cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.893
title: ผลฉับพลันของการฝึกเชิงซ้อนโดยใช้จำนวนครั้งและเวลาพักแตกต่างกันที่มีต่อพลังสูงสุด แรงสูงสุด และความเร็วสูงสุดในการกระโดด

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลฉับพลันของการฝึกเชิงซ้อนโดยใช้จำนวนครั้งและเวลาพักแตกต่างกันที่มีต่อพลังสูงสุด แรงสูงสุด และความเร็วสูงสุดในการกระโดด กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็น นิสิตคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพศชาย อายุ 18 – 22 ปี จำนวน 16 คน ที่มีค่าความแข็งแรงสัมพัทธ์ไม่ต่ำกว่า 1.5 ให้กลุ่มตัวอย่าง ฝึกด้วยน้ำหนักในท่าฮาล์ฟสควอทโดยใช้ความหนัก 85% ของ 1 อาร์เอ็มตามจำนวนครั้งและเวลาพักที่กำหนด จากนั้นให้ย่อตัวกระโดดขึ้นไปในแนวดิ่งโดยไม่มีจังหวะพัก จำนวน 1 ครั้ง ฝึกทั้งหมด 6 การทดลองคือ การทดลองที่ 1 ฝึกด้วยน้ำหนัก 6 ครั้ง พัก 30 วินาที การทดลองที่ 2 ฝึกด้วยน้ำหนัก 6 ครั้ง พัก 2 นาที การทดลองที่ 3 ฝึกด้วยน้ำหนัก 6 ครั้ง พัก 4 นาที การทดลองที่ 4 ฝึกด้วยน้ำหนัก 3 ครั้ง พัก 30 วินาที การทดลองที่ 5 ฝึกด้วยน้ำหนัก 3 ครั้ง พัก 2 นาที และการทดลองที่ 6 ฝึกด้วยน้ำหนัก 3 ครั้ง พัก 4 นาที แต่ละคน ฝึกสัปดาห์ละหนึ่งการทดลองโดยใช้การถ่วงดุลลำดับ ทำการทดสอบพลังสูงสุด แรงสูงสุด และความเร็วสูงสุดในการกระโดด ก่อนการทดลองและหลังการทดลอง นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติ โดย หาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวชนิดวัดซ้ำ เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยก่อนและหลังการทดลอง ด้วยการทดสอบค่าทีแบบ ไม่เป็นอิสระต่อกัน ผลการวิจัย พบว่าหลังการทดลอง พลังสูงสุด แรงสูงสุด และความเร็วสูงสุดในการกระโดดของทุกการทดลองไม่แตกต่างกัน ในขณะที่ความเร็วสูงสุดในการกระโดด ของการทดลองที่ 4 เพิ่มขึ้นมากกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปผลได้ว่า การฝึกด้วยน้ำหนักในท่าฮาล์ฟสควอทโดยใช้ความหนัก 85%ของ 1 อาร์เอ็มจำนวน 3 ครั้ง พัก 30 วินาที (การทดลองที่ 4) มีผลฉับพลันทำให้ความเร็วสูงสุดในการกระโดดเพิ่มขึ้น เหมาะสำหรับนำไปจัดโปรแกรมการฝึกในรูปแบบของการฝึกเชิงซ้อน
DOI: 10.14457/cu.the.2015.894
title: ผลของการฝึกออกกำลังกายด้วยเครื่องกรรเชียงวัดงานในสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำที่มีต่อความสามารถที่แสดงออกทางอากาศนิยมและจุดเริ่มล้า

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการฝึกในสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำที่มีต่อความสามารถที่แสดงออกทางอากาศนิยมและจุดเริ่มล้าโดยการฝึกและทดสอบด้วยเครื่องกรรเชียงวัดงาน กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพศชาย อายุระหว่าง 19-24 ปี แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละ 7 คนได้แก่ กลุ่มควบคุม ฝึกในสภาวะปริมาณออกซิเจนปกติ (สัดส่วนปริมาณออกซิเจนในอากาศ = 0.209) และกลุ่มทดลอง ฝึกในสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำ (สัดส่วนปริมาณออกซิเจนในอากาศ = 0.145) ทั้งสองกลุ่มทำการฝึกออกกำลังกายด้วยเครื่องกรรเชียงวัดงานแบบต่อเนื่อง 30 นาที โดยมีอัตราการเต้นของหัวใจที่ 80-90 เปอร์เซ็นต์ของอัตราการเต้นของหัวใจที่จุดเริ่มล้า ทำการฝึก 4 ครั้งต่อสัปดาห์ เป็นเวลา 6 สัปดาห์ ทำการทดสอบตัวแปรทางสรีรวิทยาก่อนการฝึก หลังฝึกสัปดาห์ที่ 3 และหลังฝึกสัปดาห์ที่ 6 ได้แก่ สมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุด อัตราการเต้นของหัวใจที่จุดเริ่มล้า และสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนที่จุดเริ่มล้า นำผลที่ได้จากการทดสอบมาวิเคราะห์ผลทางสถิติ ผลการวิจัย พบว่า หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 6 กลุ่มที่ฝึกในสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำ มีค่าสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนที่จุดเริ่มล้าเพิ่มขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุด อัตราการเต้นของหัวใจที่จุดเริ่มล้า สมรรถภาพการใช้ออกซิเจนที่จุดเริ่มล้ามีค่าไม่แตกต่างกัน เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มที่ฝึกในสภาวะปริมาณออกซิเจนปกติ และกลุ่มที่ฝึกสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำ สรุปผลการวิจัย การฝึกออกกำลังกายแบบต่อเนื่องด้วยเครื่องกรรเชียงวัดงานในสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำมีผลต่อการเพิ่มระดับจุดเริ่มล้า อย่างไรก็ตาม ไม่พบความแตกต่างกันระหว่างกลุ่มที่ฝึกในสภาวะปริมาณออกซิเจนปกติ และสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำ
DOI: 10.14457/cu.the.2015.895
title: ผลฉับพลันของการฝึกแรงต้านท่าสควอทด้วยแรงดันอากาศแบบกำหนดความเร็วต่อพลังสูงสุดและแรงสูงสุด

description: วัตถุประสงค์ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลฉับพลันของการฝึกแรงต้านท่าสควอทด้วยแรงดันอากาศแบบความเร็วของการออกแรงต่างกันที่มีต่อพลังสูงสุดและแรงสูงสุด วิธีการดำเนินงานวิจัย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นนิสิตชาย คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อายุระหว่าง 18-22 ปี จำนวน 30 คน ด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย โดยการวิจัยครั้งนี้ให้กลุ่มตัวอย่างทำการทดสอบด้วยแรงต้านที่ความหนักน้ำหนัก 80% ของ 1RM โดยกำหนดความเร็ว 3 ความเร็ว ได้แก่ 50%, 75% และ 100% ของความเร็วสูงสุดในการปฏิบัติท่าสควอท ทำการทดสอบบนแท่นวัดแรง (Force plate) โดยช่วงเวลาการทดสอบแต่ละครั้งห่างกัน 1 สัปดาห์ นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์หาความแตกต่างของค่าเฉลี่ยโดยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียวชนิดวัดซ้ำ ผลการวิจัย ภายหลังจากการรวบรวมข้อมูลพบว่า ผลฉับพลับของพลังสูงสุด (Peak power) ความเร็วที่ 100% ของความเร็วสูงสุดในการปฏิบัติท่าสควอทมีค่าพลังสูงสุดมากกว่าการทดสอบที่ความเร็วที่ 50% และ 75% ของความเร็วสูงสุดในการปฏิบัติท่าสควอทที่ความหนัก 80% ของ 1RM ในท่าเดียวกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 นอกจากนี้ไม่พบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยของแรงสูงสุด (Peak force) ขณะทำท่าสควอทจากการทดสอบทั้ง 3 ความเร็ว ได้แก่ ความเร็วที่ 50%, 75% และ 100% ของความสามารถในการออกแรงด้วยความเร็วสูงสุดที่น้ำหนัก 80% ของ 1RM สรุปผลการวิจัย การฝึกแรงต้านท่าสควอทด้วยแรงดันอากาศแบบกำหนดความเร็วที่น้ำหนัก 80% ของ 1 RM พบว่า ความเร็วที่เหมาะสมในการฝึกเพื่อพัฒนาพลังกล้ามเนื้อ คือ ความเร็วที่ 100% ของความเร็วสูงสุดในการปฏิบัติท่าสควอท และความเร็วของการออกแรงที่ต่างกันไม่ส่งผลต่อค่าแรงสูงสุดเมื่อใช้น้ำหนักในการฝึกเดียวกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2015.896
title: การพัฒนาแบบทดสอบความสามารถในการเคลื่อนที่ตามตำแหน่งการเล่นในกีฬาฟุตบอล

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาแบบทดสอบความสามารถในการเคลื่อนที่ตามตำแหน่งการเล่นในกีฬาฟุตบอล และสร้างเกณฑ์มาตรฐานความสามารถในการเคลื่อนที่ตามตำแหน่งการเล่นในกีฬาฟุตบอล กลุ่มตัวอย่างนักกีฬาฟุตบอลทีมไทยพรีเมียร์ลีกปี 2556 จำนวน 6 ทีมๆ ละ 6 ตำแหน่ง การวิเคราะห์ขั้นตอนที่ 1 ทำการสรุปรูปแบบการเคลื่อนที่และระยะทางการวิ่งตามตำแหน่งการเล่นฟุตบอล ด้วยการวิเคราะห์ระยะทางการวิ่งเร็วระยะสั้นโดยใช้โปรแกรม TRAK PERFORMANCE ขั้นตอนที่ 2 ทำการสร้างเครื่องมือทดสอบความสามารถในการเคลื่อนที่ตามตำแหน่งการเล่นในกีฬาฟุตบอล จากการศึกษาค้นคว้ารูปแบบการเล่นฟุตบอลตามตำแหน่งต่างๆ ผนวกกับผลการวิเคราะห์ในขั้นตอนที่ 1 มาสร้างแบบทดสอบภาคสนาม 3 แบบทดสอบ ได้แก่ แบบทดสอบความสามารถในการเคลื่อนที่ของ 1)ตำแหน่งกองหน้า 2) ตำแหน่งกองกลางตัวรับและเซ็นเตอร์แบ็ค และ 3) ตำแหน่งกองกลางตัวซ้าย-ขวาและแบคซ้าย-ขวา โดยวัดความสามารถของนักกีฬาฟุตบอลด้านความเร็ว ความแคล่วคล่องว่องไว และความอดทนแบบพิเศษ ในคราวเดียวกัน และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ( Pearson’s Product Moment Correlation) และ One-way ANOVA ซึ่งพบว่า การหาความตรง ( Validity ) ของแบบทดสอบทั้ง 3 แบบนี้ เปรียบเทียบกับ ความเร็ว ความแคล่วคล่องว่องไว และอดทนแบบพิเศษอยู่ในระดับ ดี และดีมาก ในขณะที่ ความเที่ยง (Reliability ) อยู่ในระดับ ดี และดีมาก และความเป็นปรนัย ( Objectivity ) อยู่ในระดับ ยอมรับ และดี รวมทั้งความแตกต่างระหว่างความสามารถในการเคลื่อนที่ตามตำแหน่งการเล่นในกีฬาฟุตบอล มีความนัยสำคัญที่ระดับ .05 ขั้นตอนที่ 3 ทำการสร้างเกณฑ์มาตรฐานความสามารถในการเคลื่อนที่ตามตำแหน่งการเล่นในกีฬาฟุตบอล โดยใช้แบบทดสอบที่สร้างขึ้น กับนักกีฬาฟุตบอลทีมไทยพรีเมียร์ลีกดีวีชั่น 1 และดีวีชั่น 2 จำนวน 360 คน ประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมของการวิจัยนี้ คือแบบทดสอบภาคสนามที่มีความแม่นยำและเชื่อถือได้ รวมทั้งเกณฑ์มาตรฐาน ที่ใช้ในการประเมินและจำแนกความสามารถตามตำแหน่งการเล่นของนักกีฬาฟุตบอล และจับคู่สมรรถนะพิเศษส่วนบุคคลให้เข้ากับตำแหน่งการเล่นที่เหมาะสม และวางแผนการฝึกซ้อมพิเศษเฉพาะเพื่อเสริมสร้างไปสู่วิถีอาชีพที่ดีที่สุดในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2015.897
title: ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในประเทศไทย : รูปแบบสมการโครงสร้าง

description: งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในประเทศไทย โดย ศึกษาปัจจัยวัตถุประสงค์ของการท่องเที่ยวเชิงกีฬา ปัจจัยผู้เข้าร่วมกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับกีฬา ปัจจัยสถานที่เพื่อการท่องเที่ยวเชิงกีฬา ปัจจัยผลกระทบการท่องเที่ยวเชิงกีฬา ที่มีผลต่อปัจจัยส่วนสนับสนุนให้เกิดการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ ผู้อยู่อาศัยในกรุงเทพมหานคร เชียงใหม่ ชลบุรี นครราชสีมา ภูเก็ต จำนวนทั้งหมด 1,920 คน ด้วยการคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง ภายหลังจากการเก็บรวบรวมข้อมูล พบว่า มีข้อมูลที่นำมาวิเคราะห์ได้จำนวน 1,104 คน ผลการวิจัยพบว่า ผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจของ ผลกระทบการท่องเที่ยวเชิงกีฬา ได้องค์ประกอบ 4 องค์ประกอบ ได้แก่ ผลประโยชน์ทางวัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม และสังคม ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ ผลเสียทางวัฒนธรรม สังคม และเศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อมถูกทำลาย และผลการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างพบว่า ปัจจัยวัตถุประสงค์ของการท่องเที่ยวเชิงกีฬามีอิทธิพลต่อปัจจัยผู้เข้าร่วมกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับกีฬา ปัจจัยผู้เข้าร่วมกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับกีฬามีอิทธิพลต่อปัจจัยสถานที่ของการท่องเที่ยวเชิงกีฬา ปัจจัยสถานที่ของการท่องเที่ยวเชิงกีฬามีอิทธิพลต่อปัจจัยผลกระทบการท่องเที่ยวเชิงกีฬา ปัจจัยผลกระทบการท่องเที่ยวเชิงกีฬามีอิทธิพลต่อปัจจัยส่วนสนับสนุนให้เกิดการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ข้อค้นพบ คือ ปัจจัยวัตถุประสงค์ของการท่องเที่ยวเชิงกีฬามีอิทธิพลต่อปัจจัยสถานที่ของการท่องเที่ยวเชิงกีฬา และ ปัจจัยผู้เข้าร่วมกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับกีฬามีอิทธิพลต่อปัจจัยผลกระทบการท่องเที่ยวเชิงกีฬา และรูปแบบสมการโครงสร้างของปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในประเทศไทยมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่าดัชนีความสอดคล้องกลมกลืนของรูปแบบได้แก่ Chi-square/df เท่ากับ 2.968 AGFI เท่ากับ 0.929 GFI เท่ากับ 0.948 และ RMSEA เท่ากับ 0.042
DOI: 10.14457/cu.the.2015.898
title: ความสัมพันธ์ระหว่างการทดสอบภาคสนาม โยโย่ อินเตอร์มิตเตนท์รีคัฟเวอรี่โดยทางตรงและทางอ้อมในนักกีฬาฮอกกี้

description: วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการทดสอบภาคสนามโยโย่ อินเตอร์มิตเตนท์รีคัฟเวอรี่ ระดับ 2 (YO-YO IR2) โดยทางตรงและทางอ้อมในนักกีฬาฮอกกี้ วิธีดำเนินการวิจัย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักกีฬาฮอกกี้ทีมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพศหญิงที่เข้าแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัย ครั้งที่ 43 ที่มีอายุระหว่าง 18-24 ปี จำนวน 14 คน เข้ารับการทดสอบคนละ 3 ครั้ง โดยเว้นระยะเวลา 7 วัน การทดสอบประกอบด้วย 1. การทดสอบโดยวิธีการบรูซ (Bruce protocol) 2. การทดสอบแบบทดสอบโยโย่ อินเตอร์มิตเตนท์ รีคัฟเวอรี่ ระดับ 2 (YO-YO IR2) โดยทางตรง และ 3.การทดสอบแบบทดสอบโยโย่ อินเตอร์มิตเตนท์ รีคัฟเวอรี่ ระดับ 2 (YO-YO IR2) โดยทางอ้อม ในการทดสอบแบ่งผู้มีส่วนร่วมในการวิจัยออกเป็น 2 กลุ่มด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่ายและทดสอบโดยใช้วิธีโดยวิธีการแบบตัดข้าม (Crossover design) ผู้วิจัยเก็บข้อมูลแล้วนำมาวิเคราะห์ข้อมูลประชากร (อายุ น้ำหนัก ส่วนสูง ดัชนีมวลกาย) โดยใช้ค่าเฉลี่ย และ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D) วิเคราะห์ค่าความสัมพันธ์และวิเคราะห์ความแตกต่างของค่าเฉลี่ยของค่าสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุด (VO2max) ระหว่างการทดสอบแบบทดสอบโยโย่ อินเตอร์มิตเตนท์ รีคัฟเวอรี่ ระดับ 2 (YO-YO IR2) โดยทางตรง, ทางอ้อม และ วิธีการบรูซ (Bruce protocol) โดยใช้ค่าสถิติเพียร์สันและใช้การวิเคราะห์การแปรปรวนแบบทางเดียว (ANOVA) ตามลำดับ ผลการวิจัย 1.ค่าความสัมพันธ์ของค่าสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุด (VO2max) ระหว่างการทดสอบแบบทดสอบโยโย่ อินเตอร์มิตเตนท์รีคัฟเวอรี่ ระดับ 2 (YO-YO IR2) โดยทางตรง กับค่า สมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุด (VO2max) ที่ได้จากการทดสอบด้วยวิธีการบรูซ (Bruce Protocol) อยู่ในระดับสูง (r=.831,p.05) สรุปผลการวิจัย แบบทดสอบโยโย่ อินเตอร์มิตเตนท์รีคัฟเวอรี่ ระดับ 2 (YO-YO IR2) ทั้งโดยทางตรงและโดยทางอ้อม สามารถนำไปใช้เพื่อวัดค่าสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุด (VO2max) ในกีฬาฮอกกี้หญิง แต่ต้องมีวิธีการดำเนินการทดสอบที่เคร่งครัดตามมาตรฐานเพื่อให้ได้ค่าความเที่ยงสูงสุด
DOI: 10.14457/cu.the.2015.899
title: ความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมองค์กรและความพึงพอใจในการทำงานของพนักงานศูนย์กีฬาของมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐในกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมองค์กรและความพึงพอใจในการทำงานของพนักงานศูนย์กีฬาของมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐในกรุงเทพมหานคร จำแนกตาม เพศ อายุ ระดับการศึกษา ตำแหน่งงาน และประสบการณ์การทำงาน กลุ่มตัวอย่างเป็น พนักงานศูนย์กีฬาของมหาวิทยาลัยกำกับของรัฐในกรุงเทพมหานคร จำนวน 201 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามและนำมา วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า“ที” วิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว และ วิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัย พบว่า 1. พนักงานศูนย์กีฬาของมหาวิทยาลัย มีความคิดเห็นว่าศูนย์กีฬามีวัฒนธรรมองค์กรแบบราชการ (ค่าเฉลี่ย=3.51) และมีความพึงพอใจในการทำงานในเพื่อนร่วมงานสูงที่สุด (ค่าเฉลี่ย=3.53) 2. ผลการเปรียบเทียบความพึงพอใจในการทำงานของพนักงานศูนย์กีฬาของมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐในกรุงเทพมหานครที่มีอายุ,ระดับการศึกษา และตำแหน่งงาน แตกต่างกัน มีความพึงพอใจในการทำงานแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 3. ตัวแปรวัฒนธรรมองค์กรมีความสัมพันธ์ทางบวกกับตัวแปรความพึงพอใจในการทำงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับความพึงพอใจในการทำงานสูงที่สุด คือ วัฒนธรรมองค์กรแบบมุ่งผลสำเร็จ (ACH) รองลงมาคือ ตัวแปรวัฒนธรรมองค์กรแบบปรับตัว (ADAPT) ตัวแปรวัฒนธรรมองค์กรแบบราชการ (BUREAU) และตัวแปรวัฒนธรรมองค์กรแบบเครือญาติ (CLAN) โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ 0.675, 0.641, 0.638 และ 0.566 นอกจากนี้ยังพบว่าวัฒนธรรมองค์กรแบบมุ่งผลสำเร็จเป็นตัวแปรที่ส่งผลต่อความพึงพอใจการทำงานของพนักงานศูนย์กีฬาของมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.900
title: ผลของโปรแกรมการฝึกแบบวงจรด้วยกลุ่มเพื่อนที่มีต่อสมรรถภาพทางกายของวัยรุ่นหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกิน

description: วัตถุประสงค์การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของโปรแกรมการฝึกแบบวงจรด้วยกลุ่มเพื่อนที่มีต่อสมรรถภาพทางกายของวัยรุ่นหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกิน วิธีดำเนินการวิจัย กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนหญิง ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 อายุระหว่าง 13 - 15 ปี และมีภาวะน้ำหนักเกินโดยใช้เกณฑ์น้ำหนักตามเกณฑ์ส่วนสูง มากกว่า +1.5 SD ขึ้นไป ตามเกณฑ์อ้างอิงการเจริญเติบโตของเพศหญิงอายุ 5 – 18 ปี ของกรมอนามัย จำนวนทั้งสิ้น 38 คน โดยแบ่งเป็นกลุ่มละ 19 คน ทั้งสองกลุ่มเรียนวิชาพลศึกษา 100 นาทีต่อสัปดาห์ โดยกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการฝึกแบบวงจรด้วยกลุ่มเพื่อน ทำการฝึกครั้งละ 40 นาที 3 วันต่อสัปดาห์ ระยะเวลา 8 สัปดาห์ ทำการเก็บข้อมูลก่อนและหลังการทดลอง 8 สัปดาห์โดยการทดสอบสมรรถภาพทางกาย 7 รายการ ได้แก่ เปอร์เซ็นต์ไขมัน ลุก-นั่ง 60 วินาที ดันพื้น 30 วินาที ยืนกระโดดไกล นั่งงอตัวไปด้านหน้า วิ่งอ้อมหลัก 6 หลัก และวิ่งระยะไกล 1,600 เมตร นำมาวิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างก่อนและหลังการทดลองโดยทดสอบค่าทีแบบรายคู่ (Paired t-test) และระหว่างกลุ่มด้วยการทดสอบค่าทีแบบอิสระ (Independent t-test) ที่ระดับความมีนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 ผลการวิจัย หลังการทดลอง 8 สัปดาห์ วัยรุ่นหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกินที่ได้รับการฝึกแบบวงจรด้วยกลุ่มเพื่อนมีค่าเฉลี่ยของเปอร์เซ็นต์ไขมัน เวลาในการวิ่งอ้อมหลักและวิ่งระยะไกลลดลง และมีค่าเฉลี่ยของการลุกนั่ง 60 วินาที ดันพื้น 30 วินาที ยืนกระโดดไกล และนั่งงอตัวไปด้านหน้าเพิ่มขึ้นกว่าก่อนการทดลองและแตกต่างกับกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 สรุปผลการวิจัย โปรแกรมการฝึกแบบวงจรด้วยกลุ่มเพื่อนช่วยพัฒนาสมรรถภาพทางกายในวัยรุ่นหญิงที่มีภาวะน้ำหนักเกินได้
DOI: 10.14457/cu.the.2015.901
title: ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวผ่านเว็บไซต์ร่วมกันซื้อ

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาลักษณะปัจจัยส่วนบุคคล การเปิดรับสื่อ และแรงจูงใจของบุคคลวัยทำงานในกรุงเทพมหานครที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกซื้อผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวผ่านเว็บไซต์ร่วมกันซื้อ กลุ่มตัวอย่างเป็นบุคคลวัยทำงานในกรุงเทพมหานคร จำนวน 400 คน โดยการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน (Multi-stage Sampling) ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล นำผลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ใช้สถิติทดสอบค่า t-test One-way ANOVA และ Multiple Linear Regression โดยกำหนดระดับความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ผลการวิจัยพบว่า การเปิดรับสื่อของบุคคลวัยทำงานมีระดับการเปิดรับสื่อ โดยรวม อยู่ในระดับการเปิดรับสื่อปานกลาง ซึ่งบุคคลวัยทำงานมีระดับการเปิดรับสื่อที่อยู่ในระดับมาก 3 ข้อ คือ Social Media การบอกแบบปากต่อปาก และรายการโทรทัศน์ และพบว่าแรงจูงใจของบุคคลวัยทำงานพบว่า ให้ระดับแรงจูงใจ โดยรวม อยู่ในระดับมาก พิจารณาเป็นรายด้าน พบว่าบุคคลวัยทำงานให้ระดับแรงจูงใจภายใน โดยรวม อยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาแรงจูงใจภายในเป็นรายข้อ พบว่า คือ บุคคลวัยทำงานให้ระดับแรงจูงใจภายในอยู่ในระดับมาก 3 ข้อ คือต้องการการพักผ่อน ต้องการความสนุกสนานเพลิดเพลิน และเปลี่ยนแปลงบรรยากาศจากสภาพแวดล้อมเดิมๆ พิจารณาเป็นรายด้าน พบว่าบุคคลวัยทำงานให้ระดับแรงจูงใจภายนอก โดยรวม อยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาแรงจูงใจภายนอกเป็นรายข้อ พบว่า คือ บุคคลวัยทำงานให้ระดับแรงจูงใจภายนอกอยู่ในระดับมากที่สุด 1 ข้อ คือ สถานที่ท่องเที่ยวมีความสวยงาม และพบว่า บุคคลวัยทำงานให้ระดับการตัดสินใจเลือกซื้ออยู่ในระดับมากโดยรวม เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อ พบว่า การตัดสินใจเลือกซื้อที่อยู่ในระดับมากทุกข้อ โดยข้อที่มากที่สุดคือ ช่องทางการชำระเงินที่สะดวกและปลอดภัย ผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า ลักษณะปัจจัยส่วนบุคคลที่แตกต่างกัน มีผลต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวผ่านเว็บไซต์ร่วมกันซื้อที่ไม่แตกต่างกัน การเปิดรับสื่อและแรงจูงใจภายในและภายนอกมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวผ่านเว็บไซต์ร่วมกันซื้ออย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 0.01 และ 0.000
DOI: 10.14457/cu.the.2015.902
title: การพัฒนาศักยภาพอุตสาหกรรมไมซ์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา

description: การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพอุตสาหกรรมไมซ์ และเสนอแนวทางในการพัฒนาศักยภาพอุตสาหกรรมไมซ์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ใช้วิธีดำเนินการวิจัยทั้งเชิงคุณภาพและปริมาณ มี 2 ขั้นตอน ดังนี้ ขั้นตอนที่ 1.1 ศึกษาความคิดเห็นเกี่ยวกับการประเมินศักยภาพอุตสาหกรรมไมซ์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา จากเจ้าของงานประชุมและผู้จัดแสดงสินค้า/นิทรรศการ จำนวน 400 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearson’s Product-Moment Correlation Coefficients) ในการพิสูจน์สมมุติฐาน ขั้นตอนที่ 1.2 ศึกษาสภาพ ปัญหา ความต้องการ และความคิดเห็นเกี่ยวกับการประเมินศักยภาพอุตสาหกรรมไมซ์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา จากผู้ทรงคุณวุฒิทางด้านอุตสาหกรรมไมซ์ จำนวน 7 คน ใช้แบบสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลเป็นเชิงคุณภาพ ขั้นตอนที่ 2 สรุปแนวทางในการพัฒนาศักยภาพอุตสาหกรรมไมซ์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา จากผู้ทรงคุณวุฒิทางด้านอุตสาหกรรมไมซ์ จำนวน 10 คน ใช้การสนทนากลุ่มเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลเป็นเชิงคุณภาพ ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้ตอบแบบสอบถามมีความคิดเห็นเกี่ยวกับการประเมินศักยภาพอุตสาหกรรมไมซ์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา อยู่ในระดับมากทุกด้าน ได้แก่ ด้านอาหารและเครื่องดื่ม ด้านที่พัก ด้านธุรกิจบันเทิง ด้านผู้รับจัดงาน ด้านสถานที่จัดงาน ด้านธุรกิจนำเที่ยว ด้านความปลอดภัย ด้านการคมนาคมขนส่ง และด้านสินค้าที่ระลึก ตามลำดับ 2. ผู้วิจัยได้ให้แนวทางในการพัฒนาศักยภาพอุตสาหกรรมไมซ์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ดังนี้ (1) ด้านสถานที่จัดงาน ควรพัฒนาให้สามารถรองรับการจัดงานหลายรูปแบบ เพิ่มเติมสถานที่จอดรถโดยสารให้เพียงพอ และพัฒนาบุคลากรในสถานที่จัดงาน จัดอบรมให้ความรู้ในการพัฒนาทักษะ เพื่อรองรับการจัดงานไมซ์ที่ได้มาตรฐาน (2) ด้านผู้รับจัดงาน ผู้รับจัดงานในท้องถิ่นควรรวมกลุ่มกันเพื่อทำให้รูปแบบงานมีความน่าสนใจและหลากหลาย (3) ด้านการคมนาคมขนส่ง ควรมีการจัดการด้านกฎระเบียบจราจร ทั้งการขับขี่บนท้องถนน การจอดรถตามสถานที่ต่างๆ เพื่อช่วยลดปัญหาการจราจรที่ติดขัด (4) ด้านที่พัก ควรมีหน่วยงานตรวจสอบและควบคุมมาตรฐานของโรงแรม เพื่อช่วยลดปัญหาการขาดการทำนุบำรุง (5) ด้านอาหารและเครื่องดื่ม ควรมีการสร้างเครือข่ายผู้ประกอบการร้านอาหารในอำเภอหาดใหญ่ เพื่อให้เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยว และเป็นการเอื้อประโยชน์ระหว่างกัน (6) ด้านธุรกิจนำเที่ยว ควรแก้ไขปัญหาการเอารัดเอาเปรียบผู้โดยสารของผู้ให้บริการ เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดี และพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวให้เป็นจุดท่องเที่ยวที่สำคัญ (7) ด้านธุรกิจบันเทิง ควรปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกในพื้นที่จัดงาน เช่น ห้องน้ำสาธารณะ สถานที่จอดรถ ให้เพียงพอ (8) ด้านสินค้าที่ระลึก ควรมีความชัดเจนในตัวเอกลักษณ์ของสินค้า และพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้มีความหลากหลาย และ (9) ด้านความปลอดภัย สื่อควรนำเสนอข่าวสารอย่างชัดเจน และนำเสนอภาพลักษณ์ที่ดี เพื่อให้ผู้รับข่าวสารซึ่งเป็นคนนอกพื้นที่ได้มีความเข้าใจอย่างถูกต้อง โดยสรุปรวมแล้ว ปัจจัยหลักที่สำคัญในการพัฒนาศักยภาพอุตสาหกรรมไมซ์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา คือ ปัจจัยด้านทรัพยากรมนุษย์ ที่จะต้องมีความรู้ความสามารถที่ลึกซึ้งในแก่นของอุตสาหกรรมไมซ์ ซึ่งองค์กรหลักที่ควรมีบทบาทอย่างยิ่งในการสร้างบุคลากรมืออาชีพทางด้านไมซ์ คือ สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ
DOI: 10.14457/cu.the.2015.903
title: ผลของการสั่นสะเทือนทั้งร่างกายด้วยระยะเวลาแตกต่างกันร่วมกับการฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศที่มีต่อพลังกล้ามเนื้อ

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลของการสั่นสะเทือนทั้งร่างกายด้วยระยะเวลาแตกต่างกันร่วมกับการฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศที่มีต่อพลังกล้ามเนื้อ โดยแบ่งเป็น 2 การศึกษา ได้แก่ การศึกษาที่ 1 ศึกษาผลฉับพลันขณะฝึกด้วยแรงต้านจากแรงดันอากาศด้วยความหนักที่แตกต่างกัน กลุ่มตัวอย่างเป็นอาสาสมัครนิสิตเพศหญิงคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจำนวน 16 คน ทำการฝึก ด้วยท่าสควอทที่มุมเข่า 90 องศา 11 ความหนัก ได้แก่ ความหนักที่ 0%, 15%, 20%, 25%, 30%, 35%, 40%, 45%, 50%, และ60% ของหนึ่งอาร์เอ็ม บันทึกค่าความเร็ว แรง และพลังโดยนำค่าสูงสุดใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล พบว่า ความที่ 35% ของหนึ่งอาร์เอ็มมีแนวโน้มเพิ่มพลังกล้ามเนื้อได้ดีที่สุด จึงเหมาะสมที่ใช้เป็นความหนักในการฝึกเพื่อพัฒนาพลังกล้ามเนื้อในเพศหญิง การศึกษาที่ 2 ทำการศึกษาผลของการสั่นสะเทือนทั้งร่างกายด้วยระยะวลาแตกต่างกันร่วมกับการฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศที่มีต่อพลังกล้ามเนื้อ กลุ่มตัวอย่างเป็นอาสาสมัครนิสิตเพศหญิงคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจำนวน 52 คน แบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 4 กลุ่ม กลุ่มละ 13 คน ได้แก่ กลุ่มที่ฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศเพียงอย่างเดียว กลุ่มที่ฝึกด้วยการสั่นสะเทือนทั้งร่างกายระยะเวลา 15 วินาทีร่วมกับการฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศ กลุ่มที่ฝึกด้วยการสั่นสะเทือนทั้งร่างกายระยะเวลา 30 วินาทีร่วมกับการฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศ และกลุ่มที่ฝึกด้วยการสั่นสะเทือนทั้งร่างกายระยะเวลา 45 วินาทีร่วมกับการฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศ ทำการฝึกแรงต้านด้วยท่าสควอทที่มุมเข่า 90 องศา สัปดาห์ละ 2 ครั้ง ระยะเวลา 6 สัปดาห์ พบว่า ทั้ง 4 กลุ่มทดลองมีการพัฒนาพลังสูงสุดและพลังอดทนหลังจากการฝึกไม่แตกต่างกัน นอกจากนี้ พบว่า กลุ่มที่ฝึกด้วยการสั่นสะเทือนทั้งร่างกายระยะเวลา 30 วินาทีร่วมกับการฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศ มีการเพิ่มขึ้นของค่าพลังสูงสุดและพลังอดทนในการกระโดดด้วยท่า Counter movement jump สูงที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มทดลองอื่น ดังนั้นจึงสรุปได้ว่า การสั่นสะเทือนทั้งร่างกายร่วมกับการฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศและการฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศเพียงอย่างเดียวสามารถพัฒนาพลังกล้ามเนื้อได้ไม่แตกต่างกัน แต่การสั่นสะเทือนทั้งร่างกายร่วมกับการฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศมีแนวโน้มพัฒนาพลังกล้ามเนื้อได้สูงกว่าการฝึกแรงต้านจากแรงดันอากาศเพียงอย่างเดียว
DOI: 10.14457/cu.the.2015.904
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความถี่ในการเล่นกีฬา/ออกกำลังกายกับความความถี่ในการชมฟุตบอลไทยพรีเมียร์ลีกในสนาม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความถี่ในการเล่นกีฬา/ออกกำลังกายกับความถี่ของการชมฟุตบอลโตโยต้าไทยพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2015 ในสนามแข่งขัน ซึ่งผู้วิจัยจะทำการเก็บตัวอย่างโดยวิธีการสุ่มแบบบังเอิญ ทำการดำเนินการเก็บข้อมูลจากผู้เข้าชมการแข่งขันในสนามโดยอาศัยข้อมูลพื้นฐานด้านปัจจัยการสื่อสารที่เกี่ยวข้องในการก่อตัวของกลุ่มแฟนคลับในแต่ละสโมสรเป็นตัวชี้วัด 3 รูปแบบ คือ 1. สโมสรที่มีรูปแบบเกี่ยวข้องกับพื้นที่ คือ สโมสรเมืองทองฯ ยูไนเต็ด 2. สโมสรที่มีรูปแบบเกี่ยวข้องกับองค์กร คือ สโมสรอาร์มี่ ยูไนเต็ด และ 3. สโมสรที่มีรูปแบบเกี่ยวข้องกับทั้งพื้นที่และความเป็นองค์กร คือ สโมสรบีอีซีเทโร ศาสน สโมสรละ 135 คน รวม 405 คน จากนั้นนำผลที่ได้มาทำการวิเคราะห์ทางสถิติโดยการหาค่าจำนวน ร้อยละ ความถี่ และค่าความสัมพันธ์ ด้วยสถิติไคสแควร์ ผลการวิจัยพบว่า 1. ความถี่ในการเข้าชมการแข่งขันฟุตบอลไทยพรีเมียร์ลีกในสนามมีความสัมพันธ์กับการเล่นกีฬา/ออกกำลังกายในเพศชาย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ ความถี่ในการเข้าชมการแข่งขันฟุตบอลไทยพรีเมียร์ลีกในสนามมีความสัมพันธ์กับการเล่นกีฬาฟุตบอล ในเพศชาย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ผู้ตอบแบบสอบถาม ส่วนใหญ่เป็นเพศชาย อายุ 25-34 ปี ระดับการศึกษาปริญญาตรี อาชีพพนักงานบริษัทเอกชน มีรายได้ 15,001-30,000 บาท/เดือน สถานภาพโสด และช่วง 1 เดือนที่ผ่านมาเล่นกีฬา/ออกกำลังกาย ร้อยละ 79.5 เหตุผลเพราะ ต้องการให้ร่างแข็งแรง กลุ่มตัวอย่างเล่นฟุตบอลมากที่สุด ร้อยละ 56.02 นิยมเล่นกีฬา/ออกกำลังกายในเวลา 17.00น.-21.00 น.ใช้ระยะเวลา 1-2 ชั่วโมง/ครั้ง ความหนักระดับปานกลาง โดยไปออกกำลังกายกับเพื่อน สถานที่ในการเล่นกีฬา/ออกกำลังกาย คือ สนามกีฬาของเอกชน และความชอบในการเล่นกีฬา/ออกกำลังกายนั้นมาจากความชอบส่วนตัว 3. ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่มีความถี่ในการเข้าชมการแข่งขันฟุตบอลไทยพรีเมียร์ลีกในสนามเกือบทุกนัด (80-100%) ร้อยละ 27.4 และบ่อยครั้ง (60-80%) ร้อยละ 27.2 เหตุผลในการเข้าชมการแข่งขันสนาม เพราะ เป็นแฟนคลับของสโมสร ตำแหน่งที่นั่งที่ชอบมากที่สุด คือ ตำแหน่งกลางสนามฝั่งไม่มีหลังคา เข้าชมการแข่งขันกับเพื่อน ซื้อบัตรเข้าชมการแข่งขันแบบ 1 เกม ราคาเฉลี่ย 135.48 บาท/เกม ราคาบัตรเข้าชมการเหมาะสมต่อการเข้าชมการแข่งขัน 1 เกม อยู่ในช่วง 101-150 บาท และติดตามการแข่งขันช่องทางอื่นๆ ผ่านทางโทรทัศน์