cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2002.437
title: ขนาดตัวอย่างสำหรับการประมาณค่าแบบช่วงโดยใช้ตัวสถิติ Z และตัวสถิติ T

description: ศึกษาหาขนาดตัวอย่างที่น้อยที่สุดที่เหมาะสม สำหรับการประมาณค่าเฉลี่ยประชากรแบบช่วงโดยใช้ตัวสถิติ Z และตัวสถิติ T เมื่อประชากรมีการแจกแจงแบบปกติและแบบอื่นๆ ที่ไม่ใช่การแจกแจงปกติ ได้แก่ การแจกแจงแลมดาของตูกีร์ การแจกแจงแกมมา การแจกแจงเบตา การแจกแจงไคกำลังสองและการแจกแจงที ในการหาขนาดตัวอย่างจะเปรียบเทียบค่าสัมประสิทธิ์ความเชื่อมั่นที่ได้จากการทดลอง กับค่าสัมประสิทธิ์ความเชื่อมั่นที่กำหนด โดยกำหนดค่าสัมประสิทธิ์ความเชื่อมั่นที่กำหนด ดังนี้ 0.80, 0.85, 0.90, 0.95, 0.97, 0.98 และ 0.99 ดังนั้นเมื่อ ค่าสัมประสิทธิ์ความเชื่อมั่นที่ได้จากการทดลอง &gt;= ค่าสัมประสิทธิ์ความเชื่อมั่นที่กำหนด อย่างมีนัยสำคัญแล้ว จะส่งผลให้ได้ขนาดตัวอย่างที่เหมาะสม แต่เมื่อขนาดตัวอย่างที่เหมาะสมมีค่าเท่ากันในสถานการณ์เดียวกัน จะเปรียบเทียบค่าความยาวเฉลี่ยของช่วงความเชื่อมั่น เมื่อตัวสถิติใดที่ให้ค่าความยาวเฉลี่ยของช่วงความเชื่อมั่นน้อยกว่า จะถือว่าที่ระดับขนาดตัวอย่างนั้น ตัวสถิติที่ให้ค่าความยาวเฉลี่ยของช่วงความเชื่อมั่นน้อยกว่าจะมีความเหมาะสมมากกว่า สำหรับข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ได้จากการจำลองข้อมูลด้วยเทคนิคมอนติคาร์โล และทดลองซ้ำ 5,000 รอบในแต่ละสถานการณ์ที่กำหนด ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ประชากรมีการแจกแจงปกติ และทราบค่าความแปรปรวนประชากร ในทุกระดับความเชื่อมั่น ขนาดตัวอย่าง n&gt;=2 ใช้ตัวสถิติ Z หรือตัวสถิติ T ได้โดยที่ตัวสถิติ Z จะมีความเหมาะสมมากกว่าตัวสถิติ T ในทุกขนาดตัวอย่าง เนื่องจากตัวสถิติ Z ให้ค่าความยาวเฉลี่ยของช่วงความเชื่อมั่นน้อยกว่า 2. ประชากรมีการแจกแจงปกติและไม่ทราบค่าความแปรปรวนประชากร ระดับความเชื่อมั่น 97%-99% ขนาดตัวอย่าง 2-32 ใช้ตัวสถิติ T และขนาดตัวอย่างตั้งแต่ 33 ขึ้นไป ใช้ตัวสถิติ Z แต่เมื่อระดับความเชื่อมั่นลดลงจะส่งผลให้ขนาดตัวอย่าง 2-25 ใช้ตัวสถิติ T แต่ตัวสถิติ Z ขนาดตัวอย่างจะลดลงในช่วง 25-20 ตามระดับความเชื่อมั่นที่ลดลง 3. ประชากรมีการแจกแจงแบบไม่ปกติและทราบค่าความแปรปรวนประชากร ระดับความเชื่อมั่น 99% ค่าสัมประสิทธิ์ความเบ้อยู่ในช่วง 0.91-1.0 ขนาดตัวอย่าง 7-10 ใช้ตัวสถิติ T และขนาดตัวอย่างตั้งแต่ 11 ขึ้นไป ใช้ตัวสถิติ Z แต่เมื่อระดับความเชื่อมั่นกับค่าสัมประสิทธิ์ความเบ้ลดลง จะส่งผลให้ขนาดตัวอย่างที่ใช้ในการประมาณตัวสถิติทั้งสองลดลง 4. ประชากรมีการแจกแจงแบบไม่ปกติและไม่ทราบค่าความแปรปรวนประชากร ระดับความเชื่อมั่น 99% ค่าสัมประสิทธิ์ความเบ้ในช่วง 0-0.2 ขนาดตัวอย่าง 19-32 ใช้ตัวสถิติ T และขนาดตัวอย่างตั้งแต่ 33 ขึ้นไป ใช้ตัวสถิติ Z แต่เมื่อระดับความเชื่อมั่นกับค่าสัมประสิทธิ์ความเบ้ลดลงจะส่งผลให้ขนาดตัวอย่างที่ใช้ในการประมาณตัวสถิติทั้งสองลดลง 5. ค่าสัมประสิทธิ์ความเบ้จะส่งผลต่อขนาดตัวอย่างในทิศทางเดียวกัน คือ เมื่อค่าสัมประสิทธิ์ความเบ้เพิ่มขึ้นจะส่งผลให้ขนาดตัวอย่างของตัวสถิติทั้งสองมีขนาดมากขึ้นเช่นกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2002.438
title: การเปรียบเทียบวิธีการประมาณค่าพารามิเตอร์สำหรับแผนแบบสุ่มตลอดในบล็อกสมบูรณ์อิทธิพลคงที่กรณีข้อมูลระยะยาว

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบการประมาณค่าพารามิเตอร์ในแผนแบบสุ่มตลอดในบล็อกสมบูรณ์อิทธิพลคงที่ กรณีข้อมูลระยะยาว ด้วยวิธีการประมาณแบบกำลังสองต่ำสุดแบบสามัญ วิธีแบบสองขั้น และวิธีภาวะน่าจะเป็นสูงสุด ซึ่งตัวแบบที่ใช้คือ Yijk = tau i + beta j + alpha k + tau alpha ik + epsilon ijk โดยที่ค่าความคลาดเคลื่อนเป็นอิสระกันและค่าความเคลื่อนมีสหสัมพันธ์กันแบบอัตตสหสัมพันธ์ลำดับที่หนึ่ง อยู่ในรูป epsilon ijk = phi epsilon ijk-1 + u ijk การเปรียบเทียบกระทำภายใต้เงื่อนไขของค่าอัตตสหสัมพันธ์เป็น 0, 0.01, 0.05, 0.1, 0.2, 0.3, 0.4, 0.5, 0.6, 0.7, 0.8, 0.9, 0.95 และ 0.99 ค่าความแปรปรวน เป็น 1, 25 และ 100 และแผนแบบการทดลองขนาด 3x3 4x4 และ 5x5 ข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ได้จากการจำลองด้วยเทคนิคมอนติคาร์โลและกระทำการทดลองซ้ำ ๆ กัน 500 ครั้ง ในสถานการณ์ที่กำหนด เพื่อคำนวณหาค่าระยะทางยุคลิดเฉลี่ย (Eu) ของตัวประมาณสัมประสิทธิ์ในตัวแบบและตัวประมาณสัมประสิทธิ์ในตัวแบบอัตตถดถอย MSE(phi^) และค่าความคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ยของตัวประมาณความแปรปรวน MSE(sigma^2e) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) กรณีค่าความคลาดเคลื่อนเป็นอิสระกัน การประมาณค่าพารามิเตอร์ด้วยวิธีกำลังสองต่ำสุดแบบสามัญให้ค่า ต่ำที่สุดและใกล้เคียงกับการประมาณค่าด้วยวิธีการประมาณแบบสองขั้นและวิธีภาวะน่าจะเป็นสูงสุด ที่ไม่มีการประมาณค่าสัมประสิทธิ์ในตัวแบบอัตตถดถอยในทุกกรณี ทั้งนี้ค่า Eu และ MSE(sigma^2e) จะมีค่าลดลงเมื่อจำนวนซ้ำในการเก็บข้อมูลและขนาดตัวแบบเพิ่มขึ้น แต่จะมีค่าเพิ่มขึ้นเมื่อค่าความแปรปรวนสูงขึ้น 2) กรณีค่าความคลาดเคลื่อนมีความสัมพันธ์กันแบบอัตตถดถอยลำดับที่หนึ่ง การประมาณค่าพารามิเตอร์ด้วยวิธีภาวะน่าจะเป็นสูงสุด ที่มีการประมาณค่าสัมประสิทธิ์ในตัวแบบอัตตถดถอย ให้ค่า Eu MSE(phi^) และ MSE(sigma^2e) ต่ำที่สุดในทุกกรณี รองลงมาได้แก่ วิธีการประมาณค่าแบบสองขั้น ที่มีการประมาณค่าสัมประสิทธิ์ในตัวแบบอัตตถดถอย และวิธีกำลังสองต่ำสุดแบบสามัญจะเกิดค่าความผิดพลาดสูงที่สุด ความผิดพลาดในการประมาณค่าแปรผกผันกับระดับของค่าอัตตถดถอยลำดับที่หนึ่ง และแปรผันตามจำนวนซ้ำในการเก็บข้อมูลและขนาดของตัวแบบ นั่นคือ การประมาณจะผิดพลาดมากขึ้นเมื่อระดับของค่าอัตตถดถอยลำดับที่หนึ่งมีค่ามากขึ้น หรือจำนวนซ้ำของการเก็บข้อมูลหรือขนาดของตัวแบบมีขนาดลดลง
DOI: 10.14457/cu.the.2002.439
title: การพยากรณ์อัตรผลตอบแทนเพื่อชดเชยความเสี่ยงด้วยอัตราผลตอบแทนจากเงินปันผล และอัตราส่วนกำไรต่อราคาตลาดสำหรับบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ จัดทำขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสามารถของคุณลักษณะของหุ้นสามัญในการอธิบายอัตราผลตอบแทนเพื่อชดเชยความเสี่ยง คุณลักษณะของหุ้นสามัญนำมาศึกษาประกอบด้วย อัตราผลตอบแทนจากเงินปันผล อัตราส่วนกำไรต่อราคาตลาด อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้น ขนาดสินทรัพย์ และค่าในอดีตของอัตราผลตอบแทนเพื่อชดเชยความเสี่ยงซึ่งคุณลักษณะเหล่านี้สะท้อนโอกาสในการเติบโต ความเสี่ยงทางธุรกิจ และความเสี่ยงทางการเงิน โดยข้อมูลที่นำมาศึกษา คือ ข้อมูลรายปี ระหว่างปี พ.ศ. 2537 พ.ศ. 2544 ของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย จำนวน 165 บริษัท ผลการศึกษาพบว่า คุณลักษณะของหุ้นสามัญในอดีตที่มีอิทธิพลในการอธิบายอัตราผลตอบแทนเพื่อชดเชยความเสี่ยง ได้แก่ อัตราผลตอบแทนจากเงินปันผลที่ไม่คาดหวัง อัตราส่วนกำไรต่อราคาตลาด อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้น และอัตราผลตอบแทนเพื่อชดเชยความเสี่ยง ขณะที่คุณลักษณะอื่นในอดีต ได้แก่ อัตราผลตอบแทนจากเงินปันผลที่คาดหวัง และขนาดสินทรัพย์ไม่สามารถอธิบายอัตราผลตอบแทนเพื่อชดเชยความเสี่ยงอย่างมีนัยสำคัญ แสดงว่าอัตราผลตอบแทนเพื่อชดเชยความเสี่ยงเป็นผลมาจากโอกาสในการเติบโต ความเสี่ยงทางธุรกิจ และความเสี่ยงทางการเงิน
DOI: 10.14457/cu.the.2002.440
title: การเปรียบเทียบวิธีการคัดเลือกสมการถดถอยที่ดีที่สุด ภายใต้แนวทางของเบส์ ในการวิเคราะห์ความถดถอยเชิงเส้นพหุคูณ
DOI: 10.14457/cu.the.2002.441
title: การเปรียบเทียบตัวประมาณริดจ์สำหรับการถดถอยแบบริดจ์ โดยเน้นแนวคิดแบบเบส์
DOI: 10.14457/cu.the.2002.442
title: การเปรียบเทียบแผนภูมิควบคุมสำหรับกระบวนการที่มีการเปลี่ยนแปลงน้อยในค่าเฉลี่ย
DOI: 10.14457/cu.the.2002.443
title: การสร้างตัวแบบกองทุนบำนาญ : วิธีการ Stochastic
DOI: 10.14457/cu.the.2002.444
title: การเปรียบเทียบอำนาจการทดสอบของตัวสถิติ ที่ใช้ในการทดสอบการแจกแจงปกติหลายตัวแปร
DOI: 10.14457/cu.the.2002.445
title: การเปิดเสรีทางการเงินในประเทศไทย : การเจริญเติบโตหรือวิกฤต
DOI: 10.14457/cu.the.2003.1254
title: การเปิดเผยข้อมูลในรายงานประจำปีของบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย : กรณีศึกษาของบริษัทในธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และอุตาหกรรมวัสดุก่อสร้างและเครื่องตกแต่ง

description: ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะของบริษัทกับระดับการเปิดเผยข้อมูล ในรายงานประจำปีของบริษัท โดยศึกษาเฉพาะบริษัทในธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ กับบริษัทในอุตสาหกรรมวัสดุก่อสร้างและเครื่องตกแต่งในช่วงปี พ.ศ. 2543-2545 ในการวิเคราะห์ข้อมูลและการทดสอบสมมติฐานได้ใช้วิธีการทางสถิติ เช่น ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบแบบที และการวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหุ จากการวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหุของลักษณะของบริษัท กับระดับการเปิดเผยข้อมูลในรายงานประจำปีของบริษัทพบว่า กำไรสุทธิต่อส่วนของผู้ถือหุ้นมีความสัมพันธ์ทางบวก กับระดับการเปิดเผยข้อมูลในรายงานประจำปีของบริษัทในธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ นอกจากนี้ยังพบว่ากำไรสุทธิต่อส่วนของผู้ถือหุ้น และอัตราส่วนแสดงสภาพคล่องมีความสัมพันธ์ทางบวกกับ ระดับการเปิดเผยข้อมูลในรายงานประจำปีของ บริษัทในอุตสาหกรรมวัสดุก่อสร้างและเครื่องตกแต่ง แต่ขนาดของบริษัทมีความสัมพันธ์ทางลบกับระดับการเปิดเผยข้อมูล ในรายงานประจำปีของบริษัทในอุตสาหกรรมวัสดุก่อสร้างและเครื่องตกแต่ง ผลการวิจัยพบว่า บริษัทควรปรับปรุงการเปิดเผยข้อมูลในด้านภาษาที่ใช้ในการนำเสนอข้อมูล และการรายงานข้อมูลให้ทันต่อเวลาที่จะนำข้อมูลมาใช้ในการตัดสินใจ นอกจากนี้ผลการวิจัยยังพบว่า หากบริษัทเปิดเผยข้อมูลตามข้อกำหนดของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย และสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ บริษัทจะได้รับความน่าเชื่อถือจากผู้ใช้รายงานประจำปี และนักลงทุนจะสนใจซื้อหลักทรัพย์ของบริษัทมากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2003.1255
title: การให้ความสำคัญต่อมุมมองตามแนวคิดระบบการวัดผลการปฏิบัติงานดุลยภาพและความสัมพันธ์ต่อผลการดำเนินงานขององค์กรในอุตสาหกรรมนมพร้อมดื่มของประเทศไทย

description: งานวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1.เพื่อศึกษาการให้ความสำคัญในมุมมองของการดำเนินงานแต่ละด้าน ได้แก่ การเงิน ลูกค้า กระบวนการภายใน นวัตกรรมและการเรียนรู้ สังคม สิ่งแวดล้อม 2.เพื่อศึกษาตัววัดผลการดำเนินงานที่สำคัญ 3.เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการให้ความสำคัญต่อมุมมองและผลการดำเนินงาน งานวิจัยนี้เสนอแนวคิดว่าการให้ความสำคัญต่อมุมมองในการดำเนินงานด้านต่างๆจะมีผลต่อผลการดำเนินงานด้านต่างๆที่เกี่ยวข้อง กรอบแนวคิดในการวิจัยพัฒนามาจากงานวิจัย ทฤษฎีเรื่องระบบการวัดผลการปฏิบัติงานดุลยภาพ ข้อมูลในการวิจัยได้มาจากแบบสอบถามผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมนมพร้อมดื่มที่มีอัตราการตอบกลับร้อยละ 54.02 ที่ได้ส่งไปยังผู้บริหารสูงสุด การวิเคราะห์ใช้เทคนิคการวิเคราะห์องค์ประกอบ และความสัมพันธ์โครงสร้างเชิงเส้น(Linear Structural Relationship LISREL) ผลการวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่าการให้ความสำคัญ แบ่งเป็น 3 กลุ่ม คือ 1.ยอดขายกำไร และส่วนแบ่งตลาด 2.ลูกค้า กระบวนการภายใน และประสิทธิภาพทางการเงิน 3.นวัตกรรม สังคม และสิ่งแวดล้อม และพบว่ากลุ่มยอดขายกำไร ส่วนแบ่งตลาดถูกให้ความสำคัญต่ำกว่ากลุ่มอื่น ผลการดำเนินงาน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ 1.กลุ่มที่เป็นตัวเงิน 2.กลุ่มที่ไม่เป็นตัวเงิน องค์กรมีผลการดำเนินงานที่ไม่เป็นตัวเงินดีกว่าที่เป็นตัวเงิน ผลการวิจัยพบความสัมพันธ์ระหว่างการให้ความสำคัญต่อยอดขายกำไร และส่วนแบ่งตลาด กับผลการดำเนินงานที่เป็นตัวเงิน สำหรับการให้ความสำคัญต่อนวัตกรรม สังคม สิ่งแวดล้อมนั้นก็มีความสัมพันธ์กับผลการดำเนินงานที่ไม่เป็นตัวเงินเท่านั้น งานวิจัยนี้อธิบายผลการดำเนินงานที่เป็นตัวเงินได้ต่ำเพียงร้อยละ 9 ซึ่งอาจแสดงว่ามีตัวแปรอื่นที่เกี่ยวข้องกับผลการดำเนินงานที่เป็นตัวเงิน ซึ่งอยู่นอกกรอบแนวคิดในการวิจัยครั้งนี้
DOI: 10.14457/cu.the.2003.1256
title: ปัจจัยที่มีผลต่อระดับการเปิดเผยข้อมูลของเครื่องมือทางการเงินของธนาคารพาณิชย์ที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

description: งานวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ 1. เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการเปิดเผยข้อมูลของเครื่องมือทางการเงิน และ 2. เพื่อเป็นแนวทางที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ใช้งบการเงินให้มีความเข้าใจและสามารถใช้ข้อมูลประกอบการตัดสินใจลงทุนได้มากขึ้น กรอบแนวคิดของงานวิจัยนี้ได้พัฒนาจากงานวิจัยในอดีตเกี่ยวกับคุณภาพของรายงานทางการเงิน ข้อมูลในการวิจัยรวบรวมจากแบบสอบถามผู้บริหารระดับสูงฝ่ายบัญชีธนาคารพาณิชย์ที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย มีอัตราการตอบกลับ 92.86 เปอร์เซ็นต์ วิธีการวิเคราะห์ใช้เทคนิคการวิเคราะห์องค์ประกอบ การวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหุและการวิเคราะห์สหสัมพันธ์ ผลการวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่าปัจจัยที่มีผลต่อการเปิดเผยข้อมูล แบ่งเป็น 4 กลุ่ม คือ 1. ความสามารถในการทำกำไร 2. ขนาดกิจการ 3. โครงสร้างการเป็นเจ้าของและประเภทสำนักงานสอบบัญชี และโครงสร้างเงินทุนและโครงสร้างกรรมการอิสระ ซึ่งไม่พบความสัมพันธ์ที่มีสาระสำคัญ จากการทดสอบความถดถอยเชิงพหุกลุ่มปัจจัย แต่ทั้งนี้ เมื่อวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหุปัจจัยทั้ง 6 ปัจจัย คือ 1. ขนาดกิจการ 2. โครงสร้างการเป็นเจ้าของ 3. โครงสร้างเงินทุน 4. ประเภทสำนักงานสอบบัญชี 5. ความสามารถในการทำกำไร และ 6. โครงสร้างกรรมการอิสระ ผลการวิจัยพบว่าขนาดกิจการโครงสร้างเงินทุน ความสามารถในการทำกำไร และโครงสร้างกรรมการอิสระ มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับระดับการเปิดเผยข้อมูล โดยเฉพาะขนาดกิจการและความสามารถในการทำกำไร ซึ่งมีความสัมพันธ์กับระดับการเปิดเผยข้อมูลอย่างมีสาระสำคัญ ทั้งนี้เพื่อความคุมอายุการก่อตั้งธนาคาร ผลการวิจัยเป็นหลักฐานแสดงว่า เมื่อธนาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่มีอายุการก่อตั้งมากและมีความสามารถในการทำกำไร ผู้ใช้งบการเงินจะได้รับประโยชน์จากการเปิดเผยข้อมูลเครื่องมือทางการเงินมากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2003.1257
title: วิธีการประมาณค่าพารามิเตอร์ในตัวแบบการถดถอยเชิงเส้นพหุคูณเมื่อเกิดพหุสัมพันธ์

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบวิธีประมาณค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยพหุคูณเมื่อเกิดพหุสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระ โดยการเปรียบเทียบวิธีการถดถอยองค์ประกอบหลัก(PC) วิธีการถดถอยแบบรากแฝง(LR) และวิธีการประมาณของลิวเมื่อมีข้อจำกัด(RL) ซึ่งเกณฑ์การเปรียบเทียบคือ ค่าเฉลี่ยของความคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ยของสัมประสิทธิ์การถดถอยพหุคูณ ขนาดตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเท่ากับ 15, 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80, 90 และ 100 ความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงแบบปกติ ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 1.0, 5.0 และ 10.0 ตามลำดับ ระดับความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระ X[subscript 1] และ X[subscript 2]เท่ากับ 0.10, 0.30, 0.50, 0.70, 0.80 และ 0.90 เมื่อจำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 3 (X[subscript 1], X[subscript 2] และ X[subscript 3]) และเท่ากับ (0.10,0.30), (0.50,0.70) และ (0.80,0.90) สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระ (X[subscript 1] และ X[subscript 2], X[subscript 4] และ X[subscript 5]) เมื่อจำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 5 ข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยได้จากการจำลองด้วยเทคนิคมอนติคาร์โลซึ่งกระทำซ้ำ 1,000 ครั้งในแต่ละสถานการณ์ ผลการวิจัยปรากฏว่าระดับความสัมพันธ์ ขนาดตัวอย่าง จำนวนตัวแปรอิสระ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของความคลาดเคลื่อนต่างมีผลต่อการประมาณค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยพหุคูณของทั้งสามวิธี โดยค่าเฉลี่ยของความคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ยของสัมประสิทธิ์การถดถอยพหุคูณมีแนวโน้มลดลงเมื่อขนาดตัวอย่างเพิ่มขึ้น แต่มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเมื่อระดับความสัมพันธ์ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของความคลาดเคลื่อน มีค่ามากขึ้น หรือจำนวนตัวแปรอิสระมีจำนวนมากขึ้น กรณีข้อมูลสอดคล้องกับข้อจำกัด ในทุกระดับความสัมพันธ์ และทุกขนาดตัวอย่าง วิธีการประมาณของลิวเมื่อมีข้อจำกัดจะให้ค่าเฉลี่ยของความคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ยต่ำที่สุด ยกเว้นกรณีที่ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของความคลาดเคลื่อนมีขนาดเล็ก(1.0) วิธีการถดถอยองค์ประกอบหลัก วิธีการถดถอยแบบรากแฝงและวิธีการประมาณของลิวเมื่อมีข้อจำกัด จะให้ค่าเฉลี่ยของความคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ยไม่แตกต่างกัน กรณีข้อมูลไม่สอดคล้องกับข้อจำกัด ในทุกกรณีของระดับความสัมพันธ์ ขนาดตัวอย่าง ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของความคลาดเคลื่อน และจำนวนตัวแปรอิสระ วิธีการถดถอยองค์ประกอบหลักเป็นวิธีที่ให้ค่าเฉลี่ยของความคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ยของสัมประสิทธิ์การถดถอยพหุคูณต่ำที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2003.1258
title: โครงสร้างการเป็นเจ้าของและคุณภาพของการเปิดเผยข้อมูล ของบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

description: ตรวจสอบความสัมพันธ์ของโครงสร้างการเป็นเจ้าของ ทั้งการกระจุกตัวและองค์ประกอบของผู้ถือหุ้น กับคุณภาพการเปิดเผยข้อมูลของบริษัทที่จดทะเบียนในประเทศไทยจำนวน 80 บริษัท โดยใช้การวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหุ และวิเคราะห์ความสอดคล้องกันระหว่างระดับการเปิดเผยข้อมูลจริง ของบริษัทตัวอย่างเหล่านี้กับระดับการเปิดเผยข้อมูลที่ผู้ถือหุ้นภายนอกจำนวน 160 คนต้องการ กระดาษทำการถูกส่งไปให้ผู้จัดการฝ่ายบัญชีของบริษัทที่สุ่มตัวอย่างมา เพื่อตรวจสอบแนวทางการเปิดเผยข้อมูลของบริษัท จากนั้นจึงนำมาสร้างดัชนีการเปิดเผยข้อมูลแบบไม่ถ่วงน้ำหนัก เพื่อใช้วัดระดับคุณภาพของการเปิดเผยข้อมูล ที่แทนด้วยความครอบคลุมในรายละเอียดทั้งการเปิดเผยข้อมูล โดยสมัครใจ โดยข้อกำหนดและโดยรวม สำหรับการวัดการเปิดเผยข้อมูลตามความต้องการของผู้ใช้ข้อมูล แบบสอบถามถูกส่งไปให้ผู้ถือหุ้นภายนอกที่สุ่มตัวอย่างมา เพื่อสำรวจการรับรู้เกี่ยวกับระดับความสำคัญและความจำเป็นของข้อมูล ในรายงานทางการเงินที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของตนเอง ผลการศึกษาระบุว่าการกระจุกตัวของการถือหุ้นซึ่งวัดจากการถือหุ้นสูงสุด 5 ในอันดับแรก มีความสัมพันธ์ในทางลบกับคุณภาพการเปิดเผยข้อมูลโดยสมัครใจ และการเปิดเผยข้อมูลทั้งหมด ส่วนองค์ประกอบของผู้ถือหุ้นพบว่า การถือหุ้นของผู้ถือหุ้นภายในซึ่งวัดจากการถือหุ้นของกรรมการและผู้บริหาร ไม่มีความสัมพันธ์ที่มีนัยสำคัญทางสถิติกับคุณภาพการเปิดเผยข้อมูลโดยสมัครใจ การเปิดเผยข้อมูลโดยข้อกำหนด และการเปิดเผยข้อมูลโดยรวมทั้งหมด ในขณะที่การถือหุ้นของสถาบันมีความสัมพันธ์ในทางบวกกับการเปิดเผยข้อมูลทั้ง 3 ประเภท ดังนั้นผู้ลงทุนสถาบันจึงเป็นกลไกที่สำคัญอย่างยิ่ง ที่ช่วยสนับสนุนให้ระบบข้อมูลและบัญชีของบริษัทมีความโปร่งใส นอกจากนี้ผลการศึกษายังระบุอีกว่า ข้อมูลที่เปิดเผยในรายงานทางการเงินของบริษัทตัวอย่าง ไม่สอดคล้องกับความต้องการของผู้ถือหุ้นภายนอก โดยการเปิดเผยข้อมูลในทางปฏิบัติของบริษัทมีระดับที่ ต่ำกว่าการเปิดเผยข้อมูลที่ผู้ถือหุ้นต้องการ
DOI: 10.14457/cu.the.2002.446
title: การเปลี่ยนแปลงการจ่ายเงินปันผลกับความสามารถในการทำกำไรในอนาคตของบริษัทก่อนและหลังวิกฤตเศรษฐกิจ พ.ศ.2540

description: การวิจัยนี้ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างเงินปันผลกับผลกำไรในอนาคต โดยใช้อัตราการเปลี่ยนแปลงการจ่ายเงินปันผล (Earning Changes) เป็นตัวพยากรณ์ความสามารถในการทำกำไรในอนาคตของบริษัท โดยมีสมมติฐานว่าบริษัทจะคาดการณ์ผลกำไรที่เกิดในอนาคตจึงตัดสินใจจ่ายเงินปันผล ในการศึกษาครั้งนี้ได้ปรับปรุงสมการถดถอยขึ้นใหม่ โดยวัดความสามารถในการทำกำไรในรูปเปอร์เซ็นต์ของมูลค่าทางบัญชีหุ้นสามัญ นอกจากนี้ได้เสนอแนวทางใหม่โดยใช้กำไรที่คาดการณ์ (Future Earnings) และกำไรที่ผิดปกติจากที่คาดการณ์ (Abnormal earnings) เป็นตัวบ่งชี้ความสามารถของบริษัท รวมทั้งศึกษาปัจจัยอื่นๆ ที่สามารถพยากรณ์ความสามารถในการทำกำไรในอนาคตของบริษัทได้ การศึกษาได้ใช้ข้อมูลบริษัทที่จดทะเบียนอยู่ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย โดยแบ่งการศึกษาออกเป็น 2 ช่วง คือ ช่วงก่อนวิกฤตเศรษฐกิจ ระหว่างปี พ.ศ. 2537-2540 และช่วงหลักวิกฤตเศรษฐกิจ ระหว่างปี พ.ศ. 2541-2544 และจากผลจากการศึกษาด้วยวิธีอัตราการเปลี่ยนแปลงการจ่ายเงินปันผลพยากรณ์ความสามารถของบริษัท พบว่าช่วงก่อนวิกฤตเศรษฐกิจ ให้ผลขัดแย้งกับการศึกษาก่อนหน้านี้ (อมร ทรัพย์ทวีกุล, 2542) โดยการวิจัยนี้พบว่าการจ่ายเงินปันผลแบบเพิ่มขึ้นสามารถพยากรณ์ความสามารถในการทำกำไรในอนาคตของบริษัทได้ในทิศทางเดียวกัน ส่วนวิธีการวัดกำไรที่ผิดปกติจากที่คาดการณ์ และกำไรที่คาดการณ์ ให้ผลที่คล้ายกัน แต่ค่าสัมประสิทธิ์ที่ได้จากวิธีวัดกำไรที่ผิดปกติจากที่คาดการณ์จะมีนัยสำคัญมากกว่า โดยพบความสัมพันธ์ทางบวกระหว่างเงินปันผลกับกำไรของบริษัทในช่วง 1 ปีข้างหน้า แต่ในช่วงหลังเกิดวิกฤตเศรษฐกิจ การจ่ายเงินปันผลไม่สามารถพยากรณ์ผลกำไรในอนาคตของบริษัทได้ นอกจากนี้ยังพบปัจจัยอื่นคือ มูลค่าทางบัญชีของหุ้นสามัญ มูลค่าตลาดของหุ้นสามัญ และผลกำไรที่เกิดขึ้นในปีเดียวกับปีที่เปลี่ยนแปลงการจ่ายเงินปันผล ตัวแปรเหล่านี้เป็นตัวแปรที่สามารถสะท้อนความสามารถของบริษัทได้
DOI: 10.14457/cu.the.2002.447
title: การซื้อขายปริมาณมากพฤติกรรมแห่ตามกันและความเร็วในการปรับตัวของราคาหลังการซื้อขายปริมาณมากในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ใช้ข้อมูลรายการซื้อขาย (Transaction Data) บนหลักทรัพย์ 96 หลักทรัพย์ในช่วงเวลาตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2539 ถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2541 เพื่อทดสอบว่า เกิดพฤติกรรมแห่ตามกันขึ้นหลังเกิดการซื้อขายปริมาณมากหรือไม่ และมีปัจจัยใดที่ส่งผลต่อระดับของพฤติกรรมแห่ตามกัน รวมทั้งศึกษาถึงความเร็วในการปรับตัวของราคาหลังเกิดการซื้อขายปริมาณมาก ขนาดของผลกระทบต่อราคาแบบต่าง ๆ และพยายามหาสมมติฐานที่สามารถอธิบายผลกระทบต่อราคาดังกล่าวได้ดีที่สุด โดยผลการศึกษาพบว่า ในช่วง 20 นาทีแรกหลังการซื้อขายปริมาณมากจะเกิดพฤติกรรมแห่ตามกันซึ่งมีระดับเฉลี่ยระหว่าง 9 ถึง 11 เปอร์เซ็นต์ โดยระดับพฤติกรรมแห่ตามกันมีแนวโน้มลดลงเมื่อเวลาผ่านไป และระดับพฤติกรรมแห่ตามกันในทิศทางตรงข้ามกับการซื้อขายปริมาณมากจะมีค่าสูงกว่าระดับพฤติกรรมแห่ตามกันในทิศเดียวกับการซื้อขายปริมาณมาก โดยระดับพฤติกรรมแห่ตามกันจะมีความสัมพันธ์ทางบวกกับมูลค่าของรายการซื้อขายปริมาณมาก (บาท) แต่กลับมีความสัมพันธ์ทางลบกับราคาหลักทรัพย์ และผลตอบแทนในช่วง 5 นาทีก่อนเกิดการซื้อขายปริมาณมาก นอกจากนี้พบว่า ในตลาดหลักทรัพย์ไทย มีแนวโน้มเกิดพฤติกรรมแห่ซื้อได้มากกว่าพฤติกรรมแห่ขาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังการขายหลักทรัพย์ปริมาณมาก การศึกษาเกี่ยวกับการปรับตัวของราคาแสดงให้เห็นว่า ราคาหลักทรัพย์ใช้เวลาปรับตัวประมาณ 25 และ 20 นาทีหลังเกิดการซื้อและขายปริมาณมากตามลำดับ แต่กลุ่มตัวอย่างที่เกิดพฤติกรรมแห่ตามกันในระดับสูงจะใช้เวลาในการปรับตัวน้อยกว่า โดยการปรับตัวในช่วง 5 นาทีแรกจะเป็นการปรับตัวในทิศทางเดียวกับการซื้อขายปริมาณมาก นอกจากนี้พบว่า เกิดผลกระทบต่อราคาแบบถาวรมีขนาดใหญ่กว่าผลกระทบแบบชั่วคราว และผลกระทบต่อราคาแบบถาวรมีความสัมพันธ์ในทางบวกกับขนาดของการซื้อขายปริมาณมาก ในขณะที่ผลกระทบต่อราคาแบบชั่วคราวมีความสัมพันธ์ในทางบวกกับขนาดของการซื้อขายปริมาณมากบนหลักทรัพย์ที่เป็นวอร์แรนท์เท่านั้น จึงสรุปได้ว่าสมมติฐานเกี่ยวกับข้อมูล (Information Hypothesis) เป็นสาเหตุให้เกิดผลกระทบต่อราคาดังกล่าว ส่วนสมมติฐานเกี่ยวกับสภาพคล่อง (Liquidity Hypothesis) สามารถอธิบายได้เฉพาะกรณีที่หลักทรัพย์เป็นวอร์แรนท์เท่านั้น
DOI: 10.14457/cu.the.2002.448
title: ผลประโยชน์จากการไปลงทุนในต่างประเทศโดยไม่ต้องไปซื้อขายหลักทรัพย์ในต่างประเทศ : การศึกษาสำหรับประเทศไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ จัดทำขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อทำการศึกษาเพื่อศึกษาถึงความเป็นไปได้ในการสร้างกลุ่มการลงทุนที่ประกอบด้วยหลักทรัพย์ที่มีการซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยเลียนแบบการไปลงทุนยังต่างประเทศ โดยใช้ข้อมูลรายเดือนของประเทศกำลังเติบโตและประเทศที่พัฒนาแล้ว กลุ่มละ 5 ประเทศ ซึ่งช่วงเวลาที่ทำการศึกษาคือ ปี พ.ศ. 2537-2544 ผลการศึกษาพบว่า มีความเป็นไปได้ในการสร้างกลุ่มการลงทุนเลียนแบบดัชนีตลาดหลักทรัพย์ต่างประเทศในกลุ่มประเทศที่กำลังเติบโต และการไปลงทุนต่างประเทศควบคู่กับกลุ่มการลงทุนในประเทศที่เราสร้างขึ้นโดยเฉลี่ยไม่ได้ทำให้นักลงทุนได้รับประโยชน์เพิ่มขึ้น สำหรับการดูแนวโน้มของความสามารถในการเลียนแบบการลงทุนในต่างประเทศในอนาคตพบว่า ประเทศในกลุ่มกำลังเติบโตความสามารถในการเลียนแบบในปี 2545 ใกล้เคียงดัชนีของประเทศนั้นๆ แต่กลุ่มการลงทุนในประเทศที่เราสร้างขึ้นเลียบแบบกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้วโดยเฉลี่ยให้ประโยชน์แตกต่างจากการไปลงทุนในประเทศที่พัฒนาแล้วโดยตรง
DOI: 10.14457/cu.the.2002.449
title: การเปรียบเทียบอำนาจการทดสอบของตัวสถิติทดสอบความแตกต่าง ระหว่างค่าเฉลี่ยของ 2 ประชากร

description: เปรียบเทียบอำนาจการทดสอบของตัวสถิติทดสอบความแตกต่าง ระหว่างค่าเฉลี่ยของ 2 ประชากร ได้แก่ ตัวสถิติที ตัวสถิติยูของแมน-วิทนีย์ ตัวสถิติแบบดัดแปลงของโอกอร์แมน และตัวสถิติบี โดยพิจารณาจากความสามารถในการควบคุมความน่าจะเป็น ของความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 และอำนาจการทดสอบ เมื่อประชากรทั้งสองกลุ่มมีการแจกแจงเดียวกัน ได้แก่ การแจกแจงปกติ แกมมา ล็อกนอร์มอล ไวบูลล์ และเบตา ค่าสัมประสิทธิ์ ความผันแปรเท่ากับ 0.1, 0.5, 1.0, 1.5 และ 2.0 ขนาดตัวอย่าง เท่ากับ 10, 20, 30, 40, 50, 70 และ 100 และกำหนดเปอร์เซ็นต์ความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ยของ 2 ประชากร เท่ากับ 5%, 10%, 20%, 30%, 40%, และ 50% ณ ระดับนัยสำคัญ 0.01, 0.05 และ 0.10 ในการวิจัยครั้งนี้ใช้เทคนิคการจำลองแบบมอนติคาร์โล และทดลองซ้ำ 2,000 รอบ ในแต่ละสถานการณ์ ผลสรุปของการวิจัยมีดังนี้ 1. การศึกษาความสามารถในการควบคุมความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 สำหรับทุกการแจกแจง ทุกสัมประสิทธิ์ความผันแปรของประชากร ทุกขนาดตัวอย่าง และทุกระดับนัยสำคัญ ตัวสถิติทั้ง 4 ประเภท สามารถควบคุมความคลาดเคลื่อนประเภทที่ 1 ได้ 2. การเปรียบเทียบอำนาจการทดสอบ 2.1 เมื่อประชากรมีการแจกแจงปกติหรือใกล้เคียงปกติ สำหรับทุกสัมประสิทธิ์ความผันแปรของประชากร ทุกขนาดตัวอย่าง และทุกระดับนัยสำคัญที่ศึกษา ตัวสถิติทีมีอำนาจการทดสอบสูงสุด 2.2 เมื่อประชากรไม่ได้มีการแจกแจงปกติ ณ ระดับนัยสำคัญ 0.01 เมื่อกลุ่มตัวอย่างมีขนาดเล็ก (10&lt; = n &lt; =15) ตัวสถิติยูของแมน-วิทนีย์มีอำนาจการทดสอบสูงสุด สำหรับตัวอย่างขนาดปานกลางและใหญ่ (20&lt; = n &lt; =100) ตัวสถิติแบบดัดแปลงของโอกอร์แมนมีอำนาจการทดสอบสูงสุด ณ ระดับนัยสำคัญ 0.05 และ 0.10 สำหรับทุกขนาดตัวอย่าง ตัวสถิติแบบดัดแปลงของโอกอร์แมนมีอำนาจการทดสอบสูงสุด 2.3 อำนาจการทดสอบแปรผันตามความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ยของ 2 ประชากร ขนาดตัวอย่าง และระดับนัยสำคัญ
DOI: 10.14457/cu.the.2002.450
title: การประมาณค่าพารามิเตอร์ของตัวแบบถดถอยโลจิสติค ด้วยวิธีความควรจะเป็นสูงสุดแบบอะซิมโตติคและวิธีมอนติคาร์โล

description: เปรียบเทียบวิธีการประมาณค่าพารามิเตอร์ในตัวแบบถดถอยโลจิสติค โดยวิธีการประมาณค่าพารามิเตอร์ที่ใช้ในการวิจัยนี้คือ วิธีความควรจะเป็นสูงสุดแบบอะซิมโตติค (Asymptotic maximum likelihood method) และวิธีมอนติคาร์โล (Monte carlo method) เมื่อตัวแบบถดถอยโลจิสติคมีรูปแบบดังนี้ phi(X) = e[superscript beta[subscript 0]]+[superscript beta[subscript 1]] [superscript X[subscript 1]]+…+ [superscript beta[subscript p]] [superscript X[subscript p]]/1+e[superscript beta[subscript 0]]+[superscript beta[subscript 1]] [superscript X[subscript 1]]+…+ [superscript beta[subscript p]] [superscript X[subscript p]] โดยที่ phi(X) แทน ความน่าจะเป็นของการเกิดเหตุการณ์ที่สนใจของตัวแปรตาม (y) X[subscript 1], X[subscript 2],…,X[subscript p] แทน ตัวแปรอธิบาย beta[subscript 0], beta[subscript 1],... beta[subscript p] แทน ค่าสัมประสิทธิ์การถดถอย p แทน จำนวนตัวแปรอธิบาย และ e แทน ค่าคงที่มีค่าประมาณ 2.718 สำหรับข้อมูลตัวแปรตามที่ใช้ในการวิจัยนี้มีการแจกแจงแบบทวินามด้วย พารามิเตอร์ n[subscript i] = n และ phi(x[subscript i]) การเปรียบเทียบกระทำภายใต้สถานการณ์ของจำนวน ตัวแปรอธิบายในแต่ละตัวแบบเป็น 1 3 และ 5 ตัว ตามลำดับ ขนาดตัวอย่าง (k) เท่ากับ 30 90 และ 150 กำหนดค่าพารามิเตอร์ n เท่ากับ 10 20 และ 30 เกณฑ์ที่ใช้ในการเปรียบเทียบคือ ค่าเฉลี่ยของความคลาดเคลื่อนยกกำลังสอง (AMSE) และใช้ตัวสถิติ Deviance เป็นเกณฑ์ประกอบการตัดสินใจ ข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ได้จากการจำลองด้วยเทคนิคมอนติคาร์โล โดยกระทำซ้ำ 500 ครั้ง ในแต่ละสถานการณ์โดยใช้โปรแกรม S-PLUS 2000 ผลการวิจัยสรุปดังนี้ ค่า AMSE ของวิธีความควรจะเป็นสูงสุดแบบอะซิมโตติคต่ำกว่าค่า AMSE ของวิธีมอนติคาร์โลในทุกสถานการณ์ ผลการวิจัยสอดคล้องกับค่า Deviance ซึ่งค่า Deviance ของวิธีความควรจะเป็นสูงสุดแบบอะซิมโตติคต่ำกว่าค่า Deviance ของวิธีมอนติคาร์โลในทุกสถานการณ์ พิจารณา ค่า AMSE ของวิธีความควรจะเป็นสูงสุดแบบอะซิมโตติคและของวิธีมอนติคาร์โล พบว่า ค่า AMSE ของวิธีความควรจะเป็นสูงสุดแบบอะซิมโตติคและของวิธีมอนติคาร์โล จะมีค่าใกล้เคียงกันมากขึ้นเมื่อขนาดตัวอย่างเพิ่มขึ้น