cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.6073/pasta/cfb2b93726f4a24d0edc867d0f213b56
title: Above-ground biomass for Sensor Node Array from 2017 to 2018, yearly

description: Spatial and temporal variability characterizes virtually all ecosystems, with resource supply changing over the course of growing season and across years due to climate variation. To better understand spatial heterogeneity in ecological response across landscape positions, we established a 16-node sensor array within a 45 hectare catchment landscape that measures temporal variability of important biogeochemical and hydrological controls on ecosystem processes. The array was established at the Niwot Saddle catchment in order to accompany long term water quality and discharge records taken at the top and bottom of this catchment. The region forms an important ecological linkage between the terrestrial areas of the Niwot Ridge LTER and the aquatic component in the Green Lakes Valley. Over two years, above-ground biomass data were sampled adjacent to each of the 16 sensor nodes to characterize plant productivity.
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1754
title: ปัจจัยในการพัฒนาศูนย์การค้าชุมชนในรูปแบบฮาลาล

description: ในปัจจุบันประชากรมุสลิมทั่วโลกมีประมาณ 1.5 พันล้านคน คิดเป็นร้อยละ 21 ของประชากรทั้งโลก และมีจำนวนถึง 260 ล้านคน ที่อยู่ในกลุ่มประเทศประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ถือเป็นจำนวนที่มากพอสมควรเมื่อเปรียบเทียบกับจำนวนประชากรมุสลิมทั้งหมด ด้วยเหตุผลนี้เป็นผลให้ตลาดสินค้าทั้งอุปโภคและบริโภครวมถึงการบริการในประเภทต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับมุสลิมเป็นที่สนใจของคนโดยทั่วไปในปัจจุบันทั้งในลำดับประเทศและผู้ประกอบธุรกิจในภาคเอกชนในรูปแบบของ “ ฮาลาล ” ซึ่งหมายถึงสินค้าหรือบริการที่สอดคล้องกับการบริโภคตามวิถีชีวิตของมุสลิมโดยไม่ขัดกับหลักปฎิบัติในศาสนาอิสลาม ซึ่งประเทศไทยเป็นอีกประเทศหนึ่งที่มีความสนใจในตลาดฮาลาล ด้วยเป็นตลาดการค้าขนาดใหญ่และมีกำลังซื้อจากคนจำนวนมากที่เป็นมุสลิมในประเทศเอง รวมถึงต่างประเทศทั้งในภูมิภาคเดียวกันและจากภูมิภาคตะวันออกกลาง โดยเห็นได้จากนโยบายของรัฐบาลที่ส่งเสริมให้มีการเตรียมพร้อมเพื่อรองรับการเติบโตของตลาด เช่น การจัดตั้งหน่วยงานในระดับสถาบันซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐขึ้นเพื่อวิจัยและพัฒนาคุณภาพของสินค้าฮาลาล รวมถึงสนับสนุนให้มีการลงทุนของภาคเอกชนในอุตสาหกรรมสินค้าฮาลาลเพิ่มขึ้น การศึกษาหาแนวทางเพื่อพัฒนาช่องทางการตลาดที่สามารถนำเสนอสินค้าและบริการในรูปแบบของฮาลาลด้วยเช่นกันเพื่อตอบสนองทั้งมุสลิมในประเทศและนักท่องเที่ยวชาวมุสลิมจากต่างประเทศที่มีความต้องการบริโภคสินค้าและใช้บริการในประเภทนี้ “ศูนย์การค้าชุมชน” จึงถือเป็นแนวทางในการประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อีกแนวทางหนึ่ง ซึ่งในปัจจุบันศูนย์การค้าชุมชนเป็นอีกประเภทธุรกิจทางอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังขยายตัวอยู่ และประกอบกับการดำเนินการในรูปแบบที่เกี่ยวข้องกับ “ ฮาลาล ” จึงถือเป็นธุรกิจเฉพาะกลุ่ม (Niche Market ) ที่น่าสนใจอีกประเภทหนึ่ง แนวทางในการพัฒนาศูนย์การค้าชุมชนที่รับรองกลุ่มมุสลิมมีความเป็นไปได้ เนื่องจากทัศนคติและพฤติกรรมของผู้บริโภคกลุ่มนี้มีความต้องการไม่แตกต่างจากผู้บริโภคโดยทั่วไป มีเพียงข้อจำกัดบางอย่างที่ไม่สามารถปฏิบัติได้ แต่ผู้บริโภคกลุ่มนี้ยังคงมีความต้องการในการดำเนินชีวิติประจำวัตตามปกติโดยสะดวก ดังนั้นสถานประกอบจึงควรมีการเตรียมส่วนพื้นที่ หรือสิ่งอำนวยความสะดวกให้แก่ผู้บริโภคกลุ่มนี้ โดยเป็นไปในลักษณะของการ ”ผสมผสาน” คือ รองรับได้ทั้งผู้บริโภคทั่วไป และผู้บริโภคมุสลิมสามารถใช้บริการได้โดยสะดวก โดยไม่เกิดความรู้สึกถึงความแตกต่างกัน ในการเข้าใช้บริการ
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1755
title: การศึกษาเปรียบเทียบการประมาณพารามิเตอร์โดยตัวประมาณแบบกราฟที่มีการถ่วงน้ำหนักจากข้อมูลที่ถูกตัดปลายทางขวา

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบการประมาณค่าพารามิเตอร์ของข้อมูลที่ถูกตัดปลายทางขวาประเภทที่ 2 ด้วยวิธีภาวะน่าจะเป็นสูงสุด (Maximum Likelihood Estimation Method; MLE Method) วิธีการประมาณแบบกราฟ (Graphical Estimation Method; GE Method) และวิธีการประมาณแบบกราฟที่มีการถ่วงน้ำหนัก (Weighted Graphical Estimation Method; WGE Method) โดยการแจกแจงที่สนใจศึกษาคือ การแจกแจงปกติ (Normal Distribution) การแจกแจงโลจิสติค (Logistic Distribution) การแจกแจงค่าต่ำสุดขีด (Smallest Extreme Value Distribution) และการแจกแจงค่าสูงสุดขีด (Largest Extreme Value Distribution) ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาได้จากการจำลองข้อมูลโดยมีขนาดตัวอย่าง (Sample Size; n) เท่ากับ 20, 40, 80 และ 120 ด้วยสัดส่วนของข้อมูลตัดปลายทางขวา (Censoring Proportion; p) เป็น 10%, 20% และ 30% จากผลการศึกษาแบบจำลองโดยเปรียบเทียบค่าประสิทธิภาพสัมพัทธ์ (Relative Efficiency; RE) พบว่า ในกรณีส่วนใหญ่การประมาณค่าพารามิเตอร์ด้วยวิธี WGE จะมีประสิทธิภาพมากกว่าการประมาณค่าพารามิเตอร์ด้วยวิธี GE โดยในกรณีที่ WGE แบบ Increasing Weighting เมื่อใช้ประมาณค่าพารามิเตอร์ (Location parameter) และ (Scale parameter) มีประสิทธิภาพสูงสุดภายใต้การแจกแจง SEV, LOGIS, และ NOR ในขณะที่ WGE แบบ Decreasing Weighting เมื่อใช้ประมาณ ค่าพารามิเตอร์ (Location parameter) และ (Scale parameter) มีประสิทธิภาพสูงสุดภายใต้การแจกแจง LEV
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1756
title: การคัดเลือกตัวแปรและการประมาณค่าสัมประสิทธิ์แบบเบย์เชิงประจักษ์สำหรับตัวแบบ Cox’s proportional hazard ที่ข้อมูลมีมิติสูง

description: ในการคัดเลือกตัวแปรและประมาณค่าสัมประสิทธิ์สำหรับตัวแบบ Cox’s proportional hazard ที่ข้อมูลมีมิติสูง สามารถวิเคราะห์ได้หลายวิธี ในการศึกษาครั้งนี้เราจะใช้วิธีการคัดเลือกตัวแปรและประมาณค่าสัมประสิทธิ์แบบเบส์เชิงประจักษ์ร่วมกับวิธีการทำซ้ำแบบมีเงื่อนไขฐานนิยมและมัธยฐาน ซึ่งเป็นเทคนิคที่สามารถคำนวณได้ง่ายและรวดเร็ว งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบของอัตราส่วนของขนาดตัวอย่างต่อจำนวนตัวแปรอิสระ, ร้อยละของข้อมูลเซ็นเซอร์และค่าสัมประสิทธิ์ถดถอยเริ่มต้นจากค่าอัตราความผิดพลาดในการตรวจจับเชิงบวกและเชิงลบ ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาคือเวลาในการอยู่รอดที่มีการแจกแจงแบบไวบูลล์ ที่ค่าสัมประสิทธิ์ส่วนใหญ่เป็นศูนย์กำหนดให้ขนาดตัวอย่างเท่ากับ100 ต่อตัวแปรอิสระ 300, 500และ1,000 ที่ร้อยละของข้อมูลเซ็นเซอร์10%, 50%และ70% พบว่า i) อัตราความผิดพลาดในการตรวจจับเชิงบวกและเชิงลบจะต่ำเมื่อระดับของข้อมูลเซ็นเซอร์ต่ำ ii) อัตราความผิดพลาดในการตรวจจับเชิงบวกและเชิงลบจะต่ำเมื่อจำนวนตัวแปรอิสระน้อย และiii) อัตราความผิดพลาดในการตรวจจับเชิงบวกและเชิงลบจะต่ำเมื่อค่าสัมประสิทธิ์ถดถอยเริ่มต้นเป็นค่าจริง vi) วิธีแบบเบส์เชิงประจักษ์ดีกว่าวิธีแบบ penalized lasso
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1757
title: การวิเคราะห์การอนุมานที่แท้จริงสำหรับตัวแบบแกมมา

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิธีการหาเซตความเชื่อมั่นที่แท้จริงและแถบความเชื่อมั่นของตัวแบบแกมมาแบบ 2 พารามิเตอร์ และเปรียบเทียบความเชื่อมั่นเชิงประจักษ์ของเซตความเชื่อมั่นและแถบความเชื่อมั่นที่ได้จากวิธีแท้จริงและวิธีลู่เข้า วิธีในการหาเซตความเชื่อมั่นที่แท้จริงของตัวแบบแกมมานี้จะขึ้นกับการทดสอบโคลโมโกรอฟ-สเมอร์นอฟ โดยการวิจัยนี้จะอาศัยคุณสมบัติของการแจกแจงแกมมาที่มีค่าพารามิเตอร์แสดงรูปร่าง และค่าพารามิเตอร์แสดงอัตรา ตามลำดับ ดังนี้ (0.5,0.5), (3,0.5) และ (3,2) ขนาดตัวอย่างเป็น 10, 30 และ 100 ที่ระดับความเชื่อมั่นคือ 0.95 และ 0.99 จากผลการวิเคราะห์ พบว่า ความเชื่อมั่นเชิงประจักษ์ของเซตและแถบที่วัดได้จากวิธีแท้จริงจะใกล้เคียงกับระดับความเชื่อมั่น 0.95 และ 0.99 ตามลำดับ และความเชื่อมั่นเชิงประจักษ์ที่วัดได้จากวิธีแท้จริงจะใกล้เคียงกับความเชื่อมั่นที่กำหนด มากกว่าความเชื่อมั่นเชิงประจักษ์ที่วัดได้จากวิธีลู่เข้า
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1758
title: การเปรียบเทียบคุณสมบัติทางจิตมิติระหว่างแบบวัดฉบับสั้นที่พัฒนาจากวิธีที่ต่างกัน : การศึกษาแบบวัดความสามารถในการเผชิญและฟันฝ่าอุปสรรค

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อพัฒนาแบบวัดฉบับสั้นของแบบวัดความสามารถในการเผชิญและฟันฝ่าอุปสรรคชนิดแบบวัดสถานการณ์สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่มีความยาวและวิธีการคัดเลือกที่ต่างกัน และ 2) เพื่อเปรียบเทียบคุณสมบัติทางจิตมิติของแบบวัดฉบับสั้นของแบบวัดความสามารถในการเผชิญและฟันฝ่าอุปสรรคชนิดแบบวัดสถานการณ์สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่พัฒนาจากวิธีที่ต่างกัน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 5 ปีการศึกษา 2555 ที่ศึกษาอยู่ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 675 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบวัดความสามารถในการเผชิญและฟันฝ่าอุปสรรคชนิดแบบวัดสถานการณ์ที่ผู้วิจัยเป็นผู้สร้างขึ้น วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรม SPSS LISREL และ MULTILOG ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. แบบวัดฉบับสั้นที่พัฒนาขึ้นเป็นแบบวัดชนิดสถานการณ์ มี 3 ตัวเลือก พัฒนามาจากแบบวัดต้นฉบับที่มีจำนวน 24 ข้อ โดยใช้วิธีการคัดเลือกข้อคำถาม 3 วิธี ได้แก่ การพิจารณาน้ำหนักองค์ประกอบ การพิจารณาดัชนีจำแนกรายข้อตามทฤษฎีการตอบสนองข้อสอบด้วยการพิจารณาค่า a และการพิจารณาดัชนีจำแนกรายข้อตามทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิมด้วยการพิจารณาค่า corrected item-total correlation แต่ละวิธีการคัดเลือกมีความยาว 3 รูปแบบได้แก่ 8, 12 และ 16 ข้อ ดังนั้นจึงได้แบบวัดฉบับสั้นที่พัฒนาด้วยวิธีต่างกัน 9 ฉบับ โดยมีค่าความเที่ยงอยู่ระหว่าง 0.71 ถึง 0.79 โมเดลการวัดของแบบวัดฉบับสั้นทุกฉบับมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ดีหรือมีความตรงเชิงโครงสร้างในระดับดี (GFI มีค่าระหว่าง 0.98 ถึง 1.00, AGFI มีค่าระหว่าง 0.97 ถึง 0.99, RMR มีค่าระหว่าง 0.011 ถึง 0.027 และค่าไค-สแควร์สัมพัทธ์ ( x²/df) มีค่าระหว่าง 0.72 ถึง 1.30) แบบวัดฉบับสั้นทุกฉบับมีค่าฟังก์ชันสารสนเทศสูงสำหรับผู้ที่มีระดับความสามารถในการเผชิญและฟันฝ่าอุปสรรคค่อนข้างต่ำ (-2.00≤θ≥0) 2. ผลการเปรียบเทียบคุณภาพ สำหรับแบบวัดฉบับสั้นความยาว 8 ข้อ พบว่า วิธีพิจารณาค่า corrected item-total correlation มีความเที่ยงสูงสุดและมีประสิทธิภาพสัมพัทธ์เฉลี่ยสูงสุด วิธีพิจารณาค่าน้ำหนักองค์ประกอบมีความตรงเชิงโครงสร้างดีที่สุด สำหรับแบบวัดฉบับสั้นความยาว 12 ข้อ พบว่า วิธีพิจารณาค่าน้ำหนักองค์ประกอบ วิธีพิจารณาค่า a และวิธีพิจารณาค่า corrected item-total correlation มีความเที่ยงเท่ากัน วิธีพิจารณาค่า a และวิธีพิจารณาค่า corrected item-total correlation โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ดีที่สุดและมีประสิทธิภาพสัมพัทธ์เฉลี่ยสูงสุด และสำหรับแบบวัดฉบับสั้นความยาว 16 ข้อ พบว่า วิธีพิจารณาค่า a และวิธีพิจารณาค่า corrected item-total correlation มีความเที่ยงสูงสุดและโมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ดีที่สุด วิธีพิจารณาค่าน้ำหนักองค์ประกอบ วิธีพิจารณาค่า a และวิธีพิจารณาค่า corrected item-total correlation มีประสิทธิภาพสัมพัทธ์เฉลี่ยเท่ากัน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1759
title: ผลของการสอนวรรณคดีไทยโดยใช้กลวิธีมัลติพาร์ทที่มีต่อความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจ การเขียนเรียงความเชิงวิชาการ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบ 1) ความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจ การเขียนเรียงความเชิงวิชาการ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่เรียนโดยใช้กลวิธีมัลติพาร์ท ก่อนและหลังเรียน 2) ความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจ การเขียนเรียงความเชิงวิชาการ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนที่เรียนโดยใช้กลวิธีมัลติพาร์ทกับ นักเรียนที่เรียนแบบการสอนปกติ ประชากรคือ นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในสถานศึกษาขนาดกลาง โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 12 จังหวัดนครศรีธรรมราช – พัทลุง สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ กลุ่มตัวอย่างได้มาโดยวิธีเลือกแบบเจาะจง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนร่อนพิบูลย์เกียรติวสุนธราภิวัฒก์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ปีการศึกษา 2555 จำนวน 2 ห้อง ห้องละ 35 คน โดยสุ่มห้องหนึ่งเป็นกลุ่มทดลองจัดการเรียนการสอนโดยใช้กลวิธีมัลติพาร์ท และอีกห้องหนึ่งเป็นกลุ่มควบคุมจัดการเรียนการสอนแบบปกติ ระยะเวลาในการสอน คือ 6 สัปดาห์ แผนการจัดการเรียนรู้ รวม 19 แผน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล ได้แก่ แบบวัดความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจ แบบวัดความสามารถในการเขียนเรียงความเชิงวิชาการ และแบบทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดีไทย วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัชฌิมเลขคณิต (x̅)ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S) และค่าทดสอบค่าที (t - test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1)วามสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจ การเขียนเรียงความเชิงวิชาการ และผลสัมฤทธิ์ทาง การเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนที่ได้รับการสอนโดยใช้กลวิธีมัลติพาร์ท หลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2)ความสามารถในการอ่านเพื่อความเข้าใจ การเขียนเรียงความเชิงวิชาการ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนที่ได้รับการสอนโดยใช้กลวิธีมัลติพาร์ท สูงกว่านักเรียนที่ได้รับการสอนแบบปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3)นักเรียนที่ได้รับการสอนโดยใช้กลวิธีมัลติพาร์ทมีพัฒนาการความสามารถในด้านการอ่านและการเขียนดีขึ้นตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1760
title: ปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร วิธีดำเนินการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงพรรณนา (Descriptive Research) ใช้วิธีวิจัยเชิงปริมาณ โดยมีกลุ่มตัวอย่าง คือ ครูที่ปรึกษาและครูประจำชั้น จำนวน 364 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยาย (แจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน) และสถิติเชิงอ้างอิงโดยวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของสเปียร์แมน (Spearman’s rank Correlation coefficient) และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Stepwise multiple regression analysis) ตัวแปรปัจจัยที่ศึกษา มี 4 ปัจจัย คือ ประสบการณ์ในการทำงานของครู ประสบการณ์ในการเข้ารับการฝึกอบรมของครู จำนวนชั่วโมงสอนของครู จำนวนนักเรียนต่อห้องที่ครูรับผิดชอบในการสอน ผลการวิจัยพบว่า การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนมีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับปานกลาง (r = .420) กับประสบการณ์ในการทำงานของครูที่ปรึกษาและมีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับค่อนข้างต่ำ (r = .242) กับประสบการณ์ในการเข้ารับการฝึกอบรมของครู ปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร เรียงตามลำดับจากมากไปน้อย มี 3 ปัจจัย คือ ประสบการณ์ในการทำงานของครู ประสบการณ์ในการเข้ารับการฝึกอบรมของครูและจำนวนนักเรียนต่อห้องที่ครูรับผิดชอบในการสอน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1761
title: ผลของการจัดโปรแกรมการส่งเสริมสุขภาพตามแนวคิดของเพนเดอร์เพื่อลดความเครียดของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในโรงเรียนสามจังหวัดชายแดนภาคใต้

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการจัดโปรแกรมการส่งเสริมสุขภาพตามแนวคิดของเพนเดอร์เพื่อลดความเครียดของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในโรงเรียนสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในโรงเรียนบันนังสตาวิทยา จังหวัดยะลา จำนวน 45 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือนักเรียนกลุ่มทดลองจำนวน 22 คนได้รับโปรแกรมการส่งเสริมสุขภาพตามแนวคิดของเพนเดอร์ เป็นเวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 วัน วันละ1 ชั่วโมง และกลุ่มควบคุม จำนวน 23 คน ไม่ได้รับโปรแกรมการส่งเสริมสุขภาพตามแนวคิดของเพนเดอร์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและเปรียบเทียบผล การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติทดสอบค่าที (t-test) ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 ผลการวิจัยพบว่า 1) ค่าเฉลี่ยคะแนนความเครียดของนักเรียนกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมการส่งเสริมสุขภาพลดลงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 2) ค่าเฉลี่ยคะแนนความเครียดหลังการทดลองระหว่างนักเรียนกลุ่มทดลองลดลงต่ำกว่านักเรียนกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าโปรแกรมการส่งเสริมสุขภาพตามแนวคิดของเพนเดอร์สามารถลดความเครียดของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในโรงเรียนสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ได้
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1762
title: การพัฒนาแบบประเมินทักษะกีฬาเทเบิลเทนนิสตามแนวคิดการประเมินตามสภาพจริงสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการพัฒนาแบบประเมินทักษะกีฬาเทเบิลเทนนิสตามแนวคิดการประเมินตามสภาพจริงสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น เพื่อพัฒนาแบบประเมินทักษะเทเบิลเทนนิส โดยหาความตรง และความเป็นปรนัยของแบบประเมิน โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ในการหาคุณภาพเครื่องมือ(Try out) จำนวน 30 คน และนำไปใช้จริงกับนักเรียนจำนวน 3 ห้องเรียน(105 คน) โดยกลุ่มตัวอย่างได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบประเมินทักษะกีฬาเทเบิลเทนนิส ประกอบด้วย การเดาะลูกหน้ามือ-หลังมือ การตีลูกหน้ามือ การตีลูกหลังมือ การเสิร์ฟลูกหน้ามือ การเสิร์ฟลูกหลังมือ การตีโต้กับคู่ และการแข่งขันประเภทเดี่ยวอย่างง่าย และได้นำแบบประเมินไปประเมินค่าความตรง ความเที่ยง นำผลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าความตรงตามสภาพจริง และความเที่ยงของแบบทดสอบ ผลการวิจัยพบว่า 1.แบบทดสอบการเดาะลูกหน้ามือ-หลังมือ มีค่าความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับจุดประสงค์ (IOC) เท่ากับ 0.800 ค่าความตรง เท่ากับ 0.820 และค่าความเป็นปรนัย เท่ากับ 0.714 2.แบบทดสอบการตีลูกหน้ามือ มีค่าความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับจุดประสงค์ (IOC) เท่ากับ 0.800 ค่าความตรง เท่ากับ 0.881 และค่าความเป็นปรนัย เท่ากับ 0.889 3.แบบทดสอบการตีลูกหลังมือ มีค่าความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับจุดประสงค์ (IOC) เท่ากับ 0.8ค่าความตรง เท่ากับ 0.887 และค่าความเป็นปรนัย เท่ากับ 0.879 4.แบบทดสอบการเสิร์ฟลูกหน้ามือ มีค่าความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับจุดประสงค์ (IOC) เท่ากับ 0.800 ค่าความตรง เท่ากับ 0.875 และค่าความเป็นปรนัย เท่ากับ 0.794 5.แบบทดสอบการเสิร์ฟลูกหลังมือมีค่าความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับจุดประสงค์ (IOC) เท่ากับ 0.800 ค่าความตรง เท่ากับ 0.890 และค่าความเป็นปรนัย เท่ากับ 0.894 6.แบบทดสอบการตีโต้กับคู่ มีค่าความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับจุดประสงค์ (IOC) เท่ากับ 0.800 ค่าความตรง เท่ากับ 0.717 และค่าความเป็นปรนัย เท่ากับ 0.852 7.แบบทดสอบการเล่นเกมแข่งขันประเภทเดี่ยวอย่างง่ายมีค่าความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับจุดประสงค์(IOC)เท่ากับ 0.800 ค่าความตรง เท่ากับ 0.701 และค่าความเป็นปรนัย เท่ากับ 0.855
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1763
title: การพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้โดยบูรณาการรูปแบบการพัฒนาความคิดทางคณิตศาสตร์และแนวคิดการใช้ปัญหาเป็นหลักเพื่อส่งเสริมความสามารถในการคิดวิเคราะห์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1)พัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้โดยบูรณาการรูปแบบการพัฒนาความคิดทางคณิตศาสตร์และแนวคิดการใช้ปัญหาเป็นหลักเพื่อส่งเสริมความสามารถในการคิดวิเคราะห์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 และ 2)ศึกษาคุณภาพของกระบวนการจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้น โดย 2.1)เปรียบเทียบความสามารถในการคิดวิเคราะห์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนกลุ่มทดลองระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน 2.2)เปรียบเทียบความสามารถในการคิดวิเคราะห์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม 2.3)ศึกษาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนกลุ่มทดลองเทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 50 และ 2.4)ศึกษาพัฒนาการการคิดวิเคราะห์ของนักเรียนกลุ่มทดลอง ดำเนินการพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้โดยการวิเคราะห์และสังเคราะห์ทฤษฎีและแนวคิดที่เกี่ยวข้อง นำข้อมูลที่ได้จากการศึกษามาสร้างกระบวนการจัดการเรียนรู้ แล้วนำไปทดลองใช้กับกลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนเดชะปัตตนยานุกูล จังหวัดปัตตานี จำนวน 2 ห้องเรียน จำนวนนักเรียน 82 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 43 คน และกลุ่มควบคุม 39 คน ระยะเวลาในการทดลอง 5 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แบบวัดความสามารถในการคิดวิเคราะห์และแบบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสถิติที ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1. กระบวนการจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วยขั้นตอน 4 ขั้นตอน ได้แก่ 1)การแสดงความคิดจากประเด็นปัญหา 2)การขยายความคิดเพื่อวิเคราะห์ปัญหา 3)การอภิปรายแลกเปลี่ยนความคิด 4)การหาข้อสรุปและสะท้อนความคิด 2. ผลการทดลองใช้กระบวนการจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้น มีดังนี้ 2.1 ความสามารถในการคิดวิเคราะห์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนกลุ่มทดลอง หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.2 ความสามารถในการคิดวิเคราะห์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.3 ความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนกลุ่มทดลอง สูงกว่าร้อยละ 50 ของคะแนนสอบทั้งฉบับ 2.4 นักเรียนกลุ่มทดลองมีพัฒนาการการคิดวิเคราะห์ในทางที่ดีขึ้น สามารถคิดวิเคราะห์และนำความรู้ไปใช้แก้ปัญหาในสถานการณ์ต่าง ๆ ได้
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1764
title: การเข้าถึงความรู้สึกนักเรียนของครูมัธยมศึกษา : การวิจัยแบบผสมวิธี

description: งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบการเข้าถึงความรู้สึกนักเรียนของครูมัธยมศึกษา 2) เพื่อวิเคราะห์ความไม่แปรเปลี่ยนของโมเดลการวัดองค์ประกอบการเข้าถึงความรู้สึกนักเรียนของครูมัธยมศึกษาระหว่างเพศ 3) เพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบระดับการเข้าถึงความรู้สึกนักเรียนของครูมัธยมศึกษาจำแนกตามภูมิหลัง 4) เพื่อศึกษาลักษณะของครูมัธยมศึกษาที่มีความสามารถในการเข้าถึงความรู้สึกนักเรียน การวิจัยในระยะที่ 1 เก็บข้อมูลเชิงปริมาณ ตัวอย่าง คือ ครูมัธยมศึกษาในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 709 คน เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถามการเข้าถึงความรู้สึกนักเรียน มีค่าความเที่ยงระหว่าง .743 ถึง .817 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยาย t-test, F-test วิเคราะห์โมเดลด้วยโปรแกรม LISREL ระยะที่ 2 เก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ กรณีศึกษาคือครูจำนวน 8 คน และนักเรียนจำนวน 6 คน เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์สำหรับครูและนักเรียน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (content analysis) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) องค์ประกอบการเข้าถึงความรู้สึกนักเรียนของครู ได้แก่ การเข้าใจทัศนะนักเรียน การคำนึงถึงความรู้สึกนักเรียน และความกังวลส่วนบุคคล ผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน พบว่า โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ พิจารณาจากค่าไค-สแควร์ (Chi-square) มีค่าเท่ากับ 1.180, p = 0.277 ที่องศาอิสระเท่ากับ 1 มีค่า GFI เท่ากับ 0.999 AGFI เท่ากับ 0.993 และค่า RMR เท่ากับ 0.002 2) โมเดลการวัดองค์ประกอบการเข้าถึงความรู้สึกนักเรียนของครูระหว่างเพศมีความไม่แปรเปลี่ยนของรูปแบบโมเดลแต่มีความแปรเปลี่ยนของค่าพารามิเตอร์สัมประสิทธิ์ถดถอยของตัวแปรสังเกตได้บนตัวแปรแฝงนอก และพารามิเตอร์ความแปรปรวน-ความแปรปรวนร่วมระหว่างความคลาดเคลื่อนของตัวแปรสังเกตได้ภายนอก 3) โดยภาพรวมครูมีคะแนนเฉลี่ยการเข้าถึงความรู้สึกนักเรียนเท่ากับ 4.22 เมื่อพิจารณาแต่ละตัวแปรในองค์ประกอบ พบว่า การคำนึงถึงความรู้สึกนักเรียนมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 2.58) รองลงมาคือความกังวลส่วนบุคคล (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0.87) และการเข้าใจทัศนะนักเรียน (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0.77) ตัวแปรภูมิหลังที่มีผลให้คะแนนเฉลี่ยการเข้าถึงความรู้สึกนักเรียนของครูแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 คือ อายุ ประสบการณ์การสอนและกลุ่มสาระการเรียนรู้ 4) ลักษณะครูที่มีความสามารถในการเข้าถึงความรู้สึกนักเรียน ได้แก่ 1) พฤติกรรมช่างสังเกต 2) มีบุคลิกภาพเป็นมิตร 3) มีการช่วยเหลือและติดตามนักเรียน 4) มีความเข้าใจนักเรียนเป็นรายบุคคล และ 5) การแสดงความสนใจและเอาใจใส่ความรู้สึกนักเรียน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1765
title: การพัฒนาตัวบ่งชี้และแบบวัดสมรรถนะข้ามวัฒนธรรมของครู : การทดสอบความไม่แปรเปลี่ยนของการวัดตามภูมิหลังของครู

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อพัฒนาตัวบ่งชี้และแบบวัดสมรรถนะข้ามวัฒนธรรมของครู 2) เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลการวัดสมรรถนะข้ามวัฒนธรรมของครูที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และ 3) เพื่อทดสอบความไม่แปรเปลี่ยนของโมเดลการวัดสมรรถนะข้ามวัฒนธรรมของครูที่มีภูมิหลังแตกต่างกัน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ ครูผู้สอนในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ จำนวน 732 คน ซึ่งได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก แบบสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิและแบบวัดสมรรถนะข้ามวัฒนธรรมของครู การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS for windows เพื่อวิเคราะห์ค่าสถิติพื้นฐานและสถิติอ้างอิง ประกอบด้วย ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์การกระจาย ความเบ้ ความโด่ง และการวิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และใช้โปรแกรม LISREL ในการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันและการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างกลุ่มพห ผลการวิจัยพบว่า 1.สมรรถนะข้ามวัฒนธรรมของครูประกอบด้วย 3 องค์ประกอบ จำนวน 8 ตัวบ่งชี้ ดังนี้ 1) ความตระหนักทางวัฒนธรรม ประกอบด้วย 2 ตัวบ่งชี้ คือ ความไวทางวัฒนธรรมและการเห็นคุณค่าทางวัฒนธรรม 2) ความรู้ความเข้าใจในวัฒนธรรม ประกอบด้วย 2 ตัวบ่งชี้ คือ ความรู้ในวัฒนธรรมเฉพาะและความรู้ในวัฒนธรรมหลากหลาย และ 3) ทักษะส่วนบุคคล ประกอบด้วย 4 ตัวบ่งชี้ คือ การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ความสามารถในการสื่อสาร ความยืดหยุ่น และการกำกับตนเอง 2.แบบวัดสมรรถนะข้ามวัฒนธรรมของครูครอบคลุม 3 องค์ประกอบ 8 ตัวบ่งชี้ โดยมีลักษณะเป็นแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 78 ข้อ แบบวัดมีความตรงตามเนื้อหา โดยดัชนี IOC มีค่าตั้งแต่ 0.60 – 1.00 มีความตรงเชิงโครงสร้างทั้งความตรงเชิงเหมือนและความตรงเชิงจำแนกจากการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และมีค่าความเที่ยงของตัวบ่งชี้แต่ละตัวตั้งแต่ 0.752-0.948 3.โมเดลการวัดสมรรถนะข้ามวัฒนธรรมของครูที่พัฒนาขึ้นมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่า x²=8.868, df=9, p=0.450, GFI=0.997, AGFI=0.988, RMR=0.012 และ RMSAE=0.029 4.โมเดลการวัดสมรรถนะข้ามวัฒนธรรมของครู มีความไม่แปรเปลี่ยนของรูปแบบโมเดลระหว่างครูในภูมิภาคที่แตกต่างกัน แต่มีความแปรเปลี่ยนของค่าพารามิเตอร์ซึ่งเป็นค่าน้ำหนักองค์ประกอบของแต่ละตัวบ่งชี้และ ค่าน้ำหนักองค์ประกอบขององค์ประกอบหลักด้านความตระหนักทางวัฒนธรรม ด้านความรู้ความเข้าใจในวัฒนธรรม และด้านทักษะส่วนบุคคล