cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.17632/vvz23549rv.1
title: Data_JBZhang_Nature Geoscience_2024

description: All data associated with this paper are provided in Supplementary Tables 1–3.
DOI: 10.17632/jt8ps8j7nn.1
title: Water Quality Tests Data for Application of Bio Sand Filters for improving drinking water quality in flood-affected areas of Pakistan. A Case Study of Shahdad Kot, Pakistan

description: This data illustrates the assessments on seven key water quality parameters: E-Coli, pH, Turbidity, Total Dissolved Solids (TDS), Color, Odor, and Taste, across three different periods: before BSF installation (Pre-Test), two weeks after BSF installation (Post-Test), and three weeks following BSF installation (Post2-Test).
DOI: 10.17632/px4ftrthxb.1
title: Retinal ganglion cell and cataract surgery

description: Assessment of retinal ganglionar cell layer after cataract surgery
DOI: 10.6084/m9.figshare.25341091
title: Phenotypic evaluation of USDA peanut (<i>Arachis hypogaea</i> L.) mini-core collection for resistance against stem rot caused by <i>Sclerotium rolfsii</i> Sacc.

description: <i>Sclerotium rolfsii</i> is a necrotrophic fungus that causes devastating stem rot disease on peanuts under high temperature and humidity conditions. Developing more resistant stem rot varieties is a better disease management strategy from an economic and environmental point of view. In this study, 105 peanut accessions from the USDA mini-core collection were screened for resistance against stem rot under growth chamber and greenhouse conditions at the New Mexico State University Agricultural Science Center in Clovis, NM, USA. The accessions were inoculated with a virulent isolate of <i>S. rolfsii</i>, and disease development was monitored and scored at 5, 7, 9, 11, and 17-days post-inoculation (DPI). Mean disease score, lesion length and broad sense heritability were calculated, and cluster analysis was performed. Though the accessions were not significantly different for the mean disease parameters, numerical differences were observed in disease score and lesion length among the accessions at 17-DPI. Eleven accessions showed moderate resistance and performed better than stem rot resistant commercial cultivar, ‘G03L’, and ninety-four accessions were susceptible based on mean disease scores under both growing conditions. Low broad-sense heritability for disease score (0.05 to 0.06) and lesion length (0.03 to 0.06) under different environments indicates that most of the variance for these traits is due to environmental effects, and that stem rot resistance can be a complex trait. The identified resistant accessions can be used for genotyping and finding major QTLs through genome-wide association mapping to dissect genetic basis of stem rot resistance in peanuts. This information would be helpful to the peanut breeding program to develop more resistant varieties.
DOI: 10.6084/m9.figshare.25341091.v1
title: Phenotypic evaluation of USDA peanut (<i>Arachis hypogaea</i> L.) mini-core collection for resistance against stem rot caused by <i>Sclerotium rolfsii</i> Sacc.

description: <i>Sclerotium rolfsii</i> is a necrotrophic fungus that causes devastating stem rot disease on peanuts under high temperature and humidity conditions. Developing more resistant stem rot varieties is a better disease management strategy from an economic and environmental point of view. In this study, 105 peanut accessions from the USDA mini-core collection were screened for resistance against stem rot under growth chamber and greenhouse conditions at the New Mexico State University Agricultural Science Center in Clovis, NM, USA. The accessions were inoculated with a virulent isolate of <i>S. rolfsii</i>, and disease development was monitored and scored at 5, 7, 9, 11, and 17-days post-inoculation (DPI). Mean disease score, lesion length and broad sense heritability were calculated, and cluster analysis was performed. Though the accessions were not significantly different for the mean disease parameters, numerical differences were observed in disease score and lesion length among the accessions at 17-DPI. Eleven accessions showed moderate resistance and performed better than stem rot resistant commercial cultivar, ‘G03L’, and ninety-four accessions were susceptible based on mean disease scores under both growing conditions. Low broad-sense heritability for disease score (0.05 to 0.06) and lesion length (0.03 to 0.06) under different environments indicates that most of the variance for these traits is due to environmental effects, and that stem rot resistance can be a complex trait. The identified resistant accessions can be used for genotyping and finding major QTLs through genome-wide association mapping to dissect genetic basis of stem rot resistance in peanuts. This information would be helpful to the peanut breeding program to develop more resistant varieties.
DOI: 10.14457/tu.the.2023.46
title: พัฒนาการและปัญหาระบบคณะกรรมการในฝ่ายปกครองในกฎหมายไทย

description: วิทยานิพนธ์เล่มนี้มุ่งหมายศึกษาพัฒนาการและปัญหาระบบคณะกรรมการในฝ่ายปกครองในกฎหมายไทย โดยศึกษาความเป็นมาและวิวัฒนาการของระบบคณะกรรมการ ในกฎหมายไทย ตั้งแต่ยุคก่อน พ.ศ. 2475 หรือยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์จนถึงปัจจุบัน และได้ศึกษาถึงปัญหาระบบคณะกรรมการในฝ่ายปกครองในกฎหมายไทย ทั้งด้านโครงสร้างและด้านการดำเนินงาน คำถามสำคัญของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้คือ ในปัจจุบันนี้ประเทศไทยประสบปัญหาเรื่องของระบบคณะกรรมการหรือไม่ อย่างไร เหตุใดรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 77 วรรคสาม จึงกำหนดให้รัฐใช้ระบบคณะกรรมการเฉพาะกรณีที่จำเป็น และควรมีการควบคุมและจำกัดระบบคณะกรรมการในกฎหมายไทยอย่างไร ทั้งนี้โดยศึกษาเปรียบเทียบการควบคุมการจัดตั้งคณะกรรมการของประเทศสหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐฝรั่งเศส เครือรัฐออสเตรเลีย สาธารณรัฐสิงคโปร์ และเขตปกครองพิเศษฮ่องกง ประกอบด้วย จากการศึกษาพัฒนาการของคณะกรรมการในระบบกฎหมายไทย พบว่าสามารถแบ่งยุคแห่งพัฒนาการของคณะกรรมการในกฎหมายไทยออกเป็นสี่ยุคหรือสี่ช่วงเวลา ในยุคแรกซึ่งเป็นยุคก่อนเปลี่ยนแปลงการปกครองหรือยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มีการแต่งตั้งคณะบุคคลขึ้นมาปฏิบัติหน้าที่ในการให้ความเห็นต่อพระมหากษัตริย์ ยุคที่สองระหว่าง พ.ศ. 2475 ถึง พ.ศ. 2520 เป็นยุคที่มีกฎหมายจัดตั้งคณะกรรมการมากขึ้น โดยส่วนใหญ่ให้อำนาจคณะรัฐมนตรีเป็นผู้แต่งตั้ง โดยในกฎหมายที่กำหนดให้มีการจัดตั้งคณะกรรมการนั้นจะมีรายละเอียดมากขึ้น โดยคณะกรรมการจะมีทั้งอำนาจให้คำปรึกษาและมีอำนาจในทางปกครองด้วย สำหรับยุคที่สามซึ่งอยู่ในช่วงเวลาระหว่าง พ.ศ. 2520 ถึง พ.ศ. 2560 เป็นยุคที่มีการใช้ระบบคณะกรรมการในกฎหมายเป็นจำนวนมาก โดยพบว่า ในระหว่างนี้มีกฎหมายจัดตั้งคณะกรรมการต่าง ๆ ถึง 309 ฉบับ และมีคณะกรรมการมากกว่า 800 คณะ กล่าวได้ว่ายุคนี้เป็นยุคที่มีวิวัฒนาการด้านการดำเนินการของคณะกรรมการเป็นอย่างมาก สำหรับยุคที่สี่ซึ่งถือว่าเป็นยุคปัจจุบันนั้นถือเอาการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 เป็นจุดเริ่มต้นเนื่องจากเป็นครั้งแรกที่มีการบัญญัติกฎเกณฑ์เกี่ยวกับการจัดตั้งคณะกรรมการไว้ในรัฐธรรมนูญ โดยมาตรา 77 วรรคสาม กำหนดให้รัฐใช้ระบบคณะกรรมการเฉพาะกรณีที่จำเป็น นอกจากนี้คณะรัฐมนตรียังได้กำหนดคำแนะนำเกี่ยวกับการใช้ระบบคณะกรรมการอีกด้วย จึงทำให้มีการจัดตั้งคณะกรรมการน้อยลง แม้กระนั้นก็ยังไม่ปรากฏว่ามีการทบทวนการจัดตั้งคณะกรรมการที่มีอยู่แล้ว อีกทั้งยังไม่ปรากฏว่ามีความพยายาม ลดจำนวนคณะกรรมการที่มีอยู่แล้วลงดังที่ปรากฏในประเทศสหรัฐอเมริกาและสาธารณรัฐฝรั่งเศส จึงสมควรนำเอาหลักเกณฑ์ตลอดจนคำแนะนำเกี่ยวกับการใช้ระบบคณะกรรมการมาใช้เป็นเกณฑ์ในการปรับปรุง แก้ไข หรือยกเลิกคณะกรรมการในกฎหมายที่มีมาแต่เดิมในส่วนของปัญหาการดำเนินงานของคณะกรรมการนั้น จากการศึกษาพบว่ามีปัญหาการใช้และการตีความกฎเกณฑ์เกี่ยวกับคณะกรรมการในเรื่องต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้หยิบยกปัญหาต่างๆ มาจัดกลุ่ม และนำเอาแนวทางการตีความขององค์กรที่เกี่ยวข้องมาวิเคราะห์ทั้งในเรื่องขององค์ประกอบที่สัมพันธ์กับการปฏิบัติหน้าที่ของคณะกรรมการ ปัญหาเกี่ยวกับองค์ประชุมและการลงมติของคณะกรรมการ ตลอดจนปัญหาอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง เช่น ปัญหากรรมการคนเดียวกันเข้าประชุมในสองฐานะ ปัญหาการรับเบี้ยประชุมของคณะกรรมการ เป็นต้น โดยวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้พยายามเสนอวิธีการแก้ปัญหาให้มีการบัญญัติกฎเกณฑ์ในเรื่องดังกล่าวให้มีความชัดเจน และเสนอว่าควรจะมีการแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติเกี่ยวกับคณะกรรมการที่มีอำนาจดำเนินการพิจารณาทางปกครองในพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 ต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2023.47
title: ความเท่าเทียมทางเพศในความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา

description: ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา เป็นฐานความผิดที่ก่อให้เกิดความเสียหายและความน่าตำหนิ ไม่ว่าผู้กระทำความผิดหรือผู้เสียหายนั้นจะเป็นเพศใด ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา ควรเป็นฐานความผิดที่มีผลใช้บังคับเป็นการทั่วไป ไม่มุ่งหมายที่จะใช้บังคับแก่กรณีใดกรณีหนึ่ง หรือแก่กลุ่มบุคคลเพศใดเพศหนึ่งเป็นการเฉพาะเจาะจง อย่างไรก็ดี ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราของประเทศไทย ซึ่งถูกแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 27) พ.ศ. 2562 กลับได้ยกเลิกคำนิยามศัพท์ของการกระทำชำเรา ซึ่งถูกบัญญัติไว้ในมาตรา 276 วรรคสองเดิม และได้นำไปบัญญัติไว้ในมาตรา 1(18) อันเป็นบทนิยามศัพท์แห่งบทบัญญัติทั่วไป โดยกำหนดให้การกระทำชำเราตามกฎหมายมิได้หมายความรวมถึงการ “บังคับให้ล่วงลํ้า” อีกต่อไป โดยการตัดคำว่า “กระทำกับ” ออกไปและเปลี่ยนเป็นการใช้คำว่า “ล่วงลํ้า” แทน และตัดข้อความว่า “หรือการใช้สิ่งอื่นใดกระทำกับอวัยวะเพศหรือทวารหนักของผู้อื่น” ออกไป โดยมิได้ให้ความหมายและมิได้กล่าวถึงอวัยวะเพศเทียมตามกฎหมายไว้แต่อย่างใด ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราตามประมวลกฎหมายอาญาของประเทศไทยฉบับปัจจุบัน จึงกลายเป็นฐานความผิดที่ผู้กระทำความผิดเป็นได้แต่เพียงชาย โดยมีองคชาติของชายโดยกำเนิดเป็นอวัยวะเพศอันเป็นวัตถุแห่งการกระทำและมีช่องคลอดของหญิงโดยกำเนิดเป็นอวัยวะเพศอันเป็นวัตถุที่ถูกกระทำความผิดเท่านั้น อย่างไรก็ดี จากการศึกษาด้วยวิธีการวิจัยและศึกษาเชิงเอกสาร โดยการเปรียบเทียบหลักเกณฑ์ของกฎหมายอาญาในความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราของประเทศอังกฤษและเวลส์ ประเทศอินเดีย ประเทศสวีเดน และประเทศแคนาดา ตลอดจนได้ศึกษาหลักความชัดเจนแน่นอนของกฎหมายอาญา หลักการเคารพศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ หลักความเสมอภาคทางเพศ และหลักการกำหนดชื่อฐานความผิดอย่างยุติธรรม ผลการศึกษาพบว่า ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราตามประมวลกฎหมายอาญาของประเทศไทยฉบับปัจจุบัน ควรได้รับการแก้ไขเพิ่มเติมโดยการกำหนดให้การกระทำชำเราตามกฎหมาย หมายความรวมถึง “การบังคับให้ล่วงลํ้า” และกำหนดคำนิยามศัพท์ของคำว่า “อวัยวะเพศ” ขึ้น ให้อวัยวะเพศอันเป็นวัตถุแห่งการกระทำและที่ถูกกระทำความผิดตามกฎหมาย หมายความรวมถึง “อวัยวะเพศเทียมซึ่งผ่านกระบวนการผ่าตัดแปลงเพศด้วยเทคโนโลยีทางการแพทย์” โดยการตราไว้เป็นบทนิยามศัพท์แห่งบทบัญญัติทั่วไปในประมวลกฎหมายอาญา
DOI: 10.14457/tu.the.2023.48
title: ความสำคัญผิดในข้อกฎหมายอาญา: ศึกษามาตรา 64 เปรียบเทียบกับแนวคิดกฎหมายต่างประเทศ

description: “หลักความไม่รู้กฎหมายไม่อาจใช้เป็นข้อแก้ตัว” เป็นหลักกฎหมายพื้นฐานที่รู้จักโดยทั่วไป ซึ่งตั้งอยู่บนเหตุผลที่เรียบง่ายคือ หากผู้กระทำความผิดสามารถอ้างความไม่รู้กฎหมายเป็นข้อแก้ตัวได้แล้ว ก็คงมีแต่เพียงผู้ศึกษากฎหมายที่จะมีความรับผิดทางอาญาได้ กรณีจึงไม่เพียงแต่จะทำให้การบังคับใช้กฎหมายอาญาเป็นไปอย่างไม่เสมอภาคเท่านั้น แต่ยังส่งผลให้ผู้กระทำความผิดหลุดพ้นไปจากความรับผิดโดยไม่สมควรและไม่อาจรักษาไว้ซึ่งความสงบเรียบร้อยของสังคมซึ่งเป็นวัตถุประสงค์หลักของกฎหมายอาญาได้อีกด้วย แต่ในขณะเดียวกัน ความรับผิดทางอาญาจะต้องวางอยู่บน “หลักไม่มีโทษ โดยไม่มีความชั่ว” เสมอ กล่าวคือ การกระทำใดเป็นความผิดอาญาซึ่งอาจถูกลงโทษได้ ผู้กระทำการนั้นต้องเป็นบุคคลที่ชั่วร้ายและสมควรถูกตำหนิ แต่หากผู้ใดกระทำความผิดด้วยความไม่รู้กฎหมายแล้ว ก็จะถือว่าผู้นั้นเลือกกระทำความผิดด้วยความสมัครใจและเป็นบุคคลที่ชั่วร้ายที่สมควรถูกลงโทษมิได้ โดยเฉพาะเมื่อในสังคมปัจจุบันจะต้องเผชิญกับปัญหาอาญาเฟ้อด้วยแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่รัฐจะกะเกณฑ์ให้ประชาชนทุกคนจะต้องรู้และเข้าใจกฎหมายทุกตัวบททุกมาตราอย่างถูกต้อง ดังนั้นกฎหมายอาญาจึงสมควรที่จะเปิดโอกาสให้ผู้กระทำความผิดอ้างความไม่รู้กฎหมายเป็นข้อแก้ตัวได้ ด้วยเหตุนี้ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงถูกจัดทำขึ้นเพื่อศึกษาปัญหาการใช้และการตีความ “หลักความไม่รู้กฎหมาย” ซึ่งถูกบัญญัติรับรองไว้ในประมวลกฎหมายอาญามาตรา 64 โดยเปรียบเทียบกับแนวคิดในระบบกฎหมายต่างประเทศทั้งในแง่ที่มา ความเห็นทางวิชาการ ทฤษฎีกฎหมาย และคำพิพากษาของศาล รวมทั้งยังได้อาศัยข้อมูลทางจิตวิทยาและทางปรัชญามาใช้ในการวิเคราะห์ปัญหา เพื่อให้การปรับใช้ “หลักความไม่รู้กฎหมาย” ยังคงไว้ซึ่งเป้าหมายในการรักษาความสงบเรียบร้อยของสังคม และคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของผู้ถูกดำเนินคดีไปพร้อมกัน ทั้งนี้ผลการศึกษาและวิเคราะห์ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับ “ความสำคัญผิดในข้อกฎหมายอาญา” จะทำให้ทราบขอบเขต และเจตนารมณ์ในการปรับใช้ “หลักความไม่รู้กฎหมาย” ในระบบกฎหมายของกลุ่มประเทศตัวอย่างที่มีอิทธิพลต่อการบัญญัติประมวลกฎหมายอาญาของไทย ซึ่งเมื่อนำเหตุผลเหล่านี้มาพิเคราะห์กับบทบัญญัติมาตรา 64 แล้วจึงพบว่า แม้ว่าความสำคัญผิดในข้อกฎหมายอาญาจะส่งผลให้ผู้กระทำความผิดปราศจากความชั่วร้าย แต่หากผู้กระทำสมควรถูกตำหนิ หรือมีส่วนที่จะต้องรับผิดสำหรับความสำคัญผิดของตนแล้ว ผู้นั้นย่อมไม่อาจอ้างความสำคัญผิดในข้อกฎหมายเพื่อปฏิเสธความรับผิดของตนได้ ดังนั้นการวินิจฉัยความรับผิดทางอาญาจึงจำเป็นต้องพิจารณาโอกาสของผู้กระทำความผิดที่จะสามารถหลีกเลี่ยงความไม่รู้หรือความสำคัญผิดในข้อกฎหมายเป็นรายกรณีไป ในขณะเดียวกันกฎหมายก็ต้องเปิดช่องให้ศาลสามารถพิพากษายกเว้นโทษ หรือลดโทษให้แก่ผู้กระทำความผิดได้ตามสัดส่วนความชั่วร้ายของผู้กระทำด้วย จึงจะสอดคล้องกับหลักการตรวจสอบ และหลักไม่มีโทษ โดยไม่มีความชั่ว
DOI: 10.5281/zenodo.10807644
title: Dataset of the consumer study on faba bean ingredients

description: The file comprises data from the consumer study conducted at the University of Helsinki on consumer perception of faba bean ingredients
DOI: 10.5281/zenodo.8325195
title: Dataset of the consumer study on faba bean ingredients

description: The file comprises data from the consumer study conducted at the University of Helsinki on consumer perception of faba bean ingredients
DOI: 10.5281/zenodo.8325196
title: Dataset of the consumer study on faba bean ingredients

description: The file comprises data from the consumer study conducted at the University of Helsinki on consumer perception of faba bean ingredients
DOI: 10.14457/tu.the.2023.52
title: การจัดเก็บภาษีสินทรัพย์ดิจิทัลของประเทศไทย

description: ปัจจุบันสินทรัพย์ดิจิทัลถือเป็นนวัตกรรมทางการเงินรูปแบบใหม่ที่มีผลต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศในวงกว้าง โดยเฉพาะการนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการระดมทุนและก่อให้เกิดเงินได้พึงประเมินขึ้น ซึ่งภาครัฐได้ตระหนักถึงความสำคัญในการควบคุมกำกับสินทรัพย์ดิจิทัลให้เป็นระบบและสร้างความชัดเจนในการกำหนดนิยามของสินทรัพย์ดิจิทัล รวมตลอดถึงการมีมาตรการจัดเก็บภาษีเพื่อให้เป็นแนวทางในการปฏิบัติที่สอดคล้องกับแนวทางสากล ทั้งนี้ ประเทศไทยได้มีการตราพระราชกำหนดการประกอบธุรกิจสินทรัพย์ดิจิทัล พ.ศ.2561 และแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 19) พ.ศ.2561 นอกจากนั้น ในภายหลังกรมสรรพากรได้ออกคู่มือ คำแนะนำการเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา คริปโทเคอร์เรนซี โทเคนดิจิทัล ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการยอมรับสินทรัพย์ดิจิทัลภายใต้การควบคุม อย่างไรก็ตาม การตราพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 19) พ.ศ.2561 และคู่มือการเสียภาษีเงินได้ดังกล่าวยังไม่ครอบคลุมและขาดความชัดเจนเกี่ยวกับการจัดเก็บภาษีสินทรัพย์ดิจิทัลทั้งในส่วนของภาษีเงินได้และภาษีมูลค่าเพิ่มอยู่หลายประการ ดังนั้น ผู้เขียนจึงทำการศึกษามาตรการในการจัดเก็บภาษีสินทรัพย์ดิจิทัลของประเทศไทยตามประมวลรัษฎากรและทำการศึกษาเปรียบเทียบกับมาตรการในการจัดเก็บภาษีสินทรัพย์ดิจิทัลของประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศออสเตรเลีย และประเทศสิงคโปร์ที่มีมาตรการในการจัดเก็บภาษีอย่างเป็นระบบและจัดเก็บภาษีได้อย่างเหมาะสมกับลักษณะของการทำธุรกรรมที่เกี่ยวข้องกับสินทรัพย์ดิจิทัล ซึ่งนำมาสู่แนวทางในการแก้ไขปัญหา โดยผู้เขียนเสนอแนะให้แก้ไขประมวลรัษฎากรให้มีความชัดเจนมากขึ้นและครอบคลุมธุรกรรมที่เกิดขึ้นจากแหล่งเงินได้อื่น พร้อมทั้งแก้ไขประมวลรัษฎากรกำหนดให้ธุรกรรมที่เกี่ยวข้องกับสินทรัพย์ดิจิทัลที่มีลักษณะเป็นธุรกรรมทางการเงินต้องถูกจัดเก็บภาษีภายใต้ระบบภาษีธุรกิจเฉพาะเพื่อก่อให้เกิดความมีประสิทธิภาพในการจัดเก็บภาษี
DOI: 10.14457/tu.the.2022.1513
title: มรดกวัฒนธรรมและภูมิทัศน์เมืองประวัติศาสตร์เมืองเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

description: การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภูมิทัศน์เมืองประวัติศาสตร์ ภูมิปัญญาการปรับตัวของชุมชนในภูมิทัศน์เมืองประวัติศาสตร์ และการปรับใช้ประโยชน์จากภูมิปัญญาในภูมิทัศน์เมืองประวัติศาสตร์ของเมืองเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งดำเนินการวิจัยภาคสนามโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกกลุ่มตัวอย่าง 3 กลุ่ม จำนวน 44 คน และการสังเกตอย่างไม่มีส่วนร่วมภายในพื้นที่เมืองเวียงสระ ร่วมกับการวิจัยเอกสารโดยการปริทัศน์วรรณกรรม ซึ่งนำข้อมูลมาวิเคราะห์และประมวลผลในรูปแบบเชิงพรรณนาผลการศึกษาพบว่า 1) ภูมิทัศน์เมืองประวัติศาสตร์ของเมืองเวียงสระมีลักษณะเป็นภูมิทัศน์ศักดิ์สิทธิ์ ที่มีองค์ประกอบของมรดกวัฒนธรรมน์ที่จับต้องได้ อันประกอบไปด้วยเมืองชั้นในที่มีร่องรอยของอดีตและเมืองชั้นนอกที่มีพลวัตแบบค่อยเป็นค่อยไป มรดกวัฒนธรรมที่จับต้องได้ถูกซ้อนทับด้วยมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ คือ ความเชื่อและจิตวิญญาณของเมืองเวียงสระ ส่งผลให้พื้นที่เมืองเวียงสระมีความศักดิ์สิทธิ์ 2) ชุมชนแสดงภูมิปัญญาการปรับตัวในภูมิทัศน์ศักดิ์สิทธิ์เมืองเวียงสระเป็น 3 รูปแบบ คือ สำนึกทางประวัติศาสตร์และความเชื่อของชุมชน การใช้พื้นที่เมืองเวียงสระในเชิงจิตวิญญาณของชุมชน และกุศโลบายการอนุรักษ์เมืองเวียงสระ และ 3) การปรับใช้ประโยชน์จากภูมิปัญญาในภูมิทัศน์เมืองเวียงสระ พบการใช้ประโยชน์ด้านสัญลักษณ์และการเป็นตัวแทน ด้านการศึกษาและวิชาการ ด้านการท่องเที่ยววัฒนธรรม และด้านงานสร้างสรรค์ ภูมิปัญญาการปรับตัวนำไปสู่สำนึกร่วมทางประวัติศาสตร์ ความเชื่อ และความหวงแหนมรดกวัฒนธรรม
DOI: 10.14457/tu.the.2023.53
title: แผนธุรกิจพัฒนาที่ดินติดถนนอรุณอมรินทร์เป็นอสังหาริมทรัพย์ประเภทคอนโดมิเนียม

description: ที่ดินที่นำมาศึกษาแผนธุรกิจตั้งอยู่ติดถนนอรุณอมรินทร์ แขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เนื้อที่ดิน 2-1-34.5 หรือ 934.5 ตารางวา รูปแบบโครงการเป็นอาคารชุดพักอาศัย 2 อาคาร ตัวอาคารมี 14 ชั้น กลุ่มลูกค้าเป้าหมาย คือกลุ่มวัยทำงาน ที่ทำงานในเขตบางกอกน้อย และกรุงธนเหนือ ที่ต้องการลดระยะในการเดินทางไปทำงานในแต่ละวัน และครอบครัวที่มีความต้องการพักอาศัยใกล้โรงพยาบาล แต่ก็ยังต้องการความสะดวกสบายในการดำเนินชีวิตทั้งการเดินทางและการซื้อสินค้า การออกแบบภายในโครงการจึงเน้นความรู้สึกผ่อนคลาย ด้วยสภาพแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติ ของโครงการ เพื่อสร้างความสมดุลในการใช้ชีวิตประจำวัน โครงการลงทุนด้วยแหล่งเงินทุน มาจากแหล่งเงินทุนภายใน คือส่วนของผู้ประกอบการ และแหล่งเงินทุนภายนอก คือเงินกู้จากสถาบันการเงิน โดยสัดส่วนการลงทุนมีหนี้สินต่อทุน 50 : 50 จากการวิเคราะห์กระแสเงินสดของโครงการ โดยโครงการอาคารชุดพักอาศัยมีความเป็นไปได้ทางการเงินตามที่ได้คาดการณ์ไว้ มีผลสรุปดังนี้ มูลค่าปัจจุบันสุทธิ (NPV) 110,176,383 บาท อัตราผลตอบแทนภายในโครงการ(IRR) 27.35% ต่อปี
DOI: 10.14457/tu.the.2023.55
title: การวินิจฉัยชี้ขาดเกี่ยวกับสิทธิสมัครรับเลือกตั้ง

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้ศึกษาปัญหากฎหมายในการวินิจฉัยชี้ขาดเกี่ยวสิทธิสมัครรับเลือกตั้งตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ.2561 และพระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ.2562 โดยได้ศึกษาบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ.2561 และพระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ.2562 รวมทั้งระเบียบอื่นที่เกี่ยวข้องและได้เปรียบเทียบกับการวินิจฉัยชี้ขาดเกี่ยวกับการเลือกตั้งของ ประเทศสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ (อังกฤษ) ประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี และประเทศญี่ปุ่น เพื่อหาแนวทางแก้ไขปัญหาสำหรับประเทศไทยต่อไปผลการศึกษาพบว่า การวินิจฉัยชี้ขาดเกี่ยวกับสิทธิสมัครรับเลือกตั้งตาม พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ.2561 และพระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ.2562 เป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดปัญหาอย่างน้อย 5 ประการ คือ ประการแรก องค์กรที่มีอำนาจวินิจฉัยชี้ขาดเกี่ยวกับสิทธิ สมัครรับเลือกตั้งตั้งแต่ช่วงก่อนวันเลือกตั้งจนถึงหลังประกาศผลการเลือกตั้งมีมากกว่าหนึ่งองค์กร อันอาจทำให้ผลการวินิจฉัยชี้ขาดมีความแตกต่างกัน ประการที่สอง ความรับผิดในทางกฎหมายของผู้สมัครในแต่ละช่วงเวลามีความแตกต่าง ประการที่สาม กรอบเวลาที่กฎหมายกำหนดในการพิจารณาของศาลมีอยู่ค่อนข้างจำกัด ประการที่สี่ บทบัญญัติยังไม่ชัดเจนว่าการสมัครโดยที่ไม่มีสิทธิสมัครรับเลือกตั้งนั้น ถือว่าเป็นเหตุให้การเลือกตั้งมิได้เป็นไปโดยสุจริตและเที่ยงธรรมหรือไม่ และ ประการที่ห้า บทบัญญัติยังไม่ครอบคลุมถึงเหตุอื่นที่ควรทำให้ผู้สมัครไม่มีสิทธิสมัครรับเลือกตั้ง เพื่อที่จะแก้ไขปัญหาดังกล่าว วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงได้เสนอแนะโดยนำแนวทางหรือข้อเท็จจริงอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องมาพิจารณาประกอบกัน ซึ่งสามารถกำหนดเป็นข้อเสนอแนะ ได้ 4 ประการ คือ ประการแรก กำหนดเขตอำนาจขององค์กรที่มีอำนาจพิจารณาวินิจฉัยชี้ขาดโดยยึดเอาเวลาที่เหตุอันเป็นที่มาแห่งการขาดคุณสมบัติหรือการมีลักษณะต้องห้ามมิให้ใช้สิทธิสมัครรับเลือกตั้งเกิดขึ้นมาเป็นเกณฑ์ในการกำหนดเขตอำนาจขององค์กร ประการที่สอง กำหนดให้มีการตรวจสอบผู้สมัครทุกคนไม่ว่าจะได้รับเลือกตั้งหรือไม่ ประการที่สาม กำหนดให้การพิจารณาและวินิจฉัยชี้ขาดเกี่ยวกับสิทธิสมัครรับเลือกตั้งเป็นอำนาจของศาลยุติธรรมโดยไม่จำกัดกรอบเวลาในการพิจารณา และประการที่สี่ กำหนดเหตุที่ทำให้ผู้สมัครไม่มีสิทธิสมัครรับเลือกตั้งให้ครอบคลุมถึงเหตุอื่น รวมทั้งให้ถือว่าการสมัครโดยไม่มีสิทธิสมัครรับเลือกตั้งนั้น เป็นเหตุทำให้การเลือกตั้งมิได้เป็นไปโดยสุจริตและเที่ยงธรรม
DOI: 10.14457/tu.the.2023.57
title: การบังคับใช้กฎหมายขัดกันของประเทศไทย: กรณีศึกษากฎหมายไทยว่าด้วยการขนส่งระหว่างประเทศ

description: ในอดีตประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายเกี่ยวกับการขนส่งระหว่างประเทศบัญญัติไว้เป็นการเฉพาะ เมื่อเกิดกรณีพิพาทจากการดาเนินการพาณิชย์ระหว่างประเทศจึงมีประเด็นปัญหาที่ต้องพิจารณาว่า กรณีพิพาทดังกล่าวอยู่ภายใต้บังคับของบทบัญญัติกฎหมายประเทศใด ศาลไทยต้องนากฎหมายว่าด้วยการขัดกันยกขึ้นพิจารณาก่อนเป็นลาดับแรกหรือไม่ หรือสามารถนาประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาบังคับใช้ได้ทันที หรือในกรณีที่ไม่สามารถนาประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาบังคับใช้ได้ ศาลไทยควรใช้บทบัญญัติของกฎหมายใดมาปรับแก่คดี จากการศึกษากฎหมายรับขนและกฎหมายขัดกันของสาธารณรัฐประชาชนจีนพบว่า กฎหมายขัดกันของสาธารณรัฐประชาชนจีนได้พิจารณาถึงจุดเกาะเกี่ยวในการบังคับใช้กฎหมายขัดกันกับกฎหมายรับขนกล่าวคือ สาธารณรัฐประชาชนจีนมีบทบัญญัติของกฎหมายภายในที่เกี่ยวกับ การรับขนแตกต่างจากอนุสัญญาระหว่างประเทศ หรือความตกลงระหว่างประเทศที่สาธารณรัฐประชาชนจีนได้ลงนาม หรือเข้าเป็นภาคีให้ใช้บังคับอนุสัญญาระหว่างประเทศ หรือความตกลงระหว่างประเทศที่สาธารณรัฐประชาชนจีนได้ลงนาม หรือเข้าเป็นภาคี และคู่สัญญาสามารถเลือกกฎหมายที่ใช้บังคับกับสัญญารับขนได้ ซึ่งหมายถึงคู่สัญญาสามารถเลือกใช้กฎหมายขัดกันในการพิจารณาคดีเกี่ยวกับกฎหมายรับขนได้ ในกรณีของประเทศไทยจากการศึกษาพบว่า ศาลที่มีเขตอานาจในการพิจารณาคดีเกี่ยวกับการรับขนระหว่างประเทศ คือ ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศในส่วนของการพิจารณาคดีนั้นพบว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ. 2539 มิได้บัญญัติขั้นตอนวิธีพิจารณาในศาลไว้อย่างชัดเจนเมื่อเกิดประเด็นปัญหาว่า สัญญารับขนระหว่างประเทศที่พิพาทจะต้องพิจารณาผ่านกฎหมายขัดกันเป็นลาดับแรกก่อนหรือไม่ ในกรณีที่คู่ความไม่ได้ยกขึ้นต่อสู้และคู่ความมีสัญชาติไทย ศาลไม่อาจยกกฎหมายขัดกันขึ้นพิจารณาได้เพราะไม่มีองค์ประกอบต่างประเทศเข้ามาเกี่ยวข้องและหากศาลหยิบยกขึ้นพิจารณาเองก็จะเป็นการขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 142 แต่ถ้าคู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีสัญชาติไทย หรือไม่มีคู่ความฝ่ายใดมีสัญชาติไทยและคู่ความตกลงกันล่วงหน้าให้ใช้พระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเล พ.ศ. 2534 ศาลไทยจะต้องพิจารณาตามมาตรา 13 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการขัดกันแห่งกฎหมาย พุทธศักราช 2481 ซึ่งเป็นการวินิจฉัยตามเจตนารมณ์ของคู่สัญญาแม้คู่สัญญามิได้ยกขึ้นต่อสู้ศาลก็สามารถหยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้ อย่างไรก็ตามในปัจจุบันยังไม่มีแนวคาพิพากษาในประเด็นนี้จึงขึ้นอยู่กับดุลพินิจของศาล ในกรณีที่คู่ความยกประเด็นเกี่ยวกับกฎหมายขัดกันขึ้นสู่ศาล กรณีนี้คู่ความฝ่ายที่กล่าวอ้างข้อเท็จจริงเพื่อสนับสนุนคาคู่ความของตน คู่ความฝ่ายที่กล่าวอ้างมีภาระการพิสูจน์ข้อเท็จจริงนั้น ในส่วนของศาลที่รับคดีไว้พิจารณาสามารถใช้ดุลพินิจในการตรวจสอบและวิเคราะห์ได้ว่า การนากฎหมายขัดกันมาพิจารณาคู่กับกฎหมายว่าด้วยการรับขนระหว่างประเทศสามารถทาได้หรือไม่ ผู้ศึกษามีความเห็นว่า ศาลไม่จาเป็นต้องนากฎหมายขัดกันขึ้นพิจารณา เนื่องจากกฎหมายว่าด้วย การรับขนระหว่างประเทศทุกพระราชบัญญัติเป็นกฎหมายที่บัญญัติขึ้นเป็นการเฉพาะและในพระราชบัญญัติเหล่านั้นก็มิได้บัญญัติไว้ว่า หากเกิดข้อพิพาทในศาลจะต้องนากฎหมายขัดกันมาบังคับใช้จึงเป็นการอุดช่องว่างในการใช้ดุลพินิจของศาลในการนากฎหมายต่างประเทศ หรือกฎหมายฉบับอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องมาพิจารณา