cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2001.557
title: การวิเคราะห์ผลของเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษาที่มีต่อความเสมอภาคในโอกาสทางการศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา

description: ศึกษา (1) ศึกษาผลของเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษาที่มีต่อจำนวนนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา (2) การใช้เงินกู้เพื่อการศึกษาของนักศึกษา (3) ศึกษาผลของเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษาที่มีต่อความเสมอภาคในโอกาสทางการศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา และ (4) เพื่อ เสนอแนวทางการจัดการเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษาเพื่อเพิ่มความเสมอภาคในโอกาสทางการศึกษาในระดับอุดมศึกษา ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ (1) จำนวนนักศึกษาปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 ปีการศึกษา 2535-2543 (2) ข้อมูลนักศึกษากู้ยืมเงินปีการศึกษา 2539-2543 (3) ข้อมูลเกี่ยวกับอาชีพกำลังแรงงานและประชากรจำแนกตามเพศและภูมิภาค และ (4) ความเห็นของผู้เกี่ยวข้องกับนโยบายกองทุนเงินให้กู้เพื่อการศึกษา การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์อนุกรมเวลา การพยากรณ์ด้วยเทคนิคการปรับให้เรียบและ ratio method โค้งลอเรนซ์ สัมประสิทธิ์จินี ดัชนีโอกาสในการเลือก และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า หลังมีกองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษาในช่วงปี 2539-2543 จำนวนนักศึกษามีแนวโน้มเพิ่มสูงกว่ากรณีไม่มีกองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษา แต่ในอัตราการเพิ่มกลับลดลงจากร้อยละ 6.8 เป็น 5.1 ซึ่งน่าจะเป็นผลมาจากภาวะวิกฤตเศรษฐกิจ นักศึกษาใช้เงินกู้มากที่สุด 3 อันดับแรก คือ ค่าเล่าเรียน ค่าครองชีพและค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการศึกษา หลังมีกองทุนความเสมอภาคในโอกาสทางการศึกษาในภาพรวมเมื่อพิจารณาจากกลุ่มอาชีพผู้ปกครองเพิ่มขึ้น (ค่าสัมประสิทธิ์จินีลดลงจาก 0.36 เป็น 0.25) ความเสมอภาคในโอกาสทางการศึกษาในภาพรวมเมื่อพิจารณาจากภูมิลำเนาของนักศึกษาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย (ค่าสัมประสิทธิ์จินีลดลงจาก 0.25 เป็น 0.22) ความไม่เสมอภาคในโอกาสทางการศึกษาในมหาวิทยาลัยเปิด เมื่อพิจารณาจากกลุ่มอาชีพผู้ปกครองลดลงมากที่สุด (ค่าสัมประสิทธิ์จินีลดลงจาก 0.35 เป็น 0.22) และพบว่าไม่มีความแตกต่างในโอกาสทางการศึกษาระหว่างเพศของนักศึกษา ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายที่ได้จากงานวิจัย คือ (1) ควรมีมาตรการในการสร้างความยั่งยืนให้แก่กองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษา (2) ควรมีการติดตาม ตรวจสอบ และวิธีการให้นักศึกษานำเงินกู้ยืมเพื่อการศึกษาไปใช้ในเรื่องที่เกี่ยวกับการศึกษาให้มากที่สุด และ (3) ปรับปรุงระบบการคัดเลือกนักศึกษา เพื่อให้นักศึกษาที่ยากจนมีโอกาสเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษามากขึ้น และมีการให้เงินกู้ยืมเพื่อการศึกษาแก่นักศึกษาเหล่านั้น แนวทางการจัดการเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษาเพื่อเพิ่มความเสมอภาคในโอกาสทางการศึกษาตามความเห็นของผู้ที่เกี่ยวข้องกับนโยบายกองทุน 3 อันดับแรกคือ (1) ควรเพิ่มโอกาสในการกู้ยิมเงินเพื่อการศึกษาแก่นักเรียนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายด้วยเพื่อให้สามารถเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาได้ (2) ไม่ควรนำสาขาขาดแคลนมาพิจารณาในการอนุมัติเงินกู้ให้นักศึกษา และ (3) ควรพิจารณาจำนวนบุตรและหนี้สินของผู้ปกครองร่วมกับเกณฑ์รายได้ของผู้ปกครอง
DOI: 10.14457/cu.the.2001.558
title: ผลของการใช้กลวิธีชี้นำการอ่านและการคิดระดับสูง ที่มีต่อความสามารถในการอ่านภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4

description: เปรียบเทียบความสามารถในการอ่านภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ระหว่างก่อนและหลังการสอนอ่าน โดยใช้กลวิธีชี้นำการอ่านและการคิดระดับสูง และเปรียบเทียบความสามารถในการอ่านภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณ ระหว่างนักเรียนที่ได้รับการสอนอ่าน โดยใช้กลวิธีชี้นำการอ่านและการคิดระดับสูง กับนักเรียนที่ได้รับการสอนอ่านแบบปกติ ตัวอย่างประชากรคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเดชอุดม อำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี ปีการศึกษา 2544 ซึ่งได้จากการสุ่มแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 2 ห้องๆ ละ 30 คน กำหนดให้กลุ่มหนึ่งเป็นกลุ่มทดลอง สอนอ่านโดยใช้กลวิธีชี้นำการอ่านและการคิดระดับสูง และอีกกลุ่มหนึ่งเป็นกลุ่มควบคุม สอนอ่านโดยวิธีสอนแบบปกติ ผู้วิจัยดำเนินการสอนทั้งสองกลุ่มด้วยตนเอง ใช้เวลาสอนกลุ่มละ 2 คาบต่อสัปดาห์ เป็นเวลา 8 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบทดสอบ วัดความสามารถในการอ่านภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่ามัชฌิมเลขคณิตคิดเป็นร้อยละ ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D) และทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่ได้รับการสอนอ่านโดยใช้กลวิธีชี้นำการอ่าน และการคิดระดับสูง มีความสามารถในการอ่านภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณ สูงกว่าก่อนทดลองสอน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 โดยนักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยหลังการทดลอง สูงกว่าก่อนการทดลอง 15.71% 2. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่ได้รับการสอนอ่านโดยใช้กลวิธีชี้นำการอ่าน และการคิดระดับสูง มีความสามารถในการอ่านภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณ สูงกว่านักเรียนที่ได้รับการสอนอ่านด้วยวิธีปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2001.559
title: การศึกษาการจัดโครงงานคณิตศาสตร์ในโรงเรียนประถมศึกษากรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการจัดโครงงานคณิตศาสตร์ในโรงเรียนประถมศึกษา กรุงเทพมหานคร ด้านการเตรียมการ การดำเนินการ และการประเมินผลการจัดทำโครงงานคณิตศาสตร์ และปัญหาในการจัดทำโครงงานคณิตศาสตร์ ตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ ผู้บริหารโรงเรียน 254 คน ครู 127 คน และนักเรียน 36 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต และแบบศึกษาเอกสาร ผลการวิจัยพบว่า 1. ด้านการเตรียมการจัดทำโครงงาน ผู้บริหารรับนโยบายจากโรงเรียน มีการประชาสัมพันธ์ให้ครูทราบโดยการประชุมชี้แจง มีการส่งครูเข้ารับการอบรมและสัมมนา ครูและนักเรียนเป็นผู้จัดหาเครื่องมือและอุปกรณ์เอง มีการใช้งบประมาณของโรงเรียน มีการให้รางวัลเป็นเกียรติบัตรแก่นักเรียน 2. ด้านการดำเนินการ โครงงานคณิตศาสตร์ที่นักเรียนจัดทำอยู่ในประเภทสำรวจ มีการเลือกหัวข้อเรื่องตามความสนใจและความถนัดของนักเรียน ครูมีวิธีการกระตุ้นให้นักเรียนหาหัวเรื่องโดยการตั้งปัญหาให้นักเรียนตอบ นักเรียนใช้พื้นฐานทางคณิตศาสตร์ด้านจำนวนในการทำโครงงาน มีการเชิญวิทยากรหรือผู้เชี่ยวชาญมาให้ความรู้ ครูแนะนำโครงงานของรุ่นพี่ให้นักเรียนดูเป็นตัวอย่าง นักเรียนทำโครงงานช่วงพักกลางวัน ครูติดตามผลปฏิบัติงานโดยให้นักเรียนรายงานเป็นระยะๆ นักเรียนนำเสนอผลงานที่สำเร็จแล้วหน้าชั้นเรียน ครู นักเรียน เพื่อน และผู้ปกครอง นักเรียนเป็นผู้ประเมินผลโครงงาน 3. ด้านการประเมินผลการจัดทำโครงงาน มีการประเมินผลการจัดทำโครงงานเมื่อสิ้นสุดการดำเนินการโดยให้นักเรียนนำเสนอผลงาน และนำข้อมูลที่ได้ไปใช้ปรับปรุงแผนครั้งต่อไป 4. ปัญหาในการจัดทำโครงงาน ได้แก่ ครูขาดทักษะในการจัดทำโครงงาน ไม่มีงบประมาณในการสนับสนุน นักเรียนมีความรู้ในการจัดทำไม่เพียงพอ นักเรียนมีเวลาไม่เพียงพอในการจัดทำ นักเรียนอ่านภาษาไทยไม่คล่องเป็นอุปสรรคในการทำงาน
DOI: 10.14457/cu.the.2001.560
title: การพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมเพื่อพัฒนาจริยธรรม ของนักศึกษาช่างอุตสาหกรรมตามแนวคิดการปรับพฤติกรรมทางปัญญา

description: พัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมเพื่อพัฒนาจริยธรรม ของนักศึกษาช่างอุตสาหกรรมตามแนวคิดการปรับพฤติกรรมทางปัญญา และเพื่อนำรูปแบบการจัดกิจกรรมที่พัฒนาขึ้นไปทดลองใช้ กับนักศึกษาช่างอุตสาหกรรมโดยเปรียบเทียบพฤติกรรมจริยธรรม ของนักศึกษาช่างอุตสาหกรรมในกลุ่มทดลองที่ได้รับการพัฒนา รูปแบบการจัดกิจกรรมตามแนวคิดการปรับพฤติกรรมทางปัญญา กับกลุ่มควบคุมที่ได้รับการพัฒนาจากการจัดกิจกรรมตามปกติ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. รูปแบบที่พัฒนาขึ้น ได้แก่ รูปแบบการจัดกิจกรรมเพื่อพัฒนาจริยธรรมตามแนวคิด การปรับพฤติกรรมทางปัญญา มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาจริยธรรมของนักศึกษาช่างอุตสาหกรรม ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) การดำเนินกิจกรรมของรูปแบบที่ 3 ระยะ ได้แก่ ระยะเส้นฐาน ระยะทดลอง และระยะติดตามผล การดำเนินกิจกรรมในระยะทดลอง มีการให้ความรู้และฝึกปฏิบัติเกี่ยวกับเรื่อง การจัดการความคิดความเข้าใจ ทักษะการคิดเพื่อควบคุมตนเองด้วยเทคนิคการปรับพฤติกรรมทางปัญญา การเขียนโครงการช่วยเพื่อน การซักซ้อมซ้ำ การให้ข้อมูลป้อนกลับและเสริมแรงทางบวก 2. ผลของการใช้รูปแบบการจัดกิจกรรมตามแนวคิดการปรับพฤติกรรมทางปัญญา 2.1 นักศึกษากลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยของคะแนนพฤติกรรมจริยธรรมในระยะเส้นฐาน ระยะทดลอง และระยะติดตามผล แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 2.2 นักศึกษากลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยของคะแนนพฤติกรรมจริยธรรม แตกต่างจากนักศึกษากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
DOI: 10.14457/cu.the.2001.561
title: การเปรียบเทียบผลของการฝึกเต้นรำแบบบอลรูมกับแบบละตินอเมริกันที่มีต่อสมรรถภาพทางกายของนักเรียนมัธยมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการฝึกเต้นรำแบบบอลรูมกับแบบละตินอเมริกันที่มีต่อน้ำหนัก ชีพจรขณะพัก ความดันโลหิตขณะหัวใจบีบตัวและคลายตัวขณะพัก แรงบีบมือ พลังกล้ามเนื้อหลัง พลังกล้ามเนื้อขา ความอ่อนตัว ความจุปอด ความสามารถในการทรงตัว ปฏิกิริยาตอบสนองต่อเสียง เปอร์เซ็นต์ไขมันในร่างกาย และสมรรถภาพการจับออกซิเจน สูงสุด กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการบางใหญ่ที่มีสุขภาพดี อาสาสมัครเข้าร่วมการทดลองครั้งนี้ จำนวน 60 คน โดยแบ่งเป็น 3 กลุ่ม ๆ ละ 20 คน ชาย 10 คน หญิง 10 คน โดยใช้วิธีการจับคู่จากการทดสอบสมรรถภาพการจับออกซิเจนสูงสุด กลุ่มที่ 1 กลุ่มควบคุม (ไม่มีการฝึกใด ๆ) กลุ่มที่ 2 กลุ่มฝึกเต้นรำแบบละตินอเมริกัน และกลุ่มที่ 3 กลุ่มฝึกเต้นรำแบบ บอลรูม ใช้เวลาในการทดลอง 12 สัปดาห์ ๆ ละ 3 วัน ครั้งละหนึ่งชั่วโมงโดยฝึกให้อัตราการเต้นของหัวใจอยู่ในช่วงเป้าหมาย ครั้งละ 20 นาทีติดต่อกันทำการทดสอบสมรรถภาพทางกาย ก่อนการทดลอง หลังการทดลอง 6 สัปดาห์และหลังการทดลอง 12 สัปดาห์ แล้วนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ตามวิธีทางสถิติ หาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One - way Analysis of Variance) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ (One - way Analysis of Variance with Repeated Measurement ) การวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วมทางเดียว (One - way Analysis of Covariance) และเปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่ตามวิธีของ ตูกี (เอ) (Tukey's a) ที่ระดับนัยสำคัญ .05 ผลการวิจัยพบว่า 1. การเปรียบเทียบการพัฒนาระหว่างกลุ่มการฝึกเต้นรำลีลาศแบบบอลรูมกับแบบละตินอเมริกัน หลังการทดลอง 12 สัปดาห์ มีผลทำให้สมรรถภาพทางกายบางตัวแปรดีขึ้น อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 1.1 เพศชาย สมรรถภาพทางกาย ด้านความสามารถในการทรงตัวของกลุ่มฝึกเต้นรำแบบบอลรูม มีการพัฒนาดีขึ้นกว่า กลุ่มฝึกเต้นรำแบบละตินอเมริกัน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 1.2 เพศหญิง สมรรถภาพทางกาย ด้านความดันโลหิตขณะหัวใจบีบตัวขณะพัก ของกลุ่มฝึกเต้นรำแบบบอลรูม ดีขึ้นกว่ากลุ่มฝึกเต้นรำแบบละตินอเมริกัน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 2. การเปรียบเทียบการฝึกเต้นรำลีลาศ ภายในแต่ละกลุ่ม ของกลุ่มควบคุม กลุ่มฝึกเต้นรำแบบบอลรูม และกลุ่มฝึกเต้นรำแบบ ละตินอเมริกัน ก่อนการทดลอง หลังการทดลอง 6 สัปดาห์ และหลังการทดลอง 12 สัปดาห์พบว่า สมรรถภาพทางกายบางตัวแปรดีขึ้น อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 2.1 เพศชายสมรรถภาพทางกาย ทุกตัวแปรของแต่ละช่วงของการทดลองของกลุ่มควบคุมและกลุ่มฝึกเต้นรำแบบละติอเมริกัน ไม่มีความเปลี่ยนแปลงแตกต่างกัน ส่วนในกลุ่มบอลรูม พบว่า ความดันโลหิตขณะหัวใจบีบตัวขณะพัก มีการพัฒนาดีขึ้นตั้งแต่หลังการทดลอง 12 สัปดาห์ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ0.5 เพศหญิงสมรรถภาพทางกาย ทุกตัวแปรของแต่ละช่วงของการทดลองของกลุ่มควบคุมไม่มีความเปลี่ยนแปลงแตกต่างกัน แต่ในกลุ่มละตินอเมิกัน พบว่าชีพจรขณะพัก และความสามารถในการทรงตัวมีการพัฒนาดีขึ้น หลังจากทดลอง 12 สัปดาห์ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนในกลุ่มบอลรูม พบว่า ชีพจรขณะพัก ปฏิกริยาตอบสนองต่อเสียง และเปอร์เซ็นต์ไขมันในร่างกาย มีการพัฒนาดีขึ้นตั้งแต่หลังการทดลอง 6 สัปดาห์ ส่วนความดันโลหิตขณะหัวใจบีบตัวและคลายตัวขณะพัก แรงบีบมือและความสามารถในการทรงตัวมีการพัฒนาดีขึ้น หลังการทดลอง 12 สัปดาห์ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2001.562
title: การศึกษาความคิดเห็นของผู้บริหารโรงเรียนที่มีต่อวิชาพลศึกษาและครูพลศึกษาในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความคิดเห็นของผู้บริหารโรงเรียนและผู้ช่วยผู้บริหารโรงเรียนที่มีต่อวิชาพลศึกษาและครูพลศึกษา ในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานครโดยส่งแบบสอบถามไปยังผู้บริหารโรงเรียนและผู้ช่วยผู้บริหารโรงเรียน จำนวน 546 ฉบับ ได้รับแบบสอบถามคืนมา 521 ฉบับ คิดเป็นร้อยละ 95.42 ข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแตกต่างโดยทดสอบ ค่า "ที" (t-test) ค่า "เอฟ" (F-test) และทดสอบความแตกต่างระหว่างคู่โดยวิธีของ เชฟเฟ (cheffe's method) ผลการวิจัยพบว่า ผลการวิจัยพบว่า 1. ความคิดเห็นของผู้บริหารโรงเรียนและผู้ช่วยผู้บริหารโรงเรียน ในโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดกรุงเทพมหานคร ที่มีต่อครูพลศึกษาในด้านวิชาการ ด้านการสอน ด้านคุณลัษณะ มีการปฏิบัติอยู่ในระดับมากทุกด้าน 2. ความคิดเห็นของผู้บริหารโรงเรียนและผู้ช่วยผู้บริหารโรงเรียน ในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร ที่มีต่อวิชาพลศึกษาอยู่ในระดับมาก 3. เปรียบเทียบความคิดเห็นระหว่างผู้บริหารโรงเรียนกับผู้ช่วยผู้บริหารโรงเรียนที่มีต่อครูพลศึกษา พบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 4. เปรียบเทียบความคิดเห็นระหว่างผู้บริหารโรงเรียนกับผู้ช่วยผู้บริหารโรงเรียนที่มีต่อวิชาพลศึกษา พบว่า ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 5. เมื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นระหว่างผู้บริหารโรงเรียนกับผู้ช่วยผู้บริหารโรงเรียนเกี่ยวกับครูพลศึกษาที่มีวุฒิทางพลศึกษากับครูพลศึกษาที่ไม่มีวุฒิทางพลศึกษาพบว่ามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2001.563
title: การศึกษาการดำเนินงานและปัญหาการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นกลุ่มวิชาสังคมศึกษา ระดับมัธยมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาการดำเนินงานและปัญหาการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นกลุ่มวิชาสังคมศึกษา ระดับมัธยมศึกษา ตัวอย่างประชากรเป็นหัวหน้าหมวดวิชาสังคมศึกษา 208 คน ที่ตอบแบบสอบถาม และสัมภาษณ์ครูสังคมศึกษา 3 คน ที่ได้จัดทำคำอธิบายหรือรายวิชาเพิ่มเติม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่และคำนวณหาค่าร้อยละ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การดำเนินงานพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นกลุ่มวิชาสังคมศึกษา ทั้ง 5 ลักษณะ 1.1 การดำเนินงานพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นกลุ่มวิชาสังคมศึกษาในด้านโครงสร้างหลักสูตรสังคมศึกษาด้านทรัพยากรบุคคล และด้านการศึกษาข้อมูลของท้องถิ่น ปรากฏว่า ครูสังคมศึกษาส่วนใหญ่มีการดำเนินงานที่เหมือนกัน โดยได้พัฒนาหลักสูตรสังคมศึกษาในรายวิชาท้องถิ่นของเรา นำทรัพยากรครูสังคมศึกษามาร่วมดำเนินงาน และได้ศึกษาเรื่องภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์ การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นที่ดำเนินงานมากที่สุด คือ ปรับกิจกรรมการเรียนการสอนหรือกิจกรรมเสริม และที่ดำเนินงานน้อยที่สุด คือ การจัดทำคำอธิบายหรือรายวิชาเพิ่มเติม 1.2 การดำเนินงานพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นกลุ่มวิชาสังคมศึกษามีรายละเอียดในแต่ละลักษณะ คือ (ก) การปรับกิจกรรมการเรียนการสอนหรือกิจกรรมเสริม มีการทำแผนการเรียนการสอนให้มีกิจกรรมที่สอดคล้องกับท้องถิ่น โดยกำหนดวัตถุประสงค์ให้ผู้เรียนเกิดความรักความผูกพันในท้องถิ่น จัดกระบวนการเรียนรู้แบบบูรณาการ และจัดกิจกรรมการศึกษาดูงานในแหล่งวิทยาการท้องถิ่น (ข) การปรับรายละเอียดของเนื้อหาสาระ กำหนดวัตถุประสงค์ให้ผู้เรียนเห็นความสำคัญของภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยปรับรายละเอียดของเนื้อหาในเรื่องศิลปะพื้นบ้านและภูมิปัญญาท้องถิ่น (ค) การปรับปรุงหรือเลือกใช้สื่อการเรียนการสอนให้เหมาะสม มีการสำรวจรวบรวมเอกสารและหนังสือที่เกี่ยวกับสื่อการเรียนการสอน ได้กำหนดเกณฑ์ในการปรับสื่อให้สอดคล้องกับจุดประสงค์ และได้ปรับสื่อในรูปของใบงานเรื่องที่เกี่ยวกับท้องถิ่น (ง) การจัดทำสื่อการเรียนการสอนขึ้นใหม่ ได้กำหนดเกณฑ์ในการจัดทำสื่อให้สอดคล้องกับจุดประสงค์ และได้จัดทำสื่อในรูปของหนังสืออ่านเพิ่มเติมในเรื่องที่เกี่ยวกับท้องถิ่น (จ) การจัดทำคำอธิบายหรือรายวิชาเพิ่มเติมขึ้นใหม่ มีการจัดทำรายวิชาใหม่ คือ รายวิชาวัฒนธรรมท้องถิ่นเมืองเชียงใหม่และรายวิชาอิสลามศึกษา 6 รายวิชา มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ตระหนักเห็นความสำคัญและสอดคล้องเหมาะสมกับความต้องการของท้องถิ่น 2. ปัญหาการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นกลุ่มวิชาสังคมศึกษา ครูสังคมศึกษาส่วนใหญ่มีปัญหาในเรื่องการขาดความรู้ความเข้าใจ และประสบการณ์ในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น ขาดงบประมาณ ขาดผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาหลักสูตร และครูสังคมศึกษาไม่มีเวลาในการดำเนินงานเพราะมีภาระงานสอนมาก
DOI: 10.14457/cu.the.2001.564
title: ตัวแปรคัดสรรที่ส่งผลต่อลักษณะคิดเป็นระบบครบวงจรของนักเทคโนโลยีการศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา สังกัดทบวงมหาวิทยาลัย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาลักษณะคิดเป็นระบบครบวงจรของนักเทคโนโลยีการศึกษาในสถาบันอุดม ศึกษา สังกัดทบวงมหาวิทยาลัย 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะคิดเป็นระบบครบวงจรของนักเทคโนโลยีการ ศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา สังกัดทบวงมหาวิทยาลัยกับตัวแปรคัดสรรด้านลักษณะส่วนบุคคล ลักษณะงานและลักษณะองค์การ และ 3) เพื่อศึกษาตัวแปรคัดสรรที่ร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของลักษณะคิดเป็นระบบครบ วงจรของนักเทคโนโลยีการศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา สังกัดทบวงมหาวิทยาลัย กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยนี้ เป็นนักเทคโนโลยีการศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา สังกัดทบวงมหาวิทยาลัย 24 แห่ง ที่ปฏิบัติงานในปีการศึกษา 2543 จำนวน 602 คน ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเทคโนโลยีการศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา สังกัดทบวงมหาวิทยาลัยมีลักษณะคิดเป็นระบบครบวงจรในระดับมาก ลักษณะย่อยที่พบมาก 3 อันดับแรกคือ 1) การคำนึงถึงความพึงพอใจของผู้มารับบริการเป็นสำคัญ 2) การทำงานตามขั้นตอน เพื่อช่วยให้ตรวจสอบความผิดพลาดได้ง่าย 3) การทำงานแบบยืดหยุ่นปรับเปลี่ยนได้ 2. ในการหาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะคิดเป็นระบบครบวงจรกับตัวแปรคัดสรร พบตัวแปรที่มีความสัมพันธ์ทางบวกกับลักษณะคิดเป็นระบบครบวงจรอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จำนวน 29 ตัว 3 อันดับแรกได้แก่ 1) หัวหน้าศูนย์เทคโนโลยีการศึกษาร่วมกันแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นจากการปฏิบัติงาน 2) หัวหน้าศูนย์เทคโนโลยีการศึกษาแจ้งวัตถุประสงค์ของงานที่ได้รับมอบหมาย 3) หัวหน้าศูนย์เทคโนโลยีการศึกษาแนะนำหรือคำอธิบายงาน และพบตัวแปรที่มีความสัมพันธ์ทางลบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จำนวน 4 ตัว คือ 1) ระดับการศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรีสาขาที่เกี่ยวข้องกับวิชาโสตทัศนศึกษา 2) ทำงานในฝ่ายบริการ 3) ประสบการณ์ในการทำงานด้านเทคโนโลยีการศึกษา 1-5 ปี 4) หัวหน้าศูนย์เทคโนโลยีการศึกษาที่มีลักษณะเผด็จการ 3. การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบปกติ มีตัวแปรที่สามารถอธิบายลักษณะคิดเป็นระบบครบวงจร จำนวน 46 ตัว โดยตัวแปรทั้งหมดที่พบสามารถอธิบายความแปรปรวนของลักษณะคิดเป็นระบบครบวงจร ได้เท่ากับ 83.1% 4. การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเพิ่มตัวแปรเป็นขั้น มีตัวแปรที่ สามารถอธิบายลักษณะคิดเป็นระบบครบวงจร ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จำนวน 3 ตัวได้แก่ 1) หัวหน้าศูนย์เทคโนโลยีการศึกษาแจ้งผลการปฏิบัติงานที่ผ่านมา 2) หัวหน้าศูนย์เทคโนโลยีการศึกษาแจ้งข่าวสารหรือคำสั่งด้วยวาจาอย่างเป็นทาง การ 3) ประสบการณ์ในการทำงานด้านเทคโนโลยีการศึกษา 16-20 ปี ตามลำดับ โดยตัวแปรทั้งหมดที่พบสามารถอธิบายความแปรปรวนของลักษณะคิดเป็นระบบครบวงจร ได้เท่ากับ 49.4 %
DOI: 10.14457/cu.the.2001.565
title: การศึกษากระบวนการนิเทศการสอนของหัวหน้าหมวดวิชาในโรงเรียนมัธยมศึกษาที่ได้รับรองมาตรฐานคุณภาพการศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน กรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษากระบวนการนิเทศการสอนของหัวหน้าหมวดวิชาในโรงเรียนมัธยมศึกษาที่ได้รับการรับรองมาตรฐานคุณภาพการศึกษา สังกัดคณะกรรมการการศึกษาเอกชน กรุงเทพมหานคร โดยมีประชากร จำนวน 252 คน ได้แก่ หัวหน้าหมวดวิชาทุกหมวดวิชา เครื่องมือที่ใช้ใน การวิจัยครั้งนี้ได้แก่ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่และหาค่าร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า หัวหน้าหมวดวิชาส่วนใหญ่ ประชุมก่อนการสังเกตการสอนโดยกำหนดพฤติกรรมที่จะสังเกตการสอนโดยให้โอกาสและความเป็นอิสระในการกำหนดปัญหาการสอนด้วยตัวครูเอง กำหนดเกณฑ์พฤติกรรมที่จะสังเกตการสอนใช้เกณฑ์พื้นฐานของพฤติกรรม กำหนดเครื่องมือสังเกตการสอนเป็นเครื่องมือที่ ผู้นิเทศและครูผู้สอนยอมรับร่วมกันซึ่งเป็นแบบตรวจสอบรายการและบันทึกได้โดยง่าย การสังเกตการสอน ส่วนใหญ่สังเกตการสอนเรื่องกิจกรรมการสอนของครู ขณะสังเกตการสอนนั้นควรนั่งในที่มองเห็นทั่วห้องโดยไม่รบกวนการเรียนการสอน การวิเคราะห์ ส่วนใหญ่วิเคราะห์ผลโดยการนำเสนอข้อมูลให้ครูผู้สอนทราบและเข้าใจอย่างชัดเจน การพิจารณาพฤติกรรมที่จะต้องคงไว้หรือเปลี่ยนแปลงนั้นพิจารณาจากพฤติกรรมการสอนที่มีการเปลี่ยนแปลง การเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นไปตามวัตถุประสงค์และเกณฑ์ที่กำหนดไว้การประชุมหลังการสังเกตการสอน ส่วนใหญ่ให้ข้อมูลย้อนกลับแก่ครูผู้สอนโดยการพูดคุยและชื่นชมพฤติกรรมที่ดี การตัดสินใจเลือกยุทธวิธีนั้นให้อิสระกับครูผู้สอนในการเลือก
DOI: 10.14457/cu.the.2001.566
title: การศึกษาสภาพและปัญหาการบริหารงานกิจการนิสิตนักศึกษามหาวิทยาลัยของรัฐ สังกัดทบวงมหาวิทยาลัย ในเขตกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาสภาพและปัญหาการบริหารงานกิจการนิสิตนักศึกษา มหาวิทยาลัยของรัฐ สังกัดทบวงมหาวิทยาลัยในเขตกรุงเทพมหานคร ประชากรที่ใช้ในการวิจัยคือ ผู้บริหารและบุคลากรฝ่ายกิจการนิสิตนักศึกษา จำนวน 215 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบ สอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าความถี่และค่าร้อยละ และแบบศึกษาเอกสาร วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าความถี่ ค่าร้อยละและการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า การบริหารงานกิจการนิสิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัยมีการวางแผน การดำเนินงานและการประเมินผล ดังนี้ (1)งานบริการแนะแนว มีการวางแผน การบริการให้คำปรึกษาด้านการเรียน อาชีพ ด้านส่วนตัวและสังคม และมีการประเมินผล (2)งานบริการจัดหางาน มีการวางแผน มีการจัดบริการหางานพิเศษนอกเวลาเรียนภายในหน่วยงานของมหาวิทยาลัยและมีการประเมินผล (3) งานบริการทุนการศึกษา มีการวางแผน โดยมีคณะกรรมการพิจารณาทุนการศึกษาของมหาวิทยาลัยเป็นผู้พิจารณาจัดสรรทุนการศึกษาและมีการประเมินผล(4)งานบริการอนามัยมีการวางแผน มีการบริการด้านการรักษาพยาบาลและมีการประเมินผล (5) งานกิจกรรมนิสิตนักศึกษา มีการวางแผน กิจกรรมนิสิตนักศึกษาที่จัดในมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่คือ กิจกรรมด้านบำเพ็ญประโยชน์ ศิลปวัฒนธรรม และกีฬา และมีการประเมินผลเมื่อสิ้นสุดโครงการ (6) งานวินัยนิสิตนักศึกษา มีการวางแผน มี การดำเนินงานด้านวินัยและการพัฒนานิสิตนักศึกษา และมีการประเมินผลการดำเนินงานเป็นระยะๆ ปัญหาส่วนใหญ่ในการบริหารงานกิจการนิสิตนักศึกษา มหาวิทยาลัยส่วนใหญ่มีปัญหาด้านขาดข้อมูลในการวางแผน ทุนที่ได้รับไม่เพียงพอต่อนิสิตนักศึกษาที่ขาดแคลน ขาดการร่วมมือของศิษย์เก่าในการรายงานผลการประกอบอาชีพและขาดการประเมินผลอย่างต่อเนื่อง
DOI: 10.14457/cu.the.2001.567
title: การศึกษาพฤติกรรมสุขภาพของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพในวิทยาลัยสังกัดกรมอาชีวศึกษา ในภาคตะวันออก

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมสุขภาพของนักศึกษาระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพ ในวิทยาลัยสังกัดกรมอาชีวศึกษา ในภาคตะวันออก กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 3 ในวิทยาลัยสังกัดกรมอาชีวศึกษา ในภาคตะวันออก จำนวน 600 คน เป็นนักศึกษาชาย 301 คน เป็นนักศึกษาหญิง 299 คน ได้รับแบบสอบถามฉบับสมบูรณ์กลับคืนมา 600 ฉบับ คิดเป็นร้อยละ 100 วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า 1. นักศึกษามีพฤติกรรมสุขภาพที่พึงประสงค์ ดังนี้ ไม่เคยมีเพศสัมพันธ์กับเพศเดียวกัน ร้อยละ 98.0 รับประทานผัก/ผลไม้ ร้อยละ 96.8 ไม่เคยทำแท้งหรือให้คู่นอนทำแท้ง ร้อยละ 96.7 ไม่เคยตั้งครรภ์หรือ ทำให้คู่นอนตั้งครรภ์ ร้อยละ 95.5 แปรงฟันอย่างน้อยวันละ 2 ครั้ง ตอนเช้าและก่อนเข้านอน ร้อยละ 94.8 ล้างมือหลังออกจากห้องน้ำทุกครั้ง ร้อยละ 92.7 เคยถอดปลั๊กไฟฟ้าออกหลังจากใช้อุปกรณ์ไฟฟ้า ร้อยละ 92.0 ไม่เคยใช้สิ่งเสพติด ร้อยละ 89.0 ไม่สูบบุหรี่ ร้อยละ 88.7 ติดตามข่าวสารเกี่ยวกับโทษหรือพิษภัยของสิ่งเสพติด ร้อยละ 86.0 ดื่มนมหรือผลิตภัณฑ์ที่ทำมาจากนม ร้อยละ 70.5 เคยคาดเข็มขัดนิรภัยเมื่อนั่งตอนหน้าของรถยนต์ ร้อยละ 67.7 สวมหมวกนิรภัยเมื่อขับขี่รถจักรยานยนต์ ร้อยละ 44.8 2. นักศึกษามีพฤติกรรมสุขภาพที่ไม่พึงประสงค์ ดังนี้ มีปัญหาขัดแย้งกับคนภายในครอบครัว ร้อยละ 88.5 ดื่มเครื่องดื่มจำพวกน้ำอัดลม ร้อยละ 86.2 เคยมีปัญหาหรือเรื่องกลุ้มใจ ร้อยละ 77.2 ขับขี่พาหนะสวนเส้นทางจราจร ร้อยละ 65.8 ขับรถฝ่าไฟแดง ร้อยละ 57.3 ไม่สวมหมวกนิรภัย ร้อยละ 55.2 ดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ ร้อยละ 49.8 สูบบุหรี่ ร้อยละ 11.3 ใช้สิ่งเสพติด ร้อยละ 11.0 มีเพศสัมพันธ์กับผู้ขายบริการทางเพศ ร้อยละ 6.5 เปลี่ยนคู่นอน ร้อยละ 6.5 เคยตั้งครรภ์หรือทำให้คู่นอนตั้งครรภ์ ร้อยละ 4.5 เคยทำแท้งหรือให้คู่นอนทำแท้ง ร้อยละ 3.3
DOI: 10.14457/cu.the.2001.568
title: ผลของการสอนเขียนโดยใช้เทคนิคระดมสมองและผังความคิด ที่มีต่อความสามารถในการเขียนเชิงสร้างสรรค์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

description: ศึกษาผลของการสอนเขียนโดยใช้เทคนิคระดมสมองและผังความคิด ที่มีต่อความสามารถในการเขียนเชิงสร้างสรรค์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ตัวอย่างประชากรเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ปีการศึกษา 2544 โรงเรียนวัดท่ายาง สังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 2 กลุ่ม กลุ่มละ 35 คนได้จากการสุ่มอย่างง่าย กลุ่มทดลองได้รับการสอนโดยใช้เทคนิคระดมสมองและผังความคิด กลุ่มควบคุมได้รับการสอนตามปกติ ผู้วิจัยสอนตามแผนการสอนที่สร้างขึ้นทั้ง 2 กลุ่ม ใช้เวลา 12 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบทดสอบความสามารถในการเขียนเชิงสร้างสรรค์ แบบสอบถามความคิดเห็นของนักเรียนเกี่ยวกับกิจกรรมการเรียนการสอน แบบบันทึกการเรียนรู้ของตนเองเกี่ยวกับการเรียนของนักเรียน ก่อนและหลังการทดลองตัวอย่างประชากรทำแบบสอบความสามารถ ในการเขียนเชิงสร้างสรรค์ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ข้อมูลที่ได้จากการดำเนินการวิจัยนำมาวิเคราะห์โดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1. คะแนนความสามารถในการเขียนเชิงสร้างสรรค์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการสอนโดยใช้เทคนิคระดมสมอง และผังความคิดสูงกว่านักเรียนที่ได้รับการสอนตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ระดับความคิดเห็นของนักเรียนกลุ่มทดลองเกี่ยวกับ กิจกรรมการเรียนการสอนโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 3. ระดับความคิดเห็นของนักเรียนกลุ่มทดลองเกี่ยวกับ การเรียนรู้ของตนเองโดยภาพรวมของแต่ละด้านอยู่ในระดับมาก
DOI: 10.14457/cu.the.2001.569
title: ผลของการใช้เทคนิคการสอน เค ดับเบิ้ลยู ดี แอล ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ในการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการใช้เทคนิคการสอน เค ดับเบิ้ลยู ดี แอล ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ในการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ตัวอย่างประชากรเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถม สังกัดคณะกรรมการการศึกษาเอกชน กรุงเทพมหานคร จำนวน 2 กลุ่ม กลุ่มละ 50 คนได้จากการสุ่มอย่างง่ายกลุ่มทดลองได้รับการสอนโดยเทคนิคการสอน เค ดับเบิ้ลยู ดี แอล กลุ่มควบคุมได้รับการสอนตามปกติ ผู้วิจัยทำการสอนตามแผนการสอนที่สร้างขึ้น ทั้ง 2 กลุ่ม ใช้เวลา 11 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ และแบบวัดความพึงพอใจต่อการสอนโดยใช้เทคนิคการสอน เค ดับเบิ้ลยู ดี แอล ข้อมูลที่ได้จากการดำเนินการวิจัยนำมาวิเคราะห์โดยการหาค่าเฉลี่ยน (X) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1. คะแนนเฉลี่ยการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ของนักเรียนหลังเรียนการแก้โจทย์ปัญหา คณิตศาสตร์ โดยใช้เทคนิคการสอน เค ดับเบิ้ลยู ดี แอล สูงกว่านักเรียนที่เรียนการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ตามปกติอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 2. นักเรียนพึงพอใจต่อการสอนโดยใช้เทคนิคการสอน เคดับเบิ้ลยู ดี แอล ระดับมาก