cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2016.563
title: ประสิทธิภาพและความปลอดภัยของการใช้แบบฟอร์มการปรับอินซูลินในหอผู้ป่วยวิกฤตทางอายุรกรรม

description: วัตถุประสงค์ เพื่อประเมินประสิทธิภาพและความปลอดภัยของการนำแบบฟอร์มการปรับอินซูลินมาใช้ในหอผู้ป่วยวิกฤตทางอายุรกรรม โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย วิธีการวิจัย วิจัยแบบศึกษาไปข้างหน้า ในผู้ป่วยอายุตั้งแต่ 18 ปีเป็นต้นไปที่เข้าพักรักษาตัวในหอผู้ป่วยวิกฤตทางอายุรกรรมที่มีภาวะน้ำตาลในเลือดสูง มากกว่า 180 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร โดยแบ่งกลุ่มการศึกษาเป็น กลุ่มควบคุม คือกลุ่มผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาตามปกติ โดยไม่ใช้แบบฟอร์มการปรับอินซูลิน และกลุ่มทดลอง คือผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาด้วยแบบฟอร์มการปรับอินซูลิน ทำการตรวจติดตามระดับน้ำตาลในเลือด ระดับน้ำตาลเฉลี่ย การแปรผันของระดับน้ำตาลในเลือด ปริมาณอินซูลินที่ใช้ ระยะเวลาที่ได้รับการรักษาด้วยอินซูลิน อุบัติการณ์การเกิดภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ และอัตราการเสียชีวิต ผลการศึกษา ผู้ป่วยทั้งหมด 55 คนเข้าร่วมการศึกษา แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม 28 คน และกลุ่มทดลอง 27 คน พบว่ากลุ่มทดลอง มีสัดส่วนของผู้ป่วยที่สามารถควบคุมระดับน้ำตาลให้อยู่ในระดับเป้าหมาย 140-180 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร ที่ 6-8 ชั่วโมง มากกว่า กลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (กลุ่มทดลอง ร้อยละ 70.4 เทียบกับ กลุ่มควบคุม ร้อยละ 21.4, p &lt; 0.001) กลุ่มทดลอง ใช้ระยะเวลาที่ทำให้ระดับน้ำตาลเข้าสู่เป้าหมาย 140-180 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร น้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (ค่ามัธยฐาน กลุ่มทดลองเท่ากับ 6 ชั่วโมง เทียบกับ กลุ่มควบคุม 10 ชั่วโมง, p = 0.001) โดยตัวชี้วัด ทางด้านระดับน้ำตาลเฉลี่ย และ ระยะเวลาที่ระดับน้ำตาลอยู่ในเป้าหมาย และการแปรผกผันของระดับน้ำตาล โดยดูจากค่า standard deviation, coefficient of variation ที่ดีกว่าอย่างชัดเจน นอกจากนี้ ยังพบว่าอุบัติการณ์การเกิดภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ ไม่แตกต่างกันระหว่างสองกลุ่มและไม่พบอุบัติการณ์การเกิดภาวะน้ำตาลต่ำอย่างรุนแรงในระหว่างที่ทำการศึกษา สรุป การศึกษานี้ แสดงให้เห็นว่า การนำแบบฟอร์มการปรับอินซูลินมาใช้ในหอผู้ป่วยวิกฤตทางอายุรกรรม โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์มีประสิทธิภาพในการควบคุมระดับน้ำตาลได้ดีกว่าการไม่ใช้แบบฟอร์มการปรับอินซูลิน โดยไม่มีความแตกต่างของการเกิดภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำระหว่างทั้งสองกลุ่ม
DOI: 10.14457/cu.the.2016.564
title: อัตราการเสียชีวิตที่ 1 ปีของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจตีบฉับพลันแบบเอสทียกในแต่ละระดับของไขมันแอลดีแอล

description: วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาระดับไขมันแอล ดี แอลกับอัตราการเสียชีวิตที่ 1 ปีในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจตีบฉับพลันแบบเอสทียกในประเทศไทยวัสดุและวิธีการ: เป็นการศึกษาแบบย้อนหลังในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจตีบฉับพลันแบบเอสทียกจำนวน 1,542 คนตั้งแต่ปี พ.ศ.2542-2558 ที่ได้รับการสวนและเปิดหลอดเลือดหัวใจในโรงพยาบาลตติยภูมิของประเทศไทย แบ่งผู้ป่วยออกเป็น 4 กลุ่มตามระดับไขมันแอลดีแอลตั้งต้น ได้แก่ &lt;70 (กลุ่ม 1), 70-99 (กลุ่ม 2), 100-129 (กลุ่ม 3) และ ≥130 มก./ดล. (กลุ่ม 4) ข้อมูลพื้นฐานของผู้ป่วย ข้อมูลการรักษา และผลการรักษาถูกรวบรวมและวิเคราะห์ ผลการวิจัยหลักได้แก่อัตราการเสียชีวิตที่ 1 ปี ใช้สถิติ T-test, Chi-square และ Survival time analysis ในการวิเคราะห์ผลการศึกษา: อัตราการเสียชีวิตที่ 1 ปีในผู้ป่วยกลุ่ม 1-4 คือ 23.0%, 21.2%, 12.3% และ 9.2% ตามลำดับ เมื่อใช้ผู้ป่วยกลุ่ม 4 เป็นฐานในการเปรียบเทียบ Hazard ratio (HR) เท่ากับ 1.91 (95% confidence interval [CI] 1.31-2.80; p&lt;0.001) สำหรับกลุ่ม 1, HR 1.88 (95% CI 1.42-2.49; p&lt;0.001) สำหรับกลุ่ม 2 และ HR 1.21 (95% CI 0.91-1.60; p=0.186) ในการประเมินแบบ multivariate analysis พบว่าปัจจัยที่ใช้ทำนายอัตราตายที่ 1 ปี ได้แก่ การบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายน้อยกว่าร้อยละ 40 OR 2.01 (95% CI 1.56-2.60; p&lt;0.001), Killip class IV OR 1.76 (95% CI 1.07-2.89; p=0.025), การได้รับการนวดหัวใจผายปอดกู้ชีพ OR 1.58 (95% CI 1.12-2.24; p=0.009), การเกิดภาวะหัวใจล้มเหลวที่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ OR 1.57 (95% CI 1.09-2.25; p=0.015), ค่าครีเอทินินเกิน 1.5 มก./ดล. OR 1.43 (95% CI 1.06-1.93; p=0.016), หลอดเลือดหัวใจตีบ 3 เส้น OR 1.40 (95% CI 1.09-2.25; p=0.015) และเพศหญิง HR 1.04 (95% CI 1.03-1.05; p&lt;0.001) ส่วนระดับไขมันแอลดีแอลน้อยกว่า 100 มก./ดล. ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (p=0.677)สรุปผล: ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจตีบฉับพลันแบบเอสทียกที่มีไขมันแอล ดี แอลต่ำสัมพันธ์กับอัตราตายที่ 1 ปีสูงกว่าผู้ป่วยที่มีไขมันแอล ดี แอลสูง ซึ่งไขมันแอล ดี แอลไม่ใช่ปัจจัยที่ใช้ทำนายอัตราตายที่ 1 ปี เป็นเพียงปัจจัยที่สัมพันธ์กับอัตราตายที่ 1 ปี
DOI: 10.14457/cu.the.2016.566
title: อิทธิพลของครอบครัวและสภาวะสุขภาพจิตในการเลือกศึกษาต่อในคณะทันตแพทยศาสตร์ของนิสิตทันตแพทย์ชั้นปีที่ 1 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: วัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาอิทธิพลจากครอบครัว ภาวะสุขภาพจิต และสภาวะความเครียดในการเลือกศึกษาต่อในคณะทันตแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รูปแบบการวิจัย : การศึกษาวิจัยเชิงพรรณนา ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง สถานที่ศึกษา : คณะทันตแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตัวอย่างและวิธีการศึกษา : เก็บรวบรวมข้อมูลจากนิสิตทันตแพทย์ชั้นปีที่ 1 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวนทั้งสิ้น 88 คน ช่วงระยะเวลาตั้งแต่เดือนตุลาคม 2559 ถึงเดือนธันวาคม 2559 โดยใช้แบบสอบถาม ประกอบด้วย 1) เป็นข้อมูลทั่วไปของกลุ่มตัวอย่างทั่วไป 2) เป็นแบบประเมินดัชนีชี้วัดสุขภาพจิต ที่สร้างและพัฒนาโดยกรมสุขภาพจิต 3) เป็นแบบประเมินเกี่ยวกับอิทธิพลของครอบครัวที่มีผลต่อการเลือกอาชีพ ฉบับภาษาไทย 4) แบบประเมินระดับความเครียดสวนปรุง (Suanprung Stress Test 20 , SPST) โดยใช้ Univariate Analysis ได้แก่ Indepenent Sample t-test, One Way ANOVA เพื่อหาปัจจัยที่สัมพันธ์กับสภาวะสุขภาพจิต และอิทธิพลของครอบครัวในการเลือกศึกษาต่อ ผลการศึกษา : กลุ่มตัวอย่างเพศหญิง ร้อยละ56.8 มีอายุอยู่ระหว่าง 18 -19 ปี, กลุ่มตัวอย่างร้อยละ 46 มีระดับสุขภาพจิตอยู่ในระดับปานกลาง , ร้อยละ 44.8 มีระดับสุขภาพจิตอยู่ในระดับสูง และมีกลุ่มตัวอย่างร้อยละ 9.2 มีระดับสุขภาพจิตอยู่ในระดับต่ำ , กลุ่มตัวอย่างร้อยละ 76.1 มีระดับอิทธิพลของผู้ปกครองที่มีผลต่อการเลือกศึกษาอยู่ในระดับปานกลาง , กลุ่มตัวอย่างร้อยละ 23.9 จะมีระดับอิทธิพลของผู้ปกครองที่มีผลต่อการเลือกศึกษาอยู่ในระดับสูง , กลุ่มตัวอย่างร้อยละ 10.3 มีสภาวะความเครียดอยู่ในระดับต่ำ , กลุ่มตัวอย่างร้อยละ 46.6 มีสภาวะความเครียดอยู่ในระดับปานกลาง , กลุ่มตัวอย่างร้อยละ 34.5 มีสภาวะความเครียดอยู่ในระดับสูง และกลุ่มตัวอย่างร้อยละ 8.6 มีสภาวะความเครียดอยู่ในระดับรุนแรง สรุป : การศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการเลือกศึกษาต่อของนิสิตคณะทันตแพทย์ชั้นปีที่ 1 ในครั้งนี้มีความแตกต่างกับเลือกศึกษาต่อในคณะอื่นๆ การทราบปัจจัยที่เกี่ยวข้องจะช่วยให้ผู้ที่เกี่ยวข้องสามารถวางแผนในการดูแลสภาวะสุขภาพจิตของนิสิต และให้ความช่วยเหลือได้อย่างเหมาะสม
DOI: 10.14457/cu.the.2016.567
title: ความชุกของการเกิด Hypermethylation ที่ตำแหน่งโปรโมเตอร์ของยีน PAQR3 ในชิ้นเนื้อ BPH และชิ้นเนื้อมะเร็งต่อมลูกหมาก

description: ที่มาและปัญหา : การเกิดดีเอ็นเอเมทิลเลชั่นที่ตำแหน่งโปรโมเตอร์ของยีนต้านมะเร็ง PAQR3 มีการพบในมะเร็งอวัยวะต่างๆและสัมพันธ์กับพยากรณ์โรคทางคลินิกของผู้ป่วย แต่ยังไม่เคยมีรายงานในมะเร็งต่อมลูกหมากวัตถุประสงค์ : ศึกษาความชุกของการเกิดดีเอ็นเอเมทิลเลชั่นที่ตำแหน่งโปรโมเตอร์ของยีนต้านมะเร็ง PAQR3 ในชิ้นเนื้อ BPH และชิ้นเนื้อมะเร็งต่อมลูกหมาก โดยวิธี Methylation-specific PCR และศึกษาความสัมพันธ์กับพยากรณ์โรคของผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากวิธีการทดลอง : ศึกษาการเกิดดีเอ็นเอเมทิลเลชั่นที่ตำแหน่งโปรโมเตอร์ของยีนต้านมะเร็ง PAQR3 ด้วยเทคนิค Methylation-specific PCR ในชิ้นเนื้อจากผู้ป่วย BPH จำนวน 62 ราย และชิ้นเนื้อจากผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมาก จำนวน 92 ราย สุ่มเลือก 12 รายของผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากศึกษาเปรียบเทียบผลตรงเนื้อเยื่อที่มีเซลล์มะเร็งกับเนื้อเยื่อใกล้เคียงกันที่ไม่มีเซลล์มะเร็ง และศึกษาดัชนีพยากรณ์โรคต่างๆ ได้แก่ PSA, Gleason score, Surgical margin, Lymph node metastasis, Seminal vesicle invasion, Perineural invasion, Extraprostatic invasion, pT stage และ Biochemical recurrence ของผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมาก เปรียบเทียบระหว่างกลุ่มที่เกิดดีเอ็นเอเมทิลเลชั่นและกลุ่มที่ไม่เกิดดีเอ็นเอเมทิลเลชั่นผลการทดลอง : พบการเกิดดีเอ็นเอเมทิลเลชั่นที่ตำแหน่งโปรโมเตอร์ของยีนต้านมะเร็ง PAQR3 ในชิ้นเนื้อมะเร็งต่อมลูกหมาก 68 ราย คิดเป็นร้อยละ 73.9 และในชิ้นเนื้อ BPH 16 ราย คิดเป็นร้อยละ 25.8 เนื้อเยื่อของผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากจำนวน 12 ราย ที่ศึกษาเปรียบเทียบเนื้อเยื่อที่มีเซลล์มะเร็งและเนื้อเยื่อใกล้เคียงกันที่ไม่มีเซลล์มะเร็ง มี 6 รายจาก 7 ราย ที่เกิดดีเอ็นเอเมทิลเลชั่นเฉพาะตรงเนื้อเยื่อที่มีเซลล์มะเร็ง การเปรียบเทียบกลุ่มผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากที่เกิดดีเอ็นเอเมทิลเลชั่นและกลุ่มที่ไม่เกิดดีเอ็นเอเมทิลเลชั่น พบดัชนีเดียว มีนัยสำคัญทางสถิติที่ p=0.03 คือ เซลล์มะเร็งลุกลามรอบเส้นประสาทสรุปผลการทดลอง : การเกิดดีเอ็นเอเมทิลเลชั่นที่ตำแหน่งโปรโมเตอร์ของยีนต้านมะเร็ง PAQR3 พบได้บ่อย โดยการเกิดมีความจำเพาะตรงตำแหน่งที่มีเซลล์มะเร็ง และอาจมีความสัมพันธ์กับการเกิดการลุกลามของเซลล์มะเร็งโดยรอบเส้นประสาทที่มากขึ้นของผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมาก
DOI: 10.14457/cu.the.2016.568
title: การศึกษาความแตกต่างของชนิดและราคายาโรคพาร์กินสันในแต่ละระดับโรงพยาบาลของประเทศไทย

description: วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความแตกต่างของชนิดยา และราคายาโรคพาร์กินสันในแต่ละระดับโรงพยาบาลของประเทศไทย รวมถึงเพื่อศึกษาถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อชนิดและราคายาโรคพาร์กินสันในแต่ละระดับโรงพยาบาลของประเทศไทย โดยการสุ่มส่งแบบสอบถามไปยังโรงพยาบาลในทุกระดับทั้งรัฐบาลและเอกชนทั่วประเทศไทย และวิธีการวิจัยเป็นเชิงวิเคราะห์ ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่งผลการวิจัย1. ด้านชนิดของยา ยาหลักที่สำคัญในการรักษาโรคพาร์กินสัน คือ ยากลุ่ม levodopa พบว่าอย่างน้อย 50% ของทุกประเภทของโรงพยาบาลมียากลุ่มนี้ และมีในทุกจังหวัดของประเทศไทย โดย 549 ของโรงพยาบาลจาก 1,299 โรงพยาบาลทั่วประเทศมียากลุ่มนี้ คิดเป็น 69.3% ของทั้งหมด สำหรับยากลุ่ม anticholinergics พบว่าอย่างน้อย 50% ของทุกประเภทโรงพยาบาลมียากลุ่มนี้เช่นเดียวกัน และพบในทุกจังหวัดของประเทศไทย โดยพบใน 674 โรงพยาบาล คิดเป็น 85.1% ของทั้งหมด ยากลุ่มอื่นๆ ได้แก่ MAO-B inhibitors COMT inhibitors และ Dopamine agonists ส่วนใหญ่มีในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ เช่น โรงเรียนแพทย์ โรงพยาบาลศูนย์ รองลงมาคือ โรงพยาบาลเอกชน สำหรับในจังหวัดที่มียาครบทั้ง 5 กลุ่มมีทั้งหมด 36 โรงพยาบาลใน 17 จังหวัด โดยอยู่ในภาคกลางมากที่สุดคิดเป็น 66.7% สำหรับปัจจัยที่มีผลต่อการมีกลุ่มยาประเภทต่างๆ คือ ปัจจัยทางด้านแพทย์เฉพาะทางทั้งแพทย์อายุรกรรมทั่วไป แพทย์ประสาทวิทยา และขนาดของโรงพยาบาล2. ด้านราคาของยารักษาโรคพาร์กินสัน พบว่าราคาของยาในโรงพยาบาลเอกชนแพงกว่ายาในโรงพยาบาลรัฐบาลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value &lt; 0.05) ทั้งในกลุ่มยา levodopa กลุ่มยา MAOB inhibitors กลุ่มยา COMT inhibitors กลุ่มยา Dopamine agonists และกลุ่มยา anticholinergicsสรุปผลการศึกษานี้พบว่ามีความแตกต่างกันของกลุ่มยาและราคายาโรคพาร์กินสันในแต่ละระดับโรงพยาบาล โดยปัจจัยด้านขนาดของโรงพยาบาล และแพทย์เฉพาะทางมีผลต่อจำนวนกลุ่มยา และปัจจัยด้านประเภทของโรงพยาบาลมีผลต่อราคายาทุกกลุ่ม
DOI: 10.14457/cu.the.2016.569
title: การศึกษาความสัมพันธ์ของระดับวิตามินดี ต่อความหนาแน่นมวลกระดูก ในคนไข้มะเร็งเต้านมชนิดมีตัวรับฮอร์โมนระยะที่หนึ่ง ถึง ระยะที่สาม ในวัยหมดประจำเดือนที่ได้รับการรักษาเสริมภายหลังการผ่าตัดด้วยยาอะโรมาเทส อินฮิบิเตอร์มาเป็นระยะเวลา 1 ปี หรือ 2 ปี

description: วัตถุประสงค์ เนื่องจากยาอะโรมาเทส อินฮิบิเตอร์อาจเพิ่มความเสี่ยงของการลดลงของความหนาแน่นของมวลกระดูก (Bone mineral density) ในคนไข้มะเร็งเต้านมวัยหมดประจำเดือน ในกลุ่ม hormonal receptor-positiveซึ่งคนไข้ส่วนใหญ่จะได้รับวิตามินดี และแคลเซียมเสริมตามคำแนะนำของแนวทางการปฏิบัติส่วนใหญ่ การศึกษาวิจัยนี้จึงทำขึ้นเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระดับวิตามินดี และการเปลียนแปลงความหนาแน่นมวลกระดูกในคนไข้กลุ่มนี้ วิธีการวิจัย การศึกษาแบบ การวิจัยเชิงวิเคราะห์ ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง (Cross-Sectional Analytic Studies) โดยเก็บข้อมูลคนไข้มะเร็งเต้านมที่ได้รับการรักษาเสริมด้วยยาอะโรมาเทส อินฮิบิเตอร์ ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ตั้งแต่ 1 มกราคม 2557 ถึง 31 ธันวาคม 2559 โดยเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงของความหนาแน่นมวลกระดูกในคนไข้ที่มีระดับวิตามินดี เพียงพอ (ระดับวิตามินดีมากกว่าหรือเท่ากับ 30 ng/mL) และ ภาวะพร่องวิตามินดี (ระดับวิตามินดีน้อยกว่า 30 ng/mL ) ผลการศึกษา ไม่พบความแตกต่างกันของการเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นมวลกระดูกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างกลุ่มคนไข้ที่มีระดับวิตามินดีเพียงพอและพร่องวิตามินดีใน คนไข้มะเร็งเต้านมที่ได้รับการรักษาเสริมด้วยยาอะโรมาเทส อินฮิบิเตอร์มาเป็นเวลา 1-2 ปี ระดับวิตามินดีเฉลี่ยคือ 24.3 ng/mL,ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 7.4 ng/mL โดยมีผู้ป่วยจำนวน 17(26%) คน และ 33 (52%) คน มีภาวะขาดวิตามินดี และ พร่องวิตามินดี ตามลำดับ การเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นมวลกระดูกในบริเวณกระดูกสันหลังส่วนเอว, สะโพก, กระดูกต้นขา และกระดูกแขน คิดเป็น -1.42 ±5.51 %, -1.92±3.91% , -2.25±3.69 % and -3.04 ± 4.51 % ตามลำดับ สรุปผลการศึกษา จากข้อมูลยังไม่สามารถสรุปได้ว่าระดับวิตามินดี 25(OH)D มีผลกับอัตราการเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นของมวลกระดูกในช่วง 1-2 ปีแรก ภายหลังการได้รับการรักษาด้วยยาอะโรมาเทส อินฮิบิเตอร์ และได้รับวิตามินดีเสริมในคนไข้มะเร็งเต้านมระยะ 1-3 ที่อยู่ในระยะหมดประจำเดือน
DOI: 10.14457/cu.the.2016.570
title: อุบัติการณ์และปัจจัยเสี่ยงของการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดในผู้ป่วยติดเชื้อเอชไอวี (HIV) ในประเทศไทย โดยศึกษา 5 ปีย้อนหลัง

description: ที่มา: เนื่องด้วยการรักษาผู้ป่วยที่ติดเชื้อเอชไอวี (HIV) ในปัจจุบันประสบความสำเร็จมากขึ้น ผู้ป่วยมีอัตราการเสียชีวิตจากการติดเชื้อแทรกซ้อนน้อยลง มีชีวิตที่ยินยาวมากขึ้น แต่ด้วยเหตุนี้เองร่วมกับการรักษาด้วยยาต้นไวรัสนั้น ส่งเสริมให้ผู้ป่วยมีโรคที่เกิดจากการเผาผลาญของน้ำตาลและไขมันในร่างกายที่ผิดปกติมากขึ้น ส่งผลให้ผู้ป่วยเป็น โรคเบาหวาน ไขมันในเลือดสูง เป็นต้น มากขึ้น รวมถึงการเพิ่มขึ้นของสารอักเสบในร่างกายจากการติดเชื้อ เอชไอวี (HIV) ล้วนแล้วแต่ทำให้ผู้ป่วยมีความเสี่ยงในการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจและหลอดเลือดสูงขึ้นตามไปด้วย นอกจากนี้ข้อมูลในแง่ของอุบัติการณ์การเกิดโรค ปัจจัยเสี่ยงต่างๆ ในประชากรที่ติดเชื้อ (HIV) ในประเทศไทยก็ยังไม่ได้ศึกษากันอย่างจริงจังและ ข้อมูลที่มีอยู่ ณ ปัจจุบันค่อนข้างจำกัดมากวัตถุประสงค์: จึงเป็นที่มาของการศึกษานี้เพื่อที่จะศึกษาถึงอุบัติการณ์การเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือด และปัจจัยเสี่ยงต่าง ๆ ที่ก่อให้โรค เพื่อนำไปสู่การป้องกันให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นในผู้ป่วยติดเชื้อเอชไอวี (HIV) ในประเทศไทยวิธีการศึกษา: ทำการศึกษาผู้ป่วยติดเชื้อเอชไอวี (HIV)อายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ที่มาตรวจติดตามในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ และศูนย์ศูนย์ความร่วมมือระหว่างไทย-ออสเตรเลีย-เนอเธอร์แลนด์ เพื่อการศึกษาวิจัยทางคลินิกด้านโรคเอดส์ (HIV-NAT) ใน ปี พ.ศ. 2553 โดยศึกษาอัตราการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือด และปัจจัยเสี่ยงของการเกิดในระยะ 5 ปีผลการศึกษา: จากการศึกษาพบว่าในจำนวนผู้ป่วยทั้งหมด 1,813 คน มีอุบัติการณ์การเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดเท่ากับ 3.75 cases per 1000 person-years และจาก Multivariated anayslis พบว่าปัจจัยเสี่ยงที่ก่อให้เกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดคือ โรคไขมันในเลือดสูง(OR= 4.09 ( CI =1.7-9.83)), โรคเบาหวาน (OR= 4.27 (CI= 1.67-10.9)), ประวัติโรคหัวใจและหลอดเลือดในครอบครัว (OR= 6.89 , (CI =2.5-18.48)) และโรคหลอดเลือดสมองตีบ OR= 34.69 (CI=5.1-233.45))สรุปผล: อุบัติการณ์การเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดในผู้ป่วยที่ติดเชื้อเอชไอวี (HIV) เท่ากับ 3.75 cases per 1000 person-years และจะสูงขึ้นหากผู้ป่วยมีอายุมากขึ้น สำหรับปัจจัยเสี่ยงที่ก่อให้เกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดล้วนแล้วแต่เป็นปัจจัยเสี่ยงที่ทำให้เกิดเส้นเลือดแข็งตัว (Atherosclerosis) ซึ่งเป็นปัจจัยเสี่ยงที่เราสามารถที่จะควบคุม รักษาให้ดีได้
DOI: 10.14457/cu.the.2016.571
title: ประสิทธิผลของการกำหนดรูปแบบการฟื้นฟูสมรรถภาพปอดที่บ้านโดยใช้เครื่องนับก้าวในผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง

description: วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาประสิทธิผลของการกำหนดรูปแบบการฟื้นฟูสมรรถภาพปอดที่บ้านโดยใช้เครื่องนับก้าวในผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังด้วยโปรแกรมที่กำหนดขึ้นเป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ เทียบกับการฟื้นฟูสมรรถถาพปอดที่บ้านแบบมาตรฐาน วิธีการวิจัย การวิจัยเชิงทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มทดลองแบบปกปิดในผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังระดับความรุนแรงปานกลางถึงมากที่เข้ามารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ อายุระหว่าง 40-80 ปี โดยแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่กลุ่มที่ได้รับการฟื้นฟูสมรรถภาพปอดที่บ้านโดยใช้เครื่องนับก้าวและกลุ่มที่ได้รับการฟื้นฟูสมรรถภาพปอดที่บ้านแบบมาตรฐานเป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ ทั้ง 2 กลุ่มได้รับการตรวจทดสอบการเดิน 6 นาที สมรรถภาพปอด ประเมินอาการและคุณภาพชีวิต ทดสอบการออกกำลัง และเก็บข้อมูลจำนวนก้าวต่อวันเพื่อประเมินกิจกรรมทางกายก่อนและหลังเข้าร่วมโปรแกรม ใช้ค่าสถิติ unpaired t-test และ paired t-test ในการเปรียบเทียบผลการศึกษาระหว่างกลุ่มและภายในกลุ่ม ตามลำดับ ผลการศึกษา ผู้เข้าร่วมวิจัย 24 คน เพศชายร้อยละ 92 อายุเฉลี่ย 67.73 ปี (SD = 7.56) และค่า FEV1 เฉลี่ยร้อยละ 58.69 (SD = 13.55) หลังจากเข้าร่วมการฟื้นฟูสมรรถภาพปอดที่บ้านทั้งสองแบบแล้ว พบการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของระยะทางเดินทดสอบ 6 นาทีเฉลี่ย 24.17 เมตร (SD = 35.61, P &lt; 0.01) และ 30.67 เมตร (SD = 29.03, P &lt; 0.01) ในกลุ่มเครื่องนับก้าวและกลุ่มทดลอง ตามลำดับ แต่ระยะทางเดินทดสอบ 6 นาทีของทั้งสองกลุ่มเพิ่มขึ้นไม่ต่างกัน (P = 0.629) นอกจากนี้ยังพบการเพิ่มขึ้นของกิจกรรมทางกายอย่างมีนัยสำคัญ โดยในกลุ่มเครื่องนับก้าว, เพิ่มขึ้น 3107 ก้าว (SD = 1262, P &lt; 0.01) และในกลุ่มทดลองเพิ่มขึ้น 3128 ก้าว (SD = 2129, P &lt; 0.01) แต่ไม่พบความแตกต่างของผลการตรวจสมรรถภาพปอด อาการ คุณภาพชีวิต และความสามารถในการออกกำลัง (VO2max) สรุป การฟื้นฟูสมรรถภาพปอดที่บ้านโดยใช้เครื่องนับก้าวและกลุ่มควบคุมมีระยะทางเดินทดสอบ 6 นาทีและกิจกรรมทางกายโดยวัดด้วยจำนวนก้าวต่อวันเพิ่มขึ้นทั้งสองกลุ่ม แต่ยังไม่พบความแตกต่างระหว่างระยะทางเดินทดสอบ 6 นาทีที่เพิ่มขึ้นระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม
DOI: 10.14457/cu.the.2016.572
title: ความชุกของการกลายพันธุ์แบบโซมาติกของยีนเคซีเอ็นเจไฟว์ ในผู้ป่วยโรคเนื้องอกต่อมหมวกไตที่สร้างฮอร์โมนอัลโดสเตอโรนในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: ที่มา : aldosterone-producing adenoma (APA) เป็นสาเหตุที่สำคัญของ primary aldosteronism พบว่ากลายพันธุ์ของยีน KCNJ5 ในผู้ป่วย APA ทำให้เกิดการหลั่ง aldosterone ที่สูงขึ้น และ พบการกลายพันธุ์ของยีนนี้ในทวีปเอเชียมากกว่าทวีปอื่น วิธีการศึกษา : เป็นการศึกษาย้อนหลัง (retrospective study) เก็บข้อมูลจากเวชระเบียนของผู้ป่วย 71 คน ที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามี APA และ เข้ารับการผ่าตัดต่อมหมวกไตที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549-2559 รวมถึงวิเคราะห์การกลายพันธุ์ของยีน KCNJ5 จากเนื้องอกต่อมหมวกไตที่แช่ในพาราฟินจากผู้ป่วยทั้ง 71 คนผลการศึกษา : จากผู้ป่วย 71 คนที่เข้ารับการผ่าตัดเนื้องอกต่อมหมวกไต พบการกลายพันธุ์แบบโซมาติกของยีน KCNJ5 ในผู้ป่วยทั้งสิ้น 52 คน (ร้อยละ 73.24) โดยผู้ป่วย 33 คน (ร้อยละ 46.50) มีการกลายพันธุ์ในตำแหน่ง G151R และ ผู้ป่วย 19 คน (ร้อยละ 26.80) มีการกลายพันธุ์ในตำแหน่ง L168R จากผู้ป่วย 71 คน ทุกคนเป็นโรคความดันโลหิตสูง ผู้ป่วย 70 คน (ร้อยละ 98.59) มีภาวะโพแทสเซียมในเลือดต่ำก่อนผ่าตัด ค่ามัธยฐานของระดับ plasma aldosterone concentration(PAC), plasma renin activity(PRA) และ aldosterone/renin ratio(ARR) เท่ากับ 54.00 นาโนกรัมต่อเดซิลิตร, 0.43 นาโนกรัมต่อมิลลิลิตรต่อชั่วโมง และ 65.73 ตามลำดับ เมื่อแจกแจงผู้ป่วยเป็นสองกลุ่มคือกลุ่มที่พบ และ ไม่พบการกลายพันธุ์แบบโซมาติกของยีน KCNJ5 พบว่าระดับ PAC, PRA, ARR, ปริมาณโพแทสเซียมที่รับประทานเสริม และ ขนาดเนื้องอกต่อมหมวกไต ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อติดตามผู้ป่วยที่หนึ่งปีหลังจากการผ่าตัดต่อมหมวกไต พบว่าผู้ป่วยร้อยละ 29.58 สามารถหยุดยาลดความดันหิตได้ โดยไม่มีความแตกต่างกันระหว่างกลุ่มที่พบ และ ไม่พบการกลายพันธุ์แบบโซมาติกของยีน KCNJ5สรุปผลการศึกษา : ความชุกของกลายพันธุ์แบบโซมาติกของ KCNJ5 ในผู้ป่วย APA ที่เข้ารับการผ่าตัดต่อมหมวกไตที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ใกล้เคียงกับการศึกษาที่ผ่านมาในทวีปเอเชีย
DOI: 10.14457/cu.the.2016.573
title: การศึกษาอัตราการตรวจพบการกลายพันธุ์ของยีน Isocitrate dehydrogenase ชนิดที่ 1 และ ชนิดที่ 2 ในผู้ป่วยโรคมะเร็งท่อน้ำดีชนิดภายในตับและมะเร็งท่อน้ำดีชนิดภายนอกตับในประเทศไทย

description: ที่มา โรคมะเร็งท่อน้ำดีเป็นโรคมะเร็งที่พบมากในประเทศไทยโดยเฉพาะในภาคตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งมีความสัมพันธ์กับการติดเชื้อพยาธิใบไม้ในตับโอพิสธอร์คิสวิเวอรินี การกลายพันธุ์ของยีน IDH1/2 เป็นสาเหตุให้เกิดการสร้างดีเอ็นเอผิดปกตินำไปสู่การเกิดมะเร็ง การกลายพันธุ์ที่เกิดขึ้นกับ IDH1 พบได้บ่อยในมะเร็งสมองชนิด Glioma มะเร็งเม็ดขาวชนิด AML การศึกษาก่อนหน้ารายงานการพบการกลายพันธุ์ในมะเร็งท่อน้ำดีชนิดภายในตับเป็นจำนวนร้อยละ 20 และพบว่ามีความสัมพันธ์กับการติดเชื้อพยาธิใบไม้ในตับโอพิสธอร์คิสวิเวอรินีร้อยละ 2-3วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาถึงอัตราการกลายพันธุ์ของยีน IDH และความสัมพันธ์กับลักษณะทางคลินิกของผู้ป่วยมะเร็งท่อน้ำดีที่มีภูมิลำเนาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคอื่น ๆ ของประเทศไทย วิธีการศึกษา ผู้ป่วยมะเร็งท่อน้ำดีที่เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ระหว่างปี พ.ศ.2552-2557 มาเก็บข้อมูลลักษณะพื้นฐานโดยทั่วไปจำแนกชนิดของมะเร็งท่อน้ำดีออกเป็นมะเร็งท่อน้ำดีภายในตับและมะเร็งท่อน้ำดีภายนอกตับด้วยภาพทางรังสีวิทยา แล้วนำชิ้นเนื้อพาราฟินมาสกัดดีเอ็นเอจากตัวอย่าง จากนั้นไปทำปฏิกิริยาในเครื่อง Pyrosequencing (Q96 ID) โดย IDH1 เลือกที่ตำแหน่ง R132 และ IDH2 เลือกที่ตำแหน่ง R172 ผลการศึกษา ผู้ป่วยมะเร็งท่อน้ำดีที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จำนวน 50 ราย พบการกลายพันธุ์ IDH1/2 จากตัวอย่างทั้งสิ้น 18 ราย คิดเป็นร้อยละ 36 โดยพบการกลายพันธุ์ของยีนIDH1 เพียง1 รายและการกลายพันธุ์ของยีนIDH2 จำนวน 17 ราย โดยมีการกลายพันธุ์ที่ตำแหน่ง R172G จำนวน15 รายคิดเป็นร้อยละ 88 เมื่อแยกตามตำแหน่งการเกิดมะเร็ง มะเร็งท่อน้ำดีภายในตับมีการกลายพันธุ์ 11 รายคิดเป็นร้อยละ 40.7 และมะเร็งน้ำดีภายนอกตับมีการกลายพันธุ์ 7 รายคิดเป็นร้อยละ 30.4 p=0.323 การกลายพันธุ์จากกลุ่มตัวอย่างที่มีภูมิลำเนาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีจำนวน 9 รายคิดเป็นร้อยละ 52.9 และภูมิลำเนาอื่นของประเทศไทยจำนวน 9 รายคิดเป็นร้อยละ 28.1 ของประชากรอื่นที่มีภูมิลำเนานอกจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ p=0.054 โดยกลุ่มตัวอย่างที่มีการกลายพันธุ์ของยีน IDH2 พบว่ามีอัตราการรอดชีวิตโดยรวมมากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ p= 0.032 สรุปผลการศึกษา อัตราการกลายพันธุ์ของยีน IDH2 พบได้สูงในกลุ่มตัวอย่างมะเร็งท่อน้ำดีชนิดภายในตับและมะเร็งท่อน้ำดีชนิดภายนอกตับโดยจากการศึกษาพบว่าที่ตำแหน่ง R172G เป็นตำแหน่งที่พบกลายพันธุ์มากที่สุดอย่างไรก็ตามผลการศึกษาที่มีความแตกต่างจากการศึกษาก่อนหน้าควรได้รับการยืนยันผลการศึกษาต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2016.574
title: ทางเลือกในการประเมินความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ในงานสร้างเสริมสุขภาพในการประเมินโครงการรณรงค์งดเหล้าเข้าพรรษา

description: งานสร้างเสริมสุขภาพเป็นงานที่มีโอกาสเกิดผลลัพธ์ได้หลากหลายทั้งทางด้านสุขภาพ เศรษฐกิจและสังคม ในการประเมินความคุ้มค่าของงานสร้างเสริมสุขภาพจึงควรเลือกวิธีการประเมินที่ครอบคลุมผลลัพธ์เหล่านั้น การประเมินต้นทุน-ผลได้ทางสังคม (Social cost benefit analysis - SCBA) เป็นทางเลือกหนึ่งที่ใช้วิธีรวมผลลัพธ์ด้านต่าง ๆ เข้าด้วยกันโดยแปลงให้อยู่ในรูปหน่วยเงิน นอกจากนี้ ยังมีการประเมินผลตอบแทนเชิงสังคมจากการลงทุน (Social return on investment - SROI) ซึ่งวัดผลลัพธ์ ในรูปหน่วยเงินเช่นกัน อย่างไรก็ตามปัจจุบันการประเมินทั้งสองวิธียังมีความเข้าใจและการนำไปใช้ที่จำกัดโครงการรณรงค์งดเหล้าเข้าพรรษาในระดับพื้นที่ เป็นโครงการที่กระตุ้นให้ชุมชนทำโครงการรณรงค์ของตนเองขึ้น เสริมจากโครงการรณรงค์ในระดับชาติ เพื่อส่งเสริมให้นักดื่มงดดื่มในช่วงเข้าพรรษา ที่ผ่านมาโครงการดังกล่าวถือว่าประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง พื้นที่ที่ทำโครงการฯ มีสัดส่วนนักดื่มงดดื่มสูงกว่าพื้นที่ที่ไม่ได้ทำโครงการฯ แต่ยังไม่เคยมีการประเมินความคุ้มค่าของโครงการดังกล่าวมาก่อนการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการประเมินแบบ SCBA และการประเมินแบบ SROI โดยนำโครงการรณรงค์งดเหล้าเข้าพรรษาในระดับพื้นที่เป็นกรณีศึกษา การศึกษานี้ประกอบด้วย การทบทวนวรรณกรรมเพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบวิธีการประเมินดังกล่าวในเชิงวิชาการ และประเมินความคุ้มค่าของโครงการฯ เปรียบเทียบทั้งสองวิธีจากการวิเคราะห์เปรียบเทียบพบว่า การประเมินความคุ้มค่าทั้งสองวิธีแม้มีวิธีการประเมินที่ค่อนข้างใกล้เคียงกัน แต่มีสิ่งสำคัญที่แตกต่างกันหลักๆ ได้แก่ ในด้านวัตถุประสงค์ในการนำไปใช้ SCBA เป็นการประเมินความคุ้มค่าที่เน้นการนำผลไปเปรียบเทียบกับทางเลือกอื่นเพื่อประกอบการตัดสินใจเลือกใช้ทรัพยากรให้เกิดประโยชน์สูงสุด ขณะที่ SROI เป็นการประเมินความคุ้มค่าเพื่อการพัฒนาโครงการ ในด้านการกำหนดผลลัพธ์ในการประเมิน SCBA ให้ผู้ประเมินเป็นผู้กำหนดโดยอ้างอิงตามทฤษฎีและผลการศึกษาในอดีต แต่ SROI ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเป็นผู้มีบทบาทหลักในการกำหนดผลลัพธ์ที่จะนำมาประเมิน นอกจากนี้ การทำ SROI ใช้กระบวนการมีส่วนร่วมมาช่วยตอบข้อจำกัดของข้อมูล ทำให้สามารถประมาณการความคุ้มค่าในบางเรื่องที่ SCBA อาจจะไม่สามารถตอบได้ แต่ก็อาจมีข้อด้อยของวิธีการทางอัตวิสัยที่อาจเกิดอคติในการประเมินได้ ในการศึกษานี้พบว่า โดยรวมโครงการฯ ​ทำให้มีผู้งดดื่มเพิ่มขึ้น การประเมินด้วย SROI พบว่า แต่ละพื้นที่ได้ผลตอบแทนทางสังคมต่อการลงทุนตั้งแต่ 2.7 ถึง 5.9 เท่า แต่ผลการประเมินความคุ้มค่าในภาพรวมด้วยวิธี SCBA พบว่ามีอัตราส่วนผลตอบแทนต่ำกว่าต้นทุนที่ลงทุนไป ความแตกต่างในระดับความคุ้มค่าที่ประเมิน จากทั้งสองวิธีเกิดจากหลายปัจจัย ทั้งความแตกต่างในขอบเขตและความครอบคลุมของการประเมิน การกำหนดผลลัพธ์และแนวทางการประเมินผลกระทบ เป็นต้นโดยสรุป การศึกษานี้แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของวิธีการประเมินทั้งสองวิธีทั้งในเชิงวิชาการและในทางปฏิบัติ ซึ่งในการประเมินความคุ้มค่าของงานสร้างเสริมสุขภาพ จำเป็นต้องทำความเข้าใจและเลือกใช้เครื่องมือในการประเมินให้เหมาะสมกับเป้าหมายของการประเมินและผู้ที่จะใช้ประโยชน์จากการประเมิน โดยก่อนที่จะนำผลการประเมินไปใช้ต้องทราบข้อจำกัดต่าง ๆ ในการประเมิน ทั้งนี้ การประเมินความคุ้มค่าในงานสร้างเสริมสุขภาพยังต้องการการพัฒนาองค์ความรู้ แนวทางการประเมิน และการกำหนดมาตรฐานของ เครื่องมือเหล่านี้ต่อไป