cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1328
title: ความสัมพันธ์ระหว่าง สภาพแวดล้อมในครอบครัวด้านสัมพันธภาพ พฤติกรรมการเป็นพ่อแม่ ภาวะซึมเศร้าของแม่และภาวะติดสุราของพ่อ กับปัญหาพฤติกรรมในเด็กสมาธิสั้น ภาคกลางตอนบน

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ปัญหาพฤติกรรมเด็กสมาธิสั้น 2) สภาพแวดล้อมในครอบครัวด้านสัมพันธภาพ พฤติกรรมการเป็นพ่อแม่ ภาวะซึมเศร้าของแม่และภาวะติดสุราของพ่อเด็กสมาธิสั้น 3) ความสัมพันธ์ระหว่างสภาพแวดล้อมในครอบครัวด้านสัมพันธภาพ พฤติกรรมการเป็นพ่อแม่ ภาวะซึมเศร้าของแม่และภาวะติดสุราของพ่อ กับปัญหาพฤติกรรมในเด็กสมาธิสั้น กลุ่มตัวอย่างคือ พ่อและแม่ของเด็กสมาธิสั้นที่มีอายุ 6-12 ปี จำนวน 154 ครอบครัว ที่มารับบริการต่อเนื่องแผนกผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลของรัฐในเขตภาคกลางตอนบน เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย 1) แบบประเมินสภาพแวดล้อมในครอบครัวด้านสัมพันธภาพ 2) แบบประเมินพฤติกรรมการเป็นพ่อแม่ ฉบับบิดามารดา 3) แบบประเมินพฤติกรรมเด็ก 4) แบบประเมินภาวะซึมเศร้าและ 5) แบบประเมินปัญหาการดื่มสุรา เครื่องมือทุกชุดได้รับการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิ 7 ท่าน ค่าความเที่ยงของเครื่องมือเท่ากับ .86, .81, .81, .85, .90 ตามลำดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล สถิติเชิงบรรยาย และ สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. เด็กสมาธิสั้นส่วนใหญ่มีปัญหาพฤติกรรมร้อยละ 69.5 โดยมีปัญหาพฤติกรรมด้านเกเรมากที่สุด รองลงมาคือปัญหาพฤติกรรมด้านความสัมพันธ์กับเพื่อน พฤติกรรมอยู่ไม่นิ่ง ปัญหาพฤติกรรมสัมพันธภาพทางสังคม และปัญหาพฤติกรรมทางอารมณ์ (ร้อยละ 80.50, 75.3, 56.5, 24.7 และ 15.6 ตามลำดับ)2. สภาพแวดล้อมในครอบครัวด้านสัมพันธภาพของเด็กสมาธิสั้นอยู่ในระดับดี ร้อยละ 79.2 พฤติกรรมการเป็นพ่อแม่โดยรวมอยู่ระดับปานกลาง ร้อยละ 86.4 ภาวะซึมเศร้าของแม่พบร้อยละ 18.8 และภาวะพ่อติดสุราพบร้อยละ 8.43. สภาพแวดล้อมในครอบครัวด้านสัมพันธภาพและ พฤติกรรมการเป็นพ่อแม่ มีความสัมพันธ์ทางลบกับปัญหาพฤติกรรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 (r = -.220 และ -.198) ปัจจัยภาวะซึมเศร้าของแม่และภาวะติดสุราของพ่อ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับปัญหาพฤติกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .394 และ .165)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1330
title: รัฐกับการบริหารจัดการพื้นที่ชายแดน กรณีศึกษา อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด

description: งานวิทยานิพนธ์ชิ้นมีเป้าหมายศึกษาถึงการบริหารจัดการพื้นที่ชายแดนของรัฐไทยภายใต้โครงสร้างรัฐรวมศูนย์อำนาจแบบแยกส่วนและกระจายอำนาจล่าช้าในบริเวณพื้นที่ชายแดน อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด ในอดีตพื้นที่ดังกล่าวถูกมองว่าเป็นพื้นที่ความมั่นคงของรัฐแต่ปัจจุบันกลายเป็นพื้นที่การค้าข้ามพรมแดนที่สำคัญของรัฐ จากการศึกษาพบว่า รัฐที่ไทยซึ่งมีโครงสร้างรัฐรวมศูนย์อำนาจแบบแยกส่วนและกระจายอำนาจล้าช้า มีการส่งหน่วยงานของรัฐลงไปในพื้นที่ชายแดนในช่วงสงครามเย็นเพื่อดูแลความมั่นคงในพื้นที่นั้นไม่ได้แก้ปัญหาในพื้นที่แต่กลับสร้างปัญหาเพิ่มขึ้นเนื่องจาก หน่วยงานรัฐขาดเอกภาพในการทำงาน แต่ล่ะหน่วยงานต่างขึ้นตรงกับหน่วยงานของตนที่ส่วนกลาง มีความขัดแย้งกันเรื่องในการทำงาน เช่น ปัญหาการดูแลการเคลื่อนย้ายสินค้าระหว่างหน่วยงานทหารที่ดูแลความมั่นคงกับศุลกากรที่ดูแลเรื่องการค้า แต่ในบางกิจกรรมหน่วยงานเหล่านี้มีการประสานงานกัน แต่การประสานที่เกิดขึ้นนี้เป็นไปเพื่อผลประโยชน์ของแต่ล่ะหน่วยจะได้รับ โดยเฉพาะการควบคุมแรงงานผิดกฎหมายที่อยู่ในพื้นที่ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของกำนันและผู้ใหญ่และมีการประสานงานกันของอำเภอกับหน่วยงานต่างๆ เช่น ตำรวจท้องที่ ทหาร ในพื้นที่ไม่ให้มีการจับกุมแรงงานพวกนี้เพื่อส่งกลับกัมพูชาเพื่อที่จะให้เศรษฐกิจภายในพื้นที่ดำเนินต่อไปได้ มากกว่านั้นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นซึ่งเป็นตัวแทนประชาชนควรจะเป็นผู้นำในการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นในพื้นที่แต่กลับมีข้อจำกัดในเรื่องงบประมาณ กำลังคนและอำนาจในการบริหารจัดการพื้นที่ของตนโดยเฉพาะการจัดการเรื่องแรงงานผิดกฎหมายซึ่งเป็นปัญหาสำคัญและกระทบกับความเป็นอยู่ของคนในท้องถิ่น ทำให้ปัญหาแรงงานยังคงไม่ได้รับการแก้ไขและท้องถิ่นเองยังต้องเผชิญกับปัญหาใหม่ๆที่ตามมาจากขยายตัวของเมืองชายแดนภายบนโครงสร้างรัฐที่ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.513
title: การวัดสัดส่วนร่างกายมนุษย์ด้วยเทคนิคประมวลผลภาพถ่ายดิจิตอล 2 มิติ โดยถ่ายภาพที่ระยะใกล้

description: ข้อมูลสัดส่วนร่างกายมีความจำเป็นต่อการออกแบบสถานีงาน การเก็บข้อมูลสัดส่วนร่างกาย ด้วยวิธีการภาพถ่ายเป็นแนวทางหนึ่งที่รวดเร็วกว่าการใช้ชุดเครื่องมือวัดขนาดสัดส่วนของร่างกายพื้นฐาน เหมาะกับการเก็บข้อมูลประชากรที่มีจำนวนมาก หรือไม่สามารถใช้เวลาในการวัดได้นาน นอกจากนี้ยังสะดวกต่อการใช้งานและต้นทุนต่ำ แต่ข้อจำกัดของวิธีการนี้ คือ ต้องใช้พื้นที่ในการวางกล้องถ่ายภาพ มากกว่า 7 เมตร จากการศึกษาที่ผ่านมา ระบบการวัดสัดส่วนด้วยภาพถ่าย ได้ทำให้เกิดความเคลื่อนในการวัดส่วนสูงของร่างกาย จากร้อยละ 0.32 เป็นร้อยละ 1.5 ที่ตำแหน่งระยะห่างการวางกล้อง 7 เมตร และระยะห่าง 2 เมตร ตามลำดับ ซึ่งเกิดจากปัจจัยของร่างกายมนุษย์ที่มีส่วนโค้งและความหนา นอกจากนี้ยังมีปัจจัยสภาพแวดล้อมของสถานที่ถ่ายภาพ ชุดที่สวมใส่ของผู้ถูกวัด และการติดตั้งอุปกรณ์ถ่ายภาพ ดังนั้นจุดประสงค์ของงานวิจัยนี้คือ เพื่อพัฒนาระบบการวัดสัดส่วนร่างกายด้วยเทคนิคประมวลผลภาพถ่ายดิจิตอล 2 มิติ ในระยะใกล้ให้มีความแม่นยำมากขึ้น โดยจะสร้างระบบการวัดสัดส่วนใหม่ เริ่มจากการติดตั้งกล้องถ่ายภาพดิจิตอลและอุปกรณ์อ้างอิง ทำการถ่ายภาพที่ระยะวางกล้อง 2-4 เมตร โดยวัดสัดส่วนร่างกายจำนวน 12 สัดส่วน จากนั้นหารูปแบบทางคณิตศาสตร์ของความคลาดเคลื่อนในการวัดขนาดร่างกายจากหุ่นจำลองคล้ายมนุษย์ก่อน และยืนยันผลของรูปแบบทางคณิตศาสตร์ด้วยอาสาสมัครจำนวน 30 คน ผลที่ได้คือสมการรูปแบบทางคณิตศาสตร์สามารถลดความคลาดเคลื่อนเฉลี่ย 5.7% จาก 6 วัดส่วน สุดท้ายจัดทำคู่มือการวัดสัดส่วนร่างกายมนุษย์ด้วยเทคนิคประมวลผลภาพถ่ายดิจิตอล 2 มิติ โดยถ่ายภาพที่ระยะใกล้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.514
title: การแยกสาหร่ายจากเฟสของเหลวด้วยกระบวนการร่วมระหว่างการทำให้ลอยด้วยอากาศละลาย กระบวนการโคแอกกูเลชัน และการกรอง

description: ปัจจุบันสาหร่ายเซลล์เดียวนับเป็นมลภาวะทางน้ำชนิดหนึ่ง เนื่องจากทำให้เกิดปรากฏการณ์ยูโทรฟิเคชันส่งผลให้แหล่งน้ำเกิดสี กลิ่น และรสอันไม่พึงประสงค์ นอกจากนี้ยังพบว่าอนุภาคสาหร่ายเซลล์เดียวนำมาพัฒนาเป็นพลังงานทางเลือกที่ใช้พื้นที่ในการเพาะปลูกน้อยกว่าพืชชนิดอื่นๆ งานวิจัยนี้จึงสนใจศึกษาและเปรียบเทียบประสิทธิภาพการแยกสาหร่ายออกจากเฟสของเหลวด้วยการตกตะกอนตามธรรมชาติ กระบวนการร่วมระหว่างโคแอกกูเลชันและการทำให้ลอยด้วยอากาศละลาย (MDAF) และกระบวนการไฮบริด (MDAF ร่วมกับการกรอง) โดยใช้สาหร่ายสายพันธุ์คลอเรลลาช่วงการเจริญเติบโตแบบเต็มที่ (Log phase) ในการเตรียมน้ำสังเคราะห์ที่ความเข้มข้นต่างๆ เพื่อทำการแยกอนุภาคในถังปฏิกิริยากว้าง 0.25 เมตร ยาว 1.15 เมตร และสูง 1.6 เมตร โดยเลือกใช้สารส้มและสารแคลเซียมคลอไรด์เป็นสารโคแอกกูแลนท์ ส่งผลให้ประสิทธิภาพของกระบวนการตกตะกอน กระบวนการร่วมระหว่างโคแอกกูเลชันและการทำให้ลอยด้วยอากาศละลาย (MDAF) และกระบวนการไฮบริด (MDAF ร่วมกับการกรอง) มีประสิทธิภาพการแยก คือ 9% 72.4% และ 94.8% ตามลำดับ และประสิทธิภาพการกักเก็บอนุภาคสาหร่ายออกจากเฟสของเหลวด้วยกระบวนการไฮบริด คือ 89.1% พบว่าประสิทธิภาพการแยกอนุภาคสาหร่ายออกจากเฟสของเหลวขึ้นกับลักษณะของอนุภาค เช่น ขนาด และค่าซีต้าโพแทนเชียว นอกจากนี้งานวิจัยคาดว่าในอนาคตการศึกษาและพัฒนาอุปกรณ์สำหรับกักเก็บอนุภาคสาหร่ายออกจากถังปฏิกิริยาจะส่งผลให้ประสิทธิภาพการกักเก็บอนุภาคสูงขึ้นได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.94
title: ผลของอุณหภูมิหมักต่อไอโซเอมิลแอลกอฮอล์และอะซิทัลดีไฮด์ในสาโท

description: สาโทเป็นสุราพื้นบ้านของไทยที่ได้จากการหมักข้าวเหนียวหุงสุกกับลูกแป้งสุรา ปัญหาหลักที่พบในการผลิตสาโทระดับอุตสาหกรรมคือความไม่สม่ำเสมอของคุณภาพระหว่างชุดผลิต อุณหภูมิหมักก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่สำคัญต่อการพัฒนากระบวนการหมัก เป็นอีกปัจจัยที่สำคัญต่อ จลศาสตร์การหมัก ในแง่ของระยะเวลาหมัก อัตราการหมัก และองค์ประกอบทางเคมีต่างๆ ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้คุณภาพสาโทที่ผลิตได้ งานวิจัยนี้ผลิตสาโทโดยใช้กล้าเชื้อลูกแป้ง สนใจศึกษาอิทธิพลของอุณหภูมิหมัก (หลังการผ่าน้ำ) โดยแปรผันอุณหภูมิหมัก 3 อุณหภูมิคือ 18 oC 30 oC และ 40 oC ตามลำดับ นำตัวอย่างสาโทที่ได้ระหว่างกระบวนการหมักเพื่อนำไปวิเคราะห์หาค่าปริมาณกรดโดยรวม น้ำตาลรีดิวซ์ เอทานอล ไฮเออร์แอลกอออล์ (ไอโซเอมิลแอลกอฮอล์) และสารประกอบแอลดีไฮด์ (อะซิทัลดีไฮด์) ระหว่างอุณหภูมิหมัก 3 อุณหภูมิที่ใช้ในการทดลองพบว่าอุณหภูมิหมักที่ 40 oC ให้ค่าน้ำตาลรีดิวซ์สูงสุดเท่ากับ 5.51 มิลลิกรัม/มิลลิลิตร ในวันที่ 16 ของการหมัก ในขณะที่อุณหภูมิหมักที่ 18 oC และ 30 oC ให้ค่าน้ำตาลรีดิวซ์เท่ากับ 1.64 และ 1.26 มิลลิกรัม/มิลลิลิตร ตามลำดับ ค่าปริมาณเอทานอลสาโทมีระดับสูงสุดคือ 6.49 % ในวันที่ 12 ของการหมักซึ่งไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (P&lt;0.05) กับสาโทที่ได้จากการหมักที่ 30 oC (5.86%) แต่สูงกว่าที่ได้จากการหมักที่อุณหภูมิ 18 oC (4.53%) ในวันสุดท้ายของการหมัก (วันที่ 16) ที่อุณหภูมิหมัก 40 oC ระดับปริมาณของไอโซเอมิลแอลกอฮอล์จะสูงสุด (88.88 มิลลิกรัม/ลิตร) ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (P&lt;0.05) กับสาโทที่ได้จากการหมักที่ 30 oC (76.20 มิลลิกรัม/ลิตร) แต่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญกับสาโทที่ได้จากการหมักที่ 18 oC (43.96 มิลลิกรัม/ลิตร) ระดับอะซิทัลดีไฮด์ในสาโทที่ได้ในวันสุดท้ายของการหมักสูงสุดเมื่ออุณหภูมิหมัก 30 oC (147.58 มิลลิกรัม/ลิตร) นอกจากนี้ได้ติดตามการเปลี่ยนแปลงของปริมาณไอโซเอมิลแอลกอฮอล์ และ อะซิทัลดีไฮด์ ตลอดการหมัก 12 วัน พบว่าที่สภาวะหมัก 40 oC ให้ระดับของปริมาณไอโซเอมิลแอลกอฮอล์สูงที่สุดตลอดช่วงการหมัก (41.93-56.96 มิลลิกรัม/ลิตร) และที่อุณหภูมิหมัก 18 oC ให้ระดับของปริมาณอะซิทัลดีไฮด์ต่ำสุดตลอดช่วงการหมักอยู่ที่ 32.96-75.44 มิลลิกรัม/ลิตร
DOI: 10.14457/cu.the.2013.96
title: การพัฒนามอดูลแบบม้วนเป็นเกลียวจากเมมเบรนไคโตซานเพื่อบำบัดน้ำทิ้งจากบ่อหมักแก๊สชีวภาพ

description: งานวิจัยนี้นำเมมเบรนไคโตซานเชิงพาณิชย์ 3 ชนิด ได้แก่ แบบคอมพอสิตบนผ้าสปันปอนด์ แบบเนื้อแน่นไม่มีการเชื่อมขวาง และแบบเนื้อแน่นมีการเชื่อมขวาง มาม้วนรอบแกนกลางเจาะรู เพื่อทำเป็นมอดูลเมมเบรนแบบม้วนเป็นเกลียว ศึกษาพารามิเตอร์ ได้แก่ ชนิดของเมมเบรนไคโตซาน ความยาวของเมมเบรน (100, 60 และ 20 ซม.) วัสดุ (ผ้าสปันปอนด์และตาข่ายมุ้งลวดพลาสติก) และความยาว (100, 60 และ 20 ซม.) ของสแพเซอร์ (Spacer) ต่อประสิทธิภาพการบำบัดน้ำทิ้งบ่อหมักแก๊สชีวภาพ จากการศึกษาสมบัติของเมมเบรนทั้ง 3 ชนิด พบว่า ลำดับความชอบน้ำเรียงจากมากไปน้อย คือ แบบคอมพอสิต &gt; แบบเนื้อแน่นไม่มีการเชื่อมขวาง &gt; แบบเนื้อแน่นมีการเชื่อมขวาง ขนาดรูพรุนเมมเบรนในเทอมของค่า Molecular weight cutoff (MWCO) ของเมมเบรนแบบคอมพอสิต แบบเนื้อแน่นไม่มีการเชื่อมขวาง และแบบเนื้อแน่นมีการเชื่อมขวาง เท่ากับ 5000, 1000 และ 500 ดอลตัน ตามลำดับ การเชื่อมขวางทำให้ค่าความสามารถการแพร่ผ่านน้ำลดลง แต่ทำให้มอดูลมีสมรรถนะในการบำบัดน้ำเสียสูงขึ้น ในเมมเบรนชนิดเดียวกัน เมื่อความยาวของเมมเบรนมากขึ้น มอดูลมีสมรรถนะการบำบัดน้ำเสียสูงขึ้น การใช้สแพเซอร์ทั้งผ้าสปันปอนด์ และตาข่ายมุ้งลวดพลาสติกม้วนเข้ากับเมมเบรน ทำให้ความสามารถการแพร่ผ่านน้ำเพิ่มมากขึ้น แต่การใช้สแพเซอร์ที่เป็นผ้าสปันปอนด์ให้ประสิทธิภาพการบำบัดน้ำเสียสูงกว่าการใช้สแพเซอร์ที่เป็นตาข่ายมุ้งลวดพลาสติก การเพิ่มความยาวของ สแพเซอร์ผ้าสปันปอนด์ ทำให้ได้ค่าความสามารถการแพร่ผ่านน้ำ และค่าเพอร์มิเอตฟลักซ์เพิ่มมากขึ้น ได้รูปแบบการม้วนเมมเบรนที่เหมาะสม คือ ใช้เมมเบรนไคโตซานเนื้อแน่นแบบเชื่อมขวางยาว 100 ซม. ม้วนเข้ากับสแพเซอร์ผ้าสปันปอนด์ยาว 100 ซม. สามารถกำจัดซีโอดี ของแข็งทั้งหมด ของแข็งระเหยง่าย ทีเคเอ็น และปริมาณคาร์บอนอินทรีย์ทั้งหมด ได้สูงสุดเท่ากับร้อยละ 92.9±2.5, 71.3±1.3, 87.9±2.1, 90.9±2.1 และ 87.5±0.4 ตามลำดับ จากน้ำเสียดิบตั้งต้นที่เตรียมจากมูลสุกรเท่ากับ 4.0±0.2, 5.0±0.2, 3.6±0.1, 1.8±0.0 และ 94.1±0.8 ก./ล. ตามลำดับ มอดูลนี้มีอายุการใช้งานประมาณ 22 วัน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.97
title: PRODUCTION AND CHARACTERIZATION OF MONOCLONAL ANTIBODY AGAINST PATHOGENIC Leptospira spp.

description: Leptospirosis is a widespread zoonotic disease in tropical areas caused by pathogenic gram-negative spirochetes Leptospira spp., which affect both human and animals. The disease is transmitted by contacting urine of the infected animals. Leptospira penetrates through mucosa or open wound skin of infected individuals. Symptoms of leptospirosis are extremely broad such as flu-like illness, headache. If patients are not diagnosed or treated in time, symptoms can become severe sepsis with multi-organ failure. This study aimed to generate monoclonal antibodies (MAbs) against pathogenic Leptospira spp. that can be used in a development of immunological based assay for early diagnosis of leptospirosis. Mice were immunized with whole cells of fixed or mixed of fixed and sonicated form of Leptospira interrogans serovar Manilae and the mutant M1352. After the conventional cell hybridization technique, all MAbs were screened by enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) with sonicated cell lysates of various serovars of Leptospira and other bacteria as antigen. The results showed that 14 clones of MAbs were obtained in this study could be divided into 6 groups based on the specificity against bacteria that were tested. MAbs group 1, 2, 3 and 4 were specific to some serovars of pathogenic Leptospira spp. MAbs group 5 and 6 were specific to various serovars of pathogenic leptospires, and also shown cross reactivity with Enterobacter aerogenes. These MAbs could detect L. interrogans serovar Manilae with the half maximal effective concentration (EC50) in the concentration range of 2×106 to 1×107 cells/ml and the limit of detection (LOD) was in the concentration range of 4.7×105 to 3.5×105 cells/ml. All 14 MAbs were isotyped as IgM. By Western blotting, there were some of the obtained MAbs recognizing the protein-like antigen of L. interrogans serovar Manilae with the molecular weight of 41 kDa. Therefore, these preliminary studies indicated that some of the obtained MAbs could be used for application in an immunological detection of pathogenic Leptospira spp.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.100
title: อิทธิพลของความเป็นส่วนหนึ่งในงาน ความพึงพอใจในงาน และความผูกพันกับองค์การต่อความตั้งใจลาออก

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความตรงของโมเดลเชิงสาเหตุของความตั้งใจลาออก โดยเปรียบเทียบอิทธิพลของความเป็นส่วนหนึ่งในงาน ความพึงพอใจในงาน และความผูกพันกับองค์การที่ส่งอิทธิพลต่อความตั้งใจลาออก โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือ พนักงานที่ปฏิบัติงานในองค์การเอกชนต่าง ๆ จำนวนทั้งสิ้น 660 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ มาตรวัดความเป็นส่วนหนึ่งในงาน, มาตรวัดความพึงพอใจในงาน, มาตรวัดความผูกพันกับองค์การ และมาตรวัดความตั้งใจลาออก วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมลิสเรล (LISREL) ให้ผลการวิจัยที่สำคัญสรุปได้ดังนี้ โมเดลลิสเรลของความเป็นส่วนหนึ่งในงาน ความพึงพอใจในงาน และความผูกพันกับองค์การที่ส่งอิทธิพลทางตรงต่อความตั้งใจลาออก พบว่า โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (χ2 = 61.47, df = 50, p = .128, RMSEA = 0.019, RMR = 0.013, GFI = 0.99, AGFI = 0.971) โมเดลลิสเรลสามารถอธิบายความแปรปรวนของความตั้งใจลาออก ได้ร้อยละ 58 ความผูกพันกับองค์การ และความพึงพอใจในงานส่งอิทธิพลทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อความตั้งใจลาออก (β = -0.67, β = -0.21) แต่ความเป็นส่วนหนึ่งในงานไม่ส่งอิทธิพลทางตรงต่อความตั้งใจลาออก
DOI: 10.14457/cu.the.2013.101
title: ความสัมพันธ์ระหว่างการสนับสนุนของผู้ปกครองด้านอาชีพและความลังเลใจในการเลือกเส้นทางอาชีพของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายโดยมีการรับรู้ความสามารถของตนในการตัดสินใจเลือกเส้นทางอาชีพเป็นตัวแปรส่งผ่าน

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ ศึกษาอิทธิพลจากการสนับสนุนของผู้ปกครองด้านอาชีพ แบบสนับสนุน แบบก้าวก่าย แบบขาดการมีส่วนร่วม และการรับรู้ความสามารถของตนในการตัดสินใจเลือกอาชีพที่มีต่อความลังเลใจในการเลือกเส้นทางอาชีพของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยในครั้งนี้ คือนักเรียนระดับมัธยมปลาย ในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 1,140 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ มาตรวัดการสนับสนุนของผู้ปกครองด้านอาชีพ มาตรวัดความลังเลใจในการเลือกเส้นทางอาชีพ มาตรวัดการรับรู้ความสามารถของตนในการตัดสินใจเลือกเส้นทางอาชีพ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการสร้างสมการโครงสร้างด้วยโปรแกรมลิสเรล (LISREL) ผลการวิจัยพบว่า โมเดลเชิงสาเหตุของความลังเลใจในการเลือกประกอบอาชีพ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (Chi-square=25.520, df= 22, p=.273, GFI =.996, RMSEA=.012) ทั้งนี้ตัวแปรทั้งหมดในสมการสามารถอธิบายความแปรปรวนของความลังเลใจในการเลือกประกอบอาชีพได้ร้อยละ 62.10 โดยที่การรับรู้ความสามารถของตนในการตัดสินใจเลือกเส้นทางอาชีพ มีอิทธิพลทางตรงต่อความลังเลใจในการเลือกประกอบอาชีพสูงที่สุด (β = -.90, p &lt; .01) รองลงมาเป็นอิทธิพลรวมของของการสนับสนุนของผู้ปกครองด้านอาชีพ แบบขาดการมีส่วนร่วม (β = .45, p &lt; .01) และ การสนับสนุนของผู้ปกครองด้านอาชีพ แบบสนับสนุน (β = .37, p &lt; .01) ทั้งนี้การสนับสนุนของผู้ปกครองด้านอาชีพแบบก้าวก่ายมีอิทธิพลรวมต่อความลังเลใจในการเลือกประกอบอาชีพอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (β = -.09, ns) การสนับสนุนจากผู้ปกครองด้านอาชีพทั้งสามรูปแบบสามารถอธิบาpความแปรปรวนของการรับรู้ความสามารถของตนในการตัดสินใจเลือกเส้นทางอาชีพได้ร้อยละ 51.90 โดยที่การสนับสนุนของผู้ปกครองด้านอาชีพแบบสนับสนุน มีอิทธิพลสูงที่สุด (β = -.90, p &lt; .01) รองลงมาเป็น แบบขาดการมีส่วนร่วม (β = .50, p &lt; .01) และ แบบก้าวก่าย (β = -.24, p &lt; .01)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.102
title: ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความเครียดและความสุขในนิสิตนักศึกษามหาวิทยาลัยโดยมีความเมตตากรุณาต่อตนเองเป็นตัวแปรส่งผ่าน

description: การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความเครียดและความสุขในนิสิตนักศึกษามหาวิทยาลัย โดยมีความเมตตากรุณาต่อตนเองเป็นตัวแปรส่งผ่าน กลุ่มตัวอย่าง คือ นิสิตนักศึกษามหาวิทยาลัย จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ประกอบด้วย มาตรวัดการรับรู้ความเครียด มาตรวัดความเมตตากรุณาต่อตนเอง และมาตรวัดความสุข วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่าสหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน การวิเคราะห์ถดถอยเชิงพหุคูณ และวิเคราะห์ตัวแปรส่งผ่านตามวิธีการของ Sobel ผลการวิจัยพบว่า การรับรู้ความเครียดและความเมตตากรุณาต่อตนเอง ร่วมกันทำนายความแปรปรวนของความสุขได้ร้อยละ 54.7 โดยความเมตตากรุณาต่อตนเองทำนายความสุขได้ดีกว่าการรับรู้ความเครียด (β = .43 และ β = -.39, p &lt; .01 ตามลำดับ) เมื่อวิเคราะห์อิทธิพลของความเมตตากรุณาต่อตนเองในฐานะตัวแปรส่งผ่านพบว่า ความเมตตากรุณาต่อตนเองเป็นตัวแปรส่งผ่านบางส่วนระหว่างการรับรู้ความเครียดกับความสุข โดยการรับรู้ความเครียดส่งผลทางตรงต่อความสุข (β = -.39, p &lt; .01) และส่งผลทางอ้อมผ่านความเมตตากรุณาต่อตนเองไปยังความสุข (β = -.28, p &lt; .01) ทั้งนี้การรับรู้ความเครียดส่งผลโดยรวมต่อความสุข (β = -.67, p &lt; .01) ดังนั้นจึงสรุปได้ว่าความเมตตากรุณาต่อตนเองเป็นตัวแปรส่งผ่านในความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความเครียดและความสุขในนิสิตนักศึกษามหาวิทยาลัย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.104
title: ผลของถ่านชีวภาพที่มีต่อผลผลิตข้าวและคุณภาพดินเหนียวปนทราย กรณีศึกษาตำบลป่าเด็ง อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี

description: การศึกษาผลของถ่านชีวภาพที่มีต่อผลผลิตข้าวและคุณภาพดินเหนียวปนทราย ทำการทดลองในแปลงทดลองขนาด 0.34 ไร่ (542.5 ตารางเมตร) ในพื้นที่ศูนย์วิจัยถ่านชีวภาพป่าเด็ง ตำบลป่าเด็ง อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี วางแผนการทดลองแบบ Randomized Complete Block Design จำนวน 3 ซ้ำ มี 4 ตำรับการทดลอง คือ ดินเดิม ดิน+ปุ๋ยคอก (1,600 กิโลกรัมต่อไร่) ดิน+ถ่านชีวภาพ (1,600 กิโลกรัมต่อไร่) และ ดิน+ถ่านชีวภาพ+ปุ๋ยคอก (1,600 กิโลกรัมต่อไร่) โดยแปลงที่ใส่ถ่านชีวภาพ+ปุ๋ยคอก ในอัตราส่วนของปุ๋ยคอก 0.5 กิโลกรัม และถ่านชีวภาพ 0.5 กิโลกรัม แบ่งใส่ 2 ครั้ง ครั้งที่ 1 ก่อนปลูกข้าว 2 สัปดาห์ และครั้งที่ 2 ก่อนระยะข้าวตั้งท้อง ในการทดลองใช้ตัวอย่างข้าวทั้งสิ้น 3 กลุ่มจากข้าว 2 สายพันธุ์ คือ ข้าวพันธุ์เหลือง ข้าวพันธุ์นาสาร และตัวอย่างข้าวผสมระหว่างข้าวพันธุ์เหลืองและข้าวพันธุ์นาสาร (ข้าวรวม) เก็บตัวอย่างดินก่อนปลูกข้าว และระหว่างการปลูกข้าวตามระยะเวลา คือ 1) ระยะต้นกล้า 2) ระยะแตกกอ 3) ระยะสร้างรวง 4) ระยะตั้งท้อง 5) ระยะออกดอก และ 6) ระยะเก็บเกี่ยว ผลการศึกษาพบว่า คุณสมบัติของดิน ได้แก่ ค่าความเป็นกรด – ด่าง ค่าการนำไฟฟ้า ปริมาณอินทรียวัตถุ ค่าความจุในการแลกเปลี่ยนประจุบวก ปริมาณคาร์บอนทั้งหมด ปริมาณไนโตรเจนทั้งหมด ปริมาณฟอสฟอรัสที่เป็นประโยชน์ และปริมาณโพแทสเซียมที่แลกเปลี่ยนได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 95 เปอร์เซ็นต์ ผลผลิตและการเจริญเติบโตของข้าว ได้แก่ ความสูง น้ำหนักแห้ง (ลำต้นและราก) จำนวนต้นต่อพื้นที่ การแตกกอ จำนวนเมล็ดต่อรวง จำนวนรวงต่อพื้นที่ น้ำหนัก 1,000 เมล็ด และเปอร์เซ็นต์เมล็ดดี เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 95 เปอร์เซ็นต์ เมื่อใส่ถ่านชีวภาพ (ดิน+ถ่านชีวภาพ) และจากการศึกษาพบว่าเมื่อใส่ถ่านชีวภาพร่วมกับปุ๋ยคอกสามารถเพิ่มคุณสมบัติของดิน ผลผลิตและการเจริญเติบโตของข้าวได้ดียิ่งขึ้น เมื่อเปรียบเทียบผลผลิตของทุกกลุ่มการทดลองพบว่า ข้าวพันธุ์นาสารให้ผลผลิตสูงกว่าข้าวพันธุ์เหลือง และข้าวรวม
DOI: 10.14457/cu.the.2013.105
title: การใช้เอกลักษณ์จากศิลปะการแสดงพื้นบ้านเพื่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม : กรณีศึกษาจังหวัดสุพรรณบุรี

description: วิทยานิพนธ์ “การใช้เอกลักษณ์จากศิลปะการแสดงพื้นบ้านเพื่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมประจำจังหวัดสุพรรณบุรี” มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาหาแนวทางการใช้เอกลักษณ์จากศิลปะการแสดงพื้นบ้านในจังหวัดสุพรรณบุรี ส่งเสริมการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมแก่จังหวัดสุพรรณบุรี และเพื่อศึกษาความสนใจต่อศิลปะการแสดงพื้นบ้านกับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ที่มีผลกระทบมาจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมในปัจจุบัน ผลการวิจัยพบว่า การใช้เอกลักษณ์จากศิลปะการแสดงพื้นบ้าน ในการส่งเสริมกิจกรรมของการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม จะช่วยเพิ่มศักยภาพทางการท่องเที่ยวให้แก่การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมประจำจังหวัดสุพรรณบุรีได้ ผลสรุปเป็นไปในทิศทางเดียวกันว่าการแสดงที่เหมาะสมในการนำมาส่งเสริมการท่องเที่ยว คือ “เพลงอีแซว” ที่สามารถนำมาสร้างสรรค์ โดยการจัดการองค์ประกอบการแสดงต่างๆ ให้สามารถเข้ามามีบทบาทช่วยเพิ่มคุณค่าให้กับการท่องเที่ยว ซึ่งหน่วยงานภาครัฐและเอกชน รวมถึงชุมชนในท้องถิ่นควรเข้ามามีส่วนในการสนับสนุนกิจกรรมนี้อย่างต่อเนื่องและเป็นระบบ เพื่อเป็นการสร้างระบบการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ช่วยกระจายรายได้สู่ท้องถิ่นเพิ่มขึ้น และช่วยเป็นการอนุรักษ์ศิลปะการแสดงพื้นบ้านอันเป็นภูมิปัญญาของบรรพบุรุษ ให้แก่คนรุ่นหลัง ด้านการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมในปัจจุบันที่ทำให้ความสนใจของนักท่องเที่ยวเปลี่ยนไป แนวทางในการจัดการแสดงเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวจึงต้องปรับเปลี่ยน ควรวางบทบาทของศิลปะการแสดงพื้นบ้านใหม่ เพื่อให้เกิดประสิทธิผล การคงอยู่ของการแสดงพื้นบ้านจึงขึ้นอยู่กับการปรับให้สอดคล้องและตรงความต้องการของผู้ชม แต่ควรระมัดระวังไม่ให้เป็นการทำลายรูปแบบดั้งเดิมของการแสดง
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1331
title: ผลของการจัดประสบการณ์คณิตศาสตร์โดยใช้ศิลปะแบบบูรณาการที่มีต่อความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเด็กอนุบาล

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาผลของการจัดประสบการณ์คณิตศาสตร์โดยใช้ศิลปะแบบบูรณาการที่มีต่อความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเด็กอนุบาลใน 3 ด้าน ได้แก่ ด้านแบบรูป ด้านเวลา และด้านเรขาคณิต 2) เพื่อเปรียบเทียบผลของการจัดประสบการณ์คณิตศาสตร์โดยใช้ศิลปะแบบบูรณาการ และการจัดประสบการณ์คณิตศาสตร์แบบปกติที่มีต่อความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเด็กอนุบาลตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ เด็กอนุบาลชั้นปีที่ 2 ปีการศึกษา 2556 โรงเรียน วัดแคนอก และโรงเรียนวัดบางรักน้อย สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี จำนวน 54 คน โดยแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง จำนวน 27 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 27 คน กลุ่มทดลองได้รับ การจัดประสบการณ์คณิตศาสตร์โดยใช้ศิลปะแบบบูรณาการ ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับ การจัดประสบการณ์คณิตศาสตร์แบบปกติ ใช้ระยะเวลาในเก็บรวบรวมข้อมูล 10 สัปดาห์ เครื่องมือ ที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบวัดความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเด็กอนุบาล วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าทีผลการวิจัยพบว่า 1)หลังการทดลอง เด็กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยคะแนนความสามารถทางคณิตศาสตร์ ด้านแบบรูป ด้านเวลา และด้านเรขาคณิต สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .012)หลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยคะแนนของความสามารถทางคณิตศาสตร์ ด้านแบบรูป ด้านเวลา และด้านเรขาคณิต สูงกว่าค่าเฉลี่ยคะแนนของกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1332
title: ผลของการจัดกิจกรรมนอกห้องเรียนโดยใช้ของเล่นพื้นบ้านตามแนวคิดการประมวลข้อมูลการรับความรู้สึกเพื่อส่งเสริมทักษะการเคลื่อนไหวของเด็กอนุบาล

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาผลของการจัดกิจกรรมนอกห้องเรียนโดยใช้ของเล่นพื้นบ้านตามแนวคิดการประมวลข้อมูลการรับความรู้สึกเพื่อส่งเสริมทักษะการเคลื่อนไหวของเด็กอนุบาลใน 3 ด้าน ได้แก่ ด้านการเคลื่อนไหวแบบเคลื่อนที่ ด้านการจัดการร่างกาย และด้านการควบคุมอุปกรณ์ 2) เพื่อเปรียบเทียบผลของการจัดกิจกรรมนอกห้องเรียนโดยใช้ของเล่นพื้นบ้านตามแนวคิดการประมวลข้อมูลการรับความรู้สึกและการจัดกิจกรรมนอกห้องเรียนแบบปกติทีมีต่อทักษะการเคลื่อนไหวของเด็กอนุบาลตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ เด็กชั้นอนุบาลปีที่ 2 โรงเรียนเทพกาญจนา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กรุงเทพมหานคร จำนวน 34 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง จำนวน 17 คน โดยใช้การจัดกิจกรรรมนอกห้องเรียนโดยใช้ของเล่นพื้นบ้านตามแนวคิดการประมวลข้อมูลการรับความรู้สึก และกลุ่มควบคุมจำนวน 17 คน โดยใช้การจัดกิจกรรมนอกห้องเรียนแบบปกติ ระยะเวลาที่ใช้ในการวิจัย 10 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบทดสอบทักษะการเคลื่อนไหวของเด็กอนุบาล วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที ผลการวิจัย พบว่า1) หลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะการเคลื่อนไหวทุกด้าน ได้เเก่ ด้านการเคลื่อนไหวแบบเคลื่อนที่ การจัดการร่างกาย และการควบคุมอุปกรณ์ สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .012) หลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยคะแนนทักษะการเคลื่อนไหวทุกด้าน สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01