cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.1999.375
title: ผลของระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสงต่อกำลังแรงยึดแบบเฉือน และความยาวของเรซินแทก ของวัสดุผนึกหลุมร่องฟันชนิดหนึ่งในฟันกรามน้ำนม

description: เปรียบเทียบผลของระยะเวลาที่แตกต่างกันก่อนการบ่มด้วยแสง ต่อกำลังแรงยึดแบบเฉือนและความยาวของเรซินแทกของวัสดุผนึกหลุมร่องฟัน Concise TM ในฟันกรามน้ำนม การศึกษากำลังแรงยึดแบบเฉือนทดลองโดยใช้ชิ้นส่วน ของฟันกรามน้ำนมด้านทางแก้มหรือด้านทางลิ้นจำนวน 60 ชิ้น แบ่งโดยการสุ่มเป็น 3 กลุ่มทดลองๆ ละ 20 ชิ้น ตามระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสง 5, 10 และ 30 วินาที หลังจากหล่อแบบวัสดุผนึกหลุมร่องฟันบนชิ้นตัวอย่าง และบ่มด้วยแสงให้แข็งตัวแล้ว นำชิ้นตัวอย่างไปแช่ในน้ำกลั่นนาน 24 ชั่วโมง ก่อนนำไปทดสอบกำลังแรงยึดแบบเฉือนด้วยเครื่องทดสอบทั่วไป ส่วนการศึกษาความยาวของเรซินแทกทำการทดลอง โดยใช้ชิ้นส่วนของฟันกรามน้ำนมด้านทางแก้มจำนวน 12 ชิ้น ศึกษาโดยเตรียมกลุ่มระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสง 5 กับ 10 วินาทีในชิ้นตัวอย่างเดียวกันจำนวน 6 ชิ้น และเตรียมกลุ่มระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสง 10 กับ 30 วินาทีในชิ้นตัวอย่างเดียวกันจำนวน 6 ชิ้น หลังจากทาวัสดุผนึกหลุมร่องฟันบนชิ้นตัวอย่าง และบ่มด้วยแสงให้แข็งตัวแล้ว นำชิ้นตัวอย่างไปแช่ในน้ำกลั่นนาน 24 ชั่วโมง ก่อนนำไปฝังในเรซินอีพ็อกซี รอจนเรซินอีฟ็อกซีแข็งตัวจึงตัดชิ้นตัวอย่างตามแนวแกนฟันเพื่อแบ่ง 2 กลุ่มทดลองออกจากกัน ขัดผิวบริเวณรอยตัดให้เรียบก่อนละลายส่วนของผิวเคลือบฟันออก ด้วยสารละลายกรดฟอสฟอริก ล้างน้ำ รอให้ชิ้นตัวอย่างแห้งจึงนำไปเคลือบด้วยอนุภาคทอง เพื่อศึกษาความยาวของเรซินแทก จากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด ผลการวิจัยพบว่า กำลังแรงยึดแบบเฉือนมีค่าเพิ่มมากขึ้นตามระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสงที่นานขึ้น โดยค่าเฉลี่ยกำลังแรงยึดแบบเฉือนในกลุ่มระยะเวลา ก่อนการบ่มด้วยแสง 5, 10 และ 30 วินาที มีค่าเท่ากับ 10.76 +_2.42, 11.96 +_1.76 และ 14.66 +_3.23 เมกกะปาสคาล ตามลำดับ ค่าเฉลี่ยกำลังแรงยึดแบบเฉือนในกลุ่มระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสง 30 วินาทีมีค่ามากกว่ากลุ่มอื่นๆ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.05) ส่วนค่าเฉลี่ยกำลังแรงยึดแบบเฉือนในกลุ่มระยะเวลา ก่อนการบ่มด้วยแสง 5 วินาทีมีค่าน้อยที่สุด แต่มีค่าไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสง 10 วินาที สำหรับค่าเฉลี่ยความยาวของเรซินแทกในกลุ่มระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสง 5, 10 และ 30 วินาที มีค่าเท่ากับ 7.93 +_1.40, 9.08 +_2.15 และ 8.68 +_1.59 ไมครอน ตามลำดับ โดยค่าเฉลี่ยความยาวของเรซินแทกในกลุ่มระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสง 10 วินาทีมีค่ามากที่สุดและมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p&lt;0.05 เฉพาะเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสง 5 วินาทีซึ่งเป็นค่าเฉลี่ยที่มีค่าน้อยที่สุด แต่ค่าเฉลี่ยความยาวของเรซินแทกในกลุ่มระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสง 5 วินาทีนี้มีค่าไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มระยะเวลาการบ่มด้วยแสง 30 วินาที การวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าระยะเวลาก่อนการบ่มด้วยแสงมีผลต่อกำลังแรงยึดแบบเฉือนมากกว่าที่จะมีผลต่อความยาวของเรซินแทกของวัสดุผนึกหลุมร่องฟัน Concise [superscript TM] ที่เกิดขึ้นในฟันกรามน้ำนม
DOI: 10.14457/cu.the.1999.376
title: ความสัมพันธ์ระหว่างระยะความสูงของส่วนโค้งของกระดูกแอตลาสกับลักษณะโครงสร้างใบหน้าและกะโหลกศรีษะในแนวดิ่งในคนไทย

description: การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาหาความสัมพันธ์ระหว่างระยะความสูงของส่วนโค้งของกระดูกแอตลาสกับลักษณะโครงสร้างใบหน้าและกะโหลกศีรษะในแนวดิ่ง และนำค่าระยะความสูงของส่วนโค้งของกระดูกแอตลาสมาใช้พยากรณ์ลักษณะโครงสร้างใบหน้าและกะโหลกศีรษะในแนวดิ่งในคนไทย ได้ทำการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจงจากผู้ป่วยที่มารับการรักษาทันตกรรมจัดฟันที่คณะทันตแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 180 คน อายุ 15-25 ปี ประกอบด้วยเพศชาย จำนวน 90 คน และเพศหญิงจำนวน 90 คน กลุ่มตัวอย่างแต่ละเพศประกอบด้วย ตัวอย่างที่มีลักษณะโครงสร้างใบหน้าและกะโหลกศีรษะในแนวดิ่งแบบสบเปิดจำนวน 30 คน สบปกติจำนวน 30 คน และสบลึกจำนวน 30 คน นำภาพรังสีกะโหลกศีรษะด้านข้างของกลุ่มตัวอย่างมาลอกรายละเอียด วัดค่ามุม SN-GoGn มุม FMA มุม Y axis-FH ค่าระยะทาง AR-Go ค่าอัตราส่วน SGo/NMe (ร้อยละ) ค่าระยะความสูงของส่วนโค้งด้านหน้าและค่าระยะความสูงของส่วนโค้งด้านหลังของกระดูกแอตลาส จากการใช้สถิติวิเคราะห์ความแตกต่างแบบที พบว่าเช่าระยะความสูงของส่วนโค้งด้านหน้าและค่าระยะความสูงของส่วนโค้งด้านหลังของกระดูกแอตลาส ในเพศชายและหญิงมีความแตกต่างกันที่ระดับนัยสำคัญ 0.01 ผลการวิจัยพบว่าค่าระยะความสูงของส่วนโค้งด้านหน้าและระยะความสูงของส่วนโค้งด้านหลังของกระดูกแอตลาส มีความสัมพันธ์กับค่ามุม SN-GoGn และค่ามุม FMA ในทิศทางตรงกันข้าม และมีความสัมพันธ์กับค่าระยะทาง Ar-Go และค่าอัตราส่วน SGo/NMe (ร้อยละ) ในทิศทางเดียวกัน ในขณะที่ค่ามุม Yaxis-FH มีความสัมพันธ์ในทิศทางตรงกันข้ามกับระยะความสูงของส่วนโค้งด้านหลังของกระดูกแอตลาส โดยไม่พบว่ามีความสัมพันธ์กับระยะความสูงของส่วนโค้งด้านหน้าของกระดูกแอตลาส และเมื่อวิเคราะห์สมการถดถอยด้วยวิธีสเตปไวส์ พบว่า ค่าระยะความสูงของส่วนโค้งด้านหลังของกระดูกแอตลาสถูกเลือกใช้ในการพยากรณ์ลักษณะโครงสร้างใบหน้าและกะโหลกศีรษะในแนวดิ่ง โดยสามารถใช้พยากรณ์ค่าอัตราส่วน SGo/NMe (ร้อยละ) ได้ดีที่สุดทั้งในเพศชายและหญิง และใช้พยากรณ์ค่ามุม SN-GoGn และ FMA ในเพศหญิงและค่ามุม SN-GoGn ในเพศชายได้ดีในอันดับรองลงมา
DOI: 10.14457/cu.the.1999.377
title: การเปรียบเทียบผลของยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ ความเข้มข้น 500 และ 1,000 ส่วนในล้านส่วนต่อความแข็งผิวฟันน้ำนม ในห้องปฏิบัติการ

description: ถึงแม้ว่าการใช้ยาสีฟันผสมฟลูออไรด์เป็นวิธีหนึ่งที่สามารถป้องกันฟันผุได้ แต่จากหลายการศึกษาพบว่าเด็กจะกลืนยาสีฟันในขณะแปรงฟัน โดยเฉพาะในเด็กเล็ก การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลของยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ความเข้มข้น 500 และ 1,000 ส่วนในล้านส่วน ถึงความแตกต่างของประสิทธิภาพในการส่งเสริมกระบวนการสะสมกลับของแร่ธาตุที่ผิวฟันน้ำนม โดยการเปรียบเทียบค่าความแข็งผิวฟันที่เพิ่มขึ้นภายหลังการได้รับยาสีฟัน ในฟันน้ำนมจำนวน 108 ซี่ โดยตัดฟันหน้าน้ำนมให้ได้ขนาด 2x3 มิลลิเมตร ทำการขัดผิวเคลือบฟันจนเรียบและมันเงา และทำให้เกิดรอยผุจำลองโดยการแช่ชิ้นฟันในสารละลายดีมินเนอรัลไรเซชั่น (Demineralizing solution) ซึ่งประกอบด้วย กรดแลคติก 0.1 โมลาร์, กรดโพลีอะคริลิกความเข้มข้นร้อยละ 0.2 (Cabopol C907), ไฮดรอกซีแอพาไทท์ความเข้มข้นร้อยละ 50 pH 5.0 เป็นเวลา 22 ชั่วโมง และทำการวัดความแข็งผิวฟันด้วยเครื่องวัดความแข็งผิวฟันแบบจุลภาค เลือกชิ้นฟันที่มีค่าเฉลี่ยความแข็งผิวฟันระหว่าง 40-60 VHN แล้วนำมาแบ่งเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มควบคุม (ไม่ได้รับยาสีฟันผสมฟลูออไรด์, 0 ส่วนในล้านส่วน) กลุ่มยาสีฟันผสมโซเดียมฟลูออไรด์ 500 ส่วนในล้านส่วน (Colgate junior) และกลุ่มยาสีฟันผสมโซเดียมฟลูออไรด์ 1,000 ส่วนในล้านส่วน (Colgate double cool stripe) โดยให้ค่าเฉลี่ยความแข็งผิวฟันของทั้งสามกลุ่มใกล้เคียงกัน จากนั้นนำมาเข้าการทดลองจำลองสภาวะภายในช่องปาก โดยในแต่ละวันชิ้นฟันจะถูกแช่ในยาสีฟัน 4 ครั้ง ครั้งละ 1 นาที และแช่ในสารละลายดีมินเนอรัลไรเซชั่น วันละ 2 ชั่วโมง ช่วงเวลาที่เหลือจะแช่อยู่ในสารละลายรีมินเนอรัลไรเซชั่น (Remineralizing solution) (1:1, น้ำลายเทียม:น้ำลาย) ภายหลังทดลองครบ 14 วัน นำชิ้นฟันมาวัดค่าความแข็งผิวฟันภายหลังการทดลอง และทำการคำนวณหาค่าเฉลี่ยความแข็งผิวฟันที่เพิ่มขึ้น ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ 1,000 ส่วนในล้านส่วน, กลุ่มยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ 500 ส่วนในล้านส่วน และกลุ่มควบคุมมีค่าเฉลี่ยความแข็งผิวฟันเพิ่มขึ้น +- ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากัย 134.03+-48.12 VHN, 1107.76+-30.70 VHN และ 18.03+-10.49 VHN ตามลำดับ เมื่อนำค่าเฉลี่ยความแข็งผิวฟันที่เพิ่มขึ้นมาทดสอบทางสถิติ เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยความแข็งผิวฟันที่เพิ่มขึ้นของแต่ละกลุ่ม ด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว และการเปรียบเทียบเชิงซ้อน (Multiple comparison) ด้วยสถิติชนิดดันเนตที 3 (Dunnett T3) พบว่า ค่าเฉลี่ยความแข็งผิวฟันที่เพิ่มขึ้นของทั้งสามกลุ่ม มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&lt;0.05) จากผลการวิจัยสรุปได้ว่า ยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ 500 ส่วนในล้านส่วน มีผลต่อการเพิ่มความแข็งผิวฟันน้ำนมน้อยกว่ายาสีฟันผสมฟลูออไรด์ 1,000 ส่วนในล้านส่วน
DOI: 10.14457/cu.the.1999.378
title: ผลของการใช้สารลดการเสียวฟันชนิดสารเรซินที่มีตัวเติม ต่อการป้องกันการสึกกร่อนของเนื้อฟันจากการแปรงฟัน

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อประเมินผลการใช้สารลดการเสียวฟันชนิดสารเรซินที่มีตัวเติม ต่อการป้องกันการสึกกร่อนของเนื้อฟันจากการแปรงฟันในห้องทดลอง การวิจัยใช้ฟันกรามน้อย 40 ซี่ นำมาตัดแต่งและกำจัดชั้นเคลือบรากฟันออก จะได้ชิ้นเนื้อฟันบริเวณรากฟันทั้งหมด 40 ชิ้น แบ่งชิ้นรากฟันออกเป็น 4 กลุ่ม ตามชนิดของสารเรซินที่ใช้ในการเคลือบผิวเนื้อฟัน โดยในกลุ่มแรกใช้สารเรซินที่มีตัวเติม กลุ่มที่สองใช้สารเรซินที่ไม่มีตัวเติม ที่เป็นวัสดุชนิดเดียวกับกลุ่มแรกแต่ไม่มีตัวเติม กลุ่มที่สามใช้สารเรซินที่ไม่มีตัวเติมชนิดอื่น กลุ่มที่สี่เป็นกลุ่มควบคุมไม่เคลือบด้วยสารใดๆ ใช้วิธีการสึกกร่อนของเนื้อฟันจากปริมาณสารกัมมันตรังสีในสารละลายยาสีฟันที่ได้จากการแปรงฟันด้วยเครื่องแปรงฟัน V 8 และนำไปนับโดยเครื่องตรวจนับปริมาณกัมมันตรังสี ซึ่งจะนับเป็นหน่วย count per minute (cpm) ออกมา ผลการวิจัยพบว่า ปริมาณการสึกกร่อนของเนื้อฟัน มีความแตกต่างระหว่างกลุ่มอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) โดยกลุ่มที่เคลือบด้วยสารเรซินที่มีตัวเติมมีค่าเฉลี่ยจำนวนการสึกกร่อนของเนื้อฟันน้อยที่สุด และแตกต่างจากกลุ่มอื่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลจากการวิจัยนี้แสดงว่า สารลดการเสียวฟันชนิดสารเรซินที่มีตัวเติมสามารถลดการสึกกร่อนของเนื้อฟันจากการแปรงฟันได้ และอาจเป็นแนวทางในการนำมาใช้รักษาผู้ป่วยต่อไป อย่างไรก็ตามควรมีการประเมินผลทางคลินิกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.1999.379
title: การศึกษาเปรียบเทียบแรงยึดเชิงกลของแบรกเกตเซรามิก 3 ชนิดที่มีลักษณะของฐานแตกต่างกัน

description: วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้ เพื่อศึกษาความแตกต่างของค่าเฉลี่ยกำลังแรงยึดแบบเฉือน/ปอกของแบรกเกตเซรามิกที่มีการออกแบบฐานที่มีลักษณะการยึดติดแบบพันธะเชิงกลแตกต่างกัน 3 ชนิด (แบรกเกตเซรามิกรุ่น Transcend series 6000, แบรกเกตเซรามิกรุ่น 20/40m และแบรกเกตเซรามิก รุ่น Crytaline) เทียบกับแบรกเกตเหล็กกล้าไร้สนิมที่มีลักษณะของฐานแบรกเกตเป็นร่องในแนวนอนร่วมกับร่องรูปตัววี (Dyna-lock) และเพื่อเปรียบเทียบบริเวณที่เกิดความล้มเหลวในการยึดติดภายหลังการหลุดของแบรกเกตเซรามิกที่มีการออกแบบฐานแตกต่างกัน กลุ่มตัวอย่างได้จากการสุ่มแบบเฉพาะเจาะจงแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม กลุ่มละ 30 ชิ้น ทำการติดแบรกเกตบนฟันกรามน้อยที่ถอนจากผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาทางทันตกรรมจัดฟันทั้งหมด 120 ซี่ ด้วยวัสดุยึด Concise ชิ้นงานตัวอย่างถูกฝังลงในท่อพีวีซีด้วยอะคริลิกเรซิน และเก็บในน้ำที่อุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 24 ชั่วโมง ทำการทดสอบค่ากำลังแรงยึดแบบเฉือน/ปอกด้วยเครื่องทดสอบแรงทั่วไป (Instron universal testing machine) และทำการตรวจสอบบริเวณที่เกิดความล้มเหลวในการยึดติดภายหลังการหลุดของแบรกเกตด้วยกล้องจุลทรรศน์สามมิติ กำลังขยาย 30 เท่า วัดค่าการเหลืออยู่ของวัสดุยึดบนตัวฟันด้วยค่าดัชนีการเหลืออยู่ของวัสดุยึด (ARI) การทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยกำลังแรงยึดแบบเฉือน/ปอกใช้สถิติการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทิศทางเดียว (One way ANOVA) ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 ถ้าผลของการวิเคราะห์มีความแตกต่างกัน ทดสอบความแตกต่างของแต่ละคู่ด้วยการทดสอบเชฟเฟ่ (Scheffe's test) และการทดสอบความแตกต่างของบริเวณที่เกิดความล้มเหลวในการยึดติดใช้สถิติการทดสอบของครัสคาล-วอลลิส (Kruskal-Wallis's test) ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05) ผลการวิจัยสรุปได้ว่า มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของค่าเฉลี่ยกำลังแรงยึดแบบเฉือน/ปอกของแบรกเกตเซรามิกที่มีลักษณะการออกแบบฐานแตกต่างกัน โดยแบรกเกตเซรามิกรุ่น 20/40m ให้ค่ากำลังแรงยึดแบบเฉือน/ปอกมากที่สุด รองลงมาคือ แบรกเกตเซรามิกรุ่น Crytaline และแบรกเกตเซรามิกรุ่น Transcend series 6000 ตามลำดับ โดยแบรกเกตเซรามิกทุกกลุ่มให้ค่ากำลังแรงยึดแบบเฉือน/ปอกที่เพียงพอสำหรับการใช้งานในคลินิก บริเวณที่เกิดความล้มเหลวในการยึดติดพบที่บริเวณระหว่างแบรกเกตและวัสดุยึดคิดเป็นร้อยละสูงสุดในแบรกเกตทุกกลุ่ม โดยไม่พบการแตกหักของผิวเคลือบฟันภายหลังการหลุดของแบรกเกต
DOI: 10.14457/cu.the.1999.380
title: การศึกษาเปรียบเทียบการกระจายความเค้นที่เกิดจากการใช้สปริงดึงฟันเขี้ยว 3 ชนิด

description: วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้ เพื่อศึกษาการกระจายความเค้นบริเวณฟันเขี้ยว ซึ่งเกิดจากการใช้สปริงสำเร็จรูป 3 ชนิด ได้แก่ พีจี ยูนิเวอร์ซัล รีแทรกชั่น สปริง, แมนดิบูลาร์ คัสปิด รีแทรกชั่นสปริง, เบอร์สโตน รีแทรกชั่นสปริง และเปรียบเทียบการกระจายความแค้นที่เกิดเมื่อใช้สปริงดังกล่าวตามคำแนะนำของผู้ผลิต กลุ่มตัวอย่างเป็นสปริงดึงฟันเขี้ยวสำเร็จรูป 3 ชนิด ได้แก่ พีจียูนิเวอร์ซัล สปริง, แมนดิบูลาร์ คัสปิด รีแทรกชั่น สปริง, และเบอร์สโตน รีแทรกชั่น สปริง การกระจายความแค้นศึกษาโดยวิธีโฟโตอีลาสติกในแบบจำลองฟัน ของขากรรไกรล่างด้านซ้าย ซึ่งถอนฟันกรามน้อยซี่ที่หนึ่ง ประกอบด้วย ฟันเขี้ยว, ฟันกรามล่างน้อยซี่ที่สอง, ฟันกรามแท้ซี่ที่หนึ่ง ผลการวิจัยสรุปว่า มีความแตกต่างกันของการกระจายความเค้น โดยสปริงดึงฟันเขี้ยว พีจี ยูนิเวอร์ซัล รีแทรกชั่น สปริง ที่แรงน้อยกว่า 100 กรัมทำให้เกิดการเคลื่อนที่เฉพาะด้านตัวฟันแบบทิปปิง มาทางด้านไกลกลาง และที่แรงในช่วง 100-200 กรัมพบการเคลื่อนที่ของฟันเกือบเป็นบอดิลี และเมื่อให้แรงที่มากกว่า 200 กรัม ตัวฟันเคลื่อนมาทางด้านไกลกลางมากขึ้น สปริงดึงฟันเขี้ยวชนิด แมนดิบูลาร์คัสปิด รีแทรกชั่น สปริง พบว่าที่แรงน้อยกว่า 100 กรัมทำให้ตัวฟันเคลื่อนที่มาทางด้านไกลกลางและปลายรากฟันเคลื่อนมาทางด้านใกล้กลาง และในช่วง 100-200 กรัม การเคลื่อนที่ของตัวฟันเกือบเป็นบอดิลี เมื่อให้แรงที่มากกว่า 200 กรัม ตัวฟันเคลื่อนมาทางด้านไกลกลางและรากฟันเคลื่อนมาทางด้านใกล้กลางมากขึ้น สปริงดึงฟันเขี้ยวชนิด เบอร์สโตน รีแทรกชั่น สปริง พบว่าแรงน้อยกว่า 100 กรัมเกิดการเคลื่อนที่ของตัวฟันมาทางด้านใกล้กลาง และปลายรากมาทางด้านไกลกลาง เมื่อให้แรงในช่วง 100-200 กรัม ตัวฟันเคลื่อนมาทางด้านไกลกลางมากขึ้น และเมื่อให้แรงที่มากกว่า 200 กรัม การเคลื่อนที่ของตัวฟันยังคงมากกว่ารากฟัน เมื่อดึงสปริงทั้ง 3 ชนิดตามคำแนะนำของผู้ผลิตพบว่า สปริงชนิด พีจี ยูนิเวอร์ซัล รีแทรกชั่น สปริงดึงที่ระยะ 1 ม.ม. และสปริงชนิด แมนดิบูลาร์คัสปิด รีแทรกชั่นสปริง ดึงที่ระยะ 2 ม.ม. ทำให้ฟันเขี้ยวเคลื่อนที่ในลักษณะใกล้เคียงกันคือ เกือบเป็นลักษณะแบบบอดิลี ส่วนสปริงดึงชนิด เบอร์สโตน รีแทรกชั่น สปริง ดึงที่ระยะ 6 ม.ม. พบว่าลักษณะของการเคลื่อนที่เป็นแบบตัวฟันเคลื่อนที่มากกว่ารากฟัน
DOI: 10.14457/cu.the.1999.381
title: การเปรียบเทียบปริมาณฟลูออไรด์ในผิวเคลือบฟันและน้ำลาย ภายหลังการเคลือบฟันโดยทันตแพทย์ด้วยฟลูออไรด์เฉพาะที่ 4 ชนิด

description: เปรียบเทียบประสิทธิภาพในการเพิ่มปริมาณฟลูออไรด์ในผิวเคลือบฟัน และปริมาณฟลูออไรด์ที่เหลือในช่องปากภายหลังเคลือบฟันโดยทันตแพทย์ ด้วยฟลูออไรด์เฉพาะที่ 4 ชนิดคือ โซเดียมฟลูออไรด์ชนิดวุ้นเข้มข้นร้อยละ 2 โซเดียมฟลูออไรด์ชนิดโฟมเข้มข้นร้อยละ 2 แอซิดูเลดเตคฟอสเฟตฟลูออไรด์ชนิดวุ้นเข้มข้นร้อยละ 1.23 และแอซิดูเลคเตดฟอสเฟตฟลูออไรด์ชนิดโฟมเข้มข้นร้อยละ 1.23 ในเด็กอายุ 10-12 ปี จำนวน 80 คน ก่อนเคลือบฟลูออไรด์ได้เก็บตัวอย่างน้ำลาย โดยให้กลุ่มตัวอย่างบ้วนน้ำลายในเวลาที่กำหนด และเก็บตัวอย่างผิวเคลือบฟันบริเวณกึ่งกลางฟันด้านริมฝีปาก ของฟันตัดถาวรซี่กลางบนขวาด้วยวิธีกรดกัดตามลำดับ และทันทีหลังเคลือบฟลูออไรด์เก็บตัวอย่างน้ำลาย และผิวเคลือบฟันบริเวณกึ่งกลางฟันด้านริมฝีปาก ของฟันตัดถาวรซี่กลางบนซ้ายตามลำดับด้วยวิธีการเดิม นำสารตัวอย่างที่ได้ไปวัดปริมาณฟลูออไรด์ด้วยฟลูออไรด์อิเลกโตรด และวัดปริมาณแคลเซียมด้วยเครื่อง atomic absorption spectrophotometer ผลการวิจัยพบว่าแอซิดูเลดเตดฟอสเฟตฟลูออไรด์ชนิดโฟมเข้มข้นร้อยละ 1.23 มีประสิทธิภาพในการเพิ่มปริมาณฟลูออไรด์ในผิวเคลือบฟัน ได้ค่าเฉลี่ย (+- ค่าความคลาดเคลื่อนมาตรฐาน) เท่ากับ 3,725 (+-566) ส่วนในล้านส่วน ซึ่งมากกว่าอีก 3 ชนิดคือ โซเดียมฟลูออไรด์ ชนิดวุ้นและชนิดโฟมเข้มข้นร้อยละ 2 และแอซิดูเลดเตดฟอสเฟตฟลูออไรด์ชนิดวุ้นเข้มข้นร้อยละ 1.23 ซึ่งมีค่า 1,581 (+-380), 1,186 (+-239) และ 1,382 (+-315) ส่วนในล้านส่วนตามลำดับอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งทั้ง 3 ชนิดดังกล่าวมีประสิทธิภาพในการเพิ่มปริมาณฟลูออไรด์ในผิวเคลือบฟัน ได้ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเปรียบเทียบปริมาณฟลูออไรด์ในน้ำลายที่เพิ่มขึ้น พบว่ามีค่าสูงสุดคือ 500.688 (+-61.692) ส่วนในล้านส่วนในกลุ่มที่เคลือบด้วยแอซิดูเลดเตดฟอสเฟตฟลูออไรด์ ชนิดวุ้นเข้มข้นร้อยละ 1.23 รองลงมาในกลุ่มที่เคลือบด้วยโซเดียมฟลูออไรด์ชนิดวุ้นเข้มข้นร้อยละ 2 ซึ่งมีค่า 274.413 (+-24.832) ส่วนในล้านส่วน และน้อยที่สุดในกลุ่มที่เคลือบด้วยชนิดโฟมโดยไม่มีความแตกต่าง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่าง กลุ่มโซเดียมฟลูออไรด์ชนิดโฟมเข้มข้นร้อยละ 2 กับกลุ่มแอซิดูเลดเตดฟอสเฟตฟลูออไรด์ชนิดโฟมเข้มข้นร้อยละ 1.23 ซึ่งมีค่า 183.220 (+-16.258) และ 148.484 (+-15.461) ส่วนในล้านส่วนตามลำดับ จากผลการวิจัยสรุปว่า แอซิดูเลดเตดฟอสเฟตฟลูออไรด์ชนิดโฟมเข้มข้นร้อยละ 1.23 มีประสิทธิภาพในการเพิ่มปริมาณฟลูออไรด์ในผิวเคลือบฟันมากที่สุด ในขณะที่ทำให้มีปริมาณฟลูออไรด์เหลือในช่องปากน้อยกว่าชนิดวุ้น
DOI: 10.6084/m9.figshare.19695352
title: Presence data

description: Presence data of <em>Trichosurus vulpecula</em> in Australia. Data created from GBIF and INaturalist records, trimmed to avoid overlap.
DOI: 10.6084/m9.figshare.16619773.v29
title: Data from "Notch-dependent and -independent transcription are modulated by tissue movements at gastrulation"

description: Data from "Levels of Notch-regulated transcription are modulated by tissue movements at gastrulation":<br>- raw MS2 Live imaging movies: 124 '.lif' files captured in a Leica SP8 confocal. Each is a 1-2h movie of a developing fly embryo in the genetic condition described in the file name. The metadata file contains the information linking each movie with parameters used for image analysis and identifier of the genetic condition ("nickname" column).<br>- data obtained from image analysis: '.mat' files obtained from MATLAB after image analysis for each movie. README contains information of the data structure and all variables stored in each.<br>- numerical data used for figures: text files containing data points used in all figures in the paper. "NumericalData.txt" contains the information about each plot, axes, figure where it's used and name of the file containing the numerical data.
DOI: 10.6084/m9.figshare.19695355
title: union leadership studies

description: union leaders and members data were collected from the universities and hospital
DOI: 10.6084/m9.figshare.19695355.v1
title: union leadership studies

description: union leaders and members data were collected from the universities and hospital
DOI: 10.14457/cu.the.1984.39
title: คำลงท้ายในภาษาเชียงใหม่
DOI: 10.14457/cu.the.1984.40
title: บทบาทของหน่วยงานรัฐบาลในการให้การศึกษาแก่สตรีไทย เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม
DOI: 10.14457/cu.the.1985.49
title: A study of preparation catalyst and methanol synthesis
DOI: 10.14457/cu.the.2000.377
title: ประสิทธิภาพของโมโนโพลีที่ใช้ในการเคลือบผิวของเครื่องมือปิดช่องโหว่ชนิดปิดเพื่อการรั่วซึมของน้ำ

description: ปัญหาเครื่องมือปิดเพดานโหว่แบบกลวงชนิดปิดที่พบมาก คือ การรั่วซึมของน้ำเข้าไป ภายในส่วนกลวง เกิดการหมักหมมของเชื้อแบคทีเรีย และเกิดกลิ่นได้ การศึกษานี้จึงเป็นการศึกษาประสิทธิภาพของโมโนโพลีที่ใช้ในการเคลือบผิวของเครื่องมือปิดช่องโหว่ชนิดปิดเพื่อลดการรั่วซึมของน้ำ ชิ้นตัวอย่างจำลองของเครื่องมือปิดเพดานโหว่แบบกลวงชนิดปิด เชื่อมรอยต่อด้วยเรซินชนิดบ่มเอง 3 กลุ่ม กลุ่มละ 10 ชิ้น โดยกลุ่มควบคุม ไม่มีการเคลือบพื้นผิวและรอยเชื่อมต่อด้วยสารละลายโมโนโพลี กลุ่มเคลือบภายใน มีการเคลือบพื้นผิวและรอยเชื่อมต่อภายในส่วนกลวงด้วยสารละลายโมโนโพลี กลุ่มเคลือบภายนอก มีการเคลือบพื้นผิวและรอยเชื่อมต่อภายนอกส่วนกลวงด้วยสารละลายโมโนโพลี หลังจากนั้นนำชิ้นตัวอย่างไปทำเทอร์โมไซคลิงที่อุณหภูมิ 4-5 องศาเซลเซียส จำนวน 70 รอบ รอบละ 90 วินาที นำมาชั่งน้ำหนักทุก 5 รอบ จากนั้นนำมาแช่น้ำเมธิลีนบูลเป็นเวลา 30 วัน สังเกตการรั่วซึมที่บริเวณรอยต่อจากผลการวิเคราะห์สรุปได้ว่า กลุ่มเคลือบพื้นผิวและรอบเชื่อมต่อภายนอก สามารถลดการรั่วซึมของน้ำที่เข้าไปในส่วนกลวงได้มากกว่า กลุ่มควบคุม (p&lt;0.05) และพบการซึมของสีเมธิลีนบลูในบริเวณรอยเชื่อมต่อของชิ้นตัวอย่างที่เกิดการรั่วซึมด้วย ดังนั้นการเคลือบพื้นผิวและรอยเชื่อมต่อของเครื่องมือปิดช่องโหว่แบบกลวงชนิดปิด ด้วยสารละลายโมโนโพลีนั้น สามารถลดการรั่วซึมของน้ำได้
DOI: 10.14457/cu.the.2000.378
title: ความสัมพันธ์ของการผุในฟันน้ำนมก่อนอายุ 4 ปีกับการผุบนด้านบดเคี้ยวของฟันกรามถาวรซี่แรก

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของการผุในฟันน้ำนมก่อนอายุ 4 ปี กับการผุบนด้านบดเคี้ยวของฟันกรามถาวรซี่แรกในเด็กอายุ 8 ปี โดยศึกษาจากแฟ้มประวัติเด็กที่เข้ารับการรักษาทันตกรรมแบบสมบูรณ์จากภาควิชาทันตกรรมสำหรับเด็ก คณะทันตแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยระหว่างปี พ.ศ. 2526-2538 จำนวน 403 ราย โดยบันทึกข้อมูลอายุในการตรวจครั้งแรกและครั้งสุดท้ายจำนวนฟันน้ำนมที่ผุรูปแบบการผุของฟันน้ำนมและฟันกรามถาวรซี่แรกที่ผุและนำมาแบ่งกลุ่มตัวอย่างตามจำนวนฟันน้ำนมที่ผุเป็น 3 กลุ่มตัวอย่างได้แก่ กลุ่มที่ไม่มีฟันน้ำนมผุ กลุ่มผุ 1-6 ซี่และมากกว่า 6 ซี่ ส่วนรูปแบบการผุแบ่งเป็น 6 รูปแบบได้แก่กลุ่ม CF (กลุ่มที่ไม่มีฟันน้ำนมผุ) กลุ่ม PF (ผุบริเวณหลุมร่องของฟันกราม) กลุ่ม AT (ผุฟันหน้า) กลุ่ม MP (ผุด้านประชิดของฟันกราม) กลุ่ม AT+PF (ผุฟันหน้าและหลุมร่องของฟันกราม) กลุ่ม AT+PF+MP (ผุฟันหน้า หลุมร่องและด้านประชิดของฟันกราม) ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มที่มีฟันน้ำนมผุ 1-6 ซี่และมากกว่า 6 ซี่มีความเสี่ยงของการเกิดฟันผุบนด้านบดเคี้ยวของฟันกรามถาวรซี่แรกมากกว่ากลุ่มที่ไม่มีฟันน้ำนมผุอย่างมีนัยสำคัญ (P&lt;0.05) โดยมีค่าความเสี่ยงเป็น 1.69 และ 5.27 เท่า และรูปแบบการผุ AT+PF และ AT+PF+MP มีความเสี่ยงของการเกิดฟันผุบนด้านบดเคี้ยวของฟันกรามถาวรซี่แรกมากกว่ากลุ่มที่ไม่มีฟันน้ำนมผุอย่างมีนัยสำคัญ (P&lt;0.05) เช่นกัน โดยมีค่าความเสี่ยงเป็น 2.6 และ 6.5 เท่า และจำนวนฟันน้ำนมที่ผุก่อนอายุ 4 ปี มีความสัมพันธ์กับฟันผุบนด้านบดเคี้ยวของฟันกรามถาวรซี่แรกอย่างมีนัยสำคัญ (P&lt;0.01) โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ 0.38 ในการศึกษานี้ได้มีการคำนวณค่าความไว ค่าความจำเพาะ ค่าการทำนายการเกิดฟันผุบนด้านบดเคี้ยวของฟันกรามถาวรซี่แรก แต่ไม่ได้หาจุดเหมาะสม (optimal operational point) อย่างไรก็ตามข้อมูลเหล่านี้อาจเป็นประโยชน์สำหรับการศึกษาต่อไปในกลุ่มประชากรที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน จากผลการวิจัยสรุปได้ว่าจำนวนฟันน้ำนมที่ผุและรูปแบบการผุที่ลุกลามมากที่อายุไม่เกิน 4 ปี มีความสัมพันธ์กับการเกิดฟันผุบนด้านบดเคี้ยวของฟันกรามถาวรซี่แรก
DOI: 10.14457/cu.the.2000.379
title: การรั่วซึมของวัสดุอุดกลาสไอโอโนเมอร์ในคลองรากฟัน ที่เนื้อฟันบางและมีรอยทะลุหลังจากการบูรณะฟันนั้น ด้วยฟันเดือยและครอบฟันเมื่อได้รับแรง

description: ปัจจุบันมีการนำวัสดุกลาสไอโอโนเมอร์มาใช้เป็นวัสดุอุดรอยทะลุและบุหรือฉาบพื้นผนังคลองรากฟัน การศึกษานี้เพื่อเปรียบเทียบการรั่วซึมของวัสดุอุดต่างชนิดกันคอนเวนชั่นนัล กลาสไอโอโนเมอร์และเรซินโมดิฟายด์ กลาสไอโอโนเมอร์ที่ใช้บูรณะผนังคลองรากฟันที่เหลือเนื้อฟันบางและเกิดรอยทะลุภายหลังจากการบูรณะฟันด้วยฟันเดือยและครอบฟันเมื่อได้รับแรง ด้วยกรรมวิธีในการบูรณะต่างกัน โดยใช้ฟันกรามน้อยล่าง จำนวน 80 ซี่ กรอแต่งฟันให้เนื้อฟันบางและเกิดรอยทะลุผิวรากฟันด้วยปลายพีโซ่ดรีลเบอร์ 1 สุ่มแบบแบ่งชั้นตามลำดับเป็น 4 กลุ่ม กลุ่มที่ 1 อุดรอยทะลุด้วยไททิน อมัลกัมไม่บุหรือฉาบพื้นผนังคลองรากฟัน กลุ่มที่ 2 อุดรอยทะลุด้วยวิทรีเมอร์ไม่บุหรือฉาบพื้นผนังคลองรากฟัน กลุ่มที่ 3 อุดรอยทะลุพร้อมบุหรือฉาบพื้นผนังคลองรากฟันด้วยวิทรีเมอร์ ส่วนกลุ่มที่ 4 อุดรอยทะลุพร้อมบุหรือฉาบพื้นผนังคลองรากฟันด้วยคีแทค ฟิล ภายหลังรับแรงทดสอบการรั่วซึมด้วยสารละลายซิลเวอร์ไนเตรตร้อยละ 50 โดยน้ำหนัก ผลการทดลองเมื่อเปรียบเทียบค่าตัวเลขความรุนแรงของการรั่วซึมระหว่างกลุ่มพบว่า กลุ่มที่ 1 มีการรั่วซึมมากกว่ากลุ่มที่ 2, กลุ่มที่ 3 และกลุ่มที่ 4 อย่างมีนัยสำคัญ ส่วนกลุ่มที่ 3 มีการรั่วซึมน้อยกว่ากลุ่มที่ 4 อย่างมีนัยสำคัญ แต่กลุ่มที่ 2 มีการรั่วซึมไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญกับกลุ่มที่ 3 และกลุ่มที่ 4 ที่ p&lt;0.05 (Mann-Whitney Test) โดยกลุ่มที่ 3 มีระยะทางเฉลี่ยการรั่วซึมน้อยที่สุดเท่ากับ 1.76 มิลลิเมตร และกลุ่มที่ 1 มีระยะทางเฉลี่ยการรั่วซึมมากที่สุดเท่ากับ 2.92 มิลลิเมตร การใช้วิทรีเมอร์เป็นวัสดุอุดรอยทะลุ ไม่ว่าจะใช้วิธีไม่บุหรือฉาบพื้นผนังคลองรากฟันหรือวิธีบุหรือฉาบพื้นผนังคลองรากฟัน ให้ผลการรักษาฟันที่เหลือเนื้อฟันบางและเกิดรอยทะลุได้ดีให้ฟันคงอยู่ใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพ
DOI: 10.14457/cu.the.2000.380
title: แรงยึดเฉือนของเรซินซีเมนต์ 5 ชนิดกับโลหะผสมนิเกิล โครเมียม โมลิบดีนัม เบอริลเลียม

description: ปัจจุบันมีการใช้เรซินซีเมนต์ในการยึดชิ้นงานบูรณะชนิดติดแน่นเพิ่มมากขึ้น และมีการแนะนำเรซินซีเมนต์ชนิดใหม่เข้ามาใช้ในทางคลีนิคหลายชนิด การศึกษานี้เปรียบเทียบแรงยึดเฉือนระหว่างเรซินซีเมนต์ 5 ชนิด ได้แก่ เอบีซี คาลิบรา พานาเวียเอฟ รีไลเอ็กซ์อาร์ค และ ซูเปอร์บอนด์ซีแอนด์บี กับโลหะผสมนิเกิล โครเมียม โมลิบดีนัม เบอริลเลียม และเพื่อศึกษาผลกระทบของการใช้ไพรเมอร์ 2 ชนิด ได้แก่ เมตาฟาสต์ และอัลลอยไพรเมอร์ ต่อแรงยึดเฉือน ชิ้นโลหะผสมทรงกระบอก 2 ขนาด เส้นผ่าศูนย์กลาง 7 และ 9 มิลลิเมตร หนา 2 มิลลิเมตร 225 คู่ ทำการเป่าทรายด้วยอลูมินัมออกไซด์ 50 ไมครอน ทำความสะอาดด้วยเครื่องอุลตราโซนิคทำการปรับสภาพด้วยไพรเมอร์ชนิดต่างๆ 2 ชนิด แล้วนำมายึดติดกันด้วยเรซินซีเมนต์ชนิดต่างๆ 5 ชนิด นำไปแช่น้ำกลั่น 24 ชั่วโมง แล้วนำมาทดสอบแรงยึดเฉือนด้วยเครื่องลอยด์อินสตรูเมนต์ บันทึกค่าแรงยึดเฉือนและลักษณะการแตกหัก จากการวิเคราะห์ความแปรปรวนพบว่า ปัจจัยชนิดของเรซินซีเมนต์ และปัจจัยการใช้ไพรเมอร์มีอิทธิพลต่อแรงยึดเฉือนอย่างมีนัยสำคัญ (P&lt;0.05) จากการเปรียบเทียบเชิงซ้อนด้วยวิธีของ Tukey HSD พบว่าเมื่อไม่คำนึงถึงการใช้ไพรเมอร์ เรซินซีเมนต์พานาเวียเอฟ และซูเปอร์บอนด์ซีแอนด์บี มีแรงยึดเฉือนเฉลี่ยสูงกว่าเรซินซีเมนต์ 3 ชนิดที่เหลืออย่างมีนัยสำคัญ เรซินซีเมนต์พานาเวียเอฟมีแรงยึดเฉือนเฉลี่ยไม่แตกต่างกับซูเปอร์บอนด์ซีแอนด์บีอย่างมีนัยสำคัญ เมื่อไม่คำนึงถึงชนิดของเรซินซีเมนต์ การใช้เรซินซีเมนต์ร่วมกับอัลลอยไพรเมอร์หรือเมตาฟาสต์ ทำให้แรงยึดเฉือนเฉลี่ยสูงกว่าไม่ใช้ไพรเมอร์อย่างมีนัยสำคัญ การใช้เรซินซีเมนต์ร่วมกับอัลลอยด์ไพรเมอร์ไม่แตกต่างกับการใช้เรซินซีเมนต์ร่วมเมตาฟาสต์อย่างมีนัยสำคัญ จากการทดสอบไคสแควร์พบว่าลักษณะการแตกหักมีความสัมพันธ์กับการใช้ไพรเมอร์อย่างมีนัยสำคัญในเรซินซีเมนต์ทุกชนิดยกเว้นคาลิบรา แรงยึดเฉือนเฉลี่ยของลักษณะการแตกหักแบบผสม สูงกว่าลักษณะการแตกหักระหว่างพื้นผิวในเรซินซีเมนต์ทุกชนิดแต่มีนัยสำคัญกับเรซินซีเมนต์รีไลเอ๊กซ์อาร์คเท่านั้น