DOI: 10.17026/dans-xzs-tvkn
title: Jordaniëstraat 107 te Delft, gemeente Delft

description: &lt;p&gt;ADC ArcheoProjecten heeft in mei 2018 een bureauonderzoek en inventariserend veldonderzoek uitgevoerd op de locatie Jordaniëstraat 107 te Delft, gemeente Delft. De aanleiding van het onderzoek is de voorgenomen sloop van de huidige bebouwing en nieuwbouw van een appartementencomplex.&lt;br&gt;Op basis van het bureauonderzoek werden op twee niveaus archeologische resten verwacht.&lt;br&gt;Gedurende het Midden-Neolithicum is tijdens zee-inbraken een getijdensysteem gevormd. De oeverzones van de actieve kreken en de kreekruggen van dit systeem kunnen geschikt zijn geweest voor bewoning. Aangezien ten aanzien van de ligging van de geulen geen zekerheid bestaat, kan niet uitgesloten worden dat ook in de ondergrond van het plangebied geulafzettingen worden aangetroffen. Indien aanwezig worden deze op een diepte van ca. 3,5 m –mv verwacht.&lt;br&gt;Vanaf het begin van de Bronstijd tot ca. 500 v. Chr. lag het plangebied vermoedelijk in een moerasgebied waarin zich een dik pakket veen vormde. In deze periode vond bewoning plaats op het veen, maar dit bleef hoofdzakelijk beperkt tot de zones direct langs getijdegeulen die zich buiten het in dit rapport besproken onderzoeksgebied bevonden. Het plangebied was vermoedelijk niet geschikt voor bewoning. Bovendien zullen eventuele vindplaatsen op het veen grotendeels geërodeerd zijn als gevolg van latere zee-inbraken. In de IJzertijd raakte de Gantel actief en werd in het plangebied een pakket dekafzettingen afgezet. Op de hogere delen van deze dekafzettingen kon in de Late IJzertijd en de Romeinse tijd mogelijk gewoond worden, hoewel de hoger gelegen geulafzettingen over het algemeen de voorkeur hadden. Bewoningsresten zullen zich manifesteren als archeologische laag. Op basis van gegevens van milieukundige boringen werden deze afzettingen op een diepte variërend van 50 tot 140 cm –mv verwacht.&lt;br&gt;Na de Romeinse tijd trad opnieuw vernatting op. Er ontstond weer een veenpakket in de omgeving van het plangebied. Het Sint Maartensgerecht, waar het plangebied in ligt, werd vermoedelijk aan het eind van de Vroege Middeleeuwen ontgonnen. Als gevolg van ontwatering en inklinking is het veenpakket vrijwel geheel verdwenen en zijn de afzettingen van de Gantel weer nabij het oppervlak komen te liggen. Het bewoningslint lag echter ca. 500 m ten oosten van het plangebied. Op het geraadpleegde kaartmateriaal zijn geen aanwijzingen voor bewoning in het plangebied aangetroffen. Verwacht wordt dat het plangebied vanaf het eind van de Vroege Middeleeuwen, tot aan de ontwikkeling van de woonwijk Tanthof-West aan het eind van de 20e eeuw, overwegend als weiland in gebruik is geweest. Archeologische resten uit deze perioden worden daarom niet verwacht.&lt;br&gt;Teneinde deze verwachting te toetsen en aan te vullen is in het plangebied een verkennend booronderzoek uitgevoerd. Hierbij zijn dieper dan 340 cm –mv dekafzettingen aangetroffen, vermoedelijk daterend uit het Neolithicum. Deze afzettingen bestaan uit sterk siltige, kalkrijke, ongerijpte klei. Hierboven is een laag zwak kleiig zeggeveen aangetroffen, dat vermoedelijk in de periode vanaf de Bronstijd tot ca. 500 v. Chr. is gevormd. Hierboven is in de meeste boringen weer een pakket dekafzettingen aanwezig, bestaande uit sterk siltige, kalkrijke klei. In enkele boringen is binnen dit pakket een laag matig siltige, kalkloze klei aangetroffen, al dan niet afgedekt met een laag sterk kleiig veen. Deze lagen zijn gevormd in een fase waarin geen of nauwelijks sedimentatie plaatsvond en bodemvorming en zelfs opnieuw veenvorming kon optreden. De top van dit veen bevindt zich op ca. 130 cm –mv. Hierbij lijkt echter geen sprake te zijn van een bewoonbaar niveau, aangezien de veenlaag wijst op natte, moerassige omstandigheden.&lt;br&gt;In één boring is tussen 130 en 150 cm –mv een laag zwak humeuze, sterk siltige, bruingrijze, kalkarme klei met plantenresten aangetroffen. Ook deze laag kan een aanwijzing zijn voor een fase van stilstand in sedimentatie maar aangezien de klei niet geheel is ontkalkt heeft deze laag vermoedelijk niet lang aan de oppervlakte gelegen. Mogelijk kon gedurende enige tijd in de IJzertijd bewoning plaatsvinden op deze locatie. Als dit het geval is, kunnen binnen het humeuze niveau en direct hieronder archeologische resten uit deze periode verwacht worden. De top van dit niveau bevindt zich op 130 cm –mv. In boring 3 is een pakket zwak siltig, kalkrijk zand met veel schelpfragmenten aangetroffen. Dit betreft mogelijk een zandige kreekgeul. Dergelijke zandige geulafzettingen vormden vanaf de Late IJzertijd mogelijk een gunstig bewoningsoppervlak. Er is 6 echter geen humeuze of ontkalkte top aangetroffen. Bovendien is de top van de geulafzettingen verstoord, waardoor eventuele archeologische resten op deze locatie vermoedelijk reeds verloren zijn gegaan.&lt;br&gt;De archeologische verwachting kan op basis van het booronderzoek voor het grootste deel worden bijgesteld naar laag. Slechts in één boring is een mogelijk archeologisch niveau aangetroffen. Dit betreft een zwak humeus niveau binnen de dekafzettingen, waarvan de top zich op 130 cm –mv bevindt. Mogelijk betreft dit een bewoonbaar niveau uit de IJzertijd. De bodem zal grotendeels tot maximaal 80 cm –mv verstoord worden. Alleen ter plaatse van een liftschacht zal de bodem over een oppervlakte van 5 m2 tot 120 cm –mv verstoord worden. In dit deel van het plangebied is het mogelijke archeologische niveau niet aangetroffen. De kans dat bij de voorgenomen ontwikkeling archeologische resten worden aangetast wordt daarom gering geacht.&lt;/p&gt;