cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1701
title: การวิจัยและพัฒนาหลักสูตรตามรูปแบบวิธีเชิงนิเวศและพลวัตรในระยะเปลี่ยนแปลงสำหรับเสริมสร้างทักษะทางสังคมของเด็กเพื่อเตรียมเข้าศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 1

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาและประเมินคุณภาพของหลักสูตรตามรูปแบบวิธีเชิงนิเวศ และพลวัตรในระยะเปลี่ยนแปลง การวิจัยและพัฒนาหลักสูตรประกอบด้วย 2 ระยะ ได้แก่ ระยะที่1 การพัฒนาหลักสูตรโดยการศึกษาข้อมูลพื้นฐานบริบทของโรงเรียนประถมศึกษา 6 โรงเรียน ในจังหวัดราชบุรีที่เกี่ยวข้องกับเอกลักษณ์ความสัมพันธ์ของคนในสังคมจังหวัดราชบุรี โดยเฉพาะกลุ่มครู ผู้ปกครองและกลุ่มเด็กอนุบาล เพื่อใช้ในการร่างหลักสูตรตามรูปแบบวิธีเชิงนิเวศและพลวัตรในระยะเปลี่ยนแปลง สำหรับเสริมสร้างทักษะทางสังคมที่จำเป็นของเด็กเตรียมเข้าศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่1 ระยะที่ 2 การทดลองใช้หลักสูตรโดยใช้รูปแบบการวิจัย A-B-A design กับเด็กที่จบชั้นอนุบาลปีที่ 2 ของโรงเรียนอนุบาลราชบุรี อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี จำนวน 10 คน เป็นระยะเวลา 15 สัปดาห์ แล้วนำมาประเมินผลปรับปรุงหลักสูตรให้มีความสมบูรณ์บนฐานข้อมูลที่ได้จากการทดลอง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสังเกตและประเมินผลทักษะทางสังคม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ (Repeated-measures ANOVA) ทดสอบค่าเฉลี่ยรายคู่ด้วยวิธีของบอนเฟอร์โรนี (Bonferroni) การนำเสนอข้อมูลเชิงปริมาณในรูปแบบของตาราง กราฟ และการบรรยายเชิงพรรณาผลการวิจัยพบว่า 1. หลักสูตรตามรูปแบบวิธีเชิงนิเวศและพลวัตรในระยะเปลี่ยนแปลง สำหรับเสริมสร้างทักษะทางสังคม โดยมีแนวการจัดประสบการณ์ที่ยึดเด็กเป็นศูนย์กลาง ในการพัฒนาความสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างเด็กกับสิ่งแวดล้อม ได้แก่ เพื่อน ครู และผู้ปกครอง องค์ประกอบของหลักสูตรประกอบด้วย หลักการ จุดมุ่งหมาย มาตรฐานการเรียนรู้ สาระสำคัญ ระยะเวลาการเรียนรู้ การจัดประสบการณ์ และการวัดและประเมินผล โดยมีสาระสำคัญ 3 สาระ ได้แก่ เรื่องความร่วมมือ เรื่องการควบคุมตนเอง และเรื่องการรักษาสิทธิ์ หัวข้อเรื่อง 9 เรื่อง ระยะเวลา 9 สัปดาห์ๆ ละ 4 วัน การจัดประสบการณ์ตามรูปแบบวิธีเชิงนิเวศและพลวัตรในระยะเปลี่ยนแปลงเพื่อเสริมสร้างทักษะทางสังคม ประกอบด้วย 3 ขั้นตอน ได้แก่ 1) ส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างเด็กกับครู 2) ส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างเด็กกับเพื่อน 3) ส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างเด็กกับผู้ปกครอง 2. หลักสูตรตามรูปแบบวิธีเชิงนิเวศและพลวัตรในระยะเปลี่ยนแปลงเป็นหลักสูตรที่มีคุณภาพ เนื่องจากการทดลองใช้หลักสูตรแล้ว พบว่า 1) เด็กเตรียมเข้าศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่1 มีทักษะทางสังคมด้านความร่วมมือ การควบคุมตนเอง และการรักษาสิทธิ์ สูงกว่าก่อนใช้หลักสูตรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 2) เด็กเตรียมเข้าศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่1 มีแนวโน้มของทักษะทางสังคมทั้ง 3 ด้าน สูงขึ้นในระยะทดลอง แต่มีแนวโน้มของทักษะทางสังคมทั้ง 3 ด้าน ลดลงในระยะติดตามผล
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1703
title: ความคิดเห็นต่อหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงประเภทวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว

description: วัตถุประสงค์ของการวิจัยคือ เพื่อศึกษาความคิดเห็นต่อหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงประเภทวิชาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสง ปีการศึกษา 2553 ของสถาบันการอาชีวศึกษาของรัฐบาลและเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 331 คน และนักศึกษาที่สำเร็จการศึกษา ปีการศึกษา 2552 จำนวน 100 คน รวมทั้งหมด 431 คน โดยใช้แบบสอบถามเก็บรวบรวมข้อมูลมาวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผู้ประกอบการ ใช้การสัมภาษณ์ จำนวน 10 คน นำข้อมูลมาเรียบเรียงแล้วให้ผู้ทรงคุณวุฒิตรวจสอบ และเสนอแนะแนวการปรับปรุงหลักสูตรผลการวิจัยพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุ 20 ปี ศึกษาในสาขาวิชาการจัดการธุรกิจท่องเที่ยว ร้อยละ 56.19 มีความคิดเห็นต่อมาตรฐานวิชาชีพมีความเหมาะสมว่าอยู่ในระดับมาก (X bar = 4.16) ส่วนโครงสร้างหลักสูตรมีความคิดเห็นเหมาะสมอยู่ในระดับมาก (X bar = 3.98) และความต้องการต่อการศึกษาของนักศึกษา อยู่ในระดับมากที่สุด (X bar = 4.25)สำหรับนักศึกษาที่สำเร็จการศึกษา ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุ 22 ปี มีความคิดเห็นต่อมาตรฐานวิชาชีพมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก (X bar = 4.17) ส่วนโครงสร้างหลักสูตรมีความคิดเห็นเหมาะสมอยู่ในระดับมาก (X bar = 4.09) และความต้องการต่อการศึกษาของนักศึกษาอยู่ในระดับมากที่สุด (X bar = 4.30)ผลการสัมภาษณ์ผู้ประกอบการได้ให้ความสำคัญในเรื่องการรักในการบริการ และความซื่อสัตย์ รองลงมาคือ เรื่องความรู้เบื้องต้นในการประกอบวิชาชีพการเป็นผู้นำ รวมถึงระเบียบวินัย การปรับตัวในสังคม และการมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีในการทำงานผู้ทรงคุณวุฒิได้ให้ความคิดเห็นข้อเสนอแนะเพื่อเป็นแนวทางในการปรับปรุงหลักสูตร ด้านโครงสร้างหลักสูตร คือ กำหนดหน่วยกิตให้ทุกรายวิชาเป็น 2 หน่วยกิตขึ้นไป โดยเน้นการเรียนวิชาภาษาต่างประเทศ ปรับรายวิชาให้สอดคล้องกับระดับอุดมศึกษา และด้านมาตรฐานวิชาชีพ คือ เน้นการเรียนภาคปฏิบัติ นำเทคโนโลยีมาจัดในการเรียนการสอน เพิ่มการศึกษาแบบทวิภาคี และเปิดหลักสูตรระยะสั้น
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1704
title: การรักษารอยโรคเคอราโตซีส พิลาริส โดยใช้เลเซอร์ชนิดลองพัลส์ เอ็นดี:แย้ก

description: ความสำคัญและที่มาของงานวิจัย : โรคเคอราโตซีส พิลาริส เป็นโรคผิวหนังที่พบได้บ่อยในวัยรุ่น การรักษาโรคเคอราโตซีส พิลาริส ด้วยยาทา ส่วนใหญ่ได้ผลไม่ดี และการนำเลเซอร์มาใช้ในการรักษายังมีการศึกษาค่อนข้างน้อยวัตถุประสงค์ : เพื่อประเมินประสิทธิผลของการรักษาโรคเคอราโตซีส พิลาริส ด้วยเลเซอร์ชนิดลองพัลส์ เอ็นดี:แย้กวิธีการศึกษา : ผู้เข้าร่วมการศึกษาที่มีรอยโรคเคอราโตซีส พิลาริส ที่ต้นแขนด้านนอกทั้งสองข้าง จำนวน 18 คน ต้นแขนข้างหนึ่งรักษาด้วยเลเซอร์ลองพัลส์ เอ็นดี:แย้ก ความยาวคลื่น 1064 นาโนเมตร พลังงาน 34 J/cm², 30 msec ทุก 4 สัปดาห์ รวม 3 ครั้ง และติดตามการรักษาอีก 4 สัปดาห์หลังการรักษาครั้งสุดท้าย ต้นแขนด้านที่ไม่ได้รับการรักษาเป็นกลุ่มควบคุม ประเมินผลการรักษาโดยแพทย์ผิวหนัง 3 ท่าน จากภาพถ่าย ก่อนและหลังการรักษาผลการศึกษา : ผู้เข้าร่วมวิจัย 17 คน จากผลการศึกษาพบว่า ลักษณะโดยรวม, ความแดงและจำนวนผื่นโดยรวมของผื่นเคอราโตซีส พิลาริสลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม (p&lt;0.05) แต่ไม่พบความเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในด้านความขรุขระของผื่นเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม อย่างไรก็ตาม เมื่อสิ้นสุดโครงการวิจัย ผู้เข้าร่วมวิจัยทั้งหมดรู้สึกว่าผื่นดีขึ้น และพึงพอใจต่อการรักษา และไม่พบผลข้างเคียงจากการรักษาด้วยเลเซอร์ในผู้เข้าร่วมวิจัยเลยสรุปผล : เลเซอร์ลองพัลส์ เอ็นดี:แย้ก ความยาวคลื่น 1064 นาโนเมตรสามารถลดรอยโรคเคอราโตซีส พิลาริสที่ต้นแขนด้านนอกดีกว่ากลุ่มควบคุม ที่ 4 สัปดาห์หลังการรักษาครั้งสุดท้าย
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1705
title: ผลของการจัดการเรียนการสอนวิชาสุขศึกษา ด้วยรูปแบบบทบาทสมมติที่มีต่อผลลัพธ์การเรียนรู้และความสามารถในการแก้ปัญหาของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้ เจตคติ การปฏิบัติและความสามารถในการแก้ปัญหา ในวิชาสุขศึกษาก่อนและหลังการทดลอง ระหว่างกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนด้วยรูปแบบบทบาทสมมติกับนักเรียนกลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนแบบปกติ 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้ เจตคติ การปฏิบัติและความสามารถในการแก้ปัญหา ในวิชาสุขศึกษาหลังการทดลองระหว่างกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนด้วยรูปแบบบทบาทสมมติกับนักเรียนกลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนแบบปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2553จำนวน 64 คน ของโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายมัธยม แบ่งเป็นนักเรียนกลุ่มทดลองที่เรียนด้วยรูปแบบบทบาทสมมติจำนวน 32 คน และนักเรียนกลุ่มควบคุมที่เรียนด้วยการจัดการเรียนการสอนแบบปกติจำนวน 32 คน ดำเนินการสอนนักเรียนกลุ่มทดลองโดยผู้วิจัย ส่วนกลุ่มควบคุมครูประจำวิชาเป็นผู้สอนตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แผนการจัดการเรียนการสอนวิชาสุขศึกษาด้วยรูปแบบบทบาทสมมติ แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้ เจตคติและการปฏิบัติ แบบวัดความสามารถในการแก้ปัญหา แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.84 ค่าความยากง่ายระหว่าง 0.30 - 0.85 และค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.27- 0.71 แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านเจตคติมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.83 แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านการปฏิบัติมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.84 และแบบทดสอบวัดความสามารถในการแก้ปัญหามีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.687 ค่าความยากง่ายระหว่าง 0.231- 0.885และค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.20 - 0.769 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบความแตกต่างด้วยค่าที (t-test)ผลการวิจัยพบว่า 1. ค่าเฉลี่ยของคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้ เจตคติ การปฏิบัติ และความสามารถในการแก้ปัญหาของนักเรียนกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนด้วยรูปแบบบทบาทสมมติหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 ส่วนค่าเฉลี่ยของคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านเจตคติและการปฏิบัติ ของนักเรียนกลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนด้วยรูปแบบบทบาทปกติ หลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 แต่ด้านความรู้และความสามารถในการแก้ปัญหาไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 2. ค่าเฉลี่ยของคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านความรู้ เจตคติ การปฏิบัติ และความสามารถในการแก้ปัญหาของนักเรียนกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนด้วยรูปแบบบทบาทสมมติสูงกว่านักเรียนกลุ่มควบคุมที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนแบบปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05
DOI: 10.21227/2h66-1h76
title: Paper Roll Characteristics (diameter, width, weight, grammage)

description: Typically, a paper mill comprises three main stations: Paper machine, Winder station, and Wrapping station. The Paper machine produces paper with particular grammage in gsm (gram per square meter). The typical grammage classes in our paper mill are 48 gsm, 50 gsm, 58 gsm, 60 gsm, 68 gsm, 70 gsm. The Winder station takes a paper spool that is about 6 m width as it’s input and transfers is to customized paper rolls with particular diameter and width. And, the Wrapping station is used for packaging purposes where the white paper roll is packaged with 2 or 3 layers of board paper.After a paper roll enters this station, its properties such as its diameter, width, and weight are measured using physical sensors. On the other hand the paper grammage in gsm or gram per meter square is not measured physically (there is no physical sensor for measuring it in wrapping station) and therefore the wrapping operator have to communicate from time to time with the process operator to get this information. The wrapping operator needs the paper grammage because he must write it manually to the wrapping station HMI application to be printed on the roll label for efficient storage of paper rolls. This dataset contains about 10000 instances, each of them represents the characteristics of one paper roll.
DOI: 10.25345/c5nm2c
title: MassIVE MSV000084427 - Improving Proteomics Data Reproducibility with a Dual-Search Strategy
title: Improving Proteomics Data Reproducibility with a Dual-Search Strategy
DOI: 10.7910/dvn/rporee/8iw4pj
title: Data Files.zip

description: :unav
DOI: 10.5519/qd.3w3xtif8
title: Query on the Natural History Museum Data Portal (data.nhm.ac.uk) (68 records)
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1706
title: การศึกษารูปแบบการหลั่งโปรตีนของไมโครเกลียเซลล์ที่ถูกกระตุ้นด้วย LPS ในระบบเซลล์เพาะเลี้ยงที่มีธาตุเหล็ก

description: การสะสมของธาตุเหล็กอย่างผิดปกติในเนื้อสมองมีความสัมพันธ์กับกระบวนการเกิดพยาธิสภาพของโรคทางระบบประสาทหลายชนิด พยาธิวิทยาในระดับเซลล์พบ microglia ที่ถูกกระตุ้นมีธาตุเหล็กมาสะสมอย่างผิดปกติ ในปัจจุบันโมเลกุลที่ควบคุมการทำงานของ microglia ในสภาวะที่ถูกกระตุ้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่จากความสัมพันธ์ระหว่างธาตุเหล็กกับภาวะการถูกกระตุ้นของ microglia เป็นไปได้ว่าธาตุเหล็กอาจเป็นปัจจัยหนึ่งที่สามารถควบคุมการทำงานของ microglia ได้ ดังนั้นเพื่อศึกษาผลของธาตุเหล็กที่มีต่อรูปแบบและชนิดของโปรตีนที่หลั่งจาก microglia ที่ถูกกระตุ้น เซลล์เพาะเลี้ยง microglia ได้ถูกกระตุ้นด้วย LPS เป็นเวลา 6 ชั่วโมง ในสภาวะที่มีและไม่มีธาตุเหล็ก จากนั้นโปรตีนที่เซลล์หลั่งออกมาได้ถูกนำมาแยกตามประจุและมวลโมเลกุลโดยอาศัยเทคนิค 2D-PAGE จุดโปรตีนที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างน้อย 2 เท่าและมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่ม ได้ถูกนำไปวิเคราะห์ด้วยเครื่อง LC-MS/MS และนำผลที่ได้ไปเปรียบเทียบกับฐานข้อมูลของ NCBI ผลการศึกษาพบว่าธาตุเหล็กเปลี่ยนแปลงรูปแบบโปรตีนที่หลั่งมาจาก microglia ที่ถูกกระตุ้น และสามารถแบ่งโปรตีนที่ได้ออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มแรกเป็นโปรตีนที่มีการหลั่งเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อมีธาตุเหล็ก ได้แก่ transaldolase1 และกลุ่มที่ 2 เป็นโปรตีนที่มีการหลั่งลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อมีธาตุเหล็ก ได้แก่ dUTPase และ actin-related protein ผลการศึกษาที่ได้เป็นข้อมูลเบื้องต้นที่แสดงให้เห็นว่าธาตุเหล็กสามารถเปลี่ยนแปลงรูปแบบและชนิดของโปรตีนที่หลั่งออกมาจาก microglia ได้ อย่างไรก็ตามการเปลี่ยนแปลงของโปรตีนแต่ละชนิดตามที่ได้ระบุไว้จำเป็นต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อยืนยันการเปลี่ยนแปลงของโปรตีนเหล่านี้ในระบบเซลล์เพาะเลี้ยงและในสัตว์ทดลองต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1707
title: การบำบัดเบื้องต้นโดยใช้วิธีทางความร้อนและทางชีวภาพต่อความสามารถในการย่อยสลายของใบอ้อยในระบบไร้อากาศ

description: งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาผลการบำบัดเบื้องต้นทางความร้อนและทางชีวภาพที่มีผลต่อความสามารถในการย่อยสลายสารอินทรีย์ของใบอ้อยในระบบไร้อากาศ โดยศึกษาการผลิตก๊าซชีวภาพจากใบอ้อยที่ผ่านการบำบัดเบื้องต้นด้วยระบบไร้อากาศ และการปฏิบัติการจริงในระดับถังหมัก ในงานวิจัยนี้แบ่งการทดลองออกเป็น 3 การทดลอง คือ การทดลองที่ 1 ศึกษาผลการบำบัดเบื้องต้นด้วยไอน้ำ การบำบัดเบื้องต้นด้วยน้ำร้อน และการบำบัดเบื้องต้นทางชีวภาพ การทดลองที่ 2 เป็นการทดลองการผลิตก๊าซชีวภาพของใบอ้อยที่ผ่านการบำบัดเบื้องต้นด้วยวิธีการทำ Biochemical Methane Potential (BMP) และการทดลองที่ 3 ศึกษาการปฏิบัติการจริงด้วยถังหมักไร้อากาศขนาด 40 ลิตร ผลการทดลองที่ 1 พบว่าค่าซีโอดีละลายของน้ำย่อยจากใบอ้อยที่ผ่านการบำบัดเบื้องต้นด้วยไอน้ำที่ระยะเวลา 60 นาที จะมีค่าซีโอดีละลายเฉลี่ยสูงสุดเท่ากับ 5,634+95 มิลลิกรัมต่อลิตร และการบำบัดเบื้องต้นทางชีวภาพที่อัตราส่วน 1:2 ระยะเวลา 7 วัน มีค่าซีโอดีละลายเฉลี่ยสูงสุดเท่ากับ 6,375+393 มิลลิกรัมต่อลิตร เปรียบเทียบกับค่าซีโอดีละลายของน้ำย่อยจากใบอ้อยที่ไม่ได้ผ่านการบำบัดเบื้องต้นมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1,980+92 มิลลิกรัมต่อลิตร เห็นได้ว่าใบอ้อยเมื่อผ่านการบำบัดเบื้องต้นแล้วมีค่าซีโอดีละลายที่เพิ่มขึ้น ผลการทดลองที่ 2 พบว่าอัตราการเกิดก๊าซชีวภาพของใบอ้อยและน้ำย่อยจากใบอ้อยที่ผ่านการบำบัดเบื้องต้นด้วยไอน้ำที่ระยะเวลา 60 นาที มีปริมาณก๊าซชีวภาพสะสมสูงสุดเท่ากับ 373.46 มิลลิลิตร โดยปริมาณก๊าซชีวภาพสะสมของใบอ้อยและน้ำย่อยจากใบอ้อยที่ผ่านการบำบัดเบื้องต้นมีค่าอยู่ในช่วง 112.99-373.47 มิลลิลิตร เปรียบเทียบกับปริมาณก๊าซชีวภาพของใบอ้อยที่ไม่ได้ผ่านการบำบัดเบื้องต้นมีปริมาณก๊าซชีวภาพรวมเท่ากับ 82.57 มิลลิลิตร ใบอ้อยและน้ำย่อยที่ผ่านการบำบัดเบื้องต้นแล้วจะมีอัตราการผลิตก๊าซชีวภาพที่สูงกว่าใบอ้อยที่ไม่ผ่านการบำบัดเบื้องต้น ผลการทดลองที่ 3 พบว่าตัวอย่างที่ผ่านการบำบัดเบื้องต้นด้วยไอน้ำและการบำบัดเบื้องต้นด้วยน้ำร้อนที่ระยะเวลา 60 นาที มีปริมาณก๊าซชีวภาพสะสมเท่ากับ 954 และ 405 มิลลิลิตรต่อกรัมของแข็งระเหย ตามลำดับ โดยมีค่าความเข้มข้นของก๊าซมีเทนสูงสุดร้อยละ 50.2 และ 49.6 9 ตามลำดับ สำหรับการบำบัดเบื้องต้นทางชีวภาพที่อัตราส่วนมูลวัวต่อใบอ้อย 1:3 และที่อัตราส่วนมูลวัวต่อใบอ้อย 1:2 ระยะเวลาการบำบัด 7 วันมีปริมาณก๊าซชีวภาพสะสม เท่ากับ 436 และ 516 มิลลิลิตรต่อกรัมของแข็งระเหย ตามลำดับ มีค่าความเข้มข้นของก๊าซมีเทนสูงสุดร้อยละ 40.9 และ 61.6 ตามลำดับ โดยการบำบัดเบื้องต้นด้วยไอน้ำที่ระยะเวลา 60 นาที มีปริมาณก๊าซชีวภาพเกิดขึ้นสูงที่สุด ซึ่งสอดคล้องกับการทดลองที่ 2
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1708
title: ความชุกของการกลายพันธุ์ของโปรตีนพี 53 ที่ตำแหน่งโคดอนที่ 249 จากอาร์จีนีนเป็นซีรีนในผู้ป่วยโรคมะเร็งตับที่มีและไม่มีแอนติเจนของไวรัสตับอักเสบบีในประเทศไทย

description: ที่มาของการศึกษา การกลายพันธุ์ของโปรตีนพี 53 ที่ตำแหน่งโคดอนที่ 249 จากอาร์จีนีนเป็นซีรีน (R249S) เป็นลักษณะจำเพาะของการได้รับสารอะฟลาทอกซิน การประมาณการณ์ความชุกของการกลายพันธุ์นี้พบว่ามีความชุกระหว่างร้อยละ 7 ถึง 27 แต่เป็นการศึกษาขนาดเล็ก นอกจากนั้นไวรัสตับอักเสบบีซึ่งเป็นไวรัสที่พบได้บ่อยในผู้ป่วยตับแข็งในประเทศไทย ยังเพิ่มความเสี่ยงในการเป็นมะเร็งตับในผู้ที่ได้รับสารพิษอะฟลาทอกซิน การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์หลักพื่อหาความชุกของการกลายพันธุ์ R249S ในผู้ป่วยที่เป็นมะเร็งตับในประเทศไทย วิธีการศึกษา การศึกษานี้เป็นการศึกษาชนิดย้อนหลังที่นำชิ้นเนื้อมะเร็งตับที่เก็บไว้ในพาราฟิน โดยชิ้นเนื้อดังกล่าวได้จากผู้ป่วยที่ได้รับการเจาะตับหรือผ่าตัดตับที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ชิ้นเนื้อตับที่ได้รับการยืนยันว่าเป็นมะเร็งตับปฐมภูมิ (Hepatocellular carcinoma) จะนำมาตรวจการกลายพันธุ์โดยวิธี Restriction fragment length polymorphism (RFLP) สารพันธุกรรมที่พบกลายพันธุ์ R249S โดยวิธี RFLP จะได้รับการยืนยันโดยวิธีการตรวจคู่เบส (sequencing) ผลการศึกษา พบการกลายพันธุ์ R249S ในเนื้อมะเร็งตับ 9 ตัวอย่างจาก 100 ตัวอย่าง คิดเป็นร้อยละ 9 โดย 6 ตัวอย่างเป็นมะเร็งตับของผู้ที่มีแอนติเจน HBsAg และส่วน 3 ตัวอย่างล้วนแต่มีแอนติบอดี้ AntiHBc ความชุกของการกลายพันธุ์ R249S ในเนื้อมะเร็งตับกลุ่มที่มีแอนติเจน HBsAg เท่ากับร้อยละ 11.3 ซึ่งมากกว่าร้อยละ 6.4 จากกลุ่มที่ไม่มีแอนติเจนดังกล่าว แม้จะไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ในผู้ป่วยมะเร็งตับ 100 รายพบ HBsAg เป็นบวก 53 ราย และ AntiHCV เป็นบวก 11 ราย ผลตรวจของชิ้นเนื้อตับที่ไม่ได้เป็นมะเร็ง 10 รายพบว่า ทั้งหมดมีไม่มีการกลายพันธุ์ R249S สรุป ความชุกของการกลายพันธุ์ R249S ในเนื้อมะเร็งตับของประเทศไทยมีประมาณ ร้อยละ 9 อาจอนุมานได้ว่าการได้รับสารอะฟลาทอกซินยังคงเป็นปัญหาในผู้ป่วยมะเร็งตับส่วนหนึ่งของประเทศไทย อย่างไรก็ตามการแนะนำให้ผู้ป่วยหลีกเลี่ยงถั่วลิสง พริกป่น หรือข้าวโพดอาจยังไม่มีความจำเป็นที่ชัดเจน เพราะไม่มีหลักฐานที่พิสูจน์ว่าการหลีกเลี่ยงอาหารจะลดความเสี่ยงในการเป็นมะเร็งตับ และมะเร็งตับของประเทศไทยก็มีเพียงส่วนน้อยที่เกี่ยวข้องกับสารอะฟลาทอกซิน
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1709
title: ความชุกของการขาดโปรตีนเรติโนบลาสโตมาจากการย้อมอิมมูโนฮิสโตเคมีสตรี้ในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาทีฟ

description: ที่มา มะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาทีฟเป็นมะเร็งเต้านมชนิดที่มีความรุนแรงมาก โดยมักเกิดการเป็นซ้ำหรือลุกลามในระยะเวลารวดเร็วและมีอัตราการรอดชีวิตต่ำ แต่กลับตอบสนองต่อยาเคมีบำบัดได้ดีกว่ามะเร็งเต้านมชนิดอื่น มีข้อมูลจากการศึกษาในอดีตพบว่าการขาดหายไปของโปรตีนเรติโนบลาสโตมาซึ่งพบมากในมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาทีฟอาจมีบทบาทสำคัญในแง่ของการพยากรณ์โรค และการตอบสนองต่อการรักษา จึงทำการศึกษานี้ขึ้นเพื่อหาความชุกของการขาดหายไปของโปรตีนเรติโนบลาสโตมาในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาทีฟในประเทศไทยวัตถุประสงค์ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อหาความชุกของของการขาดโปรตีนเรติโนบลาสโตมาในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาทีฟ และมีวัตถุประสงค์รองเพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างการขาดโปรตีนเรติโนบลาสโตมากับการดำเนินโรคประชากรและวิธีการ ผู้ป่วยมะเร็งเต้านมซึ่งได้รับการรักษาที่รพ.จุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ระหว่างปี พ.ศ.2549-2553 โดยตรวจหาโปรตีนเรติโนบลาสโตมา ด้วยวิธีอิมมูโนอิสโตเคมีสตรี้ จากชิ้นเนื้อของผู้ป่วย 72 รายที่มีการแสดงออกของตัวรับฮอร์โมนเอสโตรเจนและโปรเจสเตอโรน น้อยกว่าร้อยละ 10 ร่วมกับไม่มีการแสดงออกของตัวรับสัญญาณเฮอร์ทู จากการตรวจด้วยวิธีอิมมูโนฮิสโตเคมีสตรี้ หรือผลทดสอบด้วยวิธี FISH เป็นลบ ที่ถูกเตรียมด้วยวิธีไมโครแอเรย์โดยใช้แอนติบอดี โคลน 1F8 ต่อเรติโนบลาสโตมา และมีการติดตามการดำเนินโรคต่อผลการวิจัย ผู้ป่วยมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาทีฟ 46 ราย ที่ไม่มีการแสงออกของโปรตีนเรติโนบลาสโตมาคิดเป็นร้อยละ 64 ซึ่งมีลักษณะที่บ่งบอกว่าโรครุนแรงกว่า คือ อายุเฉลี่ยน้อยกว่า, ชิ้นเนื้อเกรด 3 และระดับการแบ่งเซลล์มากกว่า เมื่อสิ้นสุดการศึกษาพบว่าผู้ป่วยกลุ่มที่ไม่มีการแสงออกของโปรตีนเรติโนบลาสโตมา มีค่าประมาณการมีชีวิตรอดโดยปลอดโรคยาวกว่า คือ ยังไม่สามารถประมาณได้ เทียบกับ 10 เดือน ในผู้ป่วยกลุ่มที่มีการแสดงออกของโปรตีนเรติโนบลาสโตมา (p = 0.13 และ 0.03 ที่ 2 และ 3 ปี ตามลำดับ) เมื่อพิจารณาเฉพาะผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาด้วยยาเคมีบำบัดก่อนการผ่าตัด พบว่ารอยโรคหายไปจนหมด ในอัตราส่วนที่สูงกว่าในกลุ่มผู้ป่วยกลุ่มที่ไม่มีการแสดงออกของโปรตีนเรติโนบลาสโตมา คือ ร้อยละ 33 เทียบกับร้อยละ 20 ในผู้ป่วยที่มีการแสงออกของโปรตีนเรติโนบลาสโตมา (p=0.604)สรุปผลการวิจัย พบความชุกของการขาดโปรตีนเรติโนบลาสโตมาในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาทีฟมากกว่าการศึกษาอื่น ๆ และมีแนวโน้มว่าการขาดโปรตีนเรติโนบลาสโตมาจะเป็นปัจจัยที่ใช้ทำนายการดำเนินโรคและการตอบสนองต่อยาเคมีบำบัดได้ การเพิ่มจำนวนผู้ป่วยที่ศึกษาและติดตามการดำเนินโรคต่อในระยะยาวจะช่วยยืนยันผลการศึกษาและแสดงให้เห็นถึงประโยชน์ที่จะได้รับได้ชัดเจนขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1710
title: ผลของพริกแดงป่นต่ออาการปวดท้อง แสบร้อนท้อง และการรับความรู้สึกของทวารหนัก ในผู้ป่วยโรคลำไส้แปรปรวนที่มีอาการท้องเสียเด่น

description: ความสำคัญและที่มาของปัญหางานวิจัย โรคลำไส้แปรปรวนมีกลไกการเกิดโรคจากหลายปัจจัยกลไกที่สำคัญอันหนึ่งได้แก่ การที่ลำไส้มีความไวต่อสิ่งกระตุ้น (visceral hypersensitivity) มีผลทำให้เกิดอาการปวดท้อง อาการแสบร้อน ดังจะเห็นได้จากการศึกษาพบ capsaicin receptors มากกว่า คนปกติ และหากรับประทานพริกแดงป่นอย่างต่อเนื่องจะสามารถ desensitization ทำให้ผู้ป่วย functional dyspepsia และ NERD อาการดีขึ้น แต่ยังไม่มีการศึกษาในผู้ป่วยโรคลำไส้แปรปรวน วัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อศึกษาผลของการรับประทานพริกแดงป่นอย่างต่อเนื่อง ต่ออาการปวดท้อง แสบร้อนท้องและการรับความรู้สึกของทวารหนักในผู้ป่วยโรคลำไส้แปรปรวนที่มีอาการท้องเสียเด่น ระเบียบวิธีการวิจัย ผู้ป่วยโรคลำไส้แปรปรวนที่มีอาการท้องเสียเด่นตามนิยาม Rome III 10 คนเข้าร่วมการศึกษา โดยแต่ละคนจะถูกสุ่มให้ได้รับยาหลอก หรือพริกแดงป่น 2.1 กรัม (capsaicin 2.5 มิลลิกรัม) บรรจุในแคปซูล แบ่งทาน 3 เวลาก่อนอาหารต่อเนื่องเป็นเวลา 6 สัปดาห์ ผู้ป่วยจะได้รับการใส่สายวัดความรู้สึกที่ทวารหนักที่สัปดาห์ที่ 6 ประเมินความรุนแรงของอาการลำไส้แปรปรวนที่สัปดาห์ที่ 1, 2, 4, 6 โดยใช้แบบสอบถาม (100 mm VAS) เมื่อครบ 6 สัปดาห์ ให้ผู้ป่วยพัก 4 สัปดาห์ และนัดผู้ป่วยมาทำการศึกษาดังข้างต้นอีกครั้งแต่เปลี่ยนยาเป็นคนละชนิดกับในครั้งแรก การประเมินอาการทางระบบเดินอาหารหลังรับประทานอาหารเผ็ดปกติ โดยใช้แบบสอบถาม (100 mm VAS) ทุก 15 นาทีเป็นเวลา 2 ชั่วโมงก่อนและหลังจากได้รับยาทั้งสองชนิดผลการวิจัย ผู้ป่วยทั้งหมดสามารถร่วมการศึกษาได้ตลอดการศึกษาและไม่พบภาวะแทรกซ้อนรุนแรง การรับประทานพริกแดงป่นอย่างต่อเนื่องมีผลต่ออาการปวดท้อง แสบร้อนท้อง และอาการอื่น ๆ ของระบบทางเดินอาหาร ไม่มีความแตกต่างกับกลุ่มที่ได้รับยาหลอก ขณะที่การรับประทานพริกแดงป่นอย่างต่อเนื่องทำให้ระดับของการรับความรู้สึกที่ทวารหนักต่อความรู้สึกถึงอุจจาระครั้งแรกสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับยาหลอกอย่างมีนัยสำคัญ (12 vs 8 mmHg: p=0.03) โดยไม่มีผลต่อ rectal compliance นอกจากนี้อาการแสบร้อนท้องหลังรับประทานอาหารเผ็ดปกติลดลงในกลุ่มที่ได้รับพริกแดงป่นเมื่อเทียบกับกลุ่มที่ได้ยาหลอกอย่างมีนัยสำคัญ (4.3 ± 2.4 vs. 14.1 ± 5.1; p=0.02) สรุป การรับประทานพริกแดงป่นต่อเนื่องเป็นเวลา 6 สัปดาห์ในผู้ป่วยโรคลำไส้แปรปรวน ทำให้ระดับของการรับความรู้สึกที่ทวารหนักต่อความรู้สึกถึงอุจจาระครั้งแรกสูงขึ้นโดยไม่มีผลต่อ rectal compliance และทำให้อาการแสบร้อนท้องหลังรับประทานเผ็ดปกติลดลง ดังนั้นการรับประทานพริกแดงป่น 2.1 กรัมต่อวันเป็นเวลา 6 สัปดาห์สามารถ desensitization ต่อ capsaicin receptor ที่ทางเดินอาหารส่วนบนและทวารหนักได้
DOI: 10.25345/c5hw9j
title: MassIVE MSV000084428 - The chemosensory appendage proteome of Amblyomma americanum (Acari: Ixodidae) reveals putative odorant-binding and other chemoreception-related proteins
title: Analysis of proteins in fore tarsi and palps of Amblyomma americanum ticks. Files beginning with F are from females, M are from males. _1 through _4 refer to SDS gel segments (_1 higher molecular weight, _4 lower molecular weight).
DOI: 10.34691/fk2/ssbiit/izljbx
title: datadeAmestietal.tab
DOI: 10.7910/dvn/kw3lfr/f6bizv
title: Kebede et al. 2019b.tab

description: :unav
DOI: 10.14457/cu.the.2011.1058
title: แนวโน้มของการใช้เส้นใยมันสำปะหลังเหลือทิ้งจากอุตสาหกรรมเอทานอลเป็นวัตถุดิบสำหรับการหมักเอทานอล

description: การศึกษาศักยภาพของเส้นใยมันสำปะหลัง หลังกระบวนการผลิตเอทานอล จากหัวมันสำปะหลัง ในการเป็นวัตถุดิบสำหรับผลิตเอทานอล ทั้งนี้เพราะมีเซลลูโลสเป็นองค์ประกอบสูงถึง 39.8%(w/w) น้ำหนักแห้งและมีขนาดอนุภาคเหมาะสม (20-40 เมส) พบว่าเส้นใยมันสำปะหลังฯซึ่งผ่านการปรับสภาพด้วยกรดซัลฟูริกเจือจาง ถูกย่อยด้วยเซลลูเลสเป็นน้ำตาลกลูโคสได้ดีกว่าเส้นใยมันสำปะหลังฯที่ผ่านการปรับสภาพด้วยแคลเซียมไฮดรอกไซด์ สภาวะที่เหมาะสมต่อการปรับสภาพด้วยกรดซัลฟูริกเจือจางคือ แขวนลอยเส้นใยมันสำปะหลังฯ 10%(w/v) ในสารละลายกรดซัลฟูริกเข้มข้น 6.67%(w/v)ให้ความร้อนภายใต้ความดันไอน้ำที่ 121°ซ ความดัน 15 ปอนด์/ตร.นิ้ว เป็นเวลา 45 นาที เมื่อนำมาย่อยด้วยเซลลูเลส (AccelleraseTM1500)1.17หน่วยเอ็นไซม์ซีเอ็มซี/กรัมน้ำหนักแห้ง ในสารละลายบัฟเฟอร์โซเดียมซิเตรทเข้มข้น 100 มิลลิโมลาร์ ค่าความเป็นกรด-ด่างเท่ากับ 5.0 ที่ 50 °ซ นาน 6 ชั่วโมง ได้น้ำตาลกลูโคส 0.10 กรัม/กรัมน้ำหนักแห้ง การเพิ่มเซลลูเลสที่ใช้เป็น11.68 หน่วยเอ็นไซม์ซีเอ็มซี/กรัมน้ำหนักแห้ง ทำให้ปริมาณน้ำตาลกลูโคสที่ได้เพิ่มขึ้นเป็น 0.13 กรัม/กรัมน้ำหนักแห้ง ปริมาณน้ำตาลกลูโคสที่ได้จะสูงสุด (0.15 กรัม/กรัมน้ำหนักแห้ง) เมื่อย่อยเส้นใยมันสำปะหลังฯที่ผ่านการปรับสภาพด้วยกรดซัลฟูริกเจือจาง ขณะแขวนลอยในพรีทรีตเมนต์ไฮโดรไลเซต (pretreatment hydrolysate) และเพิ่มเซลลูเลสที่ใช้เป็น 16.35 หน่วยเอ็นไซม์ซีเอ็มซี/กรัมน้ำหนักแห้ง ผลศึกษาปัจจัยคือเวลาการปลูกเชื้อ(inoculate)หลังการเติมเซลลูเลส ค่าความเป็นกรด-ด่าง และอุณหภูมิการบ่ม แบบหลายปัจจัยร่วม(Factorial Design,2[superscript k] เมื่อ k = 3) ต่อการหมัก เส้นใยมันสำปะหลังฯที่ผ่านการปรับสภาพด้วยกรดซัลฟูริกเจือจางแบบSimultaneous Saccharification and Fermentation โดยย่อยด้วยเซลลูเลส 16.35 หน่วยเอ็นไซม์ซีเอ็มซี/กรัมน้ำหนักแห้ง และหมักด้วย Saccharomyces cerevisiae G 5-7 (2) ที่ระยะการเจริญ mid log phase ปริมาณ 10%(v/v) พบว่าได้เอทานอลสูงสุด (2.72 กรัม/ลิตร หรือ 0.027 กรัม/กรัมน้ำหนักแห้ง) เมื่อปลูกเชื้อทันทีหลังการเติมเซลลูเลส ค่าความเป็นกรด-ด่างเท่ากับ 5.0 และอุณหภูมิการหมัก 40°ซ หลังการบ่ม 96 ชั่วโมง ผลการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติพบว่ายิ่งเวลาการปลูกเชื้อห่างจากเวลาการเติมเซลลูเลสก็จะยิ่งทำให้ปริมาณเอทานอลที่ได้ลดลง