cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1451
title: การพัฒนาแนวทางการจัดการศูนย์กีฬาของกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแนวทางการจัดการศูนย์กีฬาของกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ให้บริการ จำนวน 45 คน และผู้ใช้บริการ จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม นำข้อมูลมาวิเคราะห์ทางสถิติ โดยการสรุป แจกแจงความถี่ หาค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่า “ที” นำผลการวิเคราะห์เสนอในรูปตารางประกอบความเรียง และรายข้อพร้อมความถี่ หลังจากนั้น นำมาพัฒนาเป็นแนวทางการจัดการศูนย์กีฬากรุงเทพมหานคร ต่อไป ผลการวิจัยพบว่า การจัดการศูนย์กีฬากรุงเทพมหานครมีแนวทางพัฒนารวม 5 ด้าน โดยภาพรวม มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากทุกด้าน แต่ละด้านมีแนวทางที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ดังนี้ ด้านการให้บริการ ควรจะประกาศกฎระเบียบ/วิธีการใช้บริการในส่วนต่าง ๆ ของศูนย์กีฬาให้ชัดเจน ด้านการเงิน ควรจะระบุอัตราค่าใช้บริการในส่วนที่ต้องเสียค่าใช้บริการอย่างชัดเจน ด้านบุคลากร ควรจะเลื่อนขั้นเงินเดือน หรือปรับตำแหน่งผู้ให้บริการอย่างยุติธรรม ด้านสถานที่ วัสดุอุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวก ควรจะดูแลห้องน้ำ ห้องส้วมและห้องเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้มีความสะอาดตลอดเวลา ด้านการโฆษณาและการประชาสัมพันธ์ ควรจะปรับปรุงบอร์ดประชาสัมพันธ์ภายในศูนย์กีฬาให้เป็นปัจจุบัน และปรับปรุงเนื้อหาของสื่อต่าง ๆ ให้ชัดเจน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1452
title: ผลของแรงและระยะเวลาในการกดชิ้นงานที่แตกต่างกันต่อความหนาของเรซินซีเมนต์

description: วัตถุประสงค์ ศึกษาผลของแรงและระยะเวลาในการกดครอบฟันขณะยึดต่อความหนาของเรซินซีเมนต์สามชนิดที่อาจส่งผลต่อความคลาดเคลื่อนในการสบฟันหลังยึดชิ้นงาน วิธีวิจัย ทำการทดลองโดยการวัดความหนาของซีเมนต์ด้วยการจำลองการยึด โดยใช้แผ่นอะคริลิก สีดำทึบ ขนาดกว้าง 15 มิลลิเมตร ยาว 30 มิลลิเมตร หนา 2 มิลลิเมตร 2 แผ่น ทดสอบกับเรซินซีเมนต์ 3 ชนิด ได้แก่ รีไลเอกซ์ยู100 แม็กเซม และพานาเวียเอฟ 2.0 เมื่อผสมซีเมนต์และยึดประกบแผ่นอะคริลิก แล้วทำการกดชิ้นงานด้วยเครื่องทดสอบสากล โดยซีเมนต์แต่ละชนิดจะถูกทำการทดสอบด้วยแรง 100 200 และ 300 นิวตัน และ ระยะเวลากด 1 3 และ 5 นาที ตามลำดับ เก็บชิ้นงานไว้ที่อุณหภูมิห้องนาน 24 ชั่วโมง ทำการวัดโดยเปรียบเทียบความหนาของชิ้นงานก่อนและหลังการยึดด้วยเรซินซีเมนต์ด้วยเครื่องเวอร์เนียแคลิปเปอร์ชนิดดิจิตอลและคำนวณผลต่างที่ได้เป็นค่าความหนาของซีเมนต์ บันทึกผลเพื่อนำมาหาค่าเฉลี่ยและวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียวและเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มด้วยทูคีย์ ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 ผลการทดลอง เมื่อเปรียบเทียบระหว่างแรงและเวลาในการกดชิ้นงานในระดับต่างๆ กันพบว่าความหนาของซีเมนต์พานาเวียเอฟ 2.0 มีค่ามากกว่าชนิดรีไลเอกซ์ยู100 และแม็กเซม อย่างมีนัยสำคัญ และในพานาเวียเอฟ 2.0 พบว่าเมื่อกดด้วยแรงที่มากขึ้นจะทำให้ความหนาของซีเมนต์ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ แต่หากใช้ระยะเวลาที่เพิ่มขึ้นจะได้ค่าความหนาของซีเมนต์ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ส่วนชนิดแม็กเซม และรีไลเอกซ์ยู100 เมื่อมีการเปลี่ยนทั้งแรงและระยะเวลาที่มากขึ้นจะทำให้ความหนาของซีเมนต์ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ สรุปผล ในซีเมนต์ชนิดพานาเวียเอฟ 2.0 พบว่าแรงที่กดมีผลต่อความหนาของซีเมนต์ ส่วนซีเมนต์ชนิดแม็กเซม และรีไลเอกซ์ยู 100 พบว่าทั้งแรงและเวลามีผลต่อความหนาของซีเมนต์ จากผลการทดลองทันตแพทย์สามารถนำไปประยุกต์ ใช้ในการลดความคลาดเคลื่อนของครอบฟันหลังยึดด้วยเรซินซีเมนต์
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1453
title: ปัจจัยคัดสรรที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรม การดื่มสุราในผู้ติดสุราที่มีโรคจิตเวชร่วม

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยายมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการดื่มสุราในผู้ป่วยสุราที่มีโรคจิตเวชร่วม และเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยคัดสรร ได้แก่ อายุที่เริ่มดื่มสุรา ประวัติการดื่มสุราในครอบครัว ชนิดของโรคจิตเวชร่วม การเผชิญความเครียด แรงจูงใจในการหยุดดื่มสุรา ความเชื่อเกี่ยวกับการดื่มสุรา และการสนับสนุนทางสังคม กับพฤติกรรมการดื่มสุราในผู้ป่วยสุราที่มีโรคจิตเวชร่วม กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ติดสุราที่มีโรคจิตเวชร่วม ที่เข้ารับการรักษาในแผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลตติยภูมิในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 168 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินพฤติกรรมการดื่มสุรา แบบวัดการเผชิญความเครียด แบบประเมินแรงจูงใจในการหยุดดื่มสุรา แบบประเมินความเชื่อเกี่ยวกับการดื่มสุรา และแบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และหาค่าความเที่ยงได้เท่ากับ .92, .83, .71, .72 และ .92 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา สถิติไคสแควร์และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียรสัน ผลการวิจัยที่สำคัญสรุปได้ดังนี้ 1. ผู้ป่วยสุราที่มีโรคจิตเวชร่วมมีพฤติกรรมการดื่มสุราโดยรวมอยู่ในระดับติดสุรา 2. อายุที่เริ่มดื่มสุรา การเผชิญความเครียด และการสนับสนุนทางสังคม มีความสัมพันธ์ทางลบกับพฤติกรรมการดื่มสุราในผู้ป่วยสุราที่มีโรคจิตเวชร่วมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. ประวัติการดื่มสุราในครอบครัวและชนิดของโรคจิตเวชร่วมมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดื่มสุราในผู้ป่วยสุราที่มีโรคจิตเวชร่วมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. แรงจูงใจในการหยุดดื่มสุรา และความเชื่อเกี่ยวกับการดื่มสุรา ไม่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดื่มสุราในผู้ป่วยสุราที่มีโรคจิตเวชร่วมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1454
title: ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะโภชนาการของผู้ป่วยมะเร็งศีรษะและคอที่ได้รับรังสีรักษา

description: การศึกษาครั้งนี้มีเป็นการวิจัยเชิงบรรยาย (Descriptive research) ประเภทศึกษาหาความ สัมพันธ์ระหว่างตัวแปร (Correlation study) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาวะโภชนาการและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะโภชนาการของผู้ป่วยมะเร็งศีรษะและคอที่ได้รับรังสีรักษา กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์ว่าเป็นมะเร็งศีรษะและคอและมีแผนการรักษาด้วยรังสีรักษาตั้งแต่ 3,000 เซนติเกรย์ขึ้นไป มีอายุระหว่าง 20-59 ปี จำนวน 121 คน ที่มารับบริการแผนกรังสีรักษาและมะเร็งวิทยา โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า โรงพยาบาลรามาธิบดี และสถาบันมะเร็งแห่งชาติ เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับโรคและการรักษา และแบบประเมินภาวะโภชนาการ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความ ถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สัมประสิทธิ์ของ Cramer’s V, Eta สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของสเปียร์แมนและสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. ผู้ป่วยมะเร็งศีรษะและคอที่ได้รับรังสีรักษาร้อยละ 47.9 มีภาวะโภชนาการด้านการเปลี่ยนแปลงของน้ำหนักตัวมากกว่าร้อยละ 10 พฤติกรรมการบริโภคอาหารอยู่ในระดับดี ร้อยละ 94.2 มีอาการที่เกี่ยวข้อง คือ เจ็บปาก/แผลในปาก และมีการสะสมของไขมันและกล้ามเนื้อลดลงอยู่ในระดับปานกลาง 2. ระยะของโรคมะเร็งไม่มีความสัมพันธ์กับภาวะโภชนาการด้านการเปลี่ยนแปลงของน้ำหนักตัว พฤติกรรมการบริโภคอาหาร อาการที่เกี่ยวข้อง และการสะสมของไขมันและกล้ามเนื้อของผู้ป่วยมะเร็งศีรษะและคอที่ได้รับรังสีรักษา 3. ปริมาณรังสีที่ได้รับมีความสัมพันธ์ทางบวกกับภาวะโภชนาการด้านการเปลี่ยนแปลงของน้ำหนักตัวและด้านพฤติกรรมการบริโภคของผู้ป่วยมะเร็งศีรษะและคอที่ได้รับรังสีรักษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .47; r = .57 ตามลำดับ) 4. ปริมาณรังสีที่ได้รับมีความสัมพันธ์ทางลบกับภาวะโภชนาการด้านการสะสมของไขมันและกล้ามเนื้อของผู้ป่วยมะเร็งศีรษะและคอที่ได้รับรังสีรักษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r= - .27; r = - .31 ตามลำดับ)
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1455
title: ผลของโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการฝึกทักษะต่อการทำหน้าที่ทางสังคมของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน

description: การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดสองครั้งก่อนและหลังการทดลอง เรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1)เพื่อเปรียบเทียบการทำหน้าที่ทางสังคมของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนก่อนและหลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการฝึกทักษะ2) เพื่อเปรียบเทียบการทำหน้าที่ทางสังคมของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการฝึกทักษะกับกลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติกลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนที่รับการรักษาในแผนกผู้ป่วยนอก ซึ่งมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ จำนวน 40 คน ทำการจับคู่แล้วสุ่มเข้ากลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 20 คน กลุ่มทดลองได้รับการดูแลตามโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการฝึกทักษะที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ประกอบด้วยกิจกรรม6 ครั้ง เพื่อพัฒนาทักษะการให้ความรู้เรื่องโรคและการปฏิบัติตัว การจัดการกับอาการทางจิตการบริหารจัดการยาการติดต่อสื่อสาร การขอความช่วยเหลือจากแหล่งสนับสนุนทางสังคม การบริหารเวลา การเผชิญความเครียด การผ่อนคลายความเครียดและการเผชิญกับการรับรู้ตราบาปส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) โปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการฝึกทักษะ2) แบบประเมินการทำหน้าที่ทางสังคม3)แบบวัดทักษะการจัดการกับอาการและการบริหารจัดการยา ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 ท่าน โดยเครื่องมือสองชุดหลัง มีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์อัลฟาของ ครอนบาคเท่ากับ 0.94 และ 0.90ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การทำหน้าที่ทางสังคมของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน หลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการฝึกทักษะสูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรม ฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 2. การทำหน้าที่ทางสังคมของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาที่เน้นการฝึกทักษะสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1456
title: อิทธิพลของความเชื่อในศาสนา การมองโลกในแง่ดี และการฟื้นคืนได้ต่อความผูกใจมั่นในงาน : บทบาทการส่งผ่านของความสุขในการทำงาน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของความเชื่อในศาสนา การมองโลกในแง่ดีและการฟื้นคืนได้ต่อความผูกใจมั่นในการทำงานและเพื่อศึกษาอิทธิพลของความเชื่อในศาสนา การมองโลกในแง่ดี และการฟื้นคืนได้ ต่อความผูกใจมั่นในการทำงานโดยมีความสุขในการทำงานเป็นตัวแปรส่งผ่าน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ พนักงานที่ปฏิบัติงานในบริษัทเอกชนหรือรัฐวิสาหกิจหรือภาครัฐที่นับถือศาสนาพุทธ โดยมีอายุ 21 ปีขึ้นไป ทั้งเพศชายและเพศหญิง จำนวนทั้งสิ้น 750 คน ตัวแปรที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยตัวแปรแฝง 5 ตัวแปร ได้แก่ ตัวแปรแฝงภายนอกความเชื่อในศาสนา ตัวแปรแฝงภายนอกการมองโลกในแง่ดี และตัวแปรแฝงภายนอกการฟื้นคืนได้ ตัวแปรแฝงภายในความสุขในการทำงานและตัวแปรแฝงภายในการผูกใจมั่นในงาน โดยตัวแปรดังกล่าววัดได้จากตัวแปรสังเกตได้ รวมทั้งสิ้น 13 ตัวแปร ข้อมูลรวบรวมโดยใช้ เครื่องมือวิจัยซึ่งเป็นแบบวัดประมาณค่ารวม 5 ตอน มีค่าสัมประสิทธิ์ความเที่ยงตั้งแต่ .62 ถึง .85 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยายการวิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และการวิเคราะห์โมเดลลิสเรลผลการวิจัยที่สําคัญสรุปได้ดังนี้โมเดลลิสเรลของความผูกใจมั่นในงานที่มีความสุขในการทำงานเป็นตัวแปรส่งผ่านโดยภาพรวมมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (chi square = 35.645, df = 26, p = .101, RMSEA = 0.022, RMR = 0.007, GFI = 0.993, AGFI = 0.975) ตัวแปรแฝงการมองโลกในแง่ดีมีอิทธิพลทางตรงต่อตัวแปรแฝงความสุขในการทำงานและตัวแปรแฝงการผูกใจมั่นในงาน ส่วนตัวแปรแฝงการฟื้นคืนได้มีอิทธิพลทางตรงและทางอิทธิพลทางอ้อมต่อตัวแปรแฝงความผูกใจมั่นในงานโดยมีตัวแปรแฝงความสุขในการทำงานเป็นตัวแปรส่งผ่าน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1457
title: การเปรียบเทียบการประมาณค่าพารามิเตอร์ระหว่างวิธีกำลังสองน้อยสุดเชิงส่วนและวิธีกำลังสองน้อยสุดด้วยวิธีการแปลงข้อมูลแบบกรามชมิดต์ สำหรับตัวแบบความถดถอยพหุเชิงเส้นที่เกิดพหุสัมพันธ์

description: งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประมาณค่าพารามิเตอร์ที่เหมาะสม โดยการเปรียบเทียบจากค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนกำลังสอง (MSE) ของตัวประมาณ สำหรับตัวแบบความถดถอยพหุเชิงเส้นของวิธีกำลังสองน้อยสุดเชิงส่วน (PLS) และวิธีกำลังสองน้อยสุดด้วยวิธีการแปลงข้อมูลแบบกรามชมิดต์ (OLS_G) เมื่อเกิดพหุสัมพันธ์รุนแรงระหว่างตัวแปรอิสระ ซึ่งทำการศึกษาภายใต้ตัวแปรอิสระมีการแจกแจงแบบปกติค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0 ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของตัวแปรอิสระเท่ากับ 2 และค่าความแปรปรวนของความคลาดเคลื่อนเท่ากับ 10 โดยมีจำนวนตัวแปรอิสระ (p) เท่ากับ 2 และ 3 ตัวแปร มีขนาดตัวอย่าง 50, 100 และ 200 มีค่าสัมประสิทธิ์ความถดถอยเบื้องต้น β₀=β₁=…=β[subscript p]=1 และระดับความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระแบ่งเป็น 2 กรณี คือ กรณีที่มีตัวแปรอิสระ 2 ตัวแปร มีระดับความสัมพันธ์ (ρ) เป็น 0.9, 0.91, 0.92, 0.93, 0.94, 0.95, 0.96, 0.97, 0.98 และ 0.99 ส่วนกรณีที่มีตัวแปรอิสระ 3 ตัวแปร มีระดับความสัมพันธ์ (ρ) เป็น 0.91, 0.93, 0.95, 0.97 และ 0.99 ซึ่งในการศึกษาจะทำซ้ำจำนวน 1000 รอบผลการศึกษาพบว่ากรณี p เท่ากับ 2 ตัวแปร จะเกิดปัญหาพหุสัมพันธ์รุนแรงที่ ρ ตั้งแต่ 0.95 ขึ้นไป และกรณี p เท่ากับ 3 ตัวแปร ที่ n เท่ากับ 50 และ 100 จะเกิดปัญหาพหุสัมพันธ์รุนแรงที่ ρ ตั้งแต่ 0.93 ขึ้นไป ส่วนที่ n เท่ากับ 200 จะเกิดปัญหาพหุสัมพันธ์รุนแรงที่ ρ ตั้งแต่ 0.95 ขึ้นไป และทั้งสองกรณีมีเปอร์เซ็นต์การเกิดปัญหาพหุสัมพันธ์รุนแรงสูง ซึ่งส่งผลกระทบต่อการประมาณค่าสัมประสิทธิ์ความถดถอย ดังนั้นกรณี p เท่ากับ 2 ตัวแปร ที่ n เท่ากับ 50, 100 และ 200 ตามลำดับ และที่ ρ เท่ากับ 0.9-0.94, 0.9-0.97 และ 0.9-0.98 ตามลำดับ วิธี OLS_G มีประสิทธิภาพดีกว่าวิธี PLS แต่ที่ ρ เท่ากับ 0.95-0.99, 0.98-0.99 และ 0.99 ตามลำดับ วิธี PLS มีประสิทธิภาพดีกว่าวิธี OLS_G และกรณี p เท่ากับ 3 ตัวแปร วิธี PLS มีประสิทธิภาพดีกว่าวิธี OLS_G ทุกกรณีที่ทำการศึกษา โดยปัจจัยที่มีผลต่อค่า MSE ของทั้งสองกรณีนั้นพบว่าเมื่อ ρ เพิ่มขึ้น ค่า MSE ของวิธี PLS ไม่มีแนวโน้มที่แน่นอน ยกเว้นที่ p เท่ากับ 3 และ n เท่ากับ 200 ค่า MSE จะมีค่าลดลงเล็กน้อย ในขณะที่วิธี OLS_G จะมีค่าเพิ่มขึ้น และถ้า n เพิ่มขึ้น ค่า MSE ของทั้งสองวิธีจะมีค่าลดลง
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1458
title: ปัจจัยทำนายความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี่

description: การวิจัยแบบหาความสัมพันธ์เชิงทำนายนี้ มุ่งศึกษาความร่วมมือในการรับประทานยา ความสัมพันธ์และอำนาจทำนายของปัจจัยทำนาย ได้แก่ การรับรู้โอกาสเสี่ยง การรับรู้ความรุนแรง การรับรู้ประโยชน์ การรับรู้อุปสรรค ภาวะซึมเศร้า ภาวะโรคร่วม การรับรู้สมรรถนะแห่งตน และการสนับสนุนทางสังคม กับความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี่ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี่ จำนวน 154 คน เลือกแบบหลายขั้นตอน แผนกผู้ป่วยนอกโรคหัวใจและหลอดเลือด สถาบันโรคทรวงอก โรงพยาบาลตำรวจ คณะแพทยศาสตร์ วชิรพยาบาล มหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร และโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล ความร่วมมือในการรับประทานยา การรับรูโอกาสเสี่ยง การรับรู้ความรุนแรง การรับรู้ประโยชน์ การรับรู้อุปสรรค ภาวะซึมเศร้า การสนับสนุนทางสังคม และการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการรับประทานยา แบบสอบถามได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 คน ค่าความเที่ยงเท่ากับ .70, .85, .82, .91, .93, .89, .71, และ .94 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเชิงชั้น ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้1. ความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี่โดยรวมอยู่ในระดับสูง (X bar = 31.50, SD = 4.04) 2. การรับรู้โอกาสเสี่ยง และ ภาวะโรคร่วม ไม่มีความสัมพันธ์กับความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี่ (r = .153 และ r = .067) 3. การรับรู้ความรุนแรง การรับรู้ประโยชน์ การรับรู้สมรรถนะแห่งตน และการสนับสนุนทางสังคมมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี่ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .187, .306, .171, และ .319 ตามลำดับ) 4. การรับรู้อุปสรรคและภาวะซึมเศร้า มีความสัมพันธ์ทางลบกับความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี่ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = -.341 และ r = -.266) 5. การรับรู้ประโยชน์ การรับรู้อุปสรรค การรับรู้โอกาสเสี่ยง การสนับสนุนทางสังคม ภาวะซึมเศร้า การรับรู้สมรรถนะแห่งตน ภาวะโรคร่วม และการรับรู้ความรุนแรง สามารถร่วมกันทำนายความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดหลังได้รับการขยายหลอดเลือดโคโรนารี่ร้อยละ 21.0
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1459
title: เปรียบเทียบประสิทธิผลของค่าสัมประสิทธิ์ในกระจกและแผงบังแดด

description: วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือการศึกษาและเปรียบเทียบแนวทางการออกแบบวัสดุประกอบช่องเปิดเพื่อลดการถ่ายเทความร้อนผ่านช่องเปิดอาคาร ระหว่างการใช้กระจกกันความร้อนและการติดตั้งอุปกรณ์บังแดด การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองเพื่อหาประสิทธิผลของค่าสัมประสิทธิ์การถ่ายเทความร้อนจากรังสีอาทิตย์ของกระจก (SHGC) และค่าสัมประสิทธิ์การบังแดดของอุปกรณ์บังแดด (SC) ที่ปรากฏอยู่ในสมการหาค่าการถ่ายเทความร้อนรวมของผนังอาคาร (OTTV) ซึ่งเป็นหลักเกณฑ์และวิธีการอนุรักษ์พลังงานในอาคารควบคุม โดยทำการทดลองด้วยห้องทดลองด้านพลังงาน (mockup energy testing) ขนาด 3.00x3.00 เมตร เพื่อวัดอัตราการใช้พลังงานในการปรับอากาศที่เกิดขึ้นจริงในสภาพภูมิอากาศในประเทศไทย พร้อมทั้งทำการจำลองสถานการณ์ด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ (computer simulation) เพื่อหาผลกระทบของทิศทางช่องเปิดอาคารที่มีผลต่ออัตราการใช้พลังงานในการปรับอากาศในอาคาร การศึกษามีทั้งหมด 3 กรณีศึกษา โดยกำหนดค่าของสัมประสิทธิ์การถ่ายเทความร้อนจากรังสีอาทิตย์ของกระจก (SHGC) และค่าสัมประสิทธิ์การบังแดดของอุปกรณ์บังแดด (SC) ที่แตกต่างกัน แล้วจึงนำข้อมูลที่ได้จากการทดลองทั้ง 2 แบบมาวิเคราะห์เพื่อหาข้อสรุปของการวิจัยจากผลการทดลองพบว่าประสิทธิผลการประหยัดพลังงานในการปรับอากาศของอาคารที่ใช้ค่าสัมประสิทธิ์การถ่ายเทความร้อนจากรังสีอาทิตย์ของกระจก (SHGC) ดีกว่าอาคารที่ใช้ค่าสัมประสิทธิ์การบังแดดของแผงบังแดด (SC) ในทุกกรณีศึกษา โดยมีแนวโน้มของความแตกต่างระหว่างทั้ง 2 ค่าสัมประสิทธิ์มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเลือกใช้กระจกคุณภาพดีและอุปกรณ์บังแดดที่มีค่าสัมประสิทธิ์การบังแดดดีขึ้น (ค่า SHGC และ SC ต่ำลง) ในขณะที่ผลกระทบต่อสภาวะน่าสบายของมนุษย์ก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่อาคารที่ใช้ค่าสัมประสิทธิ์การถ่ายเทความร้อนจากรังสีอาทิตย์ของกระจก (SHGC) ทำได้ดีกว่าในทุกกรณีศึกษา แต่ในทางกลับกันอาคารที่ติดตั้งอุปกรณ์บังแดด จะมีความสามารถในการนำแสงสว่างจากธรรมชาติเข้ามาใช้ในตัวอาคารได้ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1460
title: ผลของโปรแกรมการฝึกการผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับการควบคุมความโกรธต่อพฤติกรรมก้าวร้าวในผู้ป่วยจิตเภท

description: การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการฝึกการผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับการควบคุมความโกรธต่อพฤติกรรมก้าวร้าวในผู้ป่วยจิตเภท กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคจิตเภทที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลศรีธัญญา จำนวน 40 ราย แบ่งเป็น กลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 20 ราย โดยจับคู่ให้คล้ายกันในด้าน เพศ อายุ และระดับพฤติกรรมก้าวร้าว กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการฝึกการผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับการควบคุมความโกรธ กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ โปรแกรมการฝึกการผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับการควบคุมความโกรธ พัฒนาจากแนวคิดการผ่อนคลายกล้ามเนื้อของ Jacobson (1962) ร่วมกับการใช้แนวคิดการควบคุมความโกรธของ Novaco (1975) ประกอบด้วย 6 ขั้นตอน รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล และแบบประเมินพฤติกรรมก้าวร้าวของ Yuodofsky และคณะ (1986) เครื่องมือกำกับการทดลอง คือ แบบวัดการแสดงความโกรธของ Spielberger (1996) เครื่องมือทุกชนิดผ่านการทดสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 ท่าน มีค่าความตรง = 1 ทดสอบค่าความเที่ยงของแบบประเมินพฤติกรรมก้าวร้าวและแบบวัดการแสดงความโกรธ โดยใช้ KR 20 และ Chronbach’s alpha มีค่าเท่ากับ .86 และ.87 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบค่าทีค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมก้าวร้าวของกลุ่มทดลองภายหลังได้รับโปรแกรมการฝึกการผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับการควบคุมความโกรธน้อยกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมก้าวร้าวของกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการฝึกการผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับการควบคุมความโกรธน้อยกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1461
title: อิทธิพลของรูปแบบความผูกพันต่อความหึงหวงและความก้าวร้าวพหุมิติในสถานการณ์การนอกใจ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของรูปแบบความผูกพันต่อความหึงหวงและความก้าวร้าวพหุมิติในสถานการณ์การนอกใจ จำนวน 200 คน แบ่งเป็นเพศชายจำนวน 96 คน และเพศหญิงจำนวน 104 คน ทำมาตรวัดรูปแบบความผูกพัน อ่านสถานการณ์การนอกใจ ทำมาตรวัดความหึงหวงและทำมาตรวัดความก้าวร้าวในคู่รักผลการวิจัยพบว่าผู้ที่มีรูปแบบความผูกพันทั้ง 4 รูปแบบ เมื่อเจอสถานการณ์การนอกใจแสดงความหึงหวงแบบตอบสนองต่อสิ่งกระตุ้นมากกว่าความหึงหวงแบบอื่น นอกจากนี้ยังพบว่าผู้ที่มีรูปแบบความผูกพันแบบหวาดหวั่นเมื่อเจอสถานการณ์การนอกใจแสดงความก้าวร้าวทางร่างกายมากกว่าความก้าวร้าวทางจิตใจ และผู้ที่มีรูปแบบความผูกพันแบบมั่นคง แบบหมกหมุ่น และแบบหมางเมินเมื่อเจอสถานการณ์การนอกใจแสดงความก้าวร้าวทางจิตใจมากกว่าความก้าวร้าวทางร่างกาย
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1462
title: นโยบายและมาตรการทางเลือกในคดียาเสพติด : ศึกษาเฉพาะกรณีการลดทอนความเป็นอาชญากรรม

description: การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิด วัตถุประสงค์ และรูปแบบการลดทอนความเป็นอาชญากรรมจากนโยบายและมาตรการทางเลือกในคดียาเสพติดของไทยและต่างประเทศ และปัจจัยที่ทำให้แนวคิดการลดทอนความเป็นอาชญากรรมของคดียาเสพติดถูกกำหนดเป็นนโยบาย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งประกอบด้วย การวิจัยเอกสาร และการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการก่อตัวและกำหนดนโยบาย จำนวน 10 รายผลการศึกษาพบว่า การลดทอนความเป็นอาชญากรรมของคดียาเสพติดเป็นแนวคิดที่มุ่งปรับเปลี่ยนมุมมองของผู้เสพยาเสพติดจาก “อาชญากร” มาเป็น “ผู้ป่วย” เพื่อให้ผู้เสพยาเสพติดได้รับการบำบัดรักษาทางการแพทย์อย่างเหมาะสม แทนการถูกดำเนินคดีตามกระบวนการยุติธรรมทางอาญา โดยใช้รูปแบบการเบี่ยงเบนผู้เสพยาเสพติดออกจากกระบวนการยุติธรรม เพื่อช่วยให้การบริหารงานยุติธรรมทางอาญาด้านคดียาเสพติดมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นปัจจัยสำคัญที่เป็นตัวกระตุ้นให้แนวคิดการลดทอนความเป็นอาชญากรรมของคดียาเสพติดได้รับการกำหนดเป็นนโยบาย คือ สถานการณ์ปัญหายาเสพติดที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นในทุกพื้นที่ของประเทศ ทุกภาคส่วนล้วนเห็นความสำคัญในการแก้ไขปัญหาดังกล่าวโดยนำมาตรการปราบปรามยาเสพติดมาใช้ทำให้มีการดำเนินคดีอาญาต่อผู้กระทำผิดเกี่ยวกับคดียาเสพติดจำนวนมาก จนก่อให้เกิดปัญหาคดีล้นศาล-คนล้นคุกตามมาในที่สุด ส่งผลให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้องการมาตรการอื่นๆ ที่จะนำมาแก้ไขปัญหาเหล่านั้น ประกอบกับประสบการณ์จากต่างประเทศ ได้มีพัฒนาการของการนำแนวคิดการลดทอนความเป็นอาชญากรรมของคดียาเสพติดไปกำหนดนโยบายใช้เพื่อแก้ไขปัญหายาเสพติด ซึ่งปัจจัยเกี่ยวกับความรุนแรงของสถานการณ์ปัญหายาเสพติด และประสบการณ์จากต่างประเทศข้างต้นมีอิทธิพลสำคัญต่อการนำข้อเสนอเชิงนโยบายเข้าสู่วาระนโยบายในการแก้ไขปัญหายาเสพติดของไทย ส่วนการกำหนดนโยบายนั้น พบว่าองค์ความรู้เกี่ยวกับการลดทอนความเป็นอาชญากรรมของคดียาเสพติดมีการพัฒนาจนสามารถทราบแนวทางในการนำมาปฏิบัติเพื่อแก้ไขปัญหา ประกอบกับตัวแสดงนโยบาย คือ ผู้นำทางการเมืองที่มีภาวะผู้นำในการปกครองประเทศ จึงเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจในการกำหนดนโยบายด้วยตนเอง และ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งหมดมีความเข้าใจต่อประเด็นการลดทอนความเป็นอาชญากรรมของคดียาเสพติดเป็นไปในทิศทางเดียวกัน ไม่มีความขัดแย้งระหว่างหน่วยงาน เล็งเห็นความสำคัญและได้ประโยชน์ร่วมกันจากการนำนโยบายไปปฏิบัติดังนั้น การส่งเสริมและสนับสนุนให้ทุกภาคส่วนเห็นถึงความสำคัญของการลดทอนความเป็นอาชญากรรมของคดียาเสพติด จะมีส่วนอย่างมากที่จะทำให้เกิดการขับเคลื่อนและกำหนดนโยบายการลดทอนความเป็นอาชญากรรมของคดียาเสพติดเพื่อนำมาใช้เป็นกลไกเสริมในการแก้ไขปัญหายาเสพติดในสังคมไทยให้เกิดประสิทธิผลอย่างยั่งยืน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1463
title: ปัจจัยทำนายความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยวัณโรคปอดรักษาซ้ำ

description: การวิจัยนี้เป็นการศึกษาความสัมพันธ์เชิงทำนาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความร่วมมือในการรับประทานยาและอำนาจทำนายของปัจจัยทำนาย ได้แก่ การรับรู้ประโยชน์ในการรับประทานยา การรับรู้ความรุนแรงของโรค การรับรู้อุปสรรคในการรับประทานยา การรับรู้ตราบาป ภาวะโรคร่วมและการสนับสนุนทางสังคมกับความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยวัณโรคปอดรักษาซ้ำ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยวัณโรคปอดรักษาซ้ำวัยผู้ใหญ่ โดยการสุ่มหลายขั้นตอน จำนวน 132 คน ที่มารับบริการที่คลินิกวัณโรค โรงพยาบาลตติยภูมิ ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล 3 แห่ง ได้แก่ สถาบันโรคทรวงอกโรงพยาบาลพระมงกุฏเกล้า และคณะแพทยศาสตร์วชิรพยาบาล มหาวิทยาลัยกรุงเทพมหานคร เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลและภาวะโรคร่วม ความร่วมมือในการรับประทานยา การรับรู้ประโยชน์ในการรับประทานยา การรับรู้ความรุนแรงของโรค การรับรู้อุปสรรคในการรับประทานยา การรับรู้ตราบาปและการสนับสนุนทางสังคม แบบสอบถามได้ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คนและคำนวณค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แอลฟาของครอนบาคได้เท่ากับ .79, .85, .79, .77, .86 และ .92 ตามลำดับ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้1. ผู้ป่วยวัณโรคปอดรักษาซ้ำ มีความร่วมมือในการรักษาอยู่ในระดับสูง (X bar = 25.36, SD = 2.57) 2. การรับรู้ประโยชน์ในการรับประทานยา การสนับสนุนทางสังคม และการรับรู้ความรุนแรงของโรค มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยวัณโรคปอดรักษาซ้ำ (r = .774, .707 และ .604 ตามลำดับ) การรับรู้อุปสรรคในการรับประทานยาและภาวะโรคร่วม มีความสัมพันธ์ทางลบกับความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยวัณโรคปอดรักษาซ้ำ (r = -.522 และ -.328) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. การรับรู้ประโยชน์ในการรับประทานยา การรับรู้ความรุนแรงของโรค การรับรู้อุปสรรคในการรับประทานยา การรับรู้ตราบาป ภาวะโรคร่วมและการสนับสนุนทางสังคม สามารถร่วมทำนายความร่วมมือในการรับประทานยาของผู้ป่วยวัณโรคปอดรักษาซ้ำได้ ร้อยละ 78.1 (R² = .781, p &lt; .05)
DOI: 10.17632/j69ksnhrdx.1
title: Data for: Hydrogen Reduction of Ilmenite: Towards an In Situ Resource Utilization Demonstration on the Surface of the Moon

description: This data set includes the raw and processed pressure data for ilmenite reduction experiments under varying temperature and hydrogen concentrations. The calibration data obtained from the analysis of water injected into the system is also included. Mass spectrum data and pressure data from the release of the trapped reaction products are also included