cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.742
title: มโนทัศน์ทางศิลปะการแสดงและสถานภาพของสถาบันอบรมการแสดงเอกชน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาสถานภาพของสถาบันอบรมการแสดงเอกชน 2. เพื่อศึกษามโนทัศน์ทางศิลปะการแสดงของบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับสถาบันอบรมการแสดงเอกชน และ 3. เพื่อศึกษาทัศนะต่อการเรียนการแสดงของผู้เรียนในสถาบันอบรมการแสดงเอกชน ระเบียบวิธีวิจัยใช้แบบสหวิธีการ สำหรับประชากรประเภทสถาบัน ได้แก่ 1.) สถาบันอบรมการแสดงเอกชนในอดีตที่มีอิทธิพลต่อแนวคิดศิลปะการแสดงของสถาบันอบรมการแสดงในปัจจุบัน โดยรวบรวมข้อมูลจากเอกสารของสถาบันและเอกสารที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งสัมภาษณ์เชิงลึกบุคลากรที่เกี่ยวข้อง 2.) สถาบันอบรมการแสดงเอกชนในปัจจุบัน (ช่วงเวลาดำเนินการวิจัย เดือน ต.ค. 2556 ถึง เดือน ก.พ. 2557) ซึ่งจากการสืบค้นจากเอกสารทางอิเล็กทรอนิกส์ พบจำนวน 44 สถาบัน โดยผู้วิจัยได้รวบรวมข้อมูลจากเอกสาร และสัมภาษณ์เชิงลึกผู้บริหารและครูสอนการแสดงของสถาบันประกอบการสังเกตการณ์ รวมทั้งสิ้น 24 สถาบัน คิดเป็นร้อยละ 54.5 ของสถาบันอบรมการแสดงเอกชนทั้งหมดที่สืบค้นได้ สำหรับประชากรประเภทบุคคล คือผู้เรียนการแสดงในสถาบันอบรมการแสดงเอกชน เก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์ผู้เรียนรวม 66 คน (แบ่งเป็น 3-12 ปี, 13-18 ปี และ 19 ปีขึ้นไป) โดยผู้วิจัยคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างกระจายตามประเภทของสถาบันผลการวิจัยพบว่าสถาบันอบรมการแสดงเอกชนในปัจจุบันก่อตั้งขึ้นในช่วงปี พ.ศ. 2545-2549 จำนวน 4 สถาบัน ในช่วงปี พ.ศ. 2550-2554 จำนวน 20 สถาบัน และในช่วงปี พ.ศ. 2555-2556 จำนวน 20 สถาบัน โดยสามารถจำแนกสถาบันออกเป็น 4 ประเภทคือ สถาบันที่มีจุดประสงค์การเปิดสถาบันเพื่ออบรมการแสดงเป็นหลัก, สถาบันที่มีจุดประสงค์เพื่ออบรมเกี่ยวกับศิลปะการแสดงรอบด้าน, สถาบันที่เป็นลักษณะธุรกิจจัดหานักแสดง และองค์กรด้านละครที่จัดตั้งขึ้นโดยบุคคลหรือกลุ่มบุคคล ทั้งนี้สถาบันอบรมการแสดงเอกชนส่วนใหญ่ดำเนินกิจการอื่นควบคู่ไปกับการเปิดอบรมการแสดง ได้แก่ การผลิตรายการโทรทัศน์และการผลิตงานแสดงในงานอีเว้นท์ ซึ่งถือเป็นแหล่งรายได้ที่นอกเหนือจากรายได้หลักซึ่งมาจากค่าอบรมการแสดง สำหรับสถานที่ตั้งพบว่าสถาบันอบรมการแสดงส่วนใหญ่ตั้งอยู่บริเวณ ทาวน์ อิน ทาวน์ เขตวังทองหลางซึ่งเป็นแหล่งผลิตงานโทรทัศน์และภาพยนตร์โฆษณาและสถาบันส่วนใหญ่จดทะเบียนในรูปแบบบริษัทคิดเป็นร้อยละ 52.0 โดยสามารถแบ่งกลุ่มแนวคิดเกี่ยวกับการแสดงของสถาบันอบรมการแสดงเอกชนได้ออกเป็น 4 แนวคิด คือ การแสดงเพื่อเป็นนักแสดงอาชีพ, การแสดงเพื่อความเป็นนักร้อง-นักเต้น,การแสดงเพื่อการพัฒนาบุคคล และการแสดงเพื่อศึกษาต่อสาขาการแสดงในระดับอุดมศึกษา นอกจากนี้ในส่วนของ สาเหตุต่อการอบรมการแสดง พบว่าผู้เรียนส่วนใหญ่ต้องการเป็นนักแสดง (ร้อยละ 65.2) รองลงมาคือต้องการนำความรู้ไปปรับใช้กับชีวิตประจำวัน (ร้อยละ 22.7) อันดับสุดท้ายคือต้องการศึกษาต่อในสาขาการแสดงในระดับอุดมศึกษาและนำไปปรับใช้ในอาชีพที่เกี่ยวข้อง (ร้อยละ12.1)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.743
title: อิสลามานุวัตรละครโทรทัศน์อิสลามในประเทศไทย

description: การวิจัยเรื่อง “อิสลามานุวัตรละครโทรทัศน์อิสลามในประเทศไทย” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณลักษณะของละครโทรทัศน์อิสลามในประเทศไทยที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ และเคเบิ้ลทีวีมุสลิม ไวท์ ชาแนล และเพื่อศึกษาอิสลามานุวัตรและความสัมพันธ์ระหว่างหลักการศาสนาอิสลามกับองค์ประกอบการเล่าเรื่อง ด้วยการวิเคราะห์การเล่าเรื่องในละครโทรทัศน์อิสลามในประเทศไทยทั้งสิ้น 3 เรื่อง ได้แก่ อุมมี สวรรค์อยู่ใต้ฝ่าเท้ามารดา (2553) จะบังลิมอ รักรออยู่ปลายทาง (2554) และ รักแท้ เกิดที่บ้าน (2555) ประกอบกับการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะและศาสนาอิสลาม ผู้ผลิตละคร รวมทั้งศึกษาทัศนคติของผู้ชมละครโทรทัศน์ชาวมุสลิม 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้ชมอายุ 15-25 ปี กลุ่มผู้ชมอายุ 26-40 ปี และกลุ่มผู้ชมอายุ 55 ปีขึ้นไป รวมทั้งสิ้น 19 คน ด้วยการสนทนากลุ่มและการสัมภาษณ์ผลการวิจัยพบว่า คุณลักษณะของละครโทรทัศน์อิสลามในประเทศไทย ขึ้นอยู่กับปัจจัยด้านมุมมองของผู้ผลิตที่มีต่อความสัมพันธ์ระหว่างโลกแห่งละครกับโลกแห่งศาสนบัญญัติอิสลามเป็นสำคัญ โดยคุณลักษณะที่ปรากฏในองค์ประกอบการเล่าเรื่อง ได้แก่ โครงเรื่องและแก่นเรื่องมุ่งนำเสนอความกตัญญูของลูกที่มีต่อแม่ โดยไม่ปรากฏเรื่องราวความรักระหว่างหญิงชาย ส่วนตัวละครมุสลิมมักเป็นตัวละครประเภทพระเอกผู้ไร้นางเอก และนางเอกผู้ไร้พระเอก โดยไม่ปรากฏลักษณะความใฝ่ใจในเรื่องรัก ทั้งยังพบว่าตัวละครมีการคลี่คลายความขัดแย้งตามโลกทัศน์อิสลามด้วยการขอพรจากพระเจ้าเสมอ ส่วนอิสลามานุวัตรองค์ประกอบการเล่าเรื่อง มีลักษณะสำคัญคือ การร้อยเรียงเหตุผลของโครงเรื่องตามโลกทัศน์อิสลาม การสร้างสรรค์แก่นเรื่องบนฐานรากของหลักคุณธรรมจริยธรรมอิสลาม โดยพบว่าตัวละครเป็นองค์ประกอบที่ได้รับการอิสลามานุวัตรมากที่สุด ได้แก่ การสร้างสรรค์ลักษณะการปรากฏตัวของตัวละครหญิง การสร้างค่านิยม ความเชื่อและความศรัทธา รวมทั้งลักษณะการแต่งกายตามศาสนบัญญัติอิสลาม ทั้งยังพบว่าผู้ผลิตมีการปรับกลวิธีการนำเสนอฉากที่ผิดบาปด้วยการลดทอนรายละเอียดและระยะเวลาในการนำเสนอด้วยส่วนในด้านทัศนคติของผู้ชมพบว่า ผู้ชมจะมีการพิจารณาองค์ประกอบของละครในแง่ของความถูกต้องตามหลักศาสนาร่วมด้วยเสมอ โดยผู้ชมมีความเห็นว่าฉากที่ผิดบาป เช่น ฉากสถานบันเทิง และฉากการอยู่ด้วยกันเพียงลำพังของชายหญิง รวมทั้งการกำหนดให้นักแสดงหญิงมุสลิมมารับบทคนต่างศาสนิก ถือว่าเป็นองค์ประกอบที่ไม่มีความเหมาะสม เนื่องจากเป็นการนำเสนอองค์ประกอบละครที่ไม่สอดคล้องกับศาสนบัญญัติอิสลาม
DOI: 10.14457/cu.the.2013.744
title: บทบาทของวรรณกรรมที่มีต่อตัวละครเอกในนวนิยายและภาพยนตร์

description: งานวิจัยที่เกี่ยวกับการอ่านและบทบาทของวรรณกรรมที่มีต่อชีวิตมีมากมายหลายเรื่อง หากแต่ในงานวิจัยชิ้นนี้ผู้วิจัยมุ่งที่จะศึกษาและวิเคราะห์ถึงบทบาทของวรรณกรรมที่มีต่อตัวละครเอกซึ่งมีชีวิตอยู่ในเรื่องเล่าทั้งในนวนิยายและภาพยนตร์ จึงได้เรื่องเล่าที่วรรณกรรมมีบทบาทหลักต่อพัฒนาการของตัวละครเอกและเรื่องราวจำนวน 7 เรื่อง ดังนี้ สุภาพบุรุษจำแลง, ฟาเรนไฮต์ 451 เผาหนังสือให้หมดโลก, มาทิลดา นักอ่านสุดวิเศษ, ชายชราผู้อ่านนิยายรัก, เดอะ รีดเดอร์, หัวใจน้ำหมึก และจอมโจรหนังสือ โดยใช้การวิเคราะห์เชิงพรรณนาผ่านแนวคิดพลังของวรรณกรรม องค์ประกอบของการเล่าเรื่อง และการดัดแปลงสื่อ ผลการวิจัยพบว่า ด้านบทบาทของวรรณกรรมที่มีต่อตัวละครเอกในนวนิยายและภาพยนตร์นั้น คือ ความสามารถในการสร้างความรื่นรมย์และจินตนาการ, ก่อเกิดการเปลี่ยนแปลงจากความไม่รู้เป็นความรู้ และเป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร สำหรับการเล่าเรื่องในนวนิยายและภาพยนตร์สามารถแบ่งตามลักษณะของการเล่าเรื่องได้ 3 ประเภท ดังนี้ 1.วรรณกรรมเป็นจุดเริ่มต้นทำให้เกิดเรื่อง 2.วรรณกรรมมีส่วนในการดำเนินเรื่อง โดยวรรณกรรมเปรียบเสมือนตัวละครตัวหนึ่งที่ฉุดดึงและเชื่อมร้อยเหตุการณ์ตลอดทั้งเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบ 3.วรรณกรรมเป็นส่วนหนึ่งของเรื่อง ซึ่งปรากฏภาพของการอ่านและคลุกคลีกับหนังสือของตัวละครเอก แต่วรรณกรรมไม่ได้เข้าไปมีอิทธิพลต่อตัวเรื่องโดยตรง ส่วนการดัดแปลงภาพยนตร์จากนวนิยาย ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงใน 2 ลักษณะทั้งในตัวเรื่องและตัวละคร โดยในตัวเรื่องพบว่ามีการขยายความ ตัดทอน และปรับเปลี่ยน ภายในองค์ประกอบของเรื่องเล่า อย่างไรก็ตามองค์ประกอบด้านแก่นเรื่องเป็นส่วนที่คงเดิมไว้ในตัวบทปลายทาง โดยเทคนิคที่ภาพยนตร์นิยมนำมาใช้คือการตัดสลับเหตุการณ์ใหม่ให้สอดคล้องกับเรื่องราวที่กำลังดำเนินอยู่ในปัจจุบัน ส่วนตัวละครมีการเพิ่มมิติและบทบาทให้กับตัวละครประกอบ โดยเฉพาะตัวละครที่เป็นผู้ช่วยเหลือตัวละครเอก
DOI: 10.14457/cu.the.2013.974
title: การศึกษาการแสดงออกของไมโครอาร์เอนเอ 200c ในโรคมะเร็งท่อน้ำดีเปรียบเทียบกัน ระหว่างผู้ป่วยที่มีภูมิลำเนาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยและผู้ป่วยที่มีภูมิลำเนาในภาคอื่นๆ นอกจากภาคเหนือและ ตะวันออกเฉียงเหนือ

description: ที่มา โรคมะเร็งท่อน้ำดีเป็นโรคมะเร็งที่พบมากในภาคตะวันออกเฉียงเหนือประเทศไทยซึ่งมีความ สัมพันธ์กับการติดเชื้อพยาธิใบไม้ในตับโอพิสธอร์คิสวิเวอรินี่ ไมโครอาร์เอ็นเอ 200c ซึ่งเป็นไมโคร อาร์เอ็นเอที่ควบคุมการทำงานของอิปิธีเลียวมีเซนคัยมอลทรานซิชัน ก่อให้เกิดมะเร็งหลายชนิด และบอกการพยากรณ์โรครวมทั้งมะเร็งท่อน้ำดี ซึ่งการศึกษาก่อนหน้านี้พบว่ามีความแตกต่างของการ แสดงออกของไมโครอาร์เอ็นเอชนิดนี้วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความแตกต่างของไมโครอาร์เอ็นเอ 200c ของผู้ป่วยโรคมะเร็งท่อน้ำดีที่มี ภูมิลำเนาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเปรียบเทียบกับ ภาคอื่นๆในประเทศไทยและ ความสัมพันธ์กับ ลักษณะทางคลินิควิธีการศึกษา ผู้ป่วยมะเร็งท่อน้ำดีที่เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ที่มีชิ้นเนื้อทางพยาธิวิทยา เก็บข้อมูลทั่วไปหลังจากนั้นนำชิ้นเนื้อพาราฟินมาสกัดไมโครอาร์เอ็นเอ โดยใช้ชุดสกัด miRNeasy FFPE Kit, QIAGEN, Germany และวัดปริมาณอาร์เอ็นเอที่ได้โดยเครื่อง NanoDrop 2000C, Thermo Scientific, USA จากนั้นสังเคราะห์ cDNA และวัดปริมาณโดยใช้ชุด taqMan® MicroRNA Assay, Applied biosystems, USA ด้วยเครื่อง real-time PCR รุ่น 7500 Fast Real-Time PCR System, Applied biosystems, USA โดยการเปรียบเทียบการแสดงออกของยีนไมโครอาร์เอ็นเอ 200c กับ ยู6 แล้วนำมาคำนวณหาค่า 2-ΔΔCT โดยใช้ค่าคัทออฟที่ 2.0.ผลการศึกษา ผู้ป่วยมะเร็งท่อน้ำดีที่เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ที่มีชิ้นเนื้อทางพยาธิวิทยา 31 ราย มีภูมิลำเนาอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 20 ราย ภาคอื่นๆ 11 ราย ไม่พบความแตกต่างของ ลักษณะทางคลินิครวมทั้งการแสดงออกของไมโครอาร์เอ็นเอ 200c โดยมีค่าเฉลี่ยของ ΔCT เท่ากับ 1.7989 (± 2.9148) และ 1.5876 (± 3.2131) ตามลำดับ, p = 0.418 มีความชุกของการเพิ่มการ แสดงออกของไมโครอาร์เอ็นเอ 200c ร้อยละ 22.5 และเมื่อแยกระหว่างผู้ป่วยที่มีการแสดงออกของ ไมโครอาร์เอ็นเอเพิ่มขึ้นหรือลดลงก็ไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ มีค่ามัธยฐานการรอดชีวิตที่ 13.6 เดือน (4.3 – 22.9) และ 22.6 เดือน (0.9 – 44.4) ตามลำดับ, p = 0.923สรุปผลการศึกษา ไม่พบความแตกต่างของการแสดงออกของไมโครอาร์เอ็นเอ 200c ในผู้ป่วยมะเร็ง ท่อน้ำดีของประเทศไทย อาจต้องอาศัยการศึกษาในประชากรที่มากขึ้น ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.975
title: ภาวะเหนื่อยล้าในการทำงาน และปัจจัยที่เกี่ยวข้อง ของแพทย์ประจำบ้านโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยพรรณนา เพื่อศึกษาระดับของภาวะเหนื่อยล้าในการทำงาน และปัจจัยที่เกี่ยวข้องของแพทย์ประจำบ้าน โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จำนวน 320 ราย เป็นชาย 124 คน หญิง 196 คน อายุระหว่าง 24-38 ปี (อายุเฉลี่ย 28.26 ปี) เครื่องมือในการวิจัยคือแบบสอบถามข้อมูลปัจจัยบุคคล ปัจจัยงาน และแบบวัดภาวะเหนื่อยล้าในการทำงาน (Maslach burnout inventory; MBI) ฉบับภาษาไทย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติในเชิงพรรณนา คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน คือ independent t-test, one-way ANOVA, และ binary logistic regression ผลการวิจัย พบว่า แพทย์ประจำบ้านมีความอ่อนล้าทางอารมณ์อยู่ในระดับต่ำ ร้อยละ 38.8 การลดความเป็นบุคคลอยู่ในระดับต่ำ ร้อยละ 52.8 การลดความสำเร็จส่วนบุคคลอยู่ในระดับต่ำ ร้อยละ 40.0 โดยมีคะแนนเฉลี่ยด้านความอ่อนล้าทางอารมณ์ ด้านการลดความเป็นบุคคล และด้านความสำเร็จส่วนบุคคล เท่ากับ 22.28 , 6.04 และ 34.42 ตามลำดับ และมีผู้ที่เข้าเกณฑ์การมีภาวะเหนื่อยล้าในการทำงานในระดับสูงทั้งสามด้านร้อยละ 5.63 จากการวิเคราะห์ด้วยสถิติ multiple logistic regression พบว่าปัจจัยที่มีสัมพันธ์กับภาวะเหนื่อยล้าในการทำงาน ได้แก่ ภาระครอบครัวปานกลาง/หนัก การปฏิบัติงานในชั้นปีที่ 1 การปฏิบัติงานในภาควิชากลุ่ม Major wards ความรู้สึกว่างานเอกสารน้อย/มากเกินไป ความรู้สึกชั่วโมงในการนอนหลับไม่เพียงพอ ความไม่พึงพอใจในวิชาชีพแพทย์ และการเคยมีความคิดในการลาออกจากศึกษาระดับแพทย์ประจำบ้าน และชั่วโมงการทำงานนอกเวลาราชการ ผลการศึกษาครั้งนี้สามารถใช้เป็นแนวทางในการป้องกันภาวะเหนื่อยล้าในการทำงานในแพทย์ประจำบ้านโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ และเป็นข้อมูลในการพัฒนาการฝึกอบรมแพทย์ประจำบ้านต่อไป โดยควรมีการบริหารจัดการเวลาในการปฏิบัติงานให้เหมาะสม และมีเวลาพักผ่อนที่เพียงพอ รวมถึงมีภาระงานในปริมาณที่เหมาะสม เพิ่มการดูแลหรือให้คำปรึกษาในกลุ่มที่มีโอกาสมีภาวะเหนื่อยล้าในการทำงานระดับสูง ตลอดจนส่งเสริมการพัฒนาทักษะในการรับมือกับความเครียด สร้างความภาคภูมิใจในตนเองและความพึงพอใจในงานที่ทำ และสร้างทักษะในการบริหารจัดการรายได้และเศรษฐกิจส่วนบุคคล
DOI: 10.14457/cu.the.2013.976
title: การทดลองทางคลินิกแบบสุ่มควบคุมด้วยยาหลอก ปิดสองด้าน เปรียบเทียบยา PENTOXIFYLLINE ร่วมกับยา METFORMIN กับยาหลอกในการรักษาโรคตับอักเสบจากไขมันเกาะตับ

description: การทดลองทางคลินิกแบบสุ่มควบคุมด้วยยาหลอก ปิดสองด้าน เปรียบเทียบยา Pentoxifylline ร่วมกับยา Metformin กับยาหลอกในการรักษาโรคตับอักเสบจากตับคั่งไขมันที่มาการรักษาหลักในโรคตับอักเสบเรื้อรังจากตับคั่งไขมันนั้นได้แก่การรักษาโรคร่วมทางเมตาบอลิกได้แก่โรคเบาหวาน ความดันโลหิตสูง ไขมันในเลือดสูง ลดน้ำหนัก และการออกกำลังการออกกำลังกาย ปัจจุบันนี้ยังไม่มียาใดที่รักษาโรคนี้อย่างได้ผล เนื่องจากพยาธิกำเนิดของโรคนั้นซับซ้อน ยาPentoxifylline (TNF alpha inhibitor) เป็นยาที่มีการศึกษาพบว่าทำให้พยาธิวิทยาในผู้ป่วยโรคนี้ดีขึ้นได้ Metformin เป็นยาออกฤทธิ์ผ่านทางลดการดื้อต่อinsulin การนำมาใช้รักษาร่วมกันโรคตับอักเสบจากไขมันเกาะตับจึงน่าจะมีประโยชน์ เพื่อหวังลดการเกิดพังผืดในตับวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของยา Pentoxifylline ร่วมกับ Metformin ในการรักษาโรคตับอักเสบเรื้อรังจากตับคั่งไขมันเมื่อเทียบกับยาหลอก โดยศึกษาจากผลทางพยาธิวิทยาจากการตรวจชิ้นเนื้อตับเปรียบเทียบก่อนและหลังการรักษาเป็นเวลา48สัปดาห์วิธีการศึกษาผู้ป่วยที่เป็นโรคตับอักเสบจากไขมันเกาะตับที่ได้รับการยืนยันทางพยาธิวิทยาภายใน2ปี จำนวนทั้งหมด38ราย ได้ทำการสุ่มให้รับยาPentoxifylline 400มิลลิกรัมร่วมกับMetformin 500มิลลิกรัม วันละ3ครั้งหรือได้รับยาหลอกเป็นระยะเวลา1ปี มีผู้ป่วยที่ออกจากงานวิจัยไปก่อน2ราย โดยผลทางพยาธิวิทยาที่ถือว่าดีขึ้นได้แก่การลดลงของค่า nonalcoholic fatty liver disease (NAFLD) activity score (NAS)อย่างน้อย2คะแนน หรือการลดลงของค่าพังผืดตับ(fibrosis score)อย่างน้อย1คะแนนผลการศึกษาข้อมูลพื้นฐานของผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มทำการเปรียบเทียบในด้านข้อมูลทั่วไป ภาวะและโรคอ้วนลงพุง(metabolic syndrome) ผลทางพยาธิวิทยาของเนื้อตับ ค่าการทำงานของตับไม่แตกต่างกัน จากการวิเคราะห์ผลแบบper protocol (per protocol analysis) พบว่าผู้ป่วยที่มีค่าNAS scoreลดลงตั้งแต่2คะแนนขึ้นไปในกลุ่มที่ได้ยาPentoxifyllineและMetforminมีร้อยละ27.ค เทียบกับร้อยละ22.2 ในกลุ่มที่ได้รับยาหลอก(p=0.7) ร้อยละ16.7ของผู้ป่วยที่ได้รับยาPentoxifyllineและMetforminค่าพังผืดดีขึ้นเมื่อเทียบกับกลุ่มยาหลอกที่ไม่มีผู้ป่วยรายใดที่มีการติดตามไปมีพังผืดดีขึ้นเลย(p=0.07) ผู้ป่วยกลุ่มที่ได้ยาหลอกยังพบว่ามีพังผืดเพิ่มขึ้นมากกว่ากลุ่มที่ได้รับยา (38.9% vs 11.1%, p=0.05) หลังจากการให้ยา1ปีนั้น พบว่าค่าASTลดลงอย่างมีนัยสำคัญในกลุ่มที่ได้รับยาPentoxifyllineและMetformin(55.5±33.9IU/L to 38.8±31.6IU/L; p=0.02)กลุ่มที่ได้รับยาPentoxifyllineและMetforminพบผลข้างเคียงมากกว่า แต่เป็นผลข้างเคียงที่ไม่รุนแรง ผู้ป่วยสามารถรับยาต่อได้ สรุปผลการศึกษาการรักษาผู้ป่วยด้วยยาPentoxifyllineและMetforminมีแนวโน้มที่จะมีพังผืดในตับดีขึ้นหรือคงที่ มีค่าเอนไซม์ตับดีขึ้นเมื่อเทียบกับยาหลอก อย่างไรก็ตามพบว่ามีผลข้างเคียงมากกว่า
DOI: 10.14457/cu.the.2013.977
title: การศึกษาประสิทธิภาพและความปลอดภัยของการใช้ยาไมนอกซิดิลชนิดรับประทาน ขนาด 5 มิลลิกรัมต่อวัน ระยะเวลา 24 สัปดาห์ ในการรักษาภาวะผมบางจากพันธุกรรมในเพศชาย

description: ยาไมนอกซิดิลชนิดทามีประสิทธิภาพในการลดการหลุดร่วงและเพิ่มการขึ้นของเส้นผมในการรักษาภาวะผมบางแบบพันธุกรรมในเพศชาย แต่ยังไม่มีการศึกษาวิจัยประสิทธิภาพและความปลอดภัยของยาไมนอกซิดิลชนิดรับประทานในเพศชายอย่างเป็นระบบ วัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาประสิทธิภาพและความปลอดภัยของการใช้ยาไมนอกซิดิลชนิดรับประทาน ขนาด 5 มก.ต่อวันในการักษาภาวะผมบางแบบพันธุกรรมในเพศชายวิธีการศึกษา : ผู้ป่วยภาวะผมบางจากพันธุกรรมในเพศชายอายุ 20-60 ปี ระยะของผมบางตาม modified Norwood-Hamilton III vertex-V ได้รับการรักษาด้วยยาไมนอกซิดิลชนิดรับประทาน ขนาด 5 มก.ต่อวันต่อเนื่องเป็นระยะเวลา 24 สัปดาห์ ประเมินการรักษาโดยใช้การประเมินภาพถ่ายโดยแพทย์ผิวหนัง 3 ท่านและผู้ทำวิจัยโดยใช้ standardizing 7-point rating scale การนับจำนวนเส้นผมและขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางเส้นผมจากภาพถ่าย, การตอบแบบสอบถามประเมินความพึงพอใจโดยผู้เข้าร่วมวิจัยและประเมินผลข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้นผลการศึกษา : ผู้เข้าร่วมวิจัยทั้งสิ้น 30 ราย อายุเฉลี่ย 38 ปี ระยะเวลาที่มีผมบางเฉลี่ย 12.9 ปี การประเมินผลการรักษาบริเวณ vertex โดยแพทย์ 3 ท่าน พบว่าผู้เข้าร่วมวิจัยทุกรายมีการเพิ่มขึ้นของเส้นผม (ร้อยละ 100) และในจำนวนนี้มีการเพิ่มขึ้นของเส้นผมดีมาก (คะแนน+3) ถึงร้อยละ 43.3 โดยการตอบสนองต่อการรักษาเพิ่มขึ้นตามเวลาที่รักษา โดยอัตราส่วนของผู้เข้าร่วมวิจัยที่มีการเพิ่มขึ้นของเส้นผมดีมากเพิ่มจากร้อยละ 6.7 ที่การรักษา 12 สัปดาห์ เป็นร้อยละ 44.3 ที่การรักษา 24 สัปดาห์ ค่าเฉลี่ยของการเพิ่มขึ้นของจำนวนเส้นผมทั้งหมดที่ 12 และ 24 สัปดาห์หลังการรักษาเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เป็น 26.0 (ร้อยละ 14.25) และ 35.1 (ร้อยละ 19.23) เส้นต่อตารางเซ็นติเมตรตามลำดับ (p&lt;0.05) ผู้เข้าร่วมวิจัยมีความพึงพอใจในผลการรักษา หนังศีรษะบริเวณ frontal มีการตอบสนองต่อการรักษาเช่นเดียวกัน แต่น้อยกว่าบริเวณ vertex ผลข้างเคียงที่พบได้บ่อย คือ ภาวะ hypertrichosis (ร้อยละ 93) และอาการบวมที่ขา (ร้อยละ 6.7)สรุปผล : การใช้ยาไมนอกซิดิลชนิดรับประทาน ขนาด 5 มก.ต่อวันต่อเนื่องนาน 24 สัปดาห์ในการรักษาภาวะผมบางจากพันธุกรรมในเพศชาย มีประสิทธิภาพในการรักษาโดยสามารถเพิ่มปริมาณเส้นผมอย่างน้อย 1 คะแนนโดยใช้ expert panel global photographic assessment บริเวณ vertex ได้ร้อยละ 100 ของผู้เข้าร่วมวิจัยทั้งหมด แต่มีผลข้างเคียงที่พบได้บ่อยคือภาวะ hypertrichosis และอาการบวมที่ขา ดังนั้นยาไมนอกซิดิลชนิดรับประทานอาจจะมีบทบาทในการรักษาภาวะผมบางแบบพันธุกรรมในเพศชาย แต่อย่างไรก็ตามต้องมีการพิจารณาถึงข้อควรระวังในการใช้ยาในผู้ป่วย และศึกษาต่อเนื่องเพื่อประเมินประสิทธิภาพและความปลอดภัยเทียบกับยาหลอก ในกลุ่มผู้เข้าร่วมวิจัยที่มากและระยะเวลาการรักษานานขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.978
title: RADIATION DOSE IN WHOLE BRAIN COMPUTED TOMOGRAPHY IN COMPREHENSIVE STROKE IMAGING USING AXIAL VOLUMETRIC 320-DETECTOR CT

description: The 320- detector row CT scanner enables a larger z-coverage (16 cm), competently entire whole brain imaging to be acquired. Dynamic series of CT Angiography, CT Venography and CT Perfusion in single exam after contrast medium injected with intravenously at a very rapid acquisition time increase the effectiveness of stroke’s patient management. At Advanced Diagnostic Imaging Center (AIMC), Ramathibodi Hospital, the patients have been serviced on the diagnostic in comprehensive stroke imaging by using axial volume mode which produce relatively high patient dose. The purpose of the study is to determine the radiation dose in whole brain Computed Tomography in comprehensive stroke imaging using Axial Volumetric 320-detector MDCT. The patient data is collected on scan parameters and radiation dose for CT Perfusion of the brain examination in comprehensive stroke imaging using the combo protocol in axial volume mode. The effective dose, E, is determined and compared with others. 21 patients of 11 male and 10 female, age range, 6-77 years; mean age, 45.4 years were studied. Range of cumulative radiation dose for CTDIvol, DLP and E were 142.9-313.4 mGy, 2286.6-5014.2 mGy.cm and 4.80-10.5 mSv respectively. The cumulative dose, average dose, and average dose per volume scan of CTDIvol, DLP and E were 200.5, 40.8 and 10.7 mGy; 3206.8, 652.6 and 171.3 mGy.cm and 6.7, 1.4, and 0.4 mSv consecutively. In conclusion, the radiation dose in whole brain Computed Tomography in comprehensive stroke imaging using Axial Volumetric 320-detector MDCT in this study is high due to large z-coverage, high tube current and large number of total volume scans. The data had been compared with DRLs and other studies for the setup of the dose reduction protocols at various patient age and size in future study. Although the high radiation dose is one of the main concerns, the advantage can eliminate the brain coverage limitation, reduce volume of contrast media and decrease the acquisition time. Besides, the first and also last volume can be used as with and without contrast enhancement head CT.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.979
title: ผลของการบริโภคคาร์โบไฮเดรตจากข้าวเจ้าต่อการสร้างแก๊สไฮโดรเจนในลำไส้ที่วัดจากลม หายใจออกและอาการของโรคในผู้ป่วยลำไส้แปรปรวนชนิดที่ไม่ใช่ท้องผูกเด่นเปรียบเทียบกับการบริโภคคาร์โบไฮเดรตจากข้าวสาลีหรือถั่วเขียว

description: ผลของการบริโภคคาร์โบไฮเดรตจากข้าวเจ้าต่อการสร้างแก๊สไฮโดรเจนในลำไส้ที่วัดจากลมหายใจออก และอาการของโรคในผู้ป่วยลำไส้แปรปรวนชนิดที่ไม่ใช่ท้องผูกเด่นเปรียบเทียบกับการบริโภคคาร์โบไฮเดรตจากข้าวสาลีหรือถั่วเขียวความสำคัญและที่มาของปัญหางานวิจัย โรคลำไส้แปรปรวนมีกลไกการเกิดโรคจากหลายปัจจัย โดยพบว่าอาหารมีบทบาทสำคัญในการดูแลรักษา ข้าวเป็นแหล่งอาหารที่มีรายงานว่าสามารถย่อยสลายได้สมบูรณ์ เกิดแก๊สในลำไส้รวมถึงเกิดอาการระบบทางเดินอาหารน้อยกว่าเมื่อเปรียบเทียบในกลุ่มคาร์โบไฮเดรตชนิดอื่น ทั้งนี้ข้อมูลเกี่ยวกับประโยชน์ของอาหารประเภทนี้ในผู้ป่วยลำไส้แปรปรวนยังมีน้อยวัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อศึกษาผลของการรับประทานคาร์โบไฮเดรตจากข้าวเจ้าในผู้ป่วยลำไส้แปรปรวนชนิดที่ไม่ใช่ท้องผูกเด่นต่อการสร้างแก๊สไฮโดรเจนในลำไส้ที่วัดจากลมหายใจออก และการเกิดอาการของโรคภายหลังการรับประทานเปรียบเทียบกับการรับประทานคาร์โบไฮเดรตจากข้าวสาลีหรือถั่วเขียวระเบียบวิธีการวิจัย ผู้ป่วยโรคลำไส้แปรปรวนที่ไม่ใช่ท้องผูกเด่นตามนิยาม Rome III 20 คนเข้าร่วมการศึกษา โดยแต่ละคนจะถูกสุ่มให้รับประทานอาหารทดลองที่ผลิตจากข้าวเจ้า ข้าวสาลี หรือแป้งถั่วเขียวในปริมาณที่เท่ากัน ทำการตรวจวัดปริมาณแก๊สในลำไส้ที่วัดจากลมหายใจออกด้วยเครื่องbreath test ร่วมกับประเมินความรุนแรงของอาการลำไส้แปรปรวนโดยใช้แบบสอบถาม (100 mm VAS) ตั้งแต่ก่อนทาน หลังทานมื้อเช้า 4ชั่วโมงและหลังทานมื้อกลางวัน 4ชั่วโมง ทุก 15นาที จนครบ 8ชั่วโมง จากนั้นเว้นระยะเวลา 1 สัปดาห์แล้วนัดผู้ป่วยมาทำการศึกษาต่อในลักษณะเดิมด้วยอาหารทดลองจนครบ 3 ครั้งผลการวิจัย ผู้ป่วยทั้งหมดสามารถร่วมการศึกษาได้ตลอดการศึกษาและไม่พบภาวะแทรกซ้อนรุนแรง ปริมาณแก๊สในลำไส้ที่วัดจากลมหายใจออกก่อนรับประทานอาหารในแต่ละครั้งไม่มีความแตกต่างกัน หลังรับประทานอาหารทดลอง 5 ชั่วโมงพบว่าปริมาณแก๊สไฮโดรเจนและมีเทนในกลุ่มข้าวสาลีเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเปรียบเทียบกับข้าวเจ้าและแป้งถั่วเขียว(p&lt;0.05) มีค่าarea under the curveมากที่สุดในกลุ่มข้าวสาลี รองลงมาได้แก่ แป้งถั่วเขียวและข้าวเจ้าตามลำดับ(H2: 4120.5 ± 45.5 vs. 2356.1 ± 13.9, 2267.3 ± 14.6 ppm-min, p&lt;0.001 และCH4 : 1616.0 ± 15.8 vs. 943.1 ± 5.2, 946.5 ± 6.0, p&lt;0.05) อาการแน่นอึดอัดท้องและอิ่มเร็วเป็นอาการที่พบมากในกลุ่มที่ทานข้าวสาลีเปรียบเทียบกับกลุ่มที่ทานข้าวเจ้า(3.0 ± 0.6 vs. 2.2 ± 0.6 and 3.4 ± 0.5 vs. 2.5 ± 0.5, p&lt;0.05).โดยที่อาการทางเดินอาหารอื่น ได้แก่ ปวดท้อง แสบท้อง คลื่นไส้ ปวดอยากถ่ายอุจจาระ จุกแน่นท้อง เรอและรู้สึกกรดไหลย้อนไม่มีความแตกต่างกันสรุป การรับประทานอาหารที่ผลิตจากข้าวเจ้าจะเกิดปริมาณแก๊สในลำไส้ที่วัดจากลมหายใจออก อาการแน่นอึดอัดท้องและอิ่มเร็วน้อยกว่าการรับประทานอาหารจากข้าวสาลีหรือแป้งถั่วเขียว ดังนั้นข้าวเจ้าจึงเป็นแหล่งอาหารในกลุ่มคาร์โบไฮเดรตที่เหมาะสมกับผู้ป่วยโรคลำไส้แปรปรวนที่ไม่ใช่ท้องผูกเด่น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.980
title: การศึกษาความสัมพันธ์ระดับ CXCL12 ในเลือดกับการเกิดมะเร็งแพร่กระจายไปกระดูกในผู้ป่วยมะเร็งปอดชนิดเซลล์ไม่เล็กในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: ความสำคัญและที่มาปัญหาการวิจัย : 14-40% ผู้ป่วยมะเร็งปอดชนิดไม่เล็กระยะลุกลามจะเกิดมะเร็งกระจายไปที่กระดูกและประมาณครึ่งหนึ่งจะเกิดภาวะแทรกซ้อนตามมา (1) ซึ่งมีผลต่อคุณภาพชีวิตและอัตราการรอดชีวิตที่ 2 ปี เท่ากับ 11.3%(2) ถึงแม้ว่าการทำ Bone scan และ FDG-PET จะมีความไวและความจำเพาะที่สูง แต่ก็ยังพบว่ามีผลลบและผลบวกลวงได้ในชนิดมะเร็งที่มีการกัดกร่อนที่กระดูก (Osteolytic lesion) (3-6) CXCL12/CXCR4 เป็นอีกหนึ่งกลไกการเกิดมะเร็งหลายชนิดรวมทั้งมะเร็งปอด และการกระจายมะเร็งไปที่กระดูกในผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมาก (7-12) มีการศึกษาพบว่าในผูป่วยมะเร็งปอดมีค่า Plasma CXCL12 สูงกว่าคนปกติ (13, 14)และในน้ำช่องเยื่อหุ้มที่เกิดจากมะเร็งปอดมีค่า CXCL12 สูงกว่าที่เกิดจากวาเหตุอื่น(15)วิธีดำเนินงาน : การศึกษาแบบ Cross sectional study ในผู้ป่วยมะเร็งปอดชนิเซลล์ไม่เล็กระยะลุกลามที่มารับการรักษาที่หน่วยอายุรศาสตร์มะเร็งวิทยา โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ตั้งแต่ พฤษภาคม 2556- มกราคม 2557 ทั้งสิ้น 60 ราย โดยเก็บตัวอย่างเลือดผู้ป่วยก่อนเริ่มการรักษาด้วยยาเคมีบำบัด เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระดับ Plasma CXCL12 ในผู้ป่วยมะเร็งชนิดเซลล์ไม่เล็กที่มรมะเร็งกระจายมาที่กระดูกกับผู้ป่วยที่ไม่มีมะเร็งกระจายมาที่รกะดูกเป็นวัตถประสงค์หลัก และวัตุประสงค์รองคือเพื่อดูค่า Plasma CXCL12 ว่ามีความสัมพันธ์กับการกระจายของมะเร็งไปทีอื่นด้วยหรือไม่ผลการศึกษา : ผู้ป่วยมะเร็งปอดชนิดเซลล์ไม่เล็ก 60 ราย แบ่งเป็นกลุ่มที่มีมะเร็งกระจายมาที่กระดูก 24 ราย, ไม่มีการกระจายไปที่กระดูก 26 ราย ไม่สามารถสรุปได้ว่ามีมะเร็งกระจายมาที่กระดูกหรือไม่จากการตรวจเบื้อต้น 10 ราย พบค่าเฉลี่ย plasma CXCL กลุ่มที่มี มะเร็งกระจายมาที่กระดูกมีค่า 122174.79±526.26 pg/ml, ไม่มีมะเร็งกระจายมาที่กระดูกมีค่า 1959.50±773.77 pg/ml และกลุ่มที่ไม่สามารถสรุปได้มีค่า 1782.61±463.24 pg/ml (p=0.23).ค่าเฉลี่ย Plasma CXCL12 ในกลุ่มที่มีการกระจายของมะเร็งมามากกว่าหรือเท่ากับ 3 อวัยวะมีค่า 2165.10± 769.30, 2 อวัยวะมีค่าเฉลี่ย plasma CXCL12 2097.39±665.21 pg/ml และ 0-1 อวัยวะมีค่าเฉลี่ย plasma CXCL12 1938.60±611.53 pg/ml.กลุ่มที่มีมะเร็งกระจายมาที่กระดูกอวัยวะเดียว, กระจายมาที่กระดูกและอวัยวะอื่นและไม่มีมะเร็งกระจายมาที่กระดูกมีค่าเฉลี่ย plasma CXCL12 2339.00±287.43 pg/ml, 2120.05±581.13 pg/ml, 1853.51±751.95 pg/ml (P=0.186) ตามลำดับสรุป:การศึกษานี้พบว่าค่า Plasma CXCL12 มีแนวโน้มมีค่าสูงในกลุ่มที่มีมะเร็งกระจายมาที่กระดูกและมะเร็งกระจายไปหลายอวัยวะ เมื่อแยกผู้ป่วยมาตำแหน่งการกระจายของมะเร็งพบว่ากลุ่มที่มีมะเร็งกระจายมาที่กระดูกมีค่า Plasma CXCL12 สูงที่สุดและในกลุ่มที่มะเร็งกระจายมาที่กระดูกและอวัยวะอื่นยังคงมีค่า Plasma CXCL12 สูงกว่ากลุ่มที่ไม่มีมะเร็งกระจายมาที่กระดูกแต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติอาจเนื่องจากมีกลุ่มประชากรตัวอย่างน้อยเกินไป คงต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อดูต่อไปว่า Plasma CXCL12 มีแนวโน้มที่ใช่เป็น biomarker เพื่อดูการกระจายของมะเร็งไปที่กระดูกในผู้ป่วยมะเร็งปอดชนิดเซลล์ไม่เล็ก