cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1608
title: การบริหารจัดการที่ดินของรัฐกับการขับเคลื่อนนโยบาย

description: การศึกษาการบริหารจัดการการบริหารจัดการที่ดินของรัฐกับการขับเคลื่อนนโยบาย มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษารูปแบบที่ดินของรัฐ หน่วยงานรัฐที่เกี่ยวข้องกับที่ดินของรัฐ (2) เพื่อศึกษากฎหมาย ระเบียบ ข้อบังคับ ในการบริหารจัดการที่ดินของหน่วยงานภาครัฐรวมทั้งข้อจำกัด ปัญหาและอุปสรรค และความซ้ำซ้อนของกฎหมายของการบริหารจัดการที่ดินของรัฐ (3) เพื่อศึกษาปัญหาการจัดการความสัมพันธ์ระหว่างหน่วยงานของรัฐในการบริหารจัดการที่ดินของรัฐ และ (4) เพื่อศึกษาแนวทางในการแก้ไขปัญหาการบริหารจัดการที่ดินของหน่วยงานภาครัฐเพื่อการขับเคลื่อนนโยบายของรัฐ การศึกษานี้ใช้วิธีทั้งการศึกษาเชิงคุณภาพ (Qualitative research) ที่เน้นการศึกษาเชิงพรรณนาวิเคราะห์ (Descriptive analysis) และเชิงปริมาณ (Quantitative research) โดยใช้แบบสอบถามและสัมภาษณ์เชิงลึก (Questionnaire and In-depth interview research) โดยมีกลุ่มผู้ให้ข้อมูลและสัมภาษณ์ ได้แก่ ผู้บริหาร บุคลากรที่ปฏิบัติหน้าที่เกี่ยวกับการบริหารจัดการที่ดิน บุคลากรที่ปฏิบัติหน้าที่เกี่ยวกับการแผนงานและนโยบาย และหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการที่ดินของรัฐที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน 3 หน่วยงาน คือ (1) กรมที่ดิน (2) กรมธนารักษ์ และ (3) สำนักงานปฏิรูปที่ดินและเกษตรกรรมผลการศึกษาพบว่าประเทศไทยได้มีการแบ่งประเภทที่ดินออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ คือ ที่ดินเอกชนและที่ดินของรัฐ โดยพื้นที่ส่วนใหญ่ของที่ดินของรัฐนั้นมีพื้นที่ประมาณ 60% ของพื้นที่ทั้งหมดของประเทศ ที่เหลือเป็นที่ดินของเอกชน การศึกษาการบริหารจัดการที่ดินภาครัฐพบว่ามีปัญหาการรวมศูนย์อำนาจแบบแตกกระจาย บริบทของการบริหารจัดการที่ดินมีการแบ่งอำนาจการกำกับดูแลที่ดินให้กับหลายหน่วยงานต่าง ๆ กระจัดกระจาย ไม่ว่าจะเป็นเชิงโครงสร้างทางสถาบัน หรือโครงสร้างข้อกฎหมาย เมื่อสภาวะของการแตกกระจายที่เกิดขึ้นภายใต้การบริหารจัดการที่ดินของรัฐ สิ่งต่างๆ เหล่านี้ย่อมส่งผลต่อการขับเคลื่อนนโยบายให้ประสบผลสำเร็จได้ยาก ปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างหน่วยงาน ผลการศึกษา ทำให้เห็นความซับซ้อนในหลายรูปแบบของการจัดการที่ดิน และรวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างหน่วยงานที่ทำหน้าที่กำกับดูแลที่ดินของรัฐนั้น ที่ขาดการประสานงาน ขาดการจัดการความสัมพันธ์ที่ดี และเป็นปัญหาหนึ่งของการขับเคลื่อนนโยบายให้สำเร็จตามวัตถุประสงค์ ปัญหาของกรมาธิปไตย (Departmentalism) กล่าวคือ การขับเคลื่อนนโยบายที่ขาดเจ้าภาพหลักหรือแม่งานในการบริหารจัดการ เมื่อขาดเจ้าภาพและนโยบายล้มเหลวหรือไม่ประสบผลสำเร็จตามเป้าหมายทำให้ขาดผู้รับผิดชอบต่อความล้มเหลวของนโยบายด้วย ปัญหาขาดเครือข่ายนโยบายเมื่อการปฏิบัติงานของหน่วยงานนั้นไม่มีเครือข่ายทางนโยบายที่ชัดเจนเป็นเพียงหน้าที่ตามระเบียบที่ต้องปฏิบัติ ไม่มีการปรึกษาหารือ หรือมีความร่วมมือที่เป็นทางการหรือไม่เป็นทางการที่เป็นรูปธรรม ที่แสดงถึงความรับผิดชอบร่วมกัน ส่งผลให้การขับเคลื่อนนโยบายไม่ประสบความสำเร็จดังนั้น เพื่อให้การบริหารจัดการที่ดินของรัฐมีประสิทธิภาพและขับเคลื่อนนโยบายของรัฐได้ดี ผู้ศึกษาจึงมีข้อเสนอแนะ ดังนี้ (1) ขับเคลื่อนนโยบายปรับปรุงแผนที่แนวเขตที่ดินของรัฐแบบบูรณาการ มาตราส่วน 1: 4,000 (One Map) (2) จัดตั้งธนาคารที่ดิน และ (3) สร้างเครือข่ายในการแก้ไขปัญหาทีดินแต่ละภาคส่วนและกระจายอำนาจให้ท้องถิ่นสามารถพัฒนาแนวทางแก้ไขปัญหาได้ด้วยตนเอง (Policy Network and Fragmentation)
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1609
title: การดำเนินนโยบายเพื่อสนับสนุนการเข้าถึงสิทธิด้านการศึกษาของเด็กไร้สัญชาติและเด็กต่างด้าวจากนโยบายเรียนฟรี 15 ปี: กรณีศึกษา เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา อุบลราชธานี เขต 2

description: การศึกษาเรื่อง "การดำเนินนโยบายเพื่อสนับสนุนการเข้าถึงสิทธิด้านการศึกษาของเด็กไร้สัญชาติและเด็กต่างด้าวจากนโยบายเรียนฟรี 15 ปี กรณีศึกษา เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา อุบลราชธานี เขต 2" โดยมีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาถึงสถานการณ์การเข้าถึงสิทธิการศึกษาของเด็กไร้สัญชาติและเด็กต่างด้าวในบริเวณชายแดนไทยลาวของจังหวัดอุบลราชธานี 2. เพื่อศึกษาปัญหาอุปสรรคในการดำเนินนโยบายและปัจจัยที่มีผลสำเร็จต่อการขับเคลื่อนนโยบาย 3. เพื่อแสวงหาข้อเสนอแนะเชิงนโยบายเพื่อขับเคลื่อนสิทธิการศึกษา การศึกษาในครั้งนี้เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการศึกษาจากข้อมูลหลักฐานและเอกสารงานวิจัยต่าง ๆ รวมทั้งสัมภาษณ์ซึ่งใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกเพื่อให้ได้มุมมองของผู้ที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินนโยบาย โดยกลุ่มการศึกษาได้แก่ เจ้าหน้าที่ภาครัฐทั้งจากสำนักงานเขตการศึกษา โรงเรียน องค์กรส่วนท้องถิ่น และครอบครัวแรงงานต่างด้าวในจังหวัดอุบลราชธานี จากศึกษาพบว่าอุปสรรคและปัญหา ได้แก่ 1. โครงสร้างการบริหารงานทำให้ภาระงานของราชการส่วนภูมิภาคมีความซ้ำซ้อน 2. บทบาทของคณะกรรมการสถานศึกษามีเพียงอำนาจในการควบคุมและสนับสนุนการปฏิบัติตามแนวทางที่ราชการส่วนกลางกำหนด 3. ความร่วมมือระหว่างหน่วยงานมีจำกัดระหว่างโรงเรียนและผู้ใหญ่บ้านจะเกิดขึ้นต่อเมื่อผู้ใหญ่บ้านได้รับการประสานงานจากโรงเรียนเท่านั้น 4. การใช้งานระบบข้อมูล โรงเรียนต้องใช้ระบบงานของภาครัฐที่ต่างกันในแต่ละกระบวนการที่เกี่ยวข้อง 5. ที่มาของงบประมาณ ค่าใช้จ่ายทางการศึกษาให้แก่นักเรียนไม่ได้มีการจัดสรรมาที่โรงเรียนโดยตรง ทำให้เกิดความยากลำบากในการบริหารจัดการงบประมาณ ปัจจัยที่ผลต่อความสำเร็จจากการดำเนินนโยบาย ได้แก่ 1. กรอบแนวคิดของกฎหมายและระเบียบด้านการศึกษาของกระทรวงศึกษาที่เน้นถึงหลักการการมีส่วนร่วมภายในชุมชน 2 ผู้อำนวยการโรงเรียนที่มีประสบการมากกว่า 5 ปี จะมีภาวะผู้นำที่ทำให้สามารถสร้างแนวทางนอกกรอบและหาวิธีการใหม่ ๆ ในการส่งเสริมสิทธิการศึกษา จากผลการศึกษา ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะต่อการดำเนินนโยบายเพื่อสนับสนุนการเข้าถึงสิทธิด้านการศึกษาของเด็กไร้สัญชาติและเด็กต่างด้าว กล่าวคือ 1. ระดับจังหวัด ภาครัฐควรลดขั้นตอนการทำงานโดยปรับรูปแบบโครงสร้างการบริหารและควรส่งเสริมการกระจายอำนาจในพื้นที่ เพื่อให้โรงเรียนแก้ไขปัญหาได้อย่างรวดเร็ว อีกทั้งพัฒนาความพร้อมทางเทคโนโลยีในการใช้งานระบบด้านการศึกษาให้แก่โรงเรียน โดยการคำนึงถึงระดับพื้นที่ในเมืองและพื้นที่ชายแดน 2. ระดับอำเภอ จัดตั้งการสร้างเครือข่ายของโรงเรียนภาครัฐโดยให้มีขอบเขตในระดับอำเภอ เพื่อแก้ไขปัญหาการศึกษาในพื้นที่แบบระยะชั่วคราวและใช้เป็นช่องทางในการปรึกษาหารือ โดยให้กระทรวงศึกษาธิการและกระทรวงมหาดไทยร่วมกันกำหนดเครือข่ายความร่วมมือของหน่ยงานภาครัฐบริเวณชายแดน เพื่อให้มีแผนหรือโครงการทำงานร่วมกันในการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานในบริเวณชายแดน
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1611
title: การศึกษาบทบาทของภาครัฐและแนวทางในการส่งเสริมหรือสนับสนุนการให้บริการที่พักแบบเศรษฐกิจแบ่งปัน: กรณีศึกษา การให้บริการเช่าที่พักอาศัยผ่านแอพลิเคชั่น Airbnb

description: มนุษย์รู้จักการแบ่งปันมานานแล้วเป็นสิ่งที่เก่าแก่พอๆกันกับอารยธรรมของมนุษย์ ในยุคที่ยังไม่มีเทคโนโลยีอินเตอร์เน็ตการเข้าถึงข้อมูลเป็นไปอย่างยากลำบาก ข้อมูลที่ใช้ได้จึงมีจำกัดอยู่ในชุมชนเล็กๆ ต่อมาเมื่อเทคโนโลยีพัฒนาขึ้นการเข้าถึงข้อมูลจึงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปและเกิดกิจกรรมการแบ่งปันในโลกอินเตอร์เน็ตขึ้น จากเดิมที่อยู่ในพื้นที่จำกัดก็ขยายวงกว้างออกไปซึ่งคือจุดที่มนุษย์เริ่มรู้จักการแบ่งปันรูปแบบใหม่ซึ่งต่อมารู้จักกันในชื่อเศรษฐกิจแบ่งปัน (Sharing Economy) Airbnb เป็นรูปแบบธุรกิจประเภทหนึ่งที่เกิดขึ้นตามแนวคิดเศรษฐกิจแบ่งปันมีลักษณะการแบ่งปันทรัพยากร คือ “ที่พัก” ที่เหลือใช้นำมาแลกเปลี่ยนกันโดยมี Airbnb ทำหน้าที่เป็นตัวกลางเชื่อมระหว่างผู้ให้บริการที่พัก (Host) และนักเดินทางผู้เข้าพัก (Guest) โดยมีการคิดค่าธรรมเนียมจากการจองในอัตราที่ไม่สูง ที่พักซึ่งมีให้บริการผ่านแพลตฟอร์มมีหลากหลายประเภท อาทิ ห้องว่างภายในบ้าน อพาร์ทเม้นท์ คอนโดมิเนียม บ้านบนต้นไม้ บ้านพักตากอากาศ ปราสาท เป็นต้น การให้บริการของ Airbnb ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางด้านการท่องเที่ยวเป็นอย่างมากนักเดินทางมีทางเลือกในการจองที่พักมากขึ้นจากเดิมที่จำกัดอยู่ในที่พักประเภทโรงแรม ทำให้เกิดการกระจายรายได้ไปสู่ประชาชนและชุมชนโดยตรงเพียงแค่มีห้องว่างภายในบ้านก็สามารถสร้างรายได้จากการนำมาให้บริการผ่านแพลตฟอร์มได้ ธุรกิจ Airbnb มีการเติบโตอย่างรวดเร็วทั่วโลกและมีแนวโน้มการขยายตัวต่อเนื่อง การเติบโตที่รวดเร็วนี้สร้างผลดีและผลเสียให้เกิดขึ้นกับระบบเศรษฐกิจและสังคมของประเทศต่างๆรวมถึงประเทศไทย เนื่องจากเป็นธุรกิจที่เกิดขึ้นใหม่การปรับตัวของภาครัฐจึงยังไม่มีความชัดเจนในเรื่องของบทบาทภาครัฐที่มีต่อธุรกิจประเภทนี้ กฎเกณฑ์ ต่างๆที่มีอยู่ยังไม่มีการกำหนดถึงลักษณะการดำเนินการของธุรกิจประเภทนี้เป็นการเฉพาะ ทำให้มีปัญหาในการฏิบัติของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในด้านการบังคับใช้กฎหมาย และการส่งเสริมหรือสนับสนุนธุรกิจนี้รวมถึงเกิดปัญหาข้อขัดแย้งในสังคมระหว่างผู้ที่ได้รับผลดี และผู้ได้รับผลเสียจากการดำเนินธุรกิจ Airbnb ซึ่งขยายวงกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ ภาครัฐจึงควรมีนโยบายและบทบาทภาครัฐที่ชัดเจน ควรมีการกำหนดกฎเกณฑ์สำหรับการให้บริการที่พักตามแนวคิดเศรษฐกิจแบ่งปันโดยตรง เพื่อให้เกิดความโปร่งใสและกฎเกณฑ์นั้นต้องผ่านการเห็นพ้องต้องกันของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกภาคส่วน มีการเปิดโอกาสให้มีการแสวงหาแนวทางร่วมกันผ่านการทำงานในลักษณะการจัดการปกครองแบบประสานความร่วมมือ (Collaborative Governance) โดยหน่วยงานภาครัฐควรทำการเชิญตัวแทนจากทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้องเข้าร่วมในกระบวนการตัดสินใจร่วมกันเพื่อให้ได้ข้อสรุปเป็นที่ยอมรับร่วมกันอันจะนำไปสู่การกำหนดกฎเกณฑ์ที่สามารถนำไปปฏิบัติได้จริงและเกิดประโยชน์สูงสุด
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1612
title: การบริหารจัดการแก้ไขปัญหายาเสพติด: กรณีศึกษา สถานีตำรวจนครบาลบางเขน

description: งานวิจัยเรื่องการบริหารจัดการแก้ไขปัญหายาเสพติด กรณีศึกษาสถานีตำรวจนครบาลบางเขน เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร โดยมีวัตถุประสงค์การวิจัย คือ 1) เพื่อศึกษาการบริหารจัดการแก้ไขปัญหายาเสพติดของสถานีตำรวจนครบาลบางเขน 2) เพื่อเสนอแนวทางในการบริหารจัดการในการแก้ไขปัญหายาเสพติดสถานีตำรวจนครบาลบางเขน ในเชิงการบูรณาการร่วมมือกับหน่วยที่เกี่ยวข้อง การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งเป็นการศึกษาโดยการสัมภาษณ์ผลการวิจัย พบว่า การศึกษาการบริหารจัดการแก้ไขปัญหายาเสพติดของสถานีตำรวจนครบาลบางเขน ในการบริหารงานจะดำเนินการตามนโยบายของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ โดยมีกองบังคับการตำรวจนครบาล 2 (บก.น.2) กำกับดูแลในระดับพื้นที่ ซึ่งมีจำนวนคดียาเสพติดมากที่สุดที่อยู่ภายใต้การดูแลของ บก.น.2 แต่ลดลงอย่างต่อเนื่องทุกปี แต่ก็ยังเป็นโรงพักที่คดียาเสพติดเยอะที่สุด บุคลากรที่ปฏิบัติงานเฉพาะด้านยาเสพติดยังไม่มีโครงสร้างดังกล่าว ในการการปฏิบัติงานแก้ไขปัญหายาเสพติดทั้งด้านปราบปรามและการป้องกันมีความซ้ำซ้อนกับกองบังคับการตำรวจนครบาล 2 (บก.น.2) ซึ่งมีอำนาจในการแก้ไขปัญหายาเสพติดในพื้นที่ด้วย และมีการดำเนินโครงการกิจกรรมในการสร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับยาเสพติดในชุมชน สถานศึกษา เป็นต้น พร้อมทั้งสร้างความร่วมมือกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการบูรณาการแก้ไขปัญหายาเสพติดในพื้นที่แนวทางการบริหารจัดการในการแก้ไขปัญหายาเสพติดในพื้นที่สถานีตำรวจนครบาลบางเขนเชิงการบูรณาการร่วมมือกับหน่วยที่เกี่ยวข้อง เนื่องจากในการปฏิบัติงานแก้ไขปัญหายาเสพติดในพื้นที่สถานีบางเขนยังซ้ำซ้อนกัน และไม่มีการบูรณการระหว่างหน่วยงานที่แท้จริง ดังนั้น ควรมีแนวทาง ได้แก่ การร่วมคิดร่วมทำ เพื่อสร้างความร่วมมือกับทุกภาคส่วน สร้างเอกภาพในการดำเนินงาน เพื่อป้องกันการเกิดความซ้ำซ้อนและมีการติดตามผลการดำเนินงาน ประสานงานหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งภาครัฐ เอกชน และประชาชน ในลักษณะการแบ่งปันแลกเปลี่ยนทรัพยากรกันและกัน เพื่อลดช่องว่างของหน่วยงาน และมีการประเมินผลการดำเนินการเพื่อแก้ไขปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1614
title: การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการขยะมูลฝอย: กรณีศึกษา เทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์

description: งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยที่ศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการขยะมูลฝอย กรณีศึกษาเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ อำเภอเมือง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาสภาพปัญหาและการมีส่วนร่วมในการจัดการขยะมูลฝอยของเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ รวมไปถึงการมีส่วนร่วมของประชาชนในการลดขยะมูลฝอยจากต้นทาง โดยในการศึกษาครั้งเป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ (qualitative Research) และเลือกใช้แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง (semi-structured interviews) ในการเก็บรวบรวมข้อมูล และกลุ่มตัวอย่างในการศึกษาครั้งนี้ประกอบไปด้วย เจ้าหน้าที่กองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมจำนวน 2 คน และ ประชาชนที่อาศัยอยู่ในเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์จำนวน 5 ชุมชนประกอบไปด้วย ชุมชนบ้านค่าย ชุมชนหน้าสถานีรถไฟ ชุมชนหลังสถานีรถไฟ ชุมชนหัวบ้าน ชุมชนตลาดสด รวมทั้งสิ้น 22 คนจากการศึกษาพบว่า การมีส่วนร่วมของประชาชนอยู่ในระดับ ให้ข้อมูลข่าวสาร 4 ชุมชนคือชุมชนตลาดสด ชุมชนหลังสถานีรถไฟ ชุมชนหน้าสนาถีรถไฟและชุมชนบ้านค่าย เนื่องจากทั้ง 4 ชุมชนได้รับข้อมูลการจัดการขยะละแนวคิดหลักการ 3R ผ่านประธานชุมชนและเสียงตามสายเท่านั้น และอีก 1 อยู่ในระดับสร้างความร่วมมือ คือชุมชนหัวบ้าน เนื่องจากในการดำเนินกิจกรรมต่างๆมีการตัดสินใจร่วมกันของทั้งประชาชนและเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ ในส่วนของการมีส่วนร่วมในการลดขยะจากแหล่งกำเนิดของประชาชนทั้ง 5 ชุมชนมีการนำเอาหลัก 3R เข้ามาเป็นแนวทางหลักในการลดปริมาณขยะจากแหล่งกำเนิดอยู๋ในระดับปานกลาง เห็นได้จากพฤติกรรมของประชาชนทั้ง 5 ชุมชนทั้งการ การลดการใช้ (Reduce) การใช้ซ้ำ (Reuse) และการนำกลับไปใช้ใหม่ (Recycle) ซึ่งโดยส่วนมากจะเป็นเรื่องการนำกลับไปใช้ใหม่ (Recycle) ที่มีพฤติกรรมชัดเจนที่สุด โดยมีปัจจัยที่ส่งเสริมให้เกิดการลดขยะจากแหล่งกำเนิด คือ การประชาสัมพันธ์ของเทศบาลโดยการใช้โครงการคัดแยกขยะที่ถนนคนเดินซึ่งจะมีการประชาสัมพันธ์ถึง หลักการในการแยกขยะแต่ละชนิดเพื่อเป็นการแยกวัสดุออกจากขยะและนำวัสดุเหล่านั้นไปใช้ให้เกิดประโยชน์อีกครั้งเพื่อเป็นการลดขยะจากแหล่งกำเนิด และอีกปัจจัยที่ส่งเสริมให้เกิดการลดขยะจากแหล่งกำเนิด คือประธานชุมชน โดยที่ประธานชุมชนนั้นทำหน้าที่เป็นสื่อกลางระหว่างเทศบาลและประชาชนในการประชาสัมพันธ์ถึง นโยบาย และกิจกรรมโครงการต่างๆของเทศบาล ในส่วนของปัจจัยที่เป็นอุปสรรค คือ งบประมาณในการดำเนินซึ่งถ้าเทศบาลขาดงบประมาณหรืองบประมาณไม่เพียงพอ ทำให้ในการบริหารจัดการต่างๆไม่ประสบผลสำเร็จตามที่คาดหวังไว้
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1615
title: ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของเมืองพัทยา

description: การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของเมืองพัทยา มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ เพื่อศึกษาความสอดคล้องระหว่างทิศทางการเมืองพัทยากับแนวคิดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน เพื่อศึกษาปัจจัยและการดำเนินงานของเมืองพัทยาที่มีผลต่อการพัฒนาเมืองพัทยาให้เป็นเมืองแห่งการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน และเพื่อเสนอข้อเสนอแนะในการพัฒนาเมืองพัทยาให้เป็นเมืองแห่งการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน โดยใช้วิธีวิจัยแบบเชิงคุณภาพ (qualitative research) สัมภาษณ์บุคลากรหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน นักวิชาการ และนักท่องเที่ยว รวมจำนวน 23 คน ผลการศึกษาพบว่า ทิศทางการเมืองพัทยายังไม่สอดคล้องกับแนวคิดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน เนื่องจากทิศทางการพัฒนาให้ความสำคัญกับการพัฒนาด้านเศรษฐกิจเป็นหลัก ด้วยการส่งเสริมให้เมืองพัทยาเป็นเมืองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวระดับโลก และให้ความสำคัญด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมรองลงมา ด้วยการมุ่งเน้นการพัฒนาความสามารถในการจัดการปัญหามลพิษที่เกิดจากการพัฒนาเมืองและการท่องเที่ยว ในขณะที่มิติด้านสังคมไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก จึงไม่ก่อให้เกิดความสมดุลในการพัฒนา และอาจก่อให้เกิดความเหลือมล้ำทางสังคมมากยิ่งขึ้นปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของเมืองพัทยา ประกอบด้วย (1) ปัจจัยด้านกายภาพ คือ ด้านทรัพยากรและแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ ด้านแหล่งท่องเที่ยวที่มนุษย์สร้างขึ้น ด้านภาพลักษณ์การท่องเที่ยว ขณะที่ด้านสภาพชุมชนและสังคม ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก สาธารณูปโภค สาธารณูปการ ยังไม่สอดคล้องกับแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (2) ปัจจัยด้านการบริหารจัดการ คือ ด้านการจัดการการท่องเที่ยว ด้านการมีส่วนร่วมของประชาชนด้านการท่องเที่ยว และด้านการพัฒนาบุคลากร ขณะที่ด้านโครงสร้างหน่วยงาน ด้านการวางแผน ด้านการส่งเสริมวัฒนธรรม ภูมิปัญญาท้องถิ่น และเศรษฐกิจชุมชน ด้านการจัดการสิ่งแวดล้อม ด้านการมีส่วนร่วมของประชาชนด้านสิ่งแวดล้อม ยังไม่สอดคล้องกับแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (3) ปัจจัยด้านระเบียบกฎหมาย คือ ด้านการบังคับใช้กฎหมายตามประกาศกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เรื่อง กำหนดเขตพื้นที่และมาตรการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมในบริเวณพื้นที่ อำเภอบางละมุง และอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี พ.ศ.2553 ขณะที่การใช้อำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการเมืองพัทยา พ.ศ.2542 และด้านการบังคับใช้กฎหมายว่าด้วยการผังเมือง และกฎหมายว่าด้วยการควบคุมอาคาร ยังไม่สอดคล้องกับแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนจากการวิจัยในครั้งนี้ ได้พบข้อเสนอแนะเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวของเมืองพัทยาอย่างยั่งยืน ประกอบด้วย (1) ด้านกายภาพ ได้แก่ เมืองพัทยาควรปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกในพื้นที่สาธารณะ ปรับปรุงสภาพแวดล้อมของเมือง กำหนดอัตตลักษณ์ สัญลักษณ์ท้องถิ่นของเมืองพัทยาให้มีความชัดเจน และพัฒนาระบบการขนส่งสาธารณะให้มีมาตรฐานและความปลอดภัย (2) ด้านบริหารจัดการ ได้แก่ เมืองพัทยาควรเป็นหน่วยงานหลักในการวางแผนการพัฒนา เมืองพัทยาควรเร่งรัดดำเนินการก่อสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานจากขยะให้เกิดขึ้นโดยเร็ว สร้างระบบการจัดการสิ่งแวดล้อมในแหล่งท่องเที่ยว ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของในรูปแบบกลุ่มอาชีพ ส่งเสริมให้ผู้ประกอบการ นักธุรกิจในพื้นที่เมืองพัทยามีการทำกิจกรรมเพื่อสังคม และสร้างความร่วมมือในการพัฒนาบุคคลกรด้านการท่องเที่ยวกับภาคเอกชน (3) ด้านระเบียบกฎหมาย ได้แก่ รัฐบาลควรส่งเสริมให้มีกระจายอำนาจ รัฐบาลควรผ่อนผันหลักเกณฑ์โครงสร้างอาคารในการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมสำหรับอาคารเก่า และเมืองพัทยาควรมีมาตรการในการตรวจสอบ กำกับดูแลสิ่งปลูกสร้างให้มีการปฏิบัติตามกฎหมาย
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1617
title: การจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาบางกะเจ้า

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ในการศึกษาการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนพื้นที่บางกะเจ้า และศึกษาแนวทางในการจัดการการท่องเที่ยว การวางแผนการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของพื้นที่บางกะเจ้า มีเครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลเป็นแบบสัมภาษณ์เชิงลึก และเก็บรวบรวมข้อมูลการสัมภาษณ์จากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับการท่องเที่ยวของบางกะเจ้า เช่น ตัวแทนจากองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น ตัวแทนของหน่วยงานที่ดูแลในพื้นที่ ผู้ประกอบการ คนในชุมชนและนักท่องเที่ยว โดยการวิเคราะห์เนื้อหาและเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์และสังเกตสภาพแวดล้อมในพื้นที่ผลการศึกษาพบว่าการดำเนินการมีความสอดคล้องต่อการพัฒนาพื้นที่อย่างยั่งยืน การจัดการการในพื้นที่บางกะเจ้า หน่วยงานที่รับผิดชอบหลักในพื้นที่เป็นองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น โดยมีประชาชน และเครือข่ายภาคีต่างๆเข้ามาเป็นผู้สนับสนุน และประสานงาน การวางแผน ประชุมหารือร่วมกัน โดยเน้นการพัฒนาพื้นที่อยู่ 3 ด้าน คือด้านวัฒนธรรม ด้านสิ่งแวดล้อม และด้านเศรษฐกิจ ซึ่งมีการพัฒนาไปรอบด้าน แต่ก็มีช่องว่างในการจัดการ ซึ่งเป็นผลกระทบจากอิทธิพลการขยายตัวของเมืองและคนรุ่นใหม่ออกไปใช้ชีวิตนอกพื้นที่มากขึ้น ทำให้การจัดการทางด้านวัฒนธรรมมีช่องว่างที่หากไม่มีการดำเนินการใดๆ รุ่นลูกหลานจะมีความสัมพันธ์กับวัฒนธรรมท้องถิ่น วิถีชีวิต ภูมิปัญญาได้น้อยลง โดยมีการวางแผนในการที่จะปิดช่องว่างในประเด็นนี้อยู่แต่ก็เป็นเรื่องของการดำเนินการในอนาคตว่าจะประสบความสำเร็จมากน้อยแค่ไหนการดำเนินการของผู้มีส่วนรับผิดชอบทุกฝ่าย มีความร่วมมือกันในการวางแผนพัฒนาพื้นที่อย่างรอบด้าน เช่น การสนับสนุนกิจกรรมทางวัฒนธรรม การสนับสนุนการรวมกลุ่มของคนในพื้นที่บางกะเจ้า มาตรการในการควบคุมการทิ้งขยะในสถานที่ท่องเที่ยว การเพิ่มพื้นที่สีเขียว เป็นต้น เป็นการสร้างความยั่งยืนในทั้ง 3 ด้านดังที่กล่าวมา โดยข้อเสนอแนะของการจัดการอย่างยั่งยืนของพื้นที่บางกะเจ้า คือจะต้องสร้างความต่อเนื่องของการจัดการอย่างยั่งยืนให้ได้ หากเครือข่ายภาคีไม่ได้มีการสนับสนุนหรือเข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาพื้นที่แล้ว องค์กรส่วนท้องถิ่นและคนในพื้นที่บางกะเจ้า จะต้องร่วมมือกันในการสร้างความยั่งยืนให้กับพื้นที่ต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1618
title: ผลกระทบการปฏิรูปประมงทะเลไทยต่อกลุ่มประมงทะเลพื้นบ้านจังหวัดระยอง

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการในการออกนโยบายเพื่อแก้ไขปัญหาการทำการประมงผิดกฎหมาย และผลกระทบจากนโยบายปฏิรูปประมงทะเลไทยต่อกลุ่มประมงทะเลพื้นบ้าน รวมทั้งปัญหาอุปสรรคต่อการทำประมงพื้นบ้าน และข้อเสนอแนะแนวทางการแก้ไขปัญหา โดยศึกษากลุ่มประมงพื้นบ้านจังหวัดระยอง มีชาวประมงพื้นบ้านกลุ่มเป้าหมาย 1,764 คน โดยวิธีการสุ่มตัวอย่าง ชาวประมงพื้นบ้าน 15 คน และเจ้าหน้าที่ภาครัฐ ประกอบด้วยเจ้าหน้าที่รัฐที่ปฏิบัติหน้าที่เกี่ยวข้องกับการทำการประมงพื้นบ้าน เจ้าหน้าที่จากกรมประมงจำนวน 1 คน นักวิชาการประมง 1 คน และเจ้าหน้าที่ตำรวจ 1 คน โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์แบบเชิงลึก และการรวบรวมข้อมูลปริมาณสัตว์น้ำ จำนวนเรือประมงพื้นบ้านฯ ซึ่งศึกษาเป็น 3 มิติ คือ ด้านสังคม ด้านเศรษฐ และด้านสิ่งแวดล้อมผลการศึกษาพบว่า ก่อนการปฏิรูปยังไม่มีการเข้มงวดการประมงไทยมากนัก ทำให้การทำประมงพื้นบ้านจับสัตว์น้ำในทะเลเป็นไปอย่างอิสระ และเกินศักย์ ส่งผลให้ชาวประมงพื้นบ้านมีรายได้เพียงพอต่อการดำรงชีวิตดูแลครอบครัว และทำให้ในระยะยาวปริมาณสัตว์น้ำอาจลดลงได้ ต่อมาหลังการปฎิรูปซึ่งเป็นอย่างรวดเร็ว เข้มงวด และฉับพลัน ได้มีการกำหนดเครื่องมือทำการประมง กำหนดขอบเขตทำการประมงไม่เกิน 3 ไมล์ทะเลชายฝั่ง ทำให้ชาวประมงพื้นบ้านบางรายบางพื้นที่ไม่สามารถจับสัตว์ได้เหมือนแต่ก่อน จับสัตว์น้ำได้ยากกว่าแต่ก่อน ทำให้รายได้ลดลง ประกอบกับภาระหนี้สินเพิ่มขึ้นจากการหาเครื่องมือทำการประมงให้ถูกต้องตามกฎหมาย และบางรายได้เลิกอาชีพทำการประมง หรือเปลี่ยนเครื่องมือทำการประมงไปชนิดอื่น อันเนื่องมาจากมาตรการแก้ไขปัญหาการทำการประมงผิดกฎหมายผลกระทบในแต่ละพื้นที่จังหวัดระยองนั้น แตกต่างกันออกไปตามสภาพภูมิประเทศ สภาพภูมิอากาศ และวิถีชีวิตในการทำการประมมง ซึ่งส่งผลกระทบทั้งด้านบวก และด้านลบแตกต่างกันออกไป ซึ่งรัฐบาลจะต้องแก้ไขนโยบาย มาตการต่าง ๆ ให้สอดคล้องกับการทำการประมงพื้นบ้านในแต่พื้นที่ เพื่อเป็นการลดผลกระทบจากมาตรการแก้ไขปัญหาการทำการประมงผิดกฎหมาย
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1619
title: ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของศูนย์ข้อมูลข่าวสารของราชการ: กรณีศึกษา ศูนย์ DFT Center ของกรมการค้าต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของศูนย์ข้อมูลข่าวสารของราชการ กรมการค้าต่างประเทศ เพื่อศึกษาแนวทางการดำเนินงานภายในและการให้บริการข้อมูลข่าวสารแก่ประชาชน ของศูนย์ข้อมูลข่าวสารของราชการ ในปัจจุบันและแนวโน้มการพัฒนาในอนาคต และเพื่อเสนอแนะช่องทางเพิ่มเติมหรือวิธีการในการให้บริการข้อมูลข่าวสารของราชการที่มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น กลุ่มตัวอย่างในการตอบแบบสอบถาม คือ ข้าราชการ ลูกจ้างประจำ และพนักงานราชการ จำนวน 240 ราย และประชากรที่ให้สัมภาษณ์ คือ บุคลากรกลุ่มงานประชาสัมพันธ์ สังกัดสำนักงานเลขานุการกรม จำนวน 4 ราย ซึ่งตัวแปรอิสระ ได้แก่ การปฏิบัติงานที่เป็นไปตามมาตรฐาน ผู้นำองค์กร เทคโนโลยีสารสนเทศในองค์กร การประชาสัมพันธ์และการสื่อสารองค์กร และบุคลากร ส่วนตัวแปรตาม คือ ความสำเร็จของศูนย์ข้อมูลข่าวสารของราชการ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย การสัมภาษณ์ การสังเกตการณ์ เอกสารและสื่อทุติยภูมิ และแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลวิจัยพบว่า ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของศูนย์ข้อมูลข่าวสารของราชการกรมการค้าต่างประเทศ ได้แก่ ปัจจัยด้านการปฏิบัติงานที่เป็นไปตามเกณฑ์ของสำนักงานคณะกรรมการข้อมูลข่าวสารของราชการ ปัจจัยด้านผู้นำองค์กร และปัจจัยด้านบุคลากร ส่วนปัจจัยด้านเทคโนโลยีสารสนเทศขององค์กร และปัจจัยด้านการประชาสัมพันธ์และการสื่อสารองค์กร ไม่ใช่ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของศูนย์ข้อมูลข่าวสารของราชการ กรมการค้าต่างประเทศ เนื่องจากปัญหาเรื่องการขัดข้อง และความไม่เสถียรของระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ และการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารที่ประชาชนบางส่วนให้ความเห็นว่ายังไม่สามารถเข้าถึงได้โดยสะดวก หรือไม่สามารถเข้าใจสื่อได้อย่างถ่องแท้
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1620
title: ศึกษาแนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารงบประมาณ หมวดครุภัณฑ์การแพทย์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล

description: การศึกษาวิจัยในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการบริหารงบประมาณ หมวดครุภัณฑ์การแพทย์ กรณีศึกษา คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล และศึกษาแนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารงบประมาณ เพื่อเสนอแนะแนวทางที่ได้จากการศึกษาวิจัย เป็นข้อเสนอในการปรับกระบวนการดำเนินงานด้านงบประมาณของคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดลต่อไป โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณและวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เพื่อให้เกิดความครอบคลุมและครบถ้วน โดยการใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลกับบุคลากรที่ปฏิบัติหน้าที่ด้านงบลงทุนที่ปฏิบัติงานอยู่ในภาควิชาและหน่วยงานที่มีการดำเนินภารกิจด้านการรักษาพยาบาล จำนวน 30 คน และใช้การสัมภาษณ์ (Interview) ผู้บริหารที่มีความรู้ ความเข้าใจ และมีความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับการบริหารงบประมาณ รวมทั้งมีหน้าที่เกี่ยวข้องในกระบวนการงบประมาณ จำนวน 6 คน ผลการศึกษาวิจัยพบว่า ปัญหาที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการบริหารงบประมาณ หมวดครุภัณฑ์การแพทย์ สามารถแบ่งออกเป็น 3 ขั้นตอน คือ ขั้นเตรียมการ ขั้นระหว่างดำเนินการ และขั้นหลังดำเนินการ ซึ่งในขั้นเตรียมการพบว่า ผู้บริหารและบุคลากรที่ปฏิบัติหน้าที่ด้านงบลงทุน ขาดความรู้และความเข้าใจขั้นตอนการดำเนินงานด้านงบประมาณของครุภัณฑ์การแพทย์ที่ชัดเจนและครบถ้วน รวมถึงปัญหาเรื่องการทบทวนและแก้ไขรายละเอียดคุณลักษณะของครุภัณฑ์การแพทย์ก่อนการดำเนินการจัดซื้อจัดจ้าง อันเนื่องมาจากเทคโนโลยีของครุภัณฑ์ทางการแพทย์ที่ถูกพัฒนาอย่างรวดเร็ว ประกอบกับความต้องการที่เพิ่มมากขึ้น ส่งผลให้ต้องใช้ระยะเวลาในการทบทวนและแก้ไขหลายครั้ง อีกทั้งผู้กำหนดรายละเอียดคุณลักษณะมีภารกิจหลายด้าน จึงก่อให้เกิดความล่าช้าในการดำเนินการ ขั้นระหว่างดำเนินการพบว่า ผู้บริหารและบุคลากรขาดความรู้ ความเข้าใจเรื่องระเบียบการบริหารงบประมาณ และระเบียบการจัดซื้อจัดจ้างพัสดุภาครัฐที่ชัดเจน ซึ่งเป็นผลมาจากกระบวนการจัดซื้อจัดจ้างใหม่ ทำให้กระบวนการและขั้นตอนการทำงานเพิ่มมากขึ้น และต้องใช้ระยะเวลาการดำเนินการเพิ่มมากขึ้น ในส่วนของขั้นหลังดำเนินการ พบว่า ผลการดำเนินการด้านงบลงทุนของคณะฯ ยังไม่บรรลุตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ ซึ่งผู้บริหารและบุคลากรจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับประเด็นเรื่องการใช้จ่ายงบประมาณให้ทันภายในปีงบประมาณ รวมทั้งต้องมีการเร่งรัดการดำเนินการในทุกกระบวนการ โดยให้ความสำคัญและคำนึงถึงผลกระทบต่อส่วนรวม ในส่วนของแนวทางที่จะนำไปสู่การแก้ไขปัญหาเพื่อให้การบริหารงบประมาณเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ ผู้บริหารและบุคลากรที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการดำเนินการจัดซื้อครุภัณฑ์การแพทย์ จำเป็นต้องรู้กฏ ระเบียบ และข้อบังคับที่เกี่ยวข้อง มีการทบทวนความรู้และเพิ่มพูนความรู้ใหม่ รวมทั้งแนวทางการปฏิบัติ เพื่อพัฒนาความสามารถในการดำเนินการได้ดียิ่งขึ้น และใช้ความรู้เป็นอาวุธติดตัวให้สามารถดำเนินการได้อย่างถูกต้อง รวดเร็ว และแม่นยำ รวมทั้งต้องใช้การบริหารแบบมีส่วนร่วม มีการควบคุม ติดตาม และกำกับดูแลในทุกขั้นตอนการดำเนินงาน และเน้นการรายงานผล ซึ่งจะทำให้ทราบความคืบหน้า ปัญหาอุปสรรค และสามารถหาแนวทางแก้ไขปัญหาระหว่างทางได้ทัน รวมทั้งการมีระบบการสื่อสารที่ดีและเข้าใจง่าย โดยมีการกำหนดปฏิทินการทำงานหรือแผนการทำงานที่ชัดเจน เพื่อเป็นแนวทางในการดำเนินการได้อย่างถูกต้อง รวมทั้งมีผู้เชี่ยวชาญคอยให้คำปรึกษา มีคู่มือการปฏิบัติงาน มีการกำหนดแผนการดำเนินงานแต่ละขั้นตอน และตัวอย่างความสำเร็จในการทำงานเพื่อให้เห็นภาพการดำเนินงานได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น