cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2001.362
title: การอ้างอิงวรรณคดีในบทละครโนที่มีที่มาจากเรื่องอิเซะ โมะโนะงะตะริ

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการคือ เพื่อศึกษาวิธีการอ้างอิงวรรณคดีต่างๆ ในบทละครโนที่มีที่มาจากเรื่องอิเซะโมะโนะงะตะริ และเพื่อศึกษาคุณค่าทางวรรณศิลป์ที่เกิดจากการอ้างอิงวรรณคดีในบทละครโน โดยศึกษาจากบทละครโน 2 เรื่อง จำนวน 3 ฉบับ คือ เรื่องคะกิท์ซุบะตะ เรื่องอุนรินอินฉบับใหม่และเรื่องอุนรินอินฉบับเดิม ผลการศึกษาพบว่า ลักษณะวิธีการอ้างอิงวรรณคดีในบทละครของทั้ง 2 เรื่องมี 2 ลักษณะดังนี้ 1. อ้างอิงจากเนื้อเรื่องที่เป็นร้อยแก้ว 2. อ้างอิงจากบทกวี โดยแบ่งได้ 2 ลักษณะคือ อ้างอิงจากบทกวีทั้งบทและอ้างอิงจากบทกวีเพียงบางส่วน การนำบทกวีมาอ้างอิงเพียงบางส่วนในบางกรณีนั้นทำให้อารมณ์ ความรู้สึก และความหมายของบทกวีแตกต่างไปจากต้นฉบับเดิมแต่กลมกลืนไปกับบริบทใหม่ในบทละคร และคุณค่าทางวรรณศิลป์ที่เกิดจากการอ้างอิงในบทละครโนคือทำให้บทละครนั้นๆ เพิ่มความไพเราะ ก่อให้เกิดความสะเทือนอารมณ์ ทำให้ผู้อ่านละครสามารถโยงความคิดเข้าใจเรื่องราวได้ถูกต้องรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้นการอ้างอิงวรรณคดียังทำให้ภาพพจน์ และความหมายในบทละครชัดเจนมากยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2001.363
title: การศึกษาเปรียบเทียบรูปแบบการใช้ที่ดินของหมู่บ้านมูเซอ และหมู่บ้านคนไทย ในอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบรูปแบบการใช้ที่ดินของ หมู่บ้านมูเซอและหมู่บ้านคนไทย และหาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางด้านเศรษฐกิจสังคม ที่มีต่อรูปแบบการใช้ที่ดิน ของชาวไทยภูเขาเผ่ามูเซอและคนไทยพื้นราบ ผู้วิจัยได้วิเคราะห์เปรียบเทียบรูปแบบการใช้ที่ดิน จากการแปลและตีความรูปถ่ายทางอากาศในปี พ.ศ. 2511 พ.ศ. 2538 และจากการเดินสำรวจ ปี พ.ศ. 2543 และใช้แบบนำสัมภาษณ์ สัมภาษณ์หัวหน้าครัวเรือนชาวไทยภูเขาเผ่ามูเซอและคนไทยพื้นราบจำนวน 35 หลังคาเรือนและ 57 หลังคาเรือนตามลำดับ วิเคราะห์หาความสัมพันธ์ของปัจจัยทางด้านเศรษฐกิจสังคม กับการใช้ที่ดินโดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และวิเคราะห์หาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการใช้ที่ดิน โดยใช้สมการถดถอยพหุคูณแบบขั้นบันได ผลการศึกษาพบว่า รูปแบบการใช้ที่ดินของชาวไทยภูเขาเผ่ามูเซอ แตกต่างจากคนไทยพื้นราบ กล่าวคือคนไทยพื้นราบมีการใช้ที่ดินแบบเข้มกว่า ชาวไทยภูเขาเผ่ามูเซอ โดยมีการเพาะปลูกแบบครั้งเดียวต่อปีและหลายครั้งต่อปี ขณะที่ชาวไทยภูเขาเผ่ามูเซอมีการเพาะปลูกแบบครั้งเดียวต่อปี นอกจากนี้จำนวนที่ดินทั้งหมด จำนวนสมาชิกในครัวเรือน และรายได้ในภาคเกษตรกรรม เป็นปัจจัยที่มีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ในทางบวก กับการใช้พื้นที่ทำกินของชาวไทยภูเขาเผ่ามูเซอ ในขณะที่รายได้ในภาคเกษตรกรรม รายจ่ายในภาคเกษตรกรรม จำนวนสมาชิกที่เป็นแรงงานด้านการเกษตร และจำนวนแรงงานทั้งหมดมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ในทางบวก กับการใช้พื้นที่ทำกินในรอบปีของคนไทยพื้นราบ ดังนั้นปัจจัยทางด้านเศรษฐกิจและสังคมล้วนแต่เป็นปัจจัย ที่มีอิทธิพลต่อความแตกต่างในการใช้ที่ดิน ของชาวไทยภูเขาเผ่ามูเซอและคนไทยพื้นราบ
DOI: 10.14457/cu.the.2001.364
title: การศึกษาประโยคภาษาไทยที่มีคำว่า "ทำไม" ทางด้านอรรถศาสตร์และวัจนปฏิบัติศาสตร์

description: วิทยานิพนธ์นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหมายของประโยคที่มีคำ ทำไม อยู่ในตำแหน่งต้นประโยคและท้ายประโยค ทั้งในด้านอรรถศาสตร์และวัจนปฏิบัติศาสตร์ รวมถึงวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างความหมายกับตำแหน่งของคำดังกล่าว ผลกการศึกษาในเชิงอรรถศาสตร์ พบว่าประโยคที่มีคำ ทำไม อยู่ในตำแหน่งต้นประโยค จะสื่อถึง "ปัจจัยกระตุ้น" ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดนำเหตุการณ์มา ส่วนประโยคที่มีคำ ทำไม อยู่ในตำแหน่งท้ายประโยค จะสื่อถึง "เป้าประสงค์" ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดตามหลังเหตุการณ์ หรือเป็นผลของเหตุการณ์ ปรากฏการณ์นี้ แสดงให้เห็นความสอดคล้องระหว่างรูปภาษากับความหมายได้อย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม ประโยคที่มีคำ ทำไมอยู่ที่ต้นประโยคสามารถสื่อถึงเป้าประสงค์ได้ด้วย เมื่อผู้พูดมีมุมมองว่า เป้าประสงค์จัดเป็นปัจจัยกระตุ้นอย่างหนึ่ง ในด้านวัจนปฏิบัติศาสตร์ พบว่ารูปประโยคที่มีคำ ทำไม สามารถใช้สื่อวัจนกรรมอื่นๆ ที่นอกเหนือจากการถามได้อีก 7 วัจนกรรม ได้แก่ การแนะนำ การขอร้อง การสั่ง การตำหนิ การโต้แย้ง การแสดงความรู้สึกในแง่ลบ และการชม คำ ทำไม ในถ้อยคำที่ใช้สื่อวัจนกรรมเหล่านี้ จะใช้เพื่อชักจูงหรือผลักดันให้ผู้ฟังเห็นว่า มีการกระทำอื่นที่มี เหตุผล กว่า และเป็นการเปิดช่องเพื่อแสดงความคิดโต้แย้ง อย่างไรก็ตาม การสื่อวัจนกรรมต่างๆ ด้วยถ้อยคำที่มีคำ ทำไม มีความเสี่ยงที่จะทำให้เกิดความไม่สุภาพขึ้นได้ โดยระดับความสุภาพของถ้อยคำดังกล่าวจะขึ้นอยู่กับระดับความเป็นคำถามที่ผู้ฟังอนุมานได้ นอกจากนี้ พบกรณีที่ คำ ทำไม สามารถใช้โดยลำพังในฐานะหน่วยผลัดหนึ่งหน่วย ซึ่งสามารถสื่อความหมายเชิงอารมณ์ทัศนคติได้ 2 แบบได้แก่ การท้าทาย และการรำพัน คำ ทำไม ที่ปรากฏลำพังดังกล่าวนี้ถือเป็นดัชนีปริเฉท และเมื่อใช้เป็นดัชนีปริจเฉท เสียงของคำ ทำไม ก็มีการแปรไปในลักษณะเดียวกันกับที่พบในดัชนีปริจเฉทส่วนใหญ่
DOI: 10.14457/cu.the.2001.365
title: การเปรียบเทียบภาษิตคำพังเพยจีนกับสำนวน-ภาษิตไทย

description: ศึกษาลักษณะทั่วไปของภาษิต-คำพังเพยจีน ลักษณะเด่นทางด้านการใช้ภาษาตลอดจนการจัดหมวดหมู่ และเปรียบเทียบถึงความหมายที่คล้ายคลึงกัน ระหว่างภาษิต-คำพังเพยจีนกับสำนวน-ภาษิตไทย เพื่อให้เห็นถึงลักษณะที่เหมือนและต่างกันของภาษิต-คำพังเพยจีนและสำนวน -ภาษิตไทย ผลการศึกษาพบว่าภาษิต-คำพังเพยจีนสามารถจัดได้เป็น 8 หมวดหมู่ และมีกลวิธีการใช้ภาษาที่นิยมใช้กันอยู่ 9 ชนิด การเปรียบเทียบภาษิต-คำพังเพยจีน ที่มีความหมายเทียบได้กับสำนวน-ภาษิตไทยสามารถแบ่งได้เป็น 3 ประเภทคือ ประเภทที่มีความหมายเหมือนหรือคล้ายกับสำนวน-ภาษิตไทย และสิ่งที่นำมาเปรียบเทียบเหมือนกัน ประเภทที่มีความหมายเหมือนหรือคล้ายกับสำนวน-ภาษิตไทย แต่สิ่งที่นำมาเปรียบเที่ยบกันแตกต่างกัน ประเภทที่มีความหมายเหมือนหรือคล้ายกับสำนวน-ภาษิตไทย แต่ไม่มีการเปรียบเทียบในสำนวน-ภาษิตไทย ผลจากการเปรียบเทียบทางด้านความหมายข้างต้นนี้ สะท้อนให้เห็นถึงความเหมือนและความแตกต่างของคนจึนและคนไทย ในด้านสภาพแวดล้อม วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณี ชีวิตความเป็นอยู่ตลอดจนทัศนคติต่อสัตว์และแนวคิดต่างๆ
DOI: 10.14457/cu.the.2001.366
title: ทรรศนะของวิตต์เกนสไตน์เกี่ยวกับจิตของสัตว์

description: ปัญหาเรื่องสวัสดิการของสัตว์ (animal welfare) เป็นปัญหาที่ได้รับการถกเถียงอย่างมากในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา เหตุผลหนึ่งที่นำมาอ้างก็คือ การมีอยู่ของจิตของสัตว์ วิตต์เกนสไตน์เป็นนักปรัชญาคนสำคัญซึ่งความคิดของเขา มีอิทธิพลต่อวงการปรัชญาปัจจุบันอย่างมาก เขากล่าวเรื่องจิตของสัตว์เอาไว้แต่ไม่ชัดเจนนัก ดังนั้นวัตถุประสงค์ประการแรกของวิทยานิพนธ์นี้ก็คือ ตีความทรรศนะของวิตต์เกนสไตน์ในเรื่องจิตของสัตว์ หลังจากนั้นจะเป็นการวิจารณ์ทรรศนะของวิตต์เกนสไตน์ที่ตีความได้ ซึ่งเป็นวัตถุประสงค์ประการที่สองของวิทยานิพนธ์นี้ ผลจากการศึกษาพบว่านักปรัชญาท่านต่างๆ ได้เสนอการตีความทรรศนะของวิตต์เกนสไตน์จาก Philosophical Investigations และ Zettle ดังนี้ โรลลิน (Bernard E. Rollin) จากหนังสือ The Unheeded Cry : Animal Consciousness Animal Pain and Science และเฟรย์ (R.G. Frey) จากหนังสือ Interests and Rights : The Case Against Animals ตีความวิตต์เกนสไตน์จากข้อถกเถียงเรื่องภาษาส่วนตัว (private language argument) อย่างเป็นเอกเทศ ส่วน เดอกราเซีย (David DeGrazia) จากบทความ "Wittgenstein and the Mental Life of Animals" ตีความโดยพิจารณาถึงความสอดคล้องกันของระบบปรัชญาของวิตต์เกนสไตน์โดยรวม ผู้วิจัยเห็นว่าการตีความวิตต์เกนสไตน์จากข้อถกเถียงเรื่องภาษาเฉพาะตัวอย่างเป็นเอกเทศ จะทำให้ข้อสรุปที่ได้ออกนอกกรอบความคิดของวิตต์เกนสไตน์ แนวทางการตีความที่น่าเชื่อถือ จะต้องตีความโดยคำนึงถึงความสอดคล้องกับระบบปรัชญาของวิตต์เกนสไตน์โดยรวม ซึ่งทำให้ได้ข้อสรุปว่าสัตว์สามารถมีความเจ็บปวด อารมณ์ ความเชื่อ และความคิดได้ ในทรรศนะของวิตต์เกนสไตน์ภาษาเป็นศักยภาพที่สัตว์ไม่มี ซึ่งทำให้มันไม่สามารถมีความหวังในสิ่งที่ไม่ได้อยู่ต่อหน้า และไม่มีความคิดในระดับที่ซับซ้อนเช่นในมนุษย์ แม้กระนั้นการทดลองร่วมสมัยเกี่ยวกับสัตว์บางประการ ก็ทำให้น่าเชื่อว่าสัตว์บางชนิดมีศักยภาพทางภาษา
DOI: 10.14457/cu.the.2001.367
title: คำยืมภาษาอาหรับในภาษามลายูถิ่นปัตตานี

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อระบุและวิเคราะห์ประเภทของคำยืมภาษาอาหรับในภาษามลายูถิ่นปัตตานี วิเคราะห์ระบบเสียง ศึกษาการเปลี่ยนแปลงทางเสียง และการเปลี่ยนแปลงทางความหมายของคำยืม โดยเก็บและรวบรวมข้อมูลคำยืมภาษาอาหรับส่วนหนึ่งจากพจนานุกรมภาษามลายูถิ่นปัตตานี-ภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ฉบับปี พ.ศ. 2527 และอีกส่วนหนึ่งมาจากผู้วิจัยเอง ในฐานะที่เป็นผู้พูดภาษามลายูถิ่มปัตตานีเป็นภาษาแม่ และได้บันทึกข้อมูลคำยืมโดยใช้สัทอักษรสากล (IPA) แล้วนำคำยืมเหล่านั้นไปเปรียบเทียบกับคำในภาษาอาหรับ โดยยึดตามพจนานุกรมภาษาอาหรับ Al Mu'jam Al wasit และพจนานุกรม Al Munjid จากนั้น นำข้อมูลมาวิเคราะห์เพื่อพิสูจน์สมมติฐาน ผลการวิจัยพบว่า คำยืมส่วนใหญ่เป็นคำยืมทับศัพท์มิใช่คำยืมปนและคำยืมแปล ส่วนใหญ่เป็นคำนาม รองลงมาเป็นคำกริยา คำคุณศัพท์ คำสันธาน และคำที่เป็นได้ทั้งคำกริยาและคำนาม ตามลำดับความหมายของคำยืมส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับการกระทำ ความคิดและความเชื่อ ซึ่งไม่ได้เป็นไปตามสมมติฐาน คือคำยืมส่วนใหญ่เกี่ยวกับศาสนาอิสลาม หน่วยเสียงพยัญชนะและหน่วยเสียงสระที่ปรากฏในคำยืมภาษาอาหรับมีจำนวนน้อยกว่าในภาษามลายูถิ่นปัตตานีปกติ การเปลี่ยนแปลงของหน่วยเสียงพยัญชนะท้ายจะเกิดมากกว่าหน่วยเสียงพยัญชนะต้น ทั้งนี้เนื่องจากในภาษามลายูถิ่นปัตตานีมีหน่วยเสียงที่สามารถปรากฏเป็นเสียงพยัญชนะท้ายได้เพียง 3 หน่วยเสียง แต่ในภาษาอาหรับหน่วยเสียงพยัญชนะทุกหน่วยเสียงสามารถปรากฏเป็นเสียงพยัญชนะท้ายได้ และการเปลี่ยนแปลงทางเสียงจะเกิดในพยางค์ท้ายมากกว่าในพยางค์ต้นของคำสองพยางค์หรือสามพยางค์ การเปลี่ยนแปลงในระดับพยางค์นั้นมีทั้งการเพิ่มพยางค์และการลดพยางค์ คำยืมส่วนใหญ่มีความหมายแคบเข้า การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดที่พบเป็นการเปลี่ยนแปลงที่เป็นระบบและมีกฎเกณฑ์
DOI: 10.14457/cu.the.1996.1049
title: Development of catalytic water sterilizers and purifiers
DOI: 10.14457/cu.the.2001.368
title: การศึกษาบทละครรำพระนิพนธิ์ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ในฐานะวรรณคดีการแสดง
DOI: 10.6084/m9.figshare.16936948.v1
title: Bashar Malkawi, Digital Scholars Network.pdf

description: The Digital Trade Scholars Network is a list of data governance and digital trade scholars from around the world which highlights some of their publications, expertise, and contact information.
DOI: 10.3886/e154061
title: A Two-Step Guessing Game

description: This is a dataset for the experimental study "A Two-Step Guessing Game"
DOI: 10.3886/e154061v1
title: A Two-Step Guessing Game

description: This is a dataset for the experimental study "A Two-Step Guessing Game"
DOI: 10.14457/cu.the.2001.369
title: ตะวันออกในตะวันตก : ภาพลักษณ์ความเป็นจีนในนวนิยายของนักเขียนสตรีอเมริกันเชื้อสายจีน
DOI: 10.14457/cu.the.2001.370
title: การศึกษาเปรียบเทียบคำ 'lai' และ 'qu' ในภาษาจีนกับคำภาษาไทยในลักษณะเดียวกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2001.371
title: การวิเคราะห์หนังสือท่องเที่ยวประเทศไทย ซึ่งตีพิมพ์ระหว่าง พ.ศ. 2531-2542
DOI: 10.14457/cu.the.2001.372
title: บทบาทของแหล่งอุตสาหกรรมแหลมฉบังต่อการขยายตัวของชุมชนเมืองบริเวณเทศบาลตำบลแหลมฉบัง
DOI: 10.14457/cu.the.2001.373
title: การศึกษาการขอร้องในภาษาไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2000.179
title: การรวมกลุ่มทางการเมืองของ "ส.ส. อีสาน" พ.ศ. 2476-2494

description: วิทยานิพนธ์นี้มุ่งศึกษา การรวมกลุ่มทางการเมืองของ ส.ส. อีสานในช่วงสองทศวรรษแรกของระบอบประชาธิปไตย ทั้งช่วงที่ยังไม่มีระบบพรรคการเมือง (พ.ศ. 2476-2489) และช่วงที่มีระบบพรรคการเมืองไทย (พ.ศ. 2486-2494) ผลการศึกษาพบว่า การรวมกลุ่มทางการเมืองของคนอีสานในช่วงก่อน พ.ศ. 2475 มีอยู่แล้ว โดยมีพื้นฐานมาจากความเป็นชนชาติลาว และการที่ลาวฝั่งซ้ายตกเป็นอาณานิคมฝรั่งเศสขณะที่ลาวฝั่งขวาหรือภาคอีสานอยู่ภายใต้การปกครองของไทย ประกอบกับการสถาปนาหน่วยการปกครองที่เรียกว่า "ภาค" และ คำว่า "อีสาน" ก็ได้ถูกสร้างขึ้นมาใช้ รวมกับกระแสสร้างความเป็นไทยของอำนาจรัฐส่วนกลางกรุงเทพฯ เข้ามาทอนความเป็นลาวลงนับตั้งแต่สมัยปฏิรูปการปกครองเป็นต้นมา จึงมีผลทำให้ความเป็นท้องถิ่นนิยมและภูมิภาคนิยมในอีสานเริ่มก่อตัวขึ้น และสำนึกนี้ถูกกระตุ้นโดย ส.ส. อีสานเมื่อการเมืองระบอบประชาธิปไตยที่มีการเลือกตั้งเข้ามามีบทบาททั้งในระดับชาติและระดับท้องถิ่น และท้องถิ่นนิยมและภูมิภาคนิยมก็เป็นปัจจัยพื้นฐานสำคัญที่ทำให้ ส.ส. อีสานรวมกลุ่มกันในสภาฯ เพื่อเป็นพลังต่อรองกับรัฐบาลในการช่วยเหลือภูมิภาคของตน อย่างไรก็ตาม ภายหลังการเลือกตั้งครั้งที่ 3 พ.ศ. 2481 ส.ส. อีสานได้แสดงความคิดเห็นทางการเมืองที่เริ่มเหมือนและแตกต่างกันชัดเจนมากยิ่งขึ้นเมื่อมีกลุ่มเสรีไทยและกลุ่มที่ไม่ใช้เสรีไทยและพัฒนาการของพรรคปรากฏเด่นชัดขึ้นเมื่อมีระบบพรรคการเมืองในปี พ.ศ. 2489 โดย ส.ส. อีสานได้เข้าไปมีบทบาทในการเป็นแกนนำจัดตั้งพรรคการเมืองใหญ่ 2 พรรค ซึ่งมีแนวคิดทางการเมืองที่แตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม ขณะที่ในสภาฯ ส.ส. อีสานแบ่งเป็นกลุ่ม 2 กลุ่มใหญ่ แต่นอกสภาฯพบว่า แกนนำของ ส.ส. อีสานสองกลุ่มได้มีการประสานความคิดทางการเมืองภายใต้ปัจจัยพื้นฐานมาจากชาติพันธุ์ลาว โดยได้รวมกลุ่มกันเคลื่อนไหวนอกสภาฯที่รู้จักกันในนาม "ขบวนการเสรีลาว" หรือ "ลาวอิสระ" เพื่อกอบกู้เอกราชให้แก่ชาติลาว จนเป็นเหตุให้ ส.ส. อีสานทั้งสองกลุ่มถูกกล่าวหาจากรัฐบาลจอมพล ป.พิบูลสงครามว่าต้องการแบ่งแยกดินแดนอีสาน เป็นประเด็นหนึ่งที่นำไปสู่การกำจัดนักการเมืองอีสานกลุ่มเสรีไทย ส่วนการรวมกลุ่มของ ส.ส. อีสานหลังการรัฐประหาร 2490 นั้น พบว่า ปัจจัยสำคัญที่ทำให้ ส.ส. อีสานรวมกลุ่มกันอย่างเห็นได้ชัดเจนมากกว่าสมัยก่อนหน้านั้นก็คือ การมีผลประโยชน์ร่วมกัน โดยที่พลังท้องถิ่นนิยมและภูมิภาคนิยมก็ยังคงดำรงอยู่
DOI: 10.14457/cu.the.2000.180
title: กลวิธีทางภาษาในการถามซัก ถามค้าน ถามติง ในการพิจารณาคดี

description: วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีทางภาษาในการถามซัก ถามค้าน ถามติงในการพิจารณาคดีข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์เป็นบทสนทนาระหว่างทนายความกับพยานในคดีอาญา จำนวน 25 คดี ผลการศึกษาเรื่องกลวิธีทางภาษาพบว่า ทนายความใช้กลวิธีทางภาษาหลายวิธีเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของการถามแต่ละช่วง ในการถามซักนั้น ทนายความใช้กลวิธีทางภาษา 7 กลวิธี ได้แก่ การขอให้แจ้งข้อมูล การทวนคำตอบ การใช้ประโยคสั้นๆ การเปลี่ยนคำถาม การตั้งคำถามต่อเนื่อง การถามย้ำ และการสรุปประเด็น กลวิธีที่ใช้ในการถามค้านพบทั้งสิ้น 11 กลวิธี ได้แก่ การเลือกใช้คำเพื่อให้น้ำหนักคำพยานน้อยลง การถามเกินกว่าอำนาจหน้าที่ การแย้งคำให้การ การสมมติ การถามตรงกันข้าม การคาดคั้นเอาคำตอบ การตัดบท การเปลี่ยนคำถาม การตั้งคำถามต่อเนื่อง การถามย้ำ และการสรุปประเด็น ส่วนกลวิธีที่ใช้ในการถามติง พบทั้งสิ้น 3 กลวิธี ได้แก่ การชี้นำคำตอบ การขอให้แจ้งข้อมูลและการทวนคำตอบ ทั้งนี้กลวิธีที่พบส่วนใหญ่เป็นกลวิธีทางภาษาที่ใช้เพื่อถามให้ตอบ เมื่อศึกษาเรื่องถ้อยคำที่ใช้เพื่อถามนั้นพบว่า ทนายความใช้รูปประโยค 2 ชนิด คือรูปประโยคคำถามและรูปประโยคบอกเล่า ที่พบส่วนใหญ่อยู่ในรูปประโยคคำถาม เมื่อศึกษาเปรียบเทียบพบว่าการถามของทนายความฝ่ายที่อ้างพยานฝ่ายตน (ถามซัก ถามติง) กับการถามของทนายความฝ่ายตรงข้าม (ถามค้าน) มีความแตกต่างใน 3 เรื่องคือ ความแตกต่างเรื่องความร่วมมือในการสนทนา ความแตกต่างเรื่องกลวิธีทางภาษา และความแตกต่างเรื่องรูปประโยคที่ใช้เพื่อถาม กล่าวคือหากเป็นการถามพยานฝ่ายตน ทนายความและพยานให้ความร่วมมือในการสนทนาเป็นอย่างดี เพราะจุดมุ่งหมายไปในทิศทางเดียวกัน ทนายความจะใช้กลวิธีทางภาษาเพื่อให้พยานสามารถตอบคำถามได้ง่ายและตรงประเด็นที่สุด คำถามที่พบส่วนใหญ่คือคำถามแบบให้ตอบเนื้อความ ในขณะที่การถามพยานฝ่ายตรงข้ามนั้น พยานและทนายความให้ความร่วมมือน้อย กลวิธีที่ใช้ส่วนใหญ่จึงเป็นไปเพื่อจับพิรุธพยาน ทำลายความน่าเชื่อถือของพยานให้มากที่สุด และคำถามที่พบมากที่สุดคือคำถามแบบตอบรับ-ปฏิเสธ การศึกษาครั้งนี้ทำให้เห็นภาพรวมของการพิจารณาคดีในศาล คือ การสนทนาที่เกิดขึ้นในศาลนั้นเป็นการสนทนาที่เป็นระบบ มีวัตถุประสงค์ชัดเจน มีผู้ถามและผู้ตอบชัดเจน และจัดเตรียมประเด็นที่ต้องการถามไว้ล่วงหน้าแล้ว ทนายความจึงต้องคำนึงถึงปัจจัยต่างๆ ได้แก่ คู่สนทนา วัตถุประสงค์ของการถาม และบทบัญญัติของกฎหมาย ปัจจัยเหล่านี้มีผลต่อการเลือกใช้กลวิธีทางภาษาและรูปประโยคที่ใช้เพื่อถามโดยตรง
DOI: 10.14457/cu.the.2000.181
title: ข้อโต้แย้งของฝ่ายชุมชนนิยมต่อมโนทัศน์ของจอห์น รอลส์ เรื่องบุคคลและชุมชน

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีความประสงค์ที่จะนำข้อโต้แย้งของฝ่ายชุมชน เรื่องบุคคลและชุมชน ที่มีต่อจอห์น รอลส์ขึ้นมาพิจารณา ฝ่ายชุมชนนิยมอ้างว่ามโนทัศน์ดังกล่าวแฝงอยู่เป็นพื้นฐานสำคัญในการเสนอความคิดเรื่องความยุติธรรมของรอลส์ โดยอ้างว่าทฤษฎีความยุติธรรมของรอลส์ตั้งอยู่บนพื้นฐานอภิปรัชญาเกี่ยวกับบุคคลที่ผิด ลักษณะบุคคลแบบรอลส์มาจากข้อตั้งที่บุคคลเป็นปัจเจกชนนิยมจนลดคุณค่าชุมชน ฝ่ายชุมชนนิยมอ้างเหตุผลว่าความเป็นบุคคลถูกกำหนดด้วยสังคม และชุมชนทำให้หลักการทางศีลธรรมมีสถานะเป็นเหตุผล การอ้างเหตุผลของฝ่ายชุมชนนิยมเป็นการปกป้องชุมชน ดังนั้นมโนทัศน์เรื่องบุคคลจึงร้อยรัดกับมโนทัศน์เรื่องชุมชนในการอ้างเหตุผลโต้แย้งรอลส์ รอลส์อ้างว่าฝ่ายชุมชนนิยมเข้าใจสถานะทฤษฎีของเขาผิด ทฤษฎีของเขาไม่ต้องการหาความจริงทางอภิปรัชญาเกี่ยวกับธรรมชาติบุคคล ไม่ใช่หลักรวมทั้งหมด แต่เป็นมโนทัศน์ทางการเมือง ที่มีลักษณะเชิงปฏิบัติเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ไม่ต้องการพื้นฐานทางความจริง ปัญหาเฉพาะหน้าที่วัฒนธรรมประชาธิปไตยเผชิญคือคนแตกแยกกันเกี่ยวกับความคิดเรื่องสิ่งที่ดี ภารกิจของปรัชญา (การเมือง) คือการทำให้เกิดความมั่นคงในรูปแบบของการตกลงที่เหลื่อมซ้อน ไม่ใช่หาความจริง รอลส์จึงหลีกไม่ต้องตอบปัญหาอภิปรัชญาที่ฝ่ายชุมชนนิยมโต้แย้ง ซ้ำยังเห็นด้วยกับการอ้างเหตุผลบางส่วนของฝ่ายชุมชนนิยม การอ้างเหตุผลของรอลส์บกพร่อง เนื่องจากรอลส์อ้างว่า เขามีพื้นฐานความคิดเรื่องบุคคลซึ่งเป็นภาพบุคคลที่ทั้งขนบตะวันตกเข้าใจตนเองว่าเป็นบุคคลที่อิสระเท่าเทียมกัน ดังนั้นรอลส์จึงขัดแย้งตนเองที่ปฏิเสธพื้นฐานความจริงเรื่องบุคคลของตนเอง แต่เนื่องจากการอ้างเหตุผลทางปรัชญาแยกไม่ออกจากความจริง จึงปฏิเสธไม่ได้ว่าปรัชญาการเมืองย่อมแยกไม่ออกจากพื้นฐานความจริงเรื่องบุคคลตามข้อโต้แย้งของฝ่ายชุมชนนิยม รอลส์จึงไม่ได้แก้ข้อกล่าวหาของฝ่ายชุมชนนิยมให้กระจ่าง ซ้ำยังทำให้ขนบเสรีนิยมเผชิญปัญหาที่ฝ่ายชุมชนนิยมโต้แย้งต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2000.182
title: พัฒนาการละครเพลงของรพีพร

description: เพื่อเปรียบเทียบละครเพลงของรพีพรกับละครเพลงของพรานบูรพ์ และศึกษาพัฒนาการละครเพลงของรพีพรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2496-2538 ในด้านที่มา เนื้อเรื่อง บทเพลงและวิธีการแสดง ผลการวิจัยสรุปได้ว่าละครเพลงของรพีพรและของพรานบูรพ์ จะพบทั้งส่วนที่เหมือนและแตกต่างกัน ส่วนที่เหมือนกันคือการเดินเรื่องด้วยเพลง ส่วนที่แตกต่างกันคือตัวละคร ตัวละครเอกของพรานบูรพ์มักมี 3 ตัว คือ ตัวละครเอกฝ่ายชาย ตัวละครเอกฝ่ายหญิง และตัวตลกตามพระเอกละครเพลงของพรานบูรพ์ใช้ผู้แสดงหญิงล้วน ส่วนตัวละครในละครเพลงของรพีพรเป็นแบบ "ชายจริงหญิงแท้" และตัดตัวตลกตามพระเอกออกไป นอกจากนี้เนื้อเรื่องส่วนใหญ่ของพรานบูรพ์ พรานบูรพ์มักเป็นผู้แต่งเรื่องราวขึ้นเอง ในขณะที่ละครเพลงของรพีพรมีที่มาจากทั้งจินตนาการ ตำนาน เรื่องบอกเล่า เรื่องอมตะจากอดีต และภาพยนตร์ฮอลลีวู้ด ละครเพลงของรพีพรแบ่งออกเป็น 2 ยุค คือ ยุครุ่งเรืองของละครเพลง (พ.ศ. 2496-2506) และยุคสืบสานและอนุรักษ์ละครเพลง (พ.ศ. 2536-2538) ในยุครุ่งเรืองของละครเพลง ละครเพลงประพันธ์ขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อแสดงสลับฉากภาพยนตร์ เนื้อเรื่องมีเนื้อหาเกี่ยวกับความรัก และความรักที่สอดแทรกพุทธปรัชญา ยุคสืบสานและอนุรักษ์ละครเพลงสร้างขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์พระบรมราชินีนาถ เพื่อแสดงในงานมหกรรมดนตรีวิพิธทัศนาพิเศษ 5 รัชกาลเพลงไทยสากล และเพื่อแสดงในงาน 84 ปีครูเอื้อ สุนทรสนาน เนื้อหาหลักยังคงเกี่ยวกับความรัก แต่มีแทรกเรื่องการอนุรักษ์ธรรมชาติและการเมืองในละครเพลงบางเรื่อง
DOI: 10.14457/cu.the.2000.183
title: การแพร่กระจายโรคเอดส์ในพื้นที่เขต 10 ของกระทรวงสาธารณสุข

description: ประเทศไทยเป็นประเทศหนึ่งที่กำลังประสบปัญหา อัตราผู้ติดเชื้อเอชไอวีและผู้ป่วยเอดส์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะในพื้นที่ เขต 10 ของกระทรวงสาธารณสุข เป็นพื้นที่ที่มีจำนวนผู้ติดเชื้อเอชไอวีและผู้ป่วยเอดส์ มากกว่าครึ่งของผู้ป่วยทั้งประเทศมาโดยตลอด งานวิจัยในครั้งนี้เป็นโครงการนำร่องเพื่อศึกษาการกระจาย การแพร่กระจายโรคเอดส์ และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการแพร่กระจายโรคเอดส์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531-2540 ผลการศึกษาพบว่า แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของจำนวนผู้ติดเชื้อเอชไอวี และผู้ป่วยเอดส์ใน 2 ลักษณะคือ เพิ่มขึ้นและลดลง จังหวัดที่มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นคือ จังหวัดลำปาง พะเยาและเชียงราย ส่วนจังหวัดที่มีแนวโน้มลดลงคือ จังหวัดเชียงใหม่ ลำพูนและแม่ฮ่องสอน การกระจายส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มเพศชาย อายุ 26-40 ปี มีลักษณะปัจจัยเสี่ยงจากเพศสัมพันธ์ และมีพฤติกรรมทางเพศแบบรักต่างเพศ และอยู่ในกลุ่มผู้ประกอบอาชีพผู้ใช้แรงงานและเกษตรกร จากการศึกษาการแพร่กระจายโรคเอดส์ในเชิงพื้นที่ โดยการวิเคราะห์ค่าสัดส่วนเอดส์พบว่า ศูนย์กลางการแพร่กระจายอยู่ทางตอนกลาง และตอนเหนือของพื้นที่ ต่อมาจึงมีการแพร่กระจายไปสู่พื้นที่อื่น โดยมีการแพร่กระจายช้าทางตะวันตก และทางใต้ของพื้นที่ศึกษา รูปแบบของการแพร่กระจายโรคเอดส์เป็นแบบลำดับขั้น โดยเริ่มจากจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นจังหวัดที่มีระดับความเป็นเมืองสูงที่สุด แล้วแพร่กระจายไปสู่พื้นที่อื่นๆ ที่มีความเป็นเมืองรองลงมา และมีเส้นทางการแพร่กระจาย ไปตามแนวเส้นทางคมนาคมสายหลักของพื้นที่ กล่าวโดยสรุป ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการแพร่กระจายคือ ปัจจัยด้านระยะห่างจากแหล่งกำเนิด ความเป็นเมืองและเส้นทางคมนาคม การศึกษาการแพร่กระจายในเชิงพื้นที่ ทำให้เข้าใจถึงการแพร่กระจายของโรคเอดส์ โดยเฉพาะหากได้ศึกษาในหลายภูมิภาค และมาตราส่วน ซึ่งนำไปสู่การวางแผนด้านการป้องกัน และการจัดสรรทรัพยากรสาธารณสุขต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2000.184
title: รัฐไทยกับการกล่อมเกลาทางการเมืองผ่านแบบเรียนในช่วง พ.ศ. 2475-2487

description: ศึกษาความพยายามของกลุ่มผู้นำรัฐในช่วงหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ระหว่าง พ.ศ. 2475-2487 ในการปรับปรุงหลักสูตรและเนื้อหาของแบบเรียนให้สอดคล้องกับการปกครองในระบอบใหม่ การกล่อมเกลาทางการเมืองผ่านแบบเรียนมีความสำคัญต่อการเมืองการปกครองภายหลังการปฏิวัติใน พ.ศ. 2475 ในฐานะที่เป็นสื่อถ่ายทอดอุดมการณ์ของการปกครองระบอบใหม่ลงสู่เยาวชน โดยประเด็นของการกล่อมเกลาทางการเมืองในแบบเรียนนั้นมุ่งเน้นไปที่การกล่อมเกลาให้นักเรียนตระหนักในหน้าที่ของพลเมืองดีตามระบอบรัฐธรรมนูญ และการกล่อมเกลาให้นักเรียนเข้าใจและเลื่อมใสระบอบการปกครองดังกล่าว โดยเนื้อหาสาระของทั้งสองประเด็นนี้ได้ถูกปรับเปลี่ยนไปตามบริบททางการเมืองและสังคม ตลอดจนแนวคิดของกลุ่มผู้นำทางการเมืองในแต่ละช่วง กล่าวคือ ในช่วงก่อนการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 หรือระหว่างเดือนมิถุนายน ถึงธันวาคม 2475 เนื้อหาของแบบเรียนในช่วงนี้อธิบายเรื่องเกี่ยวกับการปกครองระบอบใหม่ไว้เพียงสั้นๆ ในช่วงต่อมาคือหลังการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 หรือระหว่าง พ.ศ. 2476-2477 การอธิบายเรื่องดังกล่าวมีความชัดเจนมากขึ้น โดยยึดข้อความของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยามฯ เป็นหลัก หลังปี พ.ศ. 2478 คณะราษฎรรุ่นหนุ่มทั้งสายทหารและพลเรือนมีบทบาทสูงเด่นในการบริหารประเทศ และได้ประกาศใช้หลักสูตรสำหรับชั้นประถมและมัธยมศึกษา พ.ศ. 2480 ทำให้แบบเรียนที่ออกตามหลักสูตรนี้มีความสอดคล้องกับแนวคิดของกลุ่มดังกล่าว คือมุ่งเน้นไปที่การปลูกฝังอุดมการณ์ชาตินิยม-ทหารนิยม และ การพิทักษ์รักษารัฐธรรมนูญเป็นหลัก ในช่วง พ.ศ. 2481-2487 ซึ่งจอมพล ป.พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรีนั้น พบว่ามีการเพิ่มเติมนโยบายสร้างชาติ ซึ่งเป็นนโยบายสำคัญของรัฐบาลชุดนี้เป็นอีกประเด็นหนึ่งของการกล่อมเกลาทางการเมืองในแบบเรียน
DOI: 10.14457/cu.the.2000.185
title: การใช้สารนิเทศของบุคลากรด้านการจัดการคุณภาพน้ำในหน่วยงานราชการและรัฐวิสาหกิจ

description: ศึกษาการใช้สารนิเทศของบุคลากรด้านการจัดการคุณภาพน้ำในหน่วยงานราชการ และรัฐวิสาหกิจ ในด้านวัตถุประสงค์ เนื้อหา รูปแบบ ภาษา อายุของสารนิเทศและแหล่งสารนิเทศ รวมทั้งปัญหาในการใช้สารนิเทศของบุคลากรด้านการจัดการคุณภาพน้ำ เพื่อนำผลจากการศึกษามาเป็นแนวทางให้ห้องสมุดของหน่วยงานที่ให้บริการแก่บุคลากรด้านการจัดการคุณภาพน้ำสามารถจัดหาทรัพยากรสารนิเทศให้สอดคล้องกับการใช้ การวิจัยครั้งนี้ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการวิจัย โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง คือ นักวิทยาศาสตร์ นักวิทยาศาสตร์การแพทย์ นักวิชาการสิ่งแวดล้อม/นักวิชาการสาธารณสุข จำนวน 152 คน จากหน่วยงานราชการและรัฐวิสาหกิจ จำนวน 6 แห่ง และได้รับแบบสอบถามคืนมา 139 ชุด คิดเป็นร้อยละ 91.44 ผลการวิจัยสรุปได้ว่า บุคลากรด้านการจัดการคุณภาพน้ำส่วนใหญ่ใช้สารนิเทศเพื่อการปฏิบัติงาน มีเนื้อหาเกี่ยวกับการวิเคราะห์คุณภาพน้ำ เกณฑ์และมาตรฐานคุณภาพน้ำ สารนิเทศที่ใช้เป็นวัสดุตีพิมพ์ที่พิมพ์เผยแพร่ภายใน 1-3 ปี และสื่ออิเล็กทรอนิกส์ที่มีอายุไม่เกิน 1 ปี โดยมีทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ส่วนแหล่งสารนิเทศที่ใช้เป็นแหล่งสารนิเทศประเภทหน่วยงาน/สถาบัน และแหล่งทรัพยากรสารนิเทศส่วนตัว ในด้านปัญหาการใช้สารนิเทศ พบว่า ประสบปัญหาในระดับปานกลางทั้งปัญหาที่เกี่ยวกับสารนิเทศ แหล่งสารนิเทศ และผู้ใช้สารนิเทศ
DOI: 10.14457/cu.the.2000.186
title: ประชากรแฝงในพื้นที่เขตเมืองชั้นใน เขตต่อเมือง และเขตชานเมืองของกรุงเทพมหานคร

description: วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบลักษณะของประชากรแฝงที่เข้ามาทำกิจกรรมในพื้นที่เขตเมืองชั้นใน เขตต่อเมือง และเขตชานเมืองของกรุงเทพมหานคร ใช้พื้นที่ศึกษาเขตพญาไท เขตลาดพร้าว และเขตมีนบุรีเป็นตัวแทน ตามลำดับ โดยมีแนวเหตุผลว่า ลักษณะประชากรแฝงในเขตเมืองแต่ละชั้นมีความแตกต่างกันไปตามวัตถุประสงค์ของการเข้ามาทำกิจกรรมในกรุงเทพมหานคร ตลอดจนสภาพของแต่ละพื้นที่ว่ามีกิจกรรมหรืองานรองรับมากน้อยเท่าใด ผู้วิจัยได้ทำการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวประชากรแฝงในพื้นที่ศึกษาเขตละ 300 ชุด โดยศึกษาตัวแปร 14 ตัว คือ เพศ อายุ การศึกษา รายได้ อาชีพ ที่อยู่ตามทะเบียนที่อยู่อาศัยจริง วัตถุประสงค์การเข้ามา การทำกิจกรรมในการใช้ที่ดินประเภทต่างๆ พาหนะ เวลาเดินทางไปเรียนหรือทำงาน เวลาที่ใช้ในการเดินทางไป เวลาเดินทางกลับที่พัก และเวลาที่ใช้ในการเดินทางกลับ ผลการวิจัยพบว่า ลักษณะประชากรแฝงในแต่ละพื้นที่ไม่แตกต่างกันนัก โดยมีสัดส่วนเพศชายใกล้เคียงกันกับเพศหญิง และมีช่วงอายุอยู่ในกลุ่มวัยกำลังแรงงาน (14-59 ปี) เกือบทั้งสิ้น ประชากรแฝงส่วนใหญ่ของทั้ง 3 เขต มีภูมิลำเนาอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศและประกอบอาชีพรับจ้างหน่วยงานเอกชนหรือทั่วไปมากที่สุด ส่วนใหญ่มีรายได้ไม่สูงนักคือ ต่ำกว่า 5,000-10,000 บาท ต่อเดือน ประชากรแฝงส่วนใหญ่ที่เดินทางเข้ามากรุงเทพมหานครเป็นผู้ย้ายถิ่นที่เดินทางเข้ามากรุงเทพมหานครเพื่อทำงานประจำและอยู่ในการใช้ที่ดินประเภทพาณิชยกรรมซึ่งอยู่ในแต่ละเขตเมือง ประชากรแฝงเหล่านี้จะมีที่พักอาศัยอยู่ใกล้กับที่ทำงานหรือที่ทำกิจกรรมระหว่างวันของตน และใช้เวลาเดินทางไปกลับระหว่างที่พักอาศัยและที่ทำงานน้อยกว่า 30 นาที ถึง 1 ชั่วโมง โดยมีเวลาเดินทางไป-กลับกระจัดกระจายทั้งในช่วงเช้าและเย็น