cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.108
title: DESIGN PATTERNS FOR INTEGRATING ENTERPRISE APPLICATION WITH ANY BUSINESS PROCESS MANAGEMENT SYSTEMS

description: Most of existing Business Process Management (BPM) technologies have their own designer tools. The designer tool is easy to use to design and create graphical user interface (GUI) to work with their own BPM. However, designer tools usually do not support advance GUI execution. Thus, users working in different environment but involved in business processes are more likely to work with a different set of advance GUI. In order to maintain such interoperable capability on heterogeneous environments or platforms, developers have to build a specific set of GUI for enterprise applications which are suitable for each business process. This is accomplished by using BPM API to create communication between enterprise applications and BPM. However, different BPM vendors have different APIs integrated into the system. If the developers need to change BPM vendor for existing resources compatibility, they have to rewrite code to interact with new set of APIs every time. Thus, a framework that is easy to plug enterprise applications to connect with any BPM systems and reusable is necessary. In this thesis, a new framework applying Design pattern principles is studies for creating reusable software efficiently. This framework employs six types of Design pattern which are Bridge pattern, Decorator pattern, Factory pattern, Singleton pattern, Façade pattern, and General-Hierarchy pattern. The objectives are reusability, flexibility, and maintainability of GUI that can easily support any BPM vendors. The framework is demonstrated and implemented by applying Design patterns on Oracle BPM and Bonita BPM. Evaluation is done through coupling of the new code obtained from the application of the above Design patterns. Results of the evaluation present modules coupling such as Stamp coupling, Control coupling, and Routine coupling are reduced by apply above Design patterns.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.109
title: CUMULONIMBUS SHORT TIME FORECASTING USING ARTIFICIAL NEURAL NETWORK WITH SELECTED RADIOSONDE INDICES IN JAKARTA, INDONESIA

description: This research proposed an accurate forecasting of Cumulonimbus (Cb) Cloud development events. Cb plays a vital role for mostly weather hazard in Indonesia, from thunderstorm, lighting, small tornadoes and torrential ice. Neural network has been used in numerous meteorological applications including weather forecasting. By using the data from radiosonde observation indices and data cloud classification from Multifunctional Transport Satellites (MTSAT), neural network was used as a classifier, also reduced atmospheric indices to select best variables by using Principle component analysis (PCA). The location interest of this research is Jakarta Area in Indonesia with data observation from Cengkareng Meteorological Station. An application to classify the Cb occurrences was shown and evaluated.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.110
title: PREVALENCE AND FACTORS ASSOCIATED WITH UNDERNUTRITION AMONG CHILDREN AGED 0-59 MONTHS IN MUGU DISTRICT NEPAL

description: Under-nutrition is responsible for greater than a third of under-five child deaths in the world. The short and long term effects of under-nutrition include delayed developmental milestones, an increased risk of infections and greater susceptibility to chronic disease as an adult. Prevalence of child under-nutrition in Mugu was the highest among districts in Nepal. The main objective of this study was to determine the prevalence and factors associated with under-nutrition among children aged 0-59 months in Mugu district. A cross-sectional study was conducted in July-August 2014 involving 246 children aged 0-59 months residing in selected 2 VDCs in Mugu district. Anthropometric measurements were conducted on the children participating in the study along with their mothers. A structured questionnaire was then administered to the mothers. Data analysis was done using Chi Squared test or Fishers Exact test for bivariate analysis and a final multivariable model was created using Logistic Regression with statistical significance of each analysis accepted at a p value &lt; 0.05. The prevalence of severe wasting (6.1%), the overall prevalence of stunting (61.8%) and the overall prevalence of underweight (48.8%) among children in the study was higher than the national statistics as reported by NDHS 2011. A small size at birth, not exclusively breastfed and history of diarrhoea had a positive association with wasting. Low maternal BMI, a birth interval less than 24 months, poor dietary diversity and child age group of 12-35 months had a positive association whereas growth monitoring visits had a negative association with stunting. Low maternal BMI, child age group of 12-35 months, small size at birth and history of diarrhoea had a positive association with underweight. The prevalence of under-nutrition among children in Mugu district is high. The situation regarding factors such as dietary diversity and food security needs to be resolved through infrastructure development and intervention programs. Factors such as birth spacing, growth monitoring visits, high levels of fever and diarrhoea among children can be resolved through adequately staffed health facilities and outreach programs with a special focus on health education and promotion.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.111
title: EDUCATION FOR DISASTER RISK REDUCTION : THE CASE OF THE 'CLIMATE CHANGE ACADEMY' IN ALBAY PROVINCE, PHILIPPINES

description: The increasing frequency of disaster risks due to natural hazards such as typhoons that hit the Philippines over the past years has become a major concern of disaster risk reduction (DRR) managers especially in the Province of Albay which is considered as the typhoon highway of the country. Local and national legislations have begun to address this issue by means of capacitating the local government units (LGUs) to reduce disaster risks and building the resilience of communities in Albay. The purpose of this thesis is to examine the contribution of the "Climate Change Adaptation and Disaster Risk Reduction and Management Training Institute", commonly known as the "Climate Change Academy", to the overall DRR processes for community resilience building in the province. This thesis used the socio-ecological model of change and organisational behaviour concepts to evaluate the factors that contribute to behavioural changes of the staff of LGUs who underwent the training as well as changes in their workplace policies and practice. These changes were explained further by looking at how the concept of education for disaster risk reduction (EDRR) was carried out in the Academy's training programme in order to help achieve the desired results. EDRR and innovation concepts were also used to analyse the development of the training module of the Academy. Data were collected mainly through a tracer study of 11 former participants of the training and 12 in-depth interviews with different individuals who are directly or indirectly related to the Academy. Key findings of the thesis indicate that the training module development was based on Albay's vast experience in disaster through its lead agency in disaster risk reduction and management. It was argued that the positive changes in behaviour were observed after undergoing training in the Academy and that these changes have been helpful both in their personal undertakings as part of the community and in their functioning as local public servants in the province. In the workplace front, however, significant changes were observed only at the village level where local officials are the first responders to disasters. The impact of the Academy's training program in terms of its contribution in achieving its set objectives and in advancing its innovative programmes on DRR depends on the resources, both financial and technical capacities that are required to ensure the effectiveness of the Academy. This thesis, therefore, concludes that the Academy as a training institute has contributed to the overall DRR processes for community resilience building in the Province of Albay and to the overall agenda setting for EDRR both at the national and global levels
DOI: 10.14457/cu.the.2014.112
title: Social Movement on Myitsone Hydropower Dam Project in Kachin State,Burma/Myanmar.

description: In 2006, the Myitsone Dam was proposed to be built at the confluence of Mali Hka and Nmai Hka Rivers in Kachin State by the Burmese government and a Chinese company. Whilst 90% of electricity would go to China, millions of people who depend on the Ayeyarwady River in Burma would be affected due to environmental and social impacts. The initial construction, which started in 2009, produced immediate impacts such as forced resettlement, loss of livelihoods, properties, and lands, loss of fish species, and deforestation. Hence, local affected people opposed the project and a social movement grew that eventually included media, non-state actors and political parties. On 30th September 2011, President Thein Sein officially suspended the construction of Myitsone Dam in his presidential term until 2015. The purpose of this thesis is to study the emergence of this social movement at the Myitsone Hydropower Dam project. Applying the hybrid conceptual framework of Resource Mobilization and political opportunity, the thesis focuses on the organizing skills of local communities, and how they gained support from the outside and the political opportunities that arose. This research uses qualitative methodologies in data collection – reports and document analysis, focus group discussion and in-depth interviews with key respondents in field work. Data information is gathered from local communities including two relocated villages, civil societies, politicians and activists mainly in Kachin State and Yangon. The study also explores how the decision for suspension of this project has had further implications for other large scale project governance in Burma, particularly hydropower projects. The main research finding is that the local communities were trying to reach out the effects of this project to many regions while they were struggling for their survivals due to forced relocation and loss of livelihoods. The involvement of various factors such as funding, coordinating, media coverage and legal supports have supported this movement into public affairs. It also finds that that the Myitsone project vividly differentiated the different political roles of local ethnic armed groups in Kachin State. The thesis concludes that the suspension of Myitsone project has been one of the evidences of democratic transition for the President and the new government, and that the Myitsone social movement stood as a symbol for other social movements since political transition.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.113
title: Christian Values and Beliefs in Development Practice: A Case Study of Faith-Based Development in Karen Hilltribe Communities, Mae Sariang, Thailand

description: This thesis contends that faith-based development organisations are not well-studied; it examines the faith-based aspects of World Vision Foundation of Thailand (WVFT) and its work in Mae Sariang as a case study. This thesis first analyses how Christian values, beliefs and identity of World Vision International shape WVFT’s understanding of its mission and development programmes. Second, it examines the extent to which the interaction of Christian values, beliefs and ethics of WVFT with that of religions of Karen hilltribe communities enhances or impedes development projects in the areas of participation and sustainability. This study reveals that Christian identity, values and beliefs through ‘Transformational Development’, ‘Christian Witness’ and organisational culture are demonstrated in development practice WVFT, but to a limited extent due to reasons of sensitivity in the Thai context; and adaptations and interpretations of development by field workers. Partnerships with faith-based groups, which can bring about development beyond material well-being, are also minimal. It is also found in this research that the different religious groups of the Karen hilltribe communities under study have close interactions due to their shared cultural identity and history. In addition, the villagers have their existing survival strategy by relying on the spiritual belief and practices through which community participation can occur. Thus far, the interaction of WVFT’s Christian values and beliefs with Karen hilltribe communities has been minimal, and has little contribution to community participation and sustainability. However, as the Mae Sariang Area Development Programme undergoes redesigning to increase the capacity of field staff to work with faith-based groups, the interaction of both Christian and local religious values and beliefs may increase to bring about community participation and sustainability for the fulfilment of development goals.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.114
title: DISASTER RISK REDUCTION IN THE EDUCATION SECTOR: A CASE STUDY OF SCHOOLS AFFECTED BY TYPHOON HAIYAN (YOLANDA) IN THE PHILIPPINES

description: Typhoon Haiyan (Yolanda) in the Philippines is a powerful example of the type of disaster risk experienced by many communities around the globe, and the need for effective ways to cope with natural hazards when they strike. Disaster Risk Reduction provides the conceptual framework for disaster prevention, mitigation and preparedness to limit the impact of natural hazards. The interplay of Disaster Risk Reduction and education is unique in that both Disaster Risk Reduction helps to build resilience of the education sector itself and education plays an important role to provide at-risk societies with the knowledge and skills to reduce the impact of future disasters. Therefore, a comprehensive approach for Disaster Risk Reduction needs to be integrated in the Philippine education sector to build resilience for future disasters. Typhoon Haiyan represents an important case study, as its response, recovery and rehabilitation phase offers a critical opportunity to integrate Disaster Risk Reduction strategies in order to prevent the creation of new risk and reduce existing risk. This thesis analyses their implementation on school and community level. The research used a qualitative design, including school visits and semi-structured interviews with teachers and education personnel, NGO staff and local volunteers as well as community members. The purpose of this research is to provide insights on action for Disaster Risk Reduction in education in the post-disaster phase, and, drawing on these findings, highlight recommendations for dealing with future disasters. Key findings indicate lack of awareness and implementation of Disaster Risk Reduction on school level. The study showed needs for more effective translation of national policies to local level, continued development efforts as well as increased focus on pre-emptive Disaster Risk Reduction measures. With regard to future disaster, strengthen human resources and capacities is of greatest importance. Further, building a disaster resilient education system requires continued effort and advocacy for a comprehensive approach to Disaster Risk Reduction in the Education sector at all levels.
DOI: 10.14457/cu.the.2014.502
title: การผลิตน้ำมันชีวภาพจากขี้เลื่อยยูคาลิปตัสโดยไพโรไลซิสแบบต่อเนื่อง

description: การศึกษาปัจจัยของการบวนการไพโรไลซิสแบบต่อเนื่องจากขี้เลื่อยยูคาลิปตัส โดยตัวแปรขนาดอนุภาคสี่ระดับ คือ 250-500 ไมโครเมตร ระหว่าง 500-850 ไมโครเมตร ระหว่าง 850-1080 ไมโครเมตร และ 1080-2000 ไมโครเมตร โดยปัจจัยนี้ถูกนำมาวิเคราะห์หาขนาดที่เหมาะสมในการไพโรไลซิสพบว่าที่ขนาดที่เหมาะสมคือ 500-850 ไมโครเมตรให้ผลิตภัณฑ์น้ำมันชีวภาพสูงสุด การออกแบบทดลองแบบการออกแบบการทดลองเชิงตัวประกอบแบบสองระดับสำหรับทดสอบตัวแปร อุณหภูมิ 450 และ 650 องศาเซลเซียส อัตราการป้อนแก๊สไนโตรเจน 0 และ 200 ลูกบาศก์เซนติเมตรต่อนาที และอัตราการป้อนสาร 200 และ 600 รอบต่อนาที จากการศึกษาพบว่าปัจจัยที่มีผลต่อการผลิตน้ำมันชีวภาพคือ อุณหภูมิในการไพโรไลซิส อัตราการป้อนสาร และอัตราการป้อนแก๊สไนโตรเจน (แก๊สตัวพา) การนำผลการทดลองที่ได้วิเคราะห์ด้วยโปรแกรม Design Expert (เวอร์ชัน 7.0.0) เพื่อหาภาวะที่เหมาะสมเพื่อให้ได้น้ำมันชีวภาพสูงสุด พบว่าจะได้น้ำมันชีวภาพสูงสุดร้อยละ 52.67 โดยน้ำหนัก เมื่อใช้อุณหภูมิ 450 องศาเซลเซียส อัตราการป้อนสาร 200 รอบต่อนาที และ อัตราการป้อนแก๊สไนโตรเจน 200 ลูกบาศก์เซนติเมตรต่อนาที จากนั้นนำน้ำมันชีวภาพไปวิเคราะห์สมบัติทางกายภาพ และสมบัติทางเคมีด้วยเทคนิคเทคนิคฟูเรียร์ทรานสฟอร์มอินฟราเรดสเปกโตรสโกปี (FT-IR) เพื่อหาองค์ประกอบและหมู่ฟังก์ชั่นของพบว่า ออกซิเจนทำพันธะเดี่ยวกับไฮโดรเจน คาร์บอนทำพันธะเดี่ยวกับไฮโดรเจน คาร์บอนทำพันธะคู่กับออกซิเจน คาร์บอนทำพันธะคู่กับคาร์บอน และคาร์บอนทำพันธะเดี่ยวกับออกซิเจน และเทคนิคแก๊สโครมาโทรกราฟฟี่-แมสสเปคโตรเมททรี (GC-MS) พบว่ามีสารประกอบของอนุพันธ์ของฟีนอล แอลกอฮอร์ และคีโตนเป็นส่วนใหญ่
DOI: 10.14457/cu.the.2014.503
title: การระบุยีนในวิถีชีวสังเคราะห์เทอร์พีนอยด์จากผลสบู่ดำ Jatropha curcas L.

description: วิถีชีวสังเคราะห์เทอร์พีนอยด์ในสบู่ดำ จัดเป็นวิถีที่มีบทบาทสำคัญในการสร้างสารในกลุ่มไดเทอร์พีนส์ (สารฟอร์บอลเอสเทอร์) จากการศึกษาการแสดงออกของโปรตีนและปริมาณสารฟอร์บอลเอสเทอร์จากเนื้อผลและเนื้อในเมล็ดสบู่ดำทั้ง 5 ระยะ พบโปรตีน 1316 ชนิด ที่มีการแสดงออกในทุกตัวอย่าง มีโปรตีนอยู่ 2 ชนิด ที่สามารถระบุหน้าที่ได้ว่ามีความเกี่ยวข้องกับวิถีชีวสังเคราะห์เทอร์พีนอยด์ ได้แก่ Diphosphomevalonate decarboxylase และ Geranyl diphosphate synthase (GPPS) และจากการศึกษาปริมาณสารฟอร์บอลเอสเทอร์ด้วยเครื่อง HPLC พบว่ามีการสะสมสารฟอร์บอลเอสเทอร์ไว้ในเนื้อผลและเนื้อในเมล็ดสูงสุดในระยะ Premature fruits โดยมีอยู่ 1.79 มิลลิกรัมต่อกรัม และ 5.30 มิลลิกรัมต่อกรัม ตามลำดับ ขณะที่เนื้อผลระยะ Dried fruits มีการสะสมสารฟอร์บอลเอสเทอร์ไว้น้อยสุด (0.13 มิลลิกรัมต่อกรัม) และเนื้อในเมล็ดระยะ Mature ripe fruits (yellow) มีการสะสมสารฟอร์บอลเอสเทอร์ไว้น้อยสุด (2.36 มิลลิกรัมต่อกรัม) จากการศึกษาการแสดงออกของยีน Geranyl diphosphate synthase (GPPS) ที่สร้างเอนไซม์ Geranyl diphosphate synthase ในเนื้อในเมล็ดแต่ละระยะพบว่ามีการแสดงออกไม่แตกต่างกันมาก จากการวิเคราะห์ด้วย Real-time PCR ซึ่งยีนมีการแสดงออกสูงสุด (0.67) ในระยะ Dried fruits ขณะที่โปรตีนมีการแสดงออกสูงสุด (21.43) ในระยะ Senescent fruits (black) และจากการเปรียบเทียบการแสดงออกระหว่างยีนและโปรตีน พบว่ามีแนวโน้มของความสัมพันธ์ไม่ได้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน ทั้งนี้จากการศึกษาการแสดงออกของยีน Casbene synthase homolog (CS) และ Geranylgeranyl diphosphate synthase (GGPPS) ซึ่งเป็นยีนที่เคยมีรายงานว่าสร้างสารฟอร์บอลเอสเทอร์ พบว่ายีน CS มีการแสดงออกของยีนสูงกว่าการแสดงออกของยีน GGPPS และ GPPS ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.504
title: สมบัติทางกายภาพของพอลิเมอร์ผสมพอลิแล็กทิกแอซิด/พอลิบิวทิลีนซักซิเนต/ผงไม้ที่แตกสลายทางชีวภาพได้

description: งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อปรับปรุงความเหนียวและเสถียรภาพทางความร้อนของพอลิแล็กทิกแอซิดด้วยการใส่พอลิบิวทิลีนซักซิเนตและผงไม้ ขั้นแรกพอลิแล็กทิกแอซิดถูกผสมแบบหลอมเหลวกับพอลิบิวทิลีนซักซิเนต 5 อัตราส่วน (ร้อยละ 10-50) ในเครื่องอัดรีดแบบเกลียวคู่ตามด้วยการอัดแบบ ซึ่งสมบัติที่เพิ่มขึ้นตามปริมาณพอลิบิวทิลีนซักซิเนต ได้แก่ ความทนแรงกระแทก (ร้อยละ 30 สูงที่สุด) การยืดตัว ณ จุดขาด (ร้อยละ 30 สูงที่สุด) ระดับความเป็นผลึก (ร้อยละ 20 สูงที่สุด) และเสถียรภาพทางความร้อน (ร้อยละ 50 สูงที่สุด) เมื่อเปรียบเทียบกับพอลิแล็กทิกแอซิด แต่ความทนแรงดึง ยังส์มอดุลัส และความทนแรงดัดโค้งมีค่าลดลงตามปริมาณพอลิบิวทิลีนซักซิเนตที่เพิ่มขึ้น พอลิเมอร์ผสมพอลิแล็กทิกแอซิด/พอลิบิวทิลีนซักซิเนตที่อัตราส่วน 70/30 มีความทนแรงกระแทกและการยืดตัว ณ จุดขาดสูงที่สุด จึงเลือกไปเตรียมคอมพอสิตด้วยผงไม้ 5 อัตราส่วน (5-30 ส่วนโดยน้ำหนักของพอลิเมอร์ผสม 100 ส่วน) ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า ผงไม้ช่วยปรับปรุงยังส์มอดุลัส (เฉพาะใส่ผงไม้ 15 โดยน้ำหนักของพอลิเมอร์ผสม 100 ส่วน) และการยืดตัว ณ จุดขาด (เฉพาะใส่ผงไม้ 5 โดยน้ำหนักของพอลิเมอร์ผสม 100 ส่วน) ขณะที่ความทนแรงกระแทก ความทนแรงดึง ความทนแรงดัดโค้ง และเสถียรภาพทางความร้อนของคอมพอสิตลดลงตามปริมาณพอลิบิวทิลีนซักซิเนตที่เพิ่มขึ้น และระดับความเป็นผลึกเพิ่มขึ้นเล็กน้อย นอกจากนี้ ยังนำผงไม้ที่ถูกดัดแปรด้วยสารคู่ควบไซเลนร้อยละ 1-3 โดยน้ำหนักของผงไม้ เพื่อเตรียมคอมพอสิตของพอลิแล็กทิกแอซิด/พอลิบิวทิลีนซักซิเนต/ผงไม้ที่อัตราส่วน70/30/10 และ 70/30/15 ซึ่งพบว่าการใส่ผงไม้ที่ถูกดัดแปรด้วยสารคู่ควบไซเลน (ส่วนใหญ่ที่ปริมาณร้อยละ 3 โดยน้ำหนักของผงไม้) ทำให้คอมพอสิตมีความทนแรงกระแทก ความทนแรงดึง การยืดตัว ณ จุดขาด ความทนแรงดัดโค้ง และเสถียรภาพทางความร้อนเพิ่มขิ้นเมื่อเปรียบเทียบกับคอมพอสิตที่ใส่ผงไม้ที่ไม่ถูกดัดแปรในปริมาณเท่ากัน ทั้งนี้เนื่องจากการเพิ่มแรงยึดเกาะระหว่างผงไม้และเมทริกซ์
DOI: 10.14457/cu.the.2014.505
title: การสร้างรากฝอยในป่าชายเลนรุ่นสอง จังหวัดตราด

description: พืชป่าชายเลนมีการเคลื่อนย้ายมวลชีวภาพไปสะสมในรากเป็นปริมาณมาก เป็นเหตุให้รากมีความสำคัญต่อการประมาณค่าผลผลิตสุทธิขั้นปฐมภูมิในระบบนิเวศป่าชายเลน หากแต่รากฝอย (ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางน้อยกว่าหรือเท่ากับ 2 มม.) ซึ่งคิดเป็นสัดส่วนสูงกว่า 50% ของมวลชีวภาพรากทั้งหมดนั้นยังมีการศึกษาอยู่น้อย การศึกษาครั้งนี้จึงมีความสนใจที่จะศึกษาการสร้างรากฝอยของป่าชายเลนรุ่นสอง บริเวณปากแม่น้ำตราด ในแปลงศึกษาถาวรขนาด 50×120 ตร.ม. ที่พบการแบ่งเขตพันธุ์ไม้จากริมฝั่งเข้าไปในแผ่นดินตามลำดับ ได้แก่ เขตไม้แสม ไม้โกงกาง และไม้ตะบูน โดยการศึกษามวลชีวภาพรากใต้ดินด้วย soil core พบว่ามวลชีวภาพรากมีค่ามากที่สุดในเขตไม้โกงกาง รองลงมาคือไม้แสม และไม้ตะบูน ซึ่งสัดส่วนมวลชีวภาพรากขนาดต่าง ๆ มีความแตกต่างกันในแต่ละเขตพันธุ์ไม้ ศึกษาผลผลิตรากฝอยด้วยวิธี ingrowth core ทุก ๆ 2 เดือน เป็นเวลา 1 ปี (เดือนกุมภาพันธ์ 2556 ถึง 2557) พบว่ามวลชีวภาพรากฝอยที่ถูกสร้างขึ้นภายใน ingrowth core ในเขตไม้แสมมีค่าเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วง 2 เดือนแรกของการทดลอง จากนั้นจะมีค่าเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ขณะที่มวลชีวภาพรากฝอยในเขตไม้โกงกางและไม้ตะบูนเพิ่มขึ้นอย่างช้าในช่วงแรก แล้วมีค่าสูงขึ้นอย่างมากเมื่อสิ้นสุดการทดลอง เมื่อรากเหล่านี้ตายลงจะเกิดการสะสมของซากรากขึ้นภายใน ingrowth core ซึ่งมวลซากรากที่สะสมภายใน ingrowth core มีค่าเพิ่มขึ้นตามระยะห่างจากริมฝั่งแม่น้ำ อีกทั้งยังมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเมื่อมวลชีวภาพรากฝอยที่พบภายใน ingrowth coregr เพิ่มขึ้นในเขตไม้โกงกางและไม้ตะบูน อัตราการผลิตรากฝอยที่คำนวณได้แสดงให้เห็นว่าในช่วงระยะเวลา 1 ปีที่ศึกษา อัตราการผลิตรากฝอยมีค่าลดลงในเขตไม้แสมแต่มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นในเขตไม้โกงกางและไม้ตะบูน คิดเป็นผลผลิตรากฝอยในรอบปีมีค่าเท่ากับ 428.80 1659.27 และ 1254.71 กรัม/ตร.ม. ในเขตไม้แสม ไม้โกงกาง และไม้ตะบูน ตามลำดับ ซึ่งมีค่าสูงกว่าผลผลิตรากที่ได้จากการประมาณโดยสมการแอลโลเมตรี ความแตกต่างของมวลชีวภาพ มวลซากราก รวมทั้งอัตราการผลิตรากฝอยในแต่ละเขตพันธุ์ไม้สามารถอธิบายได้จากลักษณะสัณฐานวิทยาของรากพืชแต่ละชนิด โครงสร้างป่า ตลอดจนปัจจัยสิ่งแวดล้อมที่ต่างกันในแต่ละเขตพันธุ์ไม้ โดยพบว่าผลผลิตรากฝอยมีความสัมพันธ์เชิงลบกับอุณหภูมิและความหนาแน่นรวมของดิน อัตราการเวียนกลับของรากฝอยมีค่ามากที่สุดในเขตไม้ตะบูน (1.49 รอบ/ปี) โดยมีค่าเท่ากับ 1.15 และ 0.98 รอบ/ปี ในเขตไม้โกงกาง และไม้แสม ตามลำดับ การศึกษาครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่าอัตราการผลิตรากฝอยในป่าชายเลนมีค่าค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับระบบนิเวศป่าบก อีกทั้งยังแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของคาร์บอนในรากฝอยที่มีต่อการหมุนเวียนคาร์บอนในป่าชายเลน