cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1246
title: การเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการระงับปวดหลังการผ่าตัดของบิวพิวาเคนกับทรามาดอล โดยการฉีดแผลผ่าตัดก่อนการเย็บปิดในสุนัขเพศเมียที่ได้รับการทำหมัน

description: เปรียบเทียบประสิทธิภาพในการระงับปวดหลังการผ่าตัดของบิวพิวาเคนกับทรามาดอล โดยการฉีดเข้ากล้ามเนื้อและชั้นใต้ผิวหนังบริเวณแผลผ่าตัดก่อนการเย็บปิดในสุนัขเพศเมีย 30 ตัว ที่ได้รับการทำหมัน ซึ่งแบ่งโดยการสุ่มออกเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มควบคุม (N) ได้รับน้ำเกลือนอร์มอลซาลีน 0.8 มล./กก. กลุ่มบิวพิวาเคน (B) ได้รับบิวพิวาเคนความเข้มข้น 0.5 % ขนาด 2 มก./กก. กลุ่มทรามาดอล (T) ได้รับยาทรามาดอล (ความเข้มข้น 50 มก./มล.) ขนาด 2 มก./กก. ปริมาตรยาที่ฉีดเข้าแผลผ่าตัดของทุกกลุ่มถูกเจือจางด้วยน้ำเกลือจนมีปริมาตรรวม 0.8 มล./กก.ผลการศึกษาไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&gt;0.05) ของค่าเฉลี่ยสัญญาณชีพต่างๆ ระหว่างผ่าตัดในสุนัขกลุ่มต่างๆ และมีค่าอยู่ในเกณฑ์ปกติตลอดระยะเวลาของการผ่าตัด สุนัขทุกตัวมีช่วงเวลาการหายของแผลเป็นปกติใน 10 วัน โดยไม่พบข้อแทรกซ้อนของแผลผ่าตัดแต่อย่างใด ระยะเวลาของการระงับปวดภายหลังการผ่าตัดด้วยวิธีฉีดยาเข้าที่แผลผ่าตัดของสุนัขในกลุ่มควบคุมมีค่าเฉลี่ย เท่ากับ 48 ± 6.63 นาที ซึ่งแตกต่างกับกลุ่มบิวพิวาเคนซึ่งมีค่าฉลี่ยเท่ากับ 561 ± 70.15 นาที และกลุ่มทรามาดอลซึ่งมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 339 ± 84.38 นาที อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) ปริมาณมอร์ฟีนเฉลี่ยที่สุนัขได้รับในช่วงเวลา 12 ชั่วโมงภายหลังถอดท่อช่วยหายใจของกลุ่มบิวพิวาเคน มีค่าเท่ากับ 0.14 ± 0.04 มก./กก. และกลุ่มทรามาดอล เท่ากับ 0.24 ± 0.05 มก./กก.น้อยกว่ากลุ่มควบคุม (0.53 ± 0.03มก./กก.) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) จากการศึกษาสรุปว่า การฉีดทรามาดอลเข้าแผลผ่าตัดภายหลังการทำหมันสุนัขเพศเมียสามารถใช้ได้อย่างปลอดภัย โดยมีประสิทธิภาพลดคะแนนความปวดในช่วง 5 ชั่วโมงแรกภายหลังการผ่าตัด และลดปริมาณยาระงับปวดในช่วงเวลา 12 ชั่วโมงภายหลังการผ่าตัด
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1247
title: ลักษณะคลื่นของเขื่อนกับคลื่อนแบบเสาเข็มที่จัดเรียงระยะห่างของเสาเข็มไม่เท่ากัน

description: การศึกษาผลของการจัดเรียงเขื่อนกันคลื่นแบบเสาเข็มรูปทรงกระบอก ที่จัดเรียงระยะห่างระหว่างเสาเข็มไม่เท่ากัน ต่อการเปลี่ยนแปลงลักษณะคลื่น บริเวณพื้นที่หลังเขื่อนกันคลื่น ศึกษาโดยใช้แบบจำลองกายภาพ ณ ห้องปฏิบัติการชลศาสตร์และชายฝั่งทะเล ภาควิชาวิศวกรรมแหล่งน้ำ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมีรูปแบบของการจัดเรียงเสาเข็มรูปทรงกระบอกขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4.85 ซม. จำนวน 22 ต้น โดยให้ระยะระหว่างแถวเท่ากับขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเสาเข็ม และเปลี่ยนแปลงระยะห่างระหว่างต้นไม่เท่ากัน โดยกำหนดให้อยู่ในรูปแบบฟังก์ชั่นอนุกรมทางคณิตศาสตร์อย่างง่าย เพื่อให้การจัดวางมีรูปแบบที่เป็นระบบ โดยแถวที่สองจัดเรียงเหมือนแถวที่หนึ่งแต่สลับตำแหน่งจากหัวไปท้ายเขื่อนกันคลื่น แบบจำลองที่ใช้ในการศึกษา คือ V0, V2, V4, V6, V8 และ V10 ซึ่งมาจากอัตราส่วนของช่องว่างระหว่างเสาต้นที่ 1 ต่อขนาดของเส้นผ่านศูนย์กลางเสาเข็ม (S₁/D) โดยเรียงลำดับจากค่าน้อยไปหามาก ดังนั้น แบบจำลอง V0 จึงมี (S₁/D) น้อยที่สุด เท่ากับ 0 และ แบบจำลอง V10 มี (S₁/D) มากที่สุด เท่ากับ 1 เท่าของขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเสาเข็ม ทดลองในแบบจำลองแอ่งคลื่นที่มีท้องน้ำไม่เปลี่ยนแปลง คลื่นที่ศึกษาเป็นคลื่นที่มีขนาดสม่ำเสมอสร้างด้วยเครื่องกำเนิดคลื่น มีความชันคลื่น (HN/gT²) อยู่ในช่วง 0.001 ถึง 0.008
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1248
title: กลยุทธ์และประสิทธิผลการประชาสัมพันธ์สถานีบริการน้ำมัน พีทีที ไลฟ์ สเตชั่น

description: ศึกษากลยุทธ์และประสิทธิผลการประชาสัมพันธ์ สถานีบริการน้ำมัน พีทีที ไลฟ์ สเตชัน ของบริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) ตลอดจนการเปิดรับและจดจำข่าวสาร ซึ่งมีผลต่อการตัดสินใจใช้บริการสถานีบริการน้ำมันของประชากรในเขตกรุงเทพมหานคร ที่มีอายุระหว่าง 18-50 ปี การวิจัยครั้งนี้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ การวิจัยเชิงคุณภาพโดยศึกษาเอกสารและสัมภาษณ์ผู้เกี่ยวข้องโดยตรงกับสถานีบริการน้ำมัน พีทีที ไลฟ์ สเตชั่น และการวิจัยเชิงปริมาณโดยช้แบบสอบถามจำนวน 400 ชุด และประมวลผลโดยใช้โปรแกรม SPSS for Windows ผลการวิจัยพบว่า 1. สื่อมวลชน อันได้แก่ สื่อโทรทัศน์และสื่อวิทยุ เป็นสื่อที่กลุ่มตัวอย่างเปิดรับข่าวสารเกี่ยวกับสถานีบริการน้ำ พีทีที ไลฟ์ สเตชั่น มากที่สุด 2. สื่อชนิต่างๆ มีผลต่อพฤติกรรมการตัดสินใจใช้บริการน้ำมันของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร 3. การเปิดรับข่าวสารการประชาสัมพันธ์สถานีบริการน้ำมัน พีทีที ไลฟ์ สเตชั่น มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการตัดสินใจใช้บริการสถานีบริการน้ำมัน พีทีที ไลฟ์ สเตชั่น ของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร 4. การจดจำข่าวสารการประชาสัมพันธ์สถานีบริการน้ำมัน พีทีที ไลฟ์ สเตชั่น ไม่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการตัดสินใจใช้บริการสถานีบริการน้ำมัน พีทีที ไลฟ์ สเตชั่น ของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1249
title: ผลของยาสลบชนิดฉีดไทเลทามีน-โซลาซีแพมร่วมกับไซลามีน ให้ผ่านทางหลอดเลือดดำแบบต่อเนื่องในการวางยาสลบเพื่อผ่าตัดทำหมันม้าเพศผู้

description: การใช้เทคนิคให้ยาสลบทุกตัวเข้าหลอดเลือดดำ (TIVA) เพื่อคงระดับการสลบในม้า กรณีทำศัลยกรรมขนาดเล็ก ช่วงเวลาสลบไม่เกิน 1 ชั่วโมง เป็นเทคนิคที่ดีและเหมาะสมในการวางยาสลบม้าภาคสนาม สารละลายยาสูตร “triple drip” ซึ่งประกอบด้วย ไซลาซีน เคตามีน และกัวฟีนีซีน เป็น TIVA ที่นิยม แต่ข้อจำกัดของการซื้อขายเคตามีนในประเทศไทย ทำให้นิยมใช้ไทเลทามีน-โซลาซีแพมทดแทนเคตามีน ไทเลทามีนเป็นยากลุ่มเดียวกับเคตามีน สามารถนำสลบได้รวดเร็วและนุ่มนวล ม้าฟื้นจากสลบได้ดี และออกฤทธิ์ได้นานกว่าเคตามีน อย่างไรก็ตามยังไม่มีการศึกษาผลของการใช้ไซลาซีนร่วมกับไทเลทามีน-โซลาซีแพม โดยให้เข้าหลอดเลือดดำแบบต่อเนื่องเพื่อคงระดับการสลบขณะผ่าตัด จึงเป็นเหตุผลให้ผู้วิจัยต้องการศึกษาผล และขนาดของสารละลายดังกล่าว โดยศึกษาในม้าเพศผู้ สุขภาพแข็งแรง จำนวน 18 ตัว ซึ่งรับไซลาซีนขนาด 1 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม เข้าหลอดเลือดดำเพื่อเตรียมสลบจากนั้นม้าจะถูกแบ่งเป็น 2 กลุ่มแบบสุ่ม กลุ่มที่หนึ่งรับเคตามีน ขนาด 2 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัมนำสลบ และสารละลาย triple drip คงระดับการสลบด้วยอัตราเร็ว 1 มิลลิลิตรต่อกิโลกรัมต่อชั่วโมง กลุ่มที่สองนำสลบด้วย ไทเลทามีน-โซลาซีแพม ขนาด 1 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม และคงระดับการสลบด้วยสารละลายไซลาซีน-ไทเลทามีน-โซลาซีแพม ด้วยอัตราเร็วที่เท่ากัน ขณะสลบอัตราการเต้นของหัวใจ อัตราการหายใจ ระดับความดันโลหิต และอุณหภูมิร่างกาย ของม้าทุกตัว อยู่ในเกณฑ์ที่รับได้ทางคลินิก และไม่มีความแตกต่างกันระหว่างกลุ่ม แต่อัตราการให้ยา 1 มิลลิลิตรต่อกิโลกรัมต่อชั่วโมง ไม่เพียงพอในการคงระดับการสลบเพื่อการผ่าตัดทำหมัน ซึ่งจากการศึกษาครั้งนี้ควรให้ยาด้วยอัตราเร็วเฉลี่ย 2.1 และ 2.9 มิลลิลิตรต่อกิโลกรัมต่อชั่วโมง ในกลุ่ม triple drip และกลุ่มสารละลายใหม่ ตามลำดับ ค่าปริมาตรก๊าซในกระแสโลหิตส่วนใหญ่อยู่ในเกณฑ์ปกติ แต่พบค่า pO₂ และ satO₂ มีแนวโน้มต่ำลงเมื่อเวลาสลบนานขึ้นในม้าทั้ง 2 กลุ่ม ระยะเวลาที่ใช้ในการนำสลบ คงระดับการสลบ และขณะฟื้นไม่มีความแตกต่างกัน คุณภาพในการนำสลบ คงระดับการสลบ และขณะฟื้น คล้ายคลึงกัน จึงสรุปได้ว่าการเตรียมสารละลายไซลาซีน-ไทเลทามีน-โซลาซีแพมมีความสะดวก และมีความปลอดภัยในการคงระดับการสลบเพื่อการผ่าตัดภาคสนาม
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1250
title: ผลของโปรแกรมการจัดการตนเองและการออกกำลังกายแบบรำไม้พลองต่อระดับฮีโมโกลบินเอวันซีและคุณภาพชีวิตในผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลของโปรแกรมการ จัดการตนเองและการออกกำลังกายแบบรำไม้พลองต่อระดับฮีโมโกลบินเอวันซีและคุณภาพชีวิตในผู้สูงอายุโรคเบาหวาน กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มารับบริการที่คลินิกเบาหวาน โรงพยาบาลระนอง จังหวัดระนอง เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 48 ราย แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 24 ราย จัดกลุ่มตัวอย่างเป็นคู่ โดยให้มีลักษณะเหมือนกันด้านเพศและมีความคล้ายคลึงกันด้านอายุ ระยะเวลาที่เป็นโรค ชนิดของยาที่ใช้ กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการจัดการตนเองและการออกกำลังกายแบบรำไม้พลอง ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัยคือโปรแกรมการจัดการตนเองและการออกกำลังกายแบบรำไม้พลองและแบบสอบถามคุณภาพชีวิต โดยผ่านการตรวจสอบควา เหมาะสม ความตรงตามเนื้อหาและความถูกต้องของภาษาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 ท่าน วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. ค่าเฉลี่ยระดับฮีโมโกลบินเอวันซีในผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2 หลังได้รับโปรแกรมการจัดการตนเองและการออกกำลังกายแบบรำไม้พลองลดลงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ( X̅ pre = 8.65, SD = 1.53 ; X̅ post = 8.07, SD = 1.58, [d-bar] = .58, Sd = 1.13) 2. ค่าเฉลี่ยคุณภาพชีวิตในผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2 หลังได้รับโปรแกรมการจัดการตนเองและการออกกำลังกายแบบรำไม้พลองสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 X̅ pre = 55.67, SD = 5.05; X̅ post = 65.33, SD = 3.10, [d-bar] = -9.67, Sd = 4.40) 3. ค่าเฉลี่ยระดับฮีโมโกลบินเอวันซีในผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2 กลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการจัดการตนเองและการออกกำลังกายแบบรำไม้พลองลดลงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (X̅ experimental = 8.07, SD = 1.58; X̅ control = 8.90, SD = 1.51, t = -1.88) 4. ค่าเฉลี่ยคุณภาพชีวิตในผู้สูงอายุโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ได้รับโปรแกรมการจัดการตนเองและการออกกำลังกายแบบรำไม้พลองสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (X̅ experimental = 65.33, SD = 3.10; (X̅ control = 61.00, SD = 3.27, t = 4.71)
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1251
title: การหาการกัดกร่อนของพื้นผิวคอนกรีตกำบังรังสีจากอันตรกิริยากับโลหะผสม เหล็ก ตะกั่ว ดีบุก บิสมัทหลอมเหลว

description: ศึกษาหาการกัดกร่อนของพื้นผิวคอนกรีตจากอันตรกิริยากับโลหะผสม เหล็ก ตะกั่ว ดีบุก และบิสมัทหลอมเหลวแบบเฉียบพลัน เพื่อเป็นข้อมูลเบื้องต้นสำหรับการวิเคราะห์ความปลอดภัยทางนิวเคลียร์ มีตัวแปรหลักในการวิจัยคือ ชนิดของคอนกรีตและอัตราส่วนผสมระหว่างเหล็กต่อตะกั่ว ดีบุกและบิสมัทหลอมเหลว (Fe:LM) โดยสร้างคอนกรีตกำบังรังสี 2 ชนิด คือ คอนกรีตธรรมดาและคอนกรีตมวลหนักจากแร่แบไรท์ มีค่ากำลังอัดคอนกรีตเฉลี่ย 417.5 และ 378.4 kg/cm² ตามลำดับ มีค่าสัมประสิทธิ์การลดทอนรังสีแกมมาที่พลังงาน 0.662, 1.170 และ 1.330 MeV สำหรับคอนกรีตธรรมดาเท่ากับ 0.1916, 0.1518 และ 0.1340 cm⁻¹ สำหรับคอนกรีตมวลหนักเท่ากับ 0.2382, 0.1787 และ 0.1654 cm⁻¹ ตามลำดับ ทำการสร้างเตาหลอมโลหะอาร์คพลาสมา (Plasma Arc Furnace, PAF) ขนาดกำลังไฟฟ้า 13 กิโลวัตต์ เพื่อใช้สำหรับหลอมโลหะผสมในงานวิจัยผลการหาการกัดกร่อนของคอนกรีตโดยวิธีการถ่ายภาพด้วยรังสีแกมมาและการผ่าคอนกรีต พบว่า คอนกรีตธรรมดาและคอนกรีตมวลหนักมีการกัดกร่อนที่ระดับพื้นผิวเล็กน้อย เมื่อทำอันตรกิริยากับโลหะผสมเหล็ก ตะกั่ว ดีบุก และบิสมัทหลอมเหลวปริมาตร 50 ลบ.ซม. ลักษณะการกัดกร่อนเป็นแบบทั่วผิวหน้าของคอนกรีตที่กระทำอันตรกิริยากับโลหะหลอมเหลว โดยมีการกัดกร่อนมากที่สุดและน้อยที่สุดที่อัตราส่วนผสมโลหะ Fe 100 wt.% และ LM 100 wt.% ตามลำดับ เนื่องจากโลหะผสมหลอมเหลวที่กระทำอันตรกิริยากับคอนกรีตมีปริมาณน้อยและเหล็กหลอมเหลว มีค่าความร้อนแฝงในการหลอมเหลวสูงกว่า LM จึงสามารถเกิดอันตรกิริยากับคอนกรีตได้นานกว่า ทำให้สามารถสังเกตเห็นการกัดกร่อนได้มากกว่า ดังนั้น เหล็กหลอมเหลวจึงเป็นตัวแปรสำคัญที่มีผลต่อการกัดกร่อนของคอนกรีต ส่วน LM ไม่ปรากฏผลการกัดกร่อนของคอนกรีตอย่างมีนัยสำคัญ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1252
title: ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับการให้ความคุ้มครองผู้บริโภค : ศึกษากรณีความรับผิดร่วมกันของผู้ประกอบการตามพระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจริงจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551

description: ศึกษาถึงปัญหาการนำหลักกฎหมายเรื่องลูกหนี้ร่วม ตามหลักทั่วไปมาปรับใช้กับความรับผิดร่วมกันของผู้ประกอบการตามมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติ ความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 จากการศึกษาวิจัยพบว่า กฎหมายได้กำหนดให้ผู้ประกอบการทุกคนต้องร่วมกันรับผิดต่อผู้เสียหาย ในความเสียหายที่เกิดขึ้นตามหลักความรับผิดโดยเคร่งครัด ซึ่งการกำหนดให้ผู้ประกอบการต้องร่วมกันรับผิดต่อผู้เสียหายนี้ เป็นการร่วมกันรับผิดในฐานะลูกหนี้ร่วม โดยการนำหลักทั่วในเรื่องลูกหนี้ร่วมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาปรับใช้ อย่างไรก็ตาม บทบัญญัติดังกล่าวกลับไม่มีความชัดเจนถึงแนวทางในการปรับใช้ไว้ว่ามีขอบเขตมากน้อยเพียงใด ทั้งนี้เพราะหลักการสำคัญในเรื่อง ลูกหนี้ร่วมนั้น นอกจากหลักความรับผิดของลูกหนี้ร่วมต่อเจ้าหนี้แล้ว ยังประกอบด้วยหลักความสัมพันธ์ ระหว่างลูกหนี้ร่วมแต่ละคนกับเจ้าหนี้ และหลักความรับผิดระหว่างกันของลูกหนี้ร่วม ซึ่งในประเด็นหลังนี้ประเทศไทยยังไม่มีหลักเกณฑ์การปรับใช้กฎหมายที่เหมาะสม และขาดลำดับการพิจารณาก่อนหลังที่ชัดเจน โดยกรณีดังกล่าวแตกต่างจากกฎหมายของประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ซึ่งได้กล่าวถึงแนวทางในการปรับใช้ เอาไว้ในบทบัญญัติกฎหมายโดยกำหนดให้มีการนำหลักลูกหนี้ร่วม ในส่วนความรับผิดของลูกหนี้ร่วมต่อเจ้าหนี้ และความสัมพันธ์ระหว่างลูกหนี้ร่วมแต่ละคนกับเจ้าหนี้มาปรับใช้ ส่วน ความรับผิดระหว่างกันของผู้ประกอบการซึ่งเป็นลูกหนี้ร่วมนั้น มีแนวทางในการพิจารณาที่เป็นลำดับ ก่อนหลัง ดังนี้1. พิจารณาตามข้อตกลงระหว่างกันของผู้ประกอบการ 2. พิจารณาตามพฤติการณ์ของ การก่อให้เกิดความเสียหาย 3. ในกรณีที่ไม่สามารถระบุตามพฤติการณ์ได้ให้พิจารณาตามส่วนแบ่งทาง การตลาด (นำมาปรับใช้แทนหลักความรับผิดเป็นส่วนเท่าๆ กัน) และ 4. พิจารณาตามหลักทั่วไปในเรื่องลูกหนี้ร่วมเป็นลำดับสุดท้าย ส่วนประเทศสหราชอาณาจักรอังกฤษนั้น แม้จะไม่ได้กล่าวไว้ในบทบัญญัติกฎหมายทุกเรื่องดังเช่น กฎหมายของประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี แต่ก็มีแนวทางการพิจารณาปรับใช้กฎหมายเป็นไปในทำนองเดียวกัน ดังนั้น ผู้เขียนได้เสนอแนะหลักการในการปรับใช้กฎหมายในประเด็นนี้ของประเทศไทย ว่าควรจะใช้หลักการทำนองเดียวกันกับแนวทางการปรับใช้ของต่างประเทศ ทั้งนี้เพื่อประโยชน์ต่อการสร้างความชัดเจนในการปรับใช้กฎหมาย และเพื่อก่อให้เกิดความเป็นธรรมต่อผู้ที่เกี่ยวข้องทุกฝ่ายเป็นสำคัญ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1253
title: Photocatalytic degradation of paraquat using TiO₂ /RH-SiO₂

description: TiO₂/RH-SiO₂ photocatalysts were successfully prepared by impregnation of TiO₂ colloid solution on silica, extracted from rice husk. The calcined catalysts at 500°C for 5 hr showed only the anatase phase of TiO₂ along with the amorphous phase of RH-SiO₂. For the photocatalytic performances on the decomposition of paraquat under UV irradiation, silica assisted the performance by the adsorption phenomena fitted with Langmuir behavior. The study on pellet fabrication of catalyst was found that mechanical coating method provided higher paraquat adsorption than pressing method. For the degradation part, 10 wt% TiO₂/RH-SiO₂ catalyst yielded the highest efficiency of paraquat degradation. The reaction was fitted with LHHW model. The catalyst pellet fabrication for both cases, including mechanical coating and pressing, was inapplicable for the use. The deforming of pellet was a main factor.
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1254
title: Influence of silver nanoparticles on nitrification kinetics and ammonla oxidation in activated sludge

description: Nitrification is widely applied process for biological removal of nitrogen from wastewaters. The process comprises of two-steps: ammonia oxidation and nitrite oxidation. Ammonia (NH₃) is oxidized to nitrite (NO₂⁻) by ammonia-oxidizing microorganisms (AOM) and then nitrite is subsequently oxidized to nitrate (NO₃⁻) by nitrite-oxidizing microorganisms (NOM). Of which, ammonia oxidation is known as a rate-limiting and more sensitive step because of the microorganism behaviors thus plays an essential important role in any wastewater treatment facilities. Ammonia oxidizing microorganisms are reported to be very sensitive to non-growth substrates including toxic substances. Silver nanoparticles (AgNPs) are one of the toxic substances that have significantly increased in production and use, recently. In this study, the inhibitory effect of AgNPs on nitrification and ammonia oxidation in enriched nitrifying activated sludge was investigated by using respirometric method. The initial concentrations of AgNPs and ammonia ranged from 0.25 to 10 mg/L and 14 to 280 mg/L, respectively, for both processes. Under the presence of AgNPs, the maximum oxygen uptake rate (OUR[subscript max]) and half saturation constant (Ks) of both nitrification and ammonia oxidation were declined. The effect behavior of AgNPs on the both processes was proved to follow uncompetitive inhibition model. The kinetic parameters were estimated for half saturation constants (K[subscript s]) without AgNPs for nitrification and ammonia oxidation and were 5.42 and 15.88 mgNH₄⁺- N/L while the inhibition coefficients (K[subscript i]) were 8.3 and 21.7mg/L, respectively. Increasing AgNPs from 0.25-10 mg/L inhibited 8 ± 4.8% - 38 ± 14.2 and 16 ± 8.2% - 38 ± 11.3% respiration rate of nitrifying and ammonia oxidizing activity, respectively within 0.5h. Silver nanoparticles only partially influenced on nitrification and ammonium oxidation in the manner that higher AgNPs resulted in higher inhibition of respiration rate. Silver nanoparticle and ammonia concentration could synergize inhibitory effect on nitrifying and ammonia oxidizing activity. At high ammonium concentration (280mg/L), nitrifying and ammonia oxidizing activity were inhibited by AgNPs up to 48 and 41% within 0.5h, respectively. The findings indicated that AgNPs could harm nitrogen removal in wastewater treatment plants. Thus, AgNPs should be considered as hazardous substance and special attention should be made in the management of discharge of AgNPs into the environments through enhancing implementation of regulations of production and use.
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1255
title: Treatment of mercury in wastewater from condensate tank of petrochemical industry by activated carbon adsorption

description: In this research the mercury adsorption from petrochemical industry by activated carbon was studied. The purpose of this study was to investigate mercury method to reduce the concentration of mercury in wastewater to 5 µg/L, according to the industrial effluent standard from Pollution Control Department, Thailand. Three activated carbons which were NORIT GAC 1240, CGC-12, and MERSORB ®LW were tested. NORIT GAC 1240 and CGC-12 were ordinary activated carbon, but MERSORB ®LW was an activated carbon impregnated with sulfur which was specific to mercury. Factors of mercury adsorption and design criteria were required for application in the real treatment unit. Adsorption tests were divided into two parts which were batch and column adsorption tests. The first part was batch test, pH, equilibrium time, and amount of activated carbon were studied so as to plot isotherm and select the suitable adsorbent and optimum conditions. In the continuous test, empty bed contact time was investigated to determine the design criteria for real application. Results from batch test showed that adsorption reached an equilibrium within 12 hours, NORIT GAC 1240 was the most appropriate adsorbent at pH 2, and it was unfavorable adsorption. Freundlich isotherm cannot be explained a mechanism of mercury adsorption directly, because other substances which were more concentrated than mercury can compete and interrupt the adsorption process. In continuous test, 2 hour empty bed contact time (EBCT) was set at the same as in the mercury treatment unit of the plant. Results indicated that NORIT GAC 1240 had a maximum adsorption capacity 111.3 µg/g which was closed to the calculation from adsorption isotherm. The outcomes specified that NORIT 1240 was highly selective to mercury. At breakthrough point, ratio of treated wastewater to amount of activated carbon was 372.7. When this design was applied in the real adsorption column which had inlet wastewater 8 m³/day, the process can operate 30.7 days and cost of the treatment was 300 Baht/ m³ wastewater.
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1256
title: Lignocellulosic biomass conversion by sequential combination of organic acid and base treatments

description: The purpose of this research is to explore a new hydrolysis approach using sequential two-step combinations of organic acid (oxalic acid) and base (tetramethylammonium hydroxide, TMAH) to convert lignocellulosic biomass at mild conditions using a spruce wood sample in a batch reactor. A sequential combination of oxalic acid followed by TMAH shows a strong synergistic conversion compared with single- or two-step reactions with either acid or base alone. Analytical characterization of products with several techniques suggests conversion of polysaccharides was enhanced. Examination of spruce residues by SEM suggests acid hydrolysis caused partial structural breakdown of cellulose that facilitates base reaction in the second step. Pre-swelling of spruce with water, oxalic acid, and TMAH showed no significant impact on conversion under the condition employed. Cellulose conversion exhibited synergy in the same trend as that in spruce. Loosening crystalline structure of cellulose lead to higher conversion of spruce, but did not contribute to the synergistic effect. Other chemical factor such as increase in cellulose reducing end could also contribute in part to the cause of the synergy.
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1257
title: Health related quality of life of patients living with ostomy in King Chulalongkorn Memorial Hospital

description: Objectives: To determine HRQOL of patients living with ostomy, correlated factors and average ostomy supplies cost per month. Methods: Cross-sectional study with questionnaires was carried out among 107 participants who were patients living with ostomy of King Chulalongkorn Memorial Hospital. Self-administered individual factors questionnaire, WHOQOL-BREF-THAI questionnaire and ostomy appliances satisfaction questionnaire surveys were employed. Results: From 141 eligible patients approached, 107 agreed to participate (response rate was 75.9%). Cronbach’s alpha of the WHOQOL-BREF-THAI questionnaire was 0.883. The mean of overall HRQOL scores was 82.5 (SD = 11.0) out of 130 scores. It revealed that most participants had a moderate HRQOL level and were satisfied with ostomy appliances. Social relationships domain of WHOQOL-BREF-THAI had the highest amount of participants who had poor HRQOL level. Significant factors related to HRQOL were gender, age groups, BMI (obesity), marital status, payment scheme, financial status, skin disorders and underlying disease. The factors were not related to HRQOL were types of stoma, type of surgery, years since surgery, stoma site, leakage and having cancer. The mean cost of ostomy supplies per month per stoma was 1770 Baht (SD = 858.9). The one- piece ostomy appliance system had lower cost, better HRQOL scores and better ostomy appliances satisfaction scores. However, sample size was limited for the one-piece system (n = 4). Conclusion: Most Thai patients living with ostomy have moderate quality of life, have ability to adjust themselves well and were satisfied with their ostomy appliances. The compromise of social relationships is the major issue that healthcare professionals should address in this patient population. Ostomy supplies can be an important expense for patients.