cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2022.1444
title: การสังเคราะห์งานวิจัยด้านการตั้งครรภ์ในวัยรุ่นภายใต้ฐานคิดสิทธิมนุษยชน

description: การสังเคราะห์งานวิจัยด้านการตั้งครรภ์ในวัยรุ่นภายใต้ฐานคิดสิทธิมนุษยชนมีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์งานวิจัยในประเด็นเรื่องของการตั้งครรภ์ในวัยรุ่นภายใต้ฐานคิดสิทธิมนุษยชน การวิจัยครั้งนี้เป็นการสังเคราะห์งานวิจัยทั้งเชิงปริมาณ เชิงคุณภาพ และผสมผสาน จำนวน 92 เรื่อง โดยใช้การวิเคราะห์งานวิจัยเชิงปริมาณด้วยวิธีการวิเคราะห์อภิมาน และในส่วนของงานวิจัยเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์ตีความหมาย ผลการศึกษา พบว่า จากการวิเคราะห์อภิมานจากงานวิจัยเชิงปริมาณและการวิเคราะห์ตีความหมายงานวิจัยเชิงคุณภาพที่เกี่ยวกับการตั้งครรภ์ในวัยรุ่นภายใต้ฐานคิดสิทธิมนุษยชน พบว่า ประเด็นที่เกี่ยวข้องและมีอิทธิพลที่ค่อนข้างมาก ประกอบไปด้วย 8 ประเด็น ประกอบด้วย 1) การเห็นถึงคุณค่าในตนเอง 2) ทัศนคติต่อการตั้งครรภ์ของวัยรุ่น 3) การสนับสนุนทางสังคมจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง 4) การสนับสนุนทางสังคมจากครอบครัว 5) พฤติกรรมการดูแลรักษาสุขภาพของตนเอง 6) การมีความรู้ความเข้าใจสิทธิของตนเองของวัยรุ่นตั้งครรภ์) 7) การจัดบริการที่เหมาะสำหรับวัยรุ่นตั้งครรภ์ และ 8) อคติทางสังคม ข้อเสนอเชิงนโยบายจากงานวิจัยเพื่อนำไปสู่การพัฒนาแนวทางในการเคารพและลดการละเมิดในสิทธิมนุษยชนของวัยรุ่นตั้งครรภ์ ได้แก่ 1) ควรสร้างกลไกผลักดัน พระราชบัญญัติการป้องกันและแก้ไขปัญหาการตั้งครรภ์ในวัยรุ่น พ.ศ. 2559 ในประเด็นที่ยังมีข้อจำกัดในการปฏิบัติให้สามารถบรรลุเป้าหมายที่แท้จริง ดังเช่น ข้อจำกัดด้านเศรษฐกิจ ควรมีกำหนดกฎหมายที่เอื้อต่อการปฏิบัติงานนอกเวลาเรียนของวัยรุ่นตั้งครรภ์ ข้อจำกัดด้านเวลา ควรมีการขยายเวลาในการให้บริการสาธารณสุขแก่วัยรุ่นตั้งครรภ์ เป็นต้น 2) ควรมีนโยบายส่งเสริมการเรียนการสอนเรื่องเพศศึกษารอบด้าน โดยมีการกำหนดมาตรฐานของการให้ความรู้ ความเข้าใจเรื่องเพศศึกษารอบด้านแก่นักเรียนให้เหมาะสมตามช่วงวัย และระดับชั้นการศึกษา 3) ควรมีนโยบายควบคุมสื่อในการนำเสนอประเด็นการป้องกันการตั้งครรภ์ในผู้ที่ยังขาดความพร้อม และส่งเสริมแนวทางในการเข้าถึงบริการต่างๆ แก่ผู้ที่ตั้งครรภ์ไม่พร้อม 4) ควรมีนโยบายส่งเสริมความเข้มแข็งของครอบครัว เช่น การลดค่าธรรมเนียมกิจกรรมนันทนาการต่างๆ แก่ครอบครัว การสนับสนุนเพิ่มแหล่งเรียนรู้ให้มากขึ้น การส่งเสริมการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารที่จำเป็นแก่ครอบครัว 5) ควรมีนโยบายส่งเสริม สนับสนุนให้ทุกภาคส่วน ไม่ว่าจะเป็น สถานบริการสาธารณสุข สถานศึกษา สถานประกอบการ และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาสถาบันครอบครัว และวัยรุ่นตั้งครรภ์ 6) ควรมีนโยบายส่งเสริม สนับสนุนการมีความรู้ ความเข้าใจในสิทธิด้านอนามัยการเจริญพันธุ์ในทุกช่วงวัย 7) ควรมีการสร้างกลไกเพื่อบูรณาการการปฏิบัติของทุกหน่วยงาน เช่น การบูรณาการข้อมูล และการบูรณาการการทำงานร่วมกันระดับหน่วยงานทั้งระดับประเทศและระดับองค์กร 8) ควรมีนโยบายที่เอื้อต่อการขับเคลื่อนเพื่อลดอคติทางสังคมทางด้านเพศ ด้านความเท่าเทียมทางเพศและด้านเพศศึกษา 9) ควรมีนโยบายการเปิดโอกาสในการเข้าถึงบริการสาธารณสุข เช่น การกำหนดให้ทุกโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพประจำตำบลมีหน่วยให้คำปรึกษาเรื่องอนามัยการเจริญพันธุ์ในวัยรุ่น โดยจัดให้มีบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะกลุ่มวัยรุ่นเป็นผู้รับผิดชอบหลัก รวมถึงมีการกำหนดและประเมินมาตรฐานของผู้ให้บริการอย่างชัดเจน 10) ในการกำหนดนโยบายที่เกี่ยวข้องกับการตั้งครรภ์ในวัยรุ่นควรตั้งอยู่บนฐานคิดสิทธิมนุษยชน เพื่อเป็นรูปแบบ แนวทางในการลดการละเมิดสิทธิมนุษยชนทั้งทางตรงและทางอ้อมที่อาจจะเกิดขึ้นกับวัยรุ่นตั้งครรภ์
DOI: 10.14457/tu.the.2021.1262
title: แนวทางการส่งเสริมความสุขในการปฏิบัติงานของพี่เลี้ยงในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนของกรมกิจการเด็กและเยาวชน

description: การศึกษาเรื่อง “แนวทางการส่งเสริมความสุขในการปฏิบัติงานของพี่เลี้ยงในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนของกรมกิจการเด็กและเยาวชน” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะการปฏิบัติงานของพี่เลี้ยงเด็กในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนของกรมกิจการเด็กและเยาวชน และเพื่อศึกษาระดับความสุขในการปฏิบัติงานของพี่เลี้ยงในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนของกรมกิจการเด็กและเยาวชน และเพื่อศึกษาแนวทางการส่งเสริมความสุขในการพัฒนาเป็นองค์กรสร้างสุขของพี่เลี้ยงเด็กในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนของกรมกิจการเด็กและเยาวชน วิธีการศึกษาเป็นการศึกษาเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่าง คือ เจ้าหน้าที่พี่เลี้ยงที่ปฏิบัติงานในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อน สังกัดกรมกิจการเด็กและเยาวชน ทั้ง 8 แห่ง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน มีผลการศึกษาโดยสรุปดังนี้ ผลการศึกษาข้อมูลทั่วไปของพี่เลี้ยงเด็ก พบว่า ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุต่ำสุด 19 ปี อายุสูงสุด 63 ปี โดยอายุเฉลี่ยอยู่ที่ 45 ปี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษามีสถานภาพสมรส มีรายได้ต่อเดือนต่ำกว่า 20,000 บาท ระยะเวลาในการปฏิบัติงาน 1-6 ปี จำนวนชั่วโมงในการปฏิบัติงาน 22 ชั่วโมงขึ้นไป สถานภาพการทำงานเป็นลูกจ้างชั่วคราว สวัสดิการที่ได้รับจากหน่วยงาน คือ ที่พักอาศัย มีสวัสดิการภาคบังคับ คือ ประกันสังคมและสวัสดิการเพิ่มเติมที่ได้รับจากหน่วยงาน คือ กิจกรรมเสริมสร้างความสัมพันธภาพประจำปี ผลการศึกษาภาพรวมลักษณะการปฏิบัติงานของพี่เลี้ยงเด็กในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อน งานประจำด้านกิจวัตรประจำวันของเด็ก ด้านงานส่งเสริมวินัย ด้านงานส่งเสริมพัฒนาการเด็ก อยู่ในระดับมากที่สุด และงานที่ได้มอบหมายพิเศษ อยู่ในระดับมากส่วนผลการศึกษาภาพรวมของระดับความสุขในการปฏิบัติงานของพี่เลี้ยงเด็กในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อน พบว่า มิติทางสังคม โดยรวมอยู่ในระดับมาก ด้านครอบครัวดี ประเด็นครอบครัวให้กำลังใจในการทำงาน ด้านสังคมดี โดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยเพื่อนร่วมงานมีความสัมพันธ์ที่ดี มีการช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ผลการศึกษาระดับความสุขในการปฏิบัติของพี่เลี้ยงเด็กในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนมิติส่วนบุคลและมิติเศรษฐกิจอยู่ในระดับปานกลางผลการศึกษาแนวทางการส่งเสริมความสุขในการพัฒนาเป็นองค์กรสร้างสุข พบว่า ด้านความมั่นคงและความก้าวหน้าในการปฏิบัติงานโดยรวมอยู่ในระดับมาก หน่วยงานสนับสนุนให้มีการส่งเสริมพัฒนาความรู้และศักยภาพของผู้ปฏิบัติงานมากกว่าปีละ 1 ครั้ง ซึ่งหน่วยงานมีการนิเทศงานให้กับเจ้าหน้าที่ใหม่ ด้านสภาพแวดล้อมในการปฏิบัติงาน โดยรวมอยู่ในระดับมาก สถานที่ทำงานมีความปลอดภัย และด้านการมีส่วนร่วมในการปฏิบัติงาน โดยรวมอยู่ในระดับมาก ลักษณะการปฏิบัติงานต้องอาศัยการปฏิบัติงานเป็นทีมข้อเสนอแนะจากการศึกษาควรสนับสนุนให้พี่เลี้ยงเด็กรู้จักวางแผนการใช้เงิน ประหยัดอดออม ลดค่าใช้จ่ายที่ฟุ่มเฟือยหรือไม่จำเป็นในครอบครัว ควรสนับสนุนให้พี่เลี้ยงเด็กมีการฝึกอาชีพ หรืออาชีพเสริมเพื่อเพิ่มรายได้ กรมกิจการเด็กและเยาวชนควรสนับสนุนค่าตอบแทนความยากลำบากในการทำงานของพี่เลี้ยงเด็ก ด้านความมั่นคงในการปฏิบัติงานควรบรรจุตำแหน่งพี่เลี้ยงเด็กให้เป็นพนักงานประจำ และควรจัดให้มีพื้นที่สีเขียว พื้นที่พักผ่อนแก่พี่เลี้ยงเด็กและบุคลากรของหน่วยงานเพื่อให้เกิดความสุขในการปฏิบัติงานของพี่เลี้ยงเด็กในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนของกรมกิจการเด็กและเยาวชน
DOI: 10.14457/tu.the.2021.1264
title: การประเมินผลการจ้างงานผู้สูงอายุของสถานประกอบการเอกชนตามมาตรการการจ้างงานผู้สูงอายุ พ.ศ. 2559

description: การศึกษาเรื่อง “การประเมินผลการจ้างงานผู้สูงอายุของสถานประกอบการเอกชนตามมาตรการการจ้างงานผู้สูงอายุ พ.ศ. 2559” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะการจ้างงานผู้สูงอายุของสถานประกอบการเอกชน และประเมินผลการจ้างงานผู้สูงอายุของสถานประกอบการเอกชนตามมาตรการการจ้างงานผู้สูงอายุ พ.ศ. 2559 โดยรูปแบบการประเมินแบบ CIPPIS Model ประกอบด้วย สภาพแวดล้อม (Context) ปัจจัยนำเข้า (Input) กระบวนการ (Process) ผลผลิต (Product) ผลกระทบ (Impact) และความยั่งยืน (Sustainability) โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการศึกษา กลุ่มตัวอย่างที่เป็นสถานประกอบการเอกชนที่มีการจ้างงานผู้สูงอายุ จำนวน 210 ราย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการทดสอบค่าเอฟ (F-test) กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุระหว่าง 30-50 ปี มีตำแหน่งหัวหน้าหรือผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคล สถานประกอบการประเภทบริการมีการจ้างงานผู้สูงอายุมากกว่าสถานประกอบการอื่น กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีพนักงานระหว่าง 100-999 คน และพนักงานผู้สูงอายุระหว่าง 1-99 คน โดยกลุ่มตัวอย่างเริ่มการจ้างงานผู้สูงอายุก่อนปี พ.ศ. 2559 โดยเป็นจ้างงานฅในลักษณะงานบริหารหรือที่ปรึกษา ผลการศึกษา พบว่า ด้านสภาพล้อมที่ส่งผลต่อการจ้างงานผู้สูงอายุ คือ การทราบข่าวการจ้างงานผู้สูงอายุจากสื่อออนไลน์ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงควรมีการประชาสัมพันธ์มาตรการการจ้างงานผู้สูงอายุผ่านช่องทางออนไลน์ให้มากขึ้น ด้านปัจจัยนำเข้า กลุ่มตัวอย่างให้ความสำคัญกับประสบการณ์หรือความเชี่ยวชาญของผู้สูงอายุ มากกว่านโยบายจูงใจลดหย่อนภาษี 2 เท่าจากภาครัฐ ด้านกระบวนการกลุ่มตัวอย่างมีการให้ค่าตอบแทนที่เหมาะสมและมีการประกาศหรือแจ้งให้พนักงานเดิมที่มีอายุ 60 ขึ้นไป ที่มีความต้องการทำงานสามารถทำงานต่อได้ ด้านผลผลิต กลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจกับการทำงานของผู้สูงอายุและมองว่าการจ้างงานผู้สูงอายุมีความคุ้มค่าด้านผลกระทบเป็นผลกระทบทางบวก เนื่องจากผู้บริหาร บุคลากรยอมรับในศักยภาพของผู้สูงอายุและส่งผลต่อภาพลักษณ์ที่ดีของสถานประกอบการ ด้านความยั่งยืน กลุ่มตัวอย่างจะจ้างงานผู้สูงอายุเพิ่มขึ้นหากได้รับการสมสบงบประมาณบางส่วนจากภาครัฐเพื่อลดต้นทุน และความแตกต่างระหว่างประเภทธุรกิจการเงินและลักษณะงานผู้บริหาร/ ที่ปรึกษาหน่วยงานและลักษณะงานการผลิต มีความแตกต่างกับการประเมินผลการจ้างงานผู้สูงอายุของสถานประกอบการด้านความยั่งยืน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ข้อเสนอแนะจากการศึกษา คือ กระทรวงแรงงานควรกำหนดนโยบายส่งเสริมการจ้างงานผู้สูงอายุ ที่หลากหลายและปรับปรุงกฎหมายหรือเพิ่มบทบัญญัติที่เกี่ยวกับการจ้างงานผู้สูงอายุ ทบทวนมาตรการการจ้างงานผู้สูงอายุ พ.ศ. 2559 กรมกิจการผู้สูงอายุควรกำหนดนโยบายที่มุ่งเน้นการพัฒนาศักยภาพการทำงาน (Up skill/Re skill) ของผู้สูงอายุสู่การเป็นผู้ประกอบการใหม่ โดยการสนับสนุนของกองทุนผู้สูงอายุ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นควรมีนโยบายส่งเสริมการจ้างงานผู้สูงอายุในท้องถิ่น สร้างอาชีพสร้างรายได้ในชุมชน
DOI: 10.14457/tu.the.2021.1265
title: การศึกษาแนวทางการพัฒนาบทบาททีมสหวิชาชีพต่อการเลี้ยงดูเด็กด้วยวินัยเชิงบวกในสถานรองรับเด็กแห่งหนึ่ง

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาอุปสรรคของทีมสหวิชาชีพต่อการเลี้ยงดูเด็กด้วยวินัยเชิงบวก และศึกษาแนวทางการพัฒนาบทบาทของทีมสหวิชาชีพต่อการเลี้ยงดูเด็กด้วยวินัยเชิงบวก เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสัมภาษณ์อย่างมีโครงสร้าง โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 12 คน ผลการศึกษา พบว่า ทีมสหวิชาชีพในสถานรองรับเด็กมีปัญหาอุปสรรคในการเลี้ยงดูเด็กด้วยวินัยเชิงบวก เกี่ยวกับการขาดองค์ความรู้และทักษะในการเลี้ยงดู โดยมีปัจจัยอื่นมาเกี่ยวข้อง เช่น ปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยจากตัวเด็กและปัจจัยด้านการบริหารจัดการขององค์กร การขาดความต่อเนื่องในการติดตามเด็กตามแผนพัฒนาเด็กรายบุคคล (Individual Development Plan: IDP) และปัญหาอุปสรรคจากหน่วยงานที่แบ่งออกเป็น 3 ประเด็น คือ 1) นโยบาย แผนงานหรือโครงการของหน่วยงานยังไม่ให้ความสำคัญต่อการเลี้ยงดูเด็กในสถานรองรับเด็กด้วยวินัยเชิงบวกและยังไม่มีความชัดเจน 2) ทรัพยากรสนับสนุนการทำงานที่จำเป็นต่อการเลี้ยงดูด้วยเด็กขาดแคลน และ 3) สวัสดิการคนทำงานที่ยังมีความเหลื่อมล้ำ โดยที่ทีมสหวิชาชีพในสถานรองรับเด็กมีการเสนอรูปแบบการเลี้ยงดูเด็กตามบทบาทหน้าที่ของทีมสหวิชาชีพ ด้วยแนวคิดวินัยเชิงบวก ดังนี้ 1) การกำหนดเป้าหมายระยะยาวในการเลี้ยงดูเด็ก เพื่อให้การเลี้ยงดูเด็กมีความเป็นเอกภาพและสามารถนำไปปฏิบัติเป็นแนวทางเดียวกัน 2) การเข้าใจเด็กที่มีความหลากหลายทั้งช่วงวัยและเด็กที่มีความต้องการพิเศษ เพื่อจัดกิจกรรมที่ตอบโจทย์การพัฒนาและบำบัดเด็กที่มีปัญหาพฤติกรรม 3) การให้ความอบอุ่น เอาใจใส่และให้เวลากับเด็กอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะการปฏิบัติต่อเด็กด้วยความเสมอภาค 4) การให้แนวทาง โดยการปฏิบัติตนเป็นตัวแบบที่ดี การสอนให้เด็กเรียนรู้จากประสบการณ์ เพื่อป้องกันการเกิดปัญหาซ้ำในอนาคต รวมถึงการควบคุมอารมณ์ของผู้เลี้ยงดู และ 5) การแก้ปัญหา โดยการสอนให้เด็กแก้ไขปัญหาของตนเองอย่างถูกต้อง เปิดโอกาสให้เด็กรู้จักรับผิดชอบการกระทำแก้ไขปัญหาของตนเอง โดยไม่นำปัญหาของเด็กไปเปรียบเทียบ เพื่อช่วยเหลือเด็กให้มีการเจริญเติบโตอย่างถูกต้องเหมาะสมตามพัฒนาการตามวัยของเด็กอย่างมีประสิทธิภาพและมีความสุขควบคู่กันไป รวมถึงสร้างเสริมทักษะชีวิตให้เด็กสามารถกลับสู่ครอบครัวหรืออยู่ในสังคมได้อย่างปกติสุข ข้อเสนอแนะที่สำคัญจากการศึกษา คือ หน่วยงานต้องกำหนดให้การทำแผนพัฒนาเด็กรายบุคคล (Individual Development Plan: IDP) เป็นภารกิจหลักของทีมสหวิชาชีพ และร่วมกันติดตามเด็กตามแผนพัฒนาเด็กรายบุคคล เพื่อกำหนดวิธีการเลี้ยงดูเด็กแต่ละรายให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน ควรพัฒนาศูนย์เรียนรู้ที่มีชีวิตและสามารถใช้งานได้จริงสำหรับเด็กอย่างครอบคลุมทุกมิติ ส่วนกลางควรจัดอบรมหรือการนิเทศเกี่ยวกับองค์ความรู้ใหม่ที่เกี่ยวข้องในการเลี้ยงดูเด็ก ทั้งในรูปแบบการอบรมเชิงปฏิบัติการและการอบรมแบบออนไลน์ในสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 และควรสนับสนุนอุปกรณ์ สื่อการเรียนรู้ที่ทันสมัย เพื่อเป็นเครื่องมือในการปฏิบัติงานของบุคลากรและเอื้อต่อการเรียนรู้ของเด็ก หน่วยงานควรกำหนดนโยบายหลัก ด้านการนำแนวคิดวินัยเชิงบวกมาใช้ในการปฏิบัติงานกับเด็ก โดยเฉพาะการทำความเข้าใจถึงแก่นแกนของวินัยเชิงบวก เพื่อเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญในการพัฒนาเด็กและเสริมสร้างทักษะชีวิตให้เด็กสามารถกลับสู่ครอบครัวหรืออยู่ในสังคมได้อย่างปกติสุข
DOI: 10.14457/tu.the.2021.1266
title: การนำนโยบายการดูแลผู้สูงอายุระยะยาวสู่การปฏิบัติขององค์การบริหารส่วนตำบลสะเดาใหญ่ อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ

description: งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการณ์ปัจจุบันของการนำนโยบายการดูแลผู้อายุระยะยาวไปปฏิบัติขององค์การบริหารส่วนตำบลสะเดาใหญ่ อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ และเพื่อศึกษาปัญหา อุปสรรค และแนวทางพัฒนาการนำนโยบายการดูแลผู้อายุระยะยาวไปปฏิบัติขององค์การบริหารส่วนตำบลสะเดาใหญ่ อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ โดยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 8 ท่าน วิเคราะห์ผลการศึกษาด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า องค์การบริหารส่วนตำบลสะเดาใหญ่เป็นหน่วยงานหลักในการดำเนินนโยบายการดูแลผู้สูงอายุระยะยาว โดยมีการดำเนินการและการบริหารจัดการภายใต้กองทุนหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ ซึ่งมีคณะกรรมการและคณะอนุกรรมการโดยสหวิชาชีพและกลุ่มองค์กรทั้งภาครัฐ และภาคประชาชนร่วมดำเนินการ สอดคล้องตามระบบและกลไกการดำเนินงานตามนโยบายการดูแลผู้สูงอายุระยะยาว มีการคัดกรอง การดูแลสุขภาพผู้สูงอายุตามระบบตามแผนปฏิบัติงาน ซึ่งการดำเนินนโยบายต่างได้รับความเห็นชอบจากผู้บริหารและผู้ปฏิบัติงาน แต่กลับพบปัญหาด้านการบริหารจัดการ ได้แก่ ความล่าช้าในการดำเนินงาน และปัญหาด้านการนิเทศ ติดตาม และประเมินผล และปัญหาด้านการปฏิบัติงาน ได้แก่ จำนวนผู้ดูแล (Care Manager) ไม่เพียงพอและขาดการพัฒนาศักยภาพตามความเหมาะสม ดังนั้น ควรมีการทบทวนบทบาหน้าที่ของคณะกรรมการคณะทำงานแต่ละชุด และร่วมออกแบบวางแผนการดำเนินงานที่จริงจังและต่อเนื่อง มีการกำกับติดตามการดำเนินงานอย่างเป็นระบบ เพื่อให้กระบวนการดูแลผู้สูงอายุระยะยาวมีความต่อเนื่อง ยั่งยืนต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2021.1267
title: ปัจจัยที่สนับสนุนการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้: กรณีศึกษา สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษา 3 ประการ ได้แก่ ประการแรกเพื่อศึกษาระดับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.) ประการที่สองเพื่อศึกษาปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความแตกต่างในระดับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของ สวรส. และประการที่สามเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่สนับสนุนการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้กับระดับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของ สวรส. เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ทำการศึกษากับบุคลากร สวรส. จำนวน 108 คน ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามวัดระดับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้และปัจจัยที่สนับสนุนการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ 4 ปัจจัย นำมาวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ได้แก่ ร้อยละ การแจกแจงความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน โดยกำหนดค่านัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า สวรส. มีระดับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้อยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า บุคลากรมีการรับรู้องค์ประกอบขององค์การแห่งการเรียนรู้ด้านพฤติกรรมของผู้นำที่กระตุ้นการเรียนรู้ และด้านสภาพแวดล้อมที่สนับสนุนการเรียนรู้อยู่ในระดับมาก ตามลำดับ ส่วนองค์ประกอบด้านกระบวนการและการดําเนินการการเรียนรู้ที่เป็นรูปธรรมอยู่ในระดับปานกลาง สำหรับการศึกษาปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความแตกต่างในระดับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของ สวรส. พบว่า บุคลากรใน สวรส. ที่มีเพศ อายุ ระดับการศึกษา ตำแหน่ง และอายุงานที่ต่างกัน มีความคิดเห็นต่อการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของ สวรส. ไม่แตกต่างกัน ในขณะที่การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่สนับสนุนการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้กับระดับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของ สวรส. พบว่า ปัจจัยที่สนับสนุนการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ ทั้ง 4 ปัจจัย ได้แก่ ปัจจัยวัฒนธรรมองค์การ ปัจจัยบรรยากาศองค์การ ปัจจัยภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง และปัจจัยการบริหารทรัพยากรมนุษย์ มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับสูงกับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของ สวรส. ข้อเสนอแนะจากการศึกษา ประกอบด้วย ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายสำหรับการพัฒนาสวรส. ได้แก่ องค์การควรสร้างและจัดการองค์ความรู้เพื่อรวบรวมข้อมูลอย่างเป็นระบบ ควรพัฒนาศักยภาพบุคลากรให้เป็นผู้พร้อมต่อการเรียนรู้อยู่เสมอ และควรพัฒนากลไกสนับสนุนการบริหารจัดการองค์การเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลง สำหรับข้อเสนอแนะเชิงปฏิบัติการ สวรส. ควรจัดให้มีศูนย์บริหารจัดการความรู้ (KM Center) เพื่อเป็นศูนย์กลางในการรวบรวมองค์ความรู้ต่าง ๆ รวมถึงพัฒนาเครื่องมือ/ ระบบสารสนเทศที่สนับสนุนการดำเนินงานอย่างมีประสิทธิภาพ อบรมพัฒนาศักยภาพบุคลากรให้มีความเข้มแข็ง และควรจัดทำแผนการพัฒนาองค์การ/ แผนยุทธศาสตร์ที่ให้ความสำคัญกับปัจจัยที่สนับสนุนการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้
DOI: 10.14457/tu.the.2021.1268
title: การรับรู้บทบาทการปฏิบัติงานของพนักงานเจ้าหน้าที่ในการช่วยเหลือและคุ้มครองผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551

description: การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้บทบาทการปฏิบัติงานของพนักงานเจ้าหน้าที่ และศึกษาการปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่ในการช่วยเหลือและคุ้มครองผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 ระเบียบวิธีวิจัยเป็นการศึกษาเชิงสำรวจ เก็บข้อมูลโดยการใช้แบบสอบถามกับกลุ่มตัวอย่าง คือ พนักงานเจ้าหน้าที่ที่ผ่านการอบรมหลักสูตรพนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมาย เฉพาะข้าราชการพลเรือนตำแหน่งนักสังคมสงเคราะห์ นักพัฒนาสังคม และนักจิตวิทยาในสังกัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ จำนวน 219 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ วิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างตัวแปรด้วยการหาค่า t-test และ F-test/One – way ANOVA เมื่อพบความต่างจะหาความต่างรายคู่ด้วยวิธีทดสอบเชฟเฟ่ (Scheffe) โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ผลการศึกษามีดังนี้ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุระหว่าง 26 – 35 ปี จบการศึกษาในระดับปริญญาตรี ปฏิบัติงานเกี่ยวกับการคุ้มครองสวัสดิภาพผู้เสียหาย และมีระยะเวลาในการปฏิบัติงานด้านการค้ามนุษย์ไม่เกิน 5 ปี สำหรับภาพรวมของการรับรู้บทบาทอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 ของพนักงานเจ้าหน้าที่ พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีความรู้อยู่ในระดับสูง โดยมีการรับรู้ด้านเจตนารมณ์ของกฎหมาย มากที่สุด รองลงมามีการรับรู้ด้านความหมายของการค้ามนุษย์ และด้านการช่วยเหลือและคุ้มครองสวัสดิภาพผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ ในสัดส่วนที่เท่ากัน และมีการรับรู้ด้านวัตถุประสงค์ของการป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์น้อยที่สุด ส่วนภาพรวมการปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 ของพนักงานเจ้าหน้าที่ พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีการปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่ในระดับมาก โดยมีการปฏิบัติงานด้านการคัดแยกผู้เสียหายมากที่สุด รองลงมามีการปฏิบัติงานด้านการคุ้มครองผู้เสียหาย รองลงมามีการปฏิบัติงานด้านการส่งกลับและคืนสู่สังคม และมีการปฏิบัติงานด้านการช่วยเหลือเบื้องต้นน้อยที่สุด ผลการทดสอบความแตกต่าง พบว่า เพศที่แตกต่างกันมีการรับรู้บทบาทการปฏิบัติงานแตกต่างกัน ส่วนอายุที่แตกต่างกันมีการปฏิบัติงานในการช่วยเหลือเบื้องต้นแตกต่างกัน และลักษณะงานที่เกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือคุ้มครองผู้เสียหายแตกต่างกัน มีการปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่ในภาพรวม และการปฏิบัติงานในการช่วยเหลือเบื้องต้นแตกต่างกัน ข้อเสนอแนะ ควรมีการอบรมหลักสูตรการช่วยเหลือและคุ้มครองผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ และมีการฝึกปฏิบัติจากกรณีศึกษา ควรมีการกำหนดหลักสูตรอบรมพนักงานเจ้าหน้าที่โดยแบ่งตามอำนาจหน้าที่ ควรมีการกำหนดการทดสอบพนักงานเจ้าหน้าที่ ตลอดจนการติดตามและประเมินผลการอบรมพนักงานเจ้าหน้าที่อย่างต่อเนื่อง โดยผู้มีความรู้ ความเชี่ยวชาญ และประสบการด้านการติดตามและประเมินผล รวมทั้ง บูรณาการความร่วมมือระหว่างหน่วยงานภาคีเครือข่ายในการทำงานด้านการช่วยเหลือและคุ้มครองผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ ในรูปแบบทีมสหวิชาชีพ
DOI: 10.14457/tu.the.2021.1269
title: การส่งเสริมการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ตามพระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม พ.ศ. 2546 (ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2550) ขององค์กรสาธารณประโยชน์ในกรุงเทพมหานคร

description: การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ ปัญหาอุปสรรคต่อการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ และแนวทางส่งเสริมการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ขององค์กรสาธารณประโยชน์ในกรุงเทพมหานครตามพระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม พ.ศ. 2546 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2550 เป็นการศึกษาวิจัยเชิงผสานวิธี (Mixed Method) ประชากรที่ศึกษากลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหารหรือกรรมการขององค์กรสาธารณประโยชน์ในกรุงเทพมหานครที่ได้รับการรับรองตามพระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคมฯ จำนวน 211 คน โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ วิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างตัวแปรด้วยการหาค่า t-test และ F-test/ One – way ANOVA เมื่อพบความต่างจะหาความต่างรายคู่ด้วยวิธีทดสอบเชฟเฟ่ (Scheffe) โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นมูลนิธิ มีการดำเนินงาน 11-20 ปี มีการจดรับรองเป็นองค์กรสาธารณประโยชน์ 11-15 ปี และเมื่อพิจารณาในรายละเอียด พบว่า องค์กรสาธารณประโยชน์มีการจัดสวัสดิการให้แก่กลุ่มเป้าหมายเป็นเด็ก (แรกเกิด-18 ปี) มากที่สุด และสาขาการจัดสวัสดิการสังคมในด้านการศึกษา รูปแบบการดำเนินงานด้านสวัสดิการสังคมเป็นการดำเนินงานในรูปแบบการส่งเสริมมากที่สุด โดยกลุ่มตัวอย่างมีการรับรู้สิทธิประโยชน์ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีการใช้สิทธิประโยชน์ในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง มีปัญหาอุปสรรคต่อการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก และมีความคิดเห็นต่อแนวทางส่งเสริมการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ส่วนผลการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างข้อมูลทั่วไปขององค์กรสาธารณประโยชน์ กับการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ (การรับรู้และใช้สิทธิประโยชน์) ปัญหาอุปสรรคต่อการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ และแนวทางส่งเสริมการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ พบว่า กลุ่มตัวอย่างที่มีประเภทองค์กรสาธารณประโยชน์ที่ต่างกันมีการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ (การรับรู้และใช้สิทธิประโยชน์) มีปัญหาอุปสรรคต่อการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ และมีแนวทางส่งเสริมการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ในภาพรวมไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 แต่จำนวนปีที่ดำเนินงานที่ต่างกันมีการใช้สิทธิประโยชน์ และมีปัญหาอุปสรรคต่อการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ในภาพรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 นอกจากนั้น จำนวนปีที่จดรับรองเป็นองค์กรสาธารณประโยชน์ที่ต่างกันมีการรับรู้สิทธิประโยชน์ในภาพรวมไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ในขณะที่จำนวนปีที่จดรับรองเป็นองค์กรสาธารณประโยชน์ที่ต่างกันมีการรับรู้สิทธิประโยชน์ มีการใช้สิทธิประโยชน์ มีปัญหาอุปสรรคต่อการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ และมีแนวทางส่งเสริมการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ในภาพรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 สำหรับข้อเสนอแนะจากการศึกษา หน่วยงานที่รับผิดชอบควรมีการมอบหมายผู้รับผิดชอบงานเกี่ยวกับองค์กรสาธารณประโยชน์โดยตรง กำหนดยุทธศาสตร์และแผนงานร่วมกัน การปรับปรุง แก้ไขระเบียบสนับสนุนการดำเนินงานที่สามารถปฏิบัติตามได้จริง การใช้กลไกคณะกรรมการระดับต่างๆ ผลักดันนโยบายที่ส่งเสริมการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ได้มากขึ้น การจัดประชุมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ปัญหาอุปสรรคในการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ การประชาสัมพันธ์ อบรมให้ความรู้ ตลอดจนการจัดทำคู่มือแนวทางการเข้าถึงสิทธิประโยชน์
DOI: 10.14457/tu.the.2022.1445
title: การเปิดเผยข้อมูลที่มีการคาดการณ์ไปในอนาคต (forward-looking disclosure ) ของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยที่มีรายชื่อในกลุ่มดัชนี SET100

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปริมาณและเนื้อหาการเปิดเผยข้อมูลที่มีการคาดการณ์ไปในอนาคต (Forward-looking disclosure) ของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยที่มีรายชื่อหลักทรัพย์ในกลุ่มดัชนี SET 100 ทั้งในภาพรวมและแยกตามกลุ่มอุตสาหกรรม ตามกรอบแนวคิดงานวิจัยที่พัฒนาขึ้นโดยอ้างอิงจากแนวปฏิบัติในการจัดทำแบบแสดงรายการข้อมูลประจำปี/รายงานประจำปี (แบบ 56-1 One Report) ประกอบกับแนวคิดและคำนิยามของข้อมูลที่มีการคาดการณ์ไปในอนาคตจากกฎหมายและงานวิจัยในอดีตที่เกี่ยวข้อง อันได้แก่ (1) Private Securities Litigation Reform Act (2) PwC forward-looking guidance (3) Corporate Finance Institute และ (4) กรอบแนวคิดเกี่ยวกับดัชนีการเปิดเผยข้อมูลที่มีการคาดการณ์ไปในอนาคต (Forward-Looking Disclosure Index) โดยกรอบแนวคิดของงานวิจัยฉบับนี้แบ่งข้อมูลในการศึกษาออกเป็น 5 หัวข้อ ได้แก่ (1) โครงสร้างและการดำเนินงานของกลุ่มบริษัท (2) การบริหารจัดการความเสี่ยง (3) การขับเคลื่อนธุรกิจเพื่อความยั่งยืน (4) การวิเคราะห์และคำอธิบายของฝ่ายจัดการ (MD&A) และ (5) ข้อมูลทั่วไปและข้อมูลสำคัญอื่น โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากแบบ 56-1 One Report ประจำปี 2565 ผลการศึกษาพบว่า ในภาพรวม บริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยที่มีรายชื่อหลักทรัพย์ในกลุ่มดัชนี SET 100 (จำนวน 98 บริษัท) มีการเปิดเผยข้อมูลที่มีการคาดการณ์ไปในอนาคต ในแบบ 56-1 One Report เฉลี่ย 4,169 คำ หัวข้อที่มีการเปิดเผยข้อมูลที่มีการคาดการณ์ไปในอนาคตมากที่สุด คือ โครงสร้างและการดำเนินงานของกลุ่มบริษัท (เฉลี่ย 1,585 คำ) ซึ่งบริษัทส่วนใหญ่ให้ความสำคัญกับการเปิดเผยข้อมูลเป้าหมายในการดำเนินกิจการ ขณะที่กลุ่มอุตสาหกรรมที่มีการเปิดเผยข้อมูลที่มีการคาดการณ์ไปในอนาคตหัวข้อโครงสร้างและการดำเนินงานของกลุ่มบริษัทมากที่สุด คือ กลุ่มอุตสาหกรรมเกษตรและอุตสาหกรรมอาหาร (เฉลี่ย 5,547 คำ) สำหรับการเปิดเผยข้อมูลที่มีการคาดการณ์ไปในอนาคตรายอุตสาหกรรมสำหรับบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ที่มีรายชื่อหลักทรัพย์ในกลุ่มดัชนี SET 100 ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2565 (จำนวน 98 บริษัท) พบว่า บริษัทในกลุ่มอุตสาหกรรมสินค้าอุตสาหกรรมมีการเปิดเผยข้อมูลที่มีการคาดการณ์ไปในอนาคตมากที่สุด มีจำนวนคำเฉลี่ย 6,418 คำ ซึ่งเปิดเผยข้อมูลที่มีการคาดการณ์ไปในอนาคตมากที่สุดในหัวข้อโครงสร้างและการดำเนินการของบริษัท โดยข้อมูลที่เปิดเผยส่วนใหญ่เกี่ยวกับนโยบาย กลยุทธ์ และแนวโน้มสถานการณ์ตลาดผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ
DOI: 10.6084/m9.figshare.24533185
title: LIFE TABLE REPLICATED VALUES.xlsx

description: ALL life replicate value
DOI: 10.6084/m9.figshare.24533185.v1
title: LIFE TABLE REPLICATED VALUES.xlsx

description: ALL life replicate value