cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2005.1937
title: การคัดเลือกวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรสำหรับเป็นสารตั้งต้นในการหมัก เอทานอลโดย Saccharomyces cerevisiae

description: ศึกษาการนำวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตร คือ ชานอ้อย ซังข้าวโพด ลำไยอบแห้ง และฟางข้าว ซึ่งประกอบด้วยเซลลูโลส 73.99, 81.74, 78.36 และ 83.61 %โดยน้ำหนักแห้ง ตามลำดับ ไปใช้เป็นสารตั้งต้นของการผลิตเอทานอล โดยวิธีการปรับสภาพด้วยกรดพบว่าความเข้มข้นของกรด (0-1.5 %โดยน้ำหนัก/ปริมาตร) อุณหภูมิ (121, 140, 160 องศาเซลเซียส) เวลา (15, 60 นาที) ที่เพิ่มขึ้นและการใช้ความดันร่วมด้วยมีผลทำให้ปริมาณน้ำตาลรีดิวซ์ที่ได้เพิ่มขึ้น แต่การใช้ความเข้มข้นของกรดสูงพบว่าทำให้เกิดเฟอร์ฟูรัล ไฮดรอกซีเมทิลเฟอร์ฟูรัล และกรดอะซีติก ซึ่งมีฤทธิ์ยับยั้งการเจริญของยีสต์ในขั้นตอนการหมักเจือปนออกมาในปริมาณที่สูงด้วย ผลการปรับสภาพด้วยกรดซัลฟูริกเข้มข้น 0.75 %โดยน้ำหนัก/ปริมาตร ที่ 121 องศาเซลเซียส ในหม้อนึ่งความดันไอน้ำ 15 ปอนด์/ตารางนิ้ว 60 นาที ลำไยอบแห้งให้ปริมาณกลูโคสสูงสุด คือ 159.38 มิลลิกรัม/กรัม รองลงมาคือ ชานอ้อย ซังข้าวโพด ฟางข้าว คือ 133.56, 75.29 และ 8.41 มิลลิกรัม/กรัม ตามลำดับ และซังข้าวโพดให้ปริมาณไซโลสสูงสุดคือ 184.06 มิลลิกรัม/กรัม รองลงมาคือ ชานอ้อย ฟางข้าว ลำไยอบแห้ง คือ 110.46, 77.90 และ 3.50 มิลลิกรัม/กรัม ตามลำดับ พบเฟอร์ฟูรัลในซังข้าวโพดมากที่สุดคือ 0.121 กรัม/ลิตร รองลงมาคือ ชานอ้อย ลำไยอบแห้ง ฟางข้าว คือ 0.107, 0.088 และ 0.072 กรัม/ลิตร ตามลำดับ พบไฮดรอกซีเมทธิลเฟอร์ฟูรัลในชานอ้อยมากที่สุดคือ 1.522 กรัม/ลิตร รองลงมาคือ ลำไยอบแห้ง ซังข้าวโพด ฟางข้าว คือ 1.157, 0.812 และ 0.107 กรัม/ลิตร ตามลำดับ พบกรดอะซีติกในซังข้าวโพดมากที่สุดคือ 2.288 กรัม/ลิตร รองลงมาคือ ชานอ้อย ฟางข้าว ลำไยอบแห้งคือ 1.823, 0.803 และ 0.286 กรัม/ลิตร ตามลำดับ และเมื่อนำมาย่อยต่อด้วยเซลลูเลสทางการค้ายี่ห้อ Cyto (R) CL ผสมกับยี่ห้อ GC 220 จำนวน 81 หน่วยเอนไซม์เอนโดกลูคาเนส (อัตราส่วนเอนโดกลูคาเนส:บีต้ากลูโคซิเดส=3:1) ที่ 50 องศาเซลเซียส ค่ากรด-เบส 4.5 เป็นเวลา 48 ชั่วโมง ซังข้าวโพด และลำไยอบแห้ง จะให้กลูโคสสูงสุด คือ 13.39 และ 13.36 กรัม/ลิตร รองลงมาคือ ชานอ้อย 11.68 กรัม/ลิตร และฟางข้าว 10.71 กรัม/ลิตร สารละลายน้ำตาลรีดิวซ์ที่ได้นี้เมื่อเติมแอมโมเนียมซัลเฟต 0.4 %โดยน้ำหนัก/ปริมาตร และกลูโคส 10 กรัม/ลิตร ปรับค่ากรด-เบสเป็น 4.5 แล้วหมักโดย Saccharomyces cerevisiae TISTR 5596 ในสภาวะไม่ใช้ออกซิเจน ที่อุณหภูมิห้อง 72 ชั่วโมง พบว่า ลำไยอบแห้งให้ปริมาณเอทานอลสูงสุด คือ 24.43 %โดยน้ำหนัก รองลงมาคือ ซังข้าวโพด ชานอ้อย และฟางข้าว ผลิตเอทานอลได้ 20.78, 20.76 และ 16.58 %โดยน้ำหนัก ตามลำดับ ศักยภาพของวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรที่ทดสอบซึ่งผ่านการปรับสภาพด้วยกรดสำหรับเป็นสารตั้งต้นในการหมักเอทานอลโดย S. cerevisiae เรียงตามลำดับดังนี้ ลำไยอบแห้ง &gt; ซังข้าวโพด = ชานอ้อย &gt; ฟางข้าว
DOI: 10.14457/cu.the.2005.1938
title: ความทนต่อแคดเมียมของผักบุ้ง Ipomoea aquatica Forsk var. aquatica แปลงพันธุ์ที่มียีนเซอรีนแอซีทิลแทรนส์เฟอเรสจาก Arabidopsis thaliana L. และ p ยีนซิสเตอีนซินเตสจากข้าวจ้าว Oryza sativa L.

description: ถ่ายโอนยีนระบุรหัสเซอรีนแอซีทิลแทรนส์เฟอเรสชนิดพลาสติดไอโซฟอร์ม (SAT1) จาก Arabidopsis thaliana L. และยีนระบุรหัสซิสเตอีนซินเตสชนิดไซโตโซลิกไอโซฟอร์ม (rcs1) จากข้าว Oryza sativa L. เข้าสู่ผักบุ้ง (Ipomoea aquatica Forsk var. aqutica) โดยการใช้ Agrobacterium tumefaciens EHA 101 ที่มีรีคอมบิแนนท์พลาสมิด pBIH1-IG(SX)-SAT1-rcs1 จากใบเลี้ยงส่วนโคนพร้อมก้านใบ 4,175 ชิ้น ได้ต้นอ่อนที่งอกจากชิ้นส่วนของใบเลี้ยง 1,332 ต้น มีเพียง 2 ต้นที่สามารถทนต่อสารปฎิชีวนะไฮโกรมัยซิน 5 ไมโครกรัม/มิลลิลิตร การตรวจสอบโดยวิธี PCR ยืนยันได้ว่า ผักบุ้งทั้ง 2 ต้นนี้มียีน SAT1 และ rcs1จริง เรียกผักบุ้ง 2 พันธุ์ที่ได้นี้ว่าผักบุ้งแปลงพันธุ์ Tr1 และ Tr2 แอกทิวิตีของเซอรีนแอซิทิลแทรนส์เฟอเรส และแอกทิวิตีของซิสเตอีนซินเตสในน้ำสกัดจากใบของผักบุ้งแปลงพันธุ์ Tr1 และ Tr2 สูงกว่าผักบุ้งพันธุ์เดิม 2.66, 2.89 เท่า และ 1.62, 1.79 เท่า ตามลำดับ ผักบุ้งแปลงพันธุ์ Tr1 และ Tr2 ทนต่อแคดเมียมได้มากกว่าผักบุ้งพันธุ์เดิม เมื่อเจริญ ในสภาวะที่มีแคดเมียมคลอไรด์เข้มข้น 200 ไมโครโมลาร์ ผักบุ้งแปลงพันธุ์ Tr1 และ Tr2 มีปริมาณกรดอะมิโนซีสเตอีน และกลูตาไธโอน สูงกว่าผักบุ้งพันธุ์เดิม 1.50, 1.46 เท่า และ 1.68, 1.50 เท่า ตามลำดับ และมีความสูงของลำต้นและความยาวของรากเพิ่มขึ้นมากกว่าผักบุ้งพันธุ์เดิม ผักบุ้งทุกพันธุ์สะสมแคดเมียมในรากมากกว่าในลำต้นและใบ แต่ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างปริมาณแคดเมียมที่สะสมต่อกรัมน้ำหนักแห้งของผักบุ้งแปลงพันธุ์และผักบุ้งพันธุ์เดิม ดังนั้นกลไกการทนต่อแคดเมียมของผักบุ้งแปลงพันธุ์ที่ได้รับการถ่ายโอนยีน SAT1และ rcs1 ที่เพิ่มขึ้นน่าจะเป็นผลมาจากการเพิ่มขึ้นของการเติบโต
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2149
title: การผลิตไบโอเอทานอลจากแป้งมันสำปะหลังโดยใช้จุลินทรีย์ผสมระหว่าง Bacillus sp.ที่ย่อยแป้ง และ Saccharomyces cerevisiae SKP-01

description: การผลิตไบโอเอทานอลจากแป้งมันสำปะหลังโดยใช้ B. amyloliquefaciens IFO14141 และ S. cerevisiae SKP-01 พบว่าภาวะที่เหมาะสมต่อการเจริญและการย่อยแป้งของ B. amyloliquefaciens IFO14141 คือ เพาะกล้าเชื้อที่มีอายุ 7 ชั่วโมง ลงในอาหารเลี้ยงเชื้อ MSM ที่มีแป้งมันสำปะหลังความเข้มข้นเท่ากับ 15 กรัมต่อลิตร แอมโมเนียมซัลเฟตความเข้มข้นเท่ากับ 3 กรัมต่อลิตร ค่า pH เริ่มต้นเท่ากับ 7.0 เลี้ยงบนเครื่องเขย่าควบคุมอุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 4 ชั่วโมง ค่าผลได้เซลล์ต่อสับสเตรทที่ได้มีค่าเท่ากับ 0.1774 กรัมเซลล์ต่อกรัมน้ำตาลรวม ภาวะที่เหมาะสมต่อการเลี้ยงกล้าเชื้อ S. cerevisiae SKP-01 คือ เลี้ยงในอาหารเลี้ยงกล้าเชื้อ YPD ที่มีกลูโคสความเข้มข้น 50 กรัมต่อลิตร ค่า pH เริ่มต้นเท่ากับ 5.0 เลี้ยงบนเครื่องเขย่าควบคุมอุณหภูมิเท่ากับ 35 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 12 ชั่วโมง ได้อัตราการเจริญจำเพาะสูงสุดเท่ากับ 0.1537 ต่อชั่วโมง และน้ำหนักเซลล์แห้งที่ได้เท่ากับ 8.23 กรัมต่อลิตร การผลิตเอทานอลจากแป้งมันสำปะหลังความเข้มข้น 15 กรัมต่อลิตร โดยเพาะกล้าเชื้อยีสต์ลงในอาหารเลี้ยงเชื้อที่ได้จากการย่อยแป้งด้วยแบคทีเรียที่ผ่านการฆ่าเชื้อ แล้วย่อยต่อด้วยกลูโคอะมิเลส เป็นเวลา 48 ชั่วโมง พบว่าได้ผลผลิตเอทานอลสูงสุดเท่ากับ 6.03 กรัมต่อลิตร เพื่อเพิ่มผลผลิตเอทานอลจึงเพิ่มความเข้มข้นของแป้งมันสำปะหลังเป็น 150 กรัมต่อลิตร พบว่าเมื่อเพาะกล้าเชื้อยีสต์ลงในอาหารเลี้ยงเชื้อที่มีน้ำตาลรวมซึ่งได้จากการย่อยแป้งด้วยแบคทีเรียเท่ากับ 95.30 กรัมต่อลิตร ได้ปริมาณเอทานอลสูงสุดเท่ากับ 21.78 กรัมต่อลิตร ในชั่วโมงที่ 16 ของการเลี้ยงเชื้อ คิดเป็นผลได้ต่อผลิตภัณฑ์ต่อสับสเตรทเท่ากับ 0.45 กรัมเอทานอลต่อกรัมน้ำตาลรวม ประสิทธิ ภาพการหมักเท่ากับ 88.24 เปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับค่าทางทฤษฎี และอัตราการผลิตเอทานอลเท่ากับ1.36 กรัมเอทานอลต่อลิตรต่อชั่วโมง สามารถเพิ่มผลผลิตเอทานอลให้สูงขึ้นได้อีก โดยเพาะกล้าเชื้อยีสต์พร้อมกับเติมกลูโคอะมิเลส ลงในอาหารเลี้ยงเชื้อที่ได้จากการย่อยแป้งด้วยแบคทีเรีย พบว่าได้จำนวนเซลล์ที่มีชีวิตของแบคทีเรียสูงสุดในชั่วโมงที่ 22 เท่ากับ 9.09 (log(CFU/ml)) และยีสต์สูงสุดในชั่วโมงที่ 28 เท่ากับ 8.21 (log(CFU/ml)) การผลิตเอทานอลโดยวิธีนี้ให้ผลใกล้เคียงกับการเพาะกล้าเชื้อยีสต์ลงในอาหารเลี้ยงเชื้อที่ได้จากการย่อยแป้งด้วยแบคทีเรียที่ผ่านการฆ่าเชื้อแล้ว และเติมกลูโคอะมิเลส โดยได้เอทานอลเท่ากับ 63.24 กรัมต่อลิตร (ที่เวลา 22 ชั่วโมง ของการเลี้ยงเชื้อ) และ 63.79 กรัมต่อลิตร (ที่เวลา 70 ชั่วโมง) ผลได้ผลิตภัณฑ์ต่อสับสเตรทสูงสุดเท่ากับ 0.48 กรัมเอทานอลต่อกรัมน้ำตาลรวม (ที่เวลา 16 ของการเลี้ยงเชื้อ) และ 0.49 กรัมเอทานอลต่อกรัมน้ำตาลรวม (ที่เวลา 64 ชั่วโมงของการเลี้ยงเชื้อ) คิดเป็นประสิทธิภาพการหมักเอทานอลเท่ากับ 94.12 และ 96.08 เปอร์เซ็นต์เทียบกับค่าทางทฤษฎี เทียบเป็นอัตราการผลิตเท่ากับ 2.87 และ 0.91 กรัมเอทานอลต่อลิตรต่อชั่วโมง ตามลำดับ สำหรับการผลิตเอทานอลโดยการเพาะกล้าเชื้อยีสต์พร้อมกับกลูโคอะมิเลสลงในอาหารเลี้ยงเชื้อที่ได้จากการย่อยแป้งโดยแบคทีเรียที่ผ่านการฆ่าเชื้อแล้ว ได้เอทานอลเพิ่มขึ้นเป็น 66.19 กรัมต่อลิตร ที่เวลา 46 ชั่วโมง คิดเป็นผลได้ผลิตภัณฑ์ต่อสับสเตรทเท่ากับ 0.48 กรัมเอทานอลต่อกรัมน้ำตาลรวม ประสิทธิภาพการหมักเท่ากับ 94.25 เปอร์เซ็นต์ของค่าทางทฤษฎี และอัตราการผลิตเท่ากับ 1.44 กรัมเอทานอลต่อลิตรต่อชั่วโมง
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2238
title: การผลิตและลักษณะสมบัติของสารต้านจุลชีพที่ผลิตโดย Bacillus subtilis K-05

description: งานวิจัยนี้เป็นการผลิตสารต้านจุลชีพจาก Bacillus subtilis สายพันธุ์ K-05 การทำสารให้บริสุทธิ์และการศึกษาลักษณะสมบัติของสารต้านจุลชีพ ภาวะที่ใช้เลี้ยง Bacillus subtilis สายพันธุ์ K-05 ได้แก่ เลี้ยงในอาหารเหลว Luria-Bertani (LB) ที่อุณหภูมิ 30 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 60 ชั่วโมง ได้สารซึ่งแสดงการยับยั้งจุลินทรีย์ทดสอบได้ทุกชนิด คือ สามารถยับยั้งแบคทีเรียแกรมบวกและแบคทีเรียแกรมลบ ยีสต์และราเส้นใย โดยจุลินทรีย์ทดสอบได้แก่ Bacillus subtilis ATCC 6633 Staphylococcus aureus ATCC 25923 Escherichia coli ATCC 25922 Pseudomonas aeruginosa ATCC 27853 Candida albicans ATCC 70014 Aspergillus oryzae Fusarium sp. และ Alternaria sp. เมื่อสกัดแยกสารต้านจุลชีพจากส่วนใสด้วยเอทิลอะซิลเตท และจากเซลล์ด้วยเมทานอลแล้วนำมาทดสอบฤทธิ์การยับยั้งต่อจุลินทรีย์ทดสอบ พบว่าสารสกัดทั้งจากส่วนใสและจากเซลล์ สามารถยับยั้งจุลินทรีย์ทดสอบได้ทุกชนิดในระดับที่สูงกว่าเมื่อเทียบกับสารจากส่วนใส ยกเว้นการยับยั้งยีสต์ C. albicans ATCC 70014 ซึ่งมีผลการยับยั้งลดลง พบว่าสารสกัดจากส่วนใสและสารสกัดจากเซลล์ให้ผลยับยั้งต่อจุลินทรีย์ทดสอบได้ใกล้เคียงกันและใกล้เคียงกับชุดควบคุมบวก ซึ่งได้แก่ คลอแรมเฟนิคอลและนีสแตติน การแยกสารต้านจุลชีพจากส่วนใสและสารสกัดจากเซลล์โดยวิธีโครมาโทกราฟีแบบผิวบาง โดยระบบตัวพา คือ เมทานอล : เอทิลอะซิเตท (5:95 โดยปริมาตร) พบว่าสำหรับสารต้านจุลชีพจากส่วนใส แยกสารได้ 4 ตำแหน่งโดยมีค่า Rf ของสารเท่ากับ 0.17 0.29 0.61 และ 0.75 สารต้านจุลชีพจากเซลล์พบว่าแยกสารได้ 4 ตำแหน่งเช่นเดียวกัน โดยมีค่า Rf ของสารเท่ากับ 0.09 0.21 0.29 และ 0.61 แสดงให้เห็นว่าสารต้านจุลชีพที่ผลิตจากส่วนใสและสารสกัดจากเซลล์มีองค์ประกอบของสารบางอย่างที่แตกต่างกัน ศึกษาการทำให้สารต้าน จุลชีพที่ได้จากส่วนใสบริสุทธิ์ เนื่องจากเป็นสารส่วนที่มีปริมาณมากและมีผลการศึกษามาก่อนว่าพบสารบริสุทธิ์ที่มีฤทธิ์ยับยั้งแบคทีเรียแกรมบวกได้ ผลการทำสารต้านจุลชีพให้บริสุทธิ์ด้วยวิธีคอลัมน์โครมาโทกราฟฟี โดยมีระบบตัวพาคือเอทิลอะซิเตท 20% (โดยปริมาตร)ในเฮกเซน พบว่า ได้สารที่บริสุทธิ์มีลักษณะเป็นของเหลวสีน้ำตาล ซึ่งสามารถแสดงการยับยั้งจุลินทรีย์ทดสอบได้ทุกชนิด จากการวิเคราะห์โครงสร้างทางเคมีโดย 1H-NMR 13C-NMR 2D-NMR IR และ MS สรุปได้ว่าสารดังกล่าว คือ 2-methyl butanoic acid และ 3-methyl butanoic acid มีน้ำหนักโมเลกุลเท่ากับ 102 ซึ่งสารทั้งสองชนิดนี้เป็นสารที่ไม่พบว่าเคยมีรายงานการมีฤทธิ์เป็นสารต้านจุลชีพที่ผลิตโดย Bacillus spp. มาก่อน
DOI: 10.14457/cu.the.2006.2150
title: ผลการใช้กรดเบนโซอิกเป็นอาหารเสริมต่อการเติบโตในกุ้งกุลาดำ Penaeus monodon

description: การเสริมกรดเบนโซอิกในกุ้งกุลาดำ Penaeus monodon ในตู้กระจก และบ่อปูนซีเมนต์ พบว่ากรดเบนโซอิกไม่กระตุ้นการเติบโตของกุ้งกุลาดำในการเลี้ยงกุ้งทั้ง 2 ครั้ง และไม่พบความแตกต่างของอัตราการเติบโตและการรอดชีวิตของกุ้งระหว่างกุ้งกลุ่มที่ได้รับกรดเบนโซอิกและกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับกรดเบนโซอิก จากการทดสอบความต้านทานต่อการเหนี่ยวนำให้เกิดโรคด้วย Vibrio harveyi สายพันธุ์ 639 ในกุ้งหลังการเลี้ยงกุ้งครั้งที่ 1 และ 2 เป็นเวลา 90 วัน ไม่พบความแตกต่างของอัตราการตายสะสมของกุ้งทุกกลุ่ม เมื่อทำการเพาะเลี้ยงกุ้งกุลาดำระดับบ่อปูนซี เมนต์โดยใช้โพรไบโอติกแบคทีเรีย Bacillus sp. สายพันธุ์ S11 เป็นชุดควบคุมบวก พบว่ากรดเบนโซอิกไม่สามารถกระตุ้นการเติบโตของกุ้งกุลาดำ โดยเมื่อกุ้งอายุครบ 45 วัน กุ้งกลุ่มที่ได้รับกรดเบนโซอิกมีอัตราการเติบโตเฉลี่ยต่ำกว่ากุ้งกลุ่มควบคุม และ กลุ่มควบคุมบวก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&lt;0.05) แต่ไม่พบความแตกต่างของการรอดชีวิตของกุ้งระหว่างกลุ่มทดลอง จากการทดสอบความต้านทานต่อการเหนี่ยวนำให้เกิดโรคด้วย Vibrio harveyi สายพันธุ์ 639 หลังการเลี้ยงกุ้ง 75 วัน เป็นเวลา 7 วัน พบอัตราการตายสะสมของกุ้งกลุ่มกรดเบนโซอิกสูงกว่ากุ้งกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(P&lt;0.05) เมื่อเปรียบเทียบความสามารถในการสร้างภูมิคุ้มกันที่ป้องกันสิ่งแปลกปลอมโดยเซลล์และสารน้ำ ก่อนและหลังการเหนี่ยวนำให้เกิดโรค พบว่าก่อนเหนี่ยวนำ กุ้งกลุ่มกรดเบนโซอิกมีปริมาณเม็ดเลือดรวมต่ำกว่ากุ้งกลุ่มควบคุม และกลุ่มควบคุมบวก และไม่พบความแตกต่างของฤทธิ์ต้านแบคทีเรียในเลือด ในขณะที่หลังการเหนี่ยวนำกุ้งกลุ่มกรดเบนโซอิกมีปริมาณเม็ดเลือดรวมและฤทธิ์ต้านแบคทีเรียในเลือดต่ำกว่ากุ้งกลุ่มควบคุม และกลุ่มควบคุมบวก โดยพบว่าปริมาณเม็ดเลือดรวมลดลงจาก ~10⁸ เซลล์/มิลลิลิตร เป็น ~10⁷ เซลล์/มิลลิลิตร และมีฤทธิ์ต้านแบคทีเรียในเลือดสูงขึ้นเมื่อเทียบกับก่อนการเหนี่ยวนำ
DOI: 10.14457/cu.the.2003.1262
title: ตัวแบบเพื่อสนับสนุนการตัดสินใจจัดจ่ายงานคอนกรีตผสมเสร็จ

description: การจ่ายงานในกิจการคอนกรีตผสมเสร็จ มีศูนย์รับจ่ายงานทำหน้าที่รับคำสั่งซื้อของลูกค้า และสั่งให้โรงงานที่มีหลายแห่งในพื้นที่ที่ให้บริการผลิตและจัดส่งคอนกรีตผสมเสร็จไปยังหน่วยงานของลูกค้า ในปัจจุบันศูนย์รับจ่ายงานจะพิจารณาระยะทางระหว่างหน่วยงานกับโรงงานเป็นหลัก โดยจะจ่ายงานให้กับโรงงานที่มีระยะทางใกล้หน่วยงานมากที่สุดก่อน แต่ในความเป็นจริง ต้นทุนวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต และต้นทุนในการจัดส่งคอนกรีตผสมเสร็จมีความแตกต่างกันไปในแต่ละโรงงาน ซึ่งทำให้การตัดสินใจจัดจ่ายงานโดยคำนึงถึงระยะทางเพียงอย่างเดียวนั้น อาจไม่ใช่วิธีที่เหมาะสม หรือเป็นวิธีที่ทำให้ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นต่ำที่สุด ดังนั้นจึงควรที่จะคำนึงถึงต้นทุนที่เกิดขึ้นในการตัดสินใจจัดจ่ายงานด้วย เพื่อทำให้ผลของการตัดสินใจจัดจ่ายงานก่อให้เกิดต้นทุนรวมที่ต่ำที่สุด งานวิจัยนี้ได้นำเสนอตัวแบบเพื่อสนับสนุนการตัดสินใจการจ่ายงาน ซึ่งได้นำโปรแกรมเชิงเส้นตรงมาประยุกต์ใช้ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ต้นทุนรวมของวัตถุดิบ และการจัดส่งคอนกรีตผสมเสร็จต่ำที่สุด ซึ่งคำตอบที่ได้จะอยู่ภายใต้ข้อจำกัดในด้านการจัดส่ง โดยสามารถจัดส่งได้ตรงตามเวลาที่ลูกค้าต้องการ และมีความต่อเนื่อง การคงคุณภาพของคอนกรีตผสมเสร็จ ความสามารถในการผลิตของโรงงาน และความสะดวกในการติดตามงานของพนักงานรับจ่ายงาน และเมื่อนำต้นทุนที่เกิดขึ้นจากคำตอบที่ได้จากตัวแบบมาเปรียบเทียบกับ ต้นทุนที่ได้จากการทำงานในปัจจุบัน พบว่าคำตอบที่ได้จากตัวแบบให้ต้นทุนที่ต่ำกว่าโดยเฉลี่ย 0.83 เปอร์เซ็นต์ โดยคิดเป็นมูลค่าประมาณ 16.5 ล้านบาทต่อปี
DOI: 10.14457/cu.the.2003.1263
title: การจัดการคำสั่งขายในธุรกิจคอนกรีตผสมเสร็จ

description: งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาการจัดการคำสั่งขายในธุรกิจคอนกรีตผสมเสร็จ ซึ่งศูนย์บริการ หรือศูนย์กลางการรับจ่ายงาน ทำหน้าที่ในการรับคำสั่งขาย วางแผน และจ่ายงานให้กับโรงงานที่กระจายอยู่ทั่วไปในเขตพื้นที่การให้บริการ เพื่อทำการผลิตและจัดส่งคอนกรีตไปยังหน่วยงานของลูกค้า สำหรับการบริการจัดส่งคอนกรีตนั้นทำโดยใช้รถโม่ซึ่งมีขนาดความจุของโม่ที่จำกัด และจำนวนรถโม่มีจำกัด ในปัจจุบันการจัดการคำสั่งขายหรือการรับงานนั้น ไม่มีระบบสนับสนุนการตัดสินใจ ซึ่งมีการตรวจสอบความพร้อมในการผลิตและจัดส่งให้ตรงตามเวลาที่ตกลงกับลูกค้า มีแค่เพียงระบบการจัดเก็บข้อมูลคำสั่งขายจากลูกค้า ซึ่งไม่เพียงพอต่อการตัดสินใจของพนักงานในการตอบรับงาน งานวิจัยนี้นำเสนอขั้นตอนวิธีในการจัดการคำสั่งขาย เริ่มจากการแยกคำสั่งขาย การตรวจสอบความพร้อมในการผลิตและจัดส่งคอนกรีต และการตัดสินใจรับคำสั่งขาย รวมทั้งเสนอทางเลือกให้ลูกค้าเมื่อไม่สามารถทำการจัดส่งได้ตรงตามเวลาที่ลูกค้าต้องการ สำหรับใช้ในศูนย์รับจ่ายงานของกิจการคอนกรีตผสมเสร็จ เพื่อให้การจัดส่งตรงตามเวลาที่ตกลงกับลูกค้า ภายใต้เงื่อนไขที่ลูกค้ากำหนด และได้จัดทำเป็นโปรแกรมคอมพิวเตอร์เพื่อสนับสนุนการตัดสินใจในการรับงาน จากการทดลอง พบว่า คำสั่งขายทั้งหมดซึ่งผ่านการรับงาน สามารถผลิตและจัดส่งคอนกรีตได้ โดยการแยกคำสั่งขาย ที่คำนึงถึงขนาดความจุสูงสุดของรถโม่ สามารถลดจำนวนคำสั่งขายย่อย จาก 110 เป็น 93 คำสั่งขายย่อย ซึ่งเป็นข้อมูลที่ได้จากตัวอย่างการทดลอง และส่งผลทำให้ช่วงเวลาของการทำงานสำหรับคำสั่งขายลดลงด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเทต่อเนื่องของงานโครงการ นอกจากนี้ยังช่วยเพิ่มโอกาสในการรับงานให้สูงขึ้น และก่อให้เกิดกำไรเพิ่มสูงขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2005.1939
title: การสร้างแบบจำลองและการออปติไมซ์ของหน่วยการกลั่นความดันสูญญากาศสำหรับการผลิตน้ำมันหล่อลื่นพื้นฐาน

description: งานวิจัยนี้เป็นการสร้างแบบจำลองกระบวนการและทำการออปติไมซ์ หน่วยการกลั่นความดันสูญญากาศสำหรับการผลิตน้ำมันหล่อลื่นพื้นฐานโดยใช้โปรแกรม PRO II เวอร์ชัน 7 เพื่อศึกษาผลกระทบของสภาวะการดำเนินงานของหน่วยกลั่นความดันสูญญากาศและตัวแปรต่างๆที่มี ต่อการเปลี่ยนแปลงปริมาณของผลิตภัณฑ์ที่ได้จากหน่วยกลั่นความดันสูญญากาศสำหรับการผลิตน้ำมันหล่อลื่นพื้นฐานและใช้แบบจำลองช่วยในการหาสภาวะการดำเนินงานของหน่วยการกลั่นความดันสูญญากาศ เพื่อให้ได้รับกำไรสูงสุด สภาวะการดำเนินงานที่ใช้ทำการศึกษาผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงปริมาณผลิตภัณฑ์และผลกำไรของหน่วยกลั่นความดันสูญญากาศในงานวิจัยนี้ได้แก่ อุณหภูมิของสารป้อนก่อนเข้าหอกลั่นความดันสูญญากาศ อุณภูมิบนยอดหอกลั่นความดันสูญญากาศ อุณหภูมิตอนกลางของหอกลั่นความดันสูญญากาศ และปริมาณ Stripping steam ที่ใช้ที่หอกลั่นความดันสูญญากาศ พบว่าสภาวะการดำเนินงานที่แตกต่างกันทำให้ได้ปริมาณผลิตภัณฑ์และปริมาณการใช้ทรัพยากรต่างๆ กันออกไป และส่งผลทำให้ผลกำไรที่ได้ต่างกัน ผลการออปติไมซ์เพื่อหาสภาวะการดำเนินงานที่เหมาะสมสำหรับหน่วยการกลั่นความดันสูญญากาศพบว่าที่สภาวะการดำเนินงานหลังการทำออปติไมเซชันทำให้ผลกำไรที่ได้เพิ่มขึ้นจาก 7,440,000 บาทต่อวัน เป็น 7,780,000 บาทต่อวัน ซึ่งคิดเป็น 4.57% เมื่อเปรียบเทียบกับผลกำไรที่ได้จากสภาวะการดำเนินงานก่อนทำการออปติไมซ์
DOI: 10.14457/cu.the.2019.171
title: การพัฒนาความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์ของนักเรียน มัธยมศึกษาตอนปลายโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบสืบสอบ ร่วมกับการเขียนแบบร่วมมือรวมพลัง

description: การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์ของนักเรียนหลังได้รับการจัดการเรียนรู้แบบสืบสอบร่วมกับการเขียนแบบร่วมมือรวมพลัง และ 2) เปรียบเทียบความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียนด้วยการจัดการเรียนรู้แบบสืบสอบร่วมกับการเขียนแบบร่วมมือรวมพลัง กลุ่มที่ศึกษาเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ จังหวัดกรุงเทพมหานคร การวิจัยครั้งนี้เป็นงานวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้นโดยมีรูปแบบการวิจัยแบบกลุ่มเดียววัดสองครั้ง เก็บรวบรวมข้อมูลความสามารถในการ การสื่อสารวิทยาศาสตร์ของนักเรียนก่อนและหลังเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบวัดความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงบรรยาย ได้แก่ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าเฉลี่ยร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบที (t-test) และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (content analysis) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยรวมของความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์อยู่ในระดับดี 2. คะแนนความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์ของนักเรียนหลังเรียนด้วยการจัด การเรียนรู้แบบสืบสอบร่วมกับการเขียนแบบร่วมมือรวมพลังสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.5281/zenodo.5912949
title: FiloMap test dataset

description: FiloMap (https://github.com/guijacquemet/FiloMAP) is an image analysis pipeline that can be used to map the localisation of proteins within filopodia from microscopy images.<br> This Zenodo archive is composed of two-part: a test dataset that can be used to play with FiloMap. Example results produced by FiloMap when analysing this test dataset U2OS cells transiently expressing a VASP-GFP and MYO10-mScarlet (Jacquemet et al., 2019) were plated on fibronectin-coated glass-bottom dishes for two hours. Samples were fixed and permeabilised simultaneously using a solution of 4% (wt/vol) PFA and 0.25% (vol/vol) Triton X-100 for 10 min. Cells were then washed with PBS, quenched using a solution of 1 M glycine for 30 min, and incubated with SiR-actin (100 nM in PBS) at 4 C until imaging (minimum length of staining, overnight at 4 C; maximum duration, one week). Before imaging, samples were washed three times in PBS and mounted in vectashield (Vectorlabs). Images were acquired using a DeltaVision OMX v4 (GE Healthcare Life Sciences) fitted with a 60x 3 Plan-Apochromat objective lens, 1.42 NA (immersion oil RI of 1.516) used in SIM illumination mode (five phases and 3 three rotations). Emitted light was collected on a front-illuminated pco.edge sCMOS (pixel size 6.5 mm, readout speed 95 MHz; PCO AG) controlled by SoftWorx.
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2140
title: ล่ามในการศึกษาการพัฒนาเอกชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย : กรณีศึกษาโครงการ Council on International Educational Exchange ประเทศไทย

description: สารนิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะการทำงาน บทบาท ปัญหา และแนวทาง แก้ไขปัญหาของล่ามที่ทำงานในการศึกษาการพัฒนาเอกชน วิธีการวิจัยคือ สัมภาษณ์ตัวแทนจากองค์กรพัฒนาเอกชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ผู้อำนวยการโครงการ Council on International Educational Exchange (CIEE) ประเทศไทย และเจ้าหน้าที่ประจำโครงการ CIEE ประเทศไทย ที่มีหน้าที่ทำล่ามจำนวน 5 คน และสังเกตและบันทึกสภาพการทำงานจากการทำล่ามด้วยตนเอง ผลการวิจัยสรุปได้ว่า ล่ามที่ทำงานในโครงการ CIEE ประเทศไทยได้ทำล่ามในเนื้อหาเดิมๆ กับผู้พูดที่คุ้นเคย จึงทำให้ไม่ต้องมีการเตรียมตัวมาก ล่ามสามารถเลือกวิธีการทำล่ามได้ตามความ ถนัด แต่ด้วยเป้าหมายของการสื่อสารและความเคยชินของผู้ฟัง ทำให้ล่ามส่วนมากเลือกใช้การทำล่ามพูดพร้อมแบบไม่ใช้อุปกรณ์ ปัญหาที่ล่ามประสบคือ สิ่งแวดล้อมที่ควบคุมไม่ได้ การไม่มีโอกาส เตรียมตัวกับผู้พูดก่อนการทำงาน ภาษาถิ่นของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ชั่วโมงทำงานต่อวันที่มาก เกินไป และการทำงานในหัวข้อที่ละเอียดอ่อนหรือเป็นความขัดแย้งในชุมชน อนึ่ง บทบาทของล่าม ในโครงการ CIEE ไม่ได้เป็นเพียงผู้แปลภาษา แต่ยังมีหน้าที่ในการกระตุ้นให้เกิดกระบวนการกลุ่ม และผลักดันให้การแลกเปลี่ยนหรือการสัมภาษณ์แต่ละครั้งประสบผลสำเร็จด้วย
DOI: 10.5281/zenodo.5912948
title: FiloMap test dataset

description: FiloMap (https://github.com/guijacquemet/FiloMAP) is an image analysis pipeline that can be used to map the localisation of proteins within filopodia from microscopy images.<br> This Zenodo archive is composed of two-part: a test dataset that can be used to play with FiloMap. Example results produced by FiloMap when analysing this test dataset U2OS cells transiently expressing a VASP-GFP and MYO10-mScarlet (Jacquemet et al., 2019) were plated on fibronectin-coated glass-bottom dishes for two hours. Samples were fixed and permeabilised simultaneously using a solution of 4% (wt/vol) PFA and 0.25% (vol/vol) Triton X-100 for 10 min. Cells were then washed with PBS, quenched using a solution of 1 M glycine for 30 min, and incubated with SiR-actin (100 nM in PBS) at 4 C until imaging (minimum length of staining, overnight at 4 C; maximum duration, one week). Before imaging, samples were washed three times in PBS and mounted in vectashield (Vectorlabs). Images were acquired using a DeltaVision OMX v4 (GE Healthcare Life Sciences) fitted with a 60x 3 Plan-Apochromat objective lens, 1.42 NA (immersion oil RI of 1.516) used in SIM illumination mode (five phases and 3 three rotations). Emitted light was collected on a front-illuminated pco.edge sCMOS (pixel size 6.5 mm, readout speed 95 MHz; PCO AG) controlled by SoftWorx.
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2239
title: ผลของยีสต์และราบางชนิดต่อรูปแบบสารให้กลิ่นในสาโท

description: สาโทเป็นไวน์ข้าวพื้นบ้านของประเทศไทย มีลูกแป้งสุราเป็นหัวเชื้อจุลินทรีย์ในการหมักข้าวเหนียวเพื่อผลิตเป็นสาโทเพื่อการบริโภคในชุมชน เมื่อผลิตสาโทในระดับอุตสาหกรรม พบว่าสาโทที่ได้มีคุณภาพไม่สม่ำเสมอระหว่างชุดการผลิต สาเหตุหนึ่งมาจากการใช้ลูกแป้งสุราที่ไม่สามารถควบคุมปริมาณและชนิดของจุลินทรีย์ได้ การใช้จุลินทรีย์บริสุทธิ์ผสมจึงเป็นแนวทางหนึ่งในการแก้ปัญหาดังกล่าว งานวิจัยที่ผ่านมาส่วนใหญ่มุ่งศึกษาสมบัติของจุลินทรีย์ โดยเฉพาะราและยีสต์ที่แยกได้จากลูกแป้งสุราในด้านการย่อยแป้งและความสามารถในการผลิตเอทานอล งานวิจัยนี้สนใจศึกษาบทบาทของยีสต์และราจากลูกแป้งสุราที่คัดเลือกได้ที่มีต่อการสร้างสารให้กลิ่นในสาโท เริ่มจากนำลูกแป้งสุราที่เมื่อนำมาผลิตสาโท ได้สาโทที่มีคุณภาพด้านกลิ่นรสดีที่สุด จำนวน 3 แหล่ง จากการคัดเลือกแหล่งลูกแป้งสุราที่รวบรวมมาจากจังหวัดต่างๆ ทั่วประเทศ ได้แก่ ลูกแป้งสุราจากจังหวัดนครพนม (NP1) ลูกแป้งสุราจากจังหวัดน่าน (NN6) และลูกแป้งสุราจากจังหวัดหนองคาย (NK2) มาผลิตสาโทและวัดค่าองค์ประกอบทางเคมี กรดอินทรีย์ และสารให้กลิ่นต่างๆ เปรียบเทียบกับสาโททางการค้า 2 แหล่ง พบว่า สาโทที่ผลิตจากลูกแป้งสุรา NP1 มีปริมาณแอลกอฮอล์สูงและมีปริมาณสารให้กลิ่นที่ดีหลายชนิด ตลอดจนได้ผลการประเมินทางประสาทสัมผัสดีที่สุด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับสาโทที่ผลิตจากลูกแป้งสุรา NN6 NK2 และสาโททางการค้าอีก 2 แหล่ง จึงเลือกลูกแป้งสุรา NP1 ในการศึกษาขั้นต่อไป โดยนำราและยีสต์บริสุทธิ์ ที่แยกได้จากลูกแป้งสุรา NP1 มาทำเป็นกล้าเชื้อบริสุทธิ์ผสม จับคู่เป็นชุดการทดลองต่างๆ สำหรับผลิตสาโทเปรียบเทียบกับการใช้ลูกแป้งสุรา NP1 เป็นหัวเชื้อจุลินทรีย์ พบว่า ในชุดควบคุม M1M2 ที่มีเฉพาะราบริสุทธิ์ 2 สายพันธุ์ คือ Mucor racemosus NP102 (M1) และ Rhizopus oligosporus NP101 (M2) พบสารให้กลิ่นในปริมาณที่ต่ำมากๆ ได้แก่ 2,3บิวเทนไดออล และพบการสะสมของกรดไพรูวิก โดยมีการสร้างตั้งแต่วันเริ่มต้นของการหมัก(วันที่ 0) ในชุดการทดลอง M1M2+Y1 พบว่ายีสต์ Saccharomyces cerevisiae NP1930 (Y1) มีบทบาทในการสร้างสารให้กลิ่น ไอโซบิวทานอล และ เอมิลแอลกอฮอล์ ที่ระดับ 45.68 และ 6.89 มก./ล. ตามลำดับ ส่วนยีสต์ในกลุ่ม Non-Saccharomycese ได้แก่ Pichia anomala NP101 (Y2) ในชุดทดลอง M1M2+Y1+Y2 มีบทบาทในการสร้าง ไอโซเอมิลแอซิเทต ที่ระดับ 0.81 มก./ล. และ ยีสต์ Saccharomycopsis fibuligera NP1030 (Y3) ในชุดทดลอง M1M2+Y1+Y3 มีบทบาทในการสร้าง เอทิลแอซิเทต ที่ระดับ 27.75 มก./ล. สารให้กลิ่นที่สร้างจากยีสต์เหล่านี้ถูกสร้างตั้งแต่วันที่ 3 ของการหมักและมีระดับสูงสุดในวันสุดท้ายของการหมัก(วันที่ 11) นอกจากนี้การเติมแบคทีเรียกรดแลคติกที่แยกได้จากลูกแป้งสุรา NP1 ลงในกล้าเชื้อบริสุทธิ์ผสมของยีสต์และรา (ชุดการทดลอง M1M2+Y1+Y2+Y3) ทำให้พบว่าสาโทที่ได้มีปริมาณกรดซัคซินิก กรดแลคติก และกลีเซอรอลสูงกว่าสาโทที่ผลิตจากเชื้อบริสุทธิ์ผสมของยีสต์และราในชุดทดลองอื่นๆ ผลการทดสอบทางประสาทสัมผัสของสาโทที่ผลิตจากกล้าเชื้อบริสุทธิ์ผสม พบว่าแม้จะให้ผลทางคุณภาพด้านกลิ่นรสที่ต่ำกว่าสาโทที่ผลิตจากลูกแป้ง NP1 เล็กน้อย แต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05)ผลจากงานวิจัยนี้จะเป็นแนวทางนำไปสู่การใช้กล้าเชื้อบริสุทธิ์ผสมที่คัดเลือกแล้ว เพื่อพัฒนาการผลิตสาโทที่มีคุณภาพดีและคงที่ระหว่างชุดการผลิตต่อไป