cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.417
title: ความสัมพันธ์ระหว่างภาษากับอุดมการณ์ว่าด้วยชายรักชายในหนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทย ปี พ.ศ. 2555: การศึกษาวาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างกลวิธีทางภาษากับอุดมการณ์ว่าด้วยชายรักชายในวาทกรรมหนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทย ตามแนววาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ ข้อมูลที่ศึกษาประกอบด้วยข่าว และบทความที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย จากหนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทย 6 ชื่อฉบับ ได้แก่ ไทยรัฐ เดลินิวส์ ข่าวสด มติชน แนวหน้า และสยามรัฐ ที่ตีพิมพ์ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2555ผลการวิจัยการศึกษาลักษณะตัวบทที่นำเสนอเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชายในหนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทย พบว่า พื้นที่ของหนังสือพิมพ์มีความสำคัญอย่างมากในการรับรู้ของผู้รับสาร กล่าวคือ ตัวบทเกี่ยวกับชายรักชายที่นำเสนอในพื้นที่หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์จะเข้าถึงมวลชนได้มากกว่าพื้นที่หน้าอื่นๆของหนังสือพิมพ์ ด้วยเหตุนี้พื้นที่ในหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์จึงมีอิทธิพลต่อการชักจูงความคิดของคนในสังคมให้ไปในทางที่สื่อมวลชนต้องการให้เป็นมากกว่าพื้นที่ในหน้าอื่นๆกลวิธีทางภาษาที่สื่ออุดมการณ์ว่าด้วยชายรักชายมีกลวิธีทางวัจนภาษา 11 กลวิธี ได้แก่ การเลือกใช้คำหรือกลุ่มคำ การใช้มูลบท การใช้ทัศนภาวะ การใช้อุปลักษณ์ การใช้ประโยคกรรม การกล่าวอ้าง การใช้คำถามวาทศิลป์ การกล่าวเกินจริง การใช้สำนวน การใช้สหบท และการเล่าเรื่อง และกลวิธีทางอวัจนภาษามี 4 กลวิธี ได้แก่ การตัดและเน้นข้อความ การใช้สีเพื่อสื่อความหมาย การใช้ความหมายของภาพ การทำหน้าบุคคลในภาพให้พร่ามัวกลวิธีทางภาษาดังกล่าวประกอบสร้างภาพแทนว่า ชายรักชายเป็น “พวกวิปริตผิดเพศ” “ตัวประหลาด” และตกเป็น “จำเลยของสังคม” ส่งผลให้คนในสังคมรู้สึกรังเกียจและกีดกันคนกลุ่มนี้ออกจากสังคมเนื่องจากความคิดเรื่องความไม่เข้ากันและเห็นว่าผิดแปลกไปจากธรรมชาติหรือสิ่งที่ควรจะเป็น นอกจากนี้ยังนำเสนออุดมการณ์ว่าด้วยชายรักชายซึ่งแบ่งออกได้เป็นสองส่วน ส่วนแรกคืออุดมการณ์ที่ตอกย้ำวาทกรรมกระแสหลักของสังคมปรากฏ 3 อุดมการณ์ ได้แก่ 1) ชายรักชายยังไม่ได้รับการยอมรับในสังคม 2) ชายรักชายมักจะมีการแสดงออกที่แตกต่างจากบรรทัดฐานทางสังคม 3) ชายรักชายมักจะหมกมุ่นอยู่กับเรื่องความรักและเพศสัมพันธ์ และส่วนที่สองเป็นอุดมการณ์ที่ต่างไปจากวาทกรรมกระแสหลักปรากฏ 2 อุดมการณ์ ได้แก่ 1) ชายรักชายทำสิ่งต่างๆได้เหมือนบุคคลทั่วไป 2) ชายรักชายประสบความสำเร็จได้ด้วยความสามารถของตนเอง จากอุดมการณ์ทั้ง 2 ส่วนนี้ ผู้วิจัยสังเกตเห็นว่า หากมองอุดมการณ์ในส่วนหลังหากมองอย่างผิวเผินจะเห็นว่าเป็นเรื่องที่ดี แต่แท้จริงแล้วนั้นยิ่งกลับเป็นการตอกย้ำชุดความคิดในส่วนแรกให้ชัดเจนยิ่งขึ้นอุดมการณ์ทั้งหมดดังกล่าวนี้ล้วนแฝงอุดมการณ์สำคัญที่ครอบงำสังคมอยู่ คือ "อุดมการณ์รักต่างเพศ" กล่าวคือ ชายรักชายถูกกดทับจากสังคมที่มีชายจริงหญิงแท้เป็นใหญ่ ทั้งยังถูกกีดกันจากสังคมจนต้องกลายเป็น “คนชายขอบ” จึงมีการผลิต "อุดมการณ์ว่าด้วยความเท่าเทียม" ที่พยายามประกอบสร้างชุดความคิดที่แสดงความต้องการความเท่าเทียมกันทางเพศในสังคมขึ้นมาเพื่อแข่งขัน แต่ด้วยวาทกรรมที่ถูกผลิตซ้ำในสื่อกระแสหลัก เช่น “หนังสือพิมพ์” จึงทำได้แค่เพียงขอพื้นที่บางส่วนเท่านั้น ในทางกลับกัน ยิ่งช่วยตอกย้ำ "อุดมการณ์รักต่างเพศ" ที่ครอบงำสังคมอยู่ให้ปรากฏเด่นชัดขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.418
title: การแสวงหาสารนิเทศให้ผู้สูงอายุโดยสมาชิกครอบครัว

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา การแสวงหาสารนิเทศให้ผู้สูงอายุโดยสมาชิกครอบครัวในด้านการรับทราบความต้องการสารนิเทศของผู้สูงอายุ เนื้อหาของสารนิเทศที่แสวงหาให้ผู้สูงอายุ แหล่งสารนิเทศที่สมาชิกครอบครัวใช้ และวิธีการนำเสนอสารนิเทศให้ผู้สูงอายุ รวมถึงปัญหาที่สมาชิกครอบครัวประสบในการแสวงหาสารนิเทศให้ผู้สูงอายุการวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ โดยใช้แบบสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากสมาชิกครอบครัวของผู้สูงอายุในกรุงเทพมหานคร จำนวน 5 เขต เขตละ 20 คน รวมทั้งสิ้น 100 คน ผลการวิจัยพบว่า สมาชิกครอบครัวส่วนใหญ่รับทราบความต้องการสารนิเทศของผู้สูงอายุจากการที่ผู้สูงอายุขอความช่วยเหลือในการแสวงหาสารนิเทศที่ต้องการ และแสวงหาสารนิเทศที่มีเนื้อหาด้านสุขภาพให้ผู้สูงอายุ แหล่งสารนิเทศบุคคลและแหล่งสารนิเทศสื่อมวลชนเป็นแหล่งสารนิเทศที่สมาชิกครอบครัวส่วนใหญ่ใช้ในการแสวงหาสารนิเทศให้ผู้สูงอายุ ในการนำเสนอสารนิเทศให้ผู้สูงอายุ สมาชิกครอบครัวส่วนใหญ่ใช้วิธีการนำเสนอสารนิเทศ ด้วยตนเอง สำหรับปัญหาที่สมาชิกครอบครัวประสบในการแสวงหาสารนิเทศให้ผู้สูงอายุ พบว่า สมาชิกครอบครัวประสบปัญหาในระดับมาก ระดับปานกลาง และระดับน้อย โดยปัญหาที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดอยู่ในระดับมาก ได้แก่ ไม่มีเวลานำเสนอสารนิเทศด้วยตนเอง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.419
title: การรับสารนิเทศของผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ประเภทสารคดี

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับสารนิเทศของผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ประเภทสารคดี ในด้านแหล่งที่รับสารนิเทศ เนื้อหาสารนิเทศ การจัดการกับสารนิเทศที่ได้รับ รวมถึงปัญหาในการรับสารนิเทศของผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ประเภทสารคดี โดยใช้แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลผลการวิจัย พบว่า ผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ประเภทสารคดีจำนวนมากที่สุด สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และมีประสบการณ์ 6 – 10 ปี โดยผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ประเภทสารคดีทุกคน รับสารนิเทศด้านสาระความรู้ จากแหล่งสารนิเทศบุคคล และแหล่งสารนิเทศสถาบัน/หน่วยงาน โดยนำไปใช้ประโยชน์เพื่อเขียนบทรายการโทรทัศน์ประเภทสารคดี สำหรับปัญหาที่ผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ประเภทสารคดีประสบในการรับสารนิเทศ พบว่า ในด้านเนื้อหาสารนิเทศนั้น ประสบปัญหาในระดับในระดับปานกลาง และระดับน้อย โดยปัญหาที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ เนื้อหาไม่ตรงกับความต้องการ ด้านแหล่งสารนิเทศ ประสบปัญหาในระดับปานกลาง และระดับน้อย โดยปัญหาที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ได้รับข้อมูลที่ไม่ถูกต้องจากแหล่งสารนิเทศ และด้านตัวผู้รับสารนิเทศประสบปัญหาในระดับน้อยทั้ง 4 เรื่อง โดยปัญหาที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ไม่มีเวลาในการรับสารนิเทศ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.420
title: การรับรู้เรื่องห้องสมุดสีเขียวของบรรณารักษ์ห้องสมุดมหาวิทยาลัย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้เรื่องห้องสมุดสีเขียวของบรรณารักษ์ห้องสมุดมหาวิทยาลัยในด้านแหล่งสารนิเทศที่ได้รับความรู้ เนื้อหาเรื่องห้องสมุดสีเขียวที่รับรู้ การนำเนื้อหาไปใช้และปัญหาในการรับรู้เรื่องห้องสมุดสีเขียว การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากบรรณารักษ์และบุคลากรวิชาชีพอื่นๆที่ปฏิบัติงานในห้องสมุดมหาวิทยาลัยที่มีการดำเนินงานห้องสมุดสีเขียวจำนวน 7 แห่ง รวมทั้งสิ้น 220 คน ได้รับแบบสอบถามกลับคืนมาจำนวน 183 ชุด (ร้อยละ 83.18)ผลการวิจัยพบว่าบรรณารักษ์ห้องสมุดมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่รับรู้เรื่องห้องสมุดสีเขียวจากแหล่งบนอินเทอร์เน็ต เนื้อหาเรื่องห้องสมุดสีเขียวที่บรรณารักษ์ห้องสมุดมหาวิทยาลัยรับรู้คือเรื่องอาคารห้องสมุด บรรณารักษ์ห้องสมุดมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่นำเรื่องการประหยัดพลังงานไปใช้ในระดับมาก และปัญหาในการรับรู้เรื่องห้องสมุดสีเขียว พบว่า บรรณารักษ์ประสบปัญหาในระดับปานกลาง และระดับน้อย โดยปัญหาที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ผู้เชี่ยวชาญมีจำนวนน้อย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.421
title: พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวกับการสร้างภาพลักษณ์ทางการทหาร

description: การสร้างภาพลักษณ์ทางการทหารในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นผลสืบเนื่องจากการที่พระองค์ไม่ทรงเป็นที่ยอมรับจากบรรดาทหารในกองทัพ รวมทั้งพระราชประสงค์ในการคานพระราชอำนาจทางการทหารระหว่างพระองค์และบรรดาพระเชษฐาพระอนุชา ซึ่งมีพระอำนาจ และเป็นที่เคารพของทหารใต้บังคับบัญชาเป็นอย่างมาก ด้วยเหตุนี้หลังจากที่พระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์ พระบรมราโชบายทางการทหารที่มุ่งเน้นการเสริมสร้างภาพลักษณ์ทางการทหารในพระองค์จึงปรากฏผ่านพระราชกรณียกิจต่าง ๆ ทั้งการก่อตั้งกองทหารส่วนพระองค์ การมีส่วนร่วมในการพัฒนากองทัพ การนำสยามเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่ 1 การพระราชนิพนธ์บทความต่าง ๆ เพื่อแสดงความรู้ทางการทหารของพระองค์ รวมไปถึงการปลูกฝังจิตสำนึกทหารให้มีความจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์ แม้การสร้างภาพลักษณ์ทางการทหารในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจะไม่ประสบความสำเร็จเท่าใดนัก แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นมรดกตกทอดจากการสร้างภาพลักษณ์ทางการทหารในพระองค์ คือจิตสำนึกแห่งความจงรักภักดีของทหารต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งยังคงเป็นหลักการสำคัญของทหารที่ได้รับการเชิดชูมาจนถึงทุกวันนี้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.422
title: VARIABLE PRODUCTION OF ENGLISH PAST TENSE MARKING BY L1 THAI LEARNERS: AN APPLICATION OF THE FAILED FUNCTIONAL FEATURES HYPOTHESIS

description: In second language acquisition research, it is well-attested that production of functional morphology, e.g. tense and agreement, by L2 learners is variable. English past tense marking is a functional morphology that is frequently variably produced by L2 learners (e.g. Bayley, 1991; Lardiere, 1998; Tajika, 1999; Hawkins and Liszka, 2003; among others). The present study examined whether variability exists in production of English past tense marking by L1 Thai speakers. It was hypothesized that variable use of English past tense marking will be observed and that the phenomenon can be accounted for by the Failed Functional Features Hypothesis (FFFH) (e.g. Franceschina, 2001; Hawkins and Chan, 1997; Hawkins and Liszka, 2003), but not by the Missing Surface Inflection Hypothesis (MSIH) (e.g. Lardiere, 1998; Prévost and White, 2000; White, 2003). Three tests: Grammaticality Judgment Test (GJT), Cloze Test, and Story-telling, were administered to 40 L1 Thai learners: 20 intermediate and 20 advanced learners. All of the participants were freshmen at Chulalongkorn University. The results showed that L1 Thai speakers exhibited variability in their production of English past tense marking in both the representation test: the GJT, and the production tests: the Cloze Test and the story-telling test. The two L1 Thai proficiency groups displayed a low suppliance rate of English past tense marking across the three tests. Additionally, an asymmetric rate of suppliance of past tense marking was observed. It was found that regular verbs were past-marked less frequently than irregular verbs by both proficiency groups. The suppliance rate of English past tense marking by the two L1 Thai proficiency groups was also higher when adverbial phrases of time indicating pastness were present. The low suppliances of past morphemes including both the representation and the production tasks, and the asymmetric phenomena confirmed the two hypotheses, hence, supporting the FFFH but confounding the MSIH.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.423
title: คำเรียกขานในภาษาไทพวนตำบลหาดเสี้ยว อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย

description: ผู้วิจัยสังเกตว่าชาวไทพวนในจังหวัดสุโขทัยยังคงรักษาความเป็นเอกลักษณ์ของภาษาและวัฒนธรรมของตนไว้ โดยเฉพาะภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวัน จึงได้ศึกษาการใช้ภาษาไทพวนด้วยวิธีสังเกตการสนทนาในสถานการณ์จริงของกลุ่มตัวอย่างที่เป็นชาวไทพวนจำนวน 270 คน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ระบบคำเรียกขานของชาวไทพวนที่อาศัยอยู่ในตำบลหาดเสี้ยว อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการเลือกใช้คำเรียกขานภาษาไทพวนกับปัจจัยทางสังคม ได้แก่ อายุของผู้พูด ความสัมพันธ์หรือบทบาทของผู้พูดผู้ฟัง และสถานการณ์การใช้ภาษา รวมทั้งสังเคราะห์ระบบคำเรียกขานของภาษาไทพวนผู้วิจัยวิเคราะห์โครงสร้างของคำเรียกขานภาษาไทพวนและพบว่ามีรูปแบบคำเรียกขานพื้นฐาน 5 รูปแบบ คือ คำนำหน้า คำสรรพนาม คำเรียกญาติ คำเรียกสถานภาพ และชื่อ ซึ่งเมื่อนำมาประสมกันจะได้รูปแบบคำเรียกขานทั้งหมด 16 รูปแบบแบ่งตามโครงสร้างออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ 1) คำเรียกขานเดี่ยว เช่น คำเรียกญาติ (mɛ:42 แม่, phɔ:42พ่อ ฯลฯ) คำสรรพนาม (to:33 เธอ, มึง) 2) คำเรียกขานที่มีส่วนประกอบสองส่วน เช่น คำนำหน้า+คำเรียกญาติ (ʔi:11 น้อง+ʔɛ:33 เด็กทารกหญิงหรือชาย) คำเรียกญาติ+คำเรียกสถานภาพ (ʔa:y42 พี่ชาย+ mɔ:24(หมอ 3) คำเรียกขานที่มีส่วนประกอบสามส่วน เช่น คำเรียกญาติ+คำเรียกสถานภาพ+ชื่อ (ʔa:y42 พี่ชาย+ thit45 ชายที่บวชเป็นพระภิกษุแล้ว + man45) ซึ่งในจำนวนรูปแบบทั้งหมด พบว่า คำเรียกญาติใช้มากที่สุดทิ้งห่างจากรูปแบบอื่น ข้อค้นพบนี้สอดคล้องกับสมมติฐานเพียงครึ่งเดียว ซึ่งสมมติฐานกำหนดไว้ว่ารูปแบบที่ใช้มากที่สุดมี 2 รูปแบบ คือ คำเรียกญาติ และ สรรพนามผลการวิเคราะห์การแปรของคำเรียกขานตามอายุของผู้พูด พบว่าคนไทพวนรุ่นอายุมากกับรุ่นอายุน้อยเลือกใช้รูปแบบคำเรียกขานส่วนใหญ่ต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนที่ตั้งสมมติฐานไว้ว่ากลุ่มคนอายุน้อยเลือกใช้รูปแบบ คำเรียกญาติ+ชื่อ มากที่สุดและกลุ่มคนอายุมากใช้รูปแบบ คำสรรพนาม มากที่สุดนั้น ผลที่ได้ไม่เป็นไปตามสมมติฐานโดยพบว่ากลุ่มคนอายุน้อยและอายุมากใช้รูปแบบ คำเรียกญาติ มากที่สุดเหมือนกันในการวิเคราะห์การใช้คำเรียกขานตามปัจจัยบทบาทของผู้พูดผู้ฟังนั้น ผู้วิจัยตั้งสมมติฐานไว้ว่าในความสัมพันธ์แบบสมดุลผู้พูดเลือกใช้รูปแบบ คำสรรพนาม มากที่สุด ผลการศึกษาสอดคล้องกับสมมติฐาน ส่วนในความสัมพันธ์แบบไม่สมดุล คาดว่าผู้น้อยจะใช้รูปแบบ คำเรียกญาติ+ชื่อ เรียกขานผู้ใหญ่มากที่สุด และผู้ใหญ่ใช้รูปแบบ คำสรรพนาม เรียกขานผู้น้อยมากที่สุด แต่กลับพบว่าผู้น้อยใช้รูปแบบ คำเรียกญาติ มากที่สุด ในขณะที่ผู้ใหญ่ใช้รูปแบบ คำนำหน้า+ชื่อ มากที่สุด นอกจากนั้นตามที่คาดว่าในความสัมพันธ์แบบเป็นกลางผู้พูดจะเลือกใช้รูปแบบ คำเรียกญาติ มากที่สุด ผลการวิเคราะห์ประเด็นนี้เป็นไปตามสมมติฐาน ในแง่สถานการณ์การใช้ภาษา ตามสมมติฐานที่ว่าในสถานการณ์ที่เป็นทางการผู้พูดใช้รูปแบบ คำนามเฉพาะบุคคล มากที่สุด และในสถานการณ์ที่ไม่เป็นทางการผู้พูดใช้รูปแบบ คำสรรพนาม มากที่สุดนั้น ข้อค้นพบไม่เป็นไปตามนั้น กล่าวคือพบว่า รูปแบบคำเรียกขานที่ใช้มากที่สุดเหมือนกันทั้ง 2 สถานการณ์ คือ รูปแบบ คำเรียกญาติ ถึงแม้รูปแบบอื่นจะมีการแปรตามสถานการณ์อย่างมีนัยสำคัญ ในบทสรุปผู้วิจัยสังเคราะห์ระบบคำเรียกขานในภาษาไทพวน ซึ่งสรุปได้ว่าปัจจัยสำคัญในการเลือกคำเรียกขานให้เหมาะสม ได้แก่ สถานการณ์การใช้ภาษาและบทบาทของผู้พูดที่สัมพันธ์กับผู้ฟัง ซึ่งถูกกำหนดโดยความเคารพและความสนิทสนม
DOI: 10.14457/cu.the.2013.71
title: ผลของการทำไนตรายดิงแบบก๊าซ, อ่างเกลือ และพลาสมาต่อความต้านทานการกัดกร่อนของเหล็กกล้าเครื่องมือทำงานร้อน H13

description: งานวิจัยนี้ ศึกษาเกี่ยวกับผลกระทบต่อความต้านทานการกัดกร่อนของเหล็กกล้าเครื่องมือทำงานร้อน H13 ที่ผ่านการปรับปรุงผิวด้วยการทำไนตรายดิงแบบก๊าซ, อ่างเกลือ และพลาสมา โดยใช้สภาวะเดียวกับอุตสาหกรรมไทย พบว่า H13 ที่ผ่านการทำไนตรายดิงแบบก๊าซ (AG), อ่างเกลือ (AS) และพลาสมา (AP) มีความแข็งผิวเพิ่มขึ้นจาก 709 HV0.05 เป็น 1039, 1215 และ 1410 HV0.05 ตามลำดับ เนื่องจากเกิดสารประกอบ Fe2-3N ขึ้นที่ผิว จากโครงสร้างจุลภาคภาคตัดขวาง พบว่าชิ้นงานถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คือ กลุ่มที่มีชั้นสารประกอบที่ผิวชิ้นงาน (AG, AS) และกลุ่มที่ไม่มีชั้นสารประกอบที่ผิวชิ้นงาน (AP) เมื่อทดสอบสมบัติด้านการกัดกร่อนชิ้นงานทุกกลุ่มด้วยเทคนิค โพเทนชิโอไดนามิกส์ ในสารละลายโซเดียมคลอไรด์ ความเข้มข้นร้อยละ 0.9 โดยมวลต่อปริมาตร ที่อุณหภูมิห้อง พบว่ากลุ่มชิ้นงานที่มีชั้นสารประกอบ (AG, AS) มีค่าศักย์ไฟฟ้าการกัดกร่อนลดลงมาก มีอัตราการกัดกร่อนสูงขึ้นมาก เมื่อเทียบกับ H13 (AR) และเกิดช่วงแพสซีฟของชั้นสารประกอบขึ้นในเส้นโค้งโพลาไรเซชัน โดยจากภาพถ่ายพื้นผิวชิ้นงานภายหลังการทดสอบพบว่า เกิดการกัดกร่อนแบบในซอก ซึ่งสอดคล้องกับผิวชิ้นงานภายหลังการปรับปรุงผิวที่มีรูพรุนระดับจุลภาคอยู่จำนวนมาก ในขณะที่กลุ่มชิ้นงานที่ไม่มีสารประกอบ (AP) มีค่าศักย์ไฟฟ้าการกัดกร่อนลดลงเล็กน้อย มีอัตราการกัดกร่อนที่สูงขึ้นเล็กน้อย เมื่อเทียบกับ H13 (AR) และไม่พบช่วงแพสซีฟ โดยจากภาพถ่ายพื้นผิวชิ้นงานภายหลังการทดสอบพบว่า เกิดการกัดกร่อนแบบสม่ำเสมอ แต่เมื่อทำการทดสอบด้วยเทคนิคโพเทนชิโอสแตติก ในสารละลายโซเดียมคลอไรด์ ความเข้มข้นร้อยละ 0.9 โดยมวลต่อปริมาตร ที่อุณหภูมิห้อง โดยตั้งค่าศักย์ไฟฟ้าทดสอบที่ -300 และ 0 มิลลิโวลต์ เป็นเวลา 5 ชั่วโมง 30 นาที ซึ่งจะเกิดแต่ปฏิกิริยาแอโนดิก พบว่ากลุ่มชิ้นงานที่มีชั้นสารประกอบที่มีความต้านทานสูงอยู่ที่ผิว (AG, AS) มีกระแสไฟฟ้าการกัดกร่อนที่ต่ำกว่ากลุ่มชิ้นงานที่ไม่มีชั้นสารประกอบ (AP)จากนั้น ศึกษาความเป็นไปได้ในการปรับปรุงกระบวนการให้สามารถเพิ่มความแข็งผิวและความต้านทานการกัดกร่อนของ H13 โดยเพิ่มการชุบโครเมียมด้วยไฟฟ้า และการสูญเสียคาร์บอนที่ผิว ประกอบด้วยกลุ่ม H13 ที่ชุบโครเมียมด้วยไฟฟ้าตามด้วยทำไนตรายดิงแบบพลาสมา (EP), H13 ที่ทำไนตรายดิงแบบพลาสมาตามด้วยชุบโครเมียมด้วยไฟฟ้า (PE), H13 ที่สูญเสียคาร์บอนที่ผิวตามด้วยทำไนตรายดิงแบบพลาสมา (DP) และ H13 ที่สูญเสียคาร์บอนที่ผิวตามด้วยทำไนตรายดิงแบบพลาสมาตามด้วยชุบโครเมียมด้วยไฟฟ้า (DPE) จากผลวิเคราะห์และทดสอบพบว่า H13 ที่ทำไนตรายดิงแบบพลาสมาตามด้วยชุบโครเมียมด้วยไฟฟ้า (PE) ทำให้ความแข็งผิวเพิ่มขึ้น และความต้านทานการกัดกร่อนลดลงเล็กน้อย
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.501
title: ผลการเปิดแถบบันทึกเสียงแม่สุกรเรียกลูกดูดนมต่อพฤติกรรมและสมรรถภาพในการผลิตของลูกสุกรหย่านมที่ไม่ใช่ลูกตัวเอง
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.502
title: การอนุบาลลูกปลานิลแดงด้วยอาหารสำเร็จรูปผสมน้ำสาหร่ายผมนาง
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.505
title: ประสิทธิภาพของน้ำมันหอมระเหยจากกานพลูในบรรจุภัณฑ์แอคทีฟต่อการยืดอายุการเก็บรักษาไข่ไก่ที่เก็บรักษาไว้ในตู้เย็น
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.506
title: ผลของนมหมักกรดในสูตรอาหารเลี้ยงปลาดุกบิ๊กอุยในกระชัง
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.507
title: การใช้สารสกัดจากสาหร่ายโพรงในผลิตภัณฑ์เจลลูกชิ้นปลา
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.508
title: การพัฒนารูปแบบการจัดการส่งเสริมสุขภาพและการป้องกันอันตรายทางสุขภาพ ในชุมชนที่ประสบภาวะอุทกภัย
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.509
title: การแปรรูปผลิตภัณฑ์เต้าหู้ปลาจากปลาน้ำจืดในพื้นที่อำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.510
title: การพัฒนาผลิตภัณฑ์ห่อหมกจากซูริมิในไส้คลอลาเจนสำหรับผู้สูงอายุ
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.512
title: ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุและผลลัพธ์ของศักยภาพกลยุทธ์เครือข่าย : หลักฐานเชิงประจักษ์ของธุรกิจโรงแรมในประเทศไทย
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.513
title: ปัจจัยด้านพลวัตสภาพแวดล้อม ผู้นํา และความคิดสร้างสรรค์ที่มีผลต่อการดําเนินงานของวิสาหกิจชุมชน จังหวัดลําพูน
DOI: 10.14455/nrct.img.2019.514
title: ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตการทำงานและการคุ้มครองทางสังคมของแรงงานนอกระบบ กรณีศึกษา : พนักงานร้านอาหารในเขตเทศบาลเมืองวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชานี
DOI: 10.14457/cu.the.2013.424
title: การแปรของสระสูงยาว (i:, ɨ:, u:) ในภาษาไทยถิ่นนครศรีธรรมราชตามตัวแปรอายุ เพศ และวัจนลีลา

description: จากการสังเกตภาษาไทยถิ่นนครศรีธรรมราชในปัจจุบันพบว่าคำไทยที่เขียนด้วยสระสูงยาว มีการออกเสียงในคำบางคำเหมือนคำในภาษาไทยกรุงเทพ และถึงแม้จะมีผลงานในอดีตกล่าวถึงปรากฏการณ์นี้ แต่ก็ยังไม่มีคำอธิบายเหตุผลของการแปรดังกล่าว ผู้วิจัยจึงสนใจที่จะศึกษาการแปรของสระสูงยาว (i:, ɨ:, u:) ในภาษาไทยถิ่นนครศรีธรรมราช เพื่อวิเคราะห์รูปแปร และความสัมพันธ์ของรูปแปรกับสิ่งแวดล้อมทางเสียงและตัวแปรสังคม โดยตั้งสมมติฐานว่า สระสูงยาว (i:, ɨ:, u:) ในภาษาไทยถิ่นนครศรีธรรมราชมีรูปแปร 2 รูปคือ รูปแปรมาตรฐาน [i:, ɨ:, u:] และรูปแปรท้องถิ่น [e:, ə:, o:] โดยมีเงื่อนไขการปรากฏตามสิ่งแวดล้อมทางเสียง ได้แก่ เสียงวรรณยุกต์ พยัญชนะต้น และพยัญชนะท้าย และมีการแปรตามตัวแปรสังคมได้แก่ อายุ เพศ และวัจนลีลา ผู้วิจัยเก็บข้อมูลการออกเสียงคำที่สะกดด้วยสระ และ ที่ตำบลสวนขัน อำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยการสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาทั้งสิ้น 80 คน แบ่งเป็นเพศชาย 40 คน และเพศหญิง 40 คน อายุระหว่าง 12 – 80 ปี และมีระดับการศึกษาไม่เกินชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยให้ตอบคำถามรายการคำ จำนวน 36 คำ เพื่อทดสอบวัจนลีลาแบบเป็นทางการ และ ให้พูดคุยตามหัวข้อสนทนาที่กำหนดให้ 4 หัวข้อเพื่อทดสอบวัจนลีลาแบบไม่เป็นทางการผลการวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่าสระสูงยาว (i:, ɨ:, u:) มี 2 รูปแปร คือรูปแปรมาตรฐาน [i:, ɨ:, u:] และรูปแปรท้องถิ่น [e:, ə:, o:] รูปแปรที่ปรากฏมากที่สุดคือรูปแปรมาตรฐาน [i:, ɨ:, u:] ในการวิเคราะห์อิทธิพลของสิ่งแวดล้อมทางเสียง ซึ่งได้แก่เสียงวรรณยุกต์ เสียงพยัญชนะต้น และเสียงพยัญชนะท้าย พบว่ารูปแปรมาตรฐาน [i:, ɨ:, u:] ปรากฏกับทุกสิ่งแวดล้อมทางเสียง และปรากฏมากกว่ารูปแปรท้องถิ่น [e:, ə:, o:] เกือบทุกกรณี นอกจากนี้ยังพบว่า ลักษณะพยางค์ที่บราวน์และดิลเลอร์กล่าวไว้ว่าควรออกเสียงเป็น [e:, ə:, o:] กลับพบการปรากฏของรูปแปร [i:, ɨ:, u:] ในอัตราที่สูงมาก จึงสรุปได้ว่าภาษาไทยถิ่นนครศรีธรรมราชมีการแปรของเสียงที่ต่างไปจากเงื่อนไขของบราวน์และดิลเลอร์เมื่อพิจารณาปัจจัยทางสังคมพบว่า การแปรของสระสูงยาว (i:, ɨ:, u:) มีความสัมพันธ์กับตัวแปรเพศ อายุ และวัจนลีลา กล่าวคือ เพศหญิงใช้รูปแปรมาตรฐาน [i:, ɨ:, u:] มากกว่าเพศชาย ผู้ที่มีอายุน้อยใช้รูปแปรมาตรฐาน [i:, ɨ:, u:] มากกว่าผู้ที่มีอายุมาก และในวัจนลีลาแบบเป็นทางการใช้รูปแปรมาตรฐาน [i:, ɨ:, u:] มากกว่าวัจนลีลาแบบไม่เป็นทางการ ซึ่งผลการวิเคราะห์นี้เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้..
DOI: 10.14457/cu.the.2013.425
title: ภาวะผู้นำทหารกับการยุติการสู้รบบ้านร่มเกล้า

description: การอธิบายปรากฏการณ์ยุติสงครามบ้านร่มเกล้า ด้วยการเจรจาหยุดยิง โดยมี พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ เป็นตัวแทนที่เหมาะสมในการปิดการเจรจา วิทยานิพนธ์ฉบับนี้อาศัยวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ตลอดจนศึกษาประวัติศาสตร์ในช่วงเวลา 31 พฤษภาคม ค.ศ.1987 -19 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1988 ภาพเสมือนของภูเขาน้ำแข็งด้านล่าง แสดงภาพปรากฏการณ์ผ่านสงครามบ้านร่มเกล้า-บ่อแตน เป็นผลสืบเนื่องจากความหวาดระแวงภัยคอมมิวนิสต์ช่วงสงครามเย็นทั้งยังมีปัจจัยความร้าวฉานเก่าในคราวสงครามสามหมู่บ้าน นำไปสู่สงครามบ้านร่มเกล้า-บ่อแตน นอกจากนั้นยังมีปัจจัยร่วมอีกเจ็ดประการ ปัจจัยลึกซึ้งเหล่านี้นำไปสู่ภาพด้านบนของยอดภูเขาน้ำแข็ง เสมือนมีจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งระหว่างประเทศจากการทำไม้ในพื้นที่สัมปทานเอกชนไทยโดยบริษัทอุตรดิตถ์มอเตอร์เวิร์คและบริษัทรุ่งตระการทำไม้ซึ่งปรากฏเป็นข่าวในช่วงเวลานั้น วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เน้นอธิบายภาวะผู้นำนายทหารซึ่งมีปัจจัยสำคัญที่ทำให้ พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ ได้รับเลือกเป็นผู้ปิดการเจรจาด้วยการหยุดยิง โดยมีสาระสำคัญดังนี้ ประการแรก พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ มีประสบการณ์ทำงานใกล้ชิดในฐานะนายทหารคนสนิท (ทส.) ของนายกรัฐมนตรีไทยสมัยประชาธิปไตยครึ่งใบที่มีการแย่งชิงอำนาจของนายทหาร จปร. รุ่นต่างๆ เพื่อเป็นทายาททางการเมืองสืบต่อจาก พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ ผู้ทำหน้าที่หัวหน้ารัฐบาลในช่วงเกิดสงครามบ้านร่มเกล้า-บ่อแตน ในช่วงเวลานี้รัฐบาลเผชิญกับทั้งปัญหาภายนอกประเทศและปัญหาภายในประเทศ, ประการที่สอง พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ มีประสบการณ์ทำงานด้านการทูตและการเจรจามาก่อนจากเหตุการณ์เดินทางไปพบผู้นำจีน ตลอดจนมีประสบการณ์ มีความเจริญก้าวหน้าในวิชาชีพทหาร, ประการสาม ลักษณะบุคลิกภาพและประวัติความเป็นมาของตระกูล ยงใจยุทธ ที่ใกล้ชิดกับเชื่อพระวงศ์ไทย และ สายราชวงศ์ลาว, เจ้าสุภานุวงศ์, เจ้าเพชราชซึ่งมีชายาชื่อ หม่อม อภิณพร รัตนวงศา-ยงใจยุทธ มีศักดิ์เป็นคุณอาของ พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ และ ปัจจัยสุดท้าย เนื่องจากการเจรจาเป็นหนทางยุติการสู้รบที่สอดคล้องกับผลประโยชน์แห่งชาติของคู่ขัดแย้ง อีกทั้งฝ่ายลาวเสนอโอกาสในการเจรจาหยุดยิงคลายครั้งแต่เนื่องจากความขัดแย้งระหว่างกระทรวงการต่างประเทศไทยและผู้นำระดับต่างๆ ของฝ่ายลาว ทำให้ฝ่ายลาวแสดงท่าทีต้องการให้ พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ เป็นหัวหน้าคณะผู้แทนเจรจาฝ่ายไทยเพื่อมาเจรจาหยุดยิงกับฝ่ายลาว จากปัจจัยสี่ประการข้างต้นส่งผลให้ พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ ตัดสินใจมอบหมายให้ พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ เป็นผู้แทนฝ่ายไทยดำเนินการสานต่อกระบวนการเจราจาหยุดยิง กระทั่งสัมฤทธิ์ผลในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531
DOI: 10.14457/cu.the.2013.426
title: มุมมองเกี่ยวกับภาวะใกล้ตายและความตายของผู้ป่วยโรคร้ายแรงภายใต้การดูแลรักษาแบบประคับประคอง

description: โรคร้ายแรง อันได้แก่ โรคมะเร็ง โรคหัวใจและโรคเอดส์จัดเป็นโรคที่คุกคามต่อชีวิต ผู้ที่ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์ว่าตนป่วยเป็นโรคร้ายแรงจึงต้องเผชิญกับภาวการณ์เจ็บป่วย ภาวะใกล้ตายและความตาย แต่การวิจัยในประเด็นนี้มีอยู่จำกัดเมื่อเทียบกับปริมาณแนวโน้มของผู้ป่วยที่เพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง การวิจัยครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ 1.) เพื่อศึกษามุมมองเกี่ยวกับภาวะใกล้ตายและความตายของผู้ป่วยโรคร้ายแรงที่อยู่ภายใต้การดูแลรักษาแบบประคับประคองและ 2.) เพื่อศึกษาอิทธิพลของมุมมองดังกล่าวต่อการใช้ชีวิตและการปรับตัวของผู้ป่วยโรคร้ายแรงที่อยู่ภายใต้การดูแลรักษาแบบประคับประคอง เพื่อที่จะเป็นส่วนหนึ่งของแนวทางในการส่งเสริมให้ผู้ป่วยได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีจวบจนลมหายใจสุดท้ายและจากไปอย่างสมศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์ ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพในการศึกษาและดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นผู้ทำหน้าที่คอยให้การดูแลแก่ผู้ป่วยโรคร้ายแรงอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอดกระบวนการของการเจ็บป่วยจนกระทั่งผู้ป่วยถึงช่วงวาระสุดท้ายของชีวิตและได้จากไปอย่างสงบเป็นจำนวนทั้งหมด 10 ราย โดยใช้เทคนิคการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก การฟังอย่างคิดพิจารณาและบันทึกข้อมูล แล้วนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์โดยการตีความเปรียบเทียบข้อมูลที่ได้จากภาคสนาม ผลการวิจัยพบว่าการใช้ชีวิตและการปรับตัวของผู้ป่วยโรคร้ายแรงตั้งแต่ช่วงขณะเจ็บป่วยจนกระทั่งถึงวาระสุดท้ายของชีวิตได้รับอิทธิพลมาจากมุมมองทางความคิดที่เกี่ยวกับภาวะใกล้ตายและความตาย ซึ่งมุมมองดังกล่าวของผู้ป่วยเป็นผลมาจากปัจจัยที่หลากหลาย ได้แก่ ปัจจัยทางสังคม, การกำหนดความหมายของความตายตามระบบวัฒนธรรม, รูปแบบการดูแลรักษา, ความรุนแรงของโรคที่เป็นอยู่และอื่นๆที่แตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล โดยพบว่าปัจจัยที่สำคัญต่อมุมมองความคิด การใช้ชีวิตและการปรับตัวของผู้ป่วยมากที่สุดก็คือปัจจัยด้านรูปแบบการดูแลรักษา ผู้ป่วยโรคร้ายแรงที่ได้รับการดูแลรักษาแบบประคับประคองจากทีมสุขภาพและครอบครัวอย่างสม่ำเสมอจะสามารถใช้ช่วงระยะเวลาสุดท้ายของชีวิตไปกับการเตรียมพร้อมที่จะเข้าสู่ความตายได้อย่างมีคุณค่าทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ สังคมและจิตวิญญาณ เมื่อเตรียมพร้อมแล้วทุกด้านจะทำให้ผู้ป่วยหมดห่วง ปล่อยวาง เกิดความสงบทางจิตใจและจากโลกนี้ไปได้อย่างสุขสงบ จากผลการวิจัยครั้งนี้ทำให้เกิดความเข้าใจในมิติของมุมมองเกี่ยวกับภาวะใกล้ตายและความตาย ตลอดจนการใช้ชีวิตและการปรับตัวของผู้ป่วยโรคร้ายแรงที่กำลังจะเข้าสู่ระยะสุดท้ายของชีวิตได้เป็นอย่างดี โดยบุคลากรทางการแพทย์หรือบุคคลที่เกี่ยวข้องสามารถนำข้อค้นพบจากการวิจัยครั้งนี้ไปเป็นข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนาการดูแลผู้ป่วยโรคร้ายแรงตั้งแต่ขณะเริ่มเจ็บป่วยจนกระทั่งเข้าสู่วาระสุดท้ายของชีวิตได้ เพื่อให้ผู้ป่วยได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีตลอดกระบวนการรักษาและจากโลกนี้ไปได้อย่างสุขสงบตรงตามความต้องการของผู้ป่วย