cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1730
title: การศึกษาเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงปริมาตรเลือดที่สูบฉีดออกจากหัวใจขณะฟอกเลือดในผู้ป่วยไตวายเรื้อรัง ระหว่างการฟอกด้วยน้ำยาที่ไม่มีอะซิเตตและน้ำยาที่มีอะซิเตตเป็นส่วนประกอบด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่น

description: ที่มา : อะซิเตตที่ใช้เป็นส่วนประกอบของน้ำยาฟอกเลือดสามารถกดการบีบตัวของหัวใจและการตีบตัวของหลอดเลือด นำมาสู่ภาวะความดันโลหิตตกระหว่างการฟอกเลือดแบบธรรมดาได้ ปัจจุบันการฟอกเลือดด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่นเป็นวิธีการฟอกเลือดที่ดีที่สุดซึ่งสามารถลดปัญหาภาวะความดันโลหิตตกระหว่างการฟอกเลือดได้ ยังไม่มีการศึกษาถึงผลรวมของการฟอกเลือดด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่นร่วมกับการการใช้น้ำยาฟอกเลือดปราศจากอะซิเตตซึ่งมีราคาสูงกว่าน้ำยาฟอกเลือดทั่วไปว่าสามารถรักษาความคงตัวของระบบไหลเวียนโลหิตได้ดียิ่งขึ้นหรือไม่ การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาผลของน้ำยาฟอกเลือดปราศจากอะซิเตตต่อการเปลี่ยนแปลงปริมาตรเลือดที่สูบฉีดออกจากหัวใจขณะฟอกเลือดด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่น วิธีการศึกษา : การศึกษาเชิงทดลองแบบสุ่มทางคลินิกในผู้ป่วยที่ได้รับการฟอกเลือด 22 ราย สลับระหว่างการฟอกเลือดด้วยน้ำยาปราศจากอะซิเตตและน้ำยาที่มีอะซิเตตเป็นส่วนประกอบในช่วงระยะเวลาห่างกัน 1 สัปดาห์ เปรียบเทียบผลของน้ำยาฟอกเลือดทั้งสองชนิดต่อการเปลี่ยนแปลงปริมาตรเลือดที่สูบฉีดออกจากหัวใจต่อนาที การเปลี่ยนแปลงปริมาตรเลือดที่สูบฉีดออกจากหัวใจต่อนาทีต่อพื้นที่ผิว และการเปลี่ยนแปลงของความต้านทานหลอดเลือดส่วนปลายทุกชั่วโมงระหว่างการฟอกเลือดด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่น ผลการศึกษา : ลักษณะพื้นฐานทางคลินิกและพารามิเตอร์ของระบบหัวใจและหลอดเลือดรวมถึง NT-proBNP (1,993±3,335 vs. 2,484±9,698 pg/mL, p = 0.21) และ troponin-T (0.052±0.046 กับ 0.056±0.035 นาโนกรัมต่อมิลลิลิตร, p = 0.92) ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างการฟอกเลือดด้วยน้ำยาปราศจากอะซิเตตและน้ำยาที่มีอะซิเตตเป็นส่วนประกอบ และไม่พบความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของความดันโลหิตซิสโตลิก ความดันไดแอสโตลิกและความดันเฉลี่ยระหว่างน้ำยาฟอกเลือดทั้งสองชนิด (p = 0.979, 0.770, and 0.861 ตามลำดับ) อุบัติการณ์ของภาวะความดันโลหิตตกหรืออาการของภาวะความดันโลหิตตกระหว่างการฟอกเลือดไม่มีความแตกต่างกันระหว่างสองกลุ่ม ค่าเริ่มต้นและการเปลี่ยนแปลงของปริมาตรเลือดที่สูบฉีดออกจากหัวใจต่อนาที การเปลี่ยนแปลงปริมาตรเลือดที่สูบฉีดออกจากหัวใจต่อนาทีต่อพื้นที่ผิว และการเปลี่ยนแปลงของความต้านทานหลอดเลือดส่วนปลายไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างน้ำยาฟอกเลือดทั้งสองชนิด (p = 0.199, 0.534 และ 0.641 ตามลำดับ) การลดลงของ NT-proBNP และ troponin-T เมื่อคิดเป็นร้อยละไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (72.6±12.3 กับ 72.6±12.8 , p= 0.99 และ 35.2±12.8 กับ. 36.7±12.0, p = 0.51) สรุป : ผู้ป่วยที่มีอาการทางคลินิกคงที่และได้รับการฟอกเลือดด้วยวิธีออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่นสามารถใช้น้ำยาฟอกเลือดมาตรฐานที่มีส่วนประกอบของอะซิเตตได้โดยไม่มีผลเสียต่อหัวใจและหลอดเลือด ซึ่งน่าจะเป็นผลจากการช่วยรักษาเสถียรภาพของระบบหัวใจและหลอดเลือดด้วยวิธีการออนไลน์ฮีโมไดอะฟิลเตรชั่นเอง ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้น้ำยาฟอกเลือดปราศจากอะซิเตตซึ่งเป็นการเพิ่มค่าใช้จ่ายให้สูงขึ้น และควรมีการศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับการใช้น้ำยาฟอกเลือดปราศจากอะซิเตตในกลุ่มผู้ป่วยที่มีปัญหาของระบบหัวใจและหลอดเลือด
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1731
title: ผลของการกำจัดขนรักแร้ด้วยเอ็น ดี แย้ก เลเซอร์ 1064 นาโนเมตร ที่มีต่อการผลิตเหงื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม

description: การกำจัดขนถาวรด้วยเครื่องเอ็น ดีแย้ก เลเซอร์ 1064 นาโนเมตร เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพและเป็นที่นิยมในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังมีรายงานว่าผู้ป่วยบางคนมีเหงื่อออกลดลงหลังทำเลเซอร์ วัตถุประสงค์: เพื่อประเมินผลของเอ็น ดี แย้ก เลเซอร์ ความยาวคลื่น 1064 นาโนเมตร ในการลดเหงื่อหลังการกำจัดขนรักแร้ วิธีการศึกษา: มีอาสาสมัครที่ต้องการกำจัดขนรักแร้ด้วยเครื่องเอ็น ดี แย้ก เลเซอร์ 1064 นาโนเมตร 36ราย ผู้วิจัยทำการสุ่มเลือกข้างที่จะทำเลเซอร์จริงและเลเซอร์หลอก ทำการกำจัดขนทั้งหมด 5 ครั้ง แต่ละครั้งห่างกัน 4สัปดาห์ วัดการหลั่งของเหงื่อด้วยวิธี Iodine starch test ร่วมกับการถ่ายรูปทั้งก่อนทำ หลังทำเลเซอร์ที่ 1 เดือนและ 5เดือน รวมทั้งวัดความขาวด้วยวิธี Colorimetry และประเมินความพึงพอใจของผู้ป่วยโดยการตอบแบบสอบถามก่อนและหลังการรักษา ผลการศึกษา: ในการประเมินผลโดยวิธี Iodine starch test ที่ 1 และ 5 เดือนหลังการรักษา ไม่พบความแตกต่างของปริมาณเหงื่อในด้านที่ทำเลเซอร์จริงเทียบกับด้านเลเซอร์หลอก (p=0.264 และ p=0.883 ตามลำดับ) แต่เมื่อทำการวิเคราะห์กลุ่มย่อย (n=9) ในผู้เข้าร่วมวิจัยบางคนที่มีปริมาณเหงื่อมากก่อนการรักษา พบว่า ข้างที่ทำเลเซอร์จริงมีปริมาณเหงื่อลดลงมากกว่าข้างที่ทำเลเซอร์หลอกทั้งที่ 1 และ 5 เดือนหลังการรักษา ในการประเมินโดยผู้เข้าร่วมวิจัย พบว่าเหงื่อออกน้อยลงหลังการรักษา ทั้งที่ 1 และ 5 เดือนหลังการรักษา ส่วนสีผิวไม่มีความแตกต่างกันในด้านที่ทำเลเซอร์จริงเทียบกับด้านเลเซอร์หลอก สรุปผล: การศึกษานี้ไม่พบความแตกต่างของปริมาณเหงื่อในด้านที่ทำเลเซอร์จริงเทียบกับด้านเลเซอร์หลอก อย่างไรก็ตามการกำจัดขนด้วยเครื่องเอ็น ดี แย้ก เลเซอร์ ความยาวคลื่น 1064 นาโนเมตร สามารถลดเหงื่อในผู้เข้าร่วมวิจัยบางคนที่มีปริมาณเหงื่อมากก่อนการรักษา ซึ่งอาจเป็นประโยชน์ต่อไปในอนาคตสำหรับการรักษาผู้ป่วยที่มีภาวะเหงื่อออกมากผิดปกติ
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1732
title: แนวทางการปรับปรุงประสิทธิภาพในการระบายอากาศโดยวิธีธรรมชาติในห้องพักของอาคารชุดพักอาศัยขนาดกลาง

description: อาคารพักอาศัยแนวดิ่งมักพบกับข้อจำกัดในด้านการระบายอากาศ ซึ่งหอพักเป็นที่พักอาศัยที่มุ่งเน้นเรื่องจำนวนหน่วยพักอาศัยเป็นหลัก ทำให้ผังห้องพักถูกจัดวางอย่างแออัด ด้วยเหตุนี้พื้นที่ภายในห้องพักจึงไม่เหมาะแก่การระบายอากาศด้วยวิธีธรรมชาติ ทำให้คุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัยไม่ดีเท่าที่ควร โดยจากการศึกษารูปแบบห้องพักของหอพักที่พบในกรุงเทพมหานครโดยการสุ่มสำรวจพบรูปแบบห้องพัก 6 รูปแบบ จากข้อมูลดังกล่าวนำไปสู่คำถามด้านการระบายอากาศของห้องพักแต่ละรูปแบบ การวิจัยในครั้งนี้จึงมีจุดประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบประสิทธิภาพการระบายอากาศด้วยวิธีธรรมชาติของห้องพัก 6 รูปแบบ โดยนำปัจจัยเรื่องความเร็วลม ทิศทางของลม การปรับปรุงผังห้องพัก ได้แก่ การเปลี่ยนแปลงช่องเปิด การติดตั้งครีบผนังแนวตั้ง (Wing wall) และทั้งการเปลี่ยนแปลงช่องเปิดและการติดตั้งครีบผนังแนวตั้ง มาใช้เป็นปัจจัยในการพิจารณา แนวทางการวิจัยเป็นรูปแบบการจำลองด้วยโปรแกรมพลศาสตร์ของไหล (Computer Fluid Dynamic; CFD) โดยการจำลองหาค่าความเร็วลมเฉลี่ยเพื่อนำไปหาประสิทธิภาพการระบายอากาศ (ร้อยละ) ของห้องพัก 6 รูปแบบ ผลการจำลองพบว่า ห้องพักที่มีหน้าต่างบนผนัง 2 ด้าน (BC1) มีประสิทธิภาพการระบายอากาศดีที่สุดโดยเฉพาะเมื่อลมพัดมาจากทิศใต้ โดยปัจจัยที่ส่งเสริมการระบายอากาศมากที่สุดคือการย้ายช่องเปิดห้องน้ำพร้อมกับติดตั้งครีบผนังแนวตั้ง ห้องพักที่ไม่มีหน้าต่างบนผนังห้องน้ำ (BC4) ไม่มีประสิทธิภาพในการระบายอากาศในส่วนพักอาศัยไม่ว่าลมจะพัดมาจากทางทิศใดหรือมีการปรับปรุงห้องพักในรูปแบบใด ห้องพักที่มีหน้าต่างบนผนังห้องน้ำ (BC2) สามารถเพิ่มประสิทธิภาพการระบายอากาศดีที่สุดเมื่อลมพัดมาในทิศตะวันออกเฉียงใต้ และมีการปรับปรุงห้องพักโดยการเปลี่ยนตำแหน่งหน้าต่างห้องน้ำพร้อมทั้งติดตั้งครีบผนังแนวตั้ง ในขณะที่ห้องพักที่เปิดพื้นที่ระเบียงเต็มความกว้างของห้องพัก (BC3) ได้รับอิทธิพลจากลมที่พัดมาจากทิศตะวันตก ทิศตะวันออก ทิศตะวันตกเฉียงใต้ และทิศตะวันออกเฉียงใต้ โดยหากห้องพักดังกล่าวอยู่ในพื้นที่ลมน้อย (0.98 เมตร/วินาที) การปรับปรุงห้องพักโดยการเปลี่ยนการเปิดประตูระเบียงพร้อมทั้งติดตั้งครีบผนังแนวตั้ง 1 คู่ที่กลางระเบียงสามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการระบายอากาศได้มากที่สุด และหากอยู่ในพื้นที่ลมมาก (1.87 เมตร/วินาที) การปรับปรุงห้องพักโดยการเปลี่ยนการเปิดประตูระเบียงจะมีอิทธิพลมากที่สุด ในห้องพักที่มีหน้าต่างบนผนังห้องน้ำและผนังฝั่งประตูระเบียง (BC5) ลมที่มีอิทธิพลมากที่สุดคือ ลมจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ และการปรับปรุงห้องพักที่มีผลดีที่สุดคือการเปลี่ยนตำแหน่งหน้าต่างห้องน้ำพร้อมทั้งติดตั้งครีบผนังแนวตั้ง ส่วนห้องพักที่ไม่มีระเบียง (BC6) ลมที่มีอิทธิพลมากที่สุดคือ ลมจากทิศตะวันตกเฉียงใต้และทิศตะวันออกเฉียงใต้ และการปรับปรุงห้องพักที่มีผลดีที่สุดคือการขยายหน้าต่าง 2 เท่าพร้อมทั้งติดตั้งครีบผนังแนวตั้ง
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1733
title: การออกแบบการใช้แสงสว่างธรรมชาติในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง ประเทศลาว

description: แสงสว่างเป็นองประกอบที่สำคัญในการออกแบบปรับปรุงอาคารประวัติศาสตร์เพื่อรองรับประโยชน์ใช้สอยใหม่ โดยเฉพาะการปรับเปลี่ยนพึ้นที่ใช้สอยมาเป็นห้องจัดแสดงงาน หรือพิพิธภัณฑ์ ซึ่งนอกจากจะจัดให้แสงสว่างมีปริมาณที่เหมาะสม และไม่เป็นอันตรายต่อวัตถุจัดแสดงแล้ว ยังจำเป็นต้องคำนึงถึงสภาพแสงสว่างทำให้ผู้ชมงานสามารถเห็นชิ้นงานได้อย่างเหมาะสม งานวิจัยนี้มีวัถุประสงค์เพื่อการสำรวจ วิเคราะห์และประเมินผลการใช้แสงธรรมชาติ ศึกษาเทคนิคทางด้านการให้แสงสว่างธรรมชาติกับพิพิธภัณฑ์แห่งชาติหลวงพระบาง ประเทศลาว โดยศึกษาการใช้แสงธรรมชาติและแสงประดิษฐ์ในพึ้นที่ 6 แห่งของพิพิธภัณฑ์ได้แก่ กรมพิธีการ (โถง) ห้องรับแขกของเจ้ามหาชีวิต ห้องรับแขกของพระมเหสี ห้องท้องพระโรง ห้องบรรทม ห้องจัดแสดงเครื่องดนตรี ซึ่งเน้นที่รูปแบบการให้แสงสว่าง โดยทำการสำรวจอาคาร วัดความส่องสว่างภายในห้องจัดแสดงด้วย lux meter ในวันที่ 14 และ 21 และ 28 ธ.ค. 2555 ในช่วงเวลา 10:00 น. และ 14:00 น. และบันทึกปริมาณความส่องสว่างสะสมที่ชิ้นงานตามแนวตั้งเป็นระยะเวลา 30 วัน ในวันที่ 1-30 ธ.ค 2555 แล้วนำมาวิเคราะห์และเปรียบเทียบกับ มาตรฐาน CIBSE และทำการจำลองการออกแบบแนวทางการใช้แสงธรรมชาติในโปรแกรม Dialux 4.10 และเสนอแนะแนวทางการใช้แสงธรรมชาติที่เหมาะสมให้กับพิพิธภัณฑ์ ผลจากการศึกษาพบว่า เนื่องจากอาคารไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นพิพิธภัณฑ์ตั้งแต่แรก ทำให้แสงสว่างที่ใช้ภายใน ห้องจัดแสดงโดยรวมแล้ว ไม่เหมาะสมสำหรับการจัดแสดง แสงสว่างโดยรอบของห้องจัดแสดงไม่สม่ำเสมอ เมื่อนำมาเปรียบเทียบปริมาณความส่องสว่างตามมาตรฐานแล้ว ห้องจัดแสดงส่วนใหญ่มีค่าความส่องสว่างสูงกว่าเกณฑ์ แต่มีบางห้องที่มีค่าต่ำกว่าเกณฑ์ของ CIBSE และยังมีปริมาณความส่องสว่างสะสมที่ชิ้นงานต่อชั่วโมงโดยเฉลี่ยมากกว่าเกณฑ์มาตรฐาน นอกจากนี้ยังพบอีกว่าในห้องจัดแสดงเกือบทั้งหมดมีวัตถุที่แสงสว่างส่งผลกระทบสูง วัตถุที่แสงสว่างส่งผลกระทบปานกลาง และวัตถุที่แสงสว่างส่งผลกระทบน้อยปะปนกันอยู่ทำให้มีปัญหาในการใช้แสงในพิพิธภัณฑ์ ดังนั้นจึงเสนอแนะแนวทางเลือกในการปรับปรุงประสิทธิภาพแสงสว่างให้มีค่าเหมาะสมตามมาตรฐาน ชึ่งมุ่งเน้นที่ในการปรับลดความส่องสว่าง และปริมาณความส่องสว่างสะสมที่ชิ้นงานโดยเทคนิคในการให้แสงสว่าง ซึ่งยังคงลักษณะการใช้งานภายในอาคาร และรูปแบบทางสถาปัตยกรรมแบบเดิม โดยการปรับลดช่องเปิด ติดฟล์มกรองแสงหรือติดผ้าม่านเพื่อให้แสงธรรมชาติที่ช่องเข้ามาเป็นแสงสท้อน โดยคำนึงถึงการอนุรักษ์และการมองเห็นวัตถุจัดแสดง ควบคู่ไปกับการส่งเสริมความหมายและลักษณะสำคัญของอาคารที่รองรับการจัดแสดงได้อย่างเหมาะสม
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1734
title: อัตราการตรวจพบการแสดงออกของยีนเอสเอฟทีพีบีและยีนเคอาร์ทีโฟร์ทีนโดยวิธีอิมมูโนฮิสโทรเคมิสทรีในเนื้อเยื่อมะเร็งชนิดสความัสของผู้ป่วยโรคมะเร็งปอด กับ มะเร็งศีรษะและคอ

description: ที่มา โรคมะเร็งศีรษะและคอชนิดสความัสกับโรคมะเร็งปอดชนิดสความัสสามารถเกิดร่วมกันได้โดยเฉพาะในผู้ป่วยที่มีประวัติสูบบุหรี่มาก ในขณะเดียวกันรอยโรคมะเร็งสความัสในปอด อาจเกิดจากการแพร่กระจายมาจากมะเร็งศีรษะและคอได้ จึงเป็นปัญหาที่สำคัญทางคลินิก มีผลต่อแนวทางการรักษาและการพยากรณ์ของโรค แต่ในปัจจุบันยังไม่มีวิธีการที่เป็นมาตราฐาน สะดวกและเหมาะสมในการดูแลผู้ป่วยเพื่อ วินิจฉัยแยกโรคทั้งสองนี้ออกจากกัน วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาอัตราการแสดงออกของยีนเอสเอฟทีพีบีและยีนเคอาร์ทีโฟร์ทีนโดยวิธีอิมมูโนฮิสโทรเคมิสทรีในเนื้อเยื่อมะเร็งชนิดสความัสของผู้ป่วยโรคมะเร็งปอด กับ มะเร็งศีรษะและคอ วิธีการศึกษา ทำการศึกษาแบบย้อนหลังโดยรวบรวมข้อมูลและตรวจสอบชิ้นเนื้อของผู้ป่วยโรคมะเร็งสความัสของปอดกับศีรษะและคอที่รับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ระหว่างปี พ.ศ. 2551-2555 (มะเร็งปอดจำนวน 37 รายและ มะเร็งศีรษะและคอจำนวน 41 ราย) และนำมาตรวจการแสดงออกของยีนเอสเอฟทีพีบีและยีนเคอาร์ทีโฟร์ทีนโดยวิธีอิมมูโนฮิสโทรเคมิสทรี ผลการศึกษา จากผู้ป่วยมะเร็งสความัส 78ราย (มะเร็งปอดจำนวน 37 รายและ มะเร็งศีรษะและคอจำนวน 41 ราย) พบว่าอัตราการแสดงออกของยีนเคอาร์ทีโฟร์ทีนโดยวิธีอิมมูโนฮิสโทรเคมิสทรีในมะเร็งศีรษะและคอสูงถึงร้อยละ 97.6 โดยแตกต่างกับมะเร็งปอดคือ ร้อยละ 86.5 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.01)ในขณะที่อัตราการแสดงออกของยีนเอสเอฟทีพีบีในมะเร็งศีรษะและคอพบร้อยละ 4.9 มะเร็งปอดพบร้อยละ 8.1 ไม่แตกต่างกันทางสถิติ (p = 0.76)เมื่อประเมินคะแนนตามปริมาณการย้อมติดสีของเคอาร์ทีโฟร์ทีนโดยเทียบเป็นสัดส่วนกับเซลล์มะเร็งในชิ้นเนื้อเดียวกันพบว่า มะเร็งศีรษะและคอมีค่าเฉลี่ยคะแนนการติดสีที่สูงกว่ามะเร็งปอดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือร้อยละ 70.2 ± 37.3และ 41.6 ± 38.1 ตามลำดับ (p&lt; 0.01)เมื่อใช้เกณฑ์การติดสีที่มากกว่าร้อยละ 50 ในการแยกมะเร็งสองชนิดนี้ พบว่ามะเร็งศีรษะและคอให้ผลบวกถึงร้อยละ 65.9 มะเร็งปอดให้ผลบวกร้อยละ 29.7 ซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.02)อย่างไรก็ตามไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างระยะของโรคและการแสดงออกของยีนเอสเอฟทีพีบีและยีนเคอาร์ทีโฟร์ทีนโดยวิธีอิมมูโนฮิสโทรเคมิสทรี สรุปผลการวิจัย การแสดงออกของยีนเคอาร์ทีโฟร์ทีนโดยวิธีอิมมูโนฮิสโทรเคมิสทรีมีความแตกต่างกันระหว่างมะเร็งปฐมภูมิของปอดกับมะเร็งศีรษะและคอชนิดสความัส จึงอาจเป็นตัวชี้วัดทางชีวโมกุลตัวหนึ่งที่อาจนำมาใช้ในการแยกการแพร่กระจายของมะเร็งศีรษะและคอมาที่ปอดกับมะเร็งสความัสแห่งที่สองที่ปอดได้
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1735
title: ที่จอดรถในย่านศูนย์กลางธุรกิจของเมืองเก่า : กรณีศึกษาย่านถนนเยาวราช กรุงเทพมหานคร

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาที่จอดรถและปัญหาที่จอดรถในปัจจุบันในย่านธุรกิจกลางเมืองเก่าและศึกษาความเป็นไปได้ในการลงทุนเพื่อเพิ่มพื้นที่จอดรถในพื้นที่ดังกล่าว โดยใช้เทคโนโลยีที่จอดรถกรณีศึกษา ย่านถนนเยาวราช กรุงเทพมหานคร โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อนำเสนอรูปแบบที่จอดรถทางเลือกซึ่งมีการนำเทคโนโลยีจักรกล มาช่วยเพิ่มจำนวนที่จอดรถในเขตพื้นที่จำกัดโดยเฉพาะย่านศูนย์กลางธุรกิจเมืองเก่าซึ่งมักประสบปัญหาเรื่องที่จอดรถ ให้สามารถใช้ประโยชน์จากพื้นที่ให้เต็มศักยภาพและเกิดประโยชน์สูงสุดในการทำที่จอดรถ จากการศึกษาพบว่าย่านถนนเยาวราชห้ามมิให้จอดริมถนนหรือหน้าอาคารพาณิชย์ รถยนต์ทุกคันมีความจำเป็นต้องใช้บริการสถานที่ให้บริการจอดรถซึ่งมีจำนวนที่จอดรวม 2,514 ที่จอด ปัญหาเรื่องที่จอดรถที่พบในปัจจุบันคือ ความยากลำบากในการวนหาที่จอดรถ และหาที่จอดรถไม่ได้ ในขณะที่ผู้คนอยู่อาศัยหรือมาประกอบกิจกรรมต่างๆในย่านนี้จึงมีต้องการใช้บริการที่จอดรถและต้องการให้มีการเพิ่มจำนวนที่จอดรถจึงสรุปได้ว่า การสร้างสถานที่ให้บริการที่จอดรถเพิ่ม หรือ การเพิ่มจำนวนที่จอดรถให้เต็มศักยภาพของสถานที่จอดรถที่มีอยู่นั้น เป็นสิ่งสำคัญ การศึกษาครั้งนี้เลือกศึกษาแนวทางการเพิ่มจำนวนที่จอดรถโดยใช้เทคโนโลยีที่จอดรถเข้ามาช่วย โดยการประเมินความเป็นไปได้ในการสร้างอาคารจอดรถแบบจักรกลพื้นที่ที่เหมาะสมในการเพิ่มจำนวนที่จอดรถ คือลานจอดรถบนที่โล่ง เนื่องจาก เป็นพื้นที่ที่มีความต้องการใช้บริการที่จอดรถอยู่แล้ว การสร้างอาคารจอดรถจักรกลจะช่วยเพิ่มจำนวนผู้เข้าใช้บริการที่ยังมีความต้องการที่จอดรถแต่หาที่จอดรถไม่ได้ โดยใช้กรณีศึกษา ลานจอดรถบนที่โล่งที่วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร พบว่า รูปแบบที่จอดรถจักรกลที่เหมาะสมคือ ระบบ Rotary โดยสามารถเพิ่มจำนวนที่จอดรถจากประมาณ 200% และมีความเป็นไปได้ทางการเงินในการลงทุนสร้างอาคารจอดรถประเภทนี้ นอกจากนี้ ยังสอดคล้องกับข้อบังคับและกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่นั้นๆด้วย การศึกษาครั้งนี้เป็นแนวคิดให้แก่ผู้ที่ต้องการลงทุนสร้างหรือพัฒนาที่จอดรถ ในการวิเคราะห์ปัจจัยต่างๆที่เกี่ยวข้อง รวมถึงความเป็นไปได้ในการลงทุนทำที่จอดรถ ในแต่ละพื้นที่ที่มีข้อจำกัดแตกต่างกันโดยการใช้เทคโนโลยีที่จอดรถที่เหมาะสมเข้าช่วย เพื่อเพิ่มจำนวนที่จอดรถในพื้นที่เดิม อย่างไรก็ตาม การศึกษาครั้งนี้กำหนดขอบเขตการวิเคราะห์เฉพาะความเป็นไปได้ในการเพิ่มจำนวนที่จอดรถที่มีอยู่อย่างจำกัดโดยไม่ได้วิเคราะห์หาอุปสงค์ของผู้ใช้บริการที่จอดรถส่วนเกินหรือขาด และ อุปทานของผู้ให้บริการที่จอดรถส่วนเกินหรือขาด
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1736
title: การพัฒนาค่าความแตกต่างอุณหภูมิเทียบเท่าสำหรับการคำนวณค่าการส่งผ่านความร้อนผ่านเปลือกอาคารชุดพักอาศัย

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการพัฒนาค่าความแตกต่างอุณหภูมิเทียบเท่า (TDeq)สำหรับการคำนวณค่าการส่งผ่านความร้อนผ่านเปลือกอาคารชุดพักอาศัยให้มีการปรับเปลี่ยนทันตามยุคสมัย โดยทำการศึกษาด้วยการจำลองผลจากโปรแกรมคอมพิวเตอร์ VisualDOE4.1 และศึกษาการกำหนดแบบอาคารอ้างอิงจากงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง เปลี่ยนตัวแปรจำลองผลไปทั้งสิ้น 3,820 กรณี สำหรับศึกษาการใช้พลังงานการทำความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ เพื่อให้ได้ค่าสัมประสิทธิ์ต่างๆ ที่จะใช้ในขั้นตอนต่อๆไป ตัวแปรที่ศึกษา ได้แก่ วัสดุประกอบผนังอาคารตามกฎกระทรวงจำนวน 191 วัสดุ ทิศทางการหมุนอาคาร 4 ทิศทาง ค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืนรังสีดวงอาทิตย์ (absorptance = α) ตั้งแต่ 0.1 - 0.9 และนำผลที่ได้จากการจำลองมาหาสมการถดถอยทางสถิติ (regression) และแทนค่าสัมประสิทธิ์ต่างๆ ลงในสมการคำนวณ ค่าการถ่ายเทความร้อนรวมของผนังด้านนอกของอาคาร (overall thermal transfer value, OTTV) และการคำนวณความต้องการความเย็นในการปรับอากาศต่อหน่วยพื้นที่ (Cooling Requirement = CR) จากนั้นนำผลที่ได้จากการคำนวณไปแสดงเป็นแผนภูมิ โดยแบ่งช่วงของมวลอุณภาพ (Density Specific Heat = DSH) ออกเป็น 4 ช่วง จากนั้นสรุปให้เป็นตารางค่าความแตกต่างอุณหภูมิเทียบเท่า (TDeq) พร้อมวิธีการคำนวณสำหรับอาคารชุดพักอาศัยที่มีสัดส่วนของพื้นที่กระจกและผนังทึบ (Window to Wall Ratio = WWR)=40% ใช้กระจกลามิเนตสีเขียว 6 มม.+6 มม. มีค่าสัมประสิทธิ์การถ่ายเทความร้อนจากรังสีอาทิตย์ (Solar Heat Gain Coefficient = SHGC) = 0.52 เท่านั้น ผลการจำลองสรุปได้ว่า เมื่อค่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืนรังสีดวงอาทิตย์ (α) = 0.1 มีประสิทธิภาพในการลดพลังงานการทำความเย็นของอาคารชุดพักอาศัยได้ดี โดยในทุกทิศทางการวางอาคารนั้นแปรผันตามค่าความต้านทานความร้อน (U-value) ของวัสดุประกอบอาคาร ยิ่งมีค่าสูงมาก ค่า α= 0.1 ยิ่งมีประสิทธิภาพในการลดพลังงานมากเช่นกันการเพิ่ม DSH จะมีประสิทธิภาพมากที่สุดในกรณีที่วางอาคารตามทิศทาง 180 องศา การเพิ่ม DSH ให้มีค่ามากกว่า 100 กับวัสดุที่มีค่า α= 0.9 จะมีประสิทธิภาพในการลดค่า TDeqให้มีค่าเทียบเท่าการใช้วัสดุที่มีค่า α= 0.7 เมื่อวัสดุนั้นมีค่า DSH ค่ามากกว่า 100 การเพิ่มค่า DSH ในวัสดุที่มีค่า α = 0.1กับการวางอาคารทุกทิศทางมีประสิทธิภาพน้อยกว่า การเพิ่มค่า DSH ในค่า αอื่นๆ สังเกตจากเส้นความเปลี่ยนแปลงของค่า TDeqเมื่อมีค่า DSH เพิ่มขึ้น แผนภูมิแสดงค่าการใช้พลังงานการทำความเย็นมีการลดค่าลงบ้างเล็กน้อย หรือ แทบจะไม่มีผล สามารถสรุปได้ว่าค่า DSH จะมีผลต่อการถ่ายเทความร้อนน้อยลงเมื่อค่า αของวัสดุนั้นต่ำกว่า 0.3 จากการเปรียบเทียบการคำนวณจากสมการของดนุสรณ์ และสมการที่ได้จากการศึกษาในงานวิจัยครั้งนี้พบว่า เมื่อคำนวณผนัง 1 ชนิดไม่ว่าจะในทิศทางใด หรือสีใดก็ตาม เมื่อคำนวณด้วยสมการของดนุสรณ์จะได้ผลลัพธ์เพียงค่าเดียว ในขณะที่สมการในงานวิจัยนี้ผนัง 1 ชนิดสามารถเลือกคำนวณได้ตามลักษณะทิศทาง สีของผนังและมวลอุณหภาพของวัสดุผนังที่ใช้ประกอบอาคารสำหรับการวิจัยในอนาคตควรพัฒนาสมการสำหรับคำนวณกับอาคารชุดพักอาศัยที่มีWWR หลากหลาย กระจกชนิดต่างๆ รวมทั้งลักษณะของแผงกันแดดแบบต่างๆ ของอาคารชุดพักอาศัย
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1737
title: การวางแผนของผู้เช่าอพาร์ทเมนท์ในการเลือกเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ : กรณีศึกษา พื้นที่เขตห้วยขวาง

description: ในปัจจุบันอพาร์ทเมนท์เป็นหนึ่งในประเภทที่พักอาศัยที่คนในเมืองหลวงเลือกพักอาศัย ส่วนใหญ่จะตั้งอยู่ในทำเลที่เดินทางสะดวก ใกล้แหล่งงาน ผู้เช่าส่วนใหญ่เป็นกลุ่มคนที่เพิ่งเริ่มทำงานและยังไม่ได้ซื้ออสังหาริมทรัพย์เป็นของตนเอง ผู้เช่าเหล่านี้จึงเป็นอีกหนึ่งกลุ่มเป้าหมายของผู้ประกอบการอสังหาริมทรัพย์โดยทั่วไป การศึกษาในครั้งนี้ จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะทางเศรษฐกิจ สังคม ปัจจัยในการเลือกที่อยู่อาศัย และระยะเวลาในการวางแผนเพื่อเลือกซื้อที่อยู่อาศัยในอนาคตของผู้เช่าอพาร์ทเมนท์ย่านห้วยขวาง โดยทำการศึกษาเฉพาะอพาร์ทเมนท์ที่มีห้องเช่าแบบปกติและห้องเช่ารวมเซอร์วิส เพื่อให้ได้กลุ่มตัวอย่างที่มีความหลากหลายในเรื่องของรายได้ จากการศึกษาการวางแผนของผู้เช่าอพาร์ทเมนท์ระดับราคาปานกลางในเขตห้วยขวาง พบว่า มีผู้เช่าที่วางแผนที่จะซื้ออสังหาริมทรัพย์ในอนาคตมากถึงร้อยละ 69.1 โดยแบ่งเป็นการวางแผนเป็น 3 กลุ่มคือ วางแผนจะซื้อทันที คือน้อยกว่า 6 เดือน ร้อยละ 4.4 วางแผนระยะสั้น คือ 6 เดือน- 2 ปี ร้อยละ 37.7 และวางแผนระยะยาวคือ 2 ปีขึ้นไป ร้อยละ 26.7 โดยปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกที่อยู่ใหม่ พบว่า 1.ผู้เช่าต้องการมีที่อยู่อาศัยเป็นของตนเอง 2.เรื่องของความสะดวกในการเดินทาง โดยผู้เช่าส่วนใหญ่เดินทางโดยรถยนต์ส่วนบุคคลและ 3.ใกล้ที่ทำงาน โดยทำเลที่ได้รับความสนใจมากที่สุดคือ กรุงเทพฯตอนกลางและกรุงเทพฯตอนเหนือ ผู้เช่าจะมองทำเลที่ใกล้สถานที่ทำงานเป็นปัจจัยหลัก ในส่วนของปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้ออสังหาริมทรัพย์ในอนาคต ผู้เช่าให้ความสำคัญอันดับ 1.การเดินทางสะดวก 2.สิ่งอำนวยความสะดวก และ 3.ราคา ข้อค้นพบในงานวิจัยชิ้นนี้พบว่า มีผู้เช่าอีกร้อยละ 30.9 ไม่วางแผนที่จะซื้อที่อยู่อาศัยในอนาคต ด้วย 3เหตุผลดังนี้ คือ 1.คิดที่จะกลับภูมิลำเนา 2.ไม่มีความแน่นอนในอาชีพการงาน และ 3.คิดจะวางแผนภายหลังจากมีครอบครัวแล้ว นอกจากนี้ผู้วิจัยยังพบว่าเหตุผลดังกล่าวเป็นเพราะผู้ตอบแบบสอบถามในกลุ่มที่ไม่วางแผนเป็นผู้เช่าที่มีรายได้ค่อนข้างน้อยและอาชีพที่ไม่มั่นคง ข้อเสนอแนะแนวทางในการเข้าถึงกลุ่มผู้เช่าอพาร์ทเมนท์ คือ ผู้ประกอบการอสังหาริทรัพย์สามารถนำข้อมูลที่ได้จากงานวิจัยในครั้งนี้ไปใช้ในการวางแผนงานของโครงการ ในเรื่องประเภทของสินค้า ราคา ทำเล และปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อของผู้เช่าที่วางแผนทันที ระยะสั้นและระยะยาว ทำให้ผู้ประกอบการสามารถเข้าถึงกลุ่มลูกค้าในอนาคต โดยสามารถผลิตสินค้าได้ตรงกับความต้องการ รวมถึงสามารถเพิ่มช่องทางทางการตลาดที่สามารถดึดดูดกลุ่มผู้เช่าที่วางแผนจะซื้ออสังหาริมทรัพย์ในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1738
title: ความชุกของการกลายพันธุ์ของยีนเคราสในมะเร็งชนิดแอมพูลารีย์ในผู้ป่วยไทย

description: ที่มา มะเร็งชนิดแอมพูลารีย์ เป็นมะเร็งที่มีพยากรณ์โรคดีกว่ามะเร็งอื่นๆในกลุ่มที่อยู่รอบแอมพูลารีย์ อาจมีความแตกต่างในระดับการกลายพันธุ์ของยีน หนึ่งในนั้นคือการกลายพันธุ์ของยีนเคราส ข้อมูลเกี่ยวกับความชุกของการกลายพันธุ์ของยีนเคราสที่มีรายงานมีจำกัด และเป็นข้อมูลในประเทศตะวันตก ยังไม่มีการศึกษาในไทยหรือเอเชีย ซึ่งอาจมีความชุกที่แตกต่างจากในประเทศแถบตะวันตก วัตถุประสงค์ ศึกษาความชุกของการกลายพันธุ์ของยีนเคราสของมะเร็งชนิดแอมพูลารีย์ในผู้ป่วยไทย วิธีการศึกษา ผู้ป่วยไทยที่เป็นมะเร็งชนิดแอมพูลารีย์ ที่ได้รับการวินิจฉัยและมีชิ้นเนื้อทางพยาธิวิทยา ตั้งแต่ 1 มกราคม พ.ศ.2549 ถึง 31 ธันวาคม พ.ศ.2555 ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ และมีชิ้นเนื้อส่งตรวจหาการกลายพันธุ์ด้วยวิธีไพโรซีเควนซิ่งผลการศึกษา พบการกลายพันธุ์ของยีนเคราสในมะเร็งชนิดแอมพูลารีย์ จำนวน 29 ราย จากผู้ป่วยทั้งหมด 63 ราย หรือคิดเป็นร้อยละ 46 โดยพบรูปแบบการกลายพันธุ์ของยีนเคราสที่ตำแหน่งโคดอน 12 มากที่สุด จำนวน 28 รายหรือคิดเป็นร้อยละ 96.6 กลุ่มที่มีการกลายพันธุ์ของยีนเคราสมีแนวโน้มที่จะพบในผู้ป่วยที่มีสภาพร่างกายที่ไม่แข็งแรง, ระยะที่ 3-4 ของโรค, ลักษณะทางพยาธิวิทยาที่ไม่ดี, มีการกระจายของโรคไปยังต่อมน้ำเหลือง และการผ่าตัดมะเร็งออกได้ไม่หมด มากกว่ากลุ่มที่ไม่มีการกลายพันธุ์ของยีนเคราส แต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ค่ามัธยฐานการรอดชีวิตของประชากรทั้งหมดในการศึกษา อยู่ที่ 38.34 เดือน (95% confidence interval 21.28 – 55.41 เดือน) และอัตราการรอดชีวิตที่ 5 ปี ร้อยละ 24.8 โดยกลุ่มที่มีการกลายพันธุ์ของยีนเคราส มีแนวโน้มที่มีการรอดชีวิตสั้นกว่ากลุ่มที่ไม่มีการกลายพันธุ์ (ค่ามัธยฐานการอดชีวิต 29.93 และ 44.32 เดือน, ตามลำดับ) แต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.35) สรุปผลการวิจัย ความชุกของการกลายพันธุ์ของยีนเคราสในมะเร็งแอมพูลารีย์ในการศึกษานี้ อยู่ที่ร้อยละ 46 ซึ่งสูงปานกลาง มีแนวโน้มว่าการกลายพันธุ์ของยีนเคราส จะมีความสัมพันธ์กับลักษณะทางคลินิกและพยาธิวิทยาที่ไม่ดี แต่การศึกษานี้ ยังไม่สามารถบอกการพยากรณ์โรคของการกลายพันธุ์ของยีนเคราสในมะเร็งแอมพูลารีย์ได้ ควรที่จะทำการศึกษาเพิ่มเติมในกลุ่มประชากรที่ใหญ่ขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1739
title: ความชุกของภาวะพร่องฮอร์โมนของต่อมใต้สมองในผู้ป่วยมะเร็งหลังโพรงจมูกที่ได้รับรังสีรักษา

description: ที่มา ภาวะพร่องฮอร์โมนของต่อมใต้สมองที่เกิดหลังการได้รังสีรักษาเป็นภาวะแทรกซ้อนที่ทำให้เกิดการเจ็บป่วยและเพิ่มอัตราการเสียชีวิต วัตถุประสงค์ในการศึกษา เพื่อศึกษาถึงความชุกและปัจจัยเสี่ยงของการเกิดภาวะพร่องฮอร์โมนของต่อมใต้สมองในผู้ป่วยมะเร็งหลังโพรงจมูกที่ได้รับรังสีรักษา วิธีการศึกษา วัดระดับฮอร์โมน ACTH, cortisol, FT4, TSH, IGF-I, prolactin, estrogen, testosterone, FSH, และ LH ในผู้ป่วยทุกรายที่เข้าร่วมการศึกษาและวิเคราะห์ความสัมพันธ์กับปัจจัยต่างๆ ผลการศึกษา ผู้ป่วยมะเร็งหลังโพรงจมูกจำนวน 121 คน เป็นเพศชาย 82 คน เพศหญิง 39 คน อายุตั้งแต่ 27-80 ปี พบภาวะพร่องฮอร์โมนของต่อมพิทูอิทารี่ 24 คน (ร้อยละ 20) ชนิดของฮอร์โมนที่มีจำนวนผู้ป่วยผิดปกติเรียงลำดับจากมากไปน้อยคือ secondary hypogonadism มีจำนวน 21 คน (ร้อยละ17.4), secondary hypothyroidism มีจำนวน 5 คน (ร้อยละ 4.1), hyperprolactinemia มีจำนวน 5 คน (ร้อยละ 4.1), GH deficiency มีจำนวน 1 คน (ร้อยละ 0.8), secondary adrenal insufficiency มีจำนวน 1 คน (ร้อยละ 0.8 ) ผู้ป่วยจำนวน 10 คนขาดฮอร์โมนของต่อมใต้สมองมากกว่า 1 ชนิด มีผู้ป่วยจำนวน 62 คนที่มี abnormal TSH และมีผู้ป่วย 26 คนมี borderline adrenal function พบว่าค่ามัธยฐานของระยะเวลาการเกิดภาวะพร่องฮอร์โมนของต่อมใต้สมองคือ 48 เดือนหลังจากฉายรังสี นอกจากนี้พบว่าเพศหญิงมีความสัมพันธ์กับภาวะพร่องฮอร์โมนของต่อมใต้สมองอย่างมีนัยสำคัญ สรุปผลการศึกษา ความชุกของภาวะพร่องฮอร์โมนของต่อมใต้สมองในผู้ป่วยมะเร็งหลังโพรงจมูกที่ได้รังสีรักษาพบได้ร้อยละ 20 เพศหญิงมีความสัมพันธ์กับภาวะพร่องฮอร์โมนของต่อมใต้สมองอย่างมีนัยสำคัญ ผลการศึกษานี้ยืนยันถึงความสำคัญของการประเมินฮอร์โมนต่อมใต้สมองอย่างสม่ำเสมอเพื่อการวินิจฉัยและการรักษาตั้งแต่ระยะเริ่มต้น
DOI: 10.17632/p7w7bypf28.1
title: Data for: Parents’ Repetition of Children’s Utterances is Associated with Child Vocabulary at 2 and 4 Years Old

description: The dataset contains scaled scores of child receptive and expressive language abilities as measured by the Bayley Scales of Infant Development (BSID-III) (Bayley, 2006) at 2-years old and by the Wechsler Preschool and Primary Scale of Intelligence (WPPSI-IV) (Wechsler, 2012) at 4-years-old, and measures of child language quantity (word tokens), quality (TTR/VOCD) and complexity (MLU) in interaction computed through the KIDEVAL command of CLAN. Also included are proportions of fathers’ and mothers’ repetition (overlap) in interaction with their children as computed through the CHIP command of CLAN.
DOI: 10.17632/sx5hhy5n66.1
title: Data for: Daily thermal preference variation of the sand recluse spider Sicarius thomisoides (Araneae: Sicariidae)
DOI: 10.7910/dvn/rfxm2b/6bclbh
title: ip-sub18.xls

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/rfxm2b/onvzsc
title: data.xls

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/rfxm2b/q4a84p
title: ip-ved17.xls

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/rfxm2b/rmtby7
title: ip-ved18.xls

description: :unav