cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2020.896
title: สมดุลแหล่งงานและที่อยู่อาศัยในเมืองมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต

description: ประชากรวัยแรงงานที่ทำงานอยู่ในศูนย์กลางเมืองต่าง ๆ โดยเฉพาะในกรุงเทพมหานครและปริมณฑลมักประสบความยากลำบากในการเดินทางระหว่างที่อยู่อาศัยและที่ทำงาน เนื่องจากบ้านและที่ทำงานอยู่ไกลกัน ใช้เวลาในการเดินทางนานและมีค่าใช่จ่ายในการเดินทางสูง ปัญหาดังกล่าวเกิดจากความไม่สมดุลระหว่างแหล่งงานและที่อยู่อาศัย (job and housing imbalance) ในเมือง ผู้วิจัยจึงสนใจศึกษาว่าที่อยู่อาศัยของบุคลากรภายในเมืองมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต จังหวัดปทุมธานี มีความเหมาะสมต่อความต้องการของกลุ่มคนทำงานและมีความสมดุลกับจำนวนงานหรือไม่ อย่างไร ด้วยการศึกษาพฤติกรรมการเลือกที่อยู่อาศัยและการเดินทางของบุคลากรในพื้นที่ศึกษา เมืองมหาวิทยาลัยตามบทความนี้ครอบคลุมหน่วยงานหลัก 3 หน่วยงาน ได้แก่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT) และ สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) การศึกษามีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) อภิปรายความสมดุลระหว่างงานและที่อยู่อาศัยในเมืองมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต และ 2) วิเคราะห์พฤติกรรมการเลือกที่อยู่อาศัย และรูปแบบการเดินทางของบุคลากรในเมืองมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ผลการศึกษาพบว่า หน่วยงานทั้ง 3 มีการจัดที่อยู่อาศัยให้บุคลากรเพียงบางส่วน คิดเป็นร้อยละ 11.19 ของจำนวนบุคลากรทั้งหมด โดยบุคลากรส่วนที่เหลือจะเลือกเดินทางไปกลับระหว่างที่อยู่อาศัยด้วยตนเอง โดยจำนวนที่อยู่อาศัยสำหรับบุคลากร/แรงงานในพื้นที่มีจำนวนรวมทั้งสิ้น 1,186 หน่วย แต่มีจำนวนบุคลากร/แรงงานทำงานในพื้นที่ศึกษารวมทั้งสิ้น 10,627 คน ทำให้สัดส่วนงานต่อที่พักอาศัย มีค่าสูงถึง 8.96 ทั้งนี้การสำรวจพฤติกรรมการเลือกที่อยู่อาศัยและการเดินทางพบว่าประเภทงานมีส่วนในการกำหนดการเลือกที่อยู่อาศัย แต่ลักษณะที่อยู่อาศัยแทบไม่มีส่วนสัมพันธ์ที่ชัดเจนกับรูปแบบการเดินทาง เพราะส่วนมากเลือกใช้รถยนต์ส่วนบุคคลเป็นหลัก แต่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นิยมใช้รถสวัสดิการ ส่วนสวทช. นิยมเดินทางด้วยรถตู้ และ AIT จะใช้จักรยาน เป็นต้น และผลการศึกษานี้สามารถนำไปใช้ในการวางแผนพัฒนาเมืองมหาวิทยาลัยโดยเฉพาะอย่างยิ่งการจัดเตรียมที่อยู่อาศัย สวัสดิการ และโครงสร้างพื้นฐานให้เพียงพอ กับความต้องการของบุคลากรเพื่อคุณภาพการอยู่อาศัยและการดำรงชีวิตที่ดีขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2020.897
title: การศึกษาความเต็มใจที่จะจ่ายของผู้บริโภคที่มีต่อนวัตกรรมผลิตภัณฑ์ของโครงการที่อยู่อาศัยประเภทบ้านเดี่ยว ระดับราคา 10-20 ล้านบาท ในเขตกรุงเทพมหานครชั้นกลางและชั้นนอก

description: ปัจจุบันธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่มีการแข่งขันกันอย่างรุนแรง ผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ได้ใช้นวัตกรรมผลิตภัณฑ์ในการสร้างความแตกต่างและมูลค่าเพิ่มให้กับผลิตภัณฑ์ ซึ่งถือเป็นกลยุทธ์การแข่งขันที่สำคัญ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษานวัตกรรมผลิตภัณฑ์ในโครงการที่อยู่อาศัยประเภทบ้านเดี่ยว ปัจจัยการยอมรับนวัตกรรม และความเต็มใจที่จะจ่ายของผู้บริโภคที่มีต่อนวัตกรรมผลิตภัณฑ์ในโครงการ โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างผู้บริโภคที่อยู่อาศัยหรือมีความสนใจจะซื้อบ้านเดี่ยวระดับราคาบ้าน 10-20 ล้านบาท ของโครงการจัดสรรที่อยู่ในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานครชั้นกลางและชั้นนอก จำนวน 391 ราย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และประเมินมูลค่าความเต็มใจจ่ายด้วยวิธีสมมติเหตุการณ์ ผลการวิจัยพบว่า (1) นวัตกรรมผลิตภัณฑ์ของโครงการที่อยู่อาศัยประเภทบ้านเดี่ยวและพื้นที่ส่วนกลางของโครงการ มี 11 นวัตกรรม แบ่งเป็น 4 หมวด ได้แก่ หมวดสุขภาพ หมวดความปลอดภัย หมวดความสะดวกสบาย และหมวดพลังงาน (2) กลุ่มตัวอย่างมีการรับรู้ถึงประโยชน์ มีการรับรู้ถึงความง่ายในการใช้งาน และมีความตั้งใจที่จะใช้นวัตกรรมหมวดความสะดวกสบายมากที่สุด ตามด้วย หมวดความปลอดภัย หมวดสุขภาพ และหมวดพลังงาน ตามลำดับ (3) นวัตกรรมผลิตภัณฑ์ที่มีค่าความเต็มใจที่จะจ่ายเฉลี่ยมากกว่าราคาที่เสนอเริ่มต้นซึ่งสร้างมูลค่าเพิ่มได้มากที่สุด 3 นวัตกรรม ได้แก่ ระบบหมุนเวียนอากาศ กล้องวงจรปิดไร้สาย และระบบบ้านอัจฉริยะ โดยที่ปัจจัยด้านเพศ อาชีพหลัก รายได้ และจำนวนสมาชิกในครัวเรือนมีผลต่อค่าความเต็มใจที่จะจ่ายในทุกหมวดนวัตกรรม
DOI: 10.48370/ofd/jsqd4c
title: Peniophora laeta (Fr.) Donk, 1984

description: Fungarium Makromycetes
DOI: 10.14457/tu.the.2020.898
title: กลยุทธ์ทางการตลาดในการบริหารศูนย์การค้าในภาวะวิกฤตการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด 19

description: ผลกระทบของสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด 19 ต่อการดำเนินธุรกิจศูนย์การค้า ส่งผลให้ศูนย์การค้าต้องเร่งฟื้นฟูกิจการและเพิ่มศักยภาพของธุรกิจ ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องใช้กลยุทธ์ต่าง ๆ ในการดำเนินธุรกิจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลยุทธ์ทางการตลาดที่เป็นเครื่องมือในการนำพาธุรกิจศูนย์การค้ามุ่งสู่เป้าหมายทางธุรกิจที่วางไว้ การวิจัยครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัญหา สาเหตุ และผลกระทบจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด 19 ที่ส่งผลต่อธุรกิจศูนย์การค้า รวมถึงศึกษากลยุทธ์ทางการตลาดของศูนย์การค้าที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการบริหารศูนย์การค้าภายใต้สถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด 19 โดยทำการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกผู้ให้ข้อมูลซึ่งเป็นบุคลากรระดับบริหารของบริษัทผู้พัฒนาโครงการศูนย์การค้า ซึ่งมีอายุการทำงานไม่น้อยกว่า 10 ปี และมีส่วนร่วมในการตัดสินใจในการวางแผนการจัดการเชิงกลยุทธ์ของศูนย์การค้า และผู้เช่าพื้นที่ศูนย์การค้าที่มีระยะเวลาการเช่าตั้งแต่ 2 ปีขึ้นไป จำนวนไม่น้อยกว่า 5 ราย จากนั้นทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่าในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด 19 ลูกค้ากลุ่มนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมีจำนวนลดลงอย่างมาก ในขณะที่ลูกค้าคนไทยีจำนวนลดลงเนื่องจากมีความไม่มั่นใจถึงความปลอดภัยที่จะมาใช้บริการหรือจับจ่ายใช้สอยในพื้นที่ศูนย์การค้าซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีคนมารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก ศูนย์การค้าจำเป็นต้องใช้งบประมาณและระยะเวลาในการจัดทำแผนการรับมือกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เนื่องจากเป็นวิกฤติการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน โดยกลยุทธ์ทางการตลาดที่มีความสำคัญมากที่สุด คือ กลยุทธ์ด้านการส่งเสริมการตลาด โดยการจัดแคมเปญจน์ส่งเสริมการขาย และกลยุทธ์ด้านผลิตภัณฑ์ โดยการตกแต่งสถานที่เพื่อดึงดูดลูกค้า ในขณะที่กลยุทธ์ช่องทางการจัดจำหน่ายมีความสำคัญน้อยที่สุด เนื่องจากศูนย์การค้าเน้นช่องทางการจัดจำหน่ายแบบออฟไลน์เป็นหลัก ช่องทางการจัดจำหน่ายหลัก จึงได้แก่ ศูนย์การค้าซึ่งไม่สามารถย้ายทำเลที่ตั้งได้
DOI: 10.14457/tu.the.2020.899
title: ปัจจัยความเสี่ยงที่สำคัญในการบริหารจัดการสินทรัพย์ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ของบริษัทบริหารสินทรัพย์ กรุงเทพพาณิชย์ จำกัด (มหาชน)

description: การศึกษาในครั้งนี้ มุ่งศึกษาปัจจัยความเสี่ยงที่สำคัญในการบริหารจัดการสินทรัพย์ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ ของบริษัทบริหารสินทรัพย์ กรุงเทพพาณิชย์ จำกัด (มหาชน) "BAM" เป็นบริษัทบริหารสินทรัพย์ขนาดใหญ่ของไทย มีบทบาทสําคัญในการบริหารจัดการสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ (Non-Performing Loan, NPL) พร้อมทั้งบริหารจัดการสินทรัพย์รอการขาย (Non Performing Asset, NPA) จากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคเชื้อไวรัส Covid-19 ส่งผลกระทบต่อภาวะเศรษฐกิจในปัจจุบัน ทำให้ปริมาณหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้คงค้างทั้งระบบ มีแนวโน้มเพิ่มขึ้น อย่างต่อเนื่อง จึงเกิดการแข่งขันทางธุรกิจของบริษัทบริหารสินทรัพย์ ที่มากขึ้นกว่า 60 ราย นักธุรกิจรายใหม่ให้ความสนใจเข้ามาร่วมทุนกับกิจการ (Asset Management Company, AMC) ทั้งนี้ การบริหารจัดการหนี้เป็นธุรกิจที่ใช้เงินทุนสูง และต้องอาศัยประสบการณ์ความชำนาญเฉพาะด้าน มีขั้นตอนกระบวนการที่ซับซ้อน ดังนั้น BAM จำเป็นต้องปรับกลยุทธ์ลดระยะเวลาการเรียกเก็บหนี้เพื่อได้ให้ข้อยุติโดยเร็ว เพื่อให้สอดคล้องกับจำนวนสินทรัพย์ที่เพิ่มขึ้น และรักษาสภาพคล่องให้เพียงพออยู่ตลอดเวลา วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1.) ศึกษาสาเหตุของปัญหาและอุปสรรคในกระบวนการบริหารจัดการสินทรัพย์ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ของ BAM 2.) ศึกษาปัจจัยความเสี่ยงและนโยบายควบคุมความเสี่ยงในการบริหารจัดการสินทรัพย์ไม่ก่อให้เกิดรายได้ 3.) ศึกษาโอกาสการเกิดความเสี่ยง และความรุนแรง พร้อมนำเสนอแนวทางการป้องกันของผลกระทบที่จะเกิดขึ้นใน การจัดการความเสี่ยงที่ผิดพลาด ใช้การเก็บข้อมูลโดยใช้วิธีการเชิงคุณภาพ ทำการสัมภาษณ์แบบ มีโครงสร้าง กลุ่มผู้ให้ข้อมูล คือ ผู้บริหารระดับผู้จัดการขึ้นไป ซึ่งมีประสบการณ์มาแล้วไม่น้อยกว่า 10 ปี โดยเลือกผู้ให้ข้อมูลด้วยวิธีเจาะจง จำนวน 7 ราย จากการศึกษาพบว่า แนวทางการบริหารจัดการความเสี่ยงภายในทั้ง 4 ด้าน ประกอบด้วยด้านกลยุทธ์ ด้านการเงิน ด้านการปฏิบัติงาน และด้านปฏิบัติตามกฎระเบียบ คำนวณจากผลกระทบ และ โอกาสเกิดของแต่ละปัจจัย ได้ผลการประเมินความรุนแรง โดยรวมอยู่ในระดับความสำคัญความเสี่ยงปานกลาง และมีเพียง 3 ประเด็นที่มีระดับความเสี่ยงสูง เรียงลำดับจากความรุนแรงมากไปหาน้อย คือ 1. ความเสี่ยงด้านการเงิน รายได้ต่ำกว่าเป้าหมายที่กำหนด ได้ระดับความรุนแรงที่ 10.61 รองลงมา 2. ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ การกำหนดนโยบายกลยุทธ์ ได้ระดับความรุนแรงที่ 10.41 และ 3. ความเสี่ยงด้านปฏิบัติงาน พนักงานขาดความรู้ความเข้าใจ ได้ระดับความรุนแรงที่ 10.33 ทั้งนี้ บริษัทฯ มีแผนการควบคุมภายในเพื่อป้องกันความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้น มีการทบทวนและวิเคราะห์ความเสี่ยงในทุก ๆ ปี มีการจัดตั้งคณะกรรมการกำกับความเสี่ยงและควบคุมความเสี่ยงองค์กร มีเครื่องมือในการติดตามแผนการบริหารจัดการ การกำหนดตัวชี้วัด (Key Risk Indicator – KRI) เพื่อติดตามความเสี่ยงอย่างสม่ำเสมอ เพื่อนำมากำหนดความเสี่ยงระดับองค์กร และที่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับจากงานวิจัยนี้ เพื่อให้ผู้บริหารได้ทราบถึงปัจจัยความเสี่ยงที่สำคัญในการบริหารจัดการสินทรัพย์ไม่ก่อให้เกิดรายได้ อันเป็นการช่วยลดโอกาสที่จะเกิดปัญหา อาจก่อให้เกิดผลกระทบที่รุนแรงและ มีการบริหารจัดการความเสี่ยงที่เป็นระบบและดำเนินไปในทิศทางเดียวกันอย่างมีประสิทธิภาพ ภายใต้กลยุทธ์การบริหารกิจการที่ดีขององค์กร
DOI: 10.14457/tu.the.2020.901
title: แนวทางในการตัดสินใจเลือกใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูปในโครงการบ้านจัดสรรประเภทบ้านเดี่ยวในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล

description: เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจในปัจจุบันและผลกระทบของโรคโควิด 19 ส่งผลให้ผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์หลายๆราย มีการปรับเปลี่ยนแผนการตลาดโดยให้ความสำคัญกับตลาดแนวราบมากขึ้น (ศูนย์ข้อมูลอสังหาริมทรัพย์, 2563) โดยงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยในการเลือกใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูปในการก่อสร้างโครงการบ้านเดี่ยว และศึกษาผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการเลือกใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูป โดยใช้วิธีการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์ผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสียในการเลือกใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูป ได้แก่ บริษัทอสังหาริมทรัพย์ สถาปนิก ผู้ผลิตชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูป และผู้ใช้งานในโครงการบ้านเดี่ยว เพื่อเสนอเป็นแนวทางในการตัดสินใจเลือกใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูปในโครงการจัดสรรประเภทบ้านเดี่ยว และแนวทางในการตัดสินใจเลือกซื้อบ้านในโครงการบ้านเดี่ยว ผลการศึกษาพบว่าปัจจัยสำคัญที่ควรพิจารณาในการเลือกใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูป คือ 1) ข้อจำกัดของระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูป, การแบ่งส่วนการตลาด, การออกแบบ โดยถ้าหากเป็นกลุ่มลูกค้าที่มีความต้องการในการต่อเติมสูง รูปแบบของบ้านมีความซับซ้อนและมีการใช้ซ้ำของผนังน้อยจะไม่เหมาะกับการใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูป 2) ปริมาณของการก่อสร้างและแรงงาน โดยการใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูปเหมาะกับโครงการที่มีปริมาณของการก่อสร้างมากเพื่อช่วยลดการใช้แรงงาน 3) ระยะเวลาการก่อสร้าง โดยการใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูปเหมาะกับโครงการที่ต้องการความเร็วในการก่อสร้าง เนื่องจากสามารถผลิตเพิ่มเติมได้ในระยะเวลาที่สั้น 4) คุณภาพของการก่อสร้าง โดยการใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูปสามารถช่วยควบคุมคุณภาพและช่วยลดภาระในเรื่องแรงงานที่ทำหน้าที่ตรวจสอบคุณภาพ ซึ่งเหมาะกับโครงการมีปริมาณของการก่อสร้างเยอะ 5) ต้นทุนค่าการก่อสร้าง เป็นปัจจัยสุดท้ายที่ต้องพิจารณาเปรียบเทียบกับปัจจัยตัวอื่นๆ เพื่อให้เกิดความคุ้มค่าและตรงตามความต้องการของผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์มากที่สุด และในการตัดสินใจเลือกซื้อบ้านในโครงการบ้านเดี่ยวควรคำนึงถึงเรื่อง ทำเลที่ตั้ง ระบบการก่อสร้าง บริษัทอสังหาริมทรัพย์ ก่อนแล้วจึงเปรียบเทียบในเรื่อง การออกแบบ รูปแบบการใช้งาน คุณภาพ กับ ราคา ให้เหมาะสมกับผู้ซื้อเอง โดยหวังว่าแนวทางในการตัดสินใจเลือกใช้ระบบชิ้นส่วนคอนกรีตสำเร็จรูปจะเป็นประโยชน์ในภาพรวมโดยผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์สามารถนำไปใช้ประกอบการตัดสินใจได้ และผู้ที่ต้องการซื้อบ้านสามารถใช้พิจารณาประกอบการตัดสินใจได้ นอกจากนี้ผู้อุปโภคได้รับสินค้าในระยะเวลาที่เร็วขึ้นโดยผ่านการควบคุมคุณภาพมาจากโรงงาน และมีการคำนึงถึงความต้องการของผู้อุปโภคมากขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2020.902
title: การพัฒนาระบบจำลองการจัดวางดวงไฟเพื่อการออกแบบแสงสว่างเบื้องต้นในงานสถาปัตยกรรมโดยใช้เทคโนโลยีการผสมผสานโลกจริงกับโลกเสมือน

description: ในกระบวนการทำงานการออกแบบสถาปัตยกรรมมักจะต้องคำนึงถึงการออกแบบแสงสว่างในงานสถาปัตยกรรมควบคู่กันไปด้วย ค่ามาตรฐานด้านแสงต่าง ๆ จะถูกกำหนดเอาไว้เป็นแนวทางในการออกแบบอย่างชัดเจนเพื่อให้ได้ค่าความส่องสว่างที่มีประสิทธิภาพเหมาะสมต่อการใช้งานในแต่ละพื้นที่ ในปัจจุบันมีซอฟต์แวร์หรืออุปกรณ์หลากหลายที่เข้ามาช่วยในกระบวนการออกแบบแสงในสถาปัตยกรรม เช่น ซอฟต์แวร์ที่สามารถคิดคำนวณค่าแสงได้บนคอมพิวเตอร์หรือแอปพลิเคชันสำหรับการจำลองการออกแบบในพื้นที่จริงงานวิจัยนี้จึงมีเป้าหมายที่จะศึกษาและพัฒนาระบบที่จะช่วยในการทำงานด้านการออกแบบแสงสว่างในสถาปัตยกรรมที่สามารถเก็บข้อมูลค่าแสงและประเมินค่าแสงรวมไปถึงขั้นตอนการออกแบบเบื้องต้น ระบบที่พัฒนาขึ้นนี้เป็นการนำเทคโนโลยีการผสมสานโลกจริงกับโลกเสมือนเข้ามาช่วยในรับรู้บริบทจริงของพื้นที่ ระบบนี้จะทำงานบนอุปกรณ์สมาร์ทดีไวซ์ในรูปแบบของแอปพลิเคชันซึ่งผู้ใช้งานจะสามารถเก็บข้อมูลเชิงพื้นที่ วัดค่าแสงในพื้นที่โดยรวม และนำเสนอว่ามีค่าแสงลักษณะเป็นอย่างไร อีกทั้งยังทำงานร่วมกันกับเซนเซอร์วัดค่าแสงที่สามารถแสดงผลให้เห็นบนอุปกรณ์สมาร์ทดีไวซ์ได้แบบเรียลไทม์เพื่อให้การวัดค่าแสงของระบบมีความแม่นยำมากขึ้น นอกจากนี้ระบบยังสามารถจำลองการวางวัตถุลงไปในพื้นที่จริงได้ ผู้ใช้งานระบบสามารถวัดขนาดของพื้นที่ได้และจำลองการวางวัตถุลงในพื้นที่ได้เพื่อช่วยในการประมาณการออกแบบเบื้องต้นรวมถึงส่งออกข้อมูลของการออกแบบเพื่อนำแบบไปพัฒนาต่อในขั้นต่อไปได้นักออกแบบแสงสามารถนำผลลัพธ์ของระบบนี้ซึ่งได้แก่ข้อมูลของค่าแสงภายในพื้นที่ ขนาดพื้นที่แต่ละด้านและระยะของการวางวัตถุจำลองที่สัมพันธ์กับบริบทไปใช้เป็นข้อมูลตั้งต้นการออกแบบแสงได้ ระบบที่พัฒนาขึ้นจากงานวิจัยนี้ได้รับการประเมินประสิทธิภาพของระบบโดยผ่านแบบสอบถามและการสัมภาษณ์กับผู้เชี่ยวชาญที่เกี่ยวข้อง ซึ่งได้ผลลัพธ์ของการประเมินอยู่ในระดับมากและเป็นที่น่าพึงพอใจ
DOI: 10.14457/tu.the.2020.903
title: การปรับเปลี่ยนพื้นที่สำนักงานในองค์กรธนาคารเพื่อรองรับการทำงานแบบอไจล์ (agile working)

description: พื้นที่สำนักงานเป็นทรัพยากรที่มีความสำคัญลำดับต้นๆ ขององค์กร การออกแบบพื้นที่สำนักงานให้มีความสอดคล้องกับรูปแบบการทำงานจะช่วยให้สามารถประหยัดงบประมาณและใช้พื้นที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในปัจจุบันสำนักงานได้รับอิทธิพลจากการเปลี่ยนแปลงในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิตัล โดยเฉพาะอย่างยิ่งองค์กรทางการธนาคาร ทำให้ต้องมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบการทำงานให้สามารถรองรับการทำงานแบบคล่องตัว และเพื่อให้พื้นที่สำนักงานสามารถตอบสนองต่อการทำงานในรูปแบบใหม่ การวิเคราะห์หาแนวทางในการปรับเปลี่ยน และประเมินพื้นที่สำนักงานจึงเป็นสิ่งสำคัญในการพัฒนาความเข้าใจในการทำงานรูปแบบใหม่ที่สอดคล้องกับความต้องการของผู้ใช้งานและเป้าหมายขององค์กรงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อระบุปัจจัยที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงพื้นที่สำนักงานและนำเสนอแนวทางการออกแบบและการบริหารสำนักงานองค์กรธนาคาร วิธีการวิจัยประกอบด้วยการเก็บข้อมูลจากกรณีศึกษา จากค้นคว้าข้อมูลเอกสารที่เกี่ยวข้องด้านกายภาพของอาคาร การสัมภาษณ์ผู้บริหารองค์กร และแบบสอบถามความพึงพอใจของพนักงานที่ใช้งานสถานที่ทั้งก่อนและหลังการปรับเปลี่ยน ผลจากการศึกษาพบปัจจัยทางสภาพแวดล้อมกายภาพ และบริบทองค์กรที่ส่งผลกระทบต่อผลตอบรับของพนักงาน (ได้แก่ ความพึงพอใจพนักงาน, ผลผลิต (productivity), องค์ประกอบกายภาพที่พนักงานให้ความสำคัญ) การวิเคราะห์ปัจจัยเหล่านี้สามารถนำเสนอเป็นแนวทางในการออกแบบและการบริหารทรัพยากรอาคารสำนักงานองค์กรธนาคาร ผลของงานวิจัยสามารถใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงเกี่ยวกับผลตอบรับของพนักงานในสภาพแวดล้อมการทำงาน และแนวทางการออกแบบและบริหารทรัพยากรอาคารสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้ในองค์กรธนาคารที่มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบการทำงานแบบคล่องตัวและการปรับเปลี่ยนพื้นที่สำนักงาน
DOI: 10.14457/tu.the.2020.904
title: การเข้ามาของนักศึกษาและการพัฒนาพื้นที่รอบมหาวิทยาลัย: กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่

description: แนวคิดเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงเมืองจากนักศึกษา (Studentification) คือ การเปลี่ยนแปลงของพื้นที่รอบมหาวิทยาลัยจากการเข้าไปอยู่อาศัยของนักศึกษา เกิดเป็นย่านนักศึกษาที่เป็นศูนย์รวมของอพาร์ทเม้นท์ คอนโดมิเนียม บ้านเช่า และหอพัก รวมถึงร้านอำนวยความสะดวกอื่น ๆ โดยงานวิจัยนี้ศึกษาพื้นที่โดยรอบมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ เนื่องจากการมีชื่อเสียงระดับนานาชาติ ทำให้มีประชากรเข้ามาศึกษาในพื้นที่เป็นจำนวนมาก ส่งผลให้เกิดธุรกิจต่าง ๆ รอบมหาวิทยาลัย เกิดเป็นย่านนักศึกษา งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่เมืองโดยรอบมหาวิทยาลัย และเพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของกิจกรรมทางเศรษฐกิจจากการเข้ามาของนักศึกษา โดยใช้ข้อมูลสถิติ ข้อมูลสารสนเทศทางภูมิศาสตร์ การสำรวจพื้นที่ และสำรวจแบบสอบถามจำนวน 400 ชุด ผลการศึกษาพบการกระจายตัวของประชากรนักศึกษาที่เพิ่มมากขึ้น ทำให้เกิดการเติบโตของธุรกิจและสถานประกอบการ โดยในระยะ 15 ปีที่ผ่านมา (พ.ศ. 2548-2563) พบว่าพื้นที่ศึกษามีการขยายตัวของการใช้ประโยชน์ที่ดินประเภทพาณิชกรรมมากที่สุด โดยเพิ่มขึ้นร้อยละ 1.75 ต่อปี และมีการใช้ประโยชน์อาคารในลักษณะของสถานประกอบการ โรงแรม ที่พักอาศัย และจากการสำรวจแบบสอบถามพบว่านักศึกษาส่วนใหญ่เลือกที่อยู่อาศัยใกล้กับมหาวิทยาลัย และร้านค้าเป็นสำคัญ ซึ่งสอดคล้องกับความเห็นของผู้ประกอบการที่เลือกทำเลธุรกิจจากการมีมหาวิทยาลัยตั้งอยู่ในพื้นที่กว่าร้อยละ 90 โดยมีนักศึกษาเป็นตัวแปรหลักที่ทำให้เกิดโซนธุรกิจและกลุ่มลูกค้าอื่น ๆ อาทิ ผู้สัญจรทั่วไป นักท่องเที่ยว เป็นต้น การวิเคราะห์ดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าการก่อตั้งมหาวิทยาลัยทำให้เกิดการกระจายตัวของนักศึกษาเข้าไปเป็นส่วนนึงของชุมชน เกิดการพึ่งพิงทางเศรษฐกิจ ดึงดูดผู้ประกอบการเข้ามาลงทุนในพื้นที่ และส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของพื้นที่ ทั้งนี้ผลการศึกษาของงานวิจัยนี้สามารถนำไปสู่แนวทางการพัฒนาพื้นที่โดยรอบมหาวิทยาลัยได้ในอนาคต
DOI: 10.14457/tu.the.2020.905
title: การศึกษาแนวโน้มการขยายตัวของพื้นที่เมืองชนเมือง: กรณีศึกษา พื้นที่เมืองสงขลา-เมืองหาดใหญ่

description: พื้นที่เมืองชนเมืองเป็นปรากฏการณ์หนึ่งในรูปแบบการขยายตัวของเมืองที่ใช้อธิบายถึงพื้นที่เมืองซึ่งอยู่ใกล้กันต่างขยายพื้นที่เมืองเชื่อมต่อเข้าหากันจนเป็นเนื้อเดียวกัน เกิดพื้นที่เมืองในอีกรูปแบบ การศึกษาถึงการขยายตัวของพื้นที่เมืองชนเมืองจึงสำคัญต่อการวางแผนพัฒนาเมืองเชิงกายภาพในอนาคต ปัจจุบันประเทศไทยได้มีระดับความเป็นเมืองเพิ่มขึ้น และได้มีการวางแผนนโยบายระดับประเทศและภาคกำหนดให้เมืองสงขลา-เมืองหาดใหญ่เป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและสังคมของภาคใต้ ทั้งสองเมืองจึงมีบทบาทความเป็นศูนย์กลางทางธุรกิจของภาคใต้ อีกทั้งมีระยะทางระหว่างเมืองไม่ไกลกัน แต่ในปัจจุบันพื้นที่เมืองทั้งสองมีขอบเขตเมืองไม่เด่นชัด และขาดการศึกษาถึงแนวโน้มการขยายตัวของพื้นที่เมืองชนเมือง จึงสมควรได้รับการศึกษา โดยงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อกำหนดขอบเขตพื้นที่เมืองสงขลา-เมืองหาดใหญ่ในปัจจุบัน ด้วยวิธี Population Grid และเพื่อคาดการณ์แนวโน้มการขยายตัวของพื้นที่เมืองชนเมืองในอนาคต ด้วยการวิเคราะห์คาดการณ์การใช้ประโยชน์ที่ดินด้วยแบบจำลอง CA-Markov ร่วมกับการคาดการณ์ประชากรด้วยแบบจำลอง Exponential Method การคาดการณ์ระยะเขตอิทธิพลเมืองด้วยแบบจำลอง Gravity Model และการสัมภาษณ์เชิงลึกตัวแทนหน่วยงานท้องถิ่นในพื้นที่ผลวิเคราะห์ในปี พ.ศ. 2551-2561 พบขนาดประชากรขยายตัวเฉลี่ยร้อยละ 0.96 ต่อปี ในเมืองหาดใหญ่ และร้อยละ 0.12 ต่อปี ในเมืองสงขลา ด้านการใช้ประโยชน์ที่ดิน พบที่ดินประเภทชุมชนและสิ่งปลูกสร้างขยายตัวสูงทั้ง 2 พื้นที่ ด้านเขตอิทธิพลเมือง เมืองหาดใหญ่มีแรงดึงดูดเมืองสงขลาเพิ่มขึ้น 0.37 กิโลเมตร เนื่องจากเมืองหาดใหญ่มีความเป็นแหล่งงาน กิจกรรม และที่พักอาศัยที่มากกว่า ในขณะที่การคมนาคมระหว่างกันที่สะดวกก็เอื้อต่อการเข้ามาพิงพึ่งภายใต้เขตอิทธิพล ในการคาดการณ์ระยะ 20 ปี พบว่า การเปลี่ยนแปลงในทุกด้านนั้นยังคงขยายตัวเพิ่มขึ้น ส่งผลให้อาคารและกิจกรรมมีแนวโน้มเชื่อมเข้าหากันในอนาคต บ่งชี้ได้ 2 ประเด็น คือ เมืองสงขลา-เมืองหาดใหญ่ (1) มีแนวโน้มขยายตัวเมืองมาชนกัน และ (2) จะเชื่อมต่อกันทางกิจกรรมเป็นหลัก (เศรษฐกิจ สังคม คมนาคม) ส่วนทางกายภาพหรืออาคารจะขยายตัวสูงสุดได้ตามข้อกำจัดทางกายภาพ เช่น ลำน้ำ พื้นที่รับน้ำ และทุ่งหญ้า
DOI: 10.14457/tu.the.2020.906
title: การคาดการณ์การเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดินพื้นที่เมืองต่อความเสี่ยงจากการเกิดอุทกภัยในพื้นที่อำเภอพระนครศรีอยุธยา

description: พื้นที่อำเภอพระนครศรีอยุธยาตั้งอยู่บนสภาพภูมิศาสตร์ที่มีความโดดเด่นและน่าสนใจ กล่าวคือตัวสภาพภูมิประเทศมีลักษณะเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำ และมีแม่น้ำที่สำคัญระดับประเทศไหลผ่านตัวพื้นที่ถึง 3 สาย ได้แก่ แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำป่าสัก และแม่น้ำลพบุรี ทั้งนี้พื้นที่อำเภอพระนครศรีอยุธยา เคยเป็นที่ตั้งของราชธานีเก่าของไทย ผ่านกาลเวลามาหลายยุคหลายสมัย มีทั้งช่วงที่เคยรุ่งเรือง ช่วงที่เป็นเมืองร้าง และช่วงการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานความเป็นเมืองจนถึงปัจจุบัน ด้านการพัฒนาความเป็นเมืองของอยุธยาประสบปัญหาเหมือนเมืองใหญ่หลายๆ แห่ง นั่นคือการเติบโตของเมืองแบบไร้ทิศทาง ประกอบกับสภาพทางภูมิประเทศที่เป็นพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำ ทำให้เกิดปัญหาอุทกภัยในพื้นที่เมืองอยู่บ่อยครั้ง การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษามาตราการเชิงวางผัง ข้อกำหนด ปัจจัยทางกายภาพ และลักษณะการตั้งถิ่นฐานที่ส่งผลต่อความเสี่ยงภัยอุทกภัยในพื้นที่อำเภอพระนครศรีอยุธยา (2) คาดประมาณแนวโน้มการขยายตัวของเมืองและวิเคราะห์การตั้งถิ่นฐานบนความเสี่ยงอุทกภัย (3) เพื่อเสนอแนะแนวทางในการขยายตัวของเมืองบนพื้นที่เสี่ยงอุทกภัยอำเภอพระนครศรีอยุธยา โดยมีการประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ในรูปแบบแบบจำลอง CA-Markov ใช้ในการคาดการณ์การใช้ประโยชน์ที่ดินไปอีก 20 ปีข้างหน้า เป็นพ.ศ. 2582 และใช้หลักการประเมินพื้นที่เสี่ยงอุทกภัย วิธีอัตราส่วนความถี่ (Frequency ratio-FR) ในการศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อพื้นที่เสี่ยงอุทกภัย ตลอดจนมีผลลัพธ์ออกมาเป็นแผนที่เสี่ยงอุทกภัยในพื้นที่ จากนั้นจะทำการซ้อนทับ (Overlay) ในระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์เพื่อดูการขยายตัวของเมืองในช่วงพ.ศ. 2582 บนพื้นที่เสี่ยงอุทกภัยในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยาผลการศึกษาสรุปได้ว่าอำเภอพระนครศรีอยุธยามีการพัฒนาพื้นที่ส่วนใหญ่ตามยุทธศาสตร์ด้านเศรษฐกิจในเรื่องของการท่องเที่ยวประวัติศาสตร์ จึงมีการขยายตัวของพื้นที่ตัวเมืองและย่านการค้าเพิ่มขึ้นมาเมื่อเทียบกับการกำหนดการใช้ที่ดินผังเมืองรวมเมืองพระนครศรีอยุธยา พ.ศ.2552 การขยายตัวของเมืองส่วนใหญ่มาจากการเพิ่มขึ้นของแหล่งงานด้านเศรษฐกิจการท่องเที่ยว โดยเฉพาะรอบบริเวณเกาะเมืองที่เป็นโบราณสถาน ส่วนพื้นที่ใกล้เคียงจะมีการขยายตัวของเมืองโตจากแนวการตั้งถิ่นฐานเดิมคือรูปแบบตามเส้นทางน้ำและเส้นทางคมนาคม ในขณะเดียวกันนั้นเมื่อเทียบการขยายตัวของเมืองที่โตเข้ามาในพื้นที่เศรษฐกิจการท่องเที่ยวระดับจังหวัด ก็ขาดความคำนึ่งถึงลักษณะกายภาพของพื้นที่จึงมักเกิดปัญหาน้ำท่วมอยู่บ่อยครั้งหากมีการพัฒนาให้มีการขยายตัวของพื้นที่เมืองในบริเวณนี้จะทำให้เมืองเกิดปัญหาในการพัฒนา และยังส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรในพื้นที่ในระยะยาวได้
DOI: 10.14457/tu.the.2020.907
title: การศึกษาการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินและวิเคราะห์ความเหมาะสมของที่ดินแบบมีส่วนรวมเพื่อวางแผนเมืองอุตสาหกรรม: กรณีศึกษา อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี

description: อุตสาหกรรมเป็นการผลิตหลักที่มีบทบาทและสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศ และมีอัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจสูงตามการพัฒนาพื้นที่ภาคตะวันออก โดยจังหวัดปราจีนบุรีเป็นจังหวัดหนึ่งที่มีความหลากหลายของทรัพยากรและมีแนวโน้มพัฒนาในด้านต่าง ๆ มาอย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะการพัฒนาด้านอุตสาหกรรมที่เป็นกิจกรรมทางเศรษฐกิจหลักของจังหวัดต่อไปในอนาคตเนื่องจากมีที่ตั้งอยู่บนระเบียงเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Corridors) ถึง 2 ทำให้พื้นที่อุตสาหกรรมภายในอำเภอศรีมหาโพธิที่มีการเจริญเติบโตอย่างก้าวกระโดด จึงส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดินรวดเร็วและความขัดแย้งการใช้ประโยชน์ที่ดิน ในทางมาตราการทางด้านผังเมืองจังหวัดปราจีนบุรี ได้มีการกำหนดผังนโยบายการใช้ใช้ประโยชน์ของพื้นที่ และผังการใช้ประโยชน์ที่ดินในระดับ แต่ในอำเภอศรีมหาโพธิที่เกิดการขยายตัวของพื้นที่อุตสาหกรรม และการขยายตัวของพื้นที่เมืองที่มีแนวโน้มการเติบโตอย่างรวดเร็ว ยังขาดการวางผังระดับเมือง และผังระดับชุมชนเพื่อนำไปควบคุม กำหนดพื้นที่ที่พัฒนา และพื้นที่อันควรอนุรักษ์การใช้ประโยชน์ที่ดินการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ (1) ศึกษาทบทวนมาตราการด้านผังเมืองและรูปแบบการเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่ของการใช้ประโยชน์ที่ดินในพื้นที่อำเภศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี (2) การคาดการณ์การขยายตัวและวิเคราะห์ผลกระทบของพื้นที่เมืองและสิ่งปลูกสร้าง (3) การประเมินศักยภาพเชิงพื้นที่ที่มีความเหมาะสมต่อการรองรับการขยายตัวของเมืองและสิ่งปลูกสร้าง ด้านอุตสาหกรรม ด้านเกษตรกรรม และด้านนิเวศวิทยาสิ่งแวดล้อม (4) เสนอแนะแนวทางการวางแผนเชิงพื้นที่เพื่อรองรับผลกระทบและการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในอนาคต โดยการนำเอาแบบจำลอง CA-Markov มาประยุกต์ใช้ระบบสามสนเทศทางภูมิศาตร์ นำมาคาดการ์แนวโม้นการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดินและการขยายตัวของพื้นที่เมืองและสิ่งปลูกสร้าง โดยการคาดการณ์ไปอีก 20 ปีข้างหน้า และการใช้แบบจำลอง Potential Surface Analysis: PSA เพื่อหาพื้นที่ที่มีศักยภาพในการรองรับการขยายตัวของพื้นที่เมือง พื้นที่ที่มีศักยภาพด้านอุตสาหกรรม พื้นที่ที่มีศักยภาพด้านเกษตรกรรม และพื้นที่ที่มีศักยภาพด้านนิเวศวิทยาสิ่งแวดล้อม โดยการประมาณความสำคัญของปัจจัยโดยใช้การประเมินศักยภาพเชิงพื้นที่การตัดสินใจแบบหลายหลักเกณฑ์แบบ Simple Additive Weighting: SAW ด้วยการจัดกลุ่มการประเมินออกเป็น 4 กลุ่ม นำผลการประเมินในศักยภาพในต่ละด้าน มาทำการศึกษาและเปรียบเทียบการขยายตัวของพื้นที่เมืองและสิ่งปลูกสร้างบนพื้นที่ที่มีศักยภาพด้านการพัฒนาเมืองและสิ่งปลูกสร้าง ด้านอุตสาหกรรม ด้านเกษตรกรรม และด้านนิเวศวิทยาสิ่งแวดล้อม ผลจากการศึกษาและวิเคราะห์การคาดการณ์แนวโน้มขยายตัวของพื้นที่เมืองและสิ่งปลูกสร้างบนพื้นที่ที่มีศักยภาพในแต่ละด้านยังคงพบว่ามีการขยายตัวของพื้นที่เมืองเข้าไปยังแหล่งทรัพยากรธรรมชาติที่สำคัญและขยายตัวเข้าไปในพื้นที่ที่ขาดศักยภาพ โดยการศึกษาครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการกำหนดขอบเขตด้านการใช้ที่ดินตามรูปแบบ พ.ร.บ.ผังเมือง พ.ศ. 2562 เพื่อกำหนดขอบเขตประเภทการใช้ที่ดินได้อย่างเหมาะสม