cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1376
title: อุบัติการณ์การบาดเจ็บและสมรรถภาพทางกายเฉพาะกีฬาของนักกีฬารักบี้ฟุตบอลเจ็ดคนหญิง ทีมชาติไทย

description: การวิจัยเชิงพรรณนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอุบัติการณ์ของการเกิดการบาดเจ็บจากการฝึกซ้อมและแข่งขัน และระดับสมรรถภาพทางกายเฉพาะกีฬาของนักกีฬารักบี้ฟุตบอลหญิงเจ็ดคน ทีมชาติไทย จำนวน 18 คน เป็นเวลา 8 เดือน ในชุดเตรียมการแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 16 ซึ่งจัดการแข่งขัน ณ เมืองกวางโจว สาธารณรัฐประชาชนจีน พ.ศ. 2553 ผลการศึกษาพบว่ามีการบาดเจ็บเกิดขึ้นทั้งหมด 178 ครั้ง คิดเป็น 37.03 ครั้ง/1000 ชั่วโมงของการเล่นกีฬา โดยจำแนกเป็น 110 ครั้ง = 23.01 ครั้ง/1000 ชั่วโมงการฝึกซ้อม และ 68 ครั้ง = 2602.37 ครั้ง/1000 ชั่วโมงการแข่งขัน โดยในระหว่างฝึกซ้อม มีการบาดเจ็บของเอ็น (sprain) มากที่สุด ส่วนตำแหน่งที่บาดเจ็บบ่อยคือต้นขา และสาเหตุที่พบมากที่สุดเกิดจาก overuse ด้วยการวิ่ง ส่วนในขณะแข่งขัน พบการบาดเจ็บชนิดฟกช้ำมากที่สุด เกิดที่ต้นขาและบริเวณเข่า สาเหตุจากการถูกแทคเกิลและถูกชน โดยการบาดเจ็บที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่เป็นการบาดเจ็บที่ไม่รุนแรง และมักเกี่ยวข้องกับการฝึกมากกว่าระดับสมรรถภาพของนักกีฬา แต่ก็ยังมีการบาดเจ็บที่ค่อนข้างรุนแรง ได้แก่ การเกิดข้อไหล่เคลื่อนและการบาดเจ็บเอ็นไขว้หน้าของข้อเข่า จากการทดสอบสมรรถภาพร่างกายของนักกีฬาพบว่า สมรรถภาพชนิดแอนแอโรบิกและสมรรถภาพทางกายเฉพาะกีฬาอยู่ในระดับสูง ส่วนสมรรถภาพด้านแอโรบิกอยู่ในระดับต่ำเกือบทุกคน แม้ว่านักกีฬาที่มีสมรรถภาพดีกว่ามีโอกาสเกิดการบาดเจ็บได้ไม่แตกต่างจากนักกีฬาที่มีสมรรถภาพต่ำกว่า ซึ่งอาจเป็นเพราะการมีส่วนร่วมในการฝึกซ้อมและแข่งขันมากกว่า อย่างไรก็ตาม ควรเสริมโปรแกรมการฝึกด้านแอโรบิกเพิ่มขึ้น ซึ่งจะส่งผลต่อประสิทธิภาพในการแข่งขันของทีม และอาจมีผลช่วยลดอุบัติการณ์ของการบาดเจ็บได้
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1377
title: การเปรียบเทียบค่าแรงยึดอยู่ของฟันเทียมบนหลักยึดเฉพาะบุคคลชนิดดัดแปลงที่มีความคอดเว้าแตกต่างกันก่อนและหลังวงจรถอดใส่

description: Purpose: To compare the retentive force of the denture on different undercut of modified custom abutments (0.01,0.02,0.03 and 0.04 inch) before and after insertion removal cycle with cylindrical custom abutments were used as a control group by conducting 5 times each. Method: The retentive force was measured before and after 480 insertion-removal cycles by universal testing machine. The data were analyzed using two-way repeated measures ANOVA and Bonferroni (α=0.05) and compared the difference of the retentive force of different undercut of modified custom abutments before and after insertion-removal cycle by one-way ANOVA. Result: The factor between insertion-removal cycle and the amount of undercut gauge affected the retentive force significantly (p&lt;0.05) and statistically significant differences of the retentive force before and after insertion-removal cycle were found in all groups. (p&lt;0.05) Conclusion: No statistically significant differences were found in the retentive force of the cylindrical abutments, 0.01 and 0.02 undercut gauge of modified custom abutments before and after insertion-removal cycle. The retentive force of 0.03 and 0.04 undercut gauge of modified custom abutments were significantly higher than 0.01 and 0.02 undercut gauge of modified custom abutments. The ratio of the difference of the retentive force of different undercut of modified custom abutments before and after insertion-removal cycle is not significantly different.
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1378
title: ความหมายในชีวิตของผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ : การศึกษาเชิงคุณภาพแบบทีมวิจัยเห็นชอบร่วมกัน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสบการณ์และการรับรู้ความหมายในชีวิตของผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ ผู้วิจัยคัดเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเจาะจงตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ โดยมีผู้ให้ข้อมูลทั้งหมด 8 คน ผู้วิจัยเก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก และวิเคราะห์ข้อมูลตามระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพแบบทีมวิจัยเห็นชอบร่วมกัน ผลการศึกษาพบประเด็นหลักทั้งหมด 5 ประเด็นหลัก ได้แก่ (1) การเรียนรู้ที่จะอยู่กับความไม่มั่นคงในใจจากการติดเชื้อ ในตอนแรกผู้ติดเชื้อเผชิญกับความกลัว รู้สึกโดดเดี่ยวเมื่อทราบว่าตนเองติดเชื้อ จากนั้นจึงอาศัยหลักความเชื่อที่ตนยึดถือเพื่อปรับใจให้สามารถยอมรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นได้ เริ่มเปิดใจทำความรู้จักกับการเป็นผู้ติดเชื้อ และแสวงหาแหล่งให้ความรู้ความช่วยเหลือ (2) ความรัก ความเข้าใจจากคนรอบข้างทำให้รักตนเอง รักชีวิต กล่าวคือการได้รับความเข้าใจและการยอมรับจากบุคคลสำคัญในชีวิต และการได้รับการประคับประคองและให้กำลังใจจากทีมสุขภาพ เป็นความหมายที่ทำให้ผู้ติดเชื้อรักชีวิตและหันมารับการรักษาอย่างต่อเนื่อง (3) การค้นพบแรงบันดาลใจ ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ และการมุ่งสู่อนาคต โดยแบบอย่างชีวิตของผู้ติดเชื้อที่ประสบความสำเร็จและบุคคลสำคัญในชีวิต เป็นสิ่งกระตุ้นให้ผู้ติดเชื้อใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีเป้าหมาย (4) การเปลี่ยนแปลงด้านบวก การเริ่มต้นชีวิตใหม่และความหวัง หมายถึงการที่ผู้ติดเชื้อปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตโดยคำนึงถึงสุขภาพกายและจิตใจของตนเองเป็นหลัก ลงมือทำสิ่งที่เป็นประโยชน์เพื่อผู้อื่นและเรียนรู้การเป็นผู้ให้ (5) การรับรู้คุณค่าและความหมายจากการเป็นผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ โดยประสบการณ์การติดเชื้อทำให้ผู้ติดเชื้อตระหนักในคุณค่าของชีวิตและตระหนักถึงด้านบวกของการเป็นผู้ติดเชื้อข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้ทำให้เข้าใจถึงประสบการณ์และการรับรู้ความหมายในชีวิตของผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ และสามารถนำไปเป็นข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนารูปแบบการให้การปรึกษาเชิงจิตวิทยาเพื่อเพิ่มความหมายและคุณภาพในชีวิตให้แก่ผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1379
title: ผลกระทบของรูปแบบมาตรประมาณค่าในการวิจารณ์สินค้าและบริการโดยผู้บริโภคบนเว็บไซต์พาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีต่อการรับรู้ประโยชน์และการรับรู้คุณภาพของมาตรประมาณค่า

description: การวิจารณ์สินค้าและบริการโดยผู้บริโภคสะท้อนให้เห็นถึงระดับความพอใจที่ผู้บริโภคมีต่อสินค้าและบริการ และปัจจุบันพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์นิยมนำการวิจารณ์สินค้าและบริการโดยผู้บริโภคมาใช้อย่างแพร่หลาย อีกทั้งผู้บริโภคมีแนวโน้มที่จะพึ่งพาข้อมูลจากการวิจารณ์สินค้าและบริการมากขึ้นและมากกว่าการโฆษณาในเว็บไซต์ การศึกษานี้มุ่งเน้นวิเคราะห์ผลกระทบของรูปแบบมาตรประมาณค่าในการวิจารณ์สินค้าและบริการโดยผู้บริโภคบนเว็บไซต์พาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีต่อการรับรู้ประโยชน์และการรับรู้คุณภาพของมาตรประมาณค่า เมื่อประเภทสินค้าและเพศของผู้บริโภคแตกต่างกัน โดยทดลองในห้องปฏิบัติการ กำหนดหน่วยตัวอย่างจำนวน 400 คน ซึ่งเป็นนิสิตที่กำลังศึกษาในคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผลการทดลองพบว่า รูปแบบมาตรประมาณค่าของการวิจารณ์สินค้าและบริการมีผลต่อการรับรู้คุณภาพของข้อมูลที่ได้จากมาตรประมาณค่า เมื่อประเภทสินค้า คือ บริการ โดยมาตรประมาณค่าแบบแสดงทั้งรูปภาพและตัวเลข และมาตรประมาณค่าแบบแสดงรูปภาพเป็นรูปแบบที่ดีที่สุด รองลงมา คือ มาตรประมาณค่าแบบแสดงตัวเลข และจากผลการวิเคราะห์เพิ่มเติมโดยใช้ประสบการณ์การซื้อสินค้าและบริการทางอินเตอร์เน็ตของผู้บริโภค พบว่า รูปแบบมาตรประมาณค่าเป็นสิ่งจำเป็นต่อผู้บริโภคเพศชายที่ไม่มีประสบการณ์การซื้อสินค้าและบริการทางอินเตอร์เน็ตในการซื้อสินค้าประเภทบริการ ทว่าในผู้บริโภคเพศหญิงรูปแบบมาตรประมาณค่าจะไม่พบผลกระทบ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1380
title: การศึกษาการเตรียมความพร้อมในการเข้าศึกษาสาขาวิชาศิลปศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต

description: การศึกษาการเตรียมความพร้อมในการเข้าศึกษาสาขาวิชาศิลปศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเตรียมความพร้อมในการเข้าศึกษาสาขาวิชาศิลปศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต ประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย มีจำนวนทั้งสิ้น 185 คนได้แก่ 1) ครูผู้สอนวิชาศิลปศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 2 คน 2) ครูผู้สอนวิชาศิลปะในโรงเรียนกวดวิชาศิลปะต่างๆ จำนวน 2 คน 3) นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 40 คน และ 4) นิสิต/นักศึกษาชั้นปีที่ 1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2553 สาขาวิชาศิลปศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ 5 แห่ง คือ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี และมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้มาจากการคัดเลือกแบบเจาะจง จำนวน 141 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสัมภาษณ์และแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรม SPSS เพื่อหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัย พบว่า การเตรียมตัวเข้าศึกษาสาขาวิชาศิลปศึกษามีการเตรียมความพร้อมในการสอบวิชาการทั่วไป ในระดับปานกลาง ส่วนใหญ่เตรียมตัวเกี่ยวกับวิชาภาษาไทย ในระดับมาก รองลงมา คือ วิชาสังคมศึกษา น้อยสุด คือ วิชาวิทยาศาสตร์ มีการเตรียมตัวในระดับปานกลาง สำหรับการเตรียมความพร้อมในการสอบวิชาเฉพาะ พบว่าอยู่ในระดับปานกลาง ซึ่งในด้านความรู้ทางสุนทรียศาสตร์ ส่วนใหญ่เตรียมตัวเกี่ยวกับวิชาศิลปะนิยม รองลงมา คือ วิชาศิลปวิจักษ์ และน้อยสุด คือ วิชาสุนทรียศาสตร์ ด้านความรู้ทางด้านศิลปวิจารณ์ มีการเตรียมตัวในระดับปานกลาง ส่วนด้านความรู้ทางด้านประวัติศาสตร์ศิลป์ มีการเตรียมตัว ในระดับปานกลาง ซึ่งส่วนใหญ่เตรียมตัวเกี่ยวกับวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะไทย รองลงมา คือ วิชาประวัติศาสตร์ศิลปะร่วมสมัย และน้อยสุด คือ วิชาประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันออก และวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะพื้นบ้าน สำหรับความรู้ทางด้านศิลปะปฏิบัติ มีการเตรียมตัว ในระดับปานกลาง ซึ่งส่วนใหญ่เตรียมตัวเกี่ยวกับวิชาการจัดองค์ประกอบศิลป์ รองลงมา คือ วิชาการเขียนภาพหุ่นนิ่ง และน้อยสุด คือ วิชาการพิมพ์ภาพ ส่วนวิธีการเตรียมความพร้อมในการเข้าศึกษาสาขาวิชาศิลปศึกษา พบว่าอยู่ในระดับปานกลาง โดยส่วนใหญ่มีการทบทวนความรู้วิชาการทั่วไปด้วยตนเอง ในระดับมาก รองลงมา คือ มีการเตรียม ความพร้อมทางด้านร่างกายและจิตใจก่อนการสอบคัดเลือก และน้อยสุด คือ มีการเรียนกวดวิชาการทั่วไปแบบกวดเดี่ยว
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1381
title: ความสัมพันธ์ระหว่างยีนเมทริกซ์เมตาโลโปรตีนเนส-3 กับการเกิดเอ็นไขว้หน้าข้อเข่าฉีกขาด

description: เอ็นไขว้หน้าข้อเข่าฉีกขาดเป็นการบาดเจ็บที่พบได้บ่อยในกลุ่มนักกีฬา ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับสาเหตุของการเกิดยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่มีปัจจัยภายในที่สำคัญและอาจมีส่วนเกี่ยวข้องคือ การเปลี่ยนแปลงของรหัสพันธุกรรมในตัวผู้ป่วยเอง ซึ่งการศึกษาในครั้งนี้ได้ให้ความสนใจในเกิดการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมของยีน matrix metalloproteinase-3 (MMP-3) เอนไซม์ MMP-3 นี้ทำหน้าที่ในการสลาย extracellular matrix และอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเกิดเอ็นไขว้หน้าข้อเข่าฉีกขาดได้ การเกิดการเปลี่ยนแปลงของยีน MMP-3 นั้นมีผลต่อการแสดงออกของยีน MMP-3 ดังนั้นจึงทำการศึกษาเพื่อหาความสัมพันธ์ของการเกิดการเปลี่ยนแปลงของยีน MMP-3 ร่วมกับการเกิดเอ็นไขว้หน้าข้อเข่าฉีกขาด ซึ่งการศึกษาในครั้งนี้ได้ทำการศึกษาในกลุ่มผู้ป่วยเอ็นไขว้หน้าข้อเข่าฉีกขาดอายุระหว่าง 20 - 40 ปีจำนวน 100 ราย และกลุ่มควบคุมที่ไม่เคยมีประวัติของการบาดเจ็บของข้อเข่ามาก่อน มีอายุอยู่ระหว่าง 18 - 28 ปีจำนวน 100 ราย ตัวอย่างทั้งหมดถูกนำมาศึกษาวิเคราะห์ความหลากหลายทางพันธุกรรมของยีน MMP-3 ที่ตำแหน่ง -1612 จากนั้นจึงนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ทางสถิติโดยใช้ Chi square test ซึ่งผลที่ได้แสดงให้เห็นว่า กลุ่มผู้ป่วยเอ็นไขว้หน้าข้อเข่าขาดที่เกิดจากการกระแทกนั้นมีความสัมพันธ์กับการเกิดการเปลี่ยนแปลงของยีน คือ 5A+ (5A/5A, 5A/6A): ร้อยละ 37.5 ต่อ ร้อยละ 20 เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มผู้ป่วยที่มีสาเหตุการขาดของเอ็นไขว้หน้าข้อเข่าที่ไม่ได้เกิดจากการกระแทก (P=0.02) และในระดับอัลลีลพบว่ามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญของอัลลีล 6A และ 5A ระหว่างกลุ่มผู้ป่วย 2 กลุ่มที่มีสาเหตุของการขาดของเอ็นไขว้หน้าที่แตกต่างกัน (6A: ร้อยละ 81.2 ต่อ ร้อยละ 89.1 5A ร้อยละ18.8 ต่อ ร้อยละ 10.9 P=0.01) ซึ่งอัลลีล 5A พบได้มากในกลุ่มผู้ป่วยเอ็นไขว้หน้าข้อเข่าขาดที่มีสาเหตุมาจากการกระแทก ผลการศึกษาอาจสรุปได้ว่ายีน MMP-3 น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเกิดเอ็นไขว้หน้าข้อเข่าฉีกขาด
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1382
title: การถ่ายทอดวัฒนธรรมดนตรีไทยของชุมชนอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม : กรณีศึกษาวงไทยบรรเลง

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อศึกษาเนื้อหาหลักสูตรของวงไทยบรรเลง 2. เพื่อศึกษาเนื้อหาด้านการสอดแทรกคุณธรรมจริยธรรมในการสอนดนตรีไทยในวงไทยบรรเลง โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ประกอบด้วยการศึกษาเอกสาร การสัมภาษณ์และการสังเกตแบบมีส่วนร่วม ผลวิจัยพบว่า 1.หลักสูตรของวงไทยบรรเลงมี 2 ประเภทคือ หลักสูตรที่สร้างนักดนตรีอาชีพและหลักสูตรที่เสริมความรู้ให้ผู้เรียน ซึ่งงานวิจัยครั้งนี้ ผู้วิจัยศึกษาเนื้อหาหลักสูตรใน 2 ประเด็นดังนี้ 1.1 เนื้อหาด้านเพลง หลักสูตรสองประเภทจะแตกต่างกันในขั้นต้น กล่าวคือหลักสูตรที่สร้างนักดนตรีอาชีพเริ่มด้วยเพลงสาธุการ แล้วต่อด้วยเพลงที่ใช้งาน ส่วนหลักสูตรที่เสริมความรู้ให้แก่ผู้เรียนเริ่มด้วยให้เด็กได้สัมผัสกับดนตรีที่มีความง่ายก่อนจึงเริ่มด้วยเพลงที่มีกระสวนทำนองสั้น ๆ ง่าย ๆ หลักสูตรในขั้นที่สูงขึ้นมีการใช้เพลงในการเรียนการสอนประเภทเดียวกัน 1.2 เนื้อหาด้านทักษะ ทั้งสองหลักสูตรมีการสอนทักษะ 5 ทักษะพื้นฐานที่เหมือนกันคือ การแบ่งมือฆ้อง การตีคู่ ลูกกระทบ กรอ เก็บ แต่หลักสูตรที่สร้างนักดนตรีอาชีพจะมีการเพิ่มเติมทักษะเรื่อง การสะเดาะและสะบัด ในขั้นกลางมีทักษะที่ให้ผู้เรียนได้เริ่มใช้ความคิดเช่น เรื่องการแปรทาง สำหรับทักษะในขั้นสูงผู้เรียนจะศึกษาทักษะการบรรเลงที่ซับซ้อนขึ้นและเรื่องการประพันธ์เพลง 2. การสอดแทรกคุณธรรมจริยธรรมในการเรียนการสอนดนตรีไทย พบว่าผู้สอนจะให้ความสำคัญเรื่องคุณธรรมจริยธรรมมากกว่าผู้เรียนในทุกประเด็น ด้านความคิดเห็นของผู้สอนในวงไทยบรรเลงได้ให้ความสำคัญในเรื่องความรักสามัคคีมากที่สุด ส่วนด้านที่ผู้สอนให้ความสำคัญน้อยที่สุดคือความอดทน อดกลั้น โดยมีคะแนนเฉลี่ยที่ 4.91 และ 4.58 ตามลำดับ สำหรับความคิดเห็นของผู้เรียนในวงไทยบรรเลงให้ความสำคัญในเรื่องความสนใจใฝ่รู้มากที่สุด ส่วนประเด็นที่ผู้เรียนให้ความสำคัญน้อยที่สุดคือเรื่องการละเว้นสิ่งเสพติดและการพนันมีค่าเฉลี่ยที่ระดับคะแนน 4.54 และ 3.74 ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1383
title: กำลังแรงยึดแบบดึงระดับจุลภาคของวัสดุเรซินคอมโพสิตชนิดไซลอเรน เมื่อซ่อมแซมด้วยเรซินคอมโพสิตต่างชนิดกัน

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบค่ากำลังแรงยึดแบบดึงระดับจุลภาคของวัสดุเรซินคอมโพสิตชนิดไซลอเรน (ฟิลเทค พี 90 3 เอ็ม อีเอสพีอี) ที่ถูกซ่อมแซมด้วยเรซิน คอมโพสิตที่แตกต่างกัน 2 ชนิด และจากการเตรียมพื้นผิวที่แตกต่างกัน 2 แบบ วัสดุที่ใช้ซ่อมแซมคือ วัสดุเรซินคอมโพสิตชนิดเมทาไครเลต (ฟิลเทค แซด 250 3 เอ็ม อีเอสพีอี) และ วัสดุเรซินคอมโพสิตชนิดไซลอเรน การเตรียมพื้นผิวใช้กระดาษทรายที่ความหยาบต่างกัน เตรียมชิ้นงานวัสดุเรซินคอมโพสิตชนิดไซลอเรน รูปแผ่นวงกลมที่ผ่านการจำลองอายุการใช้งาน โดยการเทอร์โมไซคลิงจำนวน 5,000 รอบ แบ่งกลุ่มการทดลองดังนี้ กลุ่มที่ 1 และ 2 ใช้เรซินคอมโพสิตชนิดเมทาไครเลตในการซ่อมแซม และใช้กระดาษทรายเบอร์ 80 และ 600 ตามลำดับ กลุ่มที่ 3 และ 4 ใช้เรซินคอมโพสิตชนิดไซลอเรนในการซ่อมแซม และใช้กระดาษทรายเบอร์ 80 และ 600 ตามลำดับ มีการใช้สารยึดติดในการซ่อมแซมตามคำแนะนำของบริษัทผู้ผลิต และสอดคล้องกับชนิดของเรซินคอมโพสิตที่ใช้ซ่อมแซม ส่วนกลุ่มควบคุม คือกลุ่มที่ไม่ได้รับการซ่อมแซมใดๆ หลังจากเก็บตัวอย่างในน้ำที่อุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 24 ชั่วโมง หรือผ่านการเทอโมไซคลิงจำนวน 5,000 รอบ นำชิ้นงานมาเตรียมให้มีรูปร่างนาฬิกาทราย ที่มีพื้นที่หน้าตัดสำหรับการยึดติด ประมาณ 1 ตารางมิลลิเมตร จำนวน 20 ชิ้นต่อกลุ่ม การทดสอบกำลังแรงยึดแบบดึงระดับจุลภาคใช้ความเร็ว 1 มิลลิเมตรต่อนาที นำข้อมูลมาวิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทาง และใช้การทดสอบแทมเฮนส์เปรียบเทียบความแตกต่างค่าเฉลี่ยแบบพหุคูณ ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 พบว่า ทุกกลุ่มที่ได้รับการซ่อมแซมมีค่ากำลังแรงยึดแบบดึงระดับจุลภาคต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ แต่มีค่าแตกต่างอย่างไม่มีนัยสำคัญระหว่างกลุ่มที่ได้รับการซ่อมแซม การจำลองอายุการใช้งานหลังการซ่อมแซม ส่งผลต่อค่ากำลังแรงยึดแบบดึงระดับจุลภาคอย่างมีนัยสำคัญ เฉพาะในกลุ่มที่ได้รับการซ่อมแซม
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1384
title: การประเมินความเสี่ยงต่อสุขภาพของคนไทยจากการบริโภคอาหารทะเลและผลิตภัณฑ์อาหารทะเลที่ปนเปื้อนสารหนูอนินทรีย์

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหาระดับการปนเปื้อนสารหนูทั้งหมดและสารหนูอนินทรีย์ในอาหารทะเลและผลิตภัณฑ์อาหารทะเลชนิดต่างๆ ร่วมกับการประเมินปริมาณการได้รับสัมผัส และความเสี่ยงของสารหนูอนินทรีย์ต่อสุขภาพคนไทย ตัวอย่างที่ใช้ในการตรวจวิเคราะห์แบ่งเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ อาหารทะเลสด 12 ชนิด และผลิตภัณฑ์อาหารทะเล 7 ชนิด (n=10 ในแต่ละชนิดอาหาร) การตรวจวิเคราะห์ปริมาณสารหนูทั้งหมดและสารหนูอนินทรีย์ใช้วิธี Hybrid Generation–Atomic Absorption Spectrophotometer (HG-AAS) ความเข้มข้นของสารหนูทั้งหมดและสารหนูอนินทรีย์ (mean ± SD) ในอาหารทะเลสดและผลิตภัณฑ์อาหารทะเลมีค่าตั้งแต่ 0.011 ถึง 9.951 µg/g และ 0.001 ถึง 0.554 µg/g (น้ำหนักเปียก) ตามลำดับ ในการศึกษานี้พบว่าหอยได้แก่หอยแครง หอยแมลงภู่ และหอยลายมีระดับการปนเปื้อนของสารหนูทั้งหมดและสารหนูอนินทรีย์สูงกว่าอาหารชนิดอื่นๆ เปอร์เซ็นต์ของสารหนูอนินทรีย์ต่อสารหนูทั้งหมดในอาหารทะเลและผลิตภัณฑ์อาหารทะเลมีค่าตั้งแต่ 0.4 ถึง 11.02% การประเมินความเสี่ยงของสารหนูอนินทรีย์จากการบริโภคอาหารทะเลและผลิตภัณฑ์อาหารทะเลใช้การประเมินความเสี่ยงทั้งเชิงกำหนดและเชิงความน่าจะเป็น จากการประเมินความเสี่ยงเชิงกำหนดพบว่าปริมาณการได้รับสารหนูอนินทรีย์จากการบริโภคอาหารทะเลสดและผลิตภัณฑ์อาหารทะเลมีค่าระหว่าง 0.017 - 0.236 µg/kg bw/day เมื่อนำค่านี้มาเปรียบเทียบกับค่าความปลอดภัยของสารหนูอนินทรีย์ในคนที่ระดับ 0.3 µg/kg bw/day พบว่าคนไทยในทุกช่วงอายุมีความปลอดภัยจากการบริโภคอาหารทะเลสดและผลิตภัณฑ์อาหารทะเล ส่วนการประเมินความเสี่ยงเชิงความน่าจะเป็นพบว่าปริมาณการได้รับสารหน อนินทรีย์จากการบริโภคอาหารทะเลสดและผลิตภัณฑ์อาหารทะเลมีค่าระหว่าง 0.049 ถึง 2.290 µg/kg bw/day เมื่อนำค่านี้มาเปรียบเทียบกับค่าความปลอดภัยพบว่าคนไทยในช่วงอายุมากกว่า3 ปีขึ้นไปมีความเสี่ยงสูงต่อการได้รับสารหนูอนินทรีย์จากการบริโภคอาหารทะเลและผลิตภัณฑ์อาหารทะเล โดยหอยแครงและหอยลายเป็นอาหารกลุ่มเสี่ยงของการปนเปื้อนสารหนูอนินทรีย์ในคนไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1385
title: ตัวชี้วัดความมีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยด้านการสื่อสารในประเทศจีน

description: การวิจัยเรื่อง “ตัวชี้วัดความมีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยด้านการสื่อสารในประเทศจีน” ผู้วิจัยได้เลือกมหาวิทยาลัยด้านการสื่อสารในประเทศจีน จำนวน 3 แห่ง เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ และการวิจัยเชิงปริมาณ โดยมีการเก็บข้อมูลการวิจัย 2 วิธี วิธีที่ 1 จะเป็นการศึกษาใช้วิธีการ สัมภาษณ์เชิงจากอธิการบดีหรือ ผู้บริหารในฝ่ายประชาสัมพันธ์หรือสื่อสารองค์กรทีดูแลด้าน การประชาสัมพันธ์ระดับองค์กร จำนวน 3 ท่าน จาก3 มหาวิทยาลัย และวิธีที่ 2 ศึกษาโดยใช้ แบบสอบถามในการเก็บข้อมูล ซึ่งแบ่งการเก็บข้อมูลออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่ 1 เป็นผู้มีส่วนได้ ส่วนเสียที่เป็นประชากรบุคลากรในมหาวิทยาลัย ได้แก่ อาจารย์ผู้สอนและพนักงานใน มหาวิทยาลัยจำนวน 100 คน นักศึกษาตามคณะต่างๆ ที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยด้านการสื่อสาร ในประเทศจีนจำนวน 100 คน และประชาชนทั่วไปจำนวน 400 คน ผลการวิจัยพบว่า การจัดลำดับความสำคัญของตัวชี้วัดความมีชื่อเสียงขององค์กรใน มหาวิทยาลัยด้านการสื่อสารในประเทศจีน กลุ่มตัวอย่างทั้ง 2 กลุ่ม ที่เป็นอาจารย์ พนักงานและ นักศึกษา และกลุ่มบุคคลทั่วไป มีความเห็นตรงกันคือให้ปัจจัยด้านสินค้าและบริการขององค์กร มี ความสำคัญอันดับที่ 1 ส่วนของการจัดอันดับที่ 2 อันดับที่3 และอันดับที่ 4 พบว่ามีความเห็น ต่างกัน โดยอาจารย์ พนักงาน และนักศึกษา ให้ความสำคัญกับ ปัจจัยด้านความเป็นผู้นำ มีความสำคัญเป็นอันดับที่ 2 ปัจจัยด้านนวัตกรรม มีความสำคัญเป็นอันดับที่ 3 ปัจจัยด้าน สถานที่ทำงานมีความสำคัญเป็นอันดับที่ 4 ในขณะที่ กลุ่มบุคคลทั่วไป ให้ความสำคัญกับปัจจัย ด้านนวัตกรรมมีความสำคัญเป็นอันดับที่ 2 ปัจจัยด้านสถานที่ทำงานมีความสำคัญเป็นอันดับที่ 3 ปัจจัยด้านความเป็นผู้นำมีความสำคัญเป็นอันดับที่ 4 ส่วนความสำคัญในอันดับที่ 5-7 พบว่า ทั้ง สองกลุ่มมีการจัดอันดับเหมือนกัน คือ ปัจจัยด้านผลการดำเนินงาน มีความสำคัญเป็นอันดับที่ 5 ปัจจัยด้านการกำกับดูแล มีความสำคัญเป็นอันดับ 6 และปัจจัยด้านความเป็นพลเมืองดีมี ความสำคัญเป็นอันดับที่ 7
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1386
title: ความรู้ ความภักดีและคุณค่าตราสินค้าของสมาชิกชุมชนออนไลน์ของตราสินค้าแอปเปิ้ล

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเชื่อมโยงตราสินค้าที่ทำให้เกิดภาพลักษณ์และการมีส่วนร่วมของสมาชิกต่อชุมชนออนไลน์ของตราสินค้าแอปเปิ้ล และเปรียบเทียบคุณค่าตราสินค้า ความรู้ การรู้จัก ภาพลักษณ์ตราสินค้า ความภักดี และศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อคุณค่าตราสินค้าแอปเปิ้ลของสมาชิกชุมชนออนไลน์ของตราสินค้าแอปเปิ้ลและผู้บริโภคที่ไม่ใช่สมาชิกการศึกษาครั้งนี้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรกการวิจัยเชิงคุณภาพจากการวิเคราะห์เนื้อหาจากสื่อ และเว็บไซต์ชุมชนตราสินค้าแอปเปิ้ล www.macdd.com และ www.freemac.net รวมถึงการสัมภาษณ์ผู้ก่อตั้งเว็บไซต์เพื่อศึกษาถึงการเชื่อมโยงในการสร้างภาพลักษณ์ตราสินค้าแอปเปิ้ลและการมีส่วนร่วมของสมาชิกต่อชุมชนออนไลน์ของตราสินค้าแอปเปิ้ล ส่วนที่สองคือการวิจัยเชิงปริมาณเพื่อศึกษาคุณค่า ความรู้ การรู้จัก ภาพลักษณ์ตราสินค้า และความภักดีต่อตราสินค้า โดยใช้แบบสอบถามเก็บข้อมูลจากตัวอย่าง 400 คน ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มตัวอย่างสมาชิกจากเว็บไซต์ http://www.macdd.com และเว็บไซต์ http://freemac.net เป็นจำนวน 200 คน และกลุ่มตัวอย่างผู้บริโภคที่ไม่ใช่สมาชิก จำนวน 200 คน รวมทั้งสิ้น 400 คน จากการศึกษาเรื่องการเชื่อมโยงในการสร้างภาพลักษณ์พบว่าตราสินค้าแอปเปิ้ลใช้คุณสมบัติการออกแบบที่โดดเด่นของผลิตภัณฑ์ ภาพของผู้ใช้ที่เป็นชายหญิงที่ทันสมัย และภาพลักษณ์องค์กรที่มีนวัตกรรม รวมถึงคุณประโยชน์ด้านกราฟฟิกที่ได้จากตัวผลิตภัณฑ์และประสบการณ์บันเทิง รวมถึงสะท้อนบุคลิกที่ทันสมัยของผู้ใช้ จากผลวิจัยเรื่องการมีส่วนร่วมของสมาชิกต่อชุมชนออนไลน์ของตราสินค้าแอปเปิ้ล พบว่ากลุ่มสมาชิกของชุมชนออนไลน์ของตราสินค้าแอปเปิ้ลมีความรู้สึกของการเป็นกลุ่มสังคมเดียวกัน ในส่วนของลักษณะการมีส่วนร่วมของสมาชิกต่อชุมชนออนไลน์ มีทั้งการสื่อสารผ่านทางเว็บไซต์เพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลและมีการทำกิจกรรมพิเศษที่เกี่ยวกับตราสินค้า ผลการวิจัยในเชิงปริมาณ พบว่า สมาชิกชุมชนออนไลน์มี คุณค่าตราสินค้า ความรู้ การรู้จัก ภาพลักษณ์ตราสินค้าและความภักดีต่อตราสินค้า ที่สูงกว่าผู้บริโภคที่ไม่ใช่สมาชิกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ นอกจากนี้ ยังพบว่าภาพลักษณ์ตราสินค้าเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลมากที่สุดต่อคุณค่าตราสินค้าแอปเปิ้ล
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1387
title: การคำนวณเบี้ยประกันชีวิตแบบชีวิตร่วมพหุลดลง

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อคำนวณหาอัตราเบี้ยประกันชีวิตแบบร่วมพหุลดลง เมื่อระยะเวลาการมีชีวิตที่เหลืออยู่อของผู้เอาประกันภัยร่วมไม่เป็นอิสระกัน ข้อมูลที่ใช้ในงานวิจัยนี้คือข้อมูลจำนวนประชากรและจำนวนการตายของประชากร จำแนกตามเพศ อายุ สถานภาพสมรส และสาเหตุการตาย ปี พ.ศ. 2549-2552 จากกระทรวงมหาดไทย และกระทรวงสาธารณสุขตามลำดับ เพื่อหาอัตรามรณะและฟังก์ชันการอยู่รอดร่วมของประชากรโดยใช้ฟังก์ชันแฟรงค์คอปปูลา จากนั้นนำค่าที่ได้ไปใช้แทนค่าอัตรมรณะและฟังก์ชันการอยู่รอดร่วมของผู้เอาประกันภัยเพื่อหาอัตราเบี้ยประกันชีวิตร่วมพหุลดลง ผลการศึกษาพบว่า อัตราเบี้ยประกันชีวิตแบบชีวิตร่วมพหุลลงเมื่อระยะเวลาการมีชีวิตอยู่ที่เหลือของผู้เอาประกันร่วมไม่เป็นอิสระกัน มีความแตกตางจากกรณีที่ระยะเวลาการมีชีวิตอยู่ที่เหลือของผู่เอาประกันภัยร่วมไม่เป็นอิสระกัน และเมื่อระยะเวลาการมีชีวิตอยู่ที่เหลือของผู้เอาประกันภัยร่วมไม่เป็นอิสระกัน เบี้ยประกันชีวิตแบบชีวิตร่วมจะขึ้นอยู่กับระดับความสัมพันธ์ของระยะเวลาการมีชีวิตอยู่ที่เหลือของผู้เอาประกันภัยร่วม
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1388
title: แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวในบริเวณแม่น้ำเจ้าพระยาในเขตกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้เพื่อศึกษาปัญหาต่างๆในแม่น้ำเจ้าพระยาในปัจจุบันโดยใช้ส่วนประสมทางการตลาด 7Ps และทฤษฎีในการพัฒนา เพื่อสร้างแนวทางในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวริมแม่น้ำในกรุงเทพฯจำนวน 14 เขต วัตถุประสงค์ เพื่อสร้างแนวทางในการพัฒนาการท่องเที่ยวบริเวณแม่น้ำเจ้าพระยาในเขตกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างได้แก่กลุ่มนักท่องเที่ยวชาวไทยและชาวต่างประเทศ 400 คน เครื่องมือที่ใช้วิจัยได้แก่แบบสอบถามส่วนประสมทางการตลาดแบบ7Ps สอบถามบริเวณแหล่งท่องเที่ยวในบริเวณแม่น้ำเจ้าพระยา และทำการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้เชี่ยวชาญจำนวน 10 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตราฐาน การทดสอบค่าที และนำข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกมาประมวล เพื่อสร้างแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวบริเวณแม่น้ำเจ้าพระยาในเขตกรุงเทพมหานคร จากผลการวิจัยพบว่านักท่องเที่ยวมีความเห็นด้านส่วนประสมทางการตลาด ระดับมากในด้าน แหล่งท่องเที่ยว ([mean]=3.59) ช่องทางการจัดจำหน่าย ([mean]=3.51) กระบวนการ ([mean]=3.42) บุคลากร ([mean]=3.59) และระดับปานกลางในด้านปัจจัยทางด้านภาพลักษณ์ ([mean]=3.16) ราคา ([mean]=3.28) การส่งเสริมการตลาด ([mean]=3.25) จากการวิจัย เสนอเป็นแนวทางการพัฒนาดังนี้ 1.จัดระบบรวบรวมข้อมูลและสถิตินักท่องเที่ยวทางน้ำ 2.ให้การศึกษาเพื่อเพิ่มความรู้ให้กับเยาวชนและประชาชน 3.องค์กรภาครัฐสนับสนุนการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐาน 4.ส่งเสริมและร่วมมือส่งเสริมการขายระหว่างภาครัฐและภาคเอกชน 5.ภาครัฐและภาคเอกชนร่วมมือกันเพิ่มเส้นทางการท่องเที่ยวทางน้ำ 6.ส่งเสริมและสนับสนุนแนวทางการประชาสัมพันธ์ให้ทันสมัยและหลากหลายรูปแบบ 7.พัฒนาด้านภาพลักษณ์เกี่ยวกับวิถีชีวิตและการท่องเที่ยวในบริเวณแม่น้ำเจ้าพระยา 8. พัฒนาพื้นที่บริเวณท่าเรือเพื่อรองรับนักท่องเที่ยว
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1389
title: ความเชื่อเรื่องการแก้กรรมในสังคมไทยปัจจุบัน

description: วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและทำความเข้าใจความหมายของการแก้กรรมและสาเหตุของความเชื่อเรื่องการแก้กรรม ตามทรรศนะของผู้ทำพิธี และผู้ร่วมพิธี รวมทั้งนักวิชาการทางพุทธศาสนาเพื่อวิเคราะห์ผลกระทบของความเชื่อเรื่องการแก้กรรมที่มีต่อพระพุทธศาสนาในสังคมไทย การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้การสัมภาษณ์ทรรศนะของผู้ทำพิธีและผู้ร่วมพิธี เกี่ยวกับความหมายของการแก้กรรมและสาเหตุของความเชื่อเรื่องการแก้กรรม และความเห็นของนักวิชาการบางท่านเกี่ยวกับเรื่องนี้ รวมถึงประเด็นต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องแก้กรรม ผลการวิจัยพบว่าการแก้กรรมที่ใช้กันอยู่มีหลายความหมาย คือ 1. การแก้กรรมเก่า ในความหมายว่าลบล้างกรรมที่ทำไปแล้วนั้นไม่สามารถทำได้ 2. การแก้กรรม ในความหมายว่าเป็นการแก้วิบากกรรมให้บรรเทาลง สามารถทำได้ 3. การแก้กรรมใหม่ ที่หมายถึงการปรับปรุงการกระทำให้ดีขึ้น สามารถทำได้ ผู้ทำพิธีมีสาเหตุที่เชื่อเรื่องแก้กรรมจากประสบการณ์ชีวิต และรู้จากญาณในการปฏิบัติ ในส่วนผู้ร่วมพิธี สาเหตุที่เชื่อเรื่องแก้กรรมเป็นเพราะเชื่อว่าผู้ทำพิธีสามารถบอกกรรมได้และมีหนทางแนะนำวิธีแก้ไขให้ดีขึ้นได้ แม้ว่าวิธีการบางอย่างที่แนะนำจะไม่ตรงตามหลักพุทธศาสนาอยู่บ้าง แต่มองภาพรวมแล้วก็ไม่ขัดกับพระไตรปิฎกในแง่ที่ว่า มีเจตนาเพื่อเป็นการเผยแผ่พระพุทธศาสนา และประเด็นสำคัญคือ ทุกแห่งที่ศึกษาล้วนให้ความสำคัญที่ใจเป็นหลัก คือให้แก้ที่ใจก่อน โดยให้ยอมรับและสำนึกในกรรมที่ทำไว้ แล้วจึงสอนให้ละเลิกการกระทำที่ไม่ดีนั้นเสีย และสอนให้กระทำกรรมดีมาก ๆ เพื่อลดแรงของวิบากกรรมไม่ดีที่จะส่งผล