cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2016.696
title: ดูคาติ ในฐานะวัฒนธรรมทางวัตถุ

description: งานวิจัยชิ้นนี้จัดทำขึ้นเพื่อศึกษารถบิ๊กไบค์ยี่ห้อดูคาติ ในแง่ของเครือข่ายทางวัตถุ (network) ที่ประกอบไปด้วยองค์ประกอบ และผู้กระทำการ (actor) ทั้ง คน และสิ่งของ ด้วยข้อสังเกตที่ว่า เครือข่ายดูคาติก่อร่างสร้างรูป (shape) และสามารถธำรงค์รักษาความยิ่งใหญ่ของเครือข่ายจวบจนปัจจุบันนี้ได้อย่างไร โดยใช้แนวคิดเครือข่ายผู้กระทำการ (Actor Network Theory) และ แนวคิดรังสรรค์และผู้กระทำการ (Art and Agency) วิเคราะห์ข้อมูลที่ได้จากการสังเกตอย่างมีส่วนร่วม รวมถึงการสะท้อนภาพตัวผู้ศึกษาเอง ในฐานะของการเป็น “คนใน” ตลอดจนสัมภาษณ์ผู้ใช้รถดูคาติ ไปจนถึงกลุ่ม หรือคลับผู้ใช้รถดูคาติด้วยในส่วนของผลการศึกษาพบว่า เครือข่ายดูคาติก่อร่างสร้างโลก (world-making)  มาจากเรื่องราวความยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ เริ่มตั้งแต่ “ด๊อกเตอร์ ที” ได้สร้างเครื่องยนต์  “แอล-ทวิน เดสโมโดรมิค” ขึ้นมา ซึ่งระบบการทำงานและความสวยงามของเครื่องยนต์ดังกล่าว  ได้กลายเป็นเอกลักษณ์ของรถดูคาติ เปรียบดังศิลปะในคราบสองล้อทีมีความหรูหราและสูงส่ง กอปรกับภายหลัง “พอล สมาร์ท” นักแข่งทีมดูคาติ ได้ใช้เครื่องยนต์ดังกล่าวคว้าชัยในการแข่งขันหลายรายการ รถดูคาติจึงได้รับความนิยมไปทั่วโลก ก่อเกิดเป็นเครือข่ายผู้กระทำการที่มีร่างแหความสัมพันธ์ (web of relation) ระหว่าง “คน” และ “สิ่งของ” เชื่อมโยงกันไปมาอย่างสลับซับซ้อน โดยเริ่มแรก คน เป็นผู้กระทำกับ สิ่งของ ผ่านปฏิบัติการในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะเป็นการขี่รถ-ถ่ายรูป หรือการตกแต่งรถ รวมไปถึง สิ่งของ กระทำกับ คน ในที่นี้สิ่งของทำให้ผู้ใช้รถดูคาติหรือผู้ที่ชื่นชอบรถดูคาติมีพฤติกรรมการบริโภคที่เปลี่ยนแปลงไป เช่น นิยมใช้อุปกรณ์เครื่องแต่งกายและสินค้าที่มีโลโก้ดูคาติปรากฎอยู่ ทั้งนี้เพื่อช่วงชิงความหมาย “ความเป็นดูคาติ” ในแง่ของการเป็นสุดยอดสองล้อ และสินค้าตลาดบน (high-end) ตลอดจนความสัมพันธ์ระหว่าง คน กระทำกับ คน ด้วยกันเอง ผ่านปฏิบัติการทางวัฒนธรรมที่หลากหลาย เช่น การมีทติ้งชาวดูคาติ หรือ “ชาวดูคาทิสต้า” การออกทริปกับ พอล สมาร์ท นักแข่งในตำนาน การจัดงานสัปดาห์ดูคาติพร้อมกันทั่วโลก เป็นต้น นอกจากนี้ยังพบอีกว่า ผู้ใช้รถดูคาติส่วนใหญ่  รวมถึงตัวของผู้ศึกษา ในฐานะกลุ่มตัวอย่างของงานวิจัยนี้ นิยมเข้าฟิตเนสออกกำลังกาย เพื่อให้ตัวเองมีพละกำลังในการควบคุมรถ และเปลี่ยนร่างกายให้มีความละม้ายคล้ายคลึงกับทรวดทรงของรถดูคาติ ในที่นี้จึงกล่าวได้ว่า รถดูคาติได้ก่อร่างสร้าง “ร่าง” ปรับเปลี่ยนร่างกายของผู้ใช้รถให้เหมือนกับร่างกายของตัวมันเองด้วย  ท่ามกลางความสัมพันธ์ที่หลากหลายท้ายที่สุดได้ขยับปรับเลื่อน (translation) มาอยู่ในระดับที่เท่าเทียมกัน กระทั่งหลอมรวมกัน (assemble) กลายเป็นเครือข่ายดูคาติที่ยิ่งใหญ่ อย่างไรก็ตามบางครั้งความสัมพันธ์ได้เกิดการลดทอนย้อนแย้ง ซึ่งสาเหตุมาจากทั้ง คน และ สิ่งของ ภายใต้เครือข่าย เช่น อะไหล่แพง เครื่องยนต์เกิดปัญหาบ่อยครั้ง ไปจนถึงความสัมพันธ์ระหว่างผู้ใช้รถดูคาติด้วยกันสั่นคลอน ทำให้ความสัมพันธ์เกิดความเปราะบาง แตกหักง่าย หรือแยกออกจากกัน (dissemble) เครือข่ายดูคาติจึงสร้างกระบวนการหลอมรวมความสัมพันธ์ (reassemble) เข้าหากันอีกครั้ง ผ่านปฏิบัติการทางวัฒนธรรมใหม่ๆ เช่น การจัดตั้งคลับ DOC ศูนย์รวมผู้ใช้รถดูคาติ หรือการจัดงานมีทติ้งกระชับความสัมพันธ์ในรูปแบบต่างๆ เครือข่ายดูคาติจึงสามารถธำรงค์ความยิ่งใหญ่มาได้จนถึงทุกวันนี้ คำสำคัญ : ดูคาติ, เครือข่าย, ก่อร่างสร้างรูป
DOI: 10.14457/tu.the.2016.697
title: Optic disk localization and segmentation in retinal images using vessel based feature projection approaches and active contour model

description: Detection of an optic disk (OD) is crucial in the analysis of abnormality conditions such as optic disk shrinking/swelling, pale optic disk, having exudates and hemorrhages in the retinal images. In addition, it is very useful for ophthalmologists in finding the diagnosis of glaucoma and other neuropathies. This thesis presents two efficient methods for OD detection.Firstly, we develop an automated OD localization and segmentation technique. OD localization is implemented by applying the extended feature projection method (EFP) that relies on vessel orientation and average intensity variance. EFP produces many possible OD candidate locations and the active contour model (ACEFP) segments the OD boundaries by using the candidate locations resulted from EFP. To classify the final OD, three OD features such as the area of vessels, the brightness and the entropy are applied in a decision tree. The average accuracy of the OD localization on two datasets (STARE and ROP) are 91.1% and 35.3% with an average computing time of 7.87 seconds per image. The performance of the OD segmentation in terms of average sensitivity is 56.7 % and average positive predictive value is 44.8% with an average computing time of 13.7 seconds per image.Secondly, we propose another automated OD localization technique, called the exclusion method (EM) and OD segmentation technique (ACEM). The EM excludes the horizontal areas that are unlikely to contain the OD from the information of horizontal vessels. It collects OD location candidates from those horizontal areas using the information of vertical vessels. A decision tree based on the vessel features and OD features is used to select the final OD candidate. After obtaining final OD candidate, we will segment the OD boundary using the active contour model (ACEM). The accuracy of EM is averagely better from STARE (91.4%) and ROP (79.1%) with an average computing time of 9.29 seconds per image. The performance of the OD segmentation in terms of average sensitivity is 65.1% and average positive predictive value is 60.2% with an average computing time of 11.4 seconds per image.
DOI: 10.14457/tu.the.2016.698
title: ซอมบี้ไทย สังคมไทย และการเมืองไทย

description: “ซอมบี้” ไม่ใช่สิ่งที่ถือกำเนิดในวัฒนธรรมไทยเรา แต่การปรากฏตัวของซอมบี้นั้น มาพร้อมกับความเป็นสัญญะอันทรงพลัง ที่พร้อมจะสื่อ สวมใส่ความหมายมากมายซึ่งผันแปรไปตามบริบทสังคม ผู้วิจัยได้อาศัยแนวทฤษฎีสัญวิทยา (Semiology) แบบหลังโครงสร้างนิยม เพื่อเป็นกรอบในการวิเคราะห์และทำความเข้าใจและเผยให้เห็นถึงพลังของสัญญะและการทำงานของวาทกรรม ซอมบี้ในสังคมไทย ในฐานะของ “สิ่ง” นำเข้า มันได้รับการต้อนรับด้วยการปะทะกับชุดความเชื่อเดิมเกี่ยวกับผีในวัฒนธรรมไทย ต้องเผชิญกับภาวะอิหลักอิเหลื่อในการเป็นผี เกิดการปะติดปะต่อ และถูกจัดวางใหม่ให้สามารถเป็นภาพแทนความวิตกกังวลร่วมสมัยที่สะท้อนลักษณะเฉพาะซึ่งสอดคล้องกับบริบทสังคมไทยและบริบทสังคมโลกในแต่ละช่วงเวลา อันเป็นลักษณะโดดเด่นของซอมบี้ท่ามกลางระบบความเชื่อเกี่ยวกับผีในวัฒนธรรมไทย ดังเช่นการเป็นภาพแทนของการลักลอบเข้าเมืองของแรงงานต่างด้าว ปัญหายาเสพติด ภัยพิบัติทางธรรมชาติและการระบาดของโรค สิ่งเหล่านี้ถูกนำเสนอผ่านภาพยนตร์ หนังสั้นหรือแม้แต่บทสนทนาตามกระทู้เว็บบอร์ด นอกจากที่ซอมบี้จะเป็นภาพแทนความวิตกกังวลต่างๆ ในสังคมไทยแล้ว มันยังถูกใช้เป็นเครื่องมือในการวิพากษ์ผู้คน สังคมและการเมือง ซึ่งเป็นที่น่าสนใจว่า วาทกรรมซอมบี้เหล่านี้ สามารถทำงานในชีวิตประจำวันของผู้คนได้โดยมีอำนาจความรู้ ความเชื่อและค่านิยมค้ำจุนอยู่ เช่น การให้คุณค่าแก่เวลา การให้คุณค่ากับการมีสุขภาพที่ดี และคุณลักษณะของนักการเมืองที่ควรจะมีในสังคมไทย อย่างไรก็ดีการเป็นภาพแทนของซอมบี้หรือแม้แต่วาทกรรมซอมบี้ที่ทำงานในชีวิตประจำวันไม่ใช่สิ่งที่คงที่หรือหยุดนิ่ง มันมีความเปลี่ยนแปลงในลักษณะของการนำมาใช้โดยผู้คนที่แตกต่างไปตามบริบทและสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา ความหมายเดิมที่เกิดขึ้นของมันไม่ได้ถูกลบทิ้งไป แต่ ณ ช่วงเวลาหนึ่ง ความหมายบางชุดมีความโดดเด่นขึ้นมาเท่านั้น ซึ่งการอ่านความหมายและภาพแทน เหล่านี้ต่างก็เป็นการตีความจากผู้ใช้สัญญะนั้นภายในวัฒนธรรม งานวิจัยชิ้นนี้ก็เป็นการอ่านและตีความซอมบี้จากมุมมองและประสบการณ์ชุดหนึ่งของผู้วิจัยเช่นกัน
DOI: 10.14457/tu.the.2016.699
title: ผัสสะ กับ การใช้ชีวิตของคนตาบอด

description: การใช้ผัสสะและประสบการณ์ทางผัสสะในการดำเนินชีวิตประจำวันของผู้พิการทางสายตาเป็นคำถามวิจัยหลักของงานวิจัย และใช้แนวคิดสังคมวิทยาผัสสะเป็นกรอบในการวิเคราะห์ข้อมูล การศึกษาครั้งนี้ใช้วิธีการสัมภาษณ์และการทำกิจกรรมร่วมกับผู้พิการทางสายตาที่ปัจจุบันประกอบอาชีพในองค์กรของรัฐ เอกชน หรือประกอบอาชีพส่วนตัว จำนวน 15 คน จากการศึกษา พบว่า ผู้พิการทางสายตาฝึกฝนผัสสะต่าง ๆ หมายรวมถึง เสียง สัมผัส และกลิ่น จนกระทั่งเกิดความชำนาญและมีความละเอียดในการรับรู้ ทำความเข้าใจ และเรียนรู้โลกทางสังคม การเรียนรู้ผ่านผัสสะนำไปสู่การสร้างเทคนิคการใช้ผัสสะ การให้ความหมายต่อสิ่งรอบตัว และสร้างประสบการณ์ทางผัสสะที่เปรียบเสมือนคลังความรู้ในการดำเนินชีวิต นอกจากนี้ งานศึกษาครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่า โลกทางสังคมประกอบด้วยโลกของคนตาดีและโลกของคนตาบอดที่ปะทะและซ้อนทับกัน การฝึกฝนผัสสะในการดำเนินชีวิตของผู้พิการทางสายตามิใช่เพียงการเอาตัวรอดในโลกทางสังคมเท่านั้น แต่ในทุกกิจกรรมเต็มไปด้วยต่อรองกับภาพเหมารวมในเชิงลบที่สังคมสร้างให้แก่ผู้พิการทางสายตา ดังนั้น ผัสสะและเรือนร่างของผู้พิการทางสายตาจึงเป็นพื้นที่ทางสังคมที่แสดงให้เห็นถึงศักยภาพของผู้พิการทางสายตาและความสำคัญของผัสสะต่าง ๆ ในการเรียนรู้โลกทางสังคม
DOI: 10.14457/tu.the.2016.701
title: ผลของโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาต่ออาการซึมเศร้าในผู้สูงวัย

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบมีกลุ่มควบคุมวัดก่อน และหลังการทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาต่ออาการซึมเศร้าในผู้สูงอายุ ประชากรที่ศึกษาเป็นกลุ่มผู้สูงอายุเพศชาย และหญิงที่อาศัยอยู่ในจังหวัดปทุมธานี สุ่มตัวอย่างแบบง่ายเพื่อเลือกสถานที่ทำการวิจัย กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุที่มีอาการซึมเศร้าระดับเล็กน้อยที่คัดกรองโดยแบบประเมินอาการซึมเศร้าแบบ 9 คำถาม จำนวน 66 คน มีอายุระหว่าง 60-89 ปี แบ่งเข้ากลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 33 คน กลุ่มทดลองจะได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษา จำนวน 8 ครั้ง ครั้งละ 2 ชั่วโมง/สัปดาห์ ในขณะที่กลุ่มควบคุมจะได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ โปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาเรื่องอาการซึมเศร้าในผู้สูงวัย ที่พัฒนาโดยผู้วิจัยโดยใช้รูปแบบการให้สุขภาพจิตศึกษาของแอนเดอสัน และคณะ และแบบประเมินอาการซึมเศร้าสำหรับคนไทย (TDI) โดยทำการทดสอบความเที่ยง ด้วยค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แอลฟาของครอนบาร์คเท่ากับ .88 ผู้วิจัยทำการประเมินอาการซึมเศร้าในกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมเมื่อเริ่มโปรแกรม จากนั้นให้กลุ่มทดลองเข้าโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาสัปดาห์ละครั้ง ครั้งละ 2 ชั่วโมงเป็นเวลา 8 สัปดาห์ และกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปรกติ หลังเสร็จสิ้นการเข้าร่วมโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษากลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมจะได้รับการประเมินอาการซึมเศร้าอีกครั้งหนึ่ง วิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคลของกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สถิติพรรณนา แจกแจงความถี่ คำนวณค่าร้อยละ เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนอาการซึมเศร้าของกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมก่อน และหลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษา โดยใช้สถิติไม่เป็นอิสระต่อกัน (dependent t-test) และเปรียบเทียบผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนอาการซึมเศร้าก่อน และหลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาระหว่างกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมที่ได้รับการดูแลตามปกติ โดยใช้สถิติเป็นอิสระต่อกัน (independent t-test)ผลการการศึกษาพบว่า 1) คะแนนเฉลี่ยอาการซึมเศร้าในกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษา (M = 6.21, SD = 3.91) ต่ำกว่าคะแนนเฉลี่ยอาการซึมเศร้าในผู้สูงวัยก่อนทดลอง มีความแตกต่างกันอย่าง   มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 (t = 9.22) และ 2) ผลต่างของคะแนนเฉลี่ยอาการซึมเศร้าก่อน และหลังการทดลองของกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษา       (D= 12.79) สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการดูแลตามปกติ (D=0.67) มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 (t=11.77)
DOI: 10.14457/tu.the.2016.702
title: ความต้องการมีส่วนร่วมของกลุ่มรักษ์บ้านแหงในกระบวนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม

description: การศึกษาเรื่อง ความต้องการมีส่วนร่วมของกลุ่มรักษ์บ้านแหงในกระบวนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ความต้องการมีส่วนร่วมของกลุ่มรักษ์บ้านแหง โดยเปรียบเทียบขั้นตอนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม ตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2555 มีความต้องการมีส่วนร่วมอย่างไร มีวิธีการเก็บข้อมูลจากแกนนำและสมาชิกกลุ่มรักษ์บ้านแหง จำนวน 30 คน ด้วยการสัมภาษณ์โดยใช้แบบสอบถามปลายเปิด (Open Questionnaire) สัมภาษณ์เชิงลึก (ln-depth lnterview) ประกอบกับการสังเกตการณ์ในพื้นที่ (Observation) ในระยะเวลา 7 เดือน ซึ่งอาศัยการทบทวนวรรณกรรมและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องให้เข้าใจเรื่องการมีส่วนร่วม การประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม กฎหมายที่เกี่ยวข้องต่างๆ เพื่อให้ความรู้ความเข้าใจในงานมากขึ้นผลการศึกษา พบว่า สาเหตุเกิดจากกลุ่มรักษ์บ้านแหงคัดค้านการทำเหมืองแร่ลิกไนต์ที่กำลังขอประทานบัตรการทำเหมืองแร่ในพื้นที่บ้านแหงเหนือ ซึ่งการทำเหมืองแร่เป็น 1 ใน 35 ประเภทโครงการที่ต้องจัดทำรายงานการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม ตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2555 กำหนดขั้นตอนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม 6 ขั้นตอนได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 การกลั่นกรองโครงการ ขั้นตอนที่ 2 กำหนดขอบเขต ขั้นตอนที่ 3 การประเมินผลกระทบ ขั้นตอนที่ 4 การทบทวนร่างรายงาน ขั้นตอนที่ 5 กระบวนการตัดสินใจ ขั้นตอนที่ 6 การติดตามและประเมินผล ซึ่งในกระบวนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมเปิดโอกาสให้ประชาชนมีส่วนร่วมเพียง 2 ขั้นตอน จากการสัมภาษณ์กลุ่มรักษ์บ้านแหงในกรณีการคัดค้านการทำเหมืองแร่ลิกไนต์กลับไม่มีส่วนร่วมตามที่กฎหมายบัญญัติในกระบวนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมและไม่เปิดเผยข้อมูลรายงานการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมให้ประชาชนและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียได้รับทราบจากข้อมูลที่เกิดจากการคัดค้านเหมืองแร่ลิกไนต์ของกลุ่มรักษ์บ้านแหงนำไปสู่ความต้อง การมีส่วนร่วมของกลุ่มรักษ์บ้านแหงในกระบวนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม แบ่งออกเป็น 3 ขั้น คือ ขั้นที่ 1 การสื่อสารทั้ง 2 ทาง บนฐานข้อมูลเชิงประจักษ์ ได้แก่ ภาครัฐ ธุรกิจเอกชน และภาคประชาสังคม ทำให้ทุกฝ่ายสามารถเปิดเผยข้อมูล รับรู้และเข้าใจข้อมูลที่เป็นจริง ขั้นที่ 2 สร้างเครือข่ายที่หลากหลาย ในการส่งเสริมทั้งองค์ความรู้ที่เป็นจริงและมุมมองที่หลากหลายกับทุกฝ่าย ทำให้ประชาชนมีความไว้ใจในการรับรู้ข้อมูลที่เป็นจริงบนฐานข้อมูลและองค์ความรู้ที่รอบด้าน ขั้นที่ 3 การมีส่วนร่วมผ่านกฎหมาย ตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2555 มีส่วนร่วมในกระบวนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมทั้ง 6 ขั้นตอน ช่วยส่งผลให้ประชาชนหรือผู้มีส่วนได้ส่วนเสียมีความต้องการเข้าไปมีส่วนร่วม ส่งผลให้เกิดความต้องการของทุกฝ่ายบนฐานข้อมูลเชิงประจักษ์และช่วยลดปัญหาความขัดแย้งของโครงการที่อาจส่งผลกระทบกับชุมชนและสิ่งแวดล้อมที่เข้าไปดำเนินการในชุมชน ซึ่งการศึกษาความต้องการในกระบวนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมควรต้องมีการศึกษาในบริบทชุมชนที่แตกต่างกัน และทวนสอบความต้องการของทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้เกิดการดำเนินการที่รอบคอบและสอดคล้องกับความเป็นจริง
DOI: 10.14457/tu.the.2016.703
title: การจัดการเรียนการสอนแบบ “เล่นก็รู้ เรียนก็ได้ ปากะญอก็เป็น”: กรณีศึกษา นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3, 4 และ5 โรงเรียนบ้านนุเซะโปล้ ห้องเรียนสาขาบ้านซอแหมะโกร ตำบลแม่จัน อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก

description: งานวิจัยเรื่อง การจัดการเรียนการสอนแบบ“เล่นก็รู้ เรียนก็ได้ ปากะญอก็เป็น”: กรณีศึกษา นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3, 4 และ5 โรงเรียนบ้านนุเซะโปล้ ห้องเรียนสาขาบ้านซอแหมะโกร ตำบลแม่จัน อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก มีวัตถุประสค์เพื่อศึกษาผลทดลองจากการใช้การจัดการเรียนการสอนแบบ”เล่นก็รู้ เรียนก็ได้ ปากะญอก็เป็น” ที่ผู้ศึกษาได้ทดลองนำไปจัดการเรียนการสอนให้กับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3, 4 และ5 ของห้องเรียนสาขาบ้านซอแหมะโกร จำนวน 13 คน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2559 การจัดทำการจัดการเรียนการสอนดังกล่าวเริ่มต้นจากปัญหาที่ผู้ศึกษาประสบพบเจอในการสอนหนังสือในระยะแรก จึงปรึกษากับพี่เลี้ยงในพื้นที่เพื่อจัดการประชุมแบบไม่เป็นทางการคณะครูห้องเรียนสาขาบ้านซอแหมะโกรและผู้ปกครองนักเรียนจนได้แนวทางในการแก้ปัญหาและข้อเสนอแนะ จากนั้นทำกิจกรรมเพื่อสอบถามความต้องการของผู้เรียนและนำความต้องการของนักเรียนมาเป็นการจัดการเรียนการสอนในทักษะการเรียนรู้ 5 ทักษะ ประกอบด้วย ทักษะฟุตบอลสานฝัน ทักษะแม่ไม้มวยไทย ทักษะรำไทยรำโขน ทักษะเกษตรปากะญอ และทักษะวิถีปากะญอ ผู้ศึกษาใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพและวิจัยเชิงทดลองในการศึกษา เก็บข้อมูลสำหรับการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์แบบไม่เป็นทางการ การสังเกตแบบมีส่วนร่วม การสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม และการสนทนากลุ่มจากการวิจัยพบว่าการจัดการเรียนการสอนแบบ”เล่นก็รู้ เรียนก็ได้ ปากะญอก็เป็น” เพื่อตอบสนองความต้องการของผู้เรียนเรื่องของทักษะต่างๆ ที่ผู้เรียนอยากเรียนและผู้ศึกษาในบทบาทหรือฐานะผู้สอนที่พอมีความรู้และประสบการณ์ในทักษะต่างๆ เพื่อสร้างทักษะให้กับผู้เรียน เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตให้กับผู้เรียนในอนาคต กระบวนการจัดการเรียนการสอนต้องมีความหลากหลายเอื้อต่อการเรียนรู้ของผู้เรียน โดยผู้ศึกษาจะต้องเข้าใจความหลากหลายของผู้เรียนที่มีพัฒนาการการเรียนรู้ที่ต่างกัน และต้องเอาใจใส่ในทุกรายละเอียดของผู้เรียนทั้งการใช้ชีวิตประจำวันจนถึงแนวทางการใช้ชีวิตของผู้เรียนในอนาคต คอยชี้แนะผู้เรียนและสังเกตพฤติกรรมการเรียนรู้ของผู้เรียน เปิดโอกาสให้ผู้เรียนได้ลองผิดลองถูกจนกว่าจะค้นพบแนวทางที่ผู้เรียนต้องการ และให้ผู้เรียนยึดมั่นในแนวทางที่ผู้เรียนจะก้าวเดินต่อไป ผู้ศึกษาต้องเปิดโอกาสให้ผู้เรียนได้มีส่วนร่วมในการกำหนดเนื้อหาและเลือกกิจกรรมการเรียนรู้ที่ผู้เรียนต้องการโดยมีผู้สอนเป็นผู้แนะนำผลจากการศึกษาเพื่อจัดทำการจัดการเรียนการสอนที่เหมาะสมนั้น ได้ทักษะการเรียนรู้ทั้ง 5 ทักษะ คือ ฟุตบอลสานฝัน แม่ไม้มวยไทย รำไทยรำโขน เกษตรปากะญอและวิถีปากะญอ เป็นทักษะการเรียนรู้เอื้อต่อการเรียนรู้ของผู้เรียน โดยผู้สอนสามารถปรับเนื้อหาและกิจกรรมการเรียนรู้ได้ตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในชุมชน อีกทั้งยังเป็นการตอบสนองต่อความต้องการในการแก้ไขปัญหาของชุมชนในระยะยาวได้เป็นอย่าดี
DOI: 10.14457/tu.the.2016.704
title: การจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษา บ้านแม่สะแง๊ะ หมู่ 15 ตำบลทากาศเหนือ อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน

description: การวิจัยเฉพาะเรื่องเล่มนี้มุ่งศึกษาเรื่องการจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาบ้านแม่สะแง๊ะ หมู่ 15 ตำบลทากาศเหนือ อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน ซึ่งประกอบด้วยวัตถุประสงค์ 3 ข้อ ได้แก่ 1) การจัดการทรัพยากรธรรมชาติที่ยั่งยืนของชุมชน 2) กระบวนการทำงานร่วมกันของชาวบ้านและเจ้าหน้าที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าดอยผาเมือง และ 3) การถ่ายทอดการจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืนให้กับคนรุ่นใหม่ของชุมชนจากการศึกษาพบว่า ชุมชนมีการจัดการทรัพยากรธรรมชาติผ่านวิถีชีวิต วัฒนธรรม ความเชื่อ พิธีกรรม และระบบเครือญาติ ชุมชนมีการจัดทำข้อตกลงร่วมกันระหว่างคนในชุมชนเองและระหว่างชุมชนอื่น โดยสามารถแบ่งการจัดการออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ การจัดการทรัพยากรธรรมชาติตามวิถีชุมชน และการจัดการทรัพยากรธรรมชาติตามกฎหมายที่สอดคล้องกับบริบทชุมชนที่เป็นจริง ในขณะที่กระบวนการทำงานร่วมกันของชาวบ้านและเจ้าหน้าที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าดอยผาเมือง จะอาศัยความร่วมมือของทั้ง 2 ฝ่าย โดยต้องมีทัศนคติที่ดีต่อกัน เปิดรับความคิดเห็นหรือแนวทางการทำงานของกันและกัน ซึ่งหลักการทำงานแบบเดียวกันนี้อาจจะไม่สามารถนำไปใช้ได้กับทุกชุมชน เนื่องจากมีปัจจัยความร่วมมือของสมาชิกชุมชนเป็นสำคัญ และการปรับใช้กฎหมายของเจ้าหน้าที่ฯ ให้เข้ากับบริบทชุมชนนั้น ๆ ด้วย ส่วนการถ่ายทอดการจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืนให้กับคนรุ่นใหม่ของชุมชนนั้น บ้านแม่สะแง๊ะจะอาศัยกระบวนการที่ให้คนรุ่น ใหม่ซึมซับวิถีชีวิตดังกล่าว ผ่านกระบวนการดึงคนรุ่นใหม่เข้ามามีบทบาท มีส่วนร่วมในกิจกรรมต่าง ๆ ของชุมชน เช่น พิธีกรรม เวทีเสวนางานวิจัยท้องถิ่น เปิดพื้นที่ให้คนรุ่นใหม่ได้แสดงศักยภาพของตนเอง และการสร้างคุณค่าร่วมในเรื่อง ทรัพยากรธรรมชาติที่ดีให้เกิดขึ้นในใจของสมาชิกชุมชนอย่างสม่ำเสมอดังนั้น การจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืนโดยชุมชนนั้นต้องเกิดจากความต้องการของคนในชุมชนเป็นอันดับแรก การจัดการฯ ถึงจะมีการขับเคลื่อนอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งการผสานความร่วมมือของสมาชิกในชุมชน เครือข่ายภาครัฐ ภาคเอกชน องค์กรอิสระนอกชุมชน เข้ามามีส่วนร่วมในการจัดการฯ นั้น ยังสามารถทำให้การจัดการทรัพยากรธรรมชาติโดยชุมชนเกิดความหลากหลายทั้งทางความคิด วิธีการ และกระบวนการทำงานด้านต่าง ๆ ด้วย อันเป็นปัจจัยสำคัญของการจัดการทรัพยากรธรรมชาติฯ อย่างยั่งยืน
DOI: 10.14457/tu.the.2016.705
title: A comparative study of legal measures on meat safety in Thailand, the United States, and Singapore

description: Meat safety control in Thailand has been faced with complexities in regards to producer’s capacity and limitations, consumer’s demand and food culture, and requirements by international food regulations.  In an attempt to seek for appropriate measures to cope with such complexities, a problem-based comparative analysis was conducted on legal measures on meat safety of three countries, namely, Thailand, the United States, and Singapore.  Implications for improvements of Thai laws and regulations were drawn respectively, focusing on domestic supply chain of raw meat, from primary production to slaughter. Overall, the legal measures for meat safety of the U.S. and Singapore share the similar structure in that both countries regulate comprehensive as well as specific laws addressing the meat safety control.  Moreover, they are based on the same concept that adulterated meat shall be strictly prevented from entering to the human consumption chain, and thus a holistic approach is essential throughout the meat supply chain.  In details, however, the two countries place different emphases on legal measures in the aspects of allocation of authority, scope of laws, and the cooperation among concerned agencies.  As for Thailand, remarkable efforts in advancing laws and regulations on meat safety have been noted in recent years. Nonetheless, there remains some room for improvements, particularly with regards to quality control for general domestic consumers.    Foremost is the problem of the legal structure itself, in that laws governing meat safety are fragmented as several specific laws have been enacted, resulting in problematic implementations of regulations along the meat supply chain. On details, problems of the existing provisions were identified. In accordance with the findings, enhancement of provisions under the existing laws governing primary production and slaughter was proposed so that to handle problematic issues at hand.  For the benefit in the long run, a re-structuring of the meat safety laws governing the entire meat supply chain was also proposed under appropriate circumstances in the near future.
DOI: 10.14457/tu.the.2016.707
title: ขบวนการเคลื่อนไหวเพื่อคัดค้านการสร้างโรงไฟฟ้าขยะ: กรณีศึกษาเครือข่ายลุ่มน้ำแม่ทา อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน

description: ลุ่มน้ำแม่ทาเป็นลุ่มน้ำที่มีความสำคัญกับคนแม่ทา มีป่าต้นน้ำที่อุดมสมบูรณ์ ตลอดความยาว 98 กิโลเมตร ของน้ำแม่ทามีหมู่บ้านตั้งอยู่ตามสองฟากฝั่งลำน้ำ ชุมชนลุ่มน้ำแม่ทาประกอบไปด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลายมาอยู่ร่วมกัน จนกลายเป็นคนลุ่มน้ำ ผู้คนต่างก็ใช้น้ำแม่ทาในการอุปโภค บริโภค และใช้ในภาคการเกษตร จึงนับได้ว่าน้ำแม่ทาเป็นหลอดเลือดของคนแม่ทา ลุ่มน้ำแม่ทามีปัญหาขาดแคลนน้ำในช่วงฤดูแล้ง มีปัญหาน้ำท่วมและน้ำไหลหลากในช่วงฤดูฝน อีกทั้งยังอยู่บนรอยเลื่อนแม่ทาที่มีกำลัง ในพื้นที่ลุ่มน้ำแม่ทายังมีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติและสถานที่สำคัญๆทางประวัติศาสตร์ เช่น อุทยานแห่งชาติดอยขุนตาน อุทยานแห่งชาติแม่ตะไคร้ สะพานขาวทาชมภู เป็นต้น หลังจากที่รัฐบาลได้ประกาศให้ปัญหาขยะเป็นวาระแห่งชาติและเร่งให้มีการแก้ไขปัญหา อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน ก็เป็นอีกหนึ่งพื้นที่ในแผนงานการสร้างโรงไฟฟ้าจากขยะ โดยพื้นที่ในการสร้างนั้นคาดว่าอยู่ติดกับลำน้ำแม่ทา และการดำเนินการของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องไม่มีความชัดเจนและโปร่งใส จึงนำไปสู่ขบวนการเคลื่อนไหวเพื่อคัดค้านการสร้างโรงไฟฟ้าขยะ ของกลุ่มเครือข่ายลุ่มน้ำแม่ทาขึ้น โดยการเคลื่อนไหวนั้นใช้ยุทธวิธีต่างๆ ที่ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้และศึกษาจากกรณีของพื้นที่อื่น ที่เกิดขึ้นในลักษณะเดียวกันนำมาปรับใช้ตามสถานการณ์และพื้นที่ ยุทธวิธีที่เครือข่ายลุ่มน้ำแม่ทาใช้ในการเคลื่อนไหว เช่น การเคลื่อนไหวเชิงสัญลักษณ์ โดยมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบการส่งสารไปตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในขณะนั้นเพื่อให้ถึงผู้รับสารและเป็นประเด็นที่น่าสนใจให้ติดตาม การสื่อสารทางสังคม ไม่ว่าจะเป็นด้านสื่อมวลชนหรือสื่อสังคมออนไลน์ ซึ่งก็เป็นปัจจัยสำคัญในการทำให้การเคลื่อนไหวของกลุ่มเครือข่ายลุ่มน้ำแม่ทาประสบผลสำเร็จผลกระทบที่เกิดขึ้นหลังจากการเคลื่อนไหวของเครือข่ายลุ่มน้ำแม่ทาในการคัดค้านการสร้างโรงไฟฟ้าขยะนั้น นับว่าเป็นผลกระทบที่เกิดขึ้นในเชิงบวก เช่น การเกิดกลุ่มเครือข่ายเฝ้าระวังป้องกันด้านสุขภาพ และสิ่งแวดล้อม เกิดเป็นกลุ่มการทำงานหรือกลยุทธ์ในการปกป้องฐานทรัพยากรของชุมชนให้คงอยู่ และมีส่วนช่วยกันในการเสนอและขอยุติโครงการบางโครงการอันจะก่อให้เกิดผลกระทบต่อชุมชน และสิ่งแวดล้อม ดังเช่น กรณีของโรงไฟฟ้าขยะ ถึงแม้ว่าหน่วยงานภาครัฐจะยืนยันว่าการสร้างโรงไฟฟ้าขยะเป็นทางเลือกที่ดีในการแก้ไขปัญหาขยะและพลังงาน แต่กระบวนการดำเนินงานของภาครัฐยังขาดการมีส่วนร่วมของชุมชน ผู้ซึ่งเป็นกลุ่มแรกที่ได้รับผลกระทบโดยตรง และความเหมาะสมของพื้นที่ที่ทางภาครัฐมองข้าม แต่กลับให้ความสำคัญในการผลิตพลังงานมากกว่าปัญหาเรื่องขยะที่แท้จริง