DOI: 10.14457/tu.the.2020.581
title: มาตรการทางกฎหมายในการควบคุมมลพิษทางเสียงจากกังหันลมผลิตไฟฟ้า

description: ปัจจุบันโลกเผชิญกับวิกฤตโลกร้อนอันเนื่องมาจากการใช้ปิโตรเลียมและน้ำมัน ดังนั้นการผลิตพลังงานลมซึ่งเป็นแหล่งพลังงานสะอาดและพลังงานหมุนเวียนจากกังหันลมจึงถูกระบุว่าเป็นการทดแทนการนำเข้าเชื้อเพลิงและลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่ก่อให้เกิดภาวะโลกร้อน อย่างไรก็ตามพลังงานลมจากกังหันลมยังคงมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมทางด้านมลพิษทางเสียง ซึ่งส่งผลกระทบต่อความเป็นอยู่และคุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัยบริเวณกังหันลมอย่างมาก เนื่องจากใบพัดหมุนทำให้เกิดเสียงความถี่ต่ำอย่างต่อเนื่อง ซึ่งหากเกินกว่ามาตรฐานที่กำหนดไว้ อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพทำให้เกิดอาการต่างๆ เช่น มีไข้และเวียนศีรษะ ในปัจจุบันคำแนะนำในการควบคุมเสียงรบกวนที่ได้รับการยอมรับทั่วโลกโดยองค์การอนามัยโลก (WHO) ได้แก่ การควบคุมที่แหล่งกำเนิดเสียง การควบคุมเสียงที่ทางผ่านของเสียงและการควบคุมเสียงที่ผู้รับเสียง โดยประเทศไทยมีบทบัญญัติทางกฎหมายหลายประการที่บังคับใช้ในการควบคุมมลพิษทางเสียงที่เกิดจากกังหันลม ได้แก่ พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535พระราชบัญญัติการประกอบกิจการพลังงาน พ.ศ. 2550 และพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 โดยกฎหมายแต่ละฉบับที่บังคับใช้ในการควบคุมมลพิษทางเสียงล้วนเป็นการใช้หลักการควบคุมเสียงที่แหล่งกำเนิด ซึ่งเป็นการกำหนดมาตรฐานคุณภาพเสียงโดยทั่วไปและการจัดทำรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมเท่านั้นกฎหมายที่มีอยู่ในประเทศไทยกำหนดระดับเสียงมาตรฐานทั่วไปไว้ในประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติฉบับที่ 15 พ.ศ. 2540 โดยกำหนดมาตรฐานระดับเสียงโดยทั่วไปไว้ คือ ให้มีค่าระดับเสียงสูงสุด 115 เดซิเบลเอ และระดับเสียงเฉลี่ยเกิน 24 ชั่วโมงไม่เกิน 70 เดซิเบลเอ และประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 29 พ.ศ. 2550 กำหนดให้ระดับเสียงรบกวนเท่ากับ 10 เดซิเบลเอ ซึ่งเป็นเพียงการกำหนดมาตรฐานระดับเสียงโดยทั่วไป แต่ไม่ได้มีการกำหนดมาตรฐานระดับเสียงตามพื้นที่เฉพาะ ให้มีค่ามาตรฐานระดับเสียงสัมพันธ์กับพื้นที่และเวลาที่กำหนด กฎหมายที่มีความเกี่ยวข้องโดยเปรียบเทียบกับกฎหมายของประเทศอินเดียและสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นประเทศที่มีศักยภาพสูงและมีวิวัฒนาการของพลังงานลมอย่างมาก โดยการตรวจสอบในแง่ของการควบคุมมลพิษทางเสียงของประเทศอินเดียมีการกำหนดมาตรการในการจัดการและควบคุมมลพิษทางเสียงไว้โดยเฉพาะในกฎระเบียบและการควบคุมมลภาวะทางเสียง พ.ศ. 2543 ซึ่งทางคณะกรรมการควบคุมมลพิษกลางได้มีการกำหนดค่ามาตรฐานระดับเสียงในประเทศอินเดียไว้อย่างชัดเจน โดยแบ่งตามประเภทพื้นที่และเวลาคือ เวลากลางวัน (06.00 น. - 22.00 น.) และเวลากลางคืน (22.00 น. - 6.00 น.) ซึ่งอยู่ในข้อ 3(1) และ 4(1) ของกฎระเบียบและการควบคุมมลภาวะทางเสียง พ.ศ. 2543 ซึ่งค่ามาตรฐานระดับเสียงของประเทศอินเดียดังกล่าวข้างต้นมีความสอดคล้องกับค่ามาตรฐานระดับเสียงตามที่ WHO ได้กำหนดไว้คือมีค่าไม่เกิน 85 เดซิเบลเอในทุกความถี่นอกจากนี้ สหราชอาณาจักรยังได้มีการออกมาตรการในการควบคุมการกระทำที่ก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญซึ่งกำหนดไว้ในพระราชบัญญัติว่าด้วยการคุ้มครองสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2533 และพระราชบัญญัติว่าด้วยเสียงรบกวน พ.ศ. 2539 โดยกำหนดให้ผู้ที่ได้รับผลกระทบมีสิทธิได้รับการเยียวยา เนื่องจากสิ่งที่กฎหมายให้ความสำคัญมากที่สุดเกี่ยวกับเหตุเดือดร้อนรำคาญคือผลต่อสุขภาพของประชาชนในสังคม โดยเครื่องจักรและอุปกรณ์ของโรงงานที่ก่อให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยในบริเวณใกล้เคียง กฎหมายของสหราชอาณาจักรกำหนดให้เจ้าหน้าที่มีอำนาจในการออกคำสั่งให้แก้ไขเป็นลายลักษณ์อักษรภายในระยะเวลาที่เหมาะสม หากผู้ประกอบธุรกิจไม่ปฏิบัติตามคำสั่งจะต้องระวางโทษปรับไม่เกิน 20,000 ปอนด์ตามที่กฎหมายกำหนด จากที่ได้ทำการศึกษามาทั้งหมดพบว่าประเทศไทยควรนำมาตรการทางกฎหมายในการควบคุมมลพิษทางเสียงจากกังหันลมในการผลิตไฟฟ้าของประเทศอินเดียและสหราชอาณาจักรมาปรับใช้ให้เหมาะสมกับบริบทของประเทศไทย เพื่อให้การจัดการปัญหามลพิษทางเสียงมีประสิทธิภาพมากขึ้น และสามารถลดมลพิษทางเสียงที่ส่งผลกระทบต่อผู้อยู่อาศัยใกล้เคียงในเรื่องการนอนหลับพักผ่อนได้