียนมีคะแนนหลังดูสื่อเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ดังนั้นการดูสื่อโสตทัศน์ทำให้นักเรียนมีความรู้และสามารถตรวจหาฟันผุด้วยตนเองได้ถูกต้องเพิ่มขึ้น 0.05 อย่างไรก็ดีความสามารถในการตรวจเฉพาะฟันผุของนักเรียนในกลุ่ม
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1825
title: ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่กับโรคฟันผุในเด็กปฐมวัยเขตกรุงเทพมหานคร

description: ยังไม่เป็นที่ยอมรับว่าการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่สัมพันธ์กับการเกิดโรคฟันผุในเด็กปฐมวัย อีกทั้งยังไม่มีการศึกษาอย่างกว้างขวางถึงความสัมพันธ์ของความสะอาดของฟันเด็กและโรคฟันผุในเด็กกลุ่มที่เลี้ยงด้วยนมแม่ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่กับโรคฟันผุในเด็กปฐมวัย โดยศึกษาในเด็กอายุ 9-18 เดือน ที่เลี้ยงด้วยนมแม่อย่างเดียว ในคลินิกสุขภาพเด็กดี สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี ตั้งแต่ 1 ต.ค. 2554 ถึง 31 ต.ค. 2555 โดยสัมภาษณ์ผู้เลี้ยงดูเด็กถึงปัจจัยเสี่ยงต่าง ๆ และตรวจหาระดับคราบจุลินทรีย์สะสมที่ฟันกับรอยโรคฟันผุ ผลการวิจัย มีเด็กเข้าร่วมการศึกษา จำนวน 513 คน พบความชุกของโรคฟันผุในเด็กกลุ่มที่เลี้ยงด้วยนมแม่อย่างเดียวเป็นร้อยละ 42.50 และเมื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเสี่ยงต่าง ๆ กับโรคฟันผุแบบพหุปัจจัย พบปัจจัยที่เพิ่มโอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคฟันผุ ได้แก่ เด็กที่มีคราบจุลินทรีย์สะสมมากกว่า 1 ใน 3 ของตัวฟัน มีโอกาสเสี่ยงเป็น 59.19 เท่า อายุเด็กที่เริ่มทำความสะอาดช่องปากช้า มีโอกาสเสี่ยงเป็น 7.34 เท่า การดูดนมแม่คาเต้าหรือคาขวดหลับกลางคืนมีโอกาสเสี่ยงเป็น 3.26 เท่า การดูดนมแม่ได้บ่อยเท่าที่ต้องการมีโอกาสเสี่ยง 2.09 เท่าและเด็กที่อายุมากขึ้นทุก 1 เดือน จะเสี่ยงต่อโรคฟันผุเริ่มขึ้น ร้อยละ 8 โดยที่ปริมาณคราบจุลินทรีย์สะสม และการดูดนมแม่คาเต้าหรือคาขวดหลับกลางคืน สัมพันธ์กับดัชนีฟันผุถอนอุดเป็นด้าน และคราบจุลินทรีย์สะสมเพียงปัจจัยเดียวเท่านั้นที่สัมพันธ์กับค่าความเข้มของโรคฟันผุในเด็กปฐมวัย โดยปริมาณคราบจุลินทรีย์สะสมเป็นปัจจัยเสี่ยงบ่งชี้ที่สัมพันธ์ต่อโรคฟันผุมากที่สุดแม้จะมีหรือไม่มีพฤติกรรมการเลี้ยงดูที่เสี่ยงร่วมด้วย ในเด็กกลุ่มที่เลี้ยงด้วยนมแม่อย่างเดียว มีหลายปัจจัยที่เพิ่มโอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคฟันผุ แต่คราบจุลินทรีย์สะสมมากกว่า 1 ใน 3 ของตัวฟันเป็นปัจจัยเสี่ยงที่มีความสัมพันธ์สูงสุดการสอนให้แม่ทำความสะอาดฟันให้เด็กอย่างมีประสิทธิภาพเป็นปัจจัยที่สำคัญในการสร้างเสริมสุขภาพช่องปากที่ดีของลูก
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1826
title: ผลของเบสิกไฟโบรบลาสต์โกรทแฟกเตอร์ต่อคุณสมบัติการเพิ่มจำนวนและการแสดงออกของยีนเร็กซ์-1 ของเซลล์เนื้อเยื่อในฟันน้ำนมของมุนษย์ที่เพาะเลี้ยงระยะยาว

description: วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาบทบาทของเบสิกไฟโบรบลาสต์โกรทแฟกเตอร์ต่อเซลล์เนื้อเยื่อในฟันน้ำนม ในแง่ของการแบ่งตัวเพิ่มจำนวนและการแสดงออกของอาร์เอ็นเอนำรหัสของตัวบ่งชี้พลูริโพเทน (เร็กซ์-1) เมื่อเพาะเลี้ยงในระยะยาว วัสดุและวิธีการ ทำการเพาะเลี้ยงเซลล์เนื้อเยื่อในฟันน้ำนมมนุษย์ และปลูกถ่ายลงในจานเลี้ยงใหม่เป็นรุ่นต่อไปเมื่อถึงความหนาแน่นที่ต้องการ เซลล์ในกลุ่มศึกษาจะถูกเติมเบสิกไฟโบรบลาสต์โกรทแฟกเตอร์ในอาหารเลี้ยงเซลล์ เซลล์ในรุ่นที่ 5 และ 10 จะถูกวิเคราะห์การแบ่งตัวของเซลล์ การสร้างหน่วยโคโลนี และการแสดงออกของอาร์เอ็นเอนำรหัสของยีนเร็กซ์-1 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติทดสอบทีชนิดตัวอย่างอิสระ (p&lt;0.05) ผลการศึกษา ผลการทดลองพบว่าเซลล์กลุ่มที่เติมเบสิกไฟโบรบลาสต์โกรทแฟกเตอร์ สามารถสร้างหน่วยโคโลนีได้มากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) ทั้งในรุ่นที่ 5 และรุ่นที่ 10 การแบ่งตัวเพิ่มจำนวนและการแสดงออกของระดับของอาร์เอ็นเอนำรหัสของยีนเร็กซ์-1 ในเซลล์กลุ่มที่เติมเบสิกไฟโบรบลาสต์โกรทแฟกเตอร์ มีแนวโน้มสูงกว่ากลุ่มควบคุม ทั้งในรุ่นที่ 5 และรุ่นที่ 10 อย่างไรก็ตามพบว่าไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ (P&gt;0.05) สรุป เซลล์เนื้อเยื่อในฟันน้ำนมมีแนวโน้มของการแบ่งตัวเพิ่มจำนวน การสร้างหน่วยโคโลนี และการแสดงออกของอาร์เอ็นเอนำรหัสของยีนเร็กซ์-1ลดลงเมื่อเพาะเลี้ยงเป็นเวลานานขึ้น อย่างไรก็ดีการเติมเบสิกไฟโบรบลาสต์ โกรทแฟกเตอร์ สามารถช่วยเพิ่มการแบ่งตัวของเซลล์และการแสดงออกของอาร์เอ็นเอนำรหัสของ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.2080
title: การทำนายโอกาสเกิดโรคไตเรื้อรังระยะที่ 3 ในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มีการทำงานของไตคงสภาพปกติ
DOI: 10.14457/cu.the.1999.382
title: การวิเคราะห์ปฏิกิริยาตอบโต้ของธุรกิจประกันวินาศภัย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงปฏิกิริยาตอบโต้ของบริษัทรับประกันอัคคีภัยและบริษัทรับประกันรถยนต์ในธุรกิจประกันวินาศภัย ในการศึกษาได้แบ่งกลุ่มบริษัทรับประกันภัยทั้งสองประเภทออกเป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มบริษัทที่มีขนาดเล็ก และกลุ่มบริษัทที่มีขนาดใหญ่ ซึ่งในการจำแนกได้ใช้มูลค่าของจำนวนเงินเอาประกันภัยของแต่ละประเภทการประกันภัยเป็นเกณฑ์ในการจำแนก โดยทำการศึกษาเปรียบเทียบปี พ.ศ. 2538 กับปี พ.ศ. 2539 ใช้ข้อมูลจากบริษัทรับประกันอัคคีภัยจำนวน 60 บริษัท และบริษัทรับประกันรถยนต์จำนวน 56 บริษัท ข้อมูลที่ใช้เป็นข้อมูลภาคตัดขวาง และในการศึกษาได้ใช้แบบจำลองทางเศรษฐมิติโดยใช้วิธีกำลังสองน้อยที่สุดแบบธรรมดาเป็นตัวทดสอบแบบจำลอง ผลการทดสอบสรุปได้ว่า สำหรับธุรกิจรับประกันอัคคีภัยซึ่งมีแนวโน้มของโครงสร้างตลาดเป็นแบบผู้ขายน้อยรายนั้นพบว่าไม่มีปฏิกริยาตอบโต้ต่อการเปลี่ยนแปลงจำนวนเงินเอาประกันภัยจากบริษัทคู่แข่งขันทั้งที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันและคนละกลุ่มเกิดขึ้น ในทำนองเดียวธุรกิจรับประกันรถยนต์ซึ่งมีโครงสร้างตลาดเป็นแบบผู้ชายน้อยรายอย่างชัดเจนกว่า ก็พบว่าไม่มีปฏิกริยาตอบโต้ต่อการเปลี่ยนแปลงจำนวนเงินเอาประกันภัยจากบริษัทคู่แข่งขันทั้งที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันและคนละกลุ่มเช่นเดียวกับธุรกิจรับประกันอัคคีภัยเช่นเดียวกัน
DOI: 10.14457/cu.the.1999.383
title: ประสิทธิผลของคณะกรรมการบริษัทที่มีต่อผลการดำเนินงาน ของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์

description: วิเคราะห์โครงสร้างคณะกรรมการบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ และศึกษาประสิทธิผลของคณะกรรมการที่มีต่อผลการดำเนินงาน ของบริษัทจดทะเบียน โดยใช้แบบจำลองสมการถดถอยเชิงซ้อนในการประมาณการ และใช้ข้อมูลภาคตัดขวางในปี พ.ศ. 2541 ของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ซึ่งวัดประสิทธิผลของคณะกรรมการบริษัทจากขนาด โครงสร้างตำแหน่ง และการถือหุ้นภายในบริษัทของคณะกรรมการและใช้ค่า Tobin's Q แทนผลการดำเนินงานของบริษัท จากโครงสร้างคณะกรรมการบริษัทพบว่า ขนาดคณะกรรมการอยู่ระหว่าง 5-25 คน ซึ่งโดยเฉลี่ยประมาณ 11 คน และบริษัทส่วนใหญ่มีกรรมการอิสระ 2 คน ตามหลักเกณฑ์ที่ตลาดหลักทรัพย์กำหนดไว้ มีบริษัทเพียง 11% เท่านั้นที่มีกรรมการอิสระมากกว่าเกณฑ์ที่กำหนด ร้อยละ 41 ของบริษัทจดทะเบียนมีกรรมการต่างประเทศร่วมอยู่ในคณะกรรมการ และบริษัท 60% ที่คณะกรรมการมีลักษณะเป็นเครือญาติกัน นอกจากนี้บริษัทส่วนใหญ่มากกว่า 70% ที่กรรมการมีส่วนร่วมในการเป็นเจ้าของและคณะกรรมการถือหุ้น โดยเฉลี่ยประมาณ 15-16% อีกทั้งพบว่ากรรมการของบริษัทจดทะเบียนส่วนใหญ่ มีตำแหน่งกรรมการอยู่ในบริษัทจดทะเบียนอื่น ผลการศึกษาพบว่าการที่คณะกรรมการมีลักษณะเป็นเครือญาติกัน และสัดส่วนการถือหุ้นของคณะกรรมการที่มากกว่าหรือเท่ากับ 5% จะมีอิทธิพลทางลบต่อผลการดำเนินงาน ส่วนสัดส่วนการถือหุ้นของคณะกรรมการที่มากกว่าหรือเท่ากับ 15% และ 50% จะมีอิทธิพลทางบวกต่อผลการดำเนินงาน สำหรับขนาดคณะกรรมการ สัดส่วนกรรมการอิสระ กรรมการอิสระที่มากกว่าเกณฑ์ที่กำหนด กรรมการต่างประเทศ กรรมการที่มีตำแหน่งในบริษัทอื่น ไม่มีอิทธิพลต่อผลการดำเนินงานของบริษัทอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ นอกจากนี้ผลตอบแทนจากสินทรัพย์ช่วง 2 ปีที่ผ่านมา และขนาดของบริษัทมีอิทธิพลทางบวกต่อผลการดำเนินงาน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนผลตอบแทนจากสินทรัพย์ปีปัจจุบันและ 1 ปีที่ผ่านมา โอกาสในการลงทุนในอนาคต และจำนวนกิจการที่บริษัทประกอบธุรกิจ ไม่มีอิทธิพลต่อผลการดำเนินงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ดังนั้นการสนับสนุนบทบาทของกรรมการอิสระและการให้กรรมการ มีส่วนร่วมในการเป็นเจ้าของบริษัท รวมถึงการส่งเสริมบทบาทของผู้ถือหุ้นรายย่อย และผู้มีส่วนได้เสียอื่นๆ จะช่วยผลักดันให้เกิดการกำกับดูแลกิจการที่ดีขึ้นได้
DOI: 10.14457/cu.the.1999.384
title: การวิเคราะห์พฤติกรรมของวัฏจักรราคา

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงพฤติกรรมการเคลื่อนไหวระหว่างระดับราคา กับระดับผลผลิตเปรียบเทียบในช่วงระยะสั้น และระยะยาว โดยใช้ข้อมูลรายไตรมาสในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2523 ถึง พ.ศ. 2539 อีกทั้งยังวิเคราะห์ผลกระทบจากอิทธิพลของวัฏจักรราคาที่เกิดขึ้นต่อระบบเศรษฐกิจ รวมไปถึงการศึกษาผลจากแนวนโยบายการเงิน และการคลังของรัฐต่อการเคลื่อนไหวของระดับราคา และระดับผลผลิต การวิเคราะห์เริ่มจากการหาความสัมพันธ์เบื้องต้นระหว่างระดับราคาและระดับผลผลิตที่แท้จริง โดยพิจารณาจากค่าสัมประสิทธิสหสัมพันธ์ร่วมของข้อมูลเฉลี่ยในแต่ละช่วงเวลา หลังจากนั้นจึงหาความสัมพันธ์เชิงดุลยภาพในระยะยาว และสมการการปรับตัวในระยะสั้น โดยใช้วิธี Cointegration and Error Correction ซึ่งจะทำให้สามารถวิเคราะห์ผลของการเปลี่ยนแปลงของวิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นในระบบเศรษฐกิจ และผลของวิกฤตการณ์ภายนอก ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์เบื้องต้น และความสัมพันธ์เชิงดุลยภาพในระยะยาวพบประเด็นที่สำคัญ 2 ประการคือ ประการแรก อิทธิพลของระดับราคาต่อการเปลี่ยนแปลงของระดับผลผลิตที่แท้จริง มีมากกว่าผลของระดับผลผลิตที่แท้จริงที่มีต่อระดับราคา ประการที่สอง ความสัมพันธ์ระหว่างระดับราคาและระดับผลผลิตที่แท้จริงที่เกิดขึ้นในดุลยภาพสุดท้ายในระยะยาวมีทิศทางตรงกันข้าม สำหรับผลการวิเคราะห์ลักษณะการปรับตัวในระยะสั้น และการตอบสนองของระดับราคากับระดับผลผลิตที่แท้จริงจากวิกฤตการณ์ภายในจะสอดคล้องกันคือ ลักษณะการปรับตัวของระดับราคา กับระดับผลผลิตที่แท้จริงจะมีแนวโน้มเข้าสู่ดุลยภาพ แต่เคลื่อนไหวไปในทิศทางตรงกันข้าม โดยผลของวิกฤตการณ์จากระดับราคาจะกระทบต่อตัวแปรในระบบมากกว่าผลของระดับผลผลิตที่แท้จริง ส่วนผลกระทบจากวิกฤตการณ์ภายนอกต่อการเปลี่ยนแปลงของระดับราคา และระดับผลผลิตที่แท้จริงจะเป็นไปในทิศทางเดียวกันในช่วงแรก แต่ผลในระยะยาวแล้วพบว่าทิศทาง และความรุนแรงของผลกระทบต่อระดับราคา และระดับผลผลิตที่แท้จริงจะต่างกัน กล่าวคือผลจากนโยบายการคลังที่เกิดขึ้นกับระดับราคาจะมีความรุนแรงกว่าผลของนโยบายการเงิน ในขณะที่ผลจากนโยบายการเงินที่เกิดขึ้นต่อระดับผลผลิตที่แท้จริงจะมีความรุนแรงกว่าผลจากนโยบายการคลัง จากพฤติกรรมความสัมพันธ์ของระดับราคาและระดับผลผลิตที่แท้จริง และลักษณะของผลกระทบที่คาดว่าจะเกิดขึ้นอันเนื่องจากผลของวิกฤตการณ์ แสดงให้เห็นว่าผู้กำหนดนโยบายเศรษฐกิจของประเทศต้องให้ความสำคัญกับขนาดและรูปแบบของการใช้นโยบายการเงิน และนโยบายการคลัง เพื่อจะนำไปสู่เป้าหมายที่ต้องการ หรืออย่างน้อยที่สุดก็เพื่อจะรักษาเสถียรภาพของระดับราคา และระดับผลผลิตที่แท้จริง ซึ่งจำนำไปสู่การพัฒนาทางเศรษฐกิจที่ยั่งยืนต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.1999.385
title: ประสิทธิภาพและพฤติกรรมการรวมตัวในอุตสาหกรรมธนาคารพาณิชย์ของประเทศไทย : ศึกษาทางด้านต้นทุน

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อวัดผลกระทบที่มีต่อต้นทุนรวมของธนาคารพาณิชย์ไทยจากการจำลองการรวมกิจการของคู่ธนาคารพาณิชย์ ทั้งในด้านของความสามารถในการตัดลดต้นทุนจากการยุบรวมสาขา และประสิทธิภาพจากขนาดและขอบเขตภายหลังการรวมกิจการ โดยใช้วิธีการทางเศรษฐมิติในการประมาณการสมการต้นทุนของอุตสาหกรรมธนาคารไทยในรูป Translog ด้วยข้อมูลรายไตรมาสตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 ถึง 2540 ทั้งนี้มีข้อสมมติฐานที่สำคัญคือผลกระทบที่มีต่อต้นทุนนั้นเกิดขึ้นจากการตัดลดสาขาที่ซ้อนทับกัน (ซึ่งพิจารณาความซ้ำซ้อนของสาขาในระดับตำบล) รวมไปถึงประสิทธิภาพจากขนาดที่เพิ่มขึ้นภายหลังการรวมกิจการ ผลการศึกษาพบว่า ก่อนการจำลองการรวมกิจการ ทุกธนาคารมีการประหยัดต่อขนาดทั้งสิ้นโดยธนาคารศรีนครมีการประหยัดต่อขนาดโดยรวมมากที่สุด ในขณะที่ธนาคารนครธน มีการประหยัดต่อขนาดโดยรวมน้อยที่สุด อย่างไรก็ตามไม่พบประสิทธิภาพจากการขยายขอบเขตการผลิตในทุกคู่ผลผลิต (เงินกู้ยืม, เงินลงทุนในหลักทรัพย์ และรายได้จากค่าธรรมเนียม) สำหรับภายหลังการจำลองการรวมกิจการนั้น โดยเฉลี่ยแล้วในการรวมกิจการของคู่ธนาคารพาณิชย์ไทยสามารถที่จะตัดลดสาขาลงได้ประมาณร้อยละ 19.71 ในขณะที่ต้นทุนรวมสามารถลดลงได้ประมาณร้อยละ 11.86 โดยเฉลี่ย ทั้งนี้คู่การรวมกิจการที่สามารถตัดลดต้นทุนลงได้มากที่สุดได้แก่คู่ของธนาคารทหารไทยกับธนาคารศรีนคร ในขณะที่คู่ของธนาคารกรุงเทพกับธนาคารเอเชียกลับมีการเปลี่ยนแปลงต้นทุนในทางที่เพิ่มขึ้น เมื่อพิจารณาในด้านของขนาดที่รวมกิจการกันนั้น พบว่าการรวมกิจการระหว่างธนาคารขนาดใหญ่ด้วยกันสามารถตัดลดต้นทุนลงได้มากที่สุดโดยเฉลี่ย ในส่วนของประสิทธิภาพขนาดนั้น ภายหลังการจำลองการรวมกิจการ ในทุกคู่ของการรวมกิจการได้ประโยชน์จากขนาดที่ใหญ่ขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มของธนาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ด้วยกัน หรือธนาคารพาณิชย์ขนาดกลาง มีค่าประสิทธิภาพจากขนาดที่ดีขึ้นก่อนการรวมกิจการ คือได้ค่าประสิทธิภาพ จากขนาดเท่ากับ 0.7857และ 0.7719 ตามลำดับ กล่าวโดยสรุปแล้วแนวทางในการรวมกิจการของธนาคารพาณิชย์ไทยนั้น เมื่อมองในแง่ของการตัวลดต้นทุนและประสิทธิภาพจากขนาดแล้ว สามารถที่จะเป็นแนวทางหนึ่งในการแก้ไขและปรับโครงสร้างของธนาคารเพื่อรองรับการแข่งขันในอนาคตได้ในระดับหนึ่ง อย่างไรก็ตามควรที่จะนำเอาปัจจัยในการกำหนดต้นทุนอื่นๆ เช่น โครงสร้างหนี้ รายละเอียดสาขา รูปแบบการบริหารจัดการ เป็นต้น มาประกอบในการพิจารณาเพิ่มเติมด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.1999.386
title: ปัจจัยที่กำหนดอุปสงค์การท่องเที่ยวภายในประเทศของชาวกรุงเทพมหานคร

description: ศึกษาปัจจัยที่กำหนดอุปสงค์การท่องเที่ยวภายในประเทศ และค่าใช้จ่ายเฉลี่ยของนักท่องเที่ยวชาวกรุงเทพมหานคร ในการศึกษาปัจจัยที่กำหนดอุปสงค์การท่องเที่ยวภายในประเทศนี้ ได้แยกวิเคราะห์ปัจจัยที่กำหนดอุปสงค์การท่องเที่ยวในระยะเวลาต่างๆ โดยใช้ข้อมูลภาคตัดขวางจากแบบสอบถามจากนักท่องเที่ยวชาวกรุงเทพมหานครจำนวน 372 คนในปี พ.ศ. 2541 แล้วใช้แบบจำลองโลจิตและแบบจำลองการถดถอยในการวิเคราะห์ จากผลการศึกษาโดยแบบจำลองโลจิต (Logit Model) พบว่า ปัจจัยสำคัญที่กำหนดอุปสงค์การท่องเที่ยวภายในประเทศ ของชาวกรุงเทพมหานครคือ รายได้ของครอบครัวนักท่องเที่ยวและรูปแบบการเดินทาง โดยรายได้ของครอบครัวนักท่องเที่ยวมีความสัมพันธ์ในทิศทางบวก กับอุปสงค์การท่องเที่ยวภายในประเทศของชาวกรุงเทพมหานคร ส่วนรูปแบบการเดินทางที่มีบทบาทในการกำหนดอุปสงค์ดังกล่าวคือ รูปแบบการเดินทางด้วยตนเอง แต่เมื่อพิจารณาในกรอบเวลาที่ลดลง พบว่า ปัจจัยดังกล่าวมีความสำคัญลดลง และมีปัจจัยตัวอื่นๆ ที่มีผลกำหนดอุปสงค์การท่องเที่ยวเพิ่มขึ้น คือ ฤดูกาลและขนาดของครอบครัว สำหรับตัวแปรอื่นๆ เช่น เพศ อายุ การศึกษา อาชีพ ไม่มีอิทธิพลในการกำหนดอุปสงค์ดังกล่าว และจากแบบจำลองการถดถอย (Regression Analysis) พบว่า ปัจจัยสำคัญที่กำหนดค่าใช้จ่ายเฉลี่ยของนักท่องเที่ยวชาวกรุงเทพมหานคร คือ ภูมิภาคที่นักท่องเที่ยวเดินทางไป และรายได้ของครอบครัวนักท่องเที่ยว โดยมีความสัมพันธ์ในทิศทางบวก สำหรับอายุและอาชีพของนักท่องเที่ยว จะมีความสัมพันธ์ในทิศทางลบ สำหรับตัวแปรรายได้ของครอบครัวของนักท่องเที่ยว แม้จะไม่มีอิทธิพลในการกำหนดค่าใช้จ่าเฉลี่ยของนักท่องเที่ยวมากนัก แต่เมื่อเปรียบเทียบกับตัวแปรอื่นๆ พบว่า รายได้ของครอบครัวของนักท่องเที่ยวยังมีความสำคัญ ในการกำหนดค่าใช้จ่ายเฉลี่ยนี้ในทิศทางบวก ส่วนตัวแปรอื่นๆ นอกเหนือจากนี้จะไม่มีความสำคัญ ในการกำหนดค่าใช้จ่ายเฉลี่ยของนักท่องเที่ยว จากผลการวิเคราะห์ดังกล่าว สามารถนำไปใช้ในการวางนโยบายส่งเสริมอุปสงค์การท่องเที่ยวภายในประเทศและค่าใช้จ่ายเฉลี่ยของนักท่องเที่ยวชาวกรุงเทพมหานครได้ โดยอาศัยกลุ่มเป้าหมายหลัก คือ กลุ่มผู้มีรายได้ครอบครัวค่อนข้างสูง กลุ่มผู้มีอายุค่อนข้างมาก และกลุ่มข้าราชการหรือรัฐวิสาหกิจ
DOI: 10.14457/cu.the.1999.387
title: การศึกษาความเต็มใจที่จะจ่ายค่าจัดการขยะมูลฝอย กรณีศึกษาจังหวัดนครปฐม

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีจุดมุ่งหมาย 2 ประการคือ 1. เพื่อศึกษาถึงความเต็มใจที่จะจ่ายและค่าความเต็มใจที่จะจ่ายค่าจัดการขยะมูลฝอย และ 2. ศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความเต็มใจที่จะจ่ายและค่าความเต็มใจที่จะจ่ายค่าจัดการขยะมูลฝอย โดยการศึกษาจะใช้ข้อมูลภาคตัดขวางที่ได้มาจากการสอบถามประชาชน ต.พระประโทน จ.นครปฐม จำนวน 232 คน ในปี พ.ศ. 2542 แล้วใช้แบบจำลองโลจิต และแบบจำลองถดถอยในการวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่า ประชาชนส่วนใหญ่มีความเต็มใจที่จะจ่ายร้อยละ 82.8 จากแบบจำลองโลจิต ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความเต็มใจที่จะจ่าย คือ การรับรู้ข่าวสารเกี่ยวกับมลพิษที่เกิดจากขยะมูลฝอย ระดับการศึกษา และการกำจัดขยะมูลฝอยโดยการจ้างรถขยะของเทศบาลหรือเอกชน มีความสัมพันธ์ในทิศทางบวกกับความเต็มใจที่จะจ่าย ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติเท่ากับ 0.1 และ 0.05 ตามลำดับ และเมื่อพิจารณาค่าความเต็มใจที่จะจ่าย การศึกษานี้พบว่า ผู้ที่เต็มใจที่จะจ่าย มีค่าความเต็มใจที่จะจ่ายเฉลี่ยเท่ากับ 42.86 บาทต่อเดือน มากกว่าค่าจัดการขยะมูลฝอยของท้องถิ่นใกล้เคียงที่มีการเก็บค่าจัดการขยะมูลฝอยแล้ว จากแบบจำลองถดถอย ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อค่าความเต็มใจที่จะจ่าย คือ จำนวนสมาชิกในครอบครัว และปริมาณขยะมูลฝอยที่ทิ้งต่อวัน มีความสัมพันธ์ในทิศทางบวกกับค่าความเต็มที่จะจ่าย ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติเท่ากับ 0.1 และ 0.01 ตามลำดับ ส่วนระยะเวลาการอยู่อาศัยและการกำจัดขยะมูลฝอยโดยการเผาหรือฝังกลบเอง มีความสัมพันธ์ในทิศทางลบกับค่าความเต็มใจที่จะจ่าย ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติเท่ากับ 0.01 และ 0.1 ตามลำดับ ส่วนปัจจัยอื่นๆ เช่น เพศ อาชีพ อายุ ไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิเคราะห์ดังกล่าว สามารถนำไปวางแผนการกำหนดค่าจัดการขยะมูลฝอยให้สอดคล้องกับความเต็มใจที่จะจ่ายของประชาชน และทำให้ทราบว่าประชาชนในท้องถิ่นมีความต้องการให้มีโครงการจัดการขยะมูลฝอย ดังนั้นหน่วยงานของรัฐและเอกชนที่เกี่ยวข้องควรดำเนินโครงการจัดการขยะมูลฝอยในพื้นที่นี้อย่างเร่งด่วน รวมทั้งเผยแพร่ให้ประชาชนรับรู้ถึงปัญหามลพิษที่เกิดจากขยะมูลฝอย และยกระดับการศึกษาให้สูงขึ้น เพื่อให้ประชาชนตระหนักถึงการมีส่วนร่วมในการรักษาสิ่งแวดล้อม และมีความเต็มใจที่จะจ่ายค่าจัดการขยะมูลฝอย
DOI: 10.14457/cu.the.1999.388
title: พฤติกรรมการลงทุนในทิศทางเดียวกันของกองทุนรวม

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการลงทุนของกองทุนรวมในประเทศไทยในช่วงเวลาตั้งแต่เดือนมกราคม 2539 ถึงเดือนธันวาคม 2541 ว่ามีพฤติกรรมการลงทุนในทิศทางเดียวกันหรือไม่ และอยู่ในระดับที่สูงหรือต่ำเพียงใด ทั้งการซื้อและการขายหลักทรัพย์ในทิศทางเดียวกัน โดยใช้แบบจำลองของ Lakonishok et al. (1992) ในการคำนวณหาระดับของการลงทุนในทิศทางเดียวกัน และทำการวิเคราะห์ผลกระทบของการลงทุนในทิศทางเดียวกันของกองทุนรวมต่อราคาของหลักทรัพย์นั้น โดยใช้วิธีการวิเคราะห์ของ Wermers (1999) เพื่อดูว่าพฤติกรรมการลงทุนในทิศทางเดียวกันของกองทุนรวม จะส่งผลอย่างไรต่อราคาหลักทรัพย์นั้น โดยใช้ข้อมูลการถือครองหลักทรัพย์รายเดือนของกองทุนปิดตั้งแต่ธันวาคม 2538 ถึงเดือนธันวาคม 2541 ผลการศึกษาพบว่า กองทุนรวมในประเทศไทยมีการลงทุนในทิศทางเดียวกันอยู่ในระดับสูงมาก เมื่อเปรียบเทียบกับกรณีของประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งสาเหตุสำคัญเนื่องมาจาก ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาเป็นข้อมูลของกองทุนรวมแต่ละกองทุน ซึ่งกองทุนเหล่านี้ถูกบริหารโดยบริษัทจัดการเพียงไม่กี่แห่ง ดังนั้น กองทุนรวมที่บริหารโดยบริษัทจัดการแห่งเดียวกันน่าจะมีการลงทุนในทิศทางเดียวกันอยู่แล้ว ส่วนผลของการลงทุนในทิศทางเดียวกันของกองทุนรวม พบว่าการลงทุนในทิศทางเดียวกันไม่ได้เพิ่มความผันผวนให้แก่ราคาของหลักทรัพย์อย่างที่กังวลกัน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในหลักทรัพย์ที่กองทุนรวมส่วนใหญ่ถือครองอยู่แล้ว การลงทุนในทิศทางเดียวกันจะช่วยเร่งให้ราคาของหลักทรัพย์เหล่านั้นเข้าสู่ราคาพื้นฐานที่แท้จริงรวดเร็วขึ้น ดังนั้นนักลงทุนประเภทกองทุนรวมมีส่วนช่วยทำให้ราคาของหลักทรัพย์มีเสถียรภาพมากขึ้น จึงควรส่งเสริมให้อุตสาหกรรมกองทุนรวมขยายตัวมากขึ้น และควรสนับสนุนให้นักลงทุนรายย่อยลงทุนผ่านกองทุนรวมมากขึ้น เพื่อที่จะเพิ่มบทบาทของนักลงทุนประเภทนี้ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
DOI: 10.14457/cu.the.1999.389
title: ปัจจัยกำหนดและผลกระทบของเงินทุนต่างประเทศภาคเอกชนต่อการค้าระหว่างประเทศของประเทศไทย

description: การทำวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อต้องการศึกษาปัจจัยกำหนดและผลกระทบที่มีต่อการค้าระหว่างประเทศของการเคลื่อนย้ายเงินลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศและเงินกู้โดยตรงจากต่างประเทศ ในการศึกษาได้ใช้ Ordinary Least Square (OLS) และ Two-stage Least Square (TSLS) เพื่อศึกษาปัจจัยกำหนดและผลกระทบตามลำดับ โดยใช้ช่วงเวลา 31 ไตรมาสตั้งแต่ไตรมาสที่ 1 ปี 2534 ถึงไตรมาสที่ 3 ปี 2541 ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยกำหนดการไหลเข้าของเงินลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศได้แก่ ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ อัตราดอกเบี้ยยูโรดอลลาร์ ค่าจ้างขั้นต่ำ อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ การเปิดดำเนินกิจการวิเทศธนกิจและการเกิดวิกฤตการณ์ทางการเงิน สำหรับปัจจัยกำหนดการไหลออกของเงินลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ ได้แก่ ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ อัตราดอกเบี้ยยูโรดอลลาร์ อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ การเปิดดำเนินกิจการวิเทศธนกิจและการเกิดวิกฤตการณ์ทางการเงิน ในส่วนของปัจจัยกำหนดการไหลเข้าของเงินกู้โดยตรงจากต่างประเทศได้แก่ ผลผลิตที่คาดว่าจะได้รับในอนาคต ความแตกต่างของอัตราดอกเบี้ย ดุลบัญชีเดินสะพัด การจัดตั้งกิจการวิเทศธนกิจและการเกิดวิกฤตการณ์ทางการเงิน ในขณะที่ปัจจัยกำหนดการไหลออกของเงินกู้โดยตรงจากต่างประเทศได้แก่ ผลผลิตที่คาดว่าจะได้รับในอนาคต ความแตกต่างของอัตราดอกเบี้ย ดุลบัญชีเดินสะพัด อัตราภาระการชำระหนี้ การจัดตั้งกิจการวิเทศธนกิจและการเกิดวิกฤตการณ์ทางการเงิน ส่วนในกรณีการศึกษาผลกระทบที่มีต่อการค้าระหว่างประเทศของประเทศไทย การเพิ่มขึ้นของการไหลเข้าของทั้งเงินลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศและเงินกู้โดยตรงจากต่างประเทศ จะทำให้ดุลการค้าเลวลง ในขณะที่การไหลออกของทั้งเงินลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศและเงินกู้โดยตรงจากต่างประเทศจะทำให้ดุลการค้าดีขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.1999.390
title: ผลกระทบต่อสวัสดิการทางเศรษฐกิจ ของการคุ้มครองอุตสาหกรรมรถยนต์ในประเทศไทย

description: ศึกษาถึงผลกระทบของการคุ้มครองอุตสาหกรรมรถยนต์ ต่อสวัสดิการทางเศรษฐกิจ ทั้งในด้านส่วนเกินผู้บริโภคและผู้ผลิตรถยนต์ รายได้ที่รัฐบาลได้รับจากการเก็บภาษีรถยนต์นำเข้า รวมทั้งต้นทุนที่เกิดจากการคุ้มครองอุตสาหกรรมรถยนต์ ช่วงเวลาที่ศึกษา คือ ปี พ.ศ. 2538-2541 โดยได้แบ่งตลาดรถยนต์ออกเป็น 2 ตลาด คือ ตลาดรถยนต์นำเข้าและตลาดรถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศ และแบ่งรถยนต์ออกเป็น 2 ขนาดตามความจุของกระบอกสูบ คือ รถยนต์ขนาดเล็ก (ไม่เกิน 2400 ซีซี) และรถยนต์ขนาดใหญ่ (มากกว่า 2400 ซีซี) และเนื่องจากข้อมูลที่จะต้องใช้ในการศึกษาอุปทานของรถยนต์นั้น ส่วนใหญ่เป็นข้อมูลที่เกี่ยวกับต้นทุนการผลิต ซึ่งไม่ได้รับการเปิดเผยจากผู้ผลิต ดังนั้น จึงไม่ได้ทำการศึกษาทางด้านอุปทานของรถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศ แต่ได้สมมติให้อุปทานรถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศมี 2 ลักษณะ คือ อุปทานรถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศมีความยืดหยุ่นต่อราคา เท่ากับศูนย์และอุปทานรถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศ มีความยืดหยุ่นต่อราคาเท่ากับอนันต์ วิธีการศึกษา ได้สร้างสมการอุปสงค์ของรถยนต์นำเข้าและรถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศ โดยกำหนดให้ตัวแปรอธิบายในทั้ง 2 สมการ คือ ราคารถยนต์นำเข้า ราคารถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศ รายได้ประชาชาติดัชนีราคาผู้บริโภค และสถานการณ์การเกิดวิกฤตการณ์ของสถาบันการเงินซึ่งเป็นตัวแปรหุ่น ส่วนการประมาณค่าได้ใช้วิธีกำลังสองน้อยที่สุด และนำผลที่ได้ไปคำนวณผลกระทบของการลดอัตราภาษีนำเข้ารถยนต์ ต่ออุปสงค์ของรถยนต์นำเข้า อุปสงค์รถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศ ราคาของรถยนต์นำเข้าและราคารถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศ โดยแบ่งระดับของการลดอัตราภาษีนำเข้าเป็น 3 ระดับ คือ 10 เปอร์เซ็นต์ 50 เปอร์เซ็นต์ และ 100 เปอร์เซ็นต์ สุดท้ายนำผลกระทบต่างๆ ของการลดอัตราภาษีนำเข้าที่ได้ไปคำนวณผลกระทบ ที่เกิดขึ้นต่อสวัสดิการทางเศรษฐกิจ ผลการศึกษา พบว่า หากลดอัตราภาษีลง 100 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งเป็นการยกเลิกการคุ้มครองอุตสาหกรรมรถยนต์ลงทั้งหมดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538-2541 สำหรับรถยนต์ขนาดเล็ก ในตลาดรถยนต์นำเข้า จะมีส่วนเกินของผู้บริโภครถยนต์นำเข้าเพิ่มขึ้นโดยโอนมาจากภาษีของรัฐบาล ประมาณ 31,236 ล้านบาท และส่วนเกินของผู้บริโภครถยนต์นำเข้า ที่ได้รับจากประสิทธิภาพการผลิตที่เพิ่มขึ้นประมาณ 1,496 ล้านบาท ส่วนในตลาดรถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศ จะมีการโอนส่วนเกินของผู้ผลิตไปเป็นส่วนเกินของผู้บริโภครถยนต์ ที่ผลิตภายในประเทศไม่เกิน 20,654 ล้านบาท สำหรับรถยนต์ขนาดใหญ่ ในตลาดรถยนต์นำเข้า ส่วนเกินของผู้บริโภครถยนต์นำเข้าจะเพิ่มขึ้นโดยโอนมาจากภาษีของรัฐบาล ประมาณ 10,022 ล้านบาท และส่วนเกินของผู้บริโภครถยนต์นำเข้าที่ได้รับจากประสิทธิภาพการผลิตจะเพิ่มขึ้นประมาณ 188 ล้านบาท ส่วนตลาดรถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศ จะมีการโอนส่วนเกินของผู้ผลิตไปเป็น ส่วนเกินของผู้บริโภครถยนต์ที่ผลิตภายในประเทศไม่เกิน 1,033 ล้านบาท ผลการศึกษาที่ได้ เป็นผลกระทบของการคุ้มครองอุตสาหกรรมรถยนต์ต่อสวัสดิการเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นในอดีต ซึ่งปัจจุบัน ยังคงมีการคุ้มครองอุตสาหกรรมรถยนต์โดยใช้มาตรการภาษีนำเข้าอยู่ ดังนั้น จึงสมควรอย่างยิ่งที่จะนำผลการศึกษานี้ ไปใข้เป็นพื้นฐานในการวิเคราะห์เปรียบเทียบถึงผลกระทบทั้งในปัจจุบันและอนาคต เพื่อประสิทธิภาพสูงสุดในการกำหนดนโยบายของอุตสาหกรรมรถยนต์ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.1999.391
title: การค้าใบอนุญาตปล่อยก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์และผลกระทบต่อสวัสดิการ
DOI: 10.14457/cu.the.1999.392
title: ฟังก์ชันการผลิตและต้นทุนการใช้ทรัพยากรภายในประเทศในการเลี้ยงโคนมของสมาชิกสหกรณ์โคนมในประเทศไทย