cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.635
title: ระบบการเรียนแบบกลุ่มสืบสอบบนแหล่งทรัพยากรด้านการศึกษาแบบเปิดเพื่อส่งเสริมการรู้สารสนเทศดิจิทัลและการรับรู้ทางจริยธรรมทางสารสนเทศของนิสิตนักศึกษาครุศาสตร์ศึกษาศาสตร์

description: วัตถุประสงค์ของการวิจัยในครั้งนี้ 1) เพื่อพัฒนาระบบการเรียนแบบกลุ่มสืบสอบบนแหล่งทรัพยากรด้านการศึกษาแบบเปิดเพื่อส่งเสริมการรู้สารสนเทศดิจิทัลและการรับรู้ทางจริยธรรมทางสารสนเทศของนิสิตนักศึกษาครุศาสตร์ศึกษาศาสตร์ 2) เพื่อศึกษาการใช้ระบบการเรียนฯที่มีต่อการรู้สารสนเทศดิจิทัลของผู้เรียน 3) เพื่อศึกษาการใช้ระบบการเรียนฯที่มีต่อการรับรู้ทางจริยธรรมทางสารสนเทศของผู้เรียน และ 4) เพื่อศึกษาพฤติกรรมการใช้สารสนเทศแบบเปิดของผู้เรียน การวิจัยมี 4 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 การศึกษากรอบแนวคิด ระยะที่ 2 การพัฒนาระบบการเรียนฯ ระยะที่ 3 การศึกษาผลการใช้ระบบการเรียนฯ และระยะที่ 4 การรับรองระบบการเรียนฯ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบวัดการรู้สารสนเทศดิจิทัล แบบวัดการรับรู้ทางจริยธรรมทางสารสนเทศ แบบสังเกตพฤติกรรมการใช้ทรัพยากรแบบเปิด เว็บไซต์ระบบการเรียนฯ และแบบรับรองระบบการเรียนฯ ตัวอย่างครั้งนี้ คือ นิสิตคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 19 คน เข้าร่วมเป็นระยะเวลา 5 สัปดาห์ และทำการทดสอบเพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ด้านการรู้สารสนเทศดิจิทัลและการรับรู้ทางจริยธรรมทางสารสนเทศก่อนและหลังการเรียน จากนั้นให้ผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่านรับรองระบบการเรียนฯ ผลการวิจัยพบว่า1. องค์ประกอบของระบบการเรียนสืบสอบแบบกลุ่มบนแหล่งทรัพยากรด้านการศึกษาแบบเปิดฯ ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ ดังนี้ 1) ปัจจัยนำเข้า 2) กระบวนการ 3) ผลลัพธ์ และ 4) ข้อมูลป้อนกลับ2. ผู้เรียนที่เรียนด้วยระบบการเรียนแบบกลุ่มสืบสอบบนแหล่งทรัพยากรด้านการศึกษาแบบเปิดฯ มีความสามารถในการรู้สารสนเทศดิจิทัลสูงขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .053. ผู้เรียนที่เรียนด้วยระบบการเรียนแบบกลุ่มสืบสอบบนแหล่งทรัพยากรด้านการศึกษาแบบเปิดฯ มีความสามารถในการรับรู้ทางจริยธรรมทางสารสนเทศสูงขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .054. ผู้เรียนที่เรียนด้วยระบบการเรียนแบบกลุ่มสืบสอบบนแหล่งทรัพยากรด้านการศึกษาแบบเปิดฯ มีพฤติกรรมการใช้ทรัพยากรแบบเปิด 2 ระดับ คือ การเผยแพร่ซ้ำโดยไม่ดัดแปลงแก้ไข และการเรียบเรียงใหม่5. ผู้ทรงคุณวุฒิด้านเทคโนโลยีการศึกษา จำนวน 5 ท่าน เห็นว่าระบบการเรียนฯที่พัฒนาขึ้น มีประสิทธิภาพและมีความเหมาะสม สำหรับนิสิตนักศึกษาครุศาสตร์ศึกษาศาสตร์
DOI: 10.14457/cu.the.2013.636
title: ผลของการจัดการเรียนรู้สุขศึกษาตามแนวคิดพัฒนาด้านจิตพิสัยที่มีต่อเจตคติด้านสุขภาพและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 5

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของคะแนนเจตคติด้านสุขภาพและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้และการปฏิบัติเรื่องการสร้างเสริมสุขภาพก่อนและหลังการทดลอง ของนักเรียนกลุ่มทดลองและของนักเรียนกลุ่มควบคุม 2) เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของคะแนนเจตคติด้านสุขภาพและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้และการปฏิบัติเรื่องการสร้างเสริมสุขภาพหลังการทดลองระหว่างนักเรียนกลุ่มทดลองกับนักเรียนกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 จำนวน70 คน โรงเรียนวิชากร แบ่งเป็น 2 กลุ่มนักเรียนกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการเรียนรู้วิชาสุขศึกษาตามแนวคิดการพัฒนาด้านจิตพิสัย จำนวน 35 คน และนักเรียนกลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบปกติจำนวน 35 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้วิชาสุขศึกษาตามแนวคิดการพัฒนาด้านจิตพิสัย จำนวน 8 แผนมีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.78 แบบวัดเจตคติด้านสุขภาพและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้และการปฏิบัติเรื่องการสร้างเสริมสุขภาพมีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.82, 0.86, 0.95 มีค่าความเที่ยง 0.92, 0.87, 0.90 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบความแตกต่างค่าเฉลี่ยของคะแนนด้วยค่า”ที” ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 ผลการวิจัยพบว่า 1) ค่าเฉลี่ยของคะแนนเจตคติด้านสุขภาพและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้และการปฏิบัติเรื่องการสร้างเสริมสุขภาพหลังการทดลองของกลุ่มทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ค่าเฉลี่ยของคะแนนเจตคติด้านสุขภาพและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้และการปฏิบัติเรื่องการสร้างเสริมสุขภาพก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มควบคุม ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .052) ค่าเฉลี่ยของคะแนนเจตคติด้านสุขภาพและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้และการปฏิบัติเรื่องการสร้างเสริมสุขภาพหลังการทดลองของกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.637
title: การพัฒนาดัชนีชี้วัดสุขภาพของนักเรียนประถมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาดัชนีชี้วัดสุขภาพและเกณฑ์ดัชนีชี้วัดสุขภาพของนักเรียนชั้นประถมศึกษา โดยใช้เทคนิคเดลฟาย ผู้วิจัยได้รวบรวมความคิดเห็นจากผู้เชี่ยวชาญทางด้านสุขศึกษาหรือด้านสุขภาพ จำนวน 17 คน โดยใช้แบบสอบถามที่สร้างขึ้น และดำเนินการเก็บข้อมูลจำนวน 3 รอบ แล้วนำมาหาค่ามัธยฐาน ฐานนิยม ค่าความแตกต่างระหว่างค่ามัธยฐานและฐานนิยม และค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ นำมาสรุปหาฉันทามติของกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ จากนั้นนำดัชนีชี้วัดสุขภาพ ที่ได้รับฉันทามติจากกลุ่มผู้เชี่ยวชาญมากำหนดเกณฑ์ประเมินระดับสุขภาพ แล้วทดลองเก็บข้อมูลกับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 62 คน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. ดัชนีชี้วัดสุขภาพของนักเรียนชั้นประถมศึกษาที่ได้รับฉันทามติจากกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ1.1 ด้านสุขภาพกาย มีจำนวน 23 ดัชนี ได้แก่ มีบุคลิกภาพที่ดี มีการพูดเป็นปกติ มีผิวพรรณที่สะอาด มีการได้ยินเป็นปกติ มีการมองเห็นเป็นปกติ มีการเจริญเติบโตสมวัย มีสมรรถภาพทางกายดี มีการพักผ่อนอย่างเพียงพอ มีการออกกำลังกายสม่ำเสมอ มีสุขภาพเหงือกและฟันที่ดี มีน้ำหนักตามเกณฑ์มาตรฐาน มีส่วนสูงตามเกณฑ์มาตรฐาน มีเล็บมือและเล็บเท้าสั้นสะอาด ได้รับการตรวจสุขภาพประจำปี ได้รับการฉีดวัคซีนครบตามกำหนด ไม่เป็นเหา ไม่ใช้สารเสพติด ไม่เจ็บป่วยบ่อยๆ ไม่เป็นโรคผิวหนัง ไม่เป็นโรคโลหิตจาง ไม่เป็นโรคขาดสารอาหาร ไม่เป็นโรคทางเดินหายใจ และไม่มีโรคประจำตัว 1.2 ด้านสุขภาพจิต มีจำนวน 12 ดัชนี ได้แก่ มีอารมณ์ร่าเริงแจ่มใส มองโลกในแง่ดี มีความภูมิใจในตนเอง มีความเข้าใจในตนเองและผู้อื่นดี มีความสัมพันธ์อันดีในครอบครัว มีสมาธิในการเรียนหรือทำกิจกรรม ให้อภัยในความผิดพลาดของผู้อื่น ควบคุมอารมณ์ตนเองได้อย่างเหมาะสม ปรึกษาพ่อแม่ หรือครู เมื่อมีปัญหาหรือวิตกกังวล ไม่หงุดหงิดง่าย ไม่มีอาการซึมเศร้า และไม่มีพฤติกรรมก้าวร้าว1.3 ด้านสุขภาพทางสังคม มีจำนวน 19 ดัชนี ได้แก่ มีความสุภาพเรียบร้อย มีน้ำใจต่อผู้อื่น มีสัมมาคาราวะ มีความรักเพื่อนและบุคคลรอบข้าง มีความซื่อสัตย์สุจริต มีทักษะการสื่อสาร มีความเอื้อเฟื้อต่อผู้อื่น ได้รับการยอมรับจากเพื่อน มีสัมพันธภาพที่ดีกับเพื่อน มีความกล้าในการแสดงออก มีความเสียสละเพื่อส่วนรวม มีความเคารพในสิทธิของผู้อื่น มีความรัก โรงเรียนของตนเอง มีทักษะในการทำงานเป็นกลุ่ม ยอมรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น ปรับตัวเข้ากับเพื่อนและสังคมได้ดี มีทักษะในการปฏิเสธสิ่งที่เป็นโทษต่อสุขภาพ มีความสุขในการเข้าร่วมกิจกรรมของชั้นเรียน และมีความสุขในการเข้าร่วมกิจกรรมของโรงเรียน2. เกณฑ์ดัชนีชี้วัดสุขภาพของนักเรียนประถมศึกษา2.1 ด้านสุขภาพกาย เกณฑ์ 19-23 คะแนน อยู่ระดับดีมาก 15-18 คะแนน อยู่ระดับดี 12-14 คะแนน อยู่ระดับปานกลาง และต่ำกว่า 12 คะแนน อยู่ระดับปรับปรุงแก้ไข2.2 ด้านสุขภาพจิต เกณฑ์ 10-12 คะแนน อยู่ระดับดีมาก 8-9 คะแนน อยู่ระดับดี 6-7 คะแนน อยู่ระดับปานกลาง และต่ำกว่า 6 คะแนน อยู่ระดับปรับปรุงแก้ไข2.3 ด้านสุขภาพทางสังคม เกณฑ์ 16-19 คะแนน อยู่ระดับดีมาก 13-15 คะแนน อยู่ระดับดี 10-12 คะแนน อยู่ระดับปานกลาง และต่ำกว่า 10 คะแนน อยู่ระดับปรับปรุงแก้ไข3. ผลการนำดัชนีชี้วัดสุขภาพของนักเรียนประถมศึกษา ไปเก็บข้อมูลตามสภาพความเป็นจริง พบว่า ระดับสุขภาพของนักเรียนด้านสุขภาพกาย ด้านสุขภาพจิต และด้านสุขภาพทางสังคม ส่วนใหญ่อยู่ในระดับดีมาก คิดเป็น ร้อยละ75.81 64.52 และ 80.65 ตามลำดับ4. ดัชนีชี้วัดสุขภาพของนักเรียนชั้นประถมศึกษาที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นสามารถนำไปปรับใช้ในการประเมินสุขภาพของนักเรียนประถมศึกษาได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.282
title: INNOVATIVE PESTICIDE KIT MODEL FOR VEGETABLE FARM SAFETY SURVEILLANCE PROGRAM

description: Agricultural farming was reported in 2011 as main common sector of Thailand, representing 35.8% of labor force. Recognizing that contaminated pesticides in farm produce, especially the 4 groups; organophosphate, carbamate, pyrethroid and organochlorine were detected. Innovative pesticide kit model was developed in Thailand for vegetable farm safety surveillance. Collected vegetable in central market of Nakhonratchasima province, 5.6% detected samples of unsafe pesticide residues. A quasi study was performed during May 2012-October 2013 in Nakhonratchasima province. Study group; klongtabak village, ladbuakao subdistrict, sekhiew district and control group; ta-ngoy village in chanthuek subdistrict, pakchong district. Pesticide residues were highly detected in marketed Chinese kale vegetable by MOPH, Thailand in 2012, Chinese kale samples from plantations in both groups, were purposively collected. Validated 4 groups innovative pesticide test kit of Department of Medical Sciences, obtained petty patents from Thailand Intellectual Property Department, was used to screen pesticide residues in 62 collected kale samples. All kale samples were analyzed, using spectrophotometer for % acetyl cholinesterase inhibition assay, that enzyme was inhibited by organophosphate and carbamate, detected or suspected unsafe samples were quantitatively determined of pesticide residues (Codex’s MRL) using GLC/HPLC. Before intervention study, two detected samples of chlorpyrifos (&gt;MRL) in control, two detected cypermethrin (&gt;MRL) and one detected
DOI: 10.14457/cu.the.2013.284
title: กลวิธีความไม่สุภาพในรายการเรียลลิตี้โชว์ภาษาไทย

description: งานวิจัยเรื่องนี้มุ่งศึกษาองค์ประกอบในการสื่อสารของการวิจารณ์ในรายการเรียลลิตี้โชว์ภาษาไทยตามแนวชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสารและวิเคราะห์กลวิธีความไม่สุภาพที่ผู้วิจารณ์ใช้ในรายการเรียลลิตี้โชว์ ข้อมูลที่ใช้ในงานวิจัยคือ การวิจารณ์ในรายการเรียลลิตี้โชว์ 3 รายการ ได้แก่ รายการเดอะสตาร์ค้นฟ้าคว้าดาว ปีที่ 6 รายการทรูอะคาเดมีแฟนเทเชียร์ปีที่ 6 และ รายการเดอะดีไซน์เนอร์ฝันตามคิดชีวิตมีดีไซน์ ปีที่ 1 ผู้วิจัยเก็บคำวิจารณ์ ในรายการซึ่งออกอากาศระหว่าง พ.ศ.2552 - พ.ศ.2553 ได้จำนวนทั้งสิ้น 498 ครั้ง ผลการศึกษาพบว่าองค์ประกอบการสื่อสารที่เอื้อให้มีการใช้กลวิธีความไม่สุภาพคือ วัตถุประสงค์และบรรทัดฐานการปฏิสัมพันธ์และการตีความ ส่วนผลการวิจัย กลวิธีความไม่สุภาพในรายการเรียลลิตี้โชว์ภาษาไทยทั้ง 3 รายการ แบ่งได้เป็น 4 กลุ่ม คือ กลวิธีความไม่สุภาพแบบตรง พบ 4 กลวิธีย่อย คือ 1) การตำหนิผู้ฟัง 2) การสั่งให้ผู้ฟังกระทำหรือหยุดการกระทำบางอย่าง 3) การย้ำความผิด 4) การนำผู้ฟังไปเปรียบเทียบกับผู้อื่น กลวิธีความไม่สุภาพแบบอ้อม พบ 5 กลวิธีย่อย คือ 1) การแนะความให้ผู้ฟังรู้ว่าตนเองมีข้อผิดพลาด 2) การประชดประชัน 3) การใช้สำนวนที่มีความหมายในทางลบ 4) การอุปลักษณ์ให้เกิดความตลกขบขัน 5) การกล่าวโทษผู้อื่นหรือสิ่งอื่น กลวิธีความไม่สุภาพแบบยั่วล้อ พบ 4 กลวิธีย่อย คือ 1) การแนะข้อบกพร่องด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง 2) การกล่าวถึงการกระทำที่สื่อในเรื่องเพศ 3) การแสร้งพูดผิดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง 4) การใช้คำหยาบด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง และกลวิธีเสริมความไม่สุภาพ พบเพียง 1 กลวิธีย่อย คือ การใช้คำอุทานที่แสดงความรู้สึกในทางลบ เมื่อวิเคราะห์กลวิธีข้างต้นจะพบว่า การใช้กลวิธีดังกล่าวมีหน้าที่หลัก 2 ประการ คือ 1) เพื่อชี้ให้ ผู้เข้าแข่งขันเห็นข้อบกพร่องของตนและนำไปปรับปรุงแก้ไข และ 2) เพื่อสร้างสีสันในรายการให้ผู้ชมติดตามและวิพากษ์วิจารณ์ผู้วิจารณ์ แม้การใช้กลวิธีความไม่สุภาพต่างไปจากบรรทัดฐานการปฏิสัมพันธ์ของสังคมไทยที่เน้นเรื่อง “การรักษาความสัมพันธ์” และ “ความเกรงใจ” แต่เมื่อพิจารณาจากองค์ประกอบในการสื่อสารและหน้าที่ของการสื่อสารแล้วพบว่า องค์ประกอบของรายการดังกล่าวเอื้อให้ผู้วิจารณ์ใช้กลวิธีความไม่สุภาพแต่อยู่ในปริบทเฉพาะ นอกจากนี้ในการวิจารณ์มีการใช้ความไม่สุภาพร่วมกับกลวิธีความสุภาพเพื่อไม่ให้ขัดกับบรรทัดฐานการปฏิสัมพันธ์ในสังคมไทยจนเกินไป ผลการวิจัยนี้สะท้อนให้เห็นว่า กลวิธีความไม่สุภาพมีรูปแบบการปฏิสัมพันธ์ที่ช่วยสร้างพลังในการสื่อสารและสร้างความน่าสนใจให้แก่รายการเรียลลิตี้โชว์
DOI: 10.14457/cu.the.2013.286
title: THE ACQUISITION OF ENGLISH RESTRICTIVE AND NON-RESTRICTIVE RELATIVE CLAUSES BY L1 THAI LEARNERS

description: This study examined the acquisition of English restrictive and non-restrictive relative clauses (RRCs and NRRCs) by L1 Thai learners in order to test whether three RC-related hypotheses, namely the Noun Phrase Accessibility Hierarchy (NPAH), the Perceptual Difficulty Hypothesis (PDH), and the SO Hierarchy Hypothesis (SOHH), all of which had previously been confined to RRC data, would be equally applicable to NRRCs. As the distinction between English RRCs and NRRCs does not rely on the differences in linear syntactic arrangements that affect the factors these hypotheses are hinged upon, it was hypothesized that these three RC-related hypotheses would be equally applicable to both types of RCs. However, because NRRCs are less common, it was also hypothesized that the acquisition of NRRCs would diverge from that of RRCs. A sentence interpretation task and a grammaticality judgment task were administered to 40 undergraduate students (20 intermediate learners and 20 advanced learners) and five native speakers. The results showed that out of the three RC-related hypotheses, only the NPAH was the hypothesis that both RRC and NRRC acquisition trajectories appeared to conform to, lending support to previous works on L1 Thai learners and suggesting that the NPAH could be extended to NRRCs as well. The PDH seemed to apply only to the acquisition of RRCs while the acquisition of NRRCs systematically challenged the hypothesis, a phenomenon which was ascribed mainly to the possibility that NNRCs have a prototype different from that of RRCs. Interestingly, both RRC and NRRC data did not conform to the prediction made by the SOHH and suggested that discontinuities alone, as proposed by the hypothesis, could not adequately predict the acquisition orders for both RRCs and NRRCs. In addition, the results also demonstrated that learners experienced more difficulty in acquiring NRRCs than RRCs. This asymmetry in acquisition was attributed mainly to NRRCs’ rarity and lesser degree of prototypicality in comparison to RRCs, as well as transfer of instruction and overgeneralization.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.638
title: การนำเสนอแนวทางการจัดการเรียนการสอนดนตรีโดยใช้ดนตรีคลาสสิคและดนตรีสมัยนิยมเพื่อพัฒนาทักษะเปียโนของนักเรียนเปียโนระดับชั้นต้น

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการเรียนการสอนเปียโนในระดับชั้นต้น ในเขตกรุงเทพมหานคร 2) นำเสนอแนวทางการจัดการเรียนการสอนดนตรีโดยใช้ดนตรีคลาสสิคและดนตรีสมัยนิยม เพื่อพัฒนาทักษะเปียโนของนักเรียนในระดับชั้นต้น กลุ่มผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วย 1) เอกสารที่เกี่ยวข้องกับมาตรฐานทักษะปฏิบัติเปียโนคลาสสิคและเปียโนสมัยนิยมในระดับชั้นต้นของทรินิตี 2) อาจารย์เปียโนที่มีประสบการณ์ในการสอนไม่ต่ำกว่า 3 ปี จำนวน 23 คน ในเขตจังหวัดกรุงเทพมหานคร 3) อาจารย์สอนเปียโนที่มีประสบการณ์ในการสอน 5 - 10 ปี และมีประสบการณ์ในการสอนเปียโนคลาสสิคและเปียโนสมัยนิยม จำนวน 5 คน 4) อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านเปียโนสมัยนิยม จำนวน 3 คน 5) อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านเปียโนคลาสสิค จำนวน 3 คน 6) ศิลปินผู้มีชื่อเสียงทางด้านเปียโนสมัยนิยม รวมถึงดนตรีแจ๊ส จำนวน 3 คน เครื่องมือวิจัยได้แก่ 1) แบบวิเคราะห์เอกสาร 2) แบบสอบถาม 3) แบบสัมภาษณ์ และ 4) แบบสังเกตการสอน ผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการจำแนกข้อมูล เปรียบเทียบ การสร้างข้อสรุปเชิงอุปนัย และสังเคราะห์เป็นแนวทางการจัดการเรียนการสอนผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. สภาพการเรียนการสอนเปียโน ในเขตกรุงเทพมหานคร ผู้สอนส่วนใหญ่มีการผสมผสานดนตรีสมัยนิยมเข้ากับการเรียนการสอนดนตรีคลาสสิคในชั้นเรียน เนื่องจากดนตรีสมัยนิยมและดนตรีคลาสสิคมีขอบเขตขององค์ความรู้ทางดนตรีที่ทับซ้อนกัน จะแตกต่างกันในส่วนของการนำองค์ความรู้ไปประยุกต์ใช้ 2. แนวทางการจัดการเรียนการสอนแบ่งออกเป็น 5 ด้าน ประกอบด้วย 1) ด้านการกำหนดวัตถุประสงค์ควรครอบคลุมการพัฒนาและเพิ่มพูนองค์ความรู้ที่จำเป็นในการบรรเลงเปียโนให้แก่ผู้เรียน การเชื่อมโยงองค์ความรู้ทางดนตรีกับทักษะปฏิบัติเปียโนผ่านการลงมือปฏิบัติ และมุ่งให้ผู้เรียนเกิดความคิดสร้างสรรค์ในการบรรเลงเปียโน 2) ด้านเนื้อหาสาระสามารถจำแนกได้เป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ ด้านเทคนิค ด้านความเป็นดนตรี ด้านการแสดงออก และด้านทักษะดนตรี 3) ด้านการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนควรมุ่งเน้นให้เกิดการเชื่อมโยงเนื้อหาด้านเทคนิค ด้านความเป็นดนตรี ด้านการแสดงออก และทักษะดนตรี ผ่านทางการปฏิบัติ 4) ด้านสื่อและอุปกรณ์การเรียนการสอนประกอบด้วย ผู้สอน คลิปวิดิโอ เกมส์ทฤษฎีดนตรี และตารางคอร์ดบทเพลงสมัยนิยม 5) ด้านการวัดและประเมินผล ควรมีการประเมินก่อนเรียน ระหว่างเรียน หลังเรียน และหลังจากจบหลักสูตร โดยการสังเกต การสอบถามความเข้าใจ โดยให้ครอบคลุมทั้งด้านความรู้ ทักษะ และความคิดสร้างสรรค์
DOI: 10.14457/cu.the.2013.639
title: การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ด้วยกิจกรรมเป็นฐานโดยใช้แอพพลิเคชันเพื่อการศึกษาบนอุปกรณ์สื่อสารเคลื่อนที่เพื่อส่งเสริมความมีวินัยของนักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย

description: การวิจัยในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนารูปแบบฯ 2) เพื่อศึกษาผลของการใช้รูปแบบฯ และ 3) เพื่อนำเสนอรูปแบบฯ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการพัฒนารูปแบบ คือ ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 22 คน ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาแอพลิเคชันเพื่อการศึกษา 10 ท่าน ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนวิชาคุณธรรมจริยธรรม 7 ท่าน และผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนโดยใช้กิจกรรมเป็นฐาน 5 ท่าน กลุ่มตัวอย่าง ที่ใช้ในการทดลอง คือ นักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ แบบประเมินรูปแบบ แอพลิเคชันเพื่อการศึกษา แผนการจัดการเรียนรู้ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบวัดสถานการณ์ด้านความมีวินัย แบบบันทึกพฤติกรรมด้วยตนเอง แบบสังเกตพฤติกรรม แบบสอบถามความคิดเห็นในการเรียนโดยใช้รูปแบบฯ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบฯ ที่พัฒนาขึ้น มี 5 องค์ประกอบ คือ 1) สื่อการสอนบนแอพลิเคชันเพื่อการศึกษา 2) กิจกรรมการเรียนรู้ 3) การติดต่อสื่อสาร 4) อุปกรณ์สื่อสารเคลื่อนที่ และ 5) การประเมินผล โดยมี 4 ขั้นตอน ได้แก่ 1) กระตุ้นและให้ประสบการณ์ 2) ให้ความรู้ และลงมือปฏิบัติ 3) ผลสะท้อนกลับ และ 4) ประเมินผล ผลการทดลองใช้รูปแบบการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมเป็นฐานโดยใช้แอพลิเคชันเพื่อการศึกษาบนอุปกรณ์สื่อสารเคลื่อนที่ เพื่อส่งเสริมความมีวินัยของนักเรียนประถมศึกษา พบว่า คะแนนเฉลี่ยความมีวินัยสำหรับนักเรียนประถมศึกษาหลังเรียนของกลุ่มตัวอย่างสูงกว่าคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.640
title: การนำเสนอแนวทางการจัดการเรียนการสอนดนตรีเพื่อพัฒนาเทคนิคการปฏิบัติโน้ตประดับสำหรับนักเรียนเปียโนระดับชั้นกลาง

description: การวิจัยครั้งนี้วัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาสภาพการเรียนการสอนโน้ตประดับสำหรับนักเรียนเปียโนระดับชั้นกลาง และ 2) เพื่อนำเสนอแนวทางการจัดการเรียนการสอนดนตรีเพื่อพัฒนาทักษะโน้ตประดับสำหรับนักเรียนเปียโนระดับชั้นกลาง กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย 1) ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน 2) ผู้สอนจำนวน 10 คน 3) หนังสือสอบวัดมาตรฐานการปฏิบัติทักษะเปียโนระดับเกรด 4 และ ระดับเกรด 5 ของสถาบัน Trinity College London และ 4) ชั้นเรียนการสอบวัดมาตรฐานการปฏิบัติทักษะโน้ตประดับระดับเกรด 4 และเกรด 5 จำนวน 5 ชั้นเรียน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ แบบบันทึกการวิเคราะห์เอกสาร และแบบสังเกตชั้นเรียน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงบรรยายและการวิเคราะห์เนื้อหาผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพการจัดการเรียนการสอนของผู้สอนส่วนใหญ่ให้ความสำคัญกับการจัดการเรียนการสอนเพื่อให้ผู้เรียนมีความรู้พื้นฐานในการปฏิบัติทักษะโน้ตประดับ โดยมีการสอนด้วยการสอดแทรกเนื้อหาของโน้ตประดับไปพร้อมกับบทประพันธ์ และการจัดการเรียนการสอนเน้นการสาธิตเป็นหลัก 2. แนวทางการจัดการเรียนการสอน ประกอบด้วย 5 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านการกำหนดวัตถุประสงค์ที่ครอบคลุมพฤติกรรมการเรียนรู้ด้านพุทธิพิสัย ด้านทักษะพิสัย และด้านจิตพิสัย 2) ด้านเนื้อหาที่ครอบคลุมเนื้อหาด้านทฤษฎี เนื้อหาด้านปฏิบัติ และเนื้อหาด้านบริบททางประวัติศาสตร์ของบทประพันธ์ 3) ด้านกิจกรรม ประกอบด้วย การสาธิต การวิเคราะห์ การวิจารณ์ การสร้างแรงบันดาลใจ การใช้เสียงก่อนสัญลักษณ์ การวางแผนฝึกซ้อม และการแสดง 4) ด้านสื่อ ประกอบด้วย หนังสือประวัติศาสตร์ดนตรีและวรรณคดีดนตรี แบบฝึกหัดด้านเทคนิค แบบฝึกหัดด้านทฤษฎี เว็บไซด์ ซีดีเพลง MP3 และการแสดงสด 5) ด้านการวัดและประเมินผล ประกอบด้วย การประเมินผลระหว่างเรียน การประเมินผลท้ายชั่วโมงเรียน และการประเมินผลหลังเรียน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.641
title: แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของอาจารย์พลศึกษาในสถาบันการพลศึกษาเพื่อขับเคลื่อนสู่ประชาคมอาเซียน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและนำเสนอแนวทางการพัฒนาสมรรถนะอาจารย์ พลศึกษาในสถาบันการพลศึกษา เพื่อขับเคลื่อนสู่ประชาคมอาเซียน วิธีการวิจัยนี้เป็นแบบผสมผสาน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ ได้รับการตรวจสอบค่าความตรง IOC ที่ระดับ .90 และความเที่ยงคอนบาร์คแอลฟาที่ .98 กลุ่มตัวอย่างคืออาจารย์พลศึกษา จำนวน 200 คน และผู้บริหารจำนวน 5 คน จากสถาบันการพลศึกษาทั่วประเทศ ผลการวิจัยพบว่า: 1) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของอาจารย์พลศึกษามีองค์ประกอบ 9 ด้าน คือ สมรรถนะด้านคุณธรรม จริยธรรม ด้านความรู้และวิชาการ ด้านการสื่อสารและการใช้เทคโนโลยี ด้านความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและความรับผิดชอบ ด้านการวัดและประเมินผล ด้านทักษะสุขภาพและการปฏิบัติงานการสอน ด้านการจัดการและการพัฒนาหลักสูตร ด้านการวิจัย และด้านภาษา ทั้งนี้พบว่า 1.1) สมรรถนะที่มีระดับความสำคัญมากที่สุด คือ ด้านคุณธรรม จริยธรรม ด้านความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและความรับผิดชอบ ด้านการวัดและประเมินผล ด้านทักษะสุขภาพและการปฏิบัติงานการสอน 1.2) สมรรถนะที่มีระดับความสำคัญมาก คือ ด้านความรู้และวิชาการ ด้านการสื่อสารและการใช้เทคโนโลยี ด้านการจัดการและการพัฒนาหลักสูตร ด้านการวิจัย และด้านภาษา: 2) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะ สำหรับอาจารย์ประจำการ นั้นควรมีการจัดอบรมตามบริบทของปัญหา ความจำเป็นและความต้องการของแต่ละวิทยาเขตเนื่องจากแต่ละแห่งมีปัญหาและความต้องการจำเป็นที่แตกต่างกัน แต่ไม่จำเป็นต้องจัดอบรมในทุกด้าน สำหรับบุคลากรที่จะเป็นครูทางพลศึกษาควรส่งเสริมให้มีหลักสูตรผลิตครูให้มีการพัฒนาสมรรถนะ ครบทั้ง 9 ด้าน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.642
title: การพัฒนารูปแบบการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนด้วยแท็บเล็ตตามหลักการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐานเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนประถมศึกษา

description: การวิจัยในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนารูปแบบฯ 2) เพื่อศึกษาผลของการใช้รูปแบบฯ และ 3) เพื่อนำเสนอรูปแบบฯ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการพัฒนารูปแบบ คือ ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 20 คน ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา 6 คนผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนระดับประถมศึกษา 8 คน และผู้เชี่ยวชาญด้านการการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ 6 คน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการทดลอง คือ นักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ แบบประเมินรูปแบบ ชุดกิจกรรม แผนการจัดการเรียนรู้ แบบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ แบบสอบถามความคิดเห็นในการเรียนโดยใช้รูปแบบฯ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบฯ ที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ (1) สื่อการสอน (2) ผู้สอน (3) ผู้เรียน (4) การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และ (5) การวัดและประเมินผล มีขั้นตอน 5 ขั้นได้แก่ (1) ขั้นนำเข้าสู่บทเรียนด้วยกิจกรรมที่หลากหลาย (2) ขั้นกำหนดกระบวนการเรียนรู้อย่างเป็นระบบ (3) ขั้นสร้างความรู้ที่แปลกใหม่ผ่านกิจกรรมกลุ่ม (4) ขั้นแลกเปลี่ยนประสบการณ์การเรียนรู้ที่เป็นประโยชน์ และ (5) ขั้นสรุปความรู้ ผลการทดลองใช้รูปแบบการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนด้วยแท็บเล็ตตามหลักการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐาน เพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ของนักเรียนประถมศึกษา พบว่า คะแนนเฉลี่ยความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์หลังเรียนของกลุ่มตัวอย่างสูงกว่าคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2013.643
title: การพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมการคิดตามสารบบจำแนกของบลูมฉบับปรับปรุงที่มีต่อผลงานสร้างสรรค์ทางศิลปะของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 6

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมการคิดตามสารบบจำแนกของบลูมฉบับปรับปรุง 2) เพื่อศึกษาผลของการฝึกใช้โปรแกรมส่งเสริมการคิดตามสารบบจำแนกของบลูมฉบับปรับปรุงที่มีต่อผลงานสร้างสรรค์ทางศิลปะของผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้เรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนอนุบาลสุโขทัยที่กำลังศึกษาในปีการศึกษา 2556 จำนวน 60 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มทดลองที่ได้รับการฝึกใช้โปรแกรมส่งเสริมการคิดสารบบจำแนกของบลูมฉบับปรับปรุง จำนวน 30 คน และกลุ่มควบคุมที่ได้รับการเรียนการสอนแบบปกติ จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบประเมินผลงานสร้างสรรค์ทางศิลปะ โปรแกรมส่งเสริมการคิดตามสารบบจำแนกของบลูมฉบับปรับปรุงวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย (M) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) เปรียบเทียบผลการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติทดสอบค่าที (t-test) และวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ (Repeated Measures ANOVA)ผลการวิจัยพบว่า 1.โปรแกรมส่งเสริมการคิดตามสารบบจำแนกของบลูมฉบับปรับปรุงประกอบด้วย 7 กิจกรรม มีขั้นตอนในการจัดประสบการณ์การเรียนรู้โดยการกระตุ้นด้วยคำถามตามมิติกระบวนการเรียนรู้ทางปัญญาทั้ง 6 ขั้น คือ จำ เข้าใจ ประยุกต์ใช้ วิเคราะห์ ประเมิน และสร้างสรรค์ ร่วมกับใบงาน สื่อการสอนและภาระงานที่สอดคล้องกัน 2.ผลการทดลองใช้โปรแกรมส่งเสริมการคิดตามสารบบจำแนกของบลูมฉบับปรับปรุงที่มีผลต่อผลงานสร้างสรรค์ทางศิลปะของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 6 พบว่า 2.1นักเรียนกลุ่มที่รับการฝึกใช้โปรแกรมส่งเสริมการคิดตามสารบบจำแนกของบลูมฉบับปรับปรุงมีค่าเฉลี่ยคะแนนผลงานสร้างสรรค์ทางศิลปะหลังได้รับการฝึกและในระยะติดตามผลสูงกว่าก่อนได้รับการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติติที่ระดับ .05 2.2นักเรียนกลุ่มที่รับการฝึกใช้โปรแกรมส่งเสริมการคิดตามสารบบจำแนกของบลูมฉบับปรับปรุงมีค่าเฉลี่ยคะแนนผลงานสร้างสรรค์ทางศิลปะหลังได้รับการและในระยะติดตามผลสูงกว่านักเรียนกลุ่มที่เรียนตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติติที่ระดับ .05