cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.778
title: การวิเคราะห์ต้นทุนงานการพยาบาลต่อหน่วยและต้นทุนกิจกรรมการพยาบาลจิตเวชหอผู้ป่วยจิตเวช โรงพยาบาลรามาธิบดี

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา (Descriptive research) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาต้นทุนงานการพยาบาลต่อหน่วยและต้นทุนกิจกรรมการพยาบาลจิตเวช หอผู้ป่วยจิตเวช โรงพยาบาลรามาธิบดี โดยจำแนกตามประเภทกิจกรรมการพยาบาล ทำการศึกษาย้อนหลัง (Retrospective Study) ด้วยการเก็บรวบรวมข้อมูลในปีงบประมาณ 2557 คือ ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2556 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2557 และข้อมูลการวิเคราะห์ต้นทุนกิจกรรมการพยาบาลเป็นการศึกษาแบบไปข้างหน้า (Prospective Study) ระยะเวลาในการเก็บข้อมูล คือ วันที่ 1 ธันวาคม 2557 ถึงวันที่ 31 มีนาคม 2558 กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย บุคลากรทางการพยาบาล จำนวน 34 รายและผู้ป่วยจิตเวช จำนวน 64 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูล 2 ส่วน คือ 1) เครื่องมือที่ใช้ในการวิเคราะห์ต้นทุน งานการพยาบาล ในการให้บริการพยาบาลผู้ป่วยจิตเวช 2) เครื่องมือที่ใช้ในการวิเคราะห์ต้นทุนกิจกรรม การพยาบาลจิตเวช ประกอบด้วย 2 ชุด คือ พจนานุกรมกิจกรรมการพยาบาลจิตเวชตามมาตรฐานการพยาบาล และแบบบันทึกตารางเวลาที่ใช้ในการปฏิบัติกิจกรรมการพยาบาล เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสังเกตการปฏิบัติกิจกรรมการพยาบาล แล้วนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ โดยใช้สถิติการแจกแจงความถี่ ร้อยละ และค่าเฉลี่ย ผลการศึกษา สรุปได้ดังนี้ 1. ต้นทุนงานการพยาบาลต่อหน่วย หอผู้ป่วยจิตเวช โรงพยาบาลรามาธิบดี เท่ากับ 68,796.26 บาท ต้นทุนรวมทางตรง ประกอบด้วยต้นทุนค่าแรง ซึ่งมีค่ามากที่สุด เท่ากับ 49,127.63 บาท ต้นทุนค่าวัสดุเท่ากับ 5,489.16 บาท ต้นทุนค่าลงทุน เท่ากับ 14,179.46 บาท คิดเป็นอัตราส่วนร้อยละของต้นทุนค่าแรง : ต้นทุนค่าวัสดุ : ต้นทุนค่าลงทุน เท่ากับ 71.41 : 7.98 : 20.61 2. ต้นทุนกิจกรรมการพยาบาลจิตเวช หอผู้ป่วยจิตเวช โรงพยาบาลรามาธิบดี เท่ากับ 1,132,944.85 บาท ซึ่งกิจกรรมการพยาบาลที่มีต้นทุนมากที่สุด คือ กิจกรรมการบันทึกรายงาน เท่ากับ 523,240.11 บาท คิดเป็นร้อยละ 46.18 รองลงมา คือ กิจกรรมการพยาบาลทางอ้อมด้านบริการ เท่ากับ 377,131.05 บาท คิดเป็นร้อยละ 33.29 กิจกรรมการพยาบาลทางตรง เท่ากับ 212,835.81 บาท คิดเป็นร้อยละ 18.79 ส่วนกิจกรรมการพยาบาลที่มีต้นทุนน้อยที่สุด คือ กิจกรรมการพยาบาลที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงาน เท่ากับ 19,737.88 บาท คิดเป็นร้อยละ 1.74
DOI: 10.14457/cu.the.2015.779
title: ปัจจัยทำนายสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพหน่วยผู้ป่วยวิกฤตหัวใจและหลอดเลือด

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา เพื่อศึกษาปัจจัยที่สามารถทำนายสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพหน่วยผู้ป่วยวิกฤตหัวใจและหลอดเลือด กลุ่มตัวอย่างคือ พยาบาลวิชาชีพหน่วยผู้ป่วยวิกฤตหัวใจและหลอดเลือดจำนวน 144 คน เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพหน่วยผู้ป่วยวิกฤตหัวใจและหลอดเลือด ความเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ และการเสริมสร้างพลังอำนาจผู้ปฏิบัติงาน ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา และวิเคราะห์ค่าความเที่ยงโดยหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของครอนบาคได้เท่ากับ .97, .93 และ .95 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการคำนวณหาร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ค่าความสัมพันธ์อีต้า และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเพิ่มตัวแปรเป็นขั้นตอน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. สมรรถนะพยาบาลวิชาชีพหน่วยผู้ป่วยวิกฤตหัวใจและหลอดเลือดอยู่ในระดับสูง (x̄= 3.87) 2. ประสบการณ์การปฏิบัติงานในหน่วยผู้ป่วยวิกฤตหัวใจและหลอดเลือด ความเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ และการเสริมสร้างพลังอำนาจผู้ปฏิบัติงาน มีความสัมพันธ์ระดับปานกลางกับสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพหน่วยผู้ป่วยวิกฤตหัวใจและหลอดเลือด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ( r = .59, .49 และ .36 ตามลำดับ) 3. ปัจจัยที่สามารถทำนายสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพหน่วยผู้ป่วยวิกฤตหัวใจและหลอดเลือด คือ ประสบการณ์การปฏิบัติงานในหน่วยผู้ป่วยวิกฤตหัวใจและหลอดเลือด และความเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ โดยมีอำนาจในการพยากรณ์ร้อยละ 55 มีสมการในรูปคะแนนมาตรฐานดังนี้ สมรรถนะพยาบาลวิชาชีพหน่วยผู้ป่วยวิกฤตหัวใจและหลอดเลือด = .552 (ประสบการณ์การปฏิบัติงานในหน่วยผู้ป่วยวิกฤตหัวใจและหลอดเลือด) + .451 (ความเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.780
title: การจัดอัตรากำลังบุคลากรทางการพยาบาล หน่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์

description: การวิจัยเชิงพรรณนาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาภาระงานของบุคลากรทางการพยาบาล หน่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โดยจำแนกตามประเภทผู้ป่วย และศึกษาอัตรากำลังบุคลากรทางการพยาบาล หน่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยที่มารับบริการในหน่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉิน จำนวน 193 คน และบุคลากรทางการพยาบาล ได้แก่ พยาบาลวิชาชีพ จำนวน 28 คน พยาบาลเทคนิคจำนวน 2 คน และพนักงานช่วยการพยาบาลจำนวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย คู่มือการจำแนกประเภทผู้ป่วย คู่มือพจนานุกรมกิจกรรมการพยาบาล หน่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉิน และแบบบันทึกเวลาที่ใช้ในการปฏิบัติกิจกรรมการพยาบาล ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ โดยถือเกณฑ์ที่ผู้ทรงคุณวุฒิยอมรับ ร้อยละ 80 และตรวจสอบความเที่ยง ได้ค่าดัชนีความสอดคล้องของการสังเกตเท่ากับ 0.91 สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สูตรคำนวณอัตรากำลังของกองการพยาบาล กระทรวงสาธารณสุข ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ปริมาณเวลาที่พยาบาลวิชาชีพใช้ในการปฏิบัติกิจกรรมการพยาบาลทั้งหมดของผู้ป่วยทั้งหมดเฉลี่ยแต่ละราย 1.69 ชั่วโมง 2. ปริมาณเวลาที่พยาบาลวิชาชีพใช้ในการปฏิบัติกิจกรรมการพยาบาลทั้งหมดเฉลี่ยต่อรายในผู้ป่วยประเภทผู้ป่วยฉุกเฉินวิกฤต (Immediate) 6.04 ชั่วโมง ประเภทผู้ป่วยฉุกเฉินเร่งด่วน (Emergency) 4.46 ชั่วโมง ประเภทผู้ป่วยฉุกเฉินไม่รุนแรง (Urgency) 2.17 ชั่วโมง ประเภทผู้ป่วยทั่วไป (Semi-Urgency) 1 ชั่วโมง และประเภทผู้รับบริการสาธารณสุขอื่นๆ (Non-Urgency) 0.59 ชั่วโมง 3. อัตรากำลังบุคลากรทางการพยาบาลที่ควรจะเป็นของหน่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ ประกอบด้วย บุคลากรทางการพยาบาลจำนวน 49 คน
DOI: 10.14457/cu.the.2015.781
title: ปัจจัยทำนายภาวะถอนพิษสุราในผู้เสพติดสุรา

description: การวิจัยเชิงบรรยายครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยทำนายภาวะถอนพิษสุราในผู้เสพติดสุรา ได้แก่ อายุ ปริมาณการดื่มสุรา ประวัติการเกิดภาวะถอนพิษสุรา ภาวะความดันโลหิตสูง พฤติกรรมการดื่มสุรา ความวิตกกังวล การคาดการณ์ต่อความรุนแรงของภาวะถอนพิษสุรา และการสนับสนุนทางสังคมของผู้เสพติดสุรา กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคติดสุรา ตามคู่มือการวินิจฉัยโรคทางจิตเวช (ICD 10) และเข้ารับการรักษาแบบผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์ โรงพยาบาลจิตเวชขอนแก่นราชนครินทร์ และโรงพยาบาล จิตเวชนครราชสีมาราชนครินทร์ ซึ่งได้รับการคัดเลือกตามเกณฑ์คุณสมบัติ คือ มีภาวะถอนพิษสุราอยู่ในระดับเล็กน้อย และยินดีให้ความร่วมมือในการวิจัย จำนวน 154 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบประเมินภาวะถอนพิษสุรา 3) แบบประเมินพฤติกรรมการดื่มสุรา 4) แบบประเมินความวิตกกังวล ประกอบด้วย ตอนที่ 1 แบบประเมินความวิตกกังวลขณะปัจจุบัน ตอนที่ 2 แบบประเมินความวิตกกังวลประจำตัว 5) แบบประเมินความคาดการณ์ต่อความรุนแรงของภาวะถอนพิษสุรา และ 6) แบบประเมินการสนับสนุนทางสังคม เครื่องมือชุดที่ 4-6 ได้ผ่านการพิจารณาความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 คน เครื่องมือชุดที่4, 5 และ6 มีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ .88, .77, .78, .82 และ .90 ตามลำดับ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ การแจกแจงความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติฟิชเชอร์ ไคว์สแควร์ สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน สรุปผลการวิจัยที่สำคัญ ดังนี้ 1. พฤติกรรมการดื่มสุรา การคาดการณ์ต่อความรุนแรงของภาวะถอนพิษสุรา การสนับสนุนทางสังคม และภาวะความดันโลหิตสูง ร่วมกันทำนายภาวะถอนพิษสุราในผู้เสพติดสุราได้ ร้อยละ 38 อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 2. อายุ ปริมาณการดื่มสุรา ประวัติการเกิดภาวะถอนพิษสุรา และความวิตกกังวลไม่สามารถทำนายภาวะถอนพิษสุราในผู้เสพติดสุรา Z ภาวะถอนพิษสุรา = .284*Zพฤติกรรมการดื่มสุรา + .265*Zการคาดการณ์ต่อความรุนแรงของภาวะถอนพิษสุรา-.204*Zการสนับสนุนทางสังคม -.183*Z ภาวะความดันโลหิตสูง
DOI: 10.14457/cu.the.2015.782
title: ปัจจัยทำนายพฤติกรรมสุขภาพของผู้ป่วยที่ได้รับการใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจแบบถาวร

description: การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทำนาย เพื่อศึกษาหาความสัมพันธ์และอำนาจทำนายระหว่างปัจจัยนำ ได้แก่ ความรู้ อัตมโนทัศน์ และความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง ปัจจัยเสริม ได้แก่ การสนับสนุนทางสังคม และปัจจัยเอื้อ ได้แก่ การเข้าถึงบริการของสถานบริการสุขภาพ กับพฤติกรรมสุขภาพของผู้ป่วยที่ได้รับการใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจแบบถาวร กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาโดยการใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจแบบถาวรทั้งเพศชายและหญิง อายุ 18 – 59 ปี เข้ารับบริการแผนกผู้ป่วยนอก คลินิกเครื่องกระตุ้นหัวใจ ของโรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช กรมแพทย์ทหารอากาศ โรงพยาบาลราชวิถีและโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จำนวน 128 คน โดยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูล ได้แก่ 1) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบวัดความรู้เกี่ยวกับเครื่องกระตุ้นหัวใจแบบถาวร 3) แบบวัดอัตมโนทัศน์ 4) แบบวัดความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง 5) แบบวัดการสนับสนุนทางสังคม 6) แบบวัดการเข้าถึงบริการของสถานบริการสุขภาพ และ 7) แบบวัดพฤติกรรมสุขภาพของผู้ป่วยที่ได้รับการใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจแบบถาวร แบบสอบถามหาค่าความเที่ยงได้เท่ากับ 0.66, 0.86, 0.78, 0.95, 0.81 และ 0.71 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันและสถิติวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบถดถอยแบบใช้ทุกตัวแปรเป็นตัวทำนาย ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผู้ป่วยที่ได้รับการใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจแบบถาวร มีพฤติกรรมสุขภาพภายหลังได้รับการใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจแบบถาวรโดยรวมอยู่ในระดับดี (= 33.3, SD = 3.9) 2. การสนับสนุนทางสังคม ความรู้ และอัตมโนทัศน์ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมสุขภาพของผู้ป่วยที่ได้รับการใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจแบบถาวรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .523, .508 และ .369 ตามลำดับ) แต่ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและการเข้าถึงบริการของสถานบริการสุขภาพไม่มีความสัมพันธ์ทางสถิติกับพฤติกรรมสุขภาพ 3. ความรู้ อัตมโนทัศน์ ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง การสนับสนุนทางสังคม และการเข้าถึงบริการของสถานบริการสุขภาพ สามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมสุขภาพของผู้ป่วยที่ได้รับการใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจแบบถาวร ได้ร้อยละ 44 (R2 = .44, p &lt; .05)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.783
title: ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจโดยครอบครัวมีส่วนร่วมต่อพฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สุรา

description: การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สุราก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจโดยครอบครัวมีส่วนร่วม และเพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สุราระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจโดยครอบครัวมีส่วนร่วมกับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยเพศชายที่ได้รับการวินิจฉัยตามเกณฑ์ว่าเป็นโรคจิตเภท และใช้สุราซึ่งรวมถึงการใช้สุราที่เป็นอันตรายและการติดสุรา ที่เข้ารับบริการแบบผู้ป่วยในสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยาและผู้ดูแลหลักจำนวน 40 ครอบครัว ได้รับการจับคู่ด้วยระดับคะแนนพฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ป่วย จากนั้นสุ่มกลุ่มตัวอย่างเข้ากลุ่ม แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 20 ครอบครัว กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจโดยครอบครัวมีส่วนร่วมที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย 1) โปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจโดยครอบครัวมีส่วนร่วม 2) แบบประเมินพฤติกรรมการดื่มสุรา ซึ่งเครื่องมือทั้งหมดนี้ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทดสอบ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1. พฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สุราภายหลังได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจโดยครอบครัวมีส่วนร่วมลดลงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. พฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สุราที่ได้รับโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจโดยครอบครัวมีส่วนร่วมลดลงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.784
title: ปัจจัยคัดสรรที่สัมพันธ์กับระยะเวลาการมารับการรักษาในโรงพยาบาลของผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังที่มีอาการกำเริบเฉียบพลัน

description: การวิจัยเชิงบรรยายนี้ เพื่อศึกษาระยะเวลาการมารับการรักษาของผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังที่มีอาการกำเริบเฉียบพลัน และปัจจัยคัดสรรที่สัมพันธ์ ได้แก่ อาการหายใจลำบาก การรับรู้ความรุนแรงของโรค ความเหนื่อยล้า ความวิตกกังวลและการสนับสนุนทางสังคม กับระยะเวลาการมารับการรักษา กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังที่มีอาการกำเริบเฉียบพลัน จำนวน 123 คน ที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลตากสินและโรงพยาบาลกลาง เครื่องมือวิจัย คือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามระยะเวลาการมารับการรักษาของผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังที่มีอาการกำเริบเฉียบพลัน แบบประเมินอาการหายใจลำบาก แบบประเมินการรับรู้ความรุนแรงของโรค แบบวัดความเหนื่อยล้า แบบประเมินความวิตกกังวล และแบบสอบถามความรู้สึกหลากหลายมิติเกี่ยวกับความช่วยเหลือทางสังคม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เพศชาย มีอายุระหว่าง 50 - 59 ปี คิดเป็นร้อยละ 84.6 มี ระยะเวลาการมารับการรักษาเฉลี่ย 64.02 นาที 2. อาการหายใจลำบาก การรับรู้ความรุนแรงของโรค ความวิตกกังวลและการสนับสนุนทางสังคม มีความสัมพันธ์ทางลบระดับปานกลางกับระยะเวลาการมารับการรักษาในโรงพยาบาลของกลุ่มตัวอย่าง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 (r = -.730, -.699, -.333 และ-.429 ตามลำดับ) 3. ความเหนื่อยล้ามีความสัมพันธ์ทางลบระดับต่ำกับระยะเวลาการมารับการรักษาในโรงพยาบาลของกลุ่มตัวอย่าง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 (r = -.217)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.785
title: ผลของโปรแกรมการสอนแนะมารดาต่อพฤติกรรมการดูแลเด็กวัยเตาะแตะโรคปอดอักเสบ

description: การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง โดยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาพฤติกรรมการดูแลเด็กวัยเตาะแตะโรคปอดอักเสบของมารดาภายหลังได้รับโปรแกรมการสอนแนะ 2) เพื่อเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการดูแลเด็กวัยเตาะแตะโรคปอดอักเสบของมารดาระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการสอนแนะกับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ มารดาเด็กป่วยโรคปอดอักเสบวัยเตาะแตะ แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 20 คน โดยจับคู่ระดับการศึกษาและประสบการณ์ในการดูแลเด็กโรคปอดอักเสบของมารดา กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการสอนแนะ กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย โปรแกรมการสอนแนะ แผนการสอนแนะ คู่มือการดูแลเด็กที่ป่วยด้วยโรคปอดอักเสบสำหรับมารดา เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามพฤติกรรมการดูแลเด็กวัยเตาะแตะโรคปอดอักเสบของมารดาได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน ได้ค่า CVI เท่ากับ .88 และความเที่ยงโดยวิธีหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ .82 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนาและสถิติทดสอบที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. พฤติกรรมการดูแลเด็กวัยเตาะแตะโรคปอดอักเสบของมารดาภายหลังที่ได้รับโปรแกรมการสอนแนะอยู่ในระดับมาก 2. พฤติกรรมการดูแลเด็กวัยเตาะแตะโรคปอดอักเสบของมารดาที่ได้รับโปรแกรมการสอนแนะดีกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.786
title: ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุที่มีภาวะเจ็บป่วยที่เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลในเขตภาคใต้

description: การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุ ที่มีภาวะเจ็บป่วยที่เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลในเขตภาคใต้ ศึกษาความสัมพันธ์และสร้างสมการพยากรณ์ศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุที่มีภาวะเจ็บป่วย ที่เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลในเขตภาคใต้ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้สูงอายุที่มีภาวะเจ็บป่วย ที่เข้ารับการรักษาตัวเป็นผู้ป่วยในโรงพยาบาลในเขตภาคใต้ จำนวน 215 คน ใช้การสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้วิจัยเป็นแบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินความสามารถในการทำหน้าที่ของร่างกาย แบบสอบถามความทุกข์ทางร่างกาย แบบสอบถามความทุกข์ทางจิตใจ แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคมและแบบสอบถามการรับรู้ศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุที่มีภาวะเจ็บป่วย เครื่องมือทุกชุดได้รับการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน และทดสอบความเที่ยงของเครื่องมือเท่ากับ .79, .89, .85, .82, .89 และ .97 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบเป็นขั้นตอน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผู้สูงอายุที่มีภาวะเจ็บป่วย ที่เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลในเขตภาคใต้ ร้อยละ 55.8 มีการรับรู้ศักดิ์ศรีอยู่ในระดับปานกลาง (xˉ = 89.62, SD = 21.87) 2. ความสามารถในการทำหน้าที่ของร่างกายและการสนับสนุนทางสังคมมีความสัมพันธ์ทางบวกกับศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุที่มีภาวะเจ็บป่วย ที่เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลในเขตภาคใต้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .173, .546 ตามลำดับ) ความทุกข์ทางร่างกายและความทุกข์ทางจิตใจมีความสัมพันธ์ทางลบกับศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุที่มีภาวะเจ็บป่วย ที่เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลในเขตภาคใต้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = -.446, r = -.335 ตามลำดับ) 3. ตัวแปรพยากรณ์ที่ร่วมกันทำนายความแปรผันของศักดิ์ศรี ได้แก่การสนับสนุนทางสังคมและความทุกข์ทางร่างกาย สามารถพยากรณ์ศักดิ์ศรีได้ร้อยละ 38 (R² = .381) สมการคะแนนมาตรฐาน ศักดิ์ศรี = .449 (การสนับสนุนทางสังคม) - .304 (ความทุกข์ทางร่างกาย)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.787
title: ผลของการจัดการความโกรธที่เน้นการปรับความคิดต่อพฤติกรรมก้าวร้าวของผู้ป่วยจิตเภท

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองศึกษาแบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมก้าวร้าวของผู้ป่วยจิตเภทก่อนและหลังได้รับการจัดการความโกรธที่เน้นการปรับความคิด และเพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมก้าวร้าวของผู้ป่วยจิตเภทระหว่างกลุ่มที่ได้รับการจัดการความโกรธที่เน้นการปรับความคิดกับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยเพศชายที่ได้รับการวินิจฉัยตามเกณฑ์ว่าเป็นโรคจิตเภท และมีพฤติกรรมก้าวร้าว ที่เข้ารับการรักษาในแผนกผู้ป่วยในของโรงพยาบาลจิตเวช ซึ่งมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนด จำนวน 40 คน ได้จับคู่ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันในด้าน อายุ และระดับคะแนนอาการทางจิต จากนั้นสุ่มเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 20 คน กลุ่มทดลองได้รับกิจกรรมการจัดการความโกรธที่เน้นการปรับความคิด ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ 1) กิจกรรมการจัดการความโกรธที่เน้นการปรับความคิด 2) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล 3) แบบประเมินพฤติกรรมก้าวร้าว ซึ่งเครื่องมือทุกชุดผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 ท่าน มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 1 และตรวจสอบความเที่ยงของแบบประเมินพฤติกรรมก้าวร้าว โดยใช้คูเดอร์ ริชาร์ดสัน มีค่าเท่ากับ .81 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1. ค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมก้าวร้าวของกลุ่มทดลองภายหลังได้รับการจัดการความโกรธที่เน้นการปรับความคิดลดลงกว่าก่อนได้รับการจัดการความโกรธที่เน้นการปรับความคิดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมก้าวร้าวของกลุ่มที่ได้รับการจัดการความโกรธที่เน้นการปรับความคิดลดลงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.788
title: ผลของโปรแกรมการจัดการอาการโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัวต่ออาการทางบวกของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน

description: การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดสองครั้งก่อนและหลังการทดลองเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบอาการทางบวกของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนก่อนและหลังการเข้าร่วมโปรแกรมการจัดการอาการโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัว และเพื่อเปรียบเทียบอาการทางบวกของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนระหว่างกลุ่มที่เข้าร่วมโปรแกรมการจัดการอาการโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัวกับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ ครอบครัวที่มีสมาชิกที่ป่วยด้วยโรคจิตเภท ประกอบด้วย ผู้ป่วยจิตเภท และผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภท จำนวน 40 ครอบครัว แบ่งเป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ20 ครอบครัว กลุ่มตัวอย่างได้รับการจับคู่ (matched pair) ด้วยระดับคะแนนอาการทางบวกและเพศ กลุ่มทดลองได้เข้าร่วมโปรแกรมการจัดการอาการโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัว ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) โปรแกรมการจัดการอาการโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัว 2) แบบประเมินอาการทางบวก 3) แบบประเมินความสามารถในจัดการอาการทางบวก เครื่องมือทั้งหมดได้รับการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน มีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์อัลฟ่าของครอนบาคของเครื่องมือชุดที่ 3 เท่ากับ 0.81 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทดสอบ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. อาการทางบวกของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนหลังเข้าร่วมโปรแกรมการจัดการอาการโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัว น้อยกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. อาการทางบวกของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนหลังเข้าร่วมโปรแกรมการจัดการอาการโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัว น้อยกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.789
title: ผลของโปรแกรมการจัดการอาการที่ไม่พึงประสงค์ต่อภาวะการทำหน้าที่ ของผู้ป่วยหลังผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจ

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบภาวะการทำหน้าที่ ของผู้ป่วยหลังผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการจัดการอาการที่ไม่พึงประสงค์ กับกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาด้วยการผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจ ในโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจงตามคุณสมบัติที่กำหนด แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองกลุ่มละ 22 คน โดยให้กลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่มมีความคล้ายคลึงกันในเรื่อง เพศ อายุ และประสิทธิภาพการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้าย กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ ในขณะที่กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการจัดการอาการที่ไม่พึงประสงค์ที่ผู้วิจัยประยุกต์มาพัฒนาโปรแกรมการจัดการอาการที่ไม่พึงประสงค์ของผู้ป่วยที่เข้ารับการผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจ ตามแนวคิดการจัดการอาการของ Dodd et al. (2001) ประกอบด้วย การให้ความรู้ การสาธิตและสาธิตย้อนกลับกลยุทธ์ในการจัดการอาการ โปรแกรมการจัดการอาการที่ไม่พึงประสงค์ได้รับการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา จากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน มีค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหา เท่ากับ 1.0 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบไคสแควร์ และสถิติทดสอบที ผลการวิจัย พบว่า ผู้ป่วยภายหลังการผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการจัดการอาการที่ไม่พึงประสงค์มีภาวะการทำหน้าที่ ดีกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.790
title: ผลของโปรแกรมการพ่นยาร่วมกับการให้การพยาบาลทางโทรศัพท์ต่ออาการหายใจลำบากในผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง

description: การวิจัยกึ่งทดลองนี้ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการพ่นยาร่วมกับการให้การพยาบาลทางโทรศัพท์ต่ออาการหายใจลำบากในผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังและได้รับการรักษาด้วยยาพ่นชนิดสูด เข้ารับการบริการที่แผนกคลินิคโรคปอด โรงพยาบาลตำรวจ แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 22 คน โดยการจับคู่ตัวแปร เพศ อายุ ระดับความรุนแรงของโรค และ จำนวนครั้งในการกลับเข้ามารักษาซ้ำ กลุ่มควบคุมได้รับการรักษาพยาบาลตามปกติ ในขณะที่กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการใช้ยาพ่นร่วมกับการให้การพยาบาลทางโทรศัพท์ ภายใน 5 สัปดาห์ เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินอาการหายใจลำบาก เครื่องมือทดลองของโปรแกรมการพ่นยาร่วมกับการให้การพยาบาลทางโทรศัพท์ และแบบประเมินการใช้ยาพ่นอย่างมีประสิทธิภาพ โดยแบบประเมินอาการหายใจลำบาก เครื่องมือทดลองของโปรแกรมการพ่นยาร่วมกับการให้การพยาบาลทางโทรศัพท์ และ แบบประเมินการใช้ยาพ่นอย่างมีประสิทธิภาพ ผ่านการตรวจสอบจากผู้ทรงคุณวุฒิ ได้ค่าความตรงตามเนื้อหา เท่ากับ 0.80, 1.00 และ 1.00 และค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์ของครอนบาคของแบบประเมินอาการหายใจลำบากและ แบบประเมินการใช้ยาพ่นอย่างมีประสิทธิภาพ เท่ากับ 0.79 และ 0.82 ตามลำดับ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า 1. ค่าเฉลี่ยคะแนนอาการหายใจลำบากของผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมการพ่นยาร่วมกับการให้การพยาบาลทางโทรศัพท์ต่ำกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการพ่นยาร่วมกับการให้การพยาบาลทางโทรศัพท์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ค่าเฉลี่ยคะแนนอาการหายใจลำบากของผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการพ่นยาร่วมกับการให้การพยาบาลทางโทรศัพท์ ต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05