DOI: 10.14457/tu.the.2021.1130
title: การทำงานเป็นทีมของบุคลากรต่างเจนเนอร์เรชั่นกับประสิทธิผลของการทำงาน: กรณีศึกษา ข้าราชการพลเรือนสามัญในกรุงเทพมหานคร

description: การศึกษาถึงการทำงานเป็นทีมของบุคลากรต่างเจนเนอร์เรชั่นกับประสิทธิผลของการทำงาน กรณีศึกษา ข้าราชการพลเรือนสามัญในกรุงเทพมหานคร ในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและออกแบบคุณลักษณะทีมที่มีประสิทธิผลการทำงานของข้าราชการพลเรือนสามัญต่างเจนเนอร์เรชั่นในกรุงเทพมหานคร ศึกษาแรงจูงใจในการปฏิบัติงานที่ส่งผลต่อคุณลักษณะของทีมและประสิทธิผลของการทำงานเป็นทีมต่างเจนเนอร์เรชั่นของข้าราชการพลเรือนสามัญในกรุงเทพมหานคร ตลอดจนเสนอแนะแนวทางในการแก้ปัญหาการทำงานร่วมกันของข้าราชการพลเรือนสามัญต่างเจนเนอร์เรชั่นในกรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงผสม (Mixed method research) ประกอบด้วยวิธีวิจัยเชิงปริมาณด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน (Multistage sampling) ผ่านแบบสอบถาม (Questionnaire) เพื่อศึกษาถึงคุณลักษณะของทีมและแรงจูงใจในการปฏิบัติงานที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของการทำงานเป็นทีมต่างเจนเนอร์เรชั่นในกรุงเทพมหานครและการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) เพื่อศึกษาถึงปัญหา/อุปสรรค และแนวทางการแก้ไขปัญหาในการทำงานเป็นทีมต่างเจนเนอร์เรชั่นในกรุงเทพมหานคร เพื่อให้การทำงานร่วมกันของทีมให้มีประสิทธิภาพและเกิดประสิทธิผลสูงสุด ผลการศึกษาพบว่า ขนาดทีมที่มีสมาชิกจำนวนประมาณ 6-10 คน เป็นจำนวนที่เหมาะสมกับการทำงานเป็นทีม เนื่องจากมีความคล่องตัวในการทำงานสูง โดยสมาชิกในทีมส่วนใหญ่ต้องมีความรอบรู้และความเชี่ยวชาญทางด้านเทคนิคเกี่ยวกับงานโดยตรงเป็นอย่างดี และทักษะทางด้านการสื่อสารซึ่งเป็นการสนับสนุนในการทำงานที่จำเป็น ความแตกต่างหลากหลายทางด้านเจนเนอร์เรชั่นเป็นสิ่งที่ส่งผลให้เกิดการทำงานที่มีประสิทธิผลที่ดียิ่งขึ้น เนื่องจากบุคลากรแต่ละเจนเนอร์เรชั่นมีจุดเด่นและความเชี่ยวชาญที่แตกต่างกัน โดยบุคลากรกลุ่มเจนเนอร์เรชั่น B กลุ่มเจนเนอร์เรชั่น X กลุ่มเจนเนอร์เรชั่น Y และกลุ่มเจนเนอร์เรชั่น Z มีความคิดเห็นว่าองค์ประกอบของทีมข้างต้น การกำหนดเป้าหมายของทีมที่ชัดเจนจะส่งผลต่อประสิทธิผลการทำงานของทีมโดยตรง ในระดับสูงมาก ซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.223 และ 3.290 ตามลำดับ สำหรับด้านบทบาทของสมาชิกทีมมีความคิดเห็นที่แตกต่างกัน โดยมีเพียงบุคลารกรกลุ่มเจนเนอร์เรชั่น B เท่านั้น ที่มีความคิดเห็นว่าบทบาทของสมาชิกทีมส่งผลต่อประสิทธิผลการทำงานของทีม แต่ทางกลุ่มเจนเนอร์เรชั่น X เจนเนอร์เรชั่น Y และเจนเนอร์เรชั่น Z มีความคิดเห็นว่าบทบาทของสมาชิกทีมไม่ส่งผลต่อประสิทธิผลการทำงานของทีม ซึ่งมีค่าเฉลี่ย 2.373 เนื่องจากในการปฏิบัติงานจริงสมาชิกทีมแต่ละคนอาจมิได้มีบทบาทในการตัดสินใจในการทำงานของทีมมากนัก และสำหรับด้านปทัสถานของทีมพบว่า ปทัสถานของทีมของทีมส่งผลต่อประสิทธิผลการทำงานของทีม โดยมีทั้งปทัสถานที่เอื้อต่อผลการปฏิบัติงานของทีม และจำกัดผลการปฏิบัติงานของทีม สำหรับแรงจูงใจในการปฏิบัติงานพบว่าส่งผลต่อประสิทธิผลของการทำงานเป็นทีมโดยภาพรวม โดยในแต่ละกลุ่มเจนเนอร์เรชั่นพบว่าทั้งปัจจัยจูงใจและปัจจัยค้ำจุนส่งผลต่อประสิทธผลของการทำงานเป็นทีมในทิศทางเดียวกัน แต่หากพิจารณาในเชิงลึกพบว่าทั้งกลุ่มเจนเนอร์เรชั่น Y และกลุ่มเจนเนอร์เรชั่น Z ไม่พึงใจในค่าจ้างเงินเดือนที่ได้รับ นอกจากนี้ บุคลากรแต่ละกลุ่มเจนเนอร์เรชั่นมีแรงจูงใจในการปฏิบัติงานที่แตกต่างกัน นอกจากนี้ จากการสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่างพบว่า ปัญหา/อุปสรรค และแนวทางในการแก้ไขปัญหาการทำงานเป็นทีมร่วมกันของข้าราชการพลเรือนสามัญต่างเจนเนอร์เรชั่นมีหลากหลายมิติ ซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากความแตกต่างกันของความรู้ ความเชี่ยวชาญ แนวคิดและประสบการณ์ ทำให้ต้องมีแนวทางในการจัดการที่แตกต่างกันในหลายมิติเช่นกัน โดยแนวทางในการแก้ไขหรือป้องกันปัญหาที่สำคัญที่สุด คือ การส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมการทำงานให้เข้ากับยุคสมัยร่วมกัน นอกจากนี้ ผู้วิจัยได้มีเสนอแนะทางการบริหาร ดังนี้ ประการแรก คือ องค์กรภาครัฐควรส่งเสริมนโยบายการทำงานโดยใช้การมีส่วนร่วมของบุคลากรทุกคนในองค์กรและให้โอกาสในการออกความคิดเห็นอย่างเท่าเทียมกัน ประการที่สอง คือ พัฒนากระบวนการสรรหาบุคลากรเข้าร่วมทีมโดยริเริ่มจากโครงการนำร่องโดยยึดงานที่เป็นลักษณะโครงการ (Project base) และเชื่อมโยงไปถึงการประเมินผลงานของบุคลากรและรางวัลตอบแทน ประการที่สาม คือ ส่งเสริมและผลักดันแนวทางการออกแบบลักษณะทีมกับทีมงานอื่น ๆ และประการที่สี่ คือ ปรับปรุงวิธีการประเมินผลงานจากการประเมินผลงานจากลักษณะ Top – Down เป็นการประเมินผลงานแบบ 360 องศา ซึ่งจะเป็นการให้ความสําคัญกับความหลากหลายจนกลายเป็นวัฒนธรรมองค์กรที่เพิ่มบทบาทในการทำงานของสมาชิกทุกคนมากยิ่งขึ้น