cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.543
title: โครงสร้างค่าใช้จ่ายในการจัดการและดูแลทรัพย์ส่วนกลางของนิติบุคคลอาคารชุด:กรณีศึกษา โครงการลุมพินี พาร์ค ปิ่นเกล้า

description: เจ้าของร่วมในอาคารชุดมีภาระหน้าที่ต้องออกค่าใช้จ่ายในการผิดชอบร่วมกันในอาคารชุด ซึ่งมีเพียงไม่กี่โครงการที่บริหารรายการรายรับได้สัมพันธ์กับรายจ่ายที่เกิดขึ้น ผู้วิจัยจึงสนใจที่จะทำการศึกษาว่ามีโครงการใดบ้างที่สามารถบริหารรายรับ- รายจ่ายดังกล่าวได้สัมพันธ์กัน จากข้อมูลเบื้องต้น พบว่าบริษัท ลุมพินี พรอพเพอร์ตี้ มาเนจเมนท์ จำกัด ซึ่งบริหารโครงการของอาคารในเครือบริษัทแอล.พี.เอ็น.ดีเวลลอปเมนท์ซึ่งเป็นบริษัทหนึ่งที่สามารถบริหารจัดการรายรับรายจ่ายของโครงการ ได้เพียงพอกับการบริหารงาน ผู้วิจัยจึงสนใจที่จะศึกษารายการค่าใช้จ่ายในทรัพย์สินส่วนกลาง โดยเลือกโครงการ ลุมพินี พาร์ค ปิ่นเกล้า เป็นกรณีศึกษา การศึกษาวิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษารายการทรัพย์ส่วนกลาง สิ่งอำนวยความสะดวก และรายการที่มีผลกระทบต่อค่าใช้จ่าย 2) เพื่อศึกษาสัดส่วนของค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจริงในอาคารชุดโดยทบทวนแนวคิดและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง รวบรวมศึกษาข้อมูลทรัพย์ส่วนกลางโครงการ สิ่งอำนวยความสะดวก รายการค่าใช้จ่าย จากเอกสารรายงานประจำปีของโครงการฯ การสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่ผู้บริหารโครงการฯ การเก็บภาพถ่ายและค้นคว้าจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษาพบว่าโครงการ ลุมพินี พาร์ค ปิ่นเกล้า มีรายการทรัพย์ส่วนกลางแยกเป็น 23 กลุ่มรายการ รายการสิ่งอำนวยความสะดวกแยกเป็น 3 กลุ่มรายการ มีรายจ่ายทั้งสิ้น 55 รายการ ซึ่งผู้วิจัยไม่นำรายการค่าเสื่อมราคาตัดจำหน่ายที่เป็นการบันทึกทางระบบบัญชี และค่าใช้จ่ายพิเศษซึ่งเป็นเหตุการณ์ไม่ปกติจากเหตุน้ำท่วมมาวิเคราะห์ร่วม สรุปผลการศึกษาพบว่ารายการค่าส่วนกลางมีค่าใช้จ่ายจริงต่อตารางเมตรต่อเดือนระหว่าง 29.42 ถึง 34.33 บาท ประกอบด้วย 4 หมวดค่าใช้จ่าย คือ 1. หมวดงานรายจ่ายในการบริหารและจัดการมีสัดส่วนค่าใช้จ่ายระหว่าง 61%-64% รายการที่มีค่าใช้จ่ายสูงสุดคือค่าบริหารจัดการงานอาคารชุด 2. หมวดรายจ่ายค่าสาธารณูปโภคมีสัดส่วนค่าใช้จ่าย 24%- 29% รายการที่มีค่าใช้จ่ายสูงสุดคือค่าไฟฟ้าส่วนกลาง 3. หมวดรายจ่ายในการดำเนินงานมีสัดส่วน 7%- 9% รายการที่มีค่าใช้จ่ายสูงสุดคือค่าเบี้ยประกันภัย และ 4. หมวดรายจ่ายในการซ่อมแซมบำรุงรักษาและอะไหล่มีสัดส่วน 1%- 5% โดยรายการสูงสุดแต่ละปีมีการสลับขึ้นลง ยกเว้นปี 2556 และ 2558 ที่มีค่าใช้จ่ายสูงสุดในรายการเดียวกันคือระบบไฟฟ้าแสงสว่างและตู้ควบคุม
DOI: 10.14457/cu.the.2015.544
title: การปฏิบัติวิชาชีพของสถาปนิกในงานบริหารและอำนวยการก่อสร้างช่วงปี พ.ศ. 2547-2557

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาในเชิงประจักษ์ให้มีความรู้และความเข้าใจในการปฏิบัติวิชาชีพของสถาปนิกในงานบริหารและอำนวยการก่อสร้างซึ่งเป็นชนิดงานและขอบเขตหน้าที่ตามกฎหมายของสถาปนิก ระเบียบวิธีวิจัยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มตัวอย่างสถาปนิกที่ปฏิบัติวิชาชีพในองค์กรผู้บริหารและอำนวยการก่อสร้างและองค์กรรับจ้างก่อสร้าง โดยจำแนกการศึกษาออกเป็น พื้นฐานเส้นทางวิชาชีพ การเติบโตและการพัฒนาในวิชาชีพ ขอบเขตบทบาทหน้าที่ ทักษะและองค์ความรู้ที่จำเป็น รวมทั้งปัญหาและอุปสรรคที่พบในการปฏิบัติวิชาชีพ และนำมาวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของปัจจัยต่างๆ เพื่อเป็นประโยชน์ต่อวิชาชีพและเป็นแนวทางในการปรับปรุง พัฒนา และส่งเสริมวิชาชีพของสถาปนิกในงานดังกล่าว ผลการวิจัยพบว่า สถาปนิกที่ปฏิบัติวิชาชีพในงานบริหารและอำนวยการก่อสร้างทั้งในองค์กรผู้บริหารและอำนวยการก่อสร้างและองค์กรผู้รับจ้างก่อสร้างมีลักษณะการปฏิบัติวิชาชีพและปัจจัยด้านต่างๆที่ใกล้เคียงกันทั้งเส้นทางการเข้าสู่วิชาชีพ ขอบเขตงานในการปฏิบัติวิชาชีพแต่ละช่วงของโครงการ ความสำคัญและการพัฒนาทักษะและองค์ความรู้ รวมทั้งปัญหาและอุปสรรคที่พบในการปฏิบัติวิชาชีพ จากการศึกษาสรุปได้ว่าสถาปนิกในงานบริหารและอำนวยการก่อสร้างทั้งสององค์กรนั้นมีความสำคัญต่อการเติบโตของธุรกิจการก่อสร้างและงานสถาปัตยกรรม โดยมีขอบเขตหน้าที่ในการควบคุมดูแลการก่อสร้างในส่วนงานสถาปัตยกรรมของโครงการ สถาปนิกมีทักษะในการมองภาพของโครงการในรูปแบบสามมิติ เพื่อให้เข้าใจถึงความสัมพันธ์ขององค์ประกอบต่างๆในโครงการก่อสร้าง และมีความสำคัญในการตัดสินใจและประสานงานกับฝ่ายต่างๆเพื่อกำหนดรายละเอียดขั้นตอนการดำเนินงาน รวมทั้งสามารถแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพสอดคล้องกับแนวคิดของผู้ออกแบบและความต้องการของเจ้าของโครงการตลอดจนผู้ใช้อาคาร ด้วยการนำเอาทักษะด้านหลักการบริหารจัดการมาผสมผสานกับองค์ความรู้ด้านการก่อสร้างและงานสถาปัตยกรรม ซึ่งประกอบด้วย ทักษะด้านการควบคุมและการประสานงาน ทักษะด้านการวางแผน ความรู้ด้านการอ่านแบบและประสานแบบก่อสร้าง ความรู้ด้านเทคนิคและวัสดุก่อสร้าง และความรู้ด้านมาตรฐานการก่อสร้าง เพื่อทำให้โครงการประสบความสำเร็จตามเป้าหมาย ดังนั้นการศึกษาหาแนวทางการพัฒนาและส่งเสริมสถาปนิกในงานบริหารและอำนวยการก่อสร้างจึงเป็นสิ่งสำคัญ ข้อเสนอแนะจากการวิจัย ทางสถาบันการศึกษาและองค์กรทางวิชาชีพควรมุ่งเน้นในการสร้างความร่วมมือและประสานงานกันเพื่อพัฒนาและส่งเสริมสถาปนิกที่ปฏิบัติวิชาชีพในงานบริหารและอำนวยการก่อสร้าง ทั้งในด้านการเปิดมุมมองให้เห็นความสำคัญของสถาปนิกที่ปฏิบัติวิชาชีพในงานบริหารและอำนวยการก่อสร้าง ด้านการพัฒนาทักษะและองค์ความรู้ที่จำเป็น รวมทั้งการศึกษาหาแนวทางในการแก้ไขปัญหาในการปฏิบัติวิชาชีพและปัญหาในด้านการเลื่อนระดับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ เพื่อเป็นการพัฒนาวิชาชีพสถาปัตยกรรมในองค์รวมและสร้างแนวทางในการปฏิบัติวิชาชีพแก่สถาปนิกในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2015.545
title: การจัดการที่จอดรถยนต์ของโรงพยาบาล: กรณีศึกษาโรงพยาบาลในกรุงเทพมหานคร จำนวน 6 แห่ง

description: ที่จอดรถเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกที่มีความสำคัญและต้องมีการจัดการให้เพียงพอเพื่อรองรับต่อปริมาณผู้มาใช้บริการโรงพยาบาล การศึกษานี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการจัดการที่จอดรถยนต์ของโรงพยาบาล การศึกษานี้ใช้วิธีการวิจัยแบบเชิงประจักษ์จากกรณีศึกษาโรงพยาบาล จำนวน 6 แห่ง ได้แก่ โรงพยาบาลศิริราช โรงพยาบาลรามาธิบดี โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โรงพยาบาลพระรามเก้า โรงพยาบาลพญาไท 2 และโรงพยาบาลบีเอ็นเอช โดยด้วยวิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสำรวจและสัมภาษณ์ จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มาทำการวิเคราะห์และอภิปรายผล จากการศึกษาพบว่าโรงพยาบาลกรณีศึกษามีการจัดเตรียมที่จอดรถสำหรับผู้ใช้บริการประเภทต่างๆ ทั้งภายในโรงพยาบาลและภายนอกพื้นที่โรงพยาบาล โดยพบว่าโรงพยาบาลรัฐบาลจัดตำแหน่งที่จอดรถสำหรับบุคลากรภายในอยู่ในพื้นที่โรงพยาบาลและจัดสรรที่จอดรถเพื่อรองรับกลุ่มบุคคลภายในโรงพยาบาลเป็นหลัก โดยจัดที่จอดรถให้บุคคลภายนอกที่มาใช้บริการอยู่ภายนอกพื้นที่โรงพยาบาลเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งมีลักษณะแตกต่างจากโรงพยาบาลเอกชนจัดตำแหน่งที่จอดรถและจัดสรรที่จอดรถรองรับกลุ่มบุคคลภายนอกที่มาใช้บริการเป็นหลักให้อยู่ภายในพื้นที่โรงพยาบาล การจัดที่จอดรถสำหรับบุคคลภายในพบว่าโรงพยาบาลทั้ง 6 แห่งให้ความสำคัญสำหรับที่จอดรถตำแหน่งผู้บริหารและแพทย์ ที่จอดรถรถฉุกเฉิน โดยจัดตำแหน่งที่จอดรถที่อำนวยความสะดวกมากที่สุด ลักษณะการดำเนินการจัดการที่จอดรถพบว่าจำแนกโครงสร้างการจัดการที่จอดรถของโรงพยาบาลได้ 3 รูปแบบ ซึ่งแต่ละโรงพยาบาลมีโครงสร้างแตกต่างกันขึ้นอยู่กับนโยบายการบริหารงานของโรงพยาบาล การจัดชุดปฏิบัติงานพบว่าจุดปฏิบัติงานของพนักงานรักษาความปลอดภัย 3 ตำแหน่ง คือ ประจำจุดทางเข้าออกที่จอดรถ ประจำชั้น และเดินตรวจการณ์พื้นที่ ซึ่งขึ้นอยู่กับการจัดวางตำแหน่งที่จอดรถของกลุ่มผู้ใช้บริการ จำนวนปริมาณที่จอดรถมีผลต่อการจัดตำแหน่งปฏิบัติงานของงานรักษาความปลอดภัยและการจัดจุดปฏิบัติงานมีความสัมพันธ์กับเครื่องมือที่ใช้ในการควบคุมที่จอดรถ ด้านอัตราค่าบริการของโรงพยาบาลพบว่า มีความแตกต่างกันขึ้นอยู่เงื่อนไขการให้บริการแต่ละโรงพยาบาล โดยโรงพยาบาลรัฐบาลเก็บค่าบริการในอัตราที่ต่ำ เพื่อไม่ให้เป็นภาระแก่ผู้มาใช้บริการจนเกินไป สำหรับโรงพยาบาลเอกชนไม่มีการเก็บค่าที่จอดรถสำหรับบุคคลภายนอกที่เข้ามาใช้บริการโรงพยาบาล จากการศึกษาสรุปได้ว่าการจัดการที่จอดรถยนต์ของโรงพยาบาลจำเป็นต้องมีการจัดเตรียมที่จอดรถให้เพียงพอต่อความต้องการของผู้ใช้บริการมากที่สุดเท่าที่สามารถจัดหาได้ เพื่อรองรับและตอบสนองต่อความต้องการของผู้ใช้บริการทุกประเภท พร้อมทั้งจัดสรรสัดส่วนของที่จอดรถและกำหนดตำแหน่งที่จอดรถของผู้ใช้บริการอย่างเหมาะสม เพื่อนำไปสู่การพิจารณาการนำระบบเทคโนโลยีในการจัดการที่จอดรถเข้ามาใช้ เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพและสอดคล้องในการจัดชุดปฏิบัติงานในการรักษาความปลอดภัย ที่จอดรถยนต์ของโรงพยาบาลในปัจจุบันและอนาคตมีความสำคัญที่ควรมีการวางแผนและจัดการอย่างเป็นระบบต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2015.546
title: การรับรู้ความรู้สึกปลอดภัยและประสิทธิภาพในการประหยัดพลังงานของระบบไฟฟ้าแสงสว่างบนทางสัญจรทางเท้า

description: ลักษณะของแสงสว่างบนทางสัญจรทางเท้ามีความสำคัญต่อความรู้สึกปลอดภัยและช่วยขยายขอบเขตการใช้งานเส้นทางสัญจรในเวลากลางคืน รูปแบบการติดตั้งดวงโคมที่มีการใช้งานในปัจจุบันเป็นรูปแบบการติดตั้งดวงโคมบนเสาสูงซึ่งสามารถให้แสงในวงกว้างได้ดี อย่างไรก็ตามในบางพื้นที่อาจมีข้อจำกัดทำให้ไม่สามารถติดตั้งดวงโคมบนเสาสูงได้ จึงต้องติดตั้งดวงโคมในระดับความสูงที่ลดลงและให้แสงสว่างแบบเฉพาะที่ งานวิจัยชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบของตำแหน่งและระยะห่างในการติดตั้งดวงโคมที่ส่งผลต่อการรับรู้ความรู้สึกปลอดภัย โดยมีตำแหน่งการติดตั้งดวงโคม 3 รูปแบบ ได้แก่ รูปแบบ A (ติดตั้งที่ระดับ 0.20 เมตร) รูปแบบ B (ติดตั้งที่ระดับ 1.00 เมตร) และรูปแบบ C (ติดตั้งที่ระดับ 0.20 และ 1.00 เมตร) และมีระยะห่างในการติดตั้งดวงโคม 3 ระยะ ได้แก่ ทุกระยะ 1.00 เมตร, 2.00 เมตร และ 3.00 เมตร งานวิจัยชิ้นนี้เก็บข้อมูลจากสถานที่จริงในเวลากลางคืน โดยสอบถามความคิดเห็นจากกลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นบุคคลทั่วไป สัญชาติไทย คละเพศและอายุ จำนวน 59 คน ผลการวิจัยพบว่า ตำแหน่งและระยะห่างในการติดตั้งดวงโคมส่งผลกระทบต่อความรู้สึกปลอดภัยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยการติดตั้งดวงโคมรูปแบบ B1 (ติดตั้งดวงโคมที่ระดับ 1.00 เมตร ด้วยระยะห่าง 1.00 เมตร) และ C1 (ติดตั้งดวงโคมที่ระดับ 0.20 และ 1.00 เมตร ด้วยระยะห่าง 1.00 เมตร) ส่งผลให้ค่าเฉลี่ยความคิดเห็นด้านความเพียงพอของแสงสว่าง ความรู้สึกปลอดภัย ความชัดเจนในการมองเห็นใบหน้าของผู้สัญจรที่เดินสวนทางมาและความไม่สบายทางสายตาจากแสงบาดตามีค่ามากกว่าค่าเฉลี่ยความคิดเห็นของรูปแบบการติดตั้งดวงโคมบนเสาสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อพิจารณาประเด็นด้านการรับรู้ความรู้สึกปลอดภัยควบคู่กับอัตราการใช้พลังงานพบว่า การติดตั้งดวงโคมรูปแบบ B1 เป็นรูปแบบเดียวที่มีค่าเฉลี่ยความคิดเห็นด้านความรู้สึกปลอดภัยมากกว่ารูปแบบการติดตั้งบนเสาสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติและมีค่าการใช้พลังงานตามมาตรฐาน ASHRAE90.1-2007
DOI: 10.14457/cu.the.2015.547
title: การบริหารจัดการงานก่อสร้างการปรับปรุงอาคารอนุรักษ์

description: การก่อสร้างปรับปรุงบูรณะอาคารอนุรักษ์ เป็นการดำเนินงานให้บรรลุผลตามวัตถุประสงค์ของเจ้าของอาคาร หรือผู้ครอบครอง ไม่ว่าจะเป็น เพื่อการซ่อมแซมสภาพอาคารที่ทรุดโทรมตามอายุการใช้งาน การปรับปรุงเพื่อเปลี่ยนประโยชน์การใช้สอยไปจากเดิมให้ดีขึ้นตามความเหมาะสม หรือเพื่อการอนุรักษ์มรดกทางสถาปัตยกรรมที่มีคุณค่าแก่ประเทศชาติให้คงอยู่ต่อไปตามหลักการอนุรักษ์สถาปัตยกรรมที่ดี เพราะฉะนั้นเจ้าของอาคารจึงมีความปรารถนาให้โครงการสำเร็จได้ด้วยดีเช่นเดียวกับงานก่อสร้างอาคารใหม่ ในด้านระยะเวลา งบประมาณ และคุณภาพของงานบูรณะซึ่งปัจจุบันหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับโครงการปรับปรุงอาคารอนุรักษ์ในประเทศไทย มักจะเป็นกรมศิลปากร สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ หรือหน่วยงานอื่นๆ ที่มีอาคารอนุรักษ์อยู่ในการครอบครอง งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะรูปแบบการบริหารการจัดการงานก่อสร้างอาคารอนุรักษ์ ขอบเขตงานรวมถึงปัจจัยที่เกี่ยวข้องที่จะส่งผลต่อการดำเนินงานในช่วงระยะเวลางานก่อสร้าง ซึ่งกิจกรรมที่เกิดขึ้นในโครงการช่วงนี้ ได้แก่ 1.ช่วงระหว่างประกวดราคา 2.ช่วงระหว่างการก่อสร้าง 3.ช่วงเวลารับมอบงาน 4.ช่วงหลังการรับมอบงาน จากการศึกษาในโครงการกรณีศึกษา ทั้ง 3 กลุ่มได้แก่ กลุ่มโครงการของกรมศิลปากร กลุ่มโครงการของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ กลุ่มโครงการของหน่วยงานอื่นๆ โดยการสัมภาษณ์บุคคลที่เกี่ยวข้อง ในโครงการรวมทั้งเอกสารต่างๆ รวบรวมความคิดเห็นและข้อเสนอแนะ เพื่อได้แนวทางในการดำเนินงานก่อสร้างปรับปรุงอาคารอนุรักษ์ในอนาคตที่เหมาะสมและลดปัญหาที่เกิดขึ้น จากการศึกษาพบว่า ในกระบวนขั้นตอนที่เกิดขึ้นในโครงการทั้ง 4 ช่วงนั้น มีปัญหาที่เกิดขึ้นแตกต่างกันไปตามลักษณะโครงการ และรูปแบบการบริหารจัดการ ปัญหาความไม่ชัดเจนและสมบูรณ์ของแบบอันเนื่องมาจากขาดการสำรวจที่ละเอียดในขั้นตอนการออกแบบส่งผลกระทบมายังขั้นตอนงานก่อสร้าง ปัญหางบประมาณที่ไม่สอดคล้องกับการดำเนินงานจริง ปัญหาคุณภาพของผู้รับจ้างอันเนื่องมาจากขั้นตอนการคัดเลือกและการขาดแคลน ผู้รับจ้างที่เชี่ยวชาญในงานอนุรักษ์ ปัญหาบุคคลกรที่เกี่ยวข้องขาดความรู้ความสามารถทางด้านงานอนุรักษ์ส่งผลให้การวางแผนและงบประมาณไม่เหมาะสม จากปัญหาและปัจจัยต่างๆที่พบ จึงมีข้อเสนอแนะในงานวิจัย คือ ควรให้มีแนวทางและมาตรฐานการก่อสร้างปรับปรุงอาคารอนุรักษ์ในด้านกระบวนการขั้นตอน งบประมาณ ระยะเวลา ที่เหมาะสม นอกจากนี้หน่วยงานด้านอนุรักษ์ หรือ องค์กรที่เป็นที่ยอมรับควรให้มีการส่งเสริมและพัฒนามาตรฐาน ผู้ที่เกี่ยวข้องตั้งแต่ ผู้ออกแบบ ผู้ควบคุมงาน และโดยเฉพาะผู้รับจ้างงานก่อสร้างปรับปรุงอนุรักษ์ เช่น การจัดแบ่งระดับตามความสามารถของผู้รับจ้าง เพื่อให้เหมาะสมกับประเภทอาคาร เนื้องาน คุณภาพ และงบประมาณ ที่แตกต่างไปตามลักษณะของโครงการเพื่อให้มีทางเลือกกับเจ้าของโครงการ และลดปัญหาที่จะเกิดขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2015.548
title: สภาพการอยู่อาศัยของผู้สูงอายุในโครงการจัดสรรประเภทบ้านเดี่ยว บ้านแฝด บ้านแถว: กรณีศึกษา โครงการไอลีฟพาร์ค และ ไอลีฟทาวน์ กานดา พระราม 2 กม.14 (แสมดำ)

description: ประเทศไทยเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ ผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงเพิ่มจำนวนมากขึ้นโดยมีบุคคลในครอบครัวดูแลภายในบ้านของตนเอง ที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมจึงสามารถบรรเทาปัญหาการดูแลผู้สูงอายุได้ ซึ่งโครงการไอลีฟพาร์คและโครงการไอลีฟทาวน์ พระราม 2 กม. 14 (แสมดำ) ได้พัฒนาโครงการจัดสรรด้วยแนวคิดรองรับครอบครัว 3 วัย แต่ผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงต่างกัน จะมีข้อจำกัดและความต้องการด้านสภาพการอยู่อาศัยที่แตกต่างกันออกไป งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อมูลของผู้สูงอายุที่อาศัยร่วมกับครอบครัวภายในโครงการ รวมถึงพฤติกรรมการอยู่อาศัย ปัญหาและความต้องการด้านสภาพแวดล้อมในการดำเนินชีวิตประจำวัน เพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาโครงการจัดสรรเพื่อรองรับผู้สูงอายุในอนาคต โดยศึกษาผู้สูงอายุที่มีอายุ 50 ปีขึ้นไปทั้งหมด 21 กรณี ประกอบด้วยผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงแตกต่างกัน ที่อาศัยในบ้านเดี่ยว บ้านแฝดและบ้านแถวภายในโครงการ โดยรวบรวมข้อมูลด้านกายภาพอาคารด้วยการสำรวจภาคสนามและการสังเกต ใช้แบบประเมินภาวะพึ่งพิงและแบบสัมภาษณ์เพื่อรวบรวมข้อมูลจากผู้สูงอายุ ประกอบกับศึกษาเอกสารวิชาการที่เกี่ยวข้อง เพื่อสรุปผลให้ได้ถึงคำตอบเชิงคุณภาพ ผลการศึกษาพบว่ากลุ่มผู้สูงอายุมีอายุ 53-96 ปี โดยรวมมีสุขภาพแข็งแรง อาศัยในครอบครัวขยาย ส่วนมากไม่ได้ประกอบอาชีพจึงไม่มีรายได้ แต่ผู้สูงอายุจะรับหน้าที่งานบ้านและเลี้ยงดูหลานเพื่อแบ่งเบาภาระครอบครัว ผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงมากจะมีบทบาทหน้าที่ลดลงและพบปัญหาในการใช้งานพื้นที่ที่รุนแรงมากขึ้น โดยปัญหาที่พบทั้งในบ้านเดี่ยว บ้านแฝด และบ้านแถวเกิดจากตำแหน่งพื้นที่ที่ใช้บ่อยไม่เชื่อมต่อกัน คือ ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น มีที่ว่างหน้าบันไดคั่นกลาง และต้องผ่านที่จอดรถจึงจะสามารถเข้าถึงประตูรั้วได้ ผู้สูงอายุจึงประสบอุบัติเหตุและพบความลำบากในระหว่างการสัญจรระหว่างพื้นที่ดังกล่าว นอกจากนี้ยังพบลักษณะทางกายภาพไม่สอดคล้องกับหลักการออกแบบเพื่อทุกคน ซึ่งแม้ว่าผู้สูงอายุจะต้องการปรับปรุงอาคารให้สามารถใช้งานสะดวกขึ้น แต่ผู้สูงอายุจะเลือกไม่ปรับปรุงแก้ไขพื้นที่ โดยเฉพาะผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงมากและผู้ที่ไม่มีรายได้เป็นของตนเอง เนื่องจากเกรงว่าจะสิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายของลูกหลาน จึงมีความเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุภายในบ้านได้ สรุปผล โครงการจัดสรรควรพัฒนาที่อยู่อาศัยให้สอดคล้องกับสภาพการอยู่อาศัยของผู้สูงอายุทุกช่วงภาวะพึ่งพิงไว้ล่วงหน้า โดยจัดวางให้ตำแหน่งพื้นที่ที่ผู้สูงอายุใช้บ่อยสามารถเข้าถึงกันได้โดยตรงโดยใช้การสลับแปลนอาคาร เปลี่ยนทิศทางประตูเพื่อเชื่อมต่อพื้นที่ใช้บ่อยโดยไม่เพิ่มพื้นที่ก่อสร้าง และจัดทำลักษณะทางกายภาพตามหลักการออกแบบเพื่อทุกคน เพื่อให้ผู้สูงอายุสามารถปรับตัวไปตามภาวะพึ่งพิงและพัฒนาตนเองได้อย่างต่อเนื่องตลอดชีวิต
DOI: 10.14457/cu.the.2015.549
title: ประสิทธิภาพการประหยัดพลังงานของหลังคาอาคารสีขาวที่เคลือบสีเทอร์โมโครมิก

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบประสิทธิภาพการป้องกันความร้อนและการประหยัดพลังงานของหลังคาเมทัลชีทโดยใช้สีขาวชนิดป้องกันความร้อน สีเทอร์โมโครมิก และฉนวนป้องกันความร้อน โดยแบ่งการศึกษาออกเป็น 3 ส่วนคือ ส่วนการทดลองคุณสมบัติของวัสดุหลังคาโดยการใช้กล่องทดลองกับสภาพภูมิอากาศจริง การจำลองการใช้พลังงานด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ และ การศึกษาความคุ้มทุนในด้านการลงทุน ผลการทดลองพบว่า วัสดุหลังคาที่มีการใช้ฉนวนใยแก้ว 2 นิ้ว ส่งผลให้หลังคามีค่าความต้านทานความร้อนสูงที่สุด โดยหลังคาที่ใช้สีขาว+ฉนวนใยแก้ว และ สีขาวเคลือบด้วยสีเทอร์โมโครมิก+ฉนวนใยแก้ว นั้นมีประสิทธิภาพการป้องกันความร้อน และค่าความต้านทานความร้อนใกล้เคียงกัน รองลงมาคือหลังคาที่ไม่มีการใช้ฉนวน พบว่าทั้งหลังคาที่เคลือบสีขาว และ สีขาว+สีเทอร์โมโครมิก มีประสิทธิภาพการป้องกันความร้อนและค่าความต้านทานความร้อนใกล้เคียงกัน โดยหลังคาที่มีค่าความต้านทานความร้อนน้อยที่สุดคือหลังคาเมทัลชีทไม่เคลือบสี จากการศึกษาอาคารที่มีการใช้งานเครื่องปรับอากาศในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน ในอาคารที่มีการใช้งานเฉพาะในเวลากลางคืน พบว่าการใช้หลังคาเมทัลชีทสีขาวเคลือบสีเทอร์โมโครมิกและไม่ติดฉนวนนั้นช่วยลดการใช้พลังงานในอาคารได้ถึง 7% เมื่อเทียบกับหลังคาที่ติดฉนวนและเคลือบสีขาวธรรมดา ในขณะที่การติดฉนวนนั้นเหมาะสมกับอาคารที่เน้นใช้งานเฉพาะเวลากลางวันเป็นหลัก โดยสามารถลดการใช้พลังงานได้ 15 – 30 % เมื่อเทียบกับหลังคาที่ไม่ติดฉนวน และในอาคารที่มีการใช้งานเครื่องปรับอากาศ 24 ชั่วโมง การใช้สีเทอร์โมโครมิกเคลือบบนสีขาวและติดฉนวน ช่วยลดการใช้พลังงานไฟได้เพียง 1 – 2 % เมื่อเทียบกับหลังคาที่เคลือบสีขาวและติดฉนวน และในด้านความคุ้มทุน พบว่าการใช้สีเทอร์โมโครมิกเคลือบบนสีขาวช่วยลดค่าไฟที่ใช้ภายในอาคารที่มีระยะเวลาการใช้งานในเวลากลางคืน 7 % กึ่งกลางวันกลางคืน และอาคารที่ใช้งาน 24 ชั่วโมง ได้ 2 – 3 % และมีระยะเวลาคืนทุนมากกว่าการใช้สีขาวธรรมดา 2 – 3 ปี เนื่องจากสีเทอร์โมโครมิกมีราคาสูงมากในปัจจุบันเมื่อเทียบกับสีขาวธรรมดา
DOI: 10.14457/cu.the.2015.550
title: การประยุกต์แนวคิดโครงการบ้านมั่นคง ในการพัฒนาชุมชนที่อยู่อาศัยของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์: กรณีศึกษา ชุมชนในเขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร

description: สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์มีที่ดินในความดูแลจำนวนมาก และมีการจัดประโยชน์หลายรูปแบบ รูปแบบหนึ่งคือการจัดให้ผู้มีรายได้น้อย-ปานกลางเช่าเพื่ออยู่อาศัย ปัจจุบันใช้การประยุกต์แนวคิดบ้านมั่นคงที่สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (พอช.) คิดค้น มาดำเนินการเพื่อให้สอดคล้องกับนโยบาย บริบทผู้เช่าและพื้นที่ของสำนักงานฯ แต่ยังไม่มีการติดตามประเมินผล มีวัตถุประสงค์คือ 1) ศึกษานโยบาย และเป้าหมายของสำนักงานทรัพย์สินฯ 2) ศึกษากระบวนการประยุกต์แนวคิดบ้านมั่นคง 3) ศึกษาผลการดำเนินงานประยุกต์แนวคิดบ้านมั่นคง 4) เสนอแนะแนวทางในการพัฒนากระบวนการการดำเนินงาน โดยศึกษากรณีศึกษา 3 ชุมชน คือ ชุมชนร่วมสามัคคี ชุมชนรุ่งมณีพัฒนา และชุมชนเทพลีลา ในพื้นที่บริเวณซอยรามคำแหง 39 ซึ่งเป็นพื้นที่นำร่องในการพัฒนาชุมชนที่อยู่อาศัย เพื่อศึกษาแนวคิดบ้านมั่นคงก่อนและหลังการประยุกต์ โดยออกแบบกระบวนการวิจัย ด้วยการศึกษาเอกสาร การสังเกต การสัมภาษณ์ การใช้แบบสอบถาม และการประชุมกลุ่มผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง และการสัมภาษณ์ผู้มีประสบการณ์ ผลการศึกษา พบว่า 1) นโยบายและเป้าหมายของสำนักงานทรัพย์สินฯ มีพัฒนาการในการดูแลผู้อยู่อาศัยในลักษณะชุมชนอย่างต่อเนื่อง มีการปรับเปลี่ยนโยบายให้สอดคล้องกับสถานการณ์แต่ละยุคสมัย ซึ่งปัจจุบันมีเป้าหมาย คือ 3S Survival (การอยู่ดีมีสุข) Self-reliance (การพึ่งพาตนเอง) และ Sustainable (การอยู่อย่างยั่งยืน) แต่ปัจจุบันยังไม่มีการแปลงเป้าหมายสู่การนำไปปฏิบัติ และยังไม่มีตัวชี้วัดเพื่อประเมินผลการดำเนินงาน 2) การศึกษากระบวนการประยุกต์ พบว่า สำนักงานทรัพย์สินฯ มีการประยุกต์กระบวนการทั้งหมด 10 ขั้นตอนจาก 11 ขั้นตอน โดยยังคงกระบวนการหลักของสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชนอย่างครบถ้วน และทำการประยุกต์ในรายละเอียดและวิธีการ โดยมีแนวทางในการประยุกต์คือ เพิ่มกิจกรรมเพื่อบรรลุเป้าหมาย เพิ่มกระบวนการมีส่วนร่วม เปิดโอกาสในการกำหนดแนวทางการพัฒนา เพิ่มการกระจายอำนาจ เพิ่มหน่วยงานภายนอกและผู้เชี่ยวชาญในบางกระบวนการ และเพิ่มการเรียนรู้ด้วยตนเอง 3) ผลการดำเนินงานประยุกต์ พบว่า ผลการดำเนินงานที่ได้จากการสังเกต สัมภาษณ์ พบว่าประสบความสำเร็จ ผู้อยู่อาศัยมีทัศนคติที่ดีขึ้นเมื่อเปรียบเทียบระหว่างช่วงก่อนและหลังการพัฒนา 4) ผลจากกระบวนการประยุกต์สอดคล้องกับเป้าหมายของสำนักงานทรัพย์สินฯ และพบว่า กระบวนการประยุกต์บางอันสามารถบรรลุเป้าหมายของสำนักงานฯได้อย่างครบถ้วนทั้ง 3 ด้าน แต่บางกระบวนการประยุกต์สามารถบรรลุเป้าหมายได้เพียงบางด้านเท่านั้น ผลจากการวิจัยมีข้อเสนอแนะว่า 1) ควรมีการกำหนดโยบาย กำหนดคำนิยามและตัวชี้วัดที่ชัดเจน เพื่อให้สามารถแปลงนโยบายและเป้าหมายไปสู่การปฏิบัติได้ 2) ควรมีการทำความเข้าใจเชิงลึกเกี่ยวกับแนวคิดบ้านมั่นคง เพื่อสามารถออกแบบกระบวนการที่มีความสอดคล้องทั้งแนวคิดบ้านมั่นคง และนโยบายเป้าหมายของสำนักงานฯมากยิ่งขึ้น 3) ควรมีการติดตามประเมินผลโครงการทั้งในอดีตและที่กำลังดำเนินการอยู่ เพื่อทราบข้อจำกัดปัญหา และอุปสรรคของกระบวนการประยุกต์ นำไปสู่การถอดบทเรียน การบันทึกถ่ายทอดความรู้ และควรมีการจัดทำเป็นคู่มือบ้านมั่นบ้านคงของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์เอง
DOI: 10.14457/cu.the.2015.551
title: การจัดการกระบวนการตกแต่งและรื้อถอนพื้นที่ร้านค้าภายในศูนย์การค้า

description: ร้านค้าในศูนย์การค้านั้นเป็นองค์ประกอบหลักและมีความสำคัญต่อตัวศูนย์การค้าในการดึงดูดลูกค้าให้เข้ามาใช้บริการเพื่อสร้างรายได้ ผู้เช่าร้านค้าจึงจำเป็นจะต้องตกแต่งพื้นที่ให้สวยงามและเอื้อต่อการขายสินค้าหรือบริการของตน และเมื่อถึงกำหนดเวลาหมดสัญญาเช่า ผู้เช่าจะต้องทำการรื้อถอน ส่งคืนพื้นที่นั้นแก่ศูนย์การค้าเพื่อหาผู้เช่ารายใหม่ ซึ่งงานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาเกี่ยวกับการจัดเตรียมพื้นที่สำหรับปล่อยเช่าและ กระบวนการเข้าตกแต่งและรื้อถอนพื้นที่ร้านค้า รวมถึงบทบาทหน้าที่ของทีมบริหารจัดการอาคารจากศูนย์การค้ากรณีศึกษา 4 แห่งในกรุงเทพมหานคร โดยเลือกพื้นที่ร้านค้าทั่วไปและ ร้านอาหารในการเข้าสำรวจและสัมภาษณ์ผู้เกี่ยวข้องเพื่อเป็นแนวทางในการจัดการกระบวนการตกแต่งและรื้อถอนพื้นที่สำหรับศูนย์การค้าอื่น จากการศึกษาพบว่าพื้นที่ร้านค้าสำหรับให้เช่านั้นประกอบไปด้วยส่วนงานสถาปัตย์ 3 รายการได้แก่ พื้น ผนัง เพดาน และงานระบบ 5 รายการได้แก่ ระบบไฟฟ้า ระบบสื่อสาร ระบบป้องกันอัคคีภัย ระบบสุขาภิบาลและ ระบบปรับอากาศ เหมือนกันในร้านค้าทุกประเภท แต่ร้านอาหารจะมีปริมานการใช้งานมากกว่าและมีระบบแก๊สหุงต้มเพิ่มมาจากร้านทั่วไป โดยกระบวนการตกแต่งพื้นที่ร้านค้านั้นประกอบไปด้วย 5 กิจกรรมหลักได้แก่ การดำเนินการก่อนเข้าพื้นที่ พิจารณาอนุมัติแบบตกแต่งพื้นที่ร้านค้า ควบคุมการเข้าตกแต่งพื้นที่ ตรวจสอบก่อนเปิดร้าน และอนุมัติคืนเงินประกันการตกแต่ง กระบวนการรื้อถอนพื้นที่ร้านค้านั้นประกอบไปด้วย 4 กิจกรรมหลักได้แก่ การดำเนินการก่อนรื้อถอน ควบคุมระหว่างการรื้อถอน ตรวจสอบก่อนรับคืนพื้นที่ และอนุมัติคืนเงินประกันการรื้อถอน ซึ่งทั้ง 2 กระบวนการนั้นมีผู้ที่เกี่ยวข้องกลุ่มเดียวกันประกอบไปด้วย 6 ฝ่ายได้แก่ ฝ่ายขาย ฝ่ายผู้เช่าสัมพันธ์ ฝ่ายอาคาร ฝ่ายสถาปัตย์ ฝ่ายวิศวกรรมและ ฝ่ายการเงิน ที่ดำเนินการจัดการและ ควบคุมกิจกรรมอันประกอบไปด้วยการควบคุมความปลอดภัยพื้นที่ ควบคุมความปลอดภัยขณะทำงาน ควบคุมความสะอาดพื้นที่ส่วนกลางและ ควบคุมแผนงานและความถูกต้องตามมาตรฐานของศูนย์การค้า สุดท้ายต้องมีการตรวจสอบความถูกต้องตามมาตรฐานเมื่อการดำเนินงานแล้วเสร็จ ซึ่งหน่วยงานจัดการทรัพยากรกายภาพหรือฝ่ายอาคารนั้นมีความสัมพันธ์ในกระบวนการตั้งแต่การจัดเตรียมพื้นที่เช่าตามนโยบายของศูนย์การค้า กำหนดงานและหน้าที่ดำเนินการ กำหนดมาตรฐานในการควบคุมและตรวจสอบ กำหนดหน้าที่ให้แก่ฝ่ายที่เกี่ยวข้อง แล้วจึงดำเนินการตามแผนและ มาตรฐานที่กำหนดไว้ งานวิจัยนี้ได้นำเสนอแนวทางการจัดการกระบวนการตกแต่งและกระบวนการรื้อถอนพื้นที่ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับผู้จัดการอาคารประเภทศูนย์การค้าหรืออาคารอื่น สามารถนำรูปแบบและวิธีการจัดการกระบวนการที่เป็นลำดับขั้นตอนนั้นมาใช้เป็นแนวทางในจัดการกระบวนการ จัดสรรทรัพยากรเพื่อป้องกันและรักษาความปลอดภัยในระหว่างการดำเนินการตกแต่งและรื้อถอนพื้นที่ร้านค้าได้อย่างเหมาะสม
DOI: 10.14457/cu.the.2015.552
title: พระนามเจ้านายสมัยรัตนโกสินทร์: การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาษากับวัฒนธรรมไทย

description: พระนามเจ้านายสมัยรัตนโกสินทร์มีลักษณะพิเศษแตกต่างไปจากชื่อของสามัญชน อีกทั้งมีความสัมพันธ์กับปริบทสังคมวัฒนธรรมไทย งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีทางภาษาในการขนานพระนามและการเฉลิมพระนามเจ้านายสมัยรัตนโกสินทร์ และศึกษาความคิด ความเชื่อ ค่านิยม และวิวัฒนาการในการขนานพระนามและการเฉลิมพระนามเจ้านายสมัยรัตนโกสินทร์ ข้อมูลที่ใช้ศึกษารวบรวมจากรายพระนามทางการของเจ้านายรวมทั้งสิ้น 1,932 พระนาม จากการศึกษาพบความรู้เกี่ยวแก่พระนามเจ้านายที่สำคัญมี 4 ประการ ประการแรก พระนามเจ้านายมี 2 ประเภท ได้แก่ พระนามเดิมเป็นพระนามที่ได้มาแต่ประสูติ และพระนามเมื่อได้รับการเฉลิมพระยศเพิ่มขึ้น ประการที่สอง พระนามมีองค์ประกอบ 2 ส่วน ได้แก่ ส่วนพระนามเป็นส่วนหลัก และส่วนสร้อยพระนามเป็น ส่วนเสริมสำหรับเจ้านายที่ทรงดำรงพระยศสูงและสำคัญ ประการที่สาม องค์ประกอบร่วมของพระนามมี 4 อย่าง ได้แก่ คำบอกชั้นยศ คำนำพระนาม คำบอกตำแหน่ง และนามราชสกุล องค์ประกอบร่วมเหล่านี้ใช้แสดง ฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์ ความสัมพันธ์กับพระมหากษัตริย์ และเชื้อสายของเจ้านายเป็นสำคัญ ประการที่สี่ ปัจจัยที่มีผลต่อการขนานพระนามและการเฉลิมพระนาม ได้แก่ สกุลยศ เพศ วันและเวลาประสูติ อิสริยศอิสริยศักดิ์ อาวุโส และสถานะทางศาสนา กลวิธีทางภาษาที่ใช้ในการขนานพระนามและการเฉลิมพระนามเจ้านายมีทั้งสิ้น 4 กลวิธี ได้แก่ การใช้คำศัพท์ การอ้างอิงนามบุคคลและนามเมือง การส่งสัมผัสคล้องจอง และการใช้รูปอักษร กลวิธีเหล่านี้ใช้แสดงสถานะและคุณลักษณะของเจ้านาย ความสัมพันธ์ของเจ้านายกับราชสกุล ความแตกต่างระหว่างเพศสภาวะ และ การอำนวยสิริมงคล พระนามเจ้านายสะท้อนความคิด ความเชื่อ และค่านิยมที่สำคัญ 6 ประการ ได้แก่ ความสำคัญของสถาบันพระมหากษัตริย์ การจัดลำดับชั้นของบุคคลในสังคม สังคมแบบเครือญาติ สถานะและบทบาทของบุคคล ต่างเพศสภาวะ ความคิดความเชื่อทางศาสนา และลักษณะสำคัญของอาณาจักร พระนามเจ้านายมีวัฒนาการไปตามปริบทสังคมวัฒนธรรมไทยที่สำคัญ 5 ประการ ได้แก่ การฟื้นฟูบ้านเมืองสมัยรัชกาลที่ 1 การแสดงสิทธิธรรม ทางการปกครองของพระมหากษัตริย์และการสืบราชสันตติวงศ์ การเข้ามาและอิทธิพลของชาติตะวันตก การสร้างความสัมพันธ์ทางการเมืองกับชนชั้นนำ และการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475