cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.3886/icpsr38362
title: Harvard School of Public Health/Robert Wood Johnson Foundation Poll # 2006-QUALITY: Quality of Care, United States, 2006
title: Archival Version

description: This catalog record includes detailed variable-level descriptions, enabling data discovery and comparison. The data are not archived at ICPSR. Users should consult the data owners (via the Roper Center for Public Opinion Research) directly for details on obtaining the data. This collection includes variable-level metadata of Poll # 2006-QUALITY: Quality of Care, a survey from the Harvard School of Public Health and the Robert Wood Johnson Foundation conducted by ICR-International Communications Research. Topics covered in this survey include: Information that would tell the quality of a doctor/medical practice/clinic in comparison to others Choice of doctors Receipt of information rating doctors/clinics in the community Use of information received about ratings of doctors/clinics in making decisions about where to get care Use of ratings of doctors/clinic from sources Personal health Health insurance coverage The data and documentation files for this survey are available through the Roper Center for Public Opinion Research [Roper #31092316]. Frequencies and summary statistics for the 125 variables from this survey are available through the ICPSR social science variable database and can be accessed from the Variables tab.
description: The study dataset contains weight factors that should be employed in any data analysis. Typically weights are used in an attempt to assure that the survey sample more accurately represents the population. The weight variable in this study is WEIGHT.
description: The sample includes 1,082 national adults.
description: Datasets: DS1: Harvard School of Public Health/Robert Wood Johnson Foundation Poll # 2006-QUALITY: Quality of Care, United States, 2006
description: National adult. Smallest Geographic Unit: State
description: telephone interviewPlease visit the Roper Center for Public Opinion Research website for more information on Poll # 2006-QUALITY: Quality of Care.
DOI: 10.14457/tu.the.2022.630
title: มาตรการที่เหมาะสมในการกำหนดแนวทางการประเมินและจัดการความเสี่ยงจากการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์

description: โลกในยุคปัจจุบัน เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) มีแนวโน้มที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของมนุษย์มากขึ้น ด้วยความก้าวหน้าของ AI ในปัจจุบันได้พัฒนาไปถึงขั้นที่สามารถตัดสินใจแทนมนุษย์ได้แล้ว ทั้งนี้โดยอาศัยการฝึกฝน AI ด้วยโมเดลการเรียนรู้ (Machine learning model) ประกอบกับการป้อนชุดข้อมูลฝึกฝน (Training data) ที่เกี่ยวข้อง อย่างไรก็ดี การตัดสินใจไม่ควรเป็นสิ่งที่ AI จะเข้ามาตัดสินใจแทนมนุษย์ทั้งหมด เนื่องจากเทคโนโลยี AI ในปัจจุบันไม่ได้ใช้วิธีการคิดคำนวณตามที่มนุษย์ป้อนคำสั่งเข้าไป แต่มนุษย์มีส่วนเพียง ป้อนเงื่อนไขพร้อมกับคัดเลือกชุดข้อมูลให้ AI เรียนรู้ซ้ำไปซ้ำมาจนเกิดเป็นสูตรเฉพาะตัวขึ้นมาเอง ดังนั้นกลไกการทำงานของ AI ในลักษณะดังกล่าวจึงเหมือนกับกล่องดำ (Black box) ซึ่งมีลักษณะกลไกการทำงานภายในที่ไม่สามารถอธิบายออกมาให้ผู้บริโภคหรือผู้ใช้งานเข้าใจได้ จึงอาจเกิดปัญหาตามมามากมายเนื่องจาก AI นั้นอาจตัดสินใจโดยเอนเอียง (Bias) หรือผิดพลาดได้ ขึ้นอยู่กับลักษณะและปริมาณข้อมูล รวมถึงเงื่อนไขที่ใช้ในการฝึก AI ซึ่งเมื่อเทคโนโลยีดังกล่าวถูกนำไปใช้ในเรื่องที่กระทบกับชีวิตความเป็นอยู่ของมนุษย์ เช่น เรื่องสุขภาพ ความปลอดภัย การทำธุรกรรมทางการเงิน รวมถึงการคัดเลือกบุคคลเข้าทำงาน หากมีการตัดสินใจที่ผิดพลาดหรือเอนเอียงโดยไม่มีมนุษย์เข้ามาคัดกรองการตัดสินใจอีกชั้นแล้ว อาจก่อให้เกิดปัญหาทางสังคมตามมามากมาย และจะเกิดคำถามต่อไปว่าใครจะเป็นผู้รับผิดชอบความเสียหายเหล่านั้น อย่างไรก็ดี เทคโนโลยี AI ไม่ได้มีแต่เพียงข้อเสีย แต่ยังมีข้อดีต่าง ๆ มากมาย หากใช้งานได้อย่างถูกต้องและปลอดภัย ดังนั้น การส่งเสริมการลงทุนและวิจัยพัฒนาเทคโนโลยี AI จึงยังเป็นสิ่งจำเป็นและเป็นอนาคตของแต่ละประเทศ รวมถึงประเทศไทย ทั้งนี้ เนื่องจากทรัพยากรเวลาเป็นสิ่งที่สำคัญและประเมินค่าไม่ได้ หากเราใช้เทคโนโลยีอย่างถูกต้องและระมัดระวังแล้ว สิ่งเหล่านี้จะช่วยประหยัดเวลาในการทำงานให้กับมนุษย์ได้มากมาย ทั้งนี้ ความเสี่ยงที่ได้กล่าวไว้ข้างต้นยังคงเป็นสิ่งที่น่ากังวล ทำให้มนุษย์ไม่กล้าที่จะใช้เทคโนโลยี AI กับเรื่องสำคัญต่าง ๆ ดังนั้น เพื่อสร้างความเชื่อมั่นและความไว้วางใจ (Trustworthiness) ต่อเทคโนโลยี AI มาตรการในการประเมินและจัดการความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากการใช้เทคโนโลยี AI จึงเป็นหนึ่งในเครื่องมือสำคัญที่จะสร้างความเชื่อมั่นและช่วยขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทยให้ก้าวหน้าไปพร้อมกับการพัฒนาเทคโนโลยี AI ได้เป็นอย่างดี
DOI: 10.14457/tu.the.2022.631
title: การไม่ปฏิบัติตามพันธกรณีของไทยตามอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ ค.ศ. 1979: กรณีศึกษาสิทธิลาเลี้ยงดูบุตร

description: พ่อและแม่มีหน้าที่รับผิดชอบต่อการเลี้ยงดูบุตรร่วมกัน แต่ทัศนคติของสังคมกลับคาดหวังให้ผู้หญิงเป็นผู้ทำหน้าที่เลี้ยงดูบุตรอยู่ฝ่ายเดียว ซึ่งแนวความคิดเหล่านี้เป็นทัศนคติแบบแผนทางเพศ (Gender Stereotypes) ที่ส่งผลให้เกิดความไม่เท่าเทียมระหว่างชายและหญิง รวมถึงส่งผลต่อการกำหนดกฎเกณฑ์เกี่ยวกับการลาเลี้ยงดูบุตรด้วย (Parental Leave) ทำให้รัฐต้องเข้ามามีบทบาทสำคัญในการออกมาตรการเพื่อส่งเสริมและทำให้เกิดความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับบทบาทหน้าที่ในการเลี้ยง‍ดูบุตรของพ่อและแม่ อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันยังไม่มีกฎหมายระหว่างประเทศใดที่กำหนดกฎเกณฑ์หรือจำนวนวันที่เหมาะสมสำหรับสิทธิลาเลี้ยงดูบุตรไว้ รวมถึงอนุสัญญาว่าด้วยการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ (CEDAW) ที่มีเป้าหมายเพื่อขจัดการเลือกปฏิบัติต่อผู้หญิงให้หมดไปด้วย แม้ว่าอนุสัญญาฯ จะไม่มีบทบัญญัติที่กล่าวถึงสิทธิลาเลี้ยงดูบุตรโดยตรง แต่ในข้อ 11 ระบุให้รัฐภาคีจะต้องใช้มาตรการที่เหมาะสมทุกอย่างเพื่อขจัดการเลือกปฏิบัติต่อผู้หญิงในด้านการจ้างงานและป้องกันการเลือกปฏิบัติต่อผู้หญิงอันเนื่องมาจากความเป็นมารดา การศึกษาในวิทยานิพนธ์เล่มนี้จะพิจารณาจากกรณีศึกษา 10 ประเทศ ที่มีความแตกต่างทั้งด้านภูมิภาค สภาพเศรษฐกิจ สังคมวัฒนธรรม รวมถึงจำนวนวันที่กำหนดให้พ่อแม่สามารถลาเลี้ยงดูบุตรได้ เพื่อแสดงให้เห็นถึงการกำหนดกฎเกณฑ์เรื่องสิทธิลาเลี้ยงดูบุตรที่มีความแตกต่างกัน โดยศึกษาผ่านข้อเสนอแนะทั่วไป (General Recommendations) รายงานข้อมูลรายประเทศ (Country Reports) และข้อสังเกตโดยสรุป (Concluding Observations) ที่คณะกรรมการของอนุสัญญาฯ ให้ความเห็นต่อรายงานข้อมูลรายประเทศของรัฐภาคี ซึ่งพบว่าคณะกรรมการได้ให้ความเห็นในลักษณะที่ส่งเสริมให้รัฐภาคีผลักดันให้มีสิทธิลาเลี้ยงดูบุตร โดยออกข้อแนะนำที่สำคัญ ได้แก่ การส่งเสริมการแบ่งปันความรับผิดชอบต่อครอบครัวและการเลี้ยงดูบุตรอย่างเท่าเทียมระหว่างชายและหญิง การส่งเสริมการใช้สิทธิลา‍เลี้ยง‍ดู‍บุตร การคุ้มครองความเป็นมารดาและการคลอดบุตร และการขจัดทัศนคติแบบแผนทาง‍เพศที่ส่งผลต่อสิทธิลา‍เลี้ยง‍ดู‍บุตร อย่างไรก็ตาม ประเทศไทยเป็นหนึ่งในรัฐภาคีของอนุสัญญาฯ แต่ยังไม่มีการกำหนดเรื่องสิทธิลาเลี้ยง‍ดู‍บุตรไว้ และการที่บทบัญญัติว่าด้วยการลา‍คลอด (Maternity Leave) และการลาเลี้ยงดูบุตรของบิดา (Paternity Leave) ของหญิงและชายในภาครัฐและภาคเอกชนยังกำหนดให้สิทธิไว้ไม่เท่าเทียมกัน ย่อมแสดงให้เห็นถึงการไม่ปฏิบัติตามพันธกรณีของไทยในเรื่องสิทธิลาเลี้ยงดูบุตรตามข้อ 11 ของอนุสัญญาฯ ดังนั้น ไทยจึงควรกำหนดให้มีสิทธิลา‍เลี้ยง‍ดูบุตรเป็นกฎหมายภายใน โดยทำให้ทุกคนสามารถใช้สิทธิได้อย่างเท่าเทียมกันและต้องผลักดันให้พ่อใช้สิทธิมากยิ่งขึ้นด้วย เพื่อให้ไทยดำเนินการให้สอดคล้องกับพันธกรณีตามข้อ 11 ของอนุสัญญาฯ และเพื่อส่งเสริมให้ความรับผิดชอบต่อครอบครัวและการเลี้ยงดูบุตรมีความเท่าเทียมกันระหว่างชายและหญิงอย่างแท้จริง
DOI: 10.14457/tu.the.2022.632
title: มาตรการทางกฎหมายในการจัดการปัญหาขยะมูลฝอยที่เกิดจากโฮมสเตย์: กรณีศึกษาอำเภอหลังสวน และอำเภอสวี จังหวัดชุมพร

description: เมื่อทรัพยากรธรรมชาติลดน้อยลงจึงทำให้มนุษย์แสวงหาวิธีการใกล้ชิดกับธรรมชาติให้มากขึ้น และแนวทางหนึ่งก็คือการท่องเที่ยว ทำให้เกิดโอกาสแก่ชุมชน ท้องถิ่นรวมถึงชาวบ้านที่มีที่อยู่อาศัยใกล้ชิดกับธรรมชาติ นำบ้านเรือนของตนมาดัดแปลงเป็นที่พักอาศัยเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวหรือโฮมสเตย์เพื่อให้มีรายได้และสามารถดำรงชีวิตได้ หากแต่ในการแสวงหาโอกาสและได้มาซึ่งรายได้ของชาวบ้านในชุมชน ก่อให้เกิดปัญหาที่เกิดขึ้นจากโฮมสเตย์ ได้แก่ ปัญหาขยะมูลฝอยที่เกิดจากกิจกรรมต่างๆ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยว อันส่งผลกระทบและสร้างความเสียหายต่อทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมรวมถึงส่งผลกระทบต่อชาวบ้านในชุมชน สาเหตุที่ทำให้ปัญหาขยะมูลฝอยจากโฮมสเตย์เกิดขึ้นเนื่องจาก กฎหมายที่มีอยู่ในปัจจุบันไม่ได้ควบคุมและบังคับกับการดำเนินกิจกรรมของโฮมสเตย์ ซึ่งแตกต่างจากการประกอบธุรกิจโรงแรม จึงทำให้เกิดปัญหามลพิษจากโฮมสเตย์ขึ้น งานวิจัยฉบับนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษามาตรการทางกฎหมาย แนวนโยบายที่เกี่ยวข้องกับโฮมสเตย์ กรณีศึกษาอำเภอหลังสวน และอำเภอสวี จังหวัดชุมพร กฎหมายที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ พระราชบัญญัติโรงแรม พ.ศ. 2547 กฎกระทรวงกำหนดประเภทและหลักเกณฑ์การประกอบธุรกิจโรงแรม พ.ศ. 2551 ประกาศกรมการท่องเที่ยว เรื่อง กำหนดมาตรฐานบริการท่องเที่ยวมาตรฐานโฮมสเตย์ไทย พ.ศ. 2554 ประกอบกับมาตรการทางกฎหมายแก้ไขเกี่ยวกับปัญหาขยะมูลฝอยตลอดจนปัญหามลพิษ ได้แก่ พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ.2535 ตลอดจนมาตรการทางกฎหมายที่ให้อำนาจแก่ราชการส่วนท้องถิ่นในฐานะส่วนราชการที่มีความใกล้ชิดกับชุมชน ได้แก่ พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 เพื่อวิเคราะห์ปัญหาและได้มาซึ่งแนวทางการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นจากการก่อมลพิษของโฮมสเตย์เพื่อให้ทราบว่าประเทศไทยควรมีการกำกับดูแลด้านสิ่งแวดล้อมสำหรับโฮมสเตย์อย่างไร ตลอดจนแนวทางการแก้ไขปัญหาขยะมูลฝอยที่เกิดขึ้นจากโฮมสเตย์ จากการวิจัยพบว่ามาตรการทางกฎหมายที่มีอยู่ไม่ก่อให้เกิดการบังคับและควบคุมโฮมสเตย์อย่างเฉพาะเจาะจง จึงทำให้ไม่สามารถแก้ไขปัญหาขยะมูลฝอยที่อาจนำมาสู่ปัญหามลพิษได้ นอกจากนี้เพื่อให้สามารถกำกับดูแลโฮมสเตย์ด้านสิ่งแวดล้อมได้ ควรมีการพิจารณาถึงเครื่องมือทางเศรษฐศาสตร์เพื่อสร้างแรงจูงใจและส่งเสริมให้เกิดโฮมสเตย์ที่ก่อให้เกิดผลกระทบต่อทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด
DOI: 10.14457/tu.the.2022.633
title: การคุ้มครองเด็กและการกำหนดมาตรฐานการทำงานบนสื่อออนไลน์ของเด็กผู้มีอิทธิพล

description: ในปัจจุบันด้วยความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีทำให้เกิดการแชร์ภาพบุตรหลานของตนลงสื่อออนไลน์แพลตฟอร์มต่างๆ จนเกิดเป็นรูปแบบการตลาดแบบใหม่ที่ใช้เด็กเป็นผู้นำเสนอสินค้า หรือที่เรียกว่าเด็กผู้มีอิทธิพลบนสื่อออนไลน์ (Kids-Influencer) ก่อให้เกิดรายได้ขึ้นจากการใช้เด็กถ่ายภาพหรือคลิปวิดีโอ แต่ในปัจจุบันยังไม่มีกฎหมายที่จะให้ความคุ้มครองเด็กจากการกระทำดังกล่าวของบิดามารดาแต่อย่างใด เนื่องจากคลุมเครือว่ากรณีดังกล่าวจะถือว่าเป็นการทำงานอย่างหนึ่งที่ควรได้รับการคุ้มครองเหมือนกับการทำงานประเภทอื่นๆหรือเป็นเพียงการใช้สื่อออนไลน์ตามปกติของบิดามารดาที่รัฐมิอาจเข้าไปแทรกแซงได้ การที่ยังไม่มีกฎหมายที่ให้ความคุ้มครองการกระทำดังกล่าวนี้ ทำให้การใช้อำนาจปกครองเหนือตัวบุตรเป็นไปอย่างไม่จำกัด จนอาจเกิดกรณีของการแสวงหาประโยชน์จากตัวเด็กโดยมิชอบได้ เพราะเด็กเป็นวัยที่ต้องศึกษาเล่าเรียนและต้องการเวลาพักผ่อนอย่างเต็มที่ สภาพการทำงานของผู้ทรงอิทธิพลบนสื่อออนไลน์ที่มีรูปแบบการถ่ายทำแบบไม่เป็นทางการ มีการถ่ายทำเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ทำให้อาจกระทบต่อเวลาเรียนและเวลาพักผ่อนของเด็ก รวมถึงเมื่อเป็นการเผยแพร่ผ่านสื่อออนไลน์ที่ข้อมูลนั้นจะคงอยู่ตลอดไปเป็นร่องรอยทางดิจิทอลที่เขาอาจรู้สึกอับอายในอนาคต แต่ด้วยเหตุที่สิทธิในครอบครัวถือเป็นสิทธิในความเป็นส่วนตัวอย่างหนึ่งที่รัฐไม่อาจเข้าไปแทรกแซงได้ตามอำเภอใจ และโดยหลักแล้วรัฐต้องเคารพต่ออำนาจปกครองของบิดามารดา ทำให้กฎหมายที่จะเข้าคุ้มครองเด็กต้องไม่เป็นการจำกัดอำนาจปกครองของบิดามารดามากจนเกินไป การค้นคว้าอิสระฉบับนี้จึงประสงค์ที่จะศึกษาถึงแนวทางที่เหมาะสมในการให้ความคุ้มครองเด็กผู้มีอิทธิพลบนสื่อออนไลน์จากการใช้อำนาจปกครองของบิดามารดา ในการหาความเหมาะสมดังกล่าวจึงเป็นการศึกษาเปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศเพื่อหาแนวทางที่เหมาะสมในการให้ความคุ้มครองเด็กมากที่สุด โดยนำกฎหมายคุ้มครองนักแสดงเด็กมาเป็นต้นแบบในการวางมาตรฐานการทำงานเพราะมีลักษณะของการทำงานคล้ายคลึงกันคือการที่เด็กทำหน้าที่ในการนำเสนอสินค้า รวมถึงเพิ่มเติมในส่วนของการใช้สิทธิที่จะถูกลืมเพื่อให้สิทธิเด็กในการลบข้อมูลที่เขาไม่ต้องการให้เผยแพร่อีกต่อไป และเพื่อป้องกันการนำรายได้ของบุตรไปใช้จ่ายโดยมิชอบ จึงได้มีกำหนดในเรื่องของการจัดเก็บรายได้ที่เกิดขึ้นจากการทำงานเข้าสู่บัญชีของเด็ก และหากบิดามารดาไม่กระทำตามมาตรฐานการทำงานที่กำหนดขึ้นก็จะถือเป็นข้อสันนิษฐานของการใช้อำนาจปกครองบุตรโดยมิชอบที่จะเป็นเหตุให้ร้องขอถอนอำนาจปกครองบุตรได้
DOI: 10.14457/tu.the.2022.634
title: การวิเคราะห์ความเห็นแนะนำของศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศ คดีที่ 21 ว่าด้วยพันธกรณีและความรับผิดชอบของรัฐเจ้าของธงในการทำประมงผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุมในเขตเศรษฐกิจจำเพาะของรัฐอื่น เพื่อประเมินความท้าทายทางกฎหมายที่มีต่อกฎหมายประมงไทย

description: ปัญหาการทำประมงผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุม (Illegal Unreported and Unregulated fishing - IUU fishing) ถือว่าเป็นประเด็นปัญหาที่มีความท้าทายอันก่อให้เกิดผลกระทบต่ออุตสาหกรรมการทำประมง ทรัพยากรธรรมชาติทางทะเล และสิ่งแวดล้อมทางทะเลอย่างมีนัยสำคัญ โดยในปี พ.ศ. 2558 ประเทศไทยได้รับใบเหลืองจากสหภาพยุโรป ซึ่งเป็นการเร่งให้ประเทศไทยดำเนินการแก้ปัญหาการทำประมงผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุม และในปีเดียวกันศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศ (International Tribunal for Law of the Seas - ITLOS) ได้ให้ความเห็นแนะนำ (advisory opinion) ในคดีที่ 21 ต่อกลุ่มสมาชิก Sub - Regional Fisheries Commission (SRFC) ที่ได้ขอความเห็นแนะนำในเรื่องที่เกี่ยวกับพันธกรณีและความรับผิดชอบของรัฐเจ้าของธง (flag States) ในการทำประมงผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุมในเขตเศรษฐกิจจำเพาะ (Exclusive Economic Zones - EEZ) ของรัฐอื่น ผลสืบเนื่องมาจากเหตุการณ์ทั้งสองย่อมส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมการทำประมงของประเทศไทยอย่างมีนัยสำคัญ อันนำมาซึ่งความท้าทายของประเทศไทยในการที่จะต้องปฏิรูปกฎหมายประมงครั้งยิ่งใหญ่ วิทยานิพนธ์เล่มนี้มุ่งเน้นศึกษาผ่านการวิเคราะห์ความเห็นแนะนำของศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศในคดีที่ 21 ซึ่งเป็นคดีแรกที่ศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศได้ให้ความเห็นแนะนำโดยอาศัยการตีความกฎหมายอย่างกว้าง ยิ่งไปกว่านั้น วิทยานิพนธ์เล่มนี้มุ่งตอบคำถามในประเด็นที่ว่า ศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศมีเขตอำนาจศาล (jurisdiction) ในการให้ความเห็นแนะนำหรือไม่ ภายใต้ข้อ 21 ของธรรมนูญศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศ (ITLOS’s Statute) และข้อ 138 ของกฎของศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศ (Rules of the Tribunal) ทั้งนี้ ถึงแม้ว่าผลของความเห็นแนะนำจะไม่มีผลผูกพันทางกฎหมาย แต่ความเห็นแนะนำนั้นอาจจะส่งผลกระทบต่อรัฐที่สาม หรือรัฐเจ้าของธงอื่น ๆ รวมตลอดถึงความเห็นแนะนำดังกล่าวอาจจะถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองระหว่างประเทศได้ อย่างไรก็ดี การให้ความเห็นแนะนำของศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศคดีนี้ก็มีข้อดี กล่าวคือ ไม่เพียงแค่เป็นการให้ความชัดเจนในข้อบทของ UNCLOS เท่านั้น แต่ยังเป็นการชี้แนะแนวทางให้รัฐต่าง ๆ สามารถปฏิบัติตามสิทธิและพันธกรณีของตนที่มีอยู่ให้สอดคล้องตาม UNCLOS ได้เป็นอย่างดี ดังนั้น วิทยานิพนธ์เล่มนี้จึงมีความพยายามที่จะสนับสนุนให้ประเทศไทยในฐานะที่เป็นรัฐเจ้าของธง และรัฐภาคีของ UNCLOS รวมถึงอนุสัญญาอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการแก้ปัญหาการทำประมงผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุม ให้สามารถปฏิบัติตามพันธกรณีระหว่างประเทศที่ไทยเป็นภาคี และมาตรฐานสากล เพื่อยกระดับให้ประเทศไทยสามารถมีส่วนในการแก้ปัญหาการทำประมงผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุมได้มีประสิทธิภาพ รวมตลอดถึงสนับสนุนเรื่องการอนุรักษ์และการใช้มหาสมุทร ทรัพยากรประมง รวมถึงทรัพยากรทางทะเลอย่างยั่งยืน เพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ 14 ของเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals -SDGs)
DOI: 10.25403/upresearchdata.23731446.v1
title: Social media effects of adolescence

description: The researcher followed an interpretivist research paradigm and applied the qualitative research approach. The type of research was applied research. The study had an exploratory and a descriptive purpose as the researcher explored the participants’ experiences of social media use to gain a better understanding of the phenomenon, and subsequently provided a description of the phenomenon. The study was planned an implemented according to a case study design. The instrumental case study was specifically implemented as the goal of the study was to obtain knowledge and insight into a specific phenomenon. The study population consisted of young adults who used social media during their adolescent years and being a qualitative study, a non-probability sampling method was used. Data was collected by means of semi-structured interviews, in which an interview schedule or guide with open-ended questions were used to guide the interview and probe the participants’ answers. The participants provided their permission for the researcher to digitally record the interviews. Data was analysed by means of following the thematic analysis steps. The researcher attended to the aspect of data quality by considering the elements of credibility, transferability, dependability and confirmability. The research was conducted with consideration of ethical research principles such as avoidance of harm, voluntary participation and informed consent, confidentiality, no deception and debriefing of participants.
DOI: 10.25403/upresearchdata.23731446
title: Social media effects of adolescence

description: The researcher followed an interpretivist research paradigm and applied the qualitative research approach. The type of research was applied research. The study had an exploratory and a descriptive purpose as the researcher explored the participants’ experiences of social media use to gain a better understanding of the phenomenon, and subsequently provided a description of the phenomenon. The study was planned an implemented according to a case study design. The instrumental case study was specifically implemented as the goal of the study was to obtain knowledge and insight into a specific phenomenon. The study population consisted of young adults who used social media during their adolescent years and being a qualitative study, a non-probability sampling method was used. Data was collected by means of semi-structured interviews, in which an interview schedule or guide with open-ended questions were used to guide the interview and probe the participants’ answers. The participants provided their permission for the researcher to digitally record the interviews. Data was analysed by means of following the thematic analysis steps. The researcher attended to the aspect of data quality by considering the elements of credibility, transferability, dependability and confirmability. The research was conducted with consideration of ethical research principles such as avoidance of harm, voluntary participation and informed consent, confidentiality, no deception and debriefing of participants.
DOI: 10.14457/tu.the.2022.636
title: มาตรการทางกฎหมายคุ้มครองผู้บริโภค: กรณีศึกษาสัญญาอัจฉริยะ

description: การค้นคว้าอิสระฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาเกี่ยวกับการคุ้มครองผู้บริโภคกับการทำสัญญาอัจฉริยะซึ่งถือเป็นเทคโนโลยีที่ถูกพัฒนาเพื่อเข้ามาเพิ่มความสะดวกให้แก่การทำธุรกรรมทุกประเภท โดยเฉพาะธุรกรรมที่เกิดขึ้นระหว่างผู้ประกอบธุรกิจและผู้บริโภคซึ่งอยู่ห่างกันโดยระยะทาง แต่อย่างไรก็ดี การทำสัญญาอัจฉริยะนั้นได้เข้ามาเปลี่ยนแปลงรูปแบบในการทำสัญญาด้วยการกำหนดเงื่อนไขด้วยการใช้ภาษาคอมพิวเตอร์เพื่อให้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ทำหน้าที่ในการดำเนินการตามเงื่อนไขในสัญญาได้อัตโนมัติตามคำสั่งที่ถูกตั้งค่าไว้ในระบบบล็อกเชน ซึ่งการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว ส่งผลให้เกิดความสะดวกสบายแก่การทำธุรกรรมโดยไม่จำเป็นต้องอาศัยการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก แต่ในณะเดียวกันก็ส่งผลในแง่ลบต่อผู้บริโภคเป็นการเฉพาะแก่กรณีที่ผู้บริโภคโดยทั่วไปแล้วไม่ได้มีความรู้เฉพาะด้านเกี่ยวกับภาษาคอมพิวเตอร์โดยตรง อันทำให้ผู้บริโภคไม่อาจเข้าใจเงื่อนไขของสัญญาที่ถูกกำหนดเป็นภาษาคอมพิวเตอร์ได้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วน จนก่อให้เกิดความสับสนต่อการอ่านและพิจารณาเงื่อนไขในสัญญาได้อย่างถูกต้องและเต็มที่ โดยเฉพาะเมื่อสัญญานั้นได้กระทำขึ้นโดยปราศจากการแปลเป็นภาษาธรรมชาติ (หรือภาษาไทย) ที่อ่านและเข้าใจได้ง่ายด้วยการทำเอกสารก่อนทำสัญญาหรือได้รับการบอกกล่าวจากผู้ประกอบธุรกิจก่อนที่จะตกลงเข้าทำสัญญา ซึ่งเหตุดังกล่าวเป็นผลทำให้เกิดปัญหาต่อการได้รับความเป็นธรรมตามสิทธิขั้นพื้นฐานของผู้บริโภค เนื่องจากผู้ประกอบธุรกิจซึ่งอยู่ในฐานะที่มีอำนาจต่อรองเหนือกว่าผู้บริโภคอาจอาศัยพฤติการณ์อ่อนแอของผู้บริโภคที่ปราศจากความรู้หรือความสามารถในการทำความเข้าใจเงื่อนไขของสัญญาในรูปแบบภาษาคอมพิวเตอร์ได้ด้วยตนเองจนทำให้ผู้บริโภคถูกเอาเปรียบด้วยการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมของผู้ประกอบธุรกิจ ตลอดจนเป็นเหตุให้ผู้บริโภคไม่สามารถใช้สิทธิของตนเพื่อพิจารณาเงื่อนไขในสัญญานั้นได้อย่างรอบคอบก่อนตัดสินใจเข้าทำสัญญา ทั้งยังขาดอิสระในการปฏิเสธหรือเจรจาเงื่อนไขของสัญญาเพื่อให้เป็นไปตามเจตนาที่แท้จริงของตนได้ ด้วยเหตุที่ว่าสัญญาอัจฉริยะมีคุณสมบัติพิเศษที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้เพื่อประโยชน์แห่งการรักษาความสมบูรณ์ของสัญญา แม้ว่าประเทศไทยจะได้มีการออกกฎหมายเพื่อคุ้มครองสิทธิของผู้บริโภคออกมาหลายฉบับแล้ว แต่จากการศึกษาของการค้นคว้าอิสระฉบับนี้แล้วเห็นว่าการคุ้มครองผู้บริโภคตามกฎหมายไทยยังไม่เหมาะสมแก่การนำมาปรับใช้ให้สอดคล้องกับปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้จากการทำสัญญาอัจฉริยะที่อาศัยความก้าวหน้าอย่างรวดเร็วทางเทคโนโลยีซึ่งสวนทางกับความก้าวหน้าทางกฎหมายของประเทศไทยที่ไม่ตอบรับกับมาตรฐานสากลของประเทศที่พัฒนาแล้ว ตลอดจนสถานการณ์โลกที่มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา โดยปัญหาทั้งหลายจะยังคงไม่สิ้นไป ตราบใดที่กฎหมายที่มีอยู่นั้นยังไม่พร้อมที่จะคุ้มครองและปกป้องสิทธิของผู้บริโภคในทางดิจิทัลเป็นการเฉพาะเจาะจง ดังนั้น การพัฒนากฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคของไทยจึงถือเป็นสิ่งแรกที่ควรให้ความสำคัญและถูกหยิบยกขึ้นมาพิจารณาทบทวนใหม่เพื่อก่อให้เกิดการปรับปรุงแก้ไขอย่างรวดเร็วและเป็นประโยชน์ต่อการนำมาใช้ขจัดปัญหาต่าง ๆ ที่ได้เกิดขึ้นหรืออาจเกิดขึ้นสำหรับกรณีสัญญาอัจฉริยะ ตลอดจนเพื่อตระหนักถึงการคุ้มครองสิทธิของผู้บริโภคในทางดิจิทัลด้วยการสร้างความสมดุลระหว่างสิทธิของผู้บริโภคและผู้ประกอบธุรกิจให้เกิดความเท่าเทียมกัน
DOI: 10.14457/tu.the.2022.637
title: หลักเกณฑ์การคำนวณค่าเสียหายกรณีละเมิดลิขสิทธิ์

description: หลักการเยียวยาความเสียหายจากการละเมิดลิขสิทธิ์และการละเมิดโดยทั่วไปนั้น มีวัตถุประสงค์สำคัญประการหนึ่งที่เหมือนกัน คือเยียวยาความเสียหายที่เกิดขึ้นกับผู้เสียหายอันเนื่องมาจากการละเมิดของผู้ละเมิดให้กลับคืนสู่ฐานะเดิมเสมือนมิได้มีการละเมิดเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการเยียวยาความเสียหายด้วยการกระทำหรือการชดใช้ค่าเสียหายเป็นตัวเงิน ซึ่งเป็นการเยียวยาเพื่อทดแทนความเสียหายที่เกิดขึ้นตามจริง มิใช่เพื่อเป็นการลงโทษผู้กระทำละเมิด และไม่มีจุดมุ่งหมายให้ผู้ละเมิดค้ากำไรจากมูลละเมิดดังกล่าว เมื่อเกิดการละเมิดลิขสิทธิ์ขึ้น พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 64 วรรคหนึ่ง กำหนดให้เจ้าของลิขสิทธิ์ในฐานะผู้เสียหายต้องพิสูจน์ให้ศาลเห็นถึง “ความร้ายแรงของความเสียหาย” รวมทั้ง “การสูญเสียประโยชน์” และ “ค่าใช้จ่ายอันจำเป็นในการบังคับตามสิทธิ” ส่งผลให้การเยียวยาความเสียหายไม่อาจสะท้อนหลักการการกลับคืนสู่ฐานะเดิมเสมือนไม่เคยมีการละเมิดเกิดขึ้น เนื่องจากการประเมินความเสียหายจากการละเมิดลิขสิทธิ์เป็นการประเมินความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเจ้าของลิขสิทธิ์ มิใช่การประเมินจากผลกำไรหรือผลประโยชน์ที่ผู้ละเมิดได้รับจากการกระทำละเมิด กล่าวคือ ในบางกรณี ผู้ละเมิดอาจได้รับประโยชน์หรือผลกำไรจากการละเมิดลิขสิทธิ์แม้ว่าจะได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่เจ้าของลิขสิทธิ์แล้วก็ตาม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 64 วรรคสอง เป็นบทบัญญัติที่ได้เพิ่มเติมขึ้นตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2558 เกี่ยวกับค่าเสียหายเชิงลงโทษ กำหนดให้ผู้ละเมิดจ่ายค่าเสียหายเพิ่มขึ้นไม่เกินสองเท่าของค่าเสียหายตามวรรคหนึ่ง ในกรณีที่ปรากฏหลักฐานชัดแจ้งว่าการละเมิดลิขสิทธิ์เป็นการกระทำโดยจงใจ หรือมีเจตนาเป็นเหตุให้งานอันมีลิขสิทธิ์สามารถเข้าถึงโดยสาธารณชนได้อย่างแพร่หลาย ซึ่งบทบัญญัติดังกล่าวก็ยังไม่สะท้อนถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นจริงแก่เจ้าของลิขสิทธิ์ได้ เนื่องจากการคิดค่าเสียหายเพิ่มขึ้นไม่เกินสองเท่าตามวรรคหนึ่งนั้น เป็นการคิดคำนวณจากการสูญเสียประโยชน์ของเจ้าของลิขสิทธิ์ในฐานะผู้เสียหาย ซึ่งไม่เชื่อมโยงกับผลกำไรของผู้ละเมิดที่ได้มาจากการกระทำละเมิด ส่งผลให้ผู้ละเมิดยังคงมีโอกาสได้กำไรจากการกระทำละเมิดลิขสิทธิ์อยู่ ผู้เขียนเห็นว่า กฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศไทยไม่มีบทบัญญัติเกี่ยวกับหลักเกณฑ์การคำนวณประเภทผลกำไรของผู้ละเมิด (Account of Profits) อย่างชัดเจนในพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ ซึ่งเมื่อพิจารณาเปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศที่ผู้เขียนทำการได้ศึกษา ได้แก่ ประเทศสหราชอาณาจักร และประเทศสหรัฐอเมริกา จะเห็นได้ว่า ประเทศดังกล่าวมีการบัญญัติหลักเกณฑ์การคำนวณค่าเสียหายกรณีละเมิดลิขสิทธิ์ไว้หลายประเภทมากกว่ากฎหมายไทย เช่น ค่าเสียหายจากกำไรของผู้ละเมิด (Account of Profits), ค่าเสียหายตามกฎหมาย (Statutory Damages), และค่าสิทธิในลิขสิทธิ์ (Royalty) เป็นต้น เพื่อเป็นทางเลือกให้แก่เจ้าของลิขสิทธิ์ในฐานะผู้เสียหายในการเลือกใช้หลักเกณฑ์การคำนวณค่าเสียหายที่เหมาะสมกับงานอันมีลิขสิทธิ์ในแต่ละประเภท การค้นคว้าอิสระฉบับจึงนี้มุ่งศึกษาเกี่ยวกับหลักเกณฑ์การคำนวณค่าเสียหายกรณีละเมิดลิขสิทธิ์ โดยผลการศึกษาจะนำไปสู่ข้อเสนอแนะให้ประเทศไทยจำเป็นต้องมีการบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ให้มีความครอบคลุมและสะท้อนหลักการการเยียวยาความเสียหายเสมือนไม่เคยมีการละเมิดเกิดขึ้น โดยนำหลักเกณฑ์การคำนวณค่าเสียหายประเภทผลกำไรของผู้ละเมิด (Account of Profits) มาปรับใช้เพื่อให้ครอบคลุมไปถึงปัญหาที่ผู้ละเมิดยังคงมีโอกาสได้กำไรจากการกระทำละเมิดลิขสิทธิ์ดังกล่าว