cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.557
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพกับพฤติกรรมสุขภาพและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพ พฤติกรรมสุขภาพ คุณภาพชีวิต และหาความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพกับพฤติกรรมสุขภาพและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 450 คน โดยใช้แบบสอบถามมาตรฐานคุณภาพชีวิต WHOQOL- 26 แบบสอบถามความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพ และแบบสอบถามพฤติกรรมสุขภาพ มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) เท่ากับ 0.97 และ 0.96 ตามลำดับ และมีค่าความเที่ยงของแบบสอบถาม (r) เท่ากับ 0.79 และ 0.85 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าร้อยละ คะแนนเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ค่าความสัมพันธ์ใช้การหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearson Product Moment Correlation Coefficient) ผลการวิจัย1. ผู้สูงอายุในภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพภายในตน และความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพจากผู้อื่นอยู่ในระดับสูง ความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพแบบบังเอิญอยู่ในระดับปานกลาง พฤติกรรมสุขภาพโดยรวมอยู่ในระดับดีมาก และคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุโดยรวมอยู่ในระดับดี2. ความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพภายในตน และความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพจากผู้อื่น มีความสัมพันธ์ทางบวกระดับต่ำกับพฤติกรรมสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และที่ระดับ .05ตามลำดับ ความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพแบบบังเอิญมีความสัมพันธ์ทางลบระดับต่ำกับพฤติกรรมสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .013. ความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพภายในตนและความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพจากผู้อื่น มีความสัมพันธ์ทางบวกระดับต่ำกับคุณภาพชีวิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และที่ระดับ .05ตามลำดับ ความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพแบบบังเอิญมีความสัมพันธ์ทางลบระดับปานกลางกับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01สรุปผลการวิจัย ส่วนใหญ่ผู้สูงอายุมีความเชื่ออำนาจควบคุมทางสุขภาพภายในตนอยู่ในระดับสูง ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการมีพฤติกรรมสุขภาพที่พึงประสงค์และมีคุณภาพชีวิต
DOI: 10.14457/cu.the.2013.558
title: ผลของการเดินสมาธิต่อการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด และการตอบสนองของหลอดเลือดในผู้ป่วยเบาหวานประเภทที่ 2

description: วัตถุประสงค์ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการเดินสมาธิและการเดินต่อการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดและการตอบสนองของหลอดเลือดในผู้ป่วยเบาหวานประเภทที่ 2วิธีดำเนินการวิจัย กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยเบาหวานประเภทที่ 2 อายุระหว่าง 40-75 ปี แบ่งกลุ่มตัวอย่างเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มเดิน จำนวน 11 คน และกลุ่มเดินสมาธิ จำนวน 12 คน โดยใช้การเดินบนลู่กล ทั้งสองกลุ่มทำการออกกำลังกายเป็นเวลา 30 นาที 3 วันต่อสัปดาห์ จำนวน 12 สัปดาห์ ให้มีความหนักอยู่ที่ระดับปานกลาง (50-70% ของอัตราการเต้นของหัวใจสูงสุด) การเดินสมาธิใช้การเดินบนลู่กลพร้อมกับใช้การกำหนดจิตขณะเดินโดยการตั้งใจจับความรู้สึกที่เท้าขณะก้าวเดิน โดยให้พูดออกเสียงคำว่า “พุท” และ “โธ” เมื่อก้าวเท้าแต่ละข้างไปข้างหน้า โดยโปรแกรมการเดินสมาธินี้มีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.91 และมีความเที่ยงโดยให้ผู้ป่วยเบาหวานประเภทที่ 2 ที่ไม่ใช่กลุ่มตัวอย่างจำนวน 9 คน เดินสมาธิตามโปรแกรม 2 ครั้ง พบว่าอัตราการเต้นของหัวใจขณะออกกำลังกายไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ก่อนและหลังการฝึกตามโปรแกรมการออกกำลังกายทำการประเมินตัวแปรด้านสรีรวิทยา สุขสมรรถนะ การตอบสนองของหลอดเลือด สารชีวเคมีในเลือด ระดับความเครียด และคุณภาพของชีวิตของอาสาสมัครผลการวิจัย ภายหลังจากการฝึก 12 สัปดาห์ ทั้งกลุ่มเดินและกลุ่มเดินสมาธิพบว่ามีค่าเฉลี่ยของสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุดเพิ่มขึ้น การขยายตัวของหลอดเลือดเมื่อถูกปิดกั้นการไหลเวียนเพิ่มขึ้น และระดับน้ำตาลในเลือดลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่พบว่าเฉพาะกลุ่มเดินสมาธิมีค่าเฉลี่ยของความดันโลหิตขณะหัวใจบีบตัวและความดันโลหิตขณะหัวใจคลายตัวลดลง ระดับคอร์ติซอลในเลือดลดลง และมีค่าต่ำกว่ากลุ่มเดินอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ความแข็งตัวของหลอดเลือดลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และพบว่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของคลื่นไฟฟ้าหัวใจเพิ่มขึ้น และมีค่าสูงกว่ากลุ่มเดินอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05สรุปผลการวิจัย การเดินและการเดินสมาธิมีผลดีต่อการพัฒนาสุขสมรรถนะ ช่วยปรับปรุงหน้าที่การทำงานของหลอดเลือด และการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด แต่การเดินสมาธิสามารถลดความเครียดได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงเป็นการออกกำลังกายที่มีประโยชน์ต่อผู้ป่วยโรคเบาหวานประเภทที่ 2
DOI: 10.14457/cu.the.2013.559
title: การชมรายการโทรทัศน์เพื่อการท่องเที่ยวต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวในประเทศไทย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาการชมรายการโทรทัศน์เพื่อการท่องเที่ยวต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวในประเทศไทย (2) เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นต่อองค์ประกอบของรายการโทรทัศน์เพื่อการท่องเที่ยวต่อการตัดสินใจระหว่างเพศ อายุ และสถานภาพการสมรสกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือ คนไทยที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร ที่เคยรับชมรายการโทรทัศน์เพื่อการท่องเที่ยว จากจำนวน 16 รายการ ไม่น้อยกว่า 1 รายการ หรือ ไม่น้อยกว่า 1 ครั้ง โดยอาจจะมีประสบการณ์ท่องเที่ยวหรือไม่ท่องเที่ยวภายหลังการชมรายการโทรทัศน์เพื่อการท่องเที่ยว จำนวน 400 คนที่ได้มาจากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถามที่มีความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 0.91 และมีค่าความเที่ยง เท่ากับ 0.85 ความคิดเห็นของกลุ่มตัวอย่างเกี่ยวกับองค์ประกอบของรายการโทรทัศน์ที่มีผลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวในประเทศไทย อยู่ในระดับมาก ได้แก่ องค์ประกอบด้านข้อมูลการท่องเที่ยว องค์ประกอบด้านวิธี รูปแบบ องค์ประกอบของการนำเสนอ องค์ประกอบด้านผู้นำเสนอรายการ และ องค์ประกอบด้านเวลาและอารมณ์ของรายการ การเปรียบเทียบความคิดเห็นของผู้ตอบแบบสอบถามระหว่างเพศ อายุ และสถานภาพ ต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวในประเทศไทย พบว่าตัวแปรเพศ อายุ และสถานภาพ ที่ต่างกันของนักท่องเที่ยวชาวไทยกับองค์ประกอบของรายการโทรทัศน์เพื่อการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยว พบว่าไม่แตกต่างกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.853
title: ปัจจัยคัดสรรที่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของผู้ป่วยโรคจิตเภทและใช้สารเสพติดในชุมชน เขตภาคกลาง

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนที่ใช้สารเสพติดร่วม 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรร ได้แก่ อายุ เพศ ชนิดของสารเสพติด ปริมาณของกาแฟที่ดื่มในแต่ละวัน ปริมาณของบุหรี่ที่สูบต่อวัน อาการทางบวก อาการทางลบ การสนับสนุนทางสังคม สัมพันธภาพในครอบครัว และ พฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา กับคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนที่ใช้สารเสพติดร่วม กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนที่ใช้สารเสพติดร่วมขณะเข้ารับการรักษาแบบผู้ป่วยนอกคลินิกจิตเวชโรงพยาบาลสระบุรี โรงพยาบาลเสนา โรงพยาบาลท่าเรือ โรงพยาบาลสามโคก และแผนกผู้ป่วยนอกสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา จำนวน 160 คน ได้จากการคัดเลือกตามเกณฑ์คุณสมบัติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบบันทึกข้อมูลการใช้สารเสพติด 3) แบบประเมินอาการทางบวก 4) แบบประเมินอาการทางลบ 5) แบบสัมภาษณ์สัมพันธภาพในครอบครัว 6) แบบสัมภาษณ์การสนับสนุนทางสังคม 7) แบบสัมภาษณ์พฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา และ 8) แบบวัดคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพ เครื่องมือทุกชุดได้ผ่านการพิจารณาความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และเครื่องมือ 6 ชุดหลังมีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ .96, .96, .90, .84, .86, และ .94 ตามลำดับ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ การแจกแจงความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว และ ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน สรุปผลการวิจัยที่สำคัญ ได้ดังนี้1. ผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนที่ใช้สารเสพติดร่วมมีคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพโดยรวม และ รายด้านทุกด้าน ได้แก่ ด้านการทำหน้าที่ทางร่างกาย ด้านความเจ็บปวด ด้านการทำหน้าที่ทางสังคม ด้านข้อจำกัดการทำบทบาทเนื่องจากปัญหาด้านร่างกาย ด้านข้อจำกัดการทำบทบาทเนื่องจากปัญหาสุขภาพจิต ด้านภาวะสุขภาพจิต ด้านความมีชีวิตชีวา และ ด้านการรับรู้สุขภาพโดยทั่วไป อยู่ในระดับดี (ค่าเฉลี่ย = 72.01, 85.63, 76.69, 75.19, 74.06, 72.60, 67.54, 65.96, และ 63.95 ตามลำดับ)2. ผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนที่ใช้สารเสพติดร่วมซึ่งใช้สารเสพติดต่างชนิดกันมีคะแนนคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพที่ต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (F=3.96) ปริมาณกาแฟที่ดื่มในแต่ละวัน การสนับสนุนทางสังคม สัมพันธภาพในครอบครัว และ พฤติกรรมการใช้ยาตามเกณฑ์การรักษา มีความสัมพันธ์ทางบวกกับคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r=.19, .50, .45, และ .56 ตามลำดับ) อาการทางบวกและอาการทางลบ มีความสัมพันธ์ทางลบกับคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = -.46 และ -.41 ตามลำดับ) ส่วน อายุ เพศ และปริมาณบุหรี่ที่สูบต่อวัน ไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.854
title: ผลของการใช้โปรแกรมเสริมสร้างพลังอำนาจต่อความรู้สึกตราบาปของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน

description: การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความรู้สึกตราบาปของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน ก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจ และเพื่อเปรียบเทียบความรู้สึกตราบาปของผู้ป่วยจิตเภทระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจกับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยจิตเภทที่มารับบริการแบบผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์ จำนวน 36 คน ซึ่งคัดเลือกเป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มทดลอง 18 คน และ กลุ่มควบคุม 18 คน โดยการจับคู่ด้วยอายุ และกลุ่มอาการทางบวก ทางลบของกลุ่มตัวอย่าง กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ โปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น และแบบวัดความรู้สึกตราบาปรูปแบบจีนซึ่งผู้วิจัยนำมาให้ผู้เชี่ยวชาญสองภาษาจำนวน 2 คน แปล และเรียบเรียงเป็นภาษาไทย โดยผ่านการตรวจสอบความตรงของเนื้อหาของผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 ท่าน มีค่าความเที่ยงเท่ากับ .91 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทดสอบที (t-test)ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้1.ความรู้สึกตราบาปของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนภายหลังได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจต่ำกว่าก่อนได้รับโปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.052.ความรู้สึกตราบาปของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนที่ได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.5
DOI: 10.14457/cu.the.2013.855
title: ปัจจัยคัดสรรที่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทที่ให้การดูแลผู้ป่วยที่บ้าน

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิตของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทและศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง อายุ รายได้ ระยะเวลาการดูแล ภาวะสุขภาพของผู้ดูแล ความเข้มแข็งในการมองโลก ภาระในการดูแลผู้ป่วย และการสนับสนุนทางสังคมกับคุณภาพชีวิตของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทที่ให้การดูแลผู้ป่วยที่บ้าน กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทที่พาผู้ป่วยมารับบริการที่แผนกผู้ป่วยนอก โดยวิธีสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย จากโรงพยาบาลศูนย์ที่มีคลินิกจิตเวช ในเขตภาคกลาง จำนวน 143 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามความเข้มแข็งในการมองโลก แบบสอบถามภาวะสุขภาพ แบบสอบถามภาระในการดูแล แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม และแบบสอบถามคุณภาพชีวิต แบบสอบถามทุกชุดได้รับการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 คน และคำนวณหาค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคได้ เท่ากับ .85, .92, .90, .92 และ .93 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สันและไคสแควร์ ผลการวิจัยสรุปได้ว่า1. คะแนนคุณภาพชีวิตของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทโดยเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลาง (Mean= 82.86, SD = 8.02)2. ความเข้มแข็งในการมองโลก ภาวะสุขภาพของผู้ดูแล และการสนับสนุนทางสังคมมี ความสัมพันธ์ทางบวกกับคุณภาพชีวิตของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทในระดับปานกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .583, .564 และ .605 ตามลำดับ)3. อายุ มีความสัมพันธ์ทางลบกับคุณภาพชีวิตของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภท ในระดับต่ำอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = -.216)4. ภาระในการดูแลผู้ป่วยมีความสัมพันธ์ทางลบกับคุณภาพชีวิตของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภท ในระดับปานกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = -.629)5. รายได้ของผู้ดูแลมีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .056. ระยะเวลาในการดูแลผู้ป่วยไม่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภท
DOI: 10.14457/cu.the.2013.856
title: ปัจจัยคัดสรรที่มีความสัมพันธ์กับความเข้มแข็งทางใจของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าสูงอายุ

description: การศึกษาวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเข้มแข็งทางใจของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าสูงอายุ และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างเพศ สถานภาพสมรส การเจ็บป่วยเรื้อรัง รายได้ครอบครัว ความสามารถในการทำหน้าที่ของผู้สูงอายุ ความสามารถในการรู้คิด ความสิ้นหวัง การสนับสนุนทางสังคมและภาวะซึมเศร้ากับความเข้มแข็งทางใจของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าสูงอายุ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าสูงอายุแผนกผู้ป่วยนอกสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยาและสถาบันกัลยาณ์ราชนครินทร์ จำนวน 165 ราย ได้รับการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือในการรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย 1) แบบประเมินสภาพสมองเบื้องต้น 2) แบบประเมินความเศร้าของผู้สูงอายุไทย 3) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล 4) แบบประเมินความเข้มแข็งทางใจ 5)แบบประเมินความสามารถในการทำหน้าที่ของผู้สูงอายุ 6) แบบประเมินความสิ้นหวังของผู้สูงอายุ 7) แบบประเมินการสนับสนุนทางสังคม โดยมีดัชนีความตรงของเครื่องมือ ดังนี้ แบบวัดที่ 4, 5, 6 และ 7 เท่ากับ .84, .81, .88 และ .96 ตามลำดับ ค่าความเที่ยงของแบบวัดที่ 1, 2, 4, 5, 6 และ 7 เท่ากับ .74 , .85, .89 , .79 , .88 และ .82 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยาย สถิติสหสัมพันธ์พอยท์ไบซีเรียล สถิติสหสัมพันธ์สเปียร์แมนและสถิติสหสัมพันธ์เพียร์สัน โดยกำหนดความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ .05 ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าสูงอายุมีความเข้มแข็งทางใจระดับต่ำ (Mean = 64.79, ± SD = 17.63) 2. เพศ สถานภาพสมรส การเจ็บป่วยเรื้อรัง รายได้ครอบครัวต่อเดือนไม่มีความสัมพันธ์กับความเข้มแข็งทางใจ 3. ความสามารถในการทำหน้าที่ของผู้สูงอายุ ความสามารถในการรู้คิดและการสนับสนุนทางสังคมมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความเข้มแข็งทางใจของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าสูงอายุอย่างมีนัยสำคัญ ที่ระดับ .05 (r = .301, .172 และ .456) ตามลำดับ 4. ความสิ้นหวังและภาวะซึมเศร้า มีความสัมพันธ์ทางลบกับความเข้มแข็งทางใจของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าสูงอายุ ที่ระดับ .01 (r = -.510 และ r = -.525) ตามลำดับข้อเสนอแนะในการปฏิบัติการพยาบาลผู้ป่วยโรคซึมเศร้าสูงอายุ ควรมีการส่งเสริมความสามารถในการทำหน้าที่ การสนับสนุนทางสังคม รวมทั้งลดความสิ้นหวังและภาวะซึมเศร้าเพื่อเพิ่มความเข้มแข็งทางใจให้แก่ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าสูงอายุ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.857
title: ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงอายุเกษียณเฉลี่ยที่แท้จริงต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจ: กรณีศึกษา ประเทศในกลุ่ม OECD

description: ประเทศส่วนใหญ่เผชิญกับการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรไปสู่สังคมสูงวัยซึ่งทำให้กำลังแรงงานของประเทศลดลง ส่งผลในทางลบต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจ รัฐบาลของประเทศต่างๆ จึงออกนโยบายขยายอายุเกษียณตามกฎหมายของแรงงานเพื่อที่จะบรรเทาปัญหาดังกล่าว อย่างไรก็ตาม ในทางทฤษฏี การเพิ่มอายุเกษียณไม่ได้ทำให้กำลังแรงงานเพิ่มขึ้นเท่านั้น แต่ยังส่งผลทางลบต่อการออมและส่งผลในทางบวกต่อการตัดสินใจลงทุนในทุนมนุษย์ของแรงงานอีกด้วย ทำให้ยากจะคาดการณ์ได้ว่าสุดท้ายแล้ว การเพิ่มอายุเกษียณของแรงงานจะส่งผลอย่างไรต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจ ในการศึกษานี้จึงต้องการศึกษาผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงอายุเกษียณเฉลี่ยที่แท้จริงต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจผ่านช่องทางกำลังแรงงาน การออม และการลงทุนในทุนมนุษย์ โดยใช้แบบจำลอง Panel SVAR และใช้ข้อมูลของประเทศในกลุ่ม OECD 26 ประเทศ ในปี ค.ศ. 1998-2010 ซึ่งพบว่า เมื่ออายุเกษียณเฉลี่ยที่แท้จริงเปลี่ยนแปลงเพิ่มขึ้นจะทำให้การเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศลดลง เนื่องจากผลกระทบทางลบจากอัตราการออม และการลงทุนในทุนมนุษย์ที่ลดลงนั้น มากกว่าผลกระทบทางบวกจากกำลังแรงงานที่เพิ่มขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.858
title: การรับรองการใช้สิทธิเลือกตั้งของผู้ต้องขัง

description: สิทธิเลือกตั้งถือเป็นสิทธิที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในระบอบประชาธิปไตย เพราะถือเป็นเครื่องมือในการใช้อำนาจสูงสุดของประชาชนผู้เป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตย และเป็นสิ่งที่สะท้อนความต้องการของประชาชนว่าต้องการให้รัฐดำเนินการอย่างไรเพื่อแก้ไขปัญหาของประเทศ ผู้ต้องขังแม้จะต้องตกเป็นบุคคลที่ถูกจำกัดสิทธิเสรีภาพในชีวิต และร่างกายอันเนื่องมาจากการกระทำความผิด ประพฤติฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ของรัฐ แต่ผู้ต้องขังก็ยังคงจะต้องได้รับการรับรอง และคุ้มครองสิทธิเสรีภาพตามกฎหมาย ในฐานะที่ผู้ต้องขังยังคงมีสิทธิในฐานะพลเมืองของประเทศ ในปัจจุบันประเทศไทยได้มีการพัฒนาการรับรองสิทธิของผู้ต้องขังในด้านต่างๆไว้ในรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 แต่ยังคงมีสิทธิบางประการที่ถูกจำกัดอันเนื่องมาจากการตกเป็นผู้ต้องขัง ได้แก่ สิทธิพลเมืองของผู้ต้องขัง โดยเฉพาะสิทธิในการเลือกตั้ง ที่ในประเทศไทยยังคงไม่มีการพัฒนาไปถึงการรับรองสิทธิดังกล่าว ทั้งที่สิทธิพลเมืองถือเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่สำคัญของประเทศที่ปกครองในระบอบประชาธิปไตย ดังนั้นการจำกัดสิทธิเลือกตั้งของบุคคลใด จึงควรเป็นข้อยกเว้นจากหลักทั่วไป และควรจำกัดสิทธิเฉพาะในกรณีที่มีเหตุผลหนักแน่นจริงๆเท่านั้นรัฐต้องพยายามอย่างกวดขันให้มากที่สุดในการบัญญัติกฎหมายจำกัดสิทธิเลือกตั้ง คือต้องกำหนดเท่าที่จำเป็นเพื่อให้สิทธิเลือกตั้งครอบคลุมประชาชนให้มากที่สุด ซึ่งในส่วนของประเทศไทยได้มีการกำหนดคุณสมบัติของบุคคลที่มีลักษณะต้องห้ามมิให้ใช้สิทธิเลือกตั้งไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา 100 และในมาตรา 100(3) ได้บัญญัติให้ผู้ต้องคุมขังอยู่โดยหมายของศาลหรือโดยคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายเป็นบุคคลผู้ไม่มีสิทธิเลือกตั้งในวันเลือกตั้ง อันเป็นการจำกัดสิทธิเลือกตั้งผู้ต้องขังที่มีลักษณะเป็นการจำกัดสิทธิโดยทั่วไป โดยไม่พิจารณาถึงฐานความผิด และอัตราโทษที่ผู้ต้องขังได้รับแต่อย่างใดส่งผลให้เมื่อบุคคลใดตกเป็นผู้ต้องขังบุคคลนั้นก็จะสูญเสียสิทธิในการเลือกตั้งไปโดยปริยาย รวมถึงสูญเสียสิทธิทางการเมืองประการอื่นอันเป็นผลสืบเนื่องจากการที่ไม่สามารถไปใช้สิทธิเลือกตั้งอีกด้วย จากการศึกษารวบรวมแนวคิด หลักทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง และศึกษารูปแบบในประเทศที่มีการรับรองการใช้สิทธิเลือกตั้งผู้ต้องขัง จึงเห็นควรให้มีการแก้ไขกฎหมายที่มีการจำกัดสิทธิเลือกตั้งผู้ต้องขังในประเทศไทย จากเดิมที่มีการบัญญัติจำกัดสิทธิเลือกตั้งผู้ต้องขังเป็นการทั่วไป มาเป็นการให้สิทธิผู้ต้องขังสามารถใช้สิทธิเลือกตั้งได้เป็นการทั่วไป และจำกัดสิทธิเลือกตั้งเฉพาะผู้ต้องขังที่กระทำความผิดเกี่ยวกับการเลือกตั้งหรือใช้สิทธิเป็นปฏิปักษ์ต่อระบอบประชาธิปไตยเท่านั้น เพื่อให้ผู้ต้องขังยังสามารถใช้สิทธิของตนในฐานะพลเมืองของประเทศและเพื่อผลดีต่อการปกครองในระบอบประชาธิปไตยต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.859
title: การกำหนดความรับผิดทางอาญาสำหรับอาชญากรรมที่เกิดจากความเกลียดชัง

description: ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาสืบเนื่องกระทั่งปัจจุบัน สังคมไทยต้องเผชิญกับปัญหาอาชญากรรมที่เกิดจากความเกลียดชัง อันเป็นการกระทำความผิดอาญารูปแบบหนึ่งที่เกิดขึ้นเพียงเพราะมูลเหตุจูงใจจากความมีอคติแง่ลบของผู้กระทำความผิดที่เกลียดชังต่อผู้เสียหายที่มีลักษณะบางประการแตกต่างไปจากตน ซึ่งนับเป็นอาชญากรรมที่ส่งผลกระทบอย่างมากทั้งต่อตัวผู้เสียหาย ชุมชน และสังคมโดยรวมอย่างไรก็ดี ประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายที่จะนำมาใช้กับอาชญากรรมประเภทนี้เป็นการเฉพาะ โดยสามารถลงโทษผู้กระทำความผิดได้เพียงอาศัยบทบัญญัติความผิดอาญาพื้นฐานซึ่งมิได้นำมูลเหตุจูงใจจากความเกลียดชังดังกล่าวอันเป็นแก่นสำคัญของการกระทำความผิดประเภทนี้มาพิจารณาแต่ประการใด กฎหมายที่มีอยู่จึงไม่เพียงพอแก่การลงโทษให้เหมาะสมถูกต้องตรงกับลักษณะของความผิดที่เกิดขึ้นจากการศึกษาวิจัยพบว่า ในต่างประเทศที่มีปัญหาอาชญากรรมที่เกิดจากความเกลียดชังได้บัญญัติกฎหมายที่กำหนดความรับผิดทางอาญาสำหรับอาชญากรรมดังกล่าวไว้เป็นการเฉพาะ ไม่ว่าด้วยการกำหนดให้เป็นความผิดอาญาฐานหนึ่งหรือการกำหนดให้เป็นเหตุที่ผู้กระทำความผิดต้องได้รับโทษหนักขึ้นกว่ากรณีปกติ ซึ่งทำให้สามารถลงโทษอาชญากรรมประเภทนี้ได้ตรงกับลักษณะความผิดและครอบคลุมปัญหาที่เกิดขึ้นได้ จึงสมควรนำแนวความคิดดังกล่าวมาปรับใช้ให้เหมาะสมกับสภาพบริบทของสังคมไทย โดยบัญญัติกฎหมายที่กำหนดความรับผิดทางอาญาสำหรับการกระทำความผิดบางฐานที่เกิดขึ้นเพียงเพราะมูลเหตุจูงใจจากความเกลียดชังต่อลักษณะบางประการของผู้เสียหาย ให้ผู้กระทำความผิดต้องได้รับโทษหนักขึ้น ซึ่งจะทำให้การลงโทษนั้นเป็นไปอย่างเหมาะสมและครอบคลุมรูปแบบการกระทำความผิดที่เกิดขึ้นมากในปัจจุบัน ทั้งยังช่วยยับยั้งและทดแทนความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อบุคคล ชุมชน และสังคมส่วนรวมได้อย่างมีประสิทธิภาพและทันท่วงที
DOI: 10.14457/cu.the.2013.860
title: การกำหนดให้เจ้าหน้าที่ของรัฐมีอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมายในการดักรับข้อมูล

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งที่จะศึกษาและแสวงหาคำตอบว่า การกำหนดให้เจ้าหน้าที่ของรัฐมีอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมายในการดักรับข้อมูลตามกฎหมายไทยในปัจจุบันนั้นสมควรที่จะได้รับการปรับปรุงแก้ไขหรือไม่ อย่างไรจากการศึกษาวิจัยพบว่า การกำหนดให้เจ้าหน้าที่ของรัฐมีอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมายในการดักรับข้อมูลตามกฎหมายไทยในปัจจุบัน ยังไม่ครอบคลุมความผิดทางอาญาที่มีรูปแบบซับซ้อนได้อย่างเพียงพอ ส่งผลให้เกิดข้อจำกัดในเรื่องของวิธีการสืบสวนสอบสวนและแสวงหาพยานหลักฐาน นอกจากนี้ รูปแบบในการบัญญัติกฎหมายด้วยวิธีการนำไปแทรกไว้ในกฎหมายฉบับต่างๆ โดยมิได้บัญญัติไว้เป็นกฎหมายกลางเพียงฉบับเดียว ส่งผลให้กฎหมายขาดความเป็นเอกภาพและไม่มีมาตรฐานเดียวกัน อีกทั้งยังมิได้มีการกำหนดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการใช้ประโยชน์จากข้อมูลการติดต่อสื่อสารหรือพยานหลักฐานที่ได้มาโดยบังเอิญเอาไว้ ทำให้ไม่สามารถนำข้อมูลดังกล่าวมาใช้เพื่อประโยชน์ในการสืบสวนสอบสวนหรือใช้เป็นพยานหลักฐานในการพิจารณาคดีได้ดังนั้น จึงสมควรที่จะทำการบัญญัติกฎหมายว่าด้วยการกำหนดให้เจ้าหน้าที่ของรัฐมีอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมายในการดักรับข้อมูลขึ้นมาใหม่ โดยให้อยู่ในรูปแบบของกฎหมายกลางเพียงฉบับเดียว รวมทั้งเพิ่มเติมความผิดซึ่งเจ้าหน้าที่ของรัฐมีอำนาจในการดักรับข้อมูลให้ครอบคลุมถึงความผิดทางอาญาประเภทอื่นๆ ตามที่จำเป็นและสมควรด้วย ตลอดจนกำหนดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการใช้ประโยชน์จากข้อมูลการติดต่อสื่อสารหรือพยานหลักฐานที่ได้มาโดยบังเอิญเอาไว้อย่างเหมาะสมและชัดเจน ทั้งนี้ เพื่อให้กฎหมายดังกล่าวมีความเป็นเอกภาพ และสามารถนำมาใช้ป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมในปัจจุบันได้อย่างมีประสิทธิภาพต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1372
title: การเปรียบเทียบสมรรถนะของการถือและการใช้งานแท็บเล็ต

description: บทบาทของแท็บเล็ตเข้ามามีอิทธิพลต่อมนุษย์ทั่วโลกอย่างมีแนวโน้มสูงขึ้น โดยมีการประยุกต์ใช้งานแท็บเล็ตในชีวิตประจำวันสำหรับหลากหลายสาขาอาชีพ โดยเฉพาะงานทางด้านวิศวกรรมที่มีการนำแท็บเล็ตมาใช้เพื่อปรับปรุงงาน ดังนั้นลักษณะท่าทางการใช้งานแท็บเล็ตจึงเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อสมรรถนะของงาน งานวิจัยนี้จึงประเมินค่าสมรรถนะเพื่อเปรียบเทียบจากท่าทางถือขณะใช้งานแท็บเล็ต 3 ท่าทาง คือ ท่าถือ Clipboard Grip (CG) ท่าถือ Flat Hand (FH) และท่าถือ Thumb Extended with Thenar Support (TE) จากงานการสั่งการบนหน้าจอระบบสัมผัส (Touch Screen) 2 รูปแบบ คือ การแตะสัมผัสเป็นเส้นตรง (Linear Tapping) และการวาดสัมผัสตามแนวรัศมีวงกลม (Radial Dragging) โดยใช้อุปกรณ์นำเข้าข้อมูล 2 ชนิด คือ นิ้วมือ และปากกาดิจิตอล ดำเนินงานต่อเนื่องกันและแบ่งช่วงระยะเวลาการใช้งานออกเป็น 3 ช่วงระยะเวลาเพื่อศึกษาผลกระทบที่อาจนำไปสู่ความรู้สึกล้าได้การประเมินสมรรถนะจากปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และคอมพิวเตอร์ (Human Computer Interaction) อ้างอิงตาม ISO 9241-9 ที่ได้ดำเนินการทดสอบตามแนวคิดของ Fitts’ Law ผลที่ได้แสดงความสัมพันธ์ระหว่างระยะเวลาการเคลื่อนที่ (Movement Time) และดัชนีความยากของงาน (Index of Difficulty) ผลการทดสอบสถิติพบว่าปัจจัยเรื่องท่าทางการใช้แท็บเล็ตไม่มีผลต่อค่าสมรรถนะที่แตกต่างกันที่ระดับนัยสําคัญ 0.05 จากการดำเนินงานทั้งรูปแบบแตะสัมผัส และวาดสัมผัส แต่มีปัจจัยหลักเรื่องอุปกรณ์นำเข้าข้อมูลที่มีอิทธิพลสำหรับงานทั้งสองรูปแบบ และปัจจัยหลักเรื่องช่วงเวลาที่มีผลต่อสมรรถนะในการทำงานรูปแบบแตะสัมผัสเท่านั้น นอกจากนั้นยังมีปัจจัยเรื่องท่าทางถือขณะใช้งานร่วมกับอุปกรณ์นำเข้าข้อมูลทั้งสองประเภทที่มีอิทธิพลร่วมกันต่อค่าสมรรถนะในการดำเนินงานรูปแบบนี้ โดยที่การดำเนินงานโดยใช้ท่า FH ร่วมกับการใช้นิ้วมือสัมผัสให้สมรรถนะสูงที่สุด สำหรับการใช้ปากกดิจิตอลเมื่อใช้ร่วมกับท่า TE ให้สมรรถนะสูงกว่าท่าอื่น เมื่อพิจารณาถึงตัวชี้วัดของระยะเวลาการตอบสนองต่องานที่มีดัชนีความยากมากที่สุด (ID3) พบว่ามีเพียงปัจจัยหลักเรื่องอุปกรณ์นำเข้าที่มีอิทธิพลสำหรับงานทั้งสองรูปแบบ สรุปว่าท่าทางการถือขณะใช้งานแท็บเล็ตไม่มีอิทธิพลต่อสมรรถนะและระยะเวลาในการตอบสนองจากการทำงานทั้งรูปแบบแตะสัมผัสและวาดสัมผัสอย่างมีนัยสำคัญ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1373
title: ตัวอ่านบาร์โค้ดผลิตภัณฑ์บนมือถือสำหรับคนตาบอดไทย

description: ข้อกำหนดผลิตภัณฑ์มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าอุปโภคบริโภคของผู้ซื้อ อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้พิการทางสายตาเป็นเรื่องยากหรือเป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อสินค้าจากห้างร้านด้วยตนเอง เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตและสนับสนุนการดำรงชีวิตได้ด้วยตนเองของผู้พิการทางสายตา งานวิจัยนี้ได้นำเสนอแนวทางการพัฒนาแอปพลิเคชันบนมือถือโปรแกรมอ่านบาร์โค้ดผลิตภัณฑ์ โดยใช้ศาสตร์การประมวลผลภาพร่วมกับเทคโนโลยีการสังเคราะห์เสียงพูด ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน สมาร์ตโฟนสามารถใช้เป็นอุปกรณ์อ่านบาร์โค้ดได้ โดยการจับภาพบาร์โค้ดและอ่านออกเสียงบอกรายละเอียดสินค้าอุปโภคบริโภคสำหรับช่วยคนตาบอดในการเลือกซื้อผลิตภัณฑ์ แอปพลิเคชันที่พัฒนาขึ้นนี้เหมาะกับคนตาบอดที่มีทักษะความชำนาญถ่ายรูปด้วยสมาร์ตโฟนได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1374
title: การเพิ่มประสิทธิภาพความสามารถการเข้าถึงข้อมูลบนเว็บสำหรับผู้พิการทางสายตา

description: ปัจจุบันการเข้าถึงสารสนเทศเป็นที่นิยมอย่างมากไม่เว้นแม้แต่กลุ่มผู้พิการทางสายตา อย่างไรก็ตาม ด้วยข้อจำกัดและความบกพร่องทางสายตาส่งผลให้เกิดปัญหาการเข้าถึงสารสนเทศบางประเภทที่ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อรองรับการเข้าใช้งานเว็บของผู้พิการทางสายตา โปรแกรมอ่านหน้าจอถูกพัฒนาขึ้นสำหรับอ่านออกเสียงข้อมูลภายในหน้าเว็บต่างๆ เพื่อช่วยผู้พิการทางสายตาให้สามารถเข้าถึงข้อมูลและข่าวสารต่างๆ ได้ โดยเว็บไซต์ที่โปรแกรมอ่านหน้าจอสามารถทำการอ่านเนื้อหาข้อมูลได้สมบูรณ์นั้น จำเป็นที่จะต้องถูกพัฒนาขึ้นตามแนวทางการพัฒนาเว็บที่เรียกว่า WCAG 2.0 งานวิจัยนี้ได้พัฒนาเครื่องมือเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพความสามารถการเข้าถึงข้อมูลบนเว็บสำหรับผู้พิการทางสายตา แนวทางวิธีการคือสนับสนุนการจัดการเนื้อหาภายในเว็บที่มีอยู่ในปัจจุบันให้ได้ตามมาตรฐานการเป็นเว็บที่ทุกคนเข้าถึงได้ ผลลัพธ์การพัฒนาเว็บไซต์ตามแนวทางที่นำเสนอจะได้หน้าเว็บที่สามารถรองรับการใช้งานขั้นต่ำของผู้พิการทางสายตา ซึ่งจัดอยู่ในเกณฑ์ความสำเร็จระดับ A ตามมาตรฐาน WCAG 2.0