cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1532
title: การวิเคราะห์แฟรกเมนเทชันและไฟไนต์เอเลเมนต์เพื่อศึกษาความต้านทานกระสุนของแผ่นลามิเนตกระจก-พีวีบี

description: งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อที่จะพัฒนาโครงสร้างของเกราะใสซึ่งใช้วัสดุหลัก คือ กระจกโซดาไลม์และฟิล์มโพลีไวนิลบิวไทรอล ให้มีความหนาลดลงและมีน้ำหนักเบาขึ้น โดยยังคงความสามารถในการป้องกันกระสุนระดับ 3A ตามมาตรฐาน NIJ ไว้ได้ ขั้นตอนการวิจัยประกอบด้วยการลามิเนตชิ้นงานเกราะใส โดยมีการจัดเรียงแผ่นกระจกและฟิล์มในรูปแบบต่างๆ กันเพื่อพิจารณาอิทธิพลของตัวแปรที่อาจส่งผลต่อความสามารถในการป้องกันกระสุนของเกราะใส อันได้แก่ (i) ความหนาของแผ่นกระจก (ii) จำนวนชั้นของแผ่นเกราะ (iii) ความหนาของฟิล์ม และ (iv) การใช้แผ่นโพลีคาร์บอเนตมาประกอบในโครงสร้างเพื่อลดน้ำหนักชิ้นงาน จากนั้นนำชิ้นงานที่ลามิเนตแล้วไปทำการทดสอบต้านทานการยิงตามมาตรฐานด้วยกระสุน .44 magnum ความเร็ว 426 เมตรต่อวินาที รอยแตกที่ปรากฏบนชิ้นงานที่ผ่านการทดสอบยิงจะถูกนำมาตรวจสอบและวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ร่วมกับการกระจายขนาดของเศษกระจกที่หลุดจากแผ่นหน้าของเกราะใส โดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์แฟรกเมนเทชัน ผลจากการวิจัยนี้ทำให้ทราบค่าความหนาที่เหมาะสมของกระจกแผ่นแรก (ด้านปะทะกระสุน) และอิทธิพลของการเพิ่มความหนาของฟิล์มที่มีต่อพฤติกรรมการแตกของชิ้นงาน ข้อมูลดังกล่าวได้ถูกนำมาวิเคราะห์เปรียบเทียบกับแบบจำลองไฟไนต์เอเลเมนต์สองมิติแบบ Axisymmetric ซึ่งถูกพัฒนาขึ้นสำหรับโครงสร้างเกราะในระบบนี้ พบว่าข้อมูลจากการทดสอบจริงและจากแบบจำลองให้ผลที่สอดคล้องกัน เกราะใสกันกระสุนที่มีความหนาลดลง 9.76 มิลลิเมตร และมีน้ำหนักเบากว่าชิ้นงานมาตรฐาน 19.23 เปอร์เซ็นต์ สามารถผลิตขึ้นได้จากงานวิจัยนี้ และเมื่อประกอบแผ่นโพลีคาร์บอเนตเข้ากับด้านหลังของชิ้นงาน จะทำให้เกราะที่ได้มีน้ำหนักเบากว่าชิ้นงานมาตรฐาน 26.54 เปอร์เซ็นต์ และความหนาลดลง 11.76 มิลลิเมตร
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1533
title: ความผันแปรทางกายวิภาค ของเส้นประสาท sural ที่สัมพันธ์กับเอ็นร้อยหวาย และหลอดเลือดดำ small saphenous

description: ในการทำ sural nerve biopsy, sural nerve graft, การรักษาโรคหลอดเลือดขอดโดยการตัดลอกหลอดเลือดดำ small saphenous (SSV) และการรักษาการฉีกขาดของเอ็นร้อยหวายอาจก่อให้เกิดการบาดเจ็บของเส้นประสาท sural (SN) ได้ จึงเป็นที่มาของการศึกษาในครั้งนี้ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความผันแปรทางกายวิภาคของ SN และความสัมพันธ์ของ SN กับ SSV และเอ็นร้อยหวาย โดยใช้แนว interepicondylar line (IEL) และแนว intermalleolar line (IML) เป็นแนวในการอ้างอิง โดยศึกษาในขาอาจารย์ใหญ่ 98 ข้าง พบว่า SN เกิดจากการรวมตัวกันของเส้นประสาท medial sural cutaneous (MSCN) และเส้นประสาท lateral sural cutaneous (LSCN) หรือ MSCN เพียงเส้นเดียว หรือ LSCN เพียงอย่างเดียวมีจำนวน 52.04%, 37.73% และ 7.14% ตามลำดับ โดยที่ระยะห่างจากจุดรวมตัวของ MSCN และ LSCN ไปยัง IML มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 16.26±8.38 เซนติเมตร (ซม.) พบว่า ต้นกำเนิดของ SN อยู่บริเวณส่วนต้น 1/3 ของขา ส่วนกลาง 1/3 ของขา และส่วนปลาย 1/3 ของขาเป็นจำนวน 7.69%, 57.69%, 34.62% ตามลำดับ จากการศึกษานี้ยังพบว่ามี accessory communication ของ MSCN กับ LSCN จำนวน 15.31% โดยอยู่ห่างจาก IML เป็นระยะทางเฉลี่ย 11.11±9.08 ซม. ความยาวของ SN, MSCN และ LSCN มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 15.46±8.15, 30.38±0.98 และ 27.77±8.50 ซม. ตามลำดับ และมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเฉลี่ยเท่ากับ 3.11±0.95, 1.99±0.54 และ 2.53±0.82 มิลลิเมตร(มม.) ตามลำดับ นอกจากนี้ยังพบว่า 8.2% ของ MSCN แทรกอยู่ในเส้นใยกล้ามเนื้อ gastrocnemius ส่วน SSV จะพบว่า วางตัวอยู่ด้านในต่อ SN ถึง 74.5% โดยมีระยะทางจากจุดที่ SSV และ SN อยู่ใกล้กันที่สุดไปยังแนว IML เท่ากับ 10.58±4.71 เซนติเมตร ส่วนระยะห่างระหว่าง SN และ SSV ที่จุดที่ใกล้กันที่สุดมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.23±0.82 มม. ซึ่ง 84.7% ของ SN จะวางตัวอยู่ด้านในก่อนตัดขอบข้างของเอ็นร้อยหวายที่ระยะเฉลี่ยเท่ากับ 8.37±2.08 ซม. เหนือต่อแนว IML ในขณะที่ 98% ของ SSV วางตัวอยู่ในก่อนตัดขอบข้างของเอ็นร้อยหวายที่ระยะ 10.58±4.71 ซม.เหนือต่อแนว IML นอกจากนี้ยังพบว่า SN ทอดตัวอยู่ด้านหลังต่อส่วนที่นูนที่สุดของ lateral malleolus มีจำนวนถึง 95.9% ข้อมูลที่ได้จากการศึกษาสามารถนำไปใช้ในการทำหัตถการต่างๆ ได้ เพื่อลดการบาดเจ็บของ SN และ SSV
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1534
title: การแก้ไขไส้เลื่อนกระบังลมโดยใช้แผ่นกล้ามเนื้อเรคตัสแอบโดมินิสที่มีส่วนต่อเชื่อมในสุนัขและแมว

description: การทำศัลยกรรมแก้ไขไส้เลื่อนกระบังลมที่เสียหายมากด้วยแผ่นกล้ามเนื้อ rectus abdominis ที่มีส่วนต่อเชื่อม ทำในสุนัขป่วย 5 ตัวและแมวป่วย 12 ตัว ที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการเย็บซ่อมโดยตรง โดยผ่าเปิดช่องท้องตามแนวกลางตัวเพื่อเตรียมแผ่นกล้ามเนื้อ และเย็บเข้ากับขอบแผลของกระบังลม แบบ full-thickness และผนังช่องท้อง ประเมินผลการศึกษาจากผลการตรวจร่างกาย และอาการแทรก ซ้อนภายหลังศัลยกรรมเป็นระยะเวลา 3.5 – 9 เดือน โดยวิเคราะห์ค่าก๊าซในเลือดในวันที่ 3 และ 10 ภาพถ่ายรังสีในวันที่ 10, 30, 60 และ 90 ภาพถ่าย fluoroscopy ในวันที่ 30 และ 90 ภายหลังทำศัลยกรรม และการกลับเป็นซ้ำของไส้เลื่อนกระบังลม มีสุนัข 1 ตัวและแมว 2 ตัวเสียชีวิต สัตว์ป่วยทุกตัวที่มีชีวิตมี ลักษณะการหายใจเป็นปกติ และไม่พบการเกิดไส้เลื่อนกระบังลมซ้ำ ภาวะแทรกซ้อนภายหลังศัลยกรรม ได้แก่ รอบแผลผ่าตัดมีลักษณะบวมช้ำเล็กน้อย หายใจลำบากและมีอาการไม่อยากเคลื่อนไหวหรือ เคลื่อนไหวลำบากใน 2-3 วันแรกภายหลังการทำศัลยกรรม สุนัขที่เสียชีวิตมีสาเหตุจากระบบทาง เดินหายใจล้มเหลวและภาวะแทรกซ้อนอื่นๆ ส่วน แมวเสียชีวิตจากติดเชื้อ FPV 1 ตัว และติดเชื้อในกระแส เลือดร่วมกับภาวะ IMHA 1 ตัว จากการวิเคราะห์ก๊าซในเลือดของสัตว์ที่มีชีวิต พบว่า สัตว์ป่วยมีการ แลกเปลี่ยนอากาศที่ปอด และประสิทธิภาพการหายใจเป็นปกติในวันที่ 10 ภายหลังทำศัลยกรรม จาก ภาพถ่ายรังสี สัตว์ป่วยมีลักษณะและแนวของกระบังลมใกล้เคียงกับสัตว์ปกติที่นำมาเปรียบเทียบ โดยใน ท่า lateral มีแนวของกระบังลมโค้งเข้าสู่ช่องอก ส่วนในท่า ventrodorsal พบว่าสัตว์ป่วยส่วนใหญ่มีจุด กึ่งกลางของแนวกระบังลมด้านที่ทดแทนด้วยแผ่นกล้ามเนื้ออยู่ต่ำ และมีความโค้งน้อยกว่ากระบังลมด้าน ตรงข้ามเล็กน้อย สำหรับลักษณะในช่องอกพบว่าปอดของสัตว์ป่วยทุกตัวขยายได้เต็มช่องอกตั้งแต่วันที่ 30 ภายหลังการทำศัลยกรรม จาก fluoroscopy พบว่าสัตว์ป่วยทุกตัวมีการเคลื่อนที่ของกระบังลมสัมพันธ์กับ การหายใจเข้าและออก การเคลื่อนที่ของตำแหน่ง diaphragmatic cupula และแนวของกระบังลมทั้ง 2 ด้านมีระยะใกล้เคียงกับของสัตว์ปกติ จากผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า กล้ามเนื้อ rectus abdominis สามารถใช้ในการซ่อมกระบังลมที่มีการฉีกขาดมากได้
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1535
title: ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการลดน้ำหนักของวัยรุ่นหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกิน

description: การวิจัยสหสัมพันธ์เชิงทำนายนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการลดน้ำหนักและอำนาจทำนายของปัจจัยทำนาย ได้แก่ การรับรู้ประโยชน์ การรับรู้อุปสรรค การรับรู้สมรรถนะแห่งตน อิทธิพลของครอบครัว และอิทธิพลของกลุ่มเพื่อนกับพฤติกรรมการลดน้ำหนักของวัยรุ่นหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกิน กลุ่มตัวอย่าง คือ วัยรุ่นหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกิน จำนวน 422 คน เลือกโดยวิธีการสุ่มแบบเจาะจงจากโรงเรียนมัธยมของรัฐ สังกัดสำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามพฤติกรรมการลดน้ำหนัก แบบสอบถามการรับรู้ประโยชน์ แบบสอบถามการรับรู้อุปสรรค แบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตน แบบสอบถามอิทธิพลของครอบครัว และแบบสอบถามอิทธิพลของกลุ่มเพื่อน แบบสอบถามได้ผ่านการตรวจความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 ท่าน หาค่าความเที่ยง ได้เท่ากับ 1.0, .82, .78, .80, .85, .77 และ .83 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยสรุปได้ว่า วัยรุ่นหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกิน มีพฤติกรรมการลดน้ำหนักโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ([mean]= 2.84, SD = 0.42) การรับรู้สมรรถนะแห่งตน อิทธิพลของครอบครัว อิทธิพลของกลุ่มเพื่อน การรับรู้อุปสรรค และการรับรู้ประโยชน์ สามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมลดน้ำหนักของวัยรุ่นหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกินได้ร้อยละ 41.2 ข้อสรุปจากผลการวิจัยสามารถนำไปส่งเสริมให้วัยรุ่นหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกินลดน้ำหนักด้วยการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมโดยการควบคุมอาหารควบคู่กับการออกกำลังกายร่วมกับการมีส่วนร่วมของครอบครัวและกลุ่มเพื่อนและจัดให้เหมาะสมกับวัยรุ่นหญิงที่มีภาวะโภชนาการเกินเป็นรายไป นอกจากนี้สามารถนำไปเป็นข้อมูลพื้นฐานเพื่อวางแผนด้านนโยบายและยุทธศาสตร์ในการสร้างเสริมสุขภาพในการลดน้ำหนักของวัยรุ่นหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกิน ซึ่งสร้างสมการทำนายในรูปคะแนนมาตรฐาน ได้ดังนี้ [สมการ]
DOI: 10.5281/zenodo.3470064
title: 0.2 ms of asymmetric GM1:POPC/POPC (1:99/100) bilayer

description: Lollipop-like GM1. First 25 microseconds of total 200 microseconds.<br>
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1461
title: ผลของอีดีทีเอต่อการดูดดึงแคดเมียมและสังกะสีของอ้อยที่ปลูกในดินปนเปื้อน

description: การศึกษาผลของสาร EDTA ต่อการดูดดึงแคดเมียมและสังกะสีด้วยอ้อย (Saccarum officinarum L.) ที่ปลูกในดินปนเปื้อน ซึ่งนำมาจากพื้นที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก และทำการ ปลูกในเรือนทดลอง เริ่มด้วยการปลูกอ้อยเป็นเวลา 1 เดือน และทำการเติมสาร EDTA ที่ระดับ ความเข้มข้น 0 (ควบคุม), 0.5, 1 และ 2 มิลลิโมลต่อกิโลกรัมดิน และเก็บเกี่ยวพืชที่ระยะเวลา 2, 4, 6 และ 8 เดือน เพื่อวิเคราะห์หาปริมาณแคดเมียมทั้งหมด และสังกะสีทั้งหมดในดิน น้ำชะ และ ปริมาณการสะสมแคดเมียมและสังกะสีในส่วนต่างๆ ของอ้อย 5 ส่วน คือ ใบ ชานอ้อย ท่อนพันธุ์ เดิม ราก และน้ำอ้อย นอกจากนี้ทำการศึกษาการเจริญเติบโตของอ้อย โดยพิจารณาจากน้ำหนัก แห้งของพืช ความสูงของพืชทั้งในส่วนลำต้น และส่วนราก รวมถึงการสังเกตความเป็นพิษจากการ แสดงอาการของอ้อย ผลการศึกษาพบว่า ชุดการทดลองที่ใส่สาร EDTA 1 มิลลิโมลต่อกิโลกรัมดิน ทำให้อ้อยมีความสามารถในการดูดดึงแคดเมียมไปสะสมในรากได้มากที่สุด คิดเป็น 21.87, 44.68, 57.52 และ 41.97 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ที่ระยะเวลาของการเก็บเกี่ยว ตามลำดับ ตามด้วย ท่อนพันธุ์เดิม ชานอ้อย ใบ และน้ำอ้อย และชุดการทดลองที่ใส่สาร EDTA ที่ระดับความเข้มข้น 2 มิลลิโมลต่อกิโลกรัมดิน ทำให้อ้อยมีความสามารถในการดูดดึงสังกะสีไปสะสมยังส่วนต่างๆ ได้ มากที่สุด ทั้งนี้พบว่า ใบและชานอ้อยมีการสะสมสังกะสีมากที่สุดที่ระยะเวลา 2 เดือน ส่วนการ สะสมสังกะสีในท่อนพันธุ์เดิม และรากมากที่สุดที่ระยะเวลา 4 เดือน สำหรับในน้ำอ้อย พบว่า การ สะสมสังกะสีจะเพิ่มขึ้น เมื่อระยะเวลาการเก็บเกี่ยวเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ การศึกษาประสิทธิภาพใน การดูดดึงแคดเมียม และสังกะสีของอ้อยคิดเป็นร้อยละเทียบกับปริมาณแคดเมียมและสังกะสีที่มี ในดิน พบว่า การเติม EDTA ที่ระดับความเข้มข้น 1 มิลลิโมลต่อกิโลกรัมดิน ที่ระยะเวลา 6 เดือน อ้อยมีประสิทธิภาพในการสะสมแคดเมียมทั้งต้นมากที่สุดเมื่อเทียบกับชุดการทดลองอื่นๆ มีค่า เท่ากับ 0.27 เปอร์เซ็นต์ โดยมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญยิ่ง (P&lt;0.05) สำหรับการเติม EDTA 1 มิลลิโมลต่อกิโลกรัมดิน ที่ระยะเวลา 4 เดือน ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการดูดดึงสังกะสี ของอ้อยทั้งต้นมากที่สุด เท่ากับ 2.77 เปอร์เซ็นต์
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1462
title: ความสัมพันธ์ระหว่างการแสดงออกของยีน E4 ใน Human Papillomavirus (HPV) กับการเปลี่ยนแปลงทางพยาธิสภาพของปากมดลูก

description: การติดเชื้อ Human papillomavirus (HPV) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง HPV ชนิด 16 ยังไม่เป็นที่แน่ชัดในกลไกที่ ทำให้เกิดมะเร็งปากมดลูก แต่เชื่อว่าการเกิดมะเร็งได้ไวรัสต้องมีการการแทรกตัวเข้าสู่ยีนของเจ้าบ้าน จากข้อมูลที่มี อยู่ในปัจจุบันพบว่า เมื่อไวรัสมีการเพิ่มจำนวน จะพบการแสดงออกของยีน E4 และยีน E4 จะมีปริมาณมากในระยะ ก่อนมะเร็ง การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวัดระดับการแสดงออกของยีน E4 ของ HPV16 ในระยะต่างๆ ตั้งแต่ รอยโรคปกติจนถึงรอยโรคมะเร็ง ด้วยการตรวจหา mRNA โดยเทคนิค single-step Real-Time RT-PCR จาก ตัวอย่างเซลล์ปากมดลูกที่มีการติดเชื้อ HPV16 ทั้งหมด 80 ตัวอย่างและมีผลตรวจทาง cytology เป็น normal, LSIL, HSIL และ cancer จำนวนอย่างละ 20 ตัวอย่าง พบว่าการแสดงออกของยีน E4 พบได้ ทุกระยะของรอยโรค ยกเว้น เซลล์ปกติ โดยที่มีการแสดงออกของยีน E4 ในระยะ LSIL , HSIL และ cancer เท่ากับ 1.30 x10⁵, 1.38 x10⁷, และ 1.19 x10⁴ เท่าเมื่อเทียบกับเซลล์ปกติ (ตามลำดับ) ซึ่งการแสดงออกของแต่ละรอยโรคก็มีความแตกต่างกันอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ (P &lt; 0.01) นอกจากนี้ผลของการตรวจหาการแสดงออกของยีน E4 เปรียบเทียบระหว่างตัวอย่าง ที่เก็บด้วยวิธีป้ายเซลล์ (Pap smear) และ วิธีตัดชิ้นเซลล์ (biopsy) ในตัวอย่างเดียวกันไม่พบความแตกต่างกันอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติ (P = 0.396) ผลจากการศึกษาในครั้งนี้อาจนำไปสู่การศึกษาเพิ่มเติมสำหรับการใช้ยีน E4 ของ HPV16 ในการตรวจคัดกรองหรือการตรวจเสริมเพื่อยืนยันรอยโรคก่อนมะเร็งของปากมดลูกต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1463
title: การศึกษาการจัดการสโมสรฟุตบอลไทยดิวิชั่น 1

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการบริหารจัดการของสโมสรฟุตบอลไทยดิวิชั่น 1 ปี 2010 เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นที่มีต่อการจัดการสโมสรฟุตบอลไทยดิวิชั่น 1 ระหว่างสโมสร 16 สโมสร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นบุคลกรของสโมสรฟุตบอลไทยดิวิชั่น 1 จำนวน 304 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ (Percentage) ค่าคะแนนเฉลี่ย (mean) ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviations) การทดสอบค่า F-test ซึ่งประมวลผลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสังคมศาสตร์ ผลการวิจัย พบว่า 1. ความคิดเห็นของบุคลากรในสโมสรฟุตบอลไทยดิวิชั่น 1 ที่มีต่อทรัพยากรพื้นฐานในการจัดการทั้ง 4 ด้าน อยู่ในเกณฑ์ดีเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านทรัพยากรบุคคลมีค่าเฉลี่ยมากที่สุด ([Mean]= 3.07). 2. ความคิดเห็นของบุคลากรในสโมสรฟุตบอลไทยดิวิชั่น 1 ที่มีต่อกระบวนการในการจัดการสโมสรฟุตบอลไทยดิวิชั่น 1 ตามมาตรฐานไทยพรีเมียร์ลีกปี 2010 อยู่ในเกณฑ์ดี เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านขนาดของธุรกิจมีค่าเฉลี่ยมากที่สุด ([Mean] = 3.25). 3. ความคิดเห็นของบุคลากรในสโมสรฟุตบอลไทยดิวิชั่น 1 ที่มีต่อปัจจัยแวดภายนอกทั้ง 3 ด้านอยู่ในเกณฑ์ดี เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านการเมืองมีค่าเฉลี่ยมากที่สุด ([Mean] = 3.09). 4. เมื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นของบุคลากรในสโมสรฟุตบอลไทยดิวิชั่น 1 พบว่าแต่ละสโมสรที่แตกต่างกันจะมีความคิดเห็นต่อทรัพยากรในการบริหารจัดการทั้ง 4 ด้าน ต่อกระบวนการในการจัดการสโมสรฟุตบอลไทยดิวิชั่น 1 ตามมาตรฐานไทยพรีเมียร์ลีกปี 2010 ทั้ง 10 ด้าน และต่อปัจจัยแวดภายนอกทั้ง 3 ด้านที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1464
title: การเกิดแคลเซียมฟอสเฟตบนพื้นผิวคอมเมอร์เชียลลีเพียวไทเทเนียมที่ผ่านการอะโนไดซ์ในสารละลายสิมูเลตเต็ด บอดีฟลูอิด

description: งานวิจัยนี้ศึกษาในโลหะคอมเมอร์เชียลลีย์เพียวไททาเนียมเกรด 2 ที่ไม่ผ่านและผ่านกระบวนการแอโนไดเซชันในสารละลาย 2 ชนิด คือ กรดฟอสฟอริก และโซเดียมไฮดรอกไซด์ ที่ความต่างศักย์ 200 และ 20 โวลต์ตามลำดับ เป็นเวลา 30 นาที จากนั้นนำชิ้นงานทั้งหมดไปแช่ในสารละลายสิมูเลตเต็ด บอดีฟลูอิด เป็นเวลา 7 14 และ 28 วัน ตามลำดับ ทำการศึกษาลักษณะและโครงสร้างผลึกของชั้นออกไซด์และวิเคราะห์ธาตุที่เป็นองค์ประกอบ ด้วยเครื่องมือวิเคราะห์ทดสอบชนิดส่วนประกอบบนผิวโลหะ ก่อนและหลังแช่ในสารละลายสิมูเลตเต็ด บอดีฟลูอิด ผลการศึกษาพบว่าหลังจากทำการแอโนไดเซชั่นในกรดฟอสฟอริก พื้นผิวที่เกิดขึ้นมีลักษณะเป็นรูพรุนสม่ำเสมอทั่วพื้นผิวและมีโครงสร้างผลึกเป็นชนิด อะนาเทส ในขณะที่พื้นผิว ที่แอโนไดเซชันในสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์มีลักษณะเป็นพื้นผิวนูนสลับกับผิวเรียบและมีโครงสร้างผลึกเป็นชนิดรูไทล์ หลังแช่ชิ้นงานในสารละลายสิมูเลตเต็ด บอดีฟลูอิด พบว่ามีเพียงไทเทเนียมที่ผ่านการแอโนไดเซชันในสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์แล้วแช่ในสารละลายเป็นเวลา 28 วันเท่านั้น ที่มีการสร้างแคลเซียมฟอสเฟตขึ้นบนพื้นผิว โครงสร้างผลึกบนพื้นผิวไทเทเนียมอาจจะมีผลกับการเกิดผลึกแคลเซียมฟอสเฟต ในสารละลาย สิมูเลตเต็ด บอดีฟลูอิด
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1465
title: ประสบการณ์ของพยาบาลในการดูแลผู้สูงอายุในสถานดูแลระยะยาว

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ บรรยายประสบการณ์ของพยาบาลในการดูแลผู้สูงอายุในสถานดูแลระยะยาว โดยใช้วิธีการศึกษาเชิงคุณภาพแบบปรากฏการณ์วิทยา (Phenomenology) ผู้ให้ข้อมูลหลักได้แก่ พยาบาลวิชาชีพจำนวน 11 คน ที่ปฏิบัติงานมาแล้วอย่างน้อย 3 ปี ในสถานดูแลระยะยาว เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก (In – depth interview) การบันทึกเทปร่วมกับการบันทึกภาคสนาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา (Content analysis) ผลการวิจัย พบว่าประสบการณ์การดูแลผู้สูงอายุของพยาบาลวิชาชีพ ประกอบด้วย 5 ประเด็นหลัก ได้แก่ 1) การดูแลที่เกิดจากการเรียนรู้ ทำให้เข้าใจลักษณะของงาน อันประกอบด้วย เรียนรู้จากประสบการณ์ เรียนรู้จากรุ่นพี่ เรียนรู้จากผู้สูงอายุและการเรียนรู้โดยการศึกษาอบรมและค้นคว้าด้วยตนเอง 2) การดูแลที่เหมือนกับการดูแลคนในครอบครัว บรรยากาศของสถานที่ทำงานคล้ายบ้าน เจ้าหน้าที่ทำงานรักกันเหมือนพี่น้อง และการดูแลผู้สูงอายุเหมือนการดูแลญาติผู้ใหญ่ 3) การดูแลที่ทำให้เกิดทัศนคติที่ดีต่องานคือการที่พยาบาลรู้สึกมีความสุข และมีความพึงพอใจในการทำงาน พยาบาลมีความเข้าใจผู้สูงอายุมากขึ้น รู้สึกมีอิสระในการทำงาน เป็นงานที่สร้างความประทับใจ และเป็นงานที่อาศัยความรัก 4) การดูแลที่ต้องอาศัยความอดทน เมื่อมีการแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของผู้สูงอายุ การได้รับการตำหนิจากญาติจากความไม่เข้าใจกัน และการจากไปของผู้สูงอายุ 5) การทำงานที่ต้องบริหารจัดการต่อเนื่อง นอกจากการให้การดูแลผู้สูงอายุแล้วพยาบาลต้องมีหน้าที่บริหารที่สามารถบริหารจัดการงาน ทั้งด้านการบริหารบุคคล การประสานงาน และการวางแผนการดูแลผู้สูงอายุ จากผลการศึกษาครั้งนี้ทำให้เข้าใจประสบการณ์ของพยาบาลที่ให้การดูแลผู้สูงอายุในสถานดูแลระยะยาว โดยบุคลากรทางสุขภาพสามารถใช้ข้อค้นพบจากการศึกษาครั้งนี้เป็นข้อมูลพื้นฐานในการให้การดูแลผู้สูงอายุระยะยาวและสามารถประยุกต์ใช้เพื่อเป็นแนวทางการพยาบาลที่มีคุณภาพต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1466
title: สภาพการใช้ที่จอดรถของอาคารชุดพักอาศัยที่เป็นอาคารขนาดใหญ่ในแนวรถไฟฟ้า : กรณีศึกษา อาคารชุดพักอาศัยขนาดใหญ่บนถนนสุขุมวิท

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายการใช้ประโยชน์ของพื้นที่จอดรถเปรียบเทียบกับมาตรฐานและข้อกำหนดต่างๆและวิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลกระทบต่อความต้องการพื้นที่ที่จอดรถในอาคารชุดที่อยู่ในแนวรถไฟฟ้าเพื่อนำเสนอแนวทางในการกำหนดจำนวนที่จอดรถให้เหมาะสมกับการใช้งานและเป็นการออกแบบการใช้พื้นที่จอดรถยนต์สำหรับอาคารชุดที่อยู่ในแนวรถไฟฟ้าต่อไป จากผลการศึกษาพบว่ามีการใช้พื้นที่จอดรถยนต์ของอาคารชุดพักอาศัยที่อยู่ใกล้สถานีรถไฟฟ้ามากที่สุดในช่วงเวลาตั้งแต่ 18.00-08.00 น. และมีการใช้พื้นที่จอดรถยนต์ไม่เต็มประสิทธิภาพ ปัจจัยที่ส่งผลต่อความต้องการที่จอดรถของอาคารชุดในแนวรถไฟฟ้าประกอบไปด้วย 1)ขนาดพื้นที่ของอาคาร ซึ่งอาคารที่มีพื้นที่น้อยจะมีความต้องการใช้พื้นที่จอดรถน้อยกว่าอาคารที่มีพื้นที่มาก ซึ่งอาคารที่มีพื้นที่น้อยจะมีการใช้พื้นที่จอดรถเหลือและในอาคารที่เป็นอาคารขนาดใหญ่พิเศษ ที่มีพื้นที่มากกว่า 25,000 ตารางเมตร จะมีความต้องการใช้พื้นที่จอดรถยนต์ในอัตราที่สอดคล้องกับการขออนุญาตปลูกสร้างอาคาร, 2)กรรมสิทธิ์ของพื้นที่จอดรถยนต์ที่เป็นกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลจะมีความต้องการใช้พื้นที่จอดรถยนต์มากกว่าที่เป็นกรรมสิทธิ์ส่วนกลาง, 3)พื้นที่เฉลี่ยของห้องชุด ซึ่งการพิจารณาพื้นที่เฉลี่ยของห้องพักน่าจะเป็นเกณฑ์ที่จะช่วยให้ผู้ประกอบการทราบถึงความต้องการของจำนวนห้องพักอาศัยต่อจำนวนที่จอดรถที่เหมาะสม จากผลการวิจัยพบว่าจำนวนหน่วยพักอาศัย 1 หน่วยต่อที่จอดรถ 1 คัน มีพื้นที่เฉลี่ยของห้องชุดพักอาศัยที่เหมาะสมอยู่ประมาณ 90-100 ตารางเมตร, 4)ขนาดห้องชุดที่มีขนาดใหญ่ขึ้นการครอบครองรถจะเพิ่มมากขึ้น, 5)อัตราการครอบครองรถยนต์และรูปแบบการเดินทาง จากกลุ่มตัวอย่างของผู้พักอาศัยในอาคารชุดทีอยู่ใกล้สถานีรถไฟฟ้ายังมีการครอบครองรถสูงถึงร้อยละ 88.7 และเลือกรูปแบบการเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัวเป็นหลักและมีการเดินทางด้วยรถไฟฟ้าเป็นส่วนเสริม ความคิดเห็นของผู้ที่พักอาศัยที่อยู่ใกล้สถานีรถไฟฟ้า ถึงแม้ที่พักจะอยู่ใกล้สถานีรถไฟฟ้าและสามารถใช้บริการรถไฟฟ้าได้ แต่ก็ยังมีความจำเป็นต้องใช้รถยนต์ส่วนตัวและเห็นว่าไม่สามารถลดพื้นที่จอดรถยนต์ลงได้ และไม่คิดที่จะซื้อ ถึงแม้ว่าอาคารชุดดังกล่าวสามารถลดราคาถูกลงแต่มีการลดพื้นที่จอดรถยนต์ลง ข้อสังเกตในงานวิจัยนี้พบว่าพื้นที่จอดรถยนต์มีการใช้ไม่เต็มประสิทธิภาพตลอดเวลา ดังนั้นควรมีการนำพื้นที่จอดรถยนต์ไปใช้ประโยชน์ เช่น ให้มีการเช่าที่จอดรถเพื่อเพิ่มรายได้ให้กับอาคารชุดพักอาศัย เป็นต้น ส่วนกรรมสิทธิ์ที่จอดรถที่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคลจะเป็นปัจจัยให้มีความต้องการใช้พื้นที่จอดรถยนต์มากขึ้น ดังนั้นผู้ประกอบการควรพิจารณารูปแบบการขายพื้นที่จอดรถยนต์ให้แก่ผู้ที่มีความต้องการจริงๆ เท่านั้น และนำพื้นที่จอดรถยนต์ที่เหลือมาบริหารจัดการเอง
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1467
title: ตัวประกอบสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลชุมชน ภาคใต้

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาตัวประกอบสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลชุมชน ภาคใต้ กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษา คือ พยาบาลวิชาชีพ ที่มีประสบการณ์ การทำงาน ในโรงพยาบาลชุมชน ไม่น้อยกว่า 5 ปี จำนวน 478 คน จากโรงพยาบาลชุมชนภาคใต้ 33 แห่ง ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบจัดชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล เป็นแบบสอบถามสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลชุมชนภาคใต้ และทดสอบความเที่ยงด้วยวิธีสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบราค ได้ค่าความเที่ยงเท่ากับ .98 วิเคราะห์ข้อมูลโดยการใช้การวิเคราะห์ตัวประกอบ สกัดตัวประกอบด้วยวิธีตัวประกอบหลัก และหมุนแกนแบบออโธโกนอล ด้วยวิธีแวริแมกซ์ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ตัวประกอบสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลชุมชนภาคใต้ มี 10 ตัวประกอบ บรรยายด้วย 85 ตัวแปร มีค่าความแปรปรวนรวมกัน คิดเป็นร้อยละ 65.555 โดยมีตัวประกอบดังนี้ 1) ด้านการพยาบาลฉุกเฉินและวิกฤติ สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ ร้อยละ 9.635 มีตัวแปรที่บรรยายตัวประกอบ จำนวน 11 ตัวแปร 2) ด้านบริหารจัดการและภาวะผู้นำ สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ ร้อยละ 9.623 มีตัวแปรที่บรรยายตัวประกอบ จำนวน 17 ตัวแปร 3) ด้านการส่งเสริมสุขภาพและป้องกันโรค สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ ร้อยละ 8.026 มีตัวแปรที่บรรยายตัวประกอบ จำนวน 10 ตัวแปร 4) ด้านความรู้ ความสามารถในการใช้กระบวนการพยาบาล สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ ร้อยละ 6.959 มีตัวแปรที่บรรยายตัวประกอบ จำนวน 6 ตัวแปร 5) ด้านการใช้เทคโนโลยีและสารสนเทศ สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ ร้อยละ 6.650 มีตัวแปรที่บรรยายตัวประกอบ จำนวน 6 ตัวแปร 6) ด้านการสื่อสารและสัมพันธภาพ สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ ร้อยละ 6.028 มีตัวแปรที่บรรยาย ตัวประกอบ จำนวน 9 ตัวแปร 7) ด้านจริยธรรมวิชาชีพพยาบาล สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ ร้อยละ 5.736 มีตัวแปรที่บรรยายตัวประกอบ จำนวน 6 ตัวแปร 8) ด้านการพยาบาลข้ามวัฒนธรรม สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ ร้อยละ 5.398 มีตัวแปรที่บรรยายตัวประกอบ จำนวน 7 ตัวแปร 9) ด้านวิชาการ วิจัยและพัฒนา สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ ร้อยละ 5.152 มีตัวแปรที่บรรยายตัวประกอบ จำนวน 6 ตัวแปร 10) ด้านปฏิบัติการพยาบาลในชุมชน สามารถอธิบายความแปรปรวนได้ ร้อยละ 4.130 มีตัวแปรที่บรรยายตัวประกอบ จำนวน 7 ตัวแปร
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1536
title: การเปรียบเทียบผลของการฝึกตั้งเป้าหมายและการฝึกจินตภาพที่มีต่อการเรียนรู้ทักษะกีฬาเทนนิส

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลของการฝึกตั้งเป้าหมายและการฝึกจินตภาพที่มีต่อการเรียนรู้ทักษะกีฬาเทนนิส กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตระดับปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 45 คน ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง ทำการทดสอบก่อนการฝึกโดยการตีลูกหน้ามือ นำคะแนนจากการทดสอบมาแบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มทดลองที่ 1 ฝึกทักษะกีฬาเทนนิสควบคู่กับการฝึกตั้งเป้าหมาย กลุ่มทดลองที่ 2 ฝึกทักษะกีฬาเทนนิสควบคู่กับการฝึกจินตภาพ กลุ่มที่ 3 เป็นกลุ่มควบคุมฝึกทักษะกีฬาเทนนิสเพียงอย่างเดียว ฝึกทักษะกีฬาเทนนิสสัปดาห์ละ 3 ครั้ง ๆ ละ 60 นาที เป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ ทดสอบผลการฝึก 3 ครั้ง คือ ก่อนการฝึก หลังการฝึก 4 และ 8 สัปดาห์ เก็บรวบรวมผลเฉพาะทักษะการตีลูกหน้ามือ ลูกหลังมือ และลูกเสิร์ฟ วิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ โดยหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและความแปรปรวนทางเดียวชนิดวัดซ้ำหากพบว่ามีความแตกต่างจึงเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยเป็นรายคู่ โดยวิธีของตูกี (เอ) กำหนดความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัย 1. ภายหลังการฝึก 4 และ 8 สัปดาห์ ความสามารถในการเล่นเทนนิสของกลุ่มทดลองที่ 1 สูงกว่าก่อนการฝึก ส่วนกลุ่มทดลองที่ 2 และกลุ่มควบคุมสูงขึ้นหลังการฝึก 8 สัปดาห์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ภายหลังการฝึก 4 และ 8 สัปดาห์ ความสามารถในการเล่นเทนนิสของกลุ่มทดลองที่ 1 สูงกว่าความสามารถในการเล่นเทนนิสของกลุ่มทดลองที่ 2 และกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. ภายหลังการฝึก 4 และ 8 สัปดาห์ ความสามารถในการเล่นเทนนิสของกลุ่มทดลองที่ 2 กับกลุ่มควบคุม ไม่แตกต่างกัน สรุปได้ว่ากลุ่มทดลองที่ 1 เกิดการเรียนรู้ได้เร็วกว่ากลุ่มทดลองที่ 2 และกลุ่มควบคุม
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1537
title: การพัฒนามัลติเพล็กเรียลไทม์พีซีอาร์เพื่อการตรวจหาไวรัสชิคุนกุนยาและไวรัสเดงกี

description: ไวรัสชิคุนกุนยาและไวรัสเดงกีเป็นไวรัสที่มียุงเป็นพาหะนำโรค ซึ่งไวรัสทั้งสองชนิดนี้เป็นไวรัสที่มีความสำคัญเนื่องจากเป็นสาเหตุของโรคไข้เลือดออก นำไปสู่การเสียชีวิตได้ โดยมีรายงานว่าในปี 2552 สำหรับเชื้อไวรัสชิคุนกุนยาที่ระบาดในไทยมีประมาณ 40,000 รายและ สำหรับสถิติทั่วโลกของไวรัสเดงกีมีผู้ติดเชื้อประมาณ 50 ล้านคนต่อปี และมีผู้เสียชีวิตประมาณ 25,000 คน นอกจากนี้ อาการโดยทั่วไปของการติดเชื้อไวรัสทั้งสองชนิดยังมีอาการใกล้เคียงกันและยังใกล้เคียงกับการติดเชื้อไวรัสตัวอื่นๆ หรืออาการหวัดทั่วๆไป นอกจากนี้ไวรัสชิคุนกุนยาสามารถทำให้เกิดอาการเรื้อรังได้ ดังนั้นวิธีการตรวจที่มีประสิทธิภาพและมีความน่าเชื่อถือจึงสำคัญ เพื่อประโยชน์ต่อการเฝ้าระวังและการรักษาโรคที่ถูกต้อง การศึกษานี้จึงได้ศึกษา complete genome ของไวรัสชิคุนกุนยา เพื่อศึกษาทางด้านลักษณะพันธุกรรมเพื่อดูว่ามีความใกล้เคียงกับสายพันธุ์ใดที่ระบาดและใช้เป็นข้อมูลเบื้องต้นในการพัฒนาวิธีการตรวจต่อไป โดยผลการศึกษาพบว่าไวรัสชิคุนกุนยาที่พบในประเทศไทยจัดอยู่ในสายพันธุ์ ECSA ซึ่งต่างจากการระบาดในอดีตที่ระบาดโดยสายพันธุ์ Asian จากนั้นจึงพัฒนาวิธีการตรวจไวรัสชิคุนกุนยาและไวรัสเดงกีโดยวิธีมัลติเพล็กเรียลไทม์ฑีซีอาร์ เพื่อความน่าเชื่อถือ รวดเร็ว และจำเพาะต่อไวรัสทั้งสองชนิดโดยผลการพัฒนาวิธีการนี้พบว่า มีประสิทธิภาพสูง มีความจำเพาะ น่าเชื่อถือ สามารถทำซ้ำได้ และไม่มีปฏิกิริยาข้ามต่อไวรัสทั้งสองชนิด และไวรัสชนิดอื่นๆ เช่นไวรัสตับอักเสบ ชนิด เอ, ซี, อี (Hepatitis A, C and E) หรือ ไวรัสที่ทำให้เกิดโรคไข้สมองอักเสบ (Japanese encephalitis virus, JEV) โดยเมื่อนำวิธีมัลติเพล็กเรียลไทม์ฑีซีอาร์ของทั้งไวรัสชิคุนกุนยาและไวรัสเดงกี ทดสอบกับตัวอย่างจำนวน 290 ตัวอย่าง ที่เป็นตัวอย่างทางคลินิกพบว่าวิธีการนี้มีความจำเพาะ 92.59%, ความไว 97.65% และความแม่นยำถึง 95.82% เมื่อเปรียบเทียบกับวิธีการพีซีอาร์ปกติ