cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1250
title: การบังคับใช้สิทธิในการกำหนดอนาคตตนเองโดยข้อตกลงสันติภาพและการมีส่วนร่วมของประชาชน : กรณีศึกษาการเกิด "สาธารณรัฐซูดานใต้"

description: สิทธิของปวงชนในการกำหนดอนาคตตนเองเป็นหลักการทางกฎหมายระหว่างประเทศที่เป็นประเด็นการศึกษาวิจัยอย่างกว้างขวางและหลากมิติ อย่างไรก็ตาม การศึกษาเช่นว่าก็ไม่ได้ครอบคลุมถึงการบังคับใช้สิทธิในการกำหนดอนาคตตนเองที่ไม่ใช่เงื่อนไขของอาณานิคมเพื่อการแบ่งแยกดินแดน ดังนั้น งานวิจัยชิ้นนี้จึงทำหน้าที่ศึกษาการบังคับใช้สิทธิในการกำหนดอนาคตตนเองโดยข้อตกลงสันติภาพและกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชนอันเป็นสาเหตุให้กำเนิดสาธารณรัฐซูดานใต้การบังคับใช้สิทธิในการกำหนดอนาคตตนเองที่ไม่ใช่เงื่อนไขอาณานิคมนั้นได้สร้างกระบวนการอันสร้างสรรค์ในทางกฎหมายระหว่างประเทศอันมีลักษณะเฉพาะเจาะจงที่เกิดขึ้นภายใต้ข้อตกลงสันติภาพเบ็ดเสร็จซูดาน อันได้แก่ กระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชน กระบวนการเลือกตั้งในทุกระดับ กระบวนการกระจายอำนาจและกระบวนการกระจายความรับผิดชอบ รวมถึงกระบวนการลงประชามติ ซึ่งกระบวนการทั้งหมดถือได้ว่าเป็นกระบวนการที่นำมาสู่การแบ่งแยกดินแดน และกระบวนการเหล่านี้ส่งผลให้การรับรู้ต่อการแบ่งแยกดินแดนเปลี่ยนแปลงไป เพราะว่ากระบวนการต่างๆได้รับความร่วมมือทั้งองค์กรจากท้องถิ่น ระดับชาติและระหว่างประเทศ การกำเนิดสาธารณรัฐซูดานใต้เป็นรัฐใหม่ที่ได้รับการรองรับจากองค์การระหว่างประเทศและดำเนินกิจการระหว่างประเทศได้ในทันที นอกจากนี้ ข้อตกลงสันติภาพเบ็ดเสร็จซูดานได้เข้ามาทำหน้าที่จัดการกับพื้นฐานของความขัดแย้งอันได้แก่ ทรัพยากรธรรมชาติ น้ำมัน ระบบการเงินและการธนาคารในช่วงเวลาในการเปลี่ยนผ่านรัฐ ซึ่งกระบวนการเหล่านี้ได้เตรียมพร้อมรองรับการเกิดรัฐใหม่ด้วยเมื่อมีการลงประชามติเพื่อการแบ่งแยกดินแดน งานวิจัยชิ้นนี้ได้ชี้ให้เห็นว่า กระบวนการลงประชามติเพื่อการแตกรัฐ เป็นกระบวนการลงประชามติจนกำเนิดรัฐใหม่ถือได้ว่าเป็นกระบวนการอันสร้างสรรค์ในทางระหว่างประเทศ ซึ่งได้รับการยอมรับจากรัฐแม่ด้วยอย่างไรก็ตาม กระบวนการสันติภาพซูดานตามข้อตกลงนั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว ถึงแม้จะเกิดสงครามภายในขึ้นก็ตาม ซึ่ง งานวิจัยนี้ได้ชี้ให้เห็นว่า ข้อบกพร่องของกระบวนการนี้ไม่ได้อยู่ที่ข้อตกลงสันติภาพเบ็ดเสร็จซูดานแต่เกิดขึ้นจากกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชนซึ่งมีหลายกลุ่มที่ไม่ได้ถูกนับเข้าไปในการลงนามเมื่อเริ่มทำข้อตกลงสันติภาพ ดังนั้น การปรับปรุงกระบวนการมีส่วนร่วมของการเข้าเจรจาข้อตกลงสันติภาพต่อไปอาจจะส่งผลให้กระบวนการสันติภาพสมบูรณ์ยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1251
title: แนวความคิดในการจัดให้มีองค์กรกลางเพื่อกำหนดมาตรฐานการบริหารจัดการองค์การมหาชน

description: การจัดให้มีองค์กรกลางเพื่อกำหนดมาตรฐานการบริหารจัดการองค์การมหาชน เป็นแนวความคิดเพื่อแก้ไขปัญหาความไม่เป็นเอกภาพและไม่มีมาตรฐานในการบริหารงานองค์การมหาชนที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติองค์การมหาชน พ.ศ. 2542 เนื่องจากพบว่านับตั้งแต่มีบทบัญญัติของกฎหมายว่าด้วยองค์การมหาชน ก็มีแนวโน้มการจัดตั้งองค์การมหาชนเพื่อจัดทำบริการสาธารณะและเพื่อตอบสนองต่อนโยบายของรัฐบาลเพิ่มมากขึ้น ซึ่งองค์การมหาชนแต่ละแห่งต่างก็มีระบบการบริหารงานของตนเอง และแม้ว่าองค์การมหาชนจะอยู่ในอำนาจการกำกับดูแลของรัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การมหาชน และคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการเป็นองค์กรสนับสนุนการบริหารงานขององค์การมหาชน แต่การไม่มีมาตรฐานกลางในการบริหารงานส่งผลโดยตรงต่อผลสัมฤทธิ์ขององค์การมหาชน องค์การมหาชนที่มีระบบการบริหารงานที่ดีจะมีผลสัมฤทธิ์ที่ดีด้วย ในขณะที่องค์การมหาชนซึ่งมีระบบการบริหารงานที่ไม่ดี ย่อมทำให้ผลสัมฤทธิ์ไม่เป็นไปตามวัตถุประสงค์และเป้าหมายการจัดตั้งองค์การมหาชนนั้น ๆเพื่อให้องค์การมหาชนมีการบริหารงานที่ได้มาตรฐาน มีความเป็นเอกภาพ และมีผลสัมฤทธิ์ตรงตามวัตถุประสงค์และเป้าหมายในการจัดตั้ง จึงมีแนวคิดให้มีการจัดตั้งองค์กรกลางเพื่อทำหน้าที่กำหนดมาตรฐานการบริหารจัดการ โดยให้มีอำนาจในการกำหนดแนวทางบริหารงานด้านต่าง ๆ เป็นมาตรฐานขั้นต่ำเพื่อให้องค์การมหาชนปฏิบัติตาม โดยเสนอให้เริ่มต้นตั้งแต่การกำหนดแนวทางการพิจารณาจัดตั้งองค์การมหาชน แนวทางการบริหารดำเนินงานในด้านต่าง ๆ และการประเมินผลองค์การมหาชน ทั้งนี้ ในการกำหนดแนวทางการบริหารงานยังคงคุณลักษณะความเป็นอิสระขององค์การมหาชนเอาไว้ การกำหนดให้มีองค์กรกลางเพื่อทำหน้าที่ดังกล่าว ควรกำหนดไว้ในกฎหมายว่าด้วยองค์การมหาชน โดยการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติองค์การมหาชน พ.ศ. 2542 และเพิ่มบทบัญญัติเกี่ยวกับองค์กรกลาง รวมถึงอำนาจหน้าที่ในการกำหนดแนวทางการบริหารงานขององค์การมหาชนในกฎหมายดังกล่าว
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1252
title: การตรวจควบคุมเรือในเมืองท่าภายใต้บันทึกความเข้าใจ โตเกียว : ศึกษากรณีของประเทศไทย

description: การตรวจควบคุมเรือในเมืองท่า เป็นกลไกสำคัญในการควบคุมมาตรฐานเพื่อความปลอดภัย มาตรฐานเพื่อการรักษาสิ่งแวดล้อม และสิทธิของแรงงานบนเรือ ซึ่งบันทึกความเข้าใจโตเกียวได้ตราขึ้นเพื่อจัดสร้างระบบการตรวจควบคุมเรือในเมืองท่าในภูมิภาค เอเชีย-แปซิฟิค อย่างมีประสิทธิภาพและเกิดความสอดคล้องกันของกระบวนการตรวจควบคุมเรือในเมืองท่าในภูมิภาคนี้ อีกทั้งบทบัญญัติของบันทึกความเข้าใจโตเกียวนั้นมุ้งเน้นที่การกำหนดกระบวนการในการตรวจควบคุมเรือในเมืองท่าและกระบวนการในการสร้างความร่วมมือระหว่างสมาชิก ถึงอย่างไรก็บทบัญญัติของบันทึกความเข้าใจโตเกียวนี้ไม่ได้มีผลบังคับทางกฎหมายให้สมาชิกดำเนินการ ด้วยเหตุนี้บันทึกความเข้าใจฉบับนี้ต้องอาศัยฐานทางกฎหมายของการตรวจควบคุมเรือในเมืองท่าจากอนุสัญญาระหว่างประเทศต่างขององค์การทางทะเลระหว่างประเทศ และองค์การแรงงานระหว่างประเทศ ดังนั้นประเทศไทยเป็นประเทศหนึ่งที่เข้าเป็นสมาชิกบันทึกความเข้าใจโตเกียวจึงต้องพิจารณาความพร้อมของประเทศไทยทั้งในด้านกฎหมาย และในด้านการปฏิบัติของเจ้าหน้าที่เพื่อพิจารณาถึงความสอดคล้องกับกฏเกณฑ์ที่ระบุเอาไว้ในบันทึกความเข้าใจโตเกียวด้วยเหตุนี้วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงมุ่งศึกษาในเรื่องการตรวจควบคุมเรือในเมืองท่าตามบทบัญญัติของอนุสัญญาระหว่างประเทศ การตรวจควบคุมเรือในเมืองท่าตามบันทึกความเข้าใจโตเกียว และตามกฎหมายไทย รวมถึงการศึกษาวิธีการปฏิบัติของเจ้าหน้าที่ โดยวิเคราะห์ความสอดคล้องหรือไม่สอดคล้องของกฎหมายไทยและวิธีการปฏิบัติของเจ้าหน้าที่ เพื่อให้ได้มาซึ่งแนวทางในการปรับปรุงบทกฎหมายและกระบวนวิธีปฏิบัติของเจ้าหน้าที่ไทยให้ดีขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1253
title: ความรับผิดทางแพ่งของผู้อนุญาตให้ใช้ประโยชน์ในอาคารหรือสถานที่ : ศึกษาเฉพาะกรณีที่ผู้ใช้อาคารหรือสถานที่ประกอบการละเมิดลิขสิทธิ์

description: ปัญหาความรับผิดทางแพ่งของผู้อนุญาตให้ใช้ประโยชน์ในอาคารหรือสถานที่ต่อเจ้าของลิขสิทธิ์ในกรณีที่ผู้ใช้อาคารหรือสถานที่ประกอบการละเมิดลิขสิทธิ์นั้น จากการศึกษาพบว่า พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ไม่ได้บัญญัติความรับผิดในลักษณะดังกล่าวไว้ความรับผิดทางแพ่งของผู้อนุญาตให้ใช้ประโยชน์ในอาคารหรือสถานที่นั้นแยกศึกษาออกเป็นสองกรณีคือ ความรับผิดตามสัญญาและความรับผิดทางละเมิดกรณีความรับผิดทางสัญญา จากการศึกษาลักษณะหน้าที่และความรับผิดของผู้อนุญาตให้ใช้ประโยชน์ในอาคารหรือสถานที่ ในกรณีการให้เช่าและการให้ยืมอาคารหรือสถานที่ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ไม่ปรากฏว่ามีบทบัญญัติที่กำหนดให้ผู้ให้เช่าหรือให้ผู้ยืมต้องรับผิดร่วมกับผู้เช่าหรือผู้ยืมอาคารหรือสถานที่ในความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อบุคคลภายนอกหรือต่อเจ้าของลิขสิทธิ์ ในกรณีที่ผู้เช่าหรือผู้ยืมใช้อาคารหรือสถานที่นั้นประกอบการที่ผิดต่อกฎหมาย ซึ่งแตกต่างจากกฎหมาย New York Real Property Laws 1909, Chapter 52 มาตรา 231 ที่บัญญัติให้ผู้ให้เช่าหรือผู้อนุญาตต้องมีความรับผิดต่อบุคคลภายนอก สำหรับความรับผิดทางละเมิดนั้น จากการศึกษาพบว่ากรณีตามปัญหา ผู้อนุญาตให้ใช้อาคารหรือสถานที่อาจมีความรับผิดในลักษณะ การร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์ การส่งเสริมช่วยเหลือหรือสนับสนุนการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือความรับผิดเพื่อการละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้อื่น แต่ในกรณีที่มีข้อพิพาท ศาลไม่อาจนำหลักเกี่ยวกับความรับผิดในการร่วมกันกระทำละเมิดและการยุยงส่งเสริมหรือช่วยเหลือในการละเมิด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 432 วรรคหนึ่งและวรรคสองมาปรับใช้แก่กรณีตามปัญหาในการร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์ได้หรือการส่งเสริมช่วยเหลือหรือสนับสนุนการละเมิดลิขสิทธิ์ได้ นอกจากนี้ยังพบว่า หลักความรับผิดในการยุยงส่งเสริมหรือช่วยเหลือในการกระทำละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 432 วรรคสองนั้น มีลักษณะคล้ายกับหลักความรับผิดในการสนับสนุนการละเมิดลิขสิทธิ์ (Contributory Infringement) ที่ศาลในสหรัฐอเมริกาใช้วินิจฉัยคดีเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ส่วนหลักเกี่ยวกับความรับผิดเพื่อการละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้อื่นที่ปรากฏในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 425 มาตรา 427 มาตรา 429 และมาตรา 430 นั้น ไม่อาจนำมาใช้ปรับแก่กรณีตามปัญหาได้อย่างเหมาะสม และมีความแตกต่างไปจากหลักความรับผิดเพื่อการละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้อื่น (Vicarious Infringement) ที่ศาลในสหรัฐอเมริกาได้ใช้วินิจฉัยคดีดังนั้น ผู้เขียนได้เสนอแนะแนวทางในการแก้ไขเกี่ยวกับปัญหาดังกล่าว โดยการแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติในพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เพื่อให้มีหลักการสิ้นสุดทางสัญญาและการกำหนดให้ผู้อนุญาตกลับเข้าครอบครองอาคารหรือสถานที่ที่ให้การอนุญาต เมื่อผู้ได้รับอนุญาตได้นำอาคารหรือสถานที่ไปใช้ประกอบการค้า ประกอบการผลิต หรือประกอบธุรกิจ อันเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ อย่างหลักการของ New York Real Property Laws 1909 Chapter 52 มาตรา 231 เท่าที่สอดคล้องและไม่ขัดกับระบบกฎหมายไทย และเพิ่มเติมโดยให้นำหลักการความรับผิดในการร่วมกันกระทำละเมิด การส่งเสริมหรือการช่วยเหลือการทำละเมิด ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 432 วรรคหนึ่งและวรรคสอง มาใช้กับกรณีการร่วมกันละเมิดลิขสิทธิ์ หรือส่งเสริม ช่วยเหลือหรือสนับสนุนการละเมิดลิขสิทธิ์ โดยอนุโลม รวมทั้งให้มีหลักการความรับผิดเพื่อการละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้อื่น (Vicarious Infringement) ด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1254
title: มาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการเสนอขายและการซื้อขายหุ้นในประเทศไทยเพื่อรองรับการจัดตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เป็นการศึกษาหลักเกณฑ์การเสนอขายหุ้นของบริษัทต่างประเทศในประเทศไทย โดยพิจารณาประกอบกับการดำเนินการด้านการเปิดเสรีด้านทุนตามแผนงานการจัดตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community Blueprint) และความร่วมมือของหน่วยงานกำกับตลาดทุนในอาเซียน เพื่อวิเคราะห์ความเพียงพอและเหมาะสมของหลักเกณฑ์การเสนอขายหุ้นของบริษัทต่างประเทศในประเทศไทยว่าเอื้อต่อการเปิดเสรีตลาดทุนในการจัดตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนและมีความคุ้มครองผู้ลงทุนที่เพียงพอจากการศึกษาพบว่าประเทศไทยได้กำหนดให้บริษัทต่างประเทศที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ต่างประเทศมาก่อนแล้ว สามารถออกและเสนอขายหุ้นต่อผู้ลงทุนในประเทศไทยและนำหุ้นดังกล่าวเข้าจดทะเบียนเป็นหลักทรัพย์จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยได้ (Secondary Listing) ทั้งนี้ เพื่อเป็นการเพิ่มบทบาทตลาดทุนไทย และเพื่อเป็นการเพิ่มความหลากหลายของสินค้าในตลาดทุนให้พร้อมรับกับกระแสการแข่งขันตลาดทุนโลก แต่ไม่ได้มีวัตถุประสงค์เพื่อรองรับการเปิดเสรีตลาดทุนแต่อย่างใดดังนั้น เพื่อรองรับการเปิดเสรีตลาดทุน และการจัดตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ประเทศไทยจึงจำเป็นที่จะต้องออกกฎเกณฑ์เกี่ยวกับการเสนอขายและการซื้อขายหุ้นของบริษัทต่างประเทศให้เพียงพอและเหมาะสมกับการให้ความคุ้มครองผู้ลงทุนในขณะเดียวกัน เพื่อสนับสนุนให้กิจการในประเทศที่เป็นสมาชิกของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนสามารถระดมทุนข้ามพรมแดนมายังประเทศไทยได้ โดยการออกหลักเกณฑ์อนุญาตให้บริษัทต่างประเทศสามารถขอเสนอขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยเป็นแห่งแรก (Primary Listing) และแก้ไขหลักเกณฑ์สำหรับบริษัทที่ทำ Secondary Listing เรื่องกรรมการ ที่ปรึกษาทางการเงิน และการบริหารกิจการของบริษัทที่ออกหุ้น รวมทั้งเรื่องการอนุญาตให้บริษัทต่างประเทศที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ต่างประเทศแล้วสามารถขออนุญาตเสนอขายหุ้นในประเทศไทยได้ โดยไม่จำเป็นต้องเป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (Dual Offering) เพื่อเป็นช่องทางระดมทุนให้แก่บริษัทต่างประเทศและเป็นไปตามแนวทางการเปิดเสรีตลาดทุนด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1255
title: การกำหนดมาตรฐานผู้ดูแลผู้สูงอายุในรูปแบบกฎหมาย : กรณีศึกษาผู้ช่วยดูแล

description: ปัจจุบันมีกฎหมายหลายฉบับเกี่ยวกับการคุ้มครองผู้สูงอายุทั้งโดยตรงและโดยอ้อม กฎหมายแต่ละฉบับในประเทศไทยมีวัตถุประสงค์แตกต่างกัน ส่วนใหญ่มุ่งคุ้มครองผู้สูงอายุในมิติต่างๆ เพียงส่วนน้อยที่มุ่งควบคุมการประกอบอาชีพของผู้ดูแลและผู้ช่วยดูแล กฎหมายเกี่ยวกับการดูแลผู้สูงอายุยังขาดบูรณาการและยังไม่ครอบคลุมในทุกเรื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านที่เป็นหน้าที่ของฝ่ายผู้ดูแล แม้การประกอบอาชีพจะเป็นสิทธิของผู้ช่วยดูแล แต่เนื่องจากรัฐมีหน้าที่ในการคุ้มครองผู้สูงอายุ รัฐจึงมีอำนาจในการแทรกแซงและควบคุมหรือกำกับดูแลการประกอบอาชีพของผู้ช่วยดูแลในเรื่องต่างๆ ในกรณีศึกษานี้ คือ เรื่องการควบคุมกำกับดูแลผู้ช่วยดูแลในรูปของการกำหนดมาตรฐานการประกอบอาชีพโดยใช้กฎหมายวิทยานิพนธ์นี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทและสถานภาพทางกฎหมายของการประกอบอาชีพผู้ช่วยดูแลในประเทศไทยและต่างประเทศในบางประเทศ บทบาทของรัฐในการกำกับดูแลการประกอบอาชีพของผู้ช่วยดูแลผู้สูงอายุ ความเป็นไปได้ในการกำหนดมาตรฐานการประกอบอาชีพผู้ช่วยดูแลผู้สูงอายุ ตลอดจนให้ข้อเสนอแนะและแนวทางในการควบคุมกำกับดูแลการประกอบอาชีพผู้ช่วยดูแลในรูปแบบของกฎหมาย เพื่อการกำหนดมาตรฐานการประกอบอาชีพผู้ช่วยดูแล ในฐานะที่เป็นพนักงานหรือบุคคลที่มีความรู้ ความสามารถและทักษะในการช่วยเหลือดูแลผู้สูงอายุ โดยเป็นผู้ช่วยของผู้ดูแลที่ไม่เป็นทางการ ได้แก่ คู่สมรส บุตรหลาน หรือญาติ โดยผู้ช่วยดูแลทำหน้าที่ดูแลผู้สูงอายุในด้านการดูแลส่วนบุคคลที่ทำเป็นประจำ และสนับสนุนช่วยเหลือในการทำกิจวัตรประจำวัน โดยวิทยานิพนธ์นี้เป็นการวิจัยเชิงประยุกต์ ซึ่งเป็นการวิจัยแบบเอกสาร เป็นหลัก ผลการศึกษาพบว่ารัฐสามารถกำกับดูแลการประกอบอาชีพของผู้ช่วยดูแลผู้สูงอายุโดยการจำกัดเสรีภาพในการประกอบอาชีพซึ่งมีแนวทางตั้งแต่การขึ้นทะเบียน การได้รับหนังสือรับรอง ไปจนถึงการใช้ระบบใบอนุญาต รัฐสามารถเลือกการกำหนดมาตรฐานผู้ช่วยดูแลในรูปแบบกฎหมายตั้งแต่ระดับที่เข้มงวดน้อยไปจนถึงระดับที่มีความเข้มงวดมากในการกำหนดมาตรฐานการประกอบอาชีพผู้ช่วยดูแลผู้สูงอายุ ทั้งในด้านความรู้ความสามารถของผู้ช่วยดูแล ขอบเขตงานของผู้ช่วยดูแลที่ไม่เป็นการก้าวก่ายวิชาชีพอื่น การกำหนดบทบาทขององค์กรกำกับดูแล รูปแบบอื่นของการกำกับดูแลผู้ช่วยดูแลในอนาคต โดยภาพรวม หากรัฐจะใช้มาตรการด้านกฎหมายในการกำกับดูแลผู้ช่วยดูแล ควรต้องชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียจากการใช้มาตรการทางกฎหมาย ควรกำหนดระดับของผู้ช่วยดูแลให้สอดคล้องกับขอบเขตของงาน สร้างบูรณาการระหว่างกฎหมายและองค์กรที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนการปรับปรุงกฎหมายและมาตรการอื่นที่เกี่ยวข้อง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1256
title: พัฒนาการของอนุสัญญาว่าด้วยการปราบปรามการกระทำโดยมิชอบด้วยกฎหมายเกี่ยวกับการบินพลเรือนระหว่างประเทศ ค.ศ. 2010 : ข้อพิจารณาในทางกฎหมายของประเทศไทยในการเข้าเป็นภาคี

description: การบินพลเรือนมีความสำคัญอย่างยิ่งในภาคธุรกิจและเป็นปัจจัยขับเคลื่อนเศรษฐกิจระหว่างประเทศที่สำคัญประการหนึ่ง ดังนั้นเพื่อเป็นการส่งเสริมความสัมพันธ์อันดีระหว่างประเทศจึงสมควรจัดมาตรการเชิงรุกต่อการแทรกแซงโดยมิชอบด้วยกฎหมายต่อการบินพลเรือนอย่างเข้มงวด อนุสัญญาว่าด้วยการปราบปรามการกระทำอันมิชอบด้วยกฎหมาย ค.ศ. 2010 ได้จัดประชุมขึ้น ณ กรุงปักกิ่ง ตั้งแต่วันที่ 30 สิงหาคม ถึง 10 กันยายน ค.ศ. 2010 ภายใต้การอุปถัมภ์ขององค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ โดยตัวแทนรัฐสมาชิกจำนวน 76 รัฐรวมถึงองค์การระหว่างประเทศอื่นๆ ในที่ประชุมทางการทูตได้รับรองตราสารระหว่างประเทศเพื่อการปราบปรามการกระทำโดยมิชอบด้วยกฎหมายเกี่ยวกับการบินพลเรือน 2 ฉบับ คือ อนุสัญญาว่าด้วยการปราบปรามการกระทำอันมิชอบด้วยกฎหมายเกี่ยวกับการบินพลเรือนระหว่างประเทศ ค.ศ. 2010 หรืออนุสัญญากรุงปักกิ่ง ค.ศ. 2010 และพิธีสารว่าด้วยการปราบปรามการยึดอากาศยานโดยมิชอบด้วยกฎหมาย ค.ศ. 2010 โดยวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาเฉพาะอนุสัญญากรุงปักกิ่ง ค.ศ. 2010 ซึ่งจะมีผลแทนที่อนุสัญญาเพื่อการปราบปรามการกระทำอันมิชอบด้วยกฎหมายต่อความปลอดภัยของการบินพลเรือน ค.ศ.1971 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพิธีสารกรุงมอนตริออล ค.ศ. 1988อนุสัญญานี้กำหนดฐานความผิดเพิ่มเติมจากสนธิสัญญาพหุภาคีว่าด้วยการรักษาความปลอดภัยเกี่ยวกับการบินพลเรือนฉบับอื่นๆ ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากเหตุการณ์วันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ได้แก่ การใช้อากาศยานเป็นอาวุธ การใช้อากาศยานขนส่งอาวุธชีวภาพ อาวุธเคมี และอาวุธนิวเคลียร์ การใช้อากาศยานปล่อยสารชีวภาพ เคมี และนิวเคลียร์ การกำหนดความรับผิดทางอาญาแก่ผู้จัดการหรือสั่งการ การสนับสนุนทางการเงินในการก่อการร้าย เป็นต้น ด้วยความพยายามในการป้องกันและปราบปรามการกระทำของผู้ก่อการร้ายต่อการบินพลเรือน ด้วยการดำเนินคดีและลงโทษผู้กระทำความผิดนั้นตามกระบวนการยุติธรรม ในขณะที่ตราสารทั้งสองได้เพิ่มเติมบทบัญญัติเกี่ยวกับความร่วมมือระหว่างประเทศและคำนึงถึงหลักสิทธิมนุษยชนและหลักข้อปฏิบัติที่เป็นธรรมต่อผู้ถูกกล่าวหา กฎหมายภายในของประเทศไทยยังไม่รองรับพันธกรณีภายใต้อนุสัญญา ดังนั้นวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงได้ศึกษาข้อพิจารณาในทางกฎหมายของประเทศไทยในการเข้าเป็นภาคี
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1257
title: หลักความรับผิดชอบในการปกป้องประชาชนในกฎหมายระหว่างประเทศ : ศึกษาบทบาทของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติในกรณีลิเบียระหว่างปี ค.ศ. 2010 - 2011

description: การละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรงที่เกิดขึ้นในรัฐ ถือเป็นปัญหาที่ประชาคมระหว่างประเทศจำต้องเผชิญมาโดยตลอด เดิมมีความพยายามนำ “หลักการแทรกแซงด้วยเหตุมนุษยธรรม” มาปรับใช้เพื่อแก้ปัญหา แต่ด้วยเหตุที่หลักเกณฑ์และกระบวนการทางกฎหมายในการเข้าคุ้มครองประชาชนไม่ชัดเจนทำให้ไม่ได้รับการยอมรับจากนานาอารยประเทศ จนต่อมามีการสร้าง “หลักความรับผิดชอบในการปกป้อง” อันเป็นหลักการที่พยายามกำหนดหลักเกณฑ์และกระบวนการทางกฎหมายให้กระจ่างชัดยิ่งขึ้น เช่น จำกัดขอบเขตการปรับใช้ให้แคบลงเหลือเพียงอาชญากรรมสี่ประเภท ได้แก่ อาชญากรรมฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ อาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติ อาชญากรรมสงคราม และอาชญากรรมล้างเผ่าพันธุ์ ปรับเปลี่ยนแนวคิดจากการแทรกแซงรัฐเพื่อมุ่งคุ้มครองประชาชนมากำหนดให้รัฐมีความรับผิดชอบในการปกป้องประชาชนในรัฐของตนก่อน หากรัฐล้มเหลวแล้วจึงให้ประชาคมระหว่างประเทศเข้าปกป้องประชาชนแทนรัฐนั้นต่อไป และกำหนดให้คณะมนตรีความมั่นคงสามารถใช้กำลังทางทหารได้แต่ผู้เดียว เป็นต้น ส่งผลให้หลักความรับผิดชอบในการปกป้องได้รับการยอมรับในมติของสมัชชาใหญ่ในที่ประชุมสุดยอดปี ค.ศ. 2005 อย่างไรก็ตาม หลักเกณฑ์และกระบวนการปฏิบัติต่อการนำไปใช้ต่อสถานการณ์จริงหลังจากนั้นก็ยังไม่มีความชัดเจน จนกระทั่งปี ค.ศ. 2010 – 2011 คณะมนตรีความมั่นคงนำหลักความรับผิดชอบในการปกป้องไปแก้ปัญหาการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่เกิดขึ้นในลิเบีย โดยมีการนำไปใช้ตั้งแต่ความรุนแรงได้ปะทุขึ้น ทั้งยังปรากฏว่ามีบุคลากรหรือองค์กรต่างๆ ในประชาคมระหว่างประเทศมีส่วนร่วมบรรเทาความรุนแรงเป็นจำนวนมาก ทำให้ทราบถึงหลักเกณฑ์และกระบวนการของหลักความรับผิดชอบในการปกป้องในทางปฏิบัติได้อย่างชัดเจนจนสามารถนำไปเป็นแนวบรรทัดฐานเพื่อใช้แก้ปัญหาในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันในอนาคต อย่างไรก็ดี กรณีลิเบีย ก็ปรากฏถึงปัญหาในการปรับใช้กระบวนการของหลักความรับผิดชอบในการปกป้อง เช่น การไม่กำหนดรูปแบบการใช้กำลังทางทหารให้ชัดเจน หรือเน้นหนักแต่การบังคับใช้มาตรการทางทหารมากจนเกินไป เป็นต้น ซึ่งเป็นเรื่องที่ประชาคมระหว่างประเทศต้องร่วมกันนำมาหารือแก้ข้อบกพร่องเพื่อให้การเข้าคุ้มครองประชาชนในรัฐสมบูรณ์ยิ่งขึ้นต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1258
title: การปรับใช้หลัก Rebus Sic Stantibus ในกฎหมายระหว่างประเทศ : ศึกษากรณีการป้องกันตนเองล่วงหน้า

description: หลัก Rebus Sic Stantibus เป็นข้อยกเว้นของหลัก Pacta Sunt Servanda ที่ปรับใช้เพื่อยกเลิก แก้ไข ระงับ หรือปรับเปลี่ยน ความตกลง ที่มีพฤติการณ์เปลี่ยนแปลงไปอย่างมีนัยสำคัญภายหลังจากที่ความตกลงนั้นได้ทำขึ้น โดยคู่สัญญามิอาจคาดหมายได้ล่วงหน้าในขณะที่ทำความตกลงกัน วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาการปรับใช้ หลัก Rebus Sic Stantibus ภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ เพื่อพิจารณาว่าสามารถปรับใช้กับกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศได้หรือไม่ เนื่องจากกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศมีลักษณะเป็นความตกลงประเภทหนึ่ง คือความตกลงโดยปริยาย และหากปรับใช้ได้ย่อมสามารถปรับใช้กับกฎหมายระหว่างประเทศในเรื่องการป้องกันตนเองที่มีลักษณะเป็นกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศได้เช่นกัน ทั้งนี้ เพื่อเป็นการปรับหลักเกณฑ์ของการป้องกันตนเองให้สามารถใช้กับการป้องกันตนเองล่วงหน้าได้ เนื่องจากกฎหมายระหว่างประเทศในเรื่องการป้องกันตนเองในปัจจุบันไม่เพียงพอที่จะรับมือกับภัยคุกคามรูปแบบใหม่ เช่น ภัยคุกคามจากตัวกระทำการที่ไม่ใช่รัฐ และอาวุธที่มีอานุภาพทำลายล้างสูง จากการศึกษาพบว่า หลัก Rebus Sic Stantibus สามารถนำมาปรับใช้กับกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศได้ เพราะว่ากฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศมีลักษณะเป็นความตกลงโดยปริยาย และหลัก Rebus Sic Stantibus สามารถปรับใช้ได้กับความตกลงทุกประเภท ดังนั้นเมื่อหลัก Rebus Sic Stantibus สามารถปรับใช้กับกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศได้ ย่อมนำมาปรับใช้กับกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศว่าด้วยการป้องกันตนเองได้เช่นกัน โดยมีลักษณะการปรับใช้เพื่อเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์ของการป้องกันตนเอง เพื่อเป็นฐานทางกฎหมายของหลักการป้องกันตนเองล่วงหน้า
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1259
title: ปัญหาในการนำโทษปรับมาใช้บังคับในคดีสิ่งแวดล้อม : ศึกษากรณีโทษปรับตามวันและรายได้

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงการบังคับใช้โทษปรับในคดีสิ่งแวดล้อมของประเทศไทย โดยโทษปรับถือได้ว่าเป็นบทลงโทษทางอาญาที่มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในฐานะที่เป็นบทลงโทษที่ถูกนำมาใช้ลงโทษผู้กระทำความผิดในคดีสิ่งแวดล้อมมากที่สุด ซึ่งการนำโทษปรับมาใช้เป็นบทลงโทษหลักในคดีสิ่งแวดล้อมนี้ เมื่อพิจารณาในแง่ของทฤษฎีแล้วโทษปรับนับว่าเป็นบทลงโทษที่มีความเหมาะสมที่สุด สอดคล้องกับแนวปฏิบัติโดยทั่วไปที่ทุกประเทศมักจะกำหนดให้โทษปรับเป็นบทลงโทษหลักเช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาพบว่าการบังคับใช้โทษปรับในคดีสิ่งแวดล้อมของประเทศไทยในปัจจุบันยังไม่สามารถทำให้โทษปรับเกิดประสิทธิผลได้อย่างที่ควรจะเป็น โดยพบว่าการบังคับใช้โทษปรับยังมีปัญหาอยู่หลายประการ ได้แก่ โทษปรับไม่สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ในการลงโทษ โทษปรับไม่สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของสังคม โทษปรับไม่สอดคล้องกับการได้มาซึ่งประโยชน์ในเชิงเศรษฐกิจ ตลอดจนปัญหาในส่วนที่เกี่ยวข้องกับงบประมาณของรัฐ ซึ่งปัญหาที่เกิดขึ้นเหล่านี้มีส่วนสัมพันธ์โดยตรงมาจากรูปแบบของโทษปรับที่บังคับใช้อยู่ในปัจจุบันที่กำหนดเอาไว้เป็นจำนวนแน่นอนตายตัวโดยพิจารณาถึงแต่เฉพาะความร้ายแรงของความผิดเพียงอย่างเดียว แต่มิได้คำนึงถึงฐานะทางการเงินของบุคคลที่มีความแตกต่างกันออกไป อันเป็นอุปสรรคขัดขวางทำให้โทษปรับถูกลดประสิทธิภาพลงไปโทษปรับตามวันและรายได้เป็นโทษปรับในอีกรูปแบบหนึ่งที่ได้รับการพัฒนาและปรับปรุงขึ้นมาเพื่อแก้ไขข้อบกพร่องของโทษปรับแบบตายตัว และเป็นโทษปรับที่ได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลายในต่างประเทศถึงความมีประสิทธิภาพและความสำเร็จในการนำมาบังคับใช้แทนที่โทษปรับแบบตายตัวมานานแล้ว โดยโทษปรับตามวันและรายได้ไม่เพียงแต่จะพิจารณาถึงความร้ายแรงของความผิดเท่านั้น แต่ยังได้นำเอาสถานภาพทางการเงินของผู้กระทำความผิดเข้ามาเป็นหลักในการพิจารณากำหนดโทษปรับควบคู่กันไป ในการกำหนดโทษปรับตามวันและรายได้ ฐานะรายได้ของผู้กระทำความผิดจึงถือเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ขนาดของโทษปรับมีความแตกต่างกันออกไป ส่งผลให้โทษปรับตามวันและรายได้มีความเหมาะสมกับผู้กระทำความผิดและมีประสิทธิภาพเหนือกว่าโทษปรับแบบตายตัว ทั้งยังสามารถแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นจากการบังคับใช้โทษปรับแบบตายตัวได้เป็นอย่างดี ดังนั้น ผู้เขียนจึงได้เสนอแนวทางแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นจากการบังคับใช้โทษปรับในคดีสิ่งแวดล้อมของประเทศไทย โดยการนำโทษปรับตามวันและรายได้มาบังคับใช้แทนที่โทษปรับแบบเดิม เพื่อให้การบังคับใช้โทษปรับในคดีสิ่งแวดล้อมเป็นไปอย่างสัมฤทธิ์ผลและเกิดประสิทธิผลได้อย่างเต็มที่ต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1260
title: การกำหนดความผิดทางอาญาเพื่อคุ้มครองสาธารณสถานและสถานที่สำคัญ

description: การบุกรุกเป็นความผิดที่กำหนดขึ้นจากการกระทำที่ไม่เหมาะสมในสังคม ความผิดฐานบุกรุกที่มีการบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญามีเจตนารมณ์เพื่อคุ้มครองสิทธิการครอบครองของเอกชน จึงทำให้ไม่ครอบคลุมต่อการกระทำความผิดบางลักษณะ เช่น การเข้าไปในที่สาธารณสถานโดยมิชอบด้วยกฎหมาย หรือไม่ยอมออกจากที่สาธารณสถานเมื่อมีคำบอกกล่าวจากผู้ดูแลให้ออกไปจากสถานที่นั้น ซึ่งเมื่อพิจารณาผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการกระทำความผิดในที่สาธารณสถานย่อมก่อให้เกิดความเสียหายต่อผลประโยชน์ของสาธารณะในหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นผลกระทบในมิติด้านความมั่นคง ในมิติด้านความสงบเรียบร้อยของประชาชน ในมิติด้านเศรษฐกิจ ตลอดจนในมิติด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ซึ่งล้วนแต่เป็นการก่อให้เกิดความเสียหายต่อสังคมเป็นจำนวนมากแต่อย่างไรก็ดี การนำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญาเรื่องการบุกรุกมาใช้บังคับกับที่สาธารณสถานอาจก่อให้เกิดความขัดแย้งกันระหว่างแนวคิดทางกฎหมายระหว่าง การคุ้มครองประโยชน์ของสิทธิการครอบครองของเอกชน กับสิทธิของสาธารณชนในการใช้ที่สาธารณสถาน นอกจากนี้ อัตราโทษสำหรับการกระทำความผิดฐานบุกรุกยังอยู่ในระดับต่ำ กล่าวคือ เป็นโทษจำคุกระยะสั้น ซึ่งไม่เหมาะสมกับความเสียหายที่เกิดขึ้นกับที่สาธารณสถาน ทั้งยังไม่สามารถป้องปรามการกระทำความผิดในสังคมปัจจุบันที่มีลักษณะการกระทำแตกต่างไปจากความผิดฐานบุกรุกที่มีอยู่เดิมจากการศึกษาพบว่า ประเทศสหรัฐอเมริกา อังกฤษ โรมาเนีย และเยอรมนี มีการกำหนดความผิดเกี่ยวกับการคุ้มครองสาธารณสถาน และสถานที่สำคัญ โดยมีการกำหนดให้การเข้าไปในที่สาธารณสถานโดยมิชอบด้วยกฎหมาย หรือไม่ยอมออกจากที่สาธารณสถานเมื่อมีคำบอกกล่าวจากผู้ดูแลให้ออกไปเป็นความผิด เช่น ประเทศสหรัฐอเมริกามีการกำหนดความผิดเกี่ยวกับการบุกรุกที่สาธารณสถานที่สำคัญเป็นความผิดที่ต้องรับโทษมากกว่าการบุกรุกทั่วไป วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงทำการศึกษา วิเคราะห์กฎหมายของประเทศดังกล่าว เพื่อเสนอแนวทางในการแก้ไขเพิ่มเติมฐานความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา อันจะทำให้เกิดความเหมาะสมกับความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการกระทำความผิดในที่สาธารณสถาน ทั้งยังช่วยให้สามารถป้องปรามการกระทำความผิดที่มีลักษณะเปลี่ยนแปลงไปในสภาพสังคมปัจจุบันได้อีกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1261
title: สถานะ อำนาจหน้าที่และความเป็นอิสระขององค์กรกำกับดูแล: ศึกษาเปรียบเทียบกรณีคณะกรรมการกำกับกิจการพลังงาน กับ คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์และกิจการโทรคมนาคม

description: กิจการพลังงาน กิจการโทรทัศน์และโทรคมนาคม จัดได้ว่าเป็นสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานที่สำคัญยิ่งโดยปัจจุบันนี้ประเทศไทยได้มีการเปิดการแข่งขันเสรี จากเดิมที่รัฐเป็นผู้จัดทำบริกาสาธารณะอันมีลักษณะผูกขาด เริ่มมีการให้เอกชนเข้ามามีส่วนร่วมในการจัดทำบริการสาธารณะในส่วนที่แข่งขันได้ ส่วนกิจการที่เกี่ยวกับความมั่นคงรัฐคงต้องมีหน้าที่จัดทำ เพื่อให้เกิดการแข่งขันเสรีและเป็นทำ จึงจำเป็นต้องมี “องค์กรกำกับดูแลที่เป็นอิสระ” ในการศึกษานี้จึงเป็นการศึกษาเพื่อให้ทราบถึง สถานะ อำนาจหน้าที่ และความเป็นอิสระขององค์กรกำกับดูแลในกิจการสาธารณูปโภค ที่ได้จัดตั้งขึ้นแล้วในประเทศไทย คือ คณะกรรมการกำกับกิจการพลังงาน และ คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ ทั้งสององค์กรนี้มีสถานะ อำนาจหน้าที่และความเป็นอิสระที่คล้ายกันและอีกหลายส่วนที่ต่างกัน จึงจำเป็นต้องศึกษาในรายละเอียดต่อไปผลการศึกษาพบว่า แม้องค์กำกับดูแลทั้งสองจะมีหน้าที่กำกับดูแลสาธารณูปโภค แต่ในรายละเอียดของ สถานะ อำนาจหน้าที่ และความเป็นอิสระมีความแตกต่างกัน ในส่วนของคณะกรรมการ กสทช. จะมีอำนาจในการกำหนดนโนบายและกำกับดูแลรวมอยู่ในองค์กรเดียว จึงทำให้มีความเป็นอิสระมากกว่าคณะกรรมการกำกับกิจการพลังงาน เพราะคณะกรรมการกำกับกิจการพลังงานจะมีอำนาจหน้าที่เฉพาะการกำกับดูแล ส่วนอำนาจในการกำหนดนโยบายจะอยู่ที่รัฐบาล ความเป็นอิสระจึงมีอยู่อย่างจำกัดเพราะต้องยึดโยงกับรัฐบาล