DOI: 10.17026/ar/ghrocb
title: Bureauonderzoek archeologie S-614,S-525,S-292 Spaarndam

description: &lt;p&gt;Hynetwork Services B.V. (hierna HNS) – een dochteronderneming van de N.V. Nederlandse Gasunie (Hierna
Gasunie) – heeft het voornemen een ondergronds leidingnetwerk met bijbehorende (bovengrondse)
voorzieningen voor het transport van waterstof te ontwikkelen in het Noordzeekanaalgebied (hierna NZKG): het project Waterstofnetwerk Noordzeekanaalgebied. Om de ontwikkeling van Waterstofnetwerk NZKG mogelijk te maken moet onder andere een milieueffectrapportage (hierna m.e.r.) worden uitgevoerd. Voor het waterstofnetwerk wordt ingezet op het zoveel mogelijk hergebruik van bestaande hogedruk
aardgastransportleidingen. In deelgebied II ligt een bestaande leiding die hergebruikt. Deze bestaande
gastransportleiding verbindt binnen het Noordzeekanaalgebied de waterstofleidingen in deelgebied I en III met elkaar en heeft een centrale ligging om het landelijk waterstofnetwerk te kunnen realiseren. Deze leiding wordt hiervoor tussen het compressorstation Beverwijk en de afsluiterlocatie Spaarndam uit gebruik genomen voor het transport van aardgas. Ter hoogte van afsluiterlocatie Driehuis Oost is voor deze aanpassing over een lengte van circa 250 meter een nieuwe gastransportleiding nodig. Bij de aansluitpunten van de nieuwe
waterstofleiding op de bestaande leiding komen afsluiters. De bewoningsgeschiedenis in het plangebied is sterk beïnvloed door de geomorfologische ontwikkeling van het landschap. Het gebied werd aanvankelijk gevormd door wad- en veenmoerassen, waardoor bewoning in de
prehistorie beperkt, maar niet onmogelijk was. Pas met de vorming van strandwallen en de ontginning van
veengebieden in de middeleeuwen ontstonden omstandigheden die bewoning mogelijk maakten. De
Spaarndammerdijk, die circa 100 meter van het huidige plangebied ligt, werd in de eerste helft van de 13e eeuw aangelegd om het veenweidegebied ten zuiden van het IJ te beschermen. Deze dijk liep van de Amstel naar het Spaarne langs de zuidelijke oever van de zeearm en vormde de noordelijke grens van het Hoogheemraadschap van Rijnland. Vanaf de aanleg werd het onderhoud van de dijk verzorgd en betaald door de bewoners van het aangrenzende land, de dijkplichtigen. Vanaf 1593 werd de Spaarndammerdijk volledig onderhouden door
Rijnland, waardoor het een van de eerste regionale dijken was die gemeenschappelijk werd beheerd. Op basis van de uitgevoerde onderzoeken binnen een straal van 100 meter rond het plangebied kan worden geconcludeerd dat er een gevarieerde archeologische verwachting is. Er zijn vondsten gedaan die dateren van het midden-neolithicum tot de vroege ijzertijd, zoals handgevormd aardewerk. Dit wijst op menselijke activiteit in deze periode, vooral op hoger gelegen strandwallen. Er is een middelhoge kans op archeologische waarden uit de ijzertijd en de Romeinse Tijd, met mogelijke organische lagen en oude loopoppervlakken in de
veenlagen. Er is een hoge verwachting op archeologische resten uit de late middeleeuwen, vooral in
ongestoorde grond. Dit omvat onder andere dijkresten die mogelijk verband houden met historische
overstromingen zoals de Sint Elisabethsvloeden van 1421, waarvan de grootste impact in Zuid-Holland en
Noord-Brabant werd gevoeld. Op de website van Atlasleefongeving is gekarteerd dat het plangebied in de
bufferzone van de Hollandse Waterlinies ligt (Stelling van Amsterdam). Dit is aangewezen werelderfgoed. Omdat er een middelhoge kans is op het aantreffen van archeologische resten binnen het plangebied, adviseert Antea Group om binnen het plangebied een inventariserend veldonderzoek d.m.v. boringen, verkennende fase, uit te voeren.&lt;/p&gt;