cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1720
title: การเตรียมและการหาลักษณะสมบัติของไมโครแคปซูลของน้ำมันหอมระเหยข่า/แอลจิเนตและน้ำมันหอมระเหยข่า/พอลิยูรีเทน-ยูเรีย

description: งานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาการเตรียมไมโครแคปซูลของน้ำมันหอมระเหยข่าด้วยวิธีเตรียม 2 วิธี ได้แก่ วิธี Orifice โดยใช้แอลจิเนตเป็นสารห่อหุ้ม และวิธี Interfacial polymerization โดยใช้พอลิยูรีเทน-ยูเรียเป็นสารห่อหุ้ม จากนั้นนำมาวิเคราะห์และทดสอบสมบัติทางกายภาพ ความร้อน และโครงสร้างทางเคมีของไมโครแคปซูลที่เตรียมได้ พบว่าไมโครแคปซูลน้ำมันหอมระเหยข่า/แอลจิเนตซึ่งเตรียมโดยวิธี Orifice มีลักษณะอนุภาคเริ่มเป็นเม็ดกลมแบบมีวัสดุแกนหลายอนุภาคอยู่ภายในไมโครแคปซูล (multi-nucleus spherical microcapsule) เมื่อใช้ความเข้มข้นของสารละลายโซเดียมแอลจิเนตตั้งแต่ร้อยละ 2 โดยน้ำหนักต่อปริมาตร และมีขนาดใหญ่ขึ้นประมาณ 700 – 1000 ไมโครเมตร รวมทั้งมีปริมาณน้ำมันหอมระเหยข่าบรรจุในไมโครแคปซูลสูงที่สุดคือ ร้อยละ 40.8 เมื่อเพิ่มความเข้มข้นของสารละลายโซเดียมแอลจิเนตและเพิ่มปริมาณน้ำมันหอมระเหยข่าที่ใช้ โดยที่อุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียส เวลา 1 ชั่วโมง ไมโครแคปซูลมีการปล่อยน้ำมันหอมระเหยข่าร้อยละ 60 ของน้ำมันหอมระเหยข่าบรรจุในไมโครแคปซูล สำหรับไมโครแคปซูลน้ำมันหอมระเหยข่า/พอลิยูรีเทน-ยูเรียซึ่งเตรียมโดยวิธี Interfacial polymerization มีลักษณะอนุภาคเป็นเม็ดกลมแบบมีวัสดุแกนหลายอนุภาคอยู่ภายในไมโครแคปซูล (multi-nucleus spherical microcapsule) พื้นผิวค่อนข้างเรียบ และมีขนาดเล็กลงเมื่อความเร็วรอบในการกวนผสมเพิ่มขึ้นแต่เวลาในการกวนผสมลดลง ความเร็วรอบในการกวนผสม 4000 รอบต่อนาทีขึ้นไปให้ ไมโครแคปซูลที่มีขนาดเล็กประมาณ 10.0 ไมโครเมตร แต่เมื่อเพิ่มปริมาณน้ำมันหอมระเหยข่าที่เติมลงไปมากกว่า 10 มิลลิลิตร ขนาดของอนุภาคไมโครแคปซูลใหญ่ขึ้น ปริมาณน้ำมันหอมระเหยข่าบรรจุใน ไมโครแคปซูลเพิ่มขึ้นเมื่อความเร็วรอบ เวลาในการกวนผสมและน้ำมันหอมระเหยข่าที่เติมลงไปเพิ่มขึ้น ความเร็วรอบในการกวนผสม 5000 รอบต่อนาทีขึ้นไปให้ปริมาณน้ำมันหอมระเหยข่าบรรจุใน ไมโครแคปซูลประมาณร้อยละ 15 แต่เมื่อเพิ่มปริมาณน้ำมันหอมระเหยข่าที่เติมลงไปจาก 10 มิลลิลิตรเป็น 50 มิลลิลิตร จะให้ไมโครแคปซูลที่มีปริมาณน้ำมันหอมระเหยข่าบรรจุในไมโครแคปซูลมากขึ้นถึงร้อยละ 52 โดยที่อุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียส เวลา 1 ชั่วโมงไมโครแคปซูลมีการปล่อยน้ำมันหอมระเหยข่าร้อยละ 20 ของน้ำมันหอมระเหยข่าบรรจุในไมโครแคปซูล โดยไมโครแคปซูลจะมีการปล่อยน้ำมันหอมระเหยข่าเพิ่มขึ้นเมื่อลดเวลาในการกวนผสม และเพิ่มปริมาณน้ำมันหอมระเหยข่าที่เติมลงไป ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าไมโครแคปซูลน้ำมันหอมระเหยข่า/พอลิยูรีเทน-ยูเรียที่เตรียมด้วยวิธีInterfacial polymerization มีขนาดเล็กและอยู่ในรูปที่ง่ายและเหมาะสำหรับนำไปตกแต่งสิ่งทอมากกว่าไมโครแคปซูลน้ำมันหอมระเหยข่า/แอลจิเนตที่เตรียมด้วยวิธี Orifice
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1721
title: การเปรียบเทียบการปรับสภาพของเส้นใยนุ่นโดยใช้โซเดียมไฮดรอกไซด์และเอนไซม์ไลเปสสำหรับการผลิตเยื่อแบบโซดา

description: เส้นใยนุ่นมีศักยภาพสูงพอที่จะนำมาใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิตกระดาษได้ เพราะกระดาษที่ได้จากเยื่อนุ่นมีความแข็งแรงต่อแรงดึงสูง อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่สำคัญในกระบวนการผลิตเยื่อจากเส้นใยนุ่น คือ การเปียกผิวของเส้นใยนุ่น เนื่องจากผิวหน้าของเส้นใยนุ่นมีไขคิวติน (cutin) เคลือบอยู่ จึงต้องแช่น้ำถึง 3 สัปดาห์ เพื่อลดเวลาแช่เส้นใยนุ่นลง การปรับสภาพเส้นใยด้วยวิธีทางเคมีและชีวภาพอาจช่วยกำจัดไขคิวตินที่เคลือบบนผิวเส้นใยได้ ดังนั้นงานวิจัยนี้ จึงศึกษาถึงผลของการปรับสภาพเส้นใยนุ่นด้วยวิธีทางเคมีโดยใช้โซเดียมไฮดรอกไซด์ร้อยละ 5 และร้อยละ 10 ของน้ำหนักแห้งของนุ่น เป็นเวลา 1, 2 และ 3 สัปดาห์และผลการปรับสภาพเส้นใยนุ่นด้วยวิธีทางชีวภาพโดยใช้เอนไซม์ไลเปสร้อยละ 0.25 และร้อยละ 0.5 ของน้ำหนักแห้งของนุ่น (หรือเท่ากับ 250 LU/g และ 500 LU/g ของน้ำหนักแห้งของนุ่น ตามลำดับ) เป็นเวลา 1, 3 และ 5 ชั่วโมง ที่มีต่อประสิทธิภาพการผลิตเยื่อแบบโซดาของเส้นใยนุ่น ก่อนต้มเยื่อโดยใช้โซเดียมไฮดรอกไซด์ร้อยละ 20 ของน้ำหนักนุ่นแห้ง ที่ 120 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 2 ชั่วโมง จากผลการทดลองเมื่อเปรียบเทียบกับเยื่อที่ไม่ผ่านการปรับสภาพ พบว่า การปรับสภาพเส้นใยด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์มีผลต่อผลผลิตเยื่อเล็กน้อยแต่ไม่มีนัยสำคัญเชิงสถิติ แต่การปรับสภาพด้วยเอนไซม์ไลเปสทำให้ผลผลิตเยื่อลดลง การปรับสภาพเส้นใยทั้งสองวิธีส่งผลให้ปริมาณด่างที่เหลือมีมากขึ้น การปรับสภาพเส้นใยทำให้การใช้สารเคมีในการต้มเยื่อลดน้อยลง การปรับสภาพเส้นใยด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์และเอนไซม์ไลเปสมีผลให้ค่าปริมาณลิกนินลดลง แต่การปรับสภาพด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์ทำให้ปริมาณเฮมิเซลลูโลสลดลง นอกจากนี้การปรับสภาพด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์ให้ความแข็งแรงต่อแรงดึง ความแข็งแรงต่อแรงดันทะลุ และความแข็งแรงต่อแรงฉีกเพิ่มขึ้น ในขณะที่การปรับสภาพด้วยเอนไซม์ไลเปสให้ความแข็งแรงต่อแรงดึงและความแข็งแรงต่อแรงดันทะลุลดลง แต่ความแข็งแรงต่อแรงฉีกกลับเพิ่มขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1722
title: การเตรียมและสมบัติเชิงแสงของวัสดุเชิงประกอบระดับนาโนพอลิไดแอเซทิลีน/ซิงค์ออกไซด์

description: งานวิจัยนี้นำเสนอวิธีการเตรียมวัสดุเชิงประกอบชนิดใหม่ของพอลิไดแอเซทิลีนเวสิเคิลกับอนุภาคนาโนซิงค์ออกไซด์สำหรับประยุกต์ในเทคโนโลยีการตรวจวัด โดยปรับเปลี่ยนปริมาณของซิงค์ออกไซด์เป็นร้อยละ 5 9 17 33 และ 50 โดยน้ำหนักของไดแอเซทิลีนมอนอเมอร์ 10,12-เพนตะโคซะไดอายน์โนอิกแอซิด อนุภาคนาโนซิงค์ออกไซด์ในวัสดุเชิงประกอบจะทำหน้าที่เป็นซับสเตรตให้ไดแอเซทิลีนมอนอเมอร์ยึดเกาะและจัดเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ เมื่อทำการฉายแสงยูวีเพื่อให้เกิดกระบวนการพอลิเมอไรเซชันจะสามารถเตรียมวัสดุเชิงประกอบพอลิไดแอเซทิลีนเวสิเคิลกับอนุภาคนาโนซิงค์ออกไซด์ที่มีสีฟ้าได้ และเมื่อศึกษาพฤติกรรมการเปลี่ยนสีเมื่อได้รับการกระตุ้นจากอุณหภูมิ ความเป็นกรด-เบส ชนิดและความเข้มข้นของตัวทำละลายประเภทแอลกอฮอล์พบว่า วัสดุเชิงประกอบมีพฤติกรรมการเปลี่ยนสีที่แตกต่างไปจากพอลิไดแอเซทิลีนเวสิเคิลบริสุทธิ์อย่างมาก ในขณะที่ฟิล์มพอลิไดแอเซทิลีนเวสิเคิลบริสุทธิ์เกิดการเปลี่ยนสีแบบผันกลับไม่ได้ โดยเปลี่ยนเป็นสีแดงที่อุณหภูมิ ~80 องศาเซลเซียส ฟิล์มวัสดุเชิงประกอบจะเกิดการเปลี่ยนสีเป็น 2 ระดับเมื่ออุณหภูมิเพิ่มขึ้น คือ กระบวนการผันกลับได้ในช่วงอุณหภูมิห้องถึง 140 องศาเซลเซียส และเกิดกระบวนการผันกลับไม่ได้ที่อุณหภูมิ 145 องศาเซลเซียสขึ้นไป สำหรับการศึกษาพฤติกรรมการเปลี่ยนสีเมื่อได้รับการกระตุ้นจากความเป็นกรด-เบส พบว่า สารละลายพอลิไดแอเซทิลีนเวสิเคิลบริสุทธิ์เปลี่ยนสีจากน้ำเงินเป็นแดงที่ค่าพีเอช 8 ในขณะที่สารละลายวัสดุเชิงประกอบจะเกิดการเปลี่ยนสีจากสีฟ้าเป็นสีม่วงที่ค่าพีเอช 12.5 ขึ้นไป และเมื่อศึกษาการตอบสนองต่อตัวทำละลาย พบว่า การเติมแอลกอฮอล์ทำให้สารละลายพอลิไดแอเซทิลีนเวสิเคิลบริสุทธิ์เปลี่ยนสีจากน้ำเงินเป็นแดงที่ความเข้มข้นของเอทานอลร้อยละ 45 และความเข้มข้นของไอโซโพรพานอลร้อยละ 35 โดยปริมาตร สำหรับสารละลายวัสดุเชิงประกอบจะไม่สังเกตพบการเปลี่ยนสีเมื่อเติมแอลกอฮอล์
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1723
title: การตกแต่งหน่วงไฟและต้านการหลอมหยดผ้าพอลิเอสเทอร์โดยใช้ไดแอมโมเนียมไฮโดรเจนฟอสเฟต เบนโทไนต์ และอะลูมิเนียมไฮดรอกไซด์

description: วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือการปรับปรุงสมบัติหน่วงไฟและการต้านหลอมหยดของผ้าพอลิเอสเทอร์โดยใช้สารแขวนลอยที่ประกอบด้วยเบนโทไนต์ปริมาณร้อยละ 10, 15, 20 และ 25 โดยน้ำหนัก สารละลายไดแอมโมเนียมไฮโดรเจนฟอสเฟตร้อยละ 3 โดยน้ำหนัก และ อะลูมิเนียมไฮดรอกไซด์ในปริมาณร้อยละ 5 และ 10 โดยน้ำหนัก ด้วยเทคนิคจุ่มอัด-อบด้วยความร้อน เนื่องจากสารแขวนลอยเบนโทไนต์ปริมาณตั้งแต่ร้อยละ 10 ขึ้นไป มีความหนืดสูงมากทำให้ยากต่อกระบวนการตกแต่ง ดังนั้นจึงเติมโซเดียมคลอไรด์ร้อยละ 4 ลงไปในสารแขวนลอยเบนโทไนต์ตั้งแต่ร้อยละ 10 ถึง 25 ซึ่งทำให้ความหนืดลดลงและการตกแต่งหน่วงไฟง่ายขึ้น จากนั้นนำผ้าพอลิเอสเทอร์ที่ผ่านและไม่ผ่านการตกแต่งหน่วงไฟมาทดสอบพฤติกรรมการติดไฟ พบว่าภายหลังการซัก 5 รอบ ผ้าพอลิเอสเทอร์มีสมบัติหน่วงไฟที่ดีกว่าก่อนนำไปซัก กล่าวคือสารตกแต่งหน่วงไฟที่ประกอบด้วยไดแอมโมเนียมไฮโดรเจนฟอสเฟตร้อยละ 3 หรืออะลูมิเนียมไฮดรอกไซด์ ในปริมาณร้อยละ 5 และ 10 เพียงอย่างเดียวยังคงหน่วงไฟได้ดีโดยไฟดับเองได้หลังนำแหล่งจุดไฟออกและต้านการหลอมหยดผ้าพอลิเอสเทอร์ได้ (ไม่มีการหลอมหยดเกิดขึ้น)เช่นเดิม และเช่นเดียวกันสารแขวนลอยเบนโทไนต์ร้อยละ 10 ขึ้นไปผสมกับโซเดียมคลอไรด์ร้อยละ 4 และที่นำไปผสมกับไดแอมโมเนียมไฮโดรเจนฟอสเฟตร้อยละ 3 หรือผสมกับอะลูมิเนียมไฮดรอกไซด์ ร้อยละ 5 และ 10 สามารถหน่วงไฟได้ดีโดยไฟดับเองได้หลังนำแหล่งจุดไฟออกและต้านการหลอมหยดผ้าพอลิเอสเทอร์ได้ทั้งๆที่ก่อนซักผ้าพอลิเอสเทอร์ยังคงติดไฟและลามไฟหลังจากนำแหล่งจุดไฟออกและมีการหลอมหยดเกิดขึ้น อาจเนื่องจากโซเดียมคลอไรด์ที่ทำให้ความหนืดของสารแขวนลอยเบนโทไนต์ลดลงและที่ติดไฟง่ายได้ถูกขจัดออกไปในขั้นตอนการซักนั่นเอง จากภาพถ่าย SEM ก็ได้บ่งชี้ว่าหลังการซัก 5 รอบ อนุภาคที่เกาะแทรกอยู่ระหว่างเส้นใยได้ถูกขจัดออกไปแต่ยังมีชั้นของสารหน่วงไฟเคลือบอยู่บนผิวเส้นใย อีกทั้งผลของ EDX ได้ยืนยันว่ายังคงมีองค์ประกอบเคมีของสารหน่วงไฟ (เบนโทไนต์ ไดแอมโมเนียมไฮโดรเจนฟอสเฟต หรืออะลูมิเนียมไฮดรอกไซด์) บนผิวเส้นใยดังกล่าว นอกจากนี้สารหน่วงไฟที่ตกแต่งบนผ้าพอลิเอสเทอร์ยังไม่มีผลต่อความขาวของผ้าอีกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1724
title: การสังเคราะห์ไดเมทิลอีเทอร์คอปเปอร์ซิงค์ออกไซด์//HZSM5 ในเครื่องปฏิกรณ์ขนาดตั้งโต๊ะ

description: ไดเมทิลอีเทอร์สามารถสังเคราะห์ได้จากแก๊สสังเคราะห์โดยตรงในช่วงอุณหภูมิต่ำบนตัวเร่งปฏิกิริยาโลหะออกไซด์ งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อประกอบเครื่องปฏิกรณ์ขนาดตั้งโต๊ะให้เหมาะสมในการสังเคราะห์ไดเมทิลอีเทอร์ที่อุณภูมิต่ำ (170-200 องศาเซลเซียส) รวมถึงตรวจสอบระบบของการสังเคราะห์ให้สามารถใช้ได้อย่างปลอดภัย โดยภาวะในการสังเคราะห์ไดเมทิลอีเทอร์จะใช้ความดัน 40 บาร์ อัตราการป้อนแก๊สสารตั้งต้น (CO/H₂/Ar = 48/48/4 โดยโมล) 80 มล./ นาที ตัวเร่งปฏิกิริยา CuZnO/HZSM-5 ปริมาณ 5 กรัม ตัวทำละลายเมทานอล 100 มล. ซึ่งพบว่าค่าร้อยละการเปลี่ยนคาร์บอนมอนออกไซด์มีค่าสูงถึงร้อยละ 42 และค่าการเลือกเกิดไดเมทิลอีเทอร์สูงถึงร้อยละ 67 นอกจากนั้นแล้วพบว่าการเพิ่มปริมาณ CuZnO/HZSM-5 ยังช่วยให้ร้อยละการเปลี่ยนมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้น และการดำเนินการสังเคราะห์แบบอนุกรมในเครื่องปฏิกรณ์ 3 เครื่อง ยังให้ผลของร้อยละการเปลี่ยนที่สูงขึ้นด้วย ผลิตภัณฑ์จากการสังเคราะห์ไดเมทิลอีเทอร์ที่จะนำมาวิเคราะห์ด้วยเครื่องแก๊สโครมาโตกราฟ (GC) โดยผลิตภัณฑ์ที่เป็นแก๊สจะวิเคราะห์ด้วยดีเทคเตอร์ทีซีดี (TCD) ส่วนของการเลือกเกิดเป็นไดเมทิลอีเทอร์จะถูกวิเคราะห์ด้วยดีเทคเตอร์เอฟไอดี (FID)
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1725
title: การยับยั้งแบคทีเรียแกรมลบโดยใช้อนุภาคนาโนชนิดไขมันแข็งที่บรรจุไนซินร่วมกับกรดแลคติค

description: การทดลองนี้เตรียมอนุภาคนาโนชนิดไขมันแข็งที่ไม่บรรจุสารออกฤทธิ์ บรรจุไนซิน กรด แลคติค และไนซินร่วมกับกรดแลคติค ด้วยวิธีฮอโมจีไนเซชันความดันสูงแบบร้อน และวัดขนาดด้วยเครื่องนาโนไซเซอร์ พบว่าอนุภาคที่เตรียมได้มีขนาดเฉลี่ย 52.27± 0.43, 113.80 ± 1.63, 528.53 ± 7.19 และ 362.86 ± 28.05 นาโนเมตร ตามลำดับ (PDI &lt; 0.5) และมีค่าความต่างศักย์ฟ้าที่ผิวเฉลี่ยเท่ากับ -15.56 ± 0.81, -6.12 ± 0.11, -3.83 ± 0.30 และ -2.07 ± 0.02 มิลลิโวลต์ ตามลำดับ อนุภาคดังกล่าวมีลักษณะสัณฐานวิทยาเป็นผลึกไขมัน พื้นผิวเรียบ รูปร่างคล้ายเกล็ดเลือดเมื่อดูด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด และประสิทธิภาพการบรรจุไนซิน และกรดแลคติคในอนุภาคนาโนชนิดไขมันแข็งที่บรรจุไนซิน และกรดแลคติค ที่เตรียมได้พบว่ามีค่าเท่ากับ ร้อยละ 66.20 และ 58.62 ตามลำดับ ส่วนอนุภาคนาโนชนิดไขมันแข็งที่บรรจุไนซินร่วมกับกรดแลคติคจะมีประสทธิภาพในการบรรจุไนซินร้อยละ 65.86 และประสิทธิภาพในการบรรจุกรดแลคติคร้อยละ 59.57 และพบว่าความเป็นกรด-เบสและความเข้มข้นของเกลือต่ออนุภาคมีผลต่อขนาดและค่าความต่างศักย์ไฟฟ้าที่ผิวของอนุภาคทั้ง 4 ชนิด ส่วนไนซินและกรดแลคติคถูกปลดปล่อยออกจาอนุภาคนาโนชนิดไขมันแข็งประมาณวันที่ 30 ของการทดลอง นอกจากนี้ยังพบว่าอนุภาคที่บรรจุไนซินและกรดแลคติคสามารถยับยั้ง Listeria monocytogenes DMST 17303 และ Escherichia coli ATCC 25922 ได้ดีที่ 4 องศาเซลเซียส และการทดสอบในนม พบว่า สามารถยับยั้งเชื้อทดสอบได้ประมาณ 3 ถึง 5 logCFU ต่อมิลลิลิตร และพบว่า ไขมันในนมจืดไม่มีผลต่อการทำงานของอนุภาคนาโนชนิดไขมันแข็ง
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1726
title: การผลิตเอทานอลและโปรตีนเซลล์เดี่ยวจากเมล็ดข้าวฟ่างโดยใช้เชื้อผสมระหว่าง Saccharomycopsis fibuligera และ Saccharomyces cerevisiae

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการนำเมล็ดข้าวฟ่างมาใช้ในการผลิตเอทานอลและโปรตีนเซลล์เดี่ยว ข้าวฟ่างเป็นพืชทางเลือกใหม่ เนื่องจากสามารถให้ผลผลิตได้ต่อเนื่องตลอดทั้งปี อายุการเก็บเกี่ยวสั้น ทนต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะสมได้ดี จากการวิเคราะห์องค์ประกอบทางเคมีของเมล็ดข้าวฟ่าง พบว่ามีคาร์โบไฮเดรตร้อยละ 80.7 โปรตีนร้อยละ 7.23 ไขมันร้อยละ 3.36 เถ้าร้อยละ 1.27 เส้นใยร้อยละ 1.69 และความชื้นร้อยละ 5.75 ต่อน้ำหนักแห้ง คาร์โบไฮเดรตซึ่งเป็นองค์ประกอบหลักของเมล็ดข้าวฟ่าง ถูกนำมาใช้เป็นแหล่งคาร์บอนในกระบวนการผลิตเอทานอลและโปรตีนเซลล์เดี่ยวได้ เมื่อศึกษาการปรับสภาพเมล็ดข้าวฟ่างทางกายภาพ พบว่า ภาวะที่เหมาะสมที่สุด คือ การบดผ่านตะแกรงร่อนขนาด 400 ไมครอนและให้ความร้อนที่อุณหภูมิ 121 องศาเซลเซียส ระยะเวลา 20 นาที สามารถให้ปริมาณน้ำตาลทั้งหมด 2.04 กรัมต่อลิตร และเมื่อนำเมล็ดข้าวฟ่างที่ผ่านการปรับสภาพแล้วไปหมักเพื่อผลิตเอทานอลและโปรตีนเซลล์เดี่ยวโดยใช้เชื้อผสมระหว่าง Saccharomycopsis fibuligera และ Saccharomyces cerevisiae พบว่าภาวะที่เหมาะสมที่สุด คือ การใช้อัตราส่วนของกล้าเชื้อที่ 1 : 1 โดยใช้เมล็ดข้าวฟ่างที่ผ่านการปรับสภาพ 10 เปอร์เซ็นต์ ยูเรีย 0.3 เปอร์เซ็นต์ โปแตสเซียมไดไฮโดรเจนฟอสเฟต 0.1 เปอร์เซ็นต์ แมกนีเซียมซัลเฟต 0.1 เปอร์เซ็นต์ แคลเซียมคลอไรด์ 0.01 เปอร์เซ็นต์ และโซเดียมคลอไรด์ 0.01 เปอร์เซ็นต์ (น้ำหนักต่อปริมาตร) ทำการหมักที่อุณหภูมิ 30 องศาเซลเซียส ที่ความเร็วรอบ 150 รอบต่อนาที สามารถผลิตเอทานอลได้สูงสุด 10.45 กรัมต่อลิตร ที่ระยะเวลาการหมักที่ระยะเวลา 36 ชั่วโมง และปริมาณโปรตีนของกากเมล็ดข้าวฟ่างที่ผ่านการหมักแล้ว 38.39 เปอร์เซ็นต์ ที่ระยะเวลา 120 ชั่วโมง การผลิตเอทานอลและโปรตีนเซลล์เดี่ยวโดยใช้เอนไซม์จากเชื้อ S. fibuligera หมักร่วมกับเชื้อโดยตรงของ S. cerevisiae โดยใช้เมล็ดข้าวฟ่างที่ผ่านการปรับสภาพทางกายภาพและ นำมาย่อยด้วยเอนไซม์อะมิโลไลติคที่ผลิตจากเชื้อ S. fibuligera ที่อุณหภูมิ 90 องศาเซลเซียส ระยะเวลา 30 นาที จากนั้นนำมาหมักด้วย S. cerevisiae โดยเติมยูเรีย 0.3 เปอร์เซ็นต์ โปแตสเซียมไดไฮโดรเจนฟอสเฟต 0.1 เปอร์เซ็นต์ แมกนีเซียมซัลเฟต 0.1 เปอร์เซ็นต์ แคลเซียมคลอไรด์ 0. 01 เปอร์เซ็นต์ และโซเดียมคลอไรด์ 0.01 เปอร์เซ็นต์ (น้ำหนักต่อปริมาตร) ทำการหมักที่อุณหภูมิ 30 องศาเซลเซียส ที่ความเร็วรอบ 150 รอบต่อนาที สามารถผลิตเอทานอลได้ปริมาณสูงสุด คือ 1.12 กรัมต่อลิตร ที่ระยะเวลาการหมัก 24 ชั่วโมง และปริมาณโปรตีนของกากเมล็ดข้าวฟ่างที่ผ่านการหมักแล้ว 19.55 เปอร์เซ็นต์ ที่ระยะเวลา 72 ชั่วโมง
DOI: 10.21227/kbgz-zw71
title: Supplement For "Morphological Prior Constrained Object Detection of Key Structures in Infant Fundus Image"

description: List:Annotation Tools;Image set with ground truth annotationsImage set with computer annotations
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1727
title: เส้นใยอิเล็กโทรสปันจากพอลิเมอร์ผสมพอลิสไตรีน/พอลิสไตรีนโคมาเลอิกแอนไฮไดรด์สำหรับการตรึงไลเพส

description: งานวิจัยนี้จึงมุ่งเน้นเพื่อศึกษาประสิทธิภาพของการใช้เส้นใยอิเล็กโทรสปันพอลิสไตรีน (PS)/พอลิสไตรีนโคมาลิอิกแอนไฮไดรด์ (PS/PSMA) เป็นวัสดุค้ำจุนสำหรับตรึงรูปเอนไซม์ไลเพส จากการศึกษาภาวะที่เหมาะสมในการเตรียมเส้นใยอิเล็กโทรสปันจากพอลิเมอร์ผสมระหว่าง PS ต่อ PSMA ที่ 4:1 และ 1:1 พบว่าภาวะที่ใช้ ศักย์ไฟฟ้า (kV): ระยะห่างปลายเข็มกับฉากรับ (cm): ความเข้มข้นของสารละลาย (%w/w) มีผลโดยตรงต่อสัณฐานวิทยาของเส้นใยที่เตรียมได้ ทั้งนี้ภาวะที่สามารถเตรียมเส้นใยของ 4:1 และ 1:1 PS/PSMA ให้มีลักษณะเรียบและไม่เกิดเป็นปมขึ้น รวมถึงมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางที่เล็กที่สุดคือ 6:11:15 และ 8:10:12 ตัวทำลายที่เหมาะสมสำหรับ 4:1 และ 1:1 PS/PSMA คือตัวทำละลายผสมระหว่าง DMF และ THF ที่อัตราส่วน 2:1 และ 1:1 ตามลำดับ เมื่อนำเส้นใยที่เตรียมจากภาวะดังกล่าวไปตรึงรูปเอนไซม์ พบว่า การใช้ผืนเส้นใยที่เตรียมจาก 1:1 PS/PSMA ให้ประสิทธิภาพของการตรึงรูปดีที่สุด โดยมีค่าความจุเอนไซม์และค่าแอกทิวิตีของเอนไซม์ตรึงรูป (U/mg support) สูงกว่า 4:1 PS/PSMA และ 1:0 PS/PSMA ตามลำดับ จากการตรวจสอบความสามารถในการนำกลับมาใช้ซ้ำเพื่อเร่งปฏิกิริยาไฮโดรไลซิส พบว่า เอนไซม์ตรึงรูปบน 1:1 PS/PSMA สามารถใช้ซ้ำได้ถึง 6 ครั้ง ในขณะนี้เอนไซม์ตรึงรูปบนเส้นใยอิเล็กโทรสปันจาก PS/PSMA ที่มีสัดส่วนของ PSMA น้อยกว่าร้อยละ 50 สามารถใช้ซ้ำได้น้อยกว่า การปรับสภาพเส้นใยอิเล็กโทรสปันด้วยแอลกอฮอล์ก่อนนำไปตรึงรูปสามารถเพิ่มค่าความจุเอนไซม์ได้ถึง 2.7 เท่า ในการศึกษานี้ยังได้เปรียบเทียบประสิทธิภาพการตรึงรูปไลเพสบนวัสดุค้ำจุนทางการค้าชนิด NKA ซึ่งเป็น PS bead ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่ารูปทรงที่แตกต่างกันของวัสดุค้ำจุนมีผลกระทบต่อประสิทธิภาพการตรึงรูป ทั้งนี้พบว่าเอนไซม์ตรึงรูปบน NKA มีค่าความจุเอนไซม์ที่ต่ำกว่าแต่มีค่าแอกทิวิตีต่อน้ำหนักไลเพสของเอนไซม์ตรึงรูปที่สูงกว่ากรณีที่ใช้เส้นใยอิเล็กโทรสปัน
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1728
title: การใช้เซลลูเลสร่วมกับแลกเคสในการกำจัดหมึกด้วยวิธีการลอยฟองอากาศออกจากกระดาษหนังสือพิมพ์เก่า

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาผลของการใช้เซลลูเลสร่วมกับแลกเคสในการกำจัดหมึกออกจากกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าด้วยวิธีการลอยฟองอากาศ โดยเซลลูเลสผลิตมาจากเชื้อรา ชนิด Aspergillus niger ในขณะที่แลกเคสผลิตมาจากเชื้อราเน่าขาวชนิด Pycnoporus sanguineus ซึ่งเชื้อราเน่าขาวชนิดนี้เป็นสายพันธุ์ที่สามารถคัดแยกได้ในประเทศไทย การ ทดลองเริ่มจากทำการกำจัดหมึกด้วยวิธีการลอยฟองอากาศโดยไม่ใช้เอนไซม์ (การทดลองควบคุม) จากนั้นนำผลการทดลองที่ได้มาเปรียบเทียบกับการทดลองที่มีการใช้เอนไซม์ ซึ่งเป็นการศึกษาผลการกำจัดหมึกด้วยวิธีการลอยฟองอากาศโดยใช้เซลลูเลสและแลกเคสที่เตรียมได้ โดยตัวแปรที่สำคัญในการศึกษามี 3 ตัวแปร คือ ระยะเวลาที่พักเยื่อทิ้งไว้ให้เอนไซม์ทำปฏิกิริยา ปริมาณของเอนไซม์ และชนิดของเอนไซม์ เพื่อศึกษาอิทธิพลของเอนไซม์ที่ใช้ต่อประสิทธิภาพในการกำจัดหมึกออกจากกระดาษ จากการทดลองพบว่า เมื่อเพิ่มระยะเวลาพักเยื่อทิ้งไว้ให้เอนไซม์ทำปฏิกิริยานานขึ้น รวมถึงใช้ปริมาณเซลลูเลสร่วมกับแลกเคสในปริมาณเพิ่มขึ้น ส่งผลให้เยื่อที่ได้มีค่าความขาวสว่างเพิ่มขึ้น ค่าปริมาณหมึกที่เหลืออยู่ในเยื่อลดลง ค่าความยาวของเส้นใยเพิ่มขึ้น ปริมาณเส้นใยขนาดเล็กลดลง ค่าดรรชนีความแข็งแรงต่อแรงดึง ค่าดรรชนีความแข็งแรงต่อแรงดันทะลุและค่าดรรชนีความต้านทานแรงฉีกมีค่าเพิ่มขึ้น เมื่อเปรียบเทียบกับการทดลองควบคุม โดยการใช้เซลลูเลสที่ปริมาณร้อยละ 0.2 ของน้ำหนักเยื่อแห้งร่วมกับแลกเคสที่ปริมาณร้อยละ 0.2 ของน้ำหนักเยื่อแห้งให้ผลการทดลองที่ดีที่สุด เนื่อง จากให้ค่าความขาวสว่างสูงสุด ค่าปริมาณหมึกที่เหลืออยู่ต่ำสุด และค่าความแข็งแรงของกระดาษสูงสุด ซึ่งผลการทดลองที่ได้ดีกว่าการใช้เซลลูเลสเพียงอย่างเดียว การใช้เซลลูเลสในปริมาณร้อยละ 0.15, 0.1 และ 0.05 ร่วมกับแลกเคสในปริมาณร้อยละ 0.05, 0.1 และ 0.15 และการใช้แลกเคสเพียงอย่างเดียว ที่ปริมาณร้อยละ 0.2 ของน้ำหนักเยื่อแห้ง ตามลำดับ เมื่อศึกษาผลของชนิดเอนไซม์ พบว่า การใช้เซลลูเลสให้ผลการทดลองที่ดีกว่าแลกเคส อย่างไรก็ตาม ตัวแปรทั้งสามไม่ส่งผลต่อปริมาณผลผลิตของเยื่อที่ได้
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1729
title: การใช้ไคโทซานและแป้งเป็นสารเติมแต่งในการผลิตเยื่อกระดาษขึ้นรูปจากลำต้นข้าวโพด

description: ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์เป็นพืชเศรษฐกิจอีกชนิดหนึ่งที่มีการปลูกกันมากในประเทศไทย ซึ่งภายหลังจากการเก็บเกี่ยวฝักแล้ว เกษตรกรมักจะทำการไถกลบต้นข้าวโพดหรือเผาทิ้งซึ่งก่อให้เกิดมลพิษ ในงานวิจัยนี้จึงมุ่งที่จะใช้ต้นข้าวโพดมาทดลองผลิตเป็นเยื่อกระดาษขึ้นรูปและศึกษาความเป็นไปได้ในการใช้ไคโทซานมาเป็นสารเพิ่มความแข็งแรงในการผลิตเยื่อกระดาษขึ้นรูปจากลำต้นข้าวโพด ในการวิจัยได้นำต้นข้าวโพดมาต้มกับโซเดียมไฮดรอกไซด์ที่ความเข้มข้น 20 เปอร์เซ็นต์เป็นเวลา 2 ชั่วโมง ที่อุณหภูมิ 120 องศาเซลเซียส จากนั้นนำเยื่อที่ได้มาขึ้นแผ่นกระดาษโดยเติมสารกันซึม (Alkyl Ketene Dimer) และสารเพิ่มความแข็งแรงขณะเปียก (Polyamidoamine-epichlorohydrin) นอกจากนั้นยังได้มีการเปรียบเทียบการเติมแป้งและไคโทซานในปริมาณที่ต่างกันเพื่อหาปริมาณที่เหมาะสม โดยหลังขึ้นแผ่นกระดาษมีการใช้แรงกดทับที่ 20 บาร์ และความร้อน 125 องศาเซลเซียส ในการขึ้นรูปและทำให้กระดาษแห้งเพื่อจำลองการขึ้นรูปเยื่อกระดาษ โดยมีการขึ้นรูปกระดาษด้วยเยื่อยูคาลิปตัสทางการค้าด้วยวิธีเดียวกันเพื่อใช้ในการเปรียบเทียบสมบัติเชิงโครงสร้าง เชิงกล และสมบัติด้านการกั้นขวางจากการทดลองพบว่ากระดาษที่ผลิตจากเยื่อข้าวโพดมีความแข็งแรง ความสามารถในการต้านอากาศไหลผ่านและน้ำมันสูงกว่ากระดาษที่ผลิตจากเยื่อใยสั้นแต่มีความต้านทานน้ำต่ำกว่า ในขณะที่แป้งสามารถเพิ่มความแข็งแรงต่อแรงฉีกและความเรียบให้กับกระดาษที่ผลิตจากเยื่อข้าวโพดได้เล็กน้อย ไคโทซานสามารถเพิ่มความแข็งแรงให้กับกระดาษที่ผลิตจากเยื่อข้าวโพดและเยื่อทางการค้าได้และลดความสามารถในการดูดซึมน้ำของกระดาษที่ผลิตจากข้าวโพดได้อย่างมาก
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1730
title: การควบคุมปฏิกิริยาการเกิดสีน้ำตาลในมังคุดตัดแต่งพร้อมบริโภค

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อชะลอการเกิดสีน้ำตาลบริเวณรอยตัดที่เปลือกของมังคุดตัดแต่งที่เก็บที่ 8±2°C, 85%RH โดยใช้สารยับยั้งการเกิดสีน้ำตาล 3 ชุด คือ สารละลายกรดซิตริก 1% w/v (CA) สารละลายผสมระหว่างกรดซิตริก 1% w/v กับกรดแอสคอร์บิก 0.5% w/v (CA+AA) และสารละลายผสมระหว่างกรดซิตริก 1% w/v กับโซเดียมอิริทอร์เบท 0.5% w/v (CA+SE) เปรียบเทียบกับชุดที่ไม่ใช้สารยับยั้งการเกิดสีน้ำตาล (ชุดควบคุม) ผลการทดลองชี้ให้เห็นว่าการใช้ CA สามารถชะลอการเปลี่ยนแปลงสีบริเวณรอยตัดได้ดีที่สุด โดยมังคุดที่ใช้ CA มีค่า L* สูงที่สุด (p≤0.05) และมีค่า a* ต่ำกว่ามังคุดชุดควบคุม (p≤0.05) นอกจากนี้ยังให้ค่า chroma สูงกว่ามังคุดชุดควบคุม ผลการประเมินคุณภาพทางประสาทสัมผัสพบว่าการใช้ CA ส่งผลให้คะแนนความเข้มสีบริเวณรอยตัดใกล้เคียงกับคะแนนที่ผู้ทดสอบคาดหวังมากที่สุด ขั้นต่อมานำกรดซิตริกมาใช้ร่วมกับการเคลือบด้วยสารละลายโซเดียมแอลจิเนตเข้มข้น 2% w/v และสารละลายแคลเซียมคลอไรด์เพื่อพัฒนาคุณภาพของมังคุดตัดแต่ง โดยแบ่งออกเป็น 5 ชุด คือ ชุดที่ใช้กรดซิตริกแล้วไม่เคลือบ (CA-n-Alg) ชุดที่ไม่ใช้กรดซิตริกแล้วเคลือบด้วยโซเดียมแอลจิเนตตามด้วยสารละลายแคลเซียมคลอไรด์เข้มข้น 1.0 และ 1.5% w/v (n-CA-Alg-Ca1.0, n-CA-Alg-Ca1.5) และชุดที่ใช้กรดซิตริกแล้วเคลือบด้วยโซเดียมแอลจิเนตตามด้วยสารละลายแคลเซียมคลอไรด์ 1.0 และ 1.5% w/v (CA-Alg-Ca1.0 และ CA-Alg-Ca1.5) ผลการทดลองพบว่ามังคุดชุด CA-Alg-Ca1.0 มีค่า L* สูงที่สุด (p≤0.05) และมีค่า a* ต่ำกว่ามังคุดชุดที่ไม่เคลือบ (p≤0.05) นอกจากนี้ยังให้ค่า chroma สูงกว่ามังคุดชุดอื่น ๆ ซึ่งชี้ให้เห็นว่าชุด CA-Alg-Ca1.0 มีประสิทธิภาพในการชะลอการเปลี่ยนแปลงสีบริเวณรอยตัดได้ดีที่สุด ผลการประเมินคุณภาพทางประสาทสัมผัสพบว่ามังคุดชุด CA-Alg-Ca1.0 มีคะแนนความเข้มสีบริเวณรอยตัดใกล้เคียงกับคะแนนที่ผู้ทดสอบคาดหวังมากที่สุดและได้รับการยอมรับสูงที่สุดคือร้อยละ 60 มังคุดที่เคลือบทั้ง 4 ชุดมีคะแนนความเข้มสีเนื้อและการสูญเสียน้ำต่ำกว่ามังคุดที่ไม่เคลือบ (p≤0.05) จากผลการทดลองข้างต้นพบว่ามังคุดตัดแต่งมีอายุการเก็บไม่เกิน 9 วัน โดยที่จำนวนจุลินทรีย์ทั้งหมด ยีสต์และราไม่เกินมาตรฐานผลไม้ตัดแต่งที่กระทรวงสาธารณสุขกำหนด เมื่อพิจารณาสมบัติของ crude polyphenol oxidase (PPO) ที่สกัดจากเปลือกมังคุด พบว่ามีค่า pH และอุณหภูมิที่เหมาะสมในการทำงานอยู่ที่ pH 6.0 และ 40°C ซึ่งสนับสนุนผลของการใช้สารยับยั้งการเกิดสีน้ำตาลที่สามารถลด pH บริเวณรอยตัดที่เปลือกของมังคุดให้ต่ำลงจนอยู่ในช่วงที่ไม่เหมาะสมต่อการทำงานของ crude PPO และการเก็บมังคุดตัดแต่งที่ 8±2°C, 85%RH สามารถชะลอการเกิดสีน้ำตาลได้ ผลการใช้สารยับยั้งการเกิดสีน้ำตาลพบว่าเมื่อเพิ่มระยะเวลาในการบ่มสารยับยั้งการเกิดสีน้ำตาลกับ crude PPO จะสามารถยับยั้งการเกิดสีน้ำตาลได้มากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1731
title: ผลของสารเติมแต่งต่อสมบัติของแก้วซิลิกาจากเถ้าแกลบที่เตรียมโดยการเผาผนึก

description: เถ้าแกลบเป็นวัสดุเหลือทิ้งที่ได้จากการนำแกลบมาเผาเป็นเชื้อเพลิงในการให้พลังงานต่างๆ แต่เถ้าแกลบเป็นวัสดุที่น่าสนใจเนื่องจากประกอบด้วยซิลิกามากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ จึงมีความสนใจที่จะนำมาทดลองใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับผลิตภัณฑ์แก้วซิลิกา อย่างไรก็ตามในเถ้าแกลบยังมีสิ่งเจือปนจำพวกแอลคาไลน์ออกไซด์เป็นตัวเร่งให้เกิดการตกผลึกของซิลิกาเป็น คริสโตบาไลต์ ซึ่งผลึกคริสโตบาไลต์นี้มีสัมประสิทธิ์การขยายตัวทางความร้อนสูง และเป็นตัวที่ทำให้ผลิตภัณฑ์เกิดการแตกหักเสียหายได้เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างฉับพลัน ในงานวิจัยนี้ได้นำเถ้าแกลบที่ไม่เป็นผลึกมาบดละเอียดโดยผสมน้ำกลั่นในขวดบดพอลิเอทิลีนที่บรรจุลูกบดเซอร์โคเนีย นำไปกรองผ่านกระดาษกรองเพื่อชะล้างสารที่ละลายน้ำได้ อบแห้งที่อุณหภูมิ 105 องศาเซลเซียส ทำการเติมสารเติมแต่งอะลูมิเนียมไนเตรต ลิเทียมคาร์บอเนต กรดบอร์ริก และ บอแรกซ์ ซึ่งใช้เป็นสารตั้งต้นที่ให้เฟสสปอดูมีนและแก้วบอโรซิลิเกตเพื่อเป็นตัวช่วยเผาผนึก เนื่องจากเป็นสารตั้งต้นที่มีจุดหลอมเหลวต่ำและเป็นวัสดุมีค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวทางความร้อนต่ำ โดยการเติมในอัตราส่วน 5 10 25 และ 50 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก ทำการบดผสมและขึ้นรูปด้วยการอัดแห้งเป็นรูปเหรียญ เผาที่อุณหภูมิระหว่าง 1000-1250 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 30 นาที พบว่าการนำเถ้าแกลบมาผสมกับสปอดูมีนในอัตราส่วน 50 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก เผาที่อุณหภูมิ 1250 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 30 นาที ทำให้ได้ชิ้นงานมีความหนาแน่นสูงที่สุดที่ 2.12 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร ไม่เกิดเฟสของคริสโตบาไลต์ พบเพียงเฟสเพทาไลต์ โดยมีค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวทางความร้อนต่ำเท่ากับ 2.70×10⁻⁶ ต่อองศาเซลเซียส ซึ่งทำให้ชิ้นงานมีความต้านทานการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างเฉียบพลันได้ แต่การที่นำเถ้าแกลบมาผสมด้วยแก้วบอโรซิลิเกตไม่ช่วยการเผาผนึก แต่จะเกิดคริสโตบาไลต์มาก ทำให้มีค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวทางความร้อนสูงและไม่สามารถนำไปผลิตเป็นผลิตภัณฑ์ได้