cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.6084/m9.figshare.14376524.v1
title: Comparing pulse amplitude modulated (PAM) fluorometry with radiocarbon technique for determination of inorganic carbon fixation in <i>Chlorella vulgaris</i> (Trebouxiophyceae, Chlorophyta)

description: Integration of pulse amplitude modulated (PAM) fluorometry and conventional methods for estimating carbon assimilation in microalgae is important for physiological, ecological and economic purposes. In this study, we compared PAM fluorometry and carbon-14 (<sup>14</sup>C) uptake techniques to estimate the carbon fixation rate in <i>Chlorella vulgaris</i> under controlled laboratory conditions. The key parameter for this comparison was the electron yield for carbon fixation (<i>Ф<sub>e</sub></i>), commonly assumed when converting electron transport rate (<i>ETR</i>) values into the chlorophyll-specific carbon fixation rate (<i>P<sup>B</sup></i>). Additional analyses of maximum (<i>Φ<sub>M</sub></i>) and effective (<i>Φ’<sub>M</sub></i>) quantum efficiency of photosystem II, photochemical (<i>qP</i>) and non-photochemical (<i>NPQ</i>) quenching, and photosynthesis-irradiance response curves demonstrated that the photophysiology of <i>C. vulgaris</i> did not change after a 2-h incubation with NaH<sup>14</sup>CO<sub>3</sub> and Na<sub>2</sub>CO<sub>3</sub> (control). The association of <i>P<sup>B</sup></i> obtained through the <sup>14</sup>C method (151 ± 8.77 µmol C [mg chl <i>a</i>]<sup>–1</sup> h<sup>–1</sup>) with <i>ETR</i> (411 ± 3.91 µmol e<sup>−</sup> [mg chl <i>a</i>]<sup>–1</sup> h<sup>–1</sup>) resulted in an average <i>Ф<sub>e</sub></i> of 0.37 ± 0.02 µmol C [µmol e<sup>−</sup>]<sup>–1</sup>, which is higher than theoretical <i>Ф<sub>e</sub></i> values usually reported in the literature (e.g. 0.20 and 0.25). We attributed this discrepancy to a possible inaccuracy in <i>ETR</i> due to underestimated values of chlorophyll-specific absorption cross-section (<i>a*</i>) and the common assumption that only 50% of total light is absorbed by photosystem II. We here demonstrate the importance of associating chlorophyll fluorescence with other primary production techniques, so that adjustments to calculation procedures can be made in accordance to species-specific physiological traits and particularities regarding culturing conditions.
DOI: 10.48370/ofd/nbnwrp
title: Clitocybe odora (Bull.: Fr.) P.Kumm., 34

description: Fungarium Macromycetes
DOI: 10.5281/zenodo.6044291
title: Virome of Helicoverpa armigera, Tuta absoluta, Nezara viridula

description: Virome of Helicoverpa armigera, Tuta absoluta, Nezara viridula
DOI: 10.5281/zenodo.6044290
title: Virome of Helicoverpa armigera, Tuta absoluta, Nezara viridula

description: Virome of Helicoverpa armigera, Tuta absoluta, Nezara viridula
DOI: 10.6084/m9.figshare.19160945
title: PLOSONE DATASET

description: PlosOne Dataset
DOI: 10.6084/m9.figshare.19160945.v1
title: PLOSONE DATASET

description: PlosOne Dataset
DOI: 10.14457/tu.the.2021.7
title: การพิจารณาคดีอาญาโดยไม่ปรากฏตัวจำเลยและหลักประกันสิทธิการต่อสู้คดีของจำเลย

description: โดยหลัก การพิจารณาคดีอาญานั้นต้องกระทำต่อหน้าจำเลย อย่างไรก็ตาม การพิจารณาคดีอาญาโดยไม่ปรากฏตัวจำเลยสามารถใช้ได้ภายใต้เงื่อนไขอย่างจำกัด โดยการพิจารณาคดีอาญาโดยไม่ปรากฏตัวจำเลยที่ไม่ขัดแย้งกับสิทธิที่จะได้รับการพิจารณาคดีอย่างเป็นธรรมต้องประกอบด้วยหลักประกันสิทธิการต่อสู้คดีของจำเลยที่สำคัญ 3 ประการ กล่าวคือ สิทธิที่จะได้รับการแจ้งข้อกล่าวหาและสิทธิที่จะทราบถึงกระบวนพิจารณา สิทธิที่จะมีทนายความ และสิทธิที่จะขอให้ศาลพิจารณาคดีใหม่ (Right to retrial) ในวิธีพิจารณาคดีโดยไม่ปรากฏตัวจำเลย วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษา ปัญหาหลักประกันสิทธิการต่อสู้คดีในการพิจารณาคดีอาญาโดยไม่ปรากฏตัวจำเลย ตามปัญหาดังกล่าว วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ใช้วิธีการศึกษาเปรียบเทียบเพื่อพิจารณาว่า หลักกฎหมายระหว่างประเทศ แนวคำพิพากษาของศาล ตลอดจนหลักกฎหมายภายในของต่างประเทศ อาทิ ฝรั่งเศส เยอรมนี อังกฤษ และสหรัฐอเมริกา กำหนดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับหลักประกันสิทธิการต่อสู้คดีในการพิจารณาคดีอาญาโดยไม่ปรากฏตัวจำเลยไว้อย่างไร จากการศึกษาเปรียบเทียบ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสนอให้ จำเลยมีสิทธิที่จะได้รับการแจ้งข้อกล่าวหาและสิทธิที่จะทราบถึงกระบวนพิจารณา ซึ่งการแจ้งข้อกล่าวหาอาจกระทำด้วยวาจาและตามด้วยการแจ้งเป็นลายลักษณ์อักษร หรือแจ้งด้วยลายลักษณ์อักษรเพียงอย่างเดียวก็ได้ โดยการแจ้งข้อกล่าวหาจำเป็นต้องแจ้งทั้งข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายที่เป็นฐานแห่งข้อหานั้น การพิจารณาคดีอาญาโดยไม่ปรากฏตัวจำเลยจะกระทำได้ก็ต่อเมื่อจำเลยได้รับความคุ้มครองจากสิทธิในการมีที่ปรึกษาทางกฎหมายหรือทนายความ หากจำเลยปฏิเสธหรือไม่แต่งตั้งที่ปรึกษาทางกฎหมาย ศาลจะต้องแต่งตั้งที่ปรึกษาทางกฎหมายเพื่อรักษาสิทธิในการต่อสู้คดีของจำเลย และเมื่อมีการพิจารณาคดีอาญาโดยไม่ปรากฏตัวจำเลย จำเลยมีสิทธิขอให้ศาลพิจารณาคดีใหม่ในวิธีพิจารณาคดีโดยไม่ปรากฏตัวจำเลยได้ในทุกกรณี ภายใต้ระยะเวลาตามบทบัญญัติมาตรา 98 แห่งประมวลกฎหมายอาญา เว้นแต่ จำเลยจะยอมรับผลแห่งคำพิพากษาซึ่งได้กระทำลับหลังจำเลยนั้น โดยหากศาลเห็นเป็นการสมควรอาจมีคำสั่งให้มีการพิจารณาคดีใหม่ได้ ทั้งนี้ สิทธิขอให้ศาลพิจารณาคดีใหม่ (Right to retrial) ในวิธีพิจารณาคดีโดยไม่ปรากฏตัวจำเลย ย่อมไม่ตัดสิทธิขอให้รื้อฟื้นคดีอาญาขึ้นพิจารณาใหม่ (Right to revision) ตามพระราชบัญญัติการรื้อฟื้นคดีอาญาขึ้นพิจารณาใหม่ พ.ศ. 2526
DOI: 10.14457/tu.the.2021.8
title: ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับสลากออมสิน

description: สลากออมสินออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชบัญญัติธนาคารออมสิน พ.ศ. 2489 มาตรา 7 (2) ซึ่งบัญญัติให้จัดตั้งธนาคารออมสินเพื่อประกอบธุรกิจออกสลากออมสิน และยังมีการออกกฎกระทรวงว่าด้วยการรับฝากเงินประเภทสลากออมสินพิเศษ พ.ศ. 2547 เป็นกฎหมายลำดับรอง ซึ่งข้อ 2 แห่งกฎกระทรวงฉบับดังกล่าวได้กำหนดคำนิยามของ “สลากออมสิน” หมายความว่า หนังสือตราสารที่ธนาคารออมสินออกให้แก่ผู้ฝาก โดยมีข้อสัญญาว่า ถ้าหนังสือตราสารนั้นมีเลขหมายถูกเลขสลากจ่ายคืน ธนาคารออมสินจะจ่ายเงินให้แก่ผู้ฝากเป็นจำนวนเงินตามที่กำหนดไว้ และเมื่อตราสารนั้นครบกำหนดอายุธนาคารออมสินจะจ่ายเงินต้นคืนพร้อมดอกเบี้ย (ถ้ามี) ให้แก่ผู้ฝาก และข้อ 4 ได้กำหนดให้ผู้ฝากมีสิทธิโอนกรรมสิทธิ์ในสลากออมสินให้แก่บุคคลอื่นได้ จากลักษณะดังกล่าวข้างต้น มีผลทำให้สลากออมสินมีลักษณะเป็นตราสารเปลี่ยนมือ ซึ่งในความเป็นตราสารเปลี่ยนมือนั้น จะต้องนำหลักกฎหมายว่าด้วย “การคุ้มครองผู้รับโอนโดยสุจริต” มาปรับใช้ กล่าวคือ หากผู้รับโอนมิได้รู้ถึงความบกพร่องในสิทธิของผู้โอนแล้ว ผู้รับโอนย่อมได้รับความคุ้มครองในตราสารเปลี่ยนมือ ซึ่งหลักกฎหมายดังกล่าวเป็นข้อยกเว้นของหลักกฎหมายทั่วไปที่ว่า “ผู้รับโอนไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอน” อย่างไรก็ตามกฎหมายที่เกี่ยวกับการออกสลากออมสินดังกล่าว ยังขาดความชัดเจนอยู่ในหลายประการ ซึ่งเป็นปัญหาที่กระทบต่อการออกและการใช้สลากออมสินอย่างมีนัยสำคัญ ดังต่อไปนี้ ประการที่หนึ่ง ปัญหากรณีสลากออมสินหายหรือถูกลักไป ระหว่างเจ้าของเดิมกับผู้รับโอนสลากออมสินมาโดยสุจริต ใครจะมีสิทธิดีกว่ากัน ประการที่สอง ปัญหาการนำสลากออมสินไปใช้เป็นหลักประกันการชำระหนี้ ประการที่สาม ปัญหาในเรื่องอายุความฟ้องร้อง ประการที่สี่ ปัญหาการออกสลากออมสินชนิดระบุให้ใช้เงินแก่ผู้ถือสลากออมสินกับกฎหมายฟอกเงิน
DOI: 10.14457/tu.the.2021.9
title: ความผิดฐานครอบครองสินค้าต้องห้ามนำเข้ามาในราชอาณาจักรตามประกาศกระทรวงพาณิชย์: ศึกษากรณีการครอบครองบุหรี่ไฟฟ้า

description: “บุหรี่ไฟฟ้า” เป็นผลิตภัณฑ์ยาสูบชนิดหนึ่ง ตามพระราชบัญญัติควบคุมผลิตภัณฑ์ยาสูบ พ.ศ.2560 อย่างไรก็ตาม ภายหลังจากที่รัฐได้มีการออกประกาศกระทรวงพาณิชย์ เรื่อง การกำหนดให้บารากู่และบารากู่ไฟฟ้าหรือบุหรี่ไฟฟ้าเป็นสินค้าที่ต้องห้ามในการนำเข้ามาในราชอาณาจักร พ.ศ.2557 โดยอาศัยอำนาจจากพระราชบัญญัติส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้า พ.ศ. 2522 ซึ่งในประกาศดังกล่าวมีข้อกำหนดให้กำหนดให้บุหรี่ไฟฟ้าเป็นสิ่งของต้องห้ามมิให้นำเข้ามาในราชอาณาจักร จึงทำให้บุหรี่ไฟฟ้ากลายเป็นสินค้าที่ไม่อาจมีการดำเนินการผ่านพิธีการทางศุลกากรได้อย่างถูกต้องในทุกกรณี ประเด็นปัญหาจึงเกิดขึ้นว่า หากเป็นกรณีที่บุคคลผู้ใดมีบุหรี่ไฟฟ้าไว้ในความครอบครองของตน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลประการใดก็ตาม รัฐก็จะดำเนินคดีแก่บุคคลเหล่านั้นว่าเป็นผู้กระทำความผิดฐานครอบครองสินค้าต้องห้ามในการนำเข้า อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร ซึ่งมีโทษทางอาญากำหนดไว้ อาจจะก่อให้เกิดความไม่เหมาะสม ไม่สอดคล้องกับเจตนารมณ์และวัตถุประสงค์ของการตรากฎหมายอาญา ไม่ได้สัดส่วนกับการกระทำความผิด ขัดต่อสิทธิเสรีภาพของประชาชนภายในรัฐ เป็นการก่อให้เกิดภาระทางทรัพยากรแก่กระบวนการยุติธรรมทางอาญาและทัณฑสถาน เนื่องจากคดีประเภทดังกล่าวนี้เป็นคดีที่มิได้มีความร้ายแรงแต่อย่างใด วิธีการบังคับเช่นนี้จึงอาจมิใช่วิธีการแก้ไขปัญหาดังกล่าวนี้อย่างยั่งยืน อีกทั้งการนำเอาบทบัญญัติกฎหมายอื่นที่มีจุดมุ่งหมายหรือวัตถุประสงค์ในการบังคับใช้ที่แตกต่างกันมาใช้บังคับแก่กรณีนี้ ก็อาจเป็นกรณีที่เจ้าหน้าที่หยิบยกเอาตัวบทบัญญัติกฎหมายมาตีความบังคับใช้ โดยผิดไปจากหลักการตีความของกฎหมายอาญา อันนำมาซึ่งปัญหาการตีความทางกฎหมายที่เกินกว่าขอบเขตด้วยเช่นเดียวกัน จากการศึกษานี้ จะวิเคราะห์และสื่อให้เห็นถึงปัญหาหลักของการตีความกฎหมายในกรณีเช่นนี้ว่าเป็นการตีความกฎหมายให้ผิดไปจากหลักการตีความกฎหมายอาญาหรือไม่ จากการที่เจ้าหน้าที่ได้หยิบยกเอาตัวบทกฎหมายมาผิดฉบับในการลงโทษแก่บุคคลดังกล่าว ก่อให้เกิดปัญหาแก่บุคคลผู้ครอบครองบุหรี่ไฟฟ้าอย่างไร และควรมีแนวทางเช่นใดในการแก้ไขปัญหาดังกล่าว ฉะนั้น เพื่อเป็นการพัฒนาถึงบทบัญญัติกฎหมายไทยและมาตรการที่ประเทศไทยใช้บังคับแก่กรณีการครอบครองบุหรี่ไฟฟ้า จึงขอเสนอแนะแนวทางการแก้ไขปัญหาดังกล่าว โดยการแก้ไขหรือปรับปรุงเพิ่มเติมข้อความในตัวบทกฎหมายที่มีความคลุมเครือ ให้เกิดความชัดเจน เพื่อสร้างความเข้าใจให้แก่เจ้าหน้าที่ มิให้เกิดปัญหาการตีความกฎหมายที่กว้างจนเกินไป รวมถึงทำการจัดเรียงสิ่งที่มีความเกี่ยวข้องกันให้เข้ามาอยู่เป็นหมวดหมู่เดียวกัน ตลอดจนการนำวิธีการกำหนดมาตรการบังคับในแนวทางอื่นอันมิใช่การบังคับโทษทางอาญามาใช้ โดยการใช้มาตรการบังคับโทษปรับเป็นพินัย เพื่อให้ยังคงไว้ซึ่งการบังคับแก่บุคคลผู้ถือครองบุหรี่ไฟฟ้าอยู่ในบางกรณี อันเป็นการควบคุมถึงการครอบครองและการใช้งานผลิตภัณฑ์บุหรี่ไฟฟ้าให้เป็นไปในทิศทางที่เหมาะสม เพื่อสร้างความปลอดภัยให้แก่บุคคลอื่นผู้อยู่ร่วมกันภายในสังคม อีกทั้ง ยังเป็นการคุ้มครองต่อสิทธิเสรีภาพของประชาชนภายในสังคม มิให้เกิดการกระทบต่อสิทธิเสรีภาพสำหรับผู้ครอบครองผลิตภัณฑ์บุหรี่ไฟฟ้าและพลเมืองผู้อาศัยอยู่ร่วมกันภายในสังคมดังกล่าวควบคู่กันไปในเวลาเดียวกันอีกด้วย
DOI: 10.14457/tu.the.2021.12
title: การยื่นบัญชีทรัพย์สินและหนี้สินตามกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต: ศึกษากรณีทรัพย์สินจากการยืม

description: ยื่นบัญชีทรัพย์สินและหนี้สินเป็นมาตรการหนึ่งที่สำคัญในการต่อต้านการทุจริต กระบวนการยื่นบัญชีทรัพย์สินและหนี้สินนั้น แบ่งออกเป็น 3 ส่วน คือ ส่วนผู้ยื่นบัญชี ส่วนผู้ตรวจสอบบัญชีและส่วนสุดท้าย คือ ตัวบัญชีที่ระบุทรัพย์สินและหนี้สิน บัญชีทรัพย์สินและหนี้สินนี้เองที่ยังเป็นปัญหาจากอดีตจนถึงปัจจุบันว่าอะไรที่ควรระบุไว้บ้างอันเป็นต้นเหตุแห่งการศึกษาครั้งนี้ ปัญหาที่พบคือ ทรัพย์สินที่ได้มาจากการยืม เป็นทรัพย์สินที่ต้องระบุไว้ในบัญชีทรัพย์สินและหนี้สินหรือไม่ ปัญหาต่อมาคือบัญชีทรัพย์สินและหนี้สินที่ไม่ชัดเจนจากการศึกษาพบว่า หลักการตีความขึ้นกับประสิทธิภาพของการยื่นบัญชีทรัพย์สินและหนี้สินที่ต้องคำนึกถึงนโยบายการป้องกันและปราบปรามการทุจริต เงื่อนไขทางสังคมและวัฒนธรรมของแต่ละประเทศ การกำหนดการยื่นบัญชีทรัพย์สินและหนี้สินเพื่อการตรวจสอบให้สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ หลักกฎหมายที่กล่าวว่าสังหาริมทรัพย์เป็นสิ่งซึ่งไม่มีสิทธิติดไปกับตัวทรัพย์ ทำให้ผู้ครอบครองอาจใช้สิทธิได้เทียบเท่าผู้มีกรรมสิทธิ์ผู้ยืมแม้จะไม่มีกรรมสิทธิ์ แต่สามารถถูกสันนิษฐานว่าเป็นเจ้าของได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1367 จึงถือทรัพย์สินที่ได้จากการยืมเป็นประโยชน์ในทางทรัพย์สินได้ทางหนึ่ง กรณียืมใช้สิ้นเปลืองทรัพย์สินตกเป็นกรรมสิทธิ์กับผู้ยืมจึงเป็นทรัพย์สินหนี้สิน เมื่อพิจารณาหลักสัญญายืมแล้ว ผู้ยืมมีภาระผูกพันธ์จะต้องใช้หนี้อันเกิดจากสัญญาเป็นหนี้สินทั้งการยืมใช้คงรูปและการยืมใช้สิ้นเปลือง กรณีจึงสามารถแสดงหนี้สินเช่นว่ากันไว้ในบัญชีได้ทางหนึ่งด้วย บัญชีทรัพย์สินและหนี้สิน รายทรัพย์สินอื่นและหนี้สินอื่น ขาดลักษณะบทกวาด (Sweeping Clause) ทำให้หนี้สินที่ได้จากการยืมไม่สามารถระบุไว้ในบัญชีได้ รวมทั้งความลักลั่นการจำกัดการตรวจสอบที่ควรแก้ไขกฎหมายให้เสมอกัน
DOI: 10.14457/tu.the.2021.13
title: ปัญหาความเหมาะสมในการใช้มาตรการทางอาญา: ศึกษาพระราชบัญญัติการชุมนุมสาธารณะ พ.ศ. 2558

description: เสรีภาพในการชุมนุมโดยสงบและปราศจากอาวุธเป็นเสรีภาพที่สำคัญยิ่งในรัฐที่ปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย เพราะเป็นวิธีที่ประชาชนใช้เพื่อแสดงความคิดเห็น หรือเสนอข้อเรียกร้องของตน ให้รัฐหรือฝ่ายปกครองรับทราบ และแก้ไขปัญหาของตน เสรีภาพดังกล่าวจึงได้รับการรับรองและคุ้มครองทั้งในกฎหมายระหว่างประเทศและกฎหมายภายในประเทศ อย่างไรก็ดี เป็นที่ยอมรับในทางสากลว่า เสรีภาพดังกล่าวเป็นเสรีภาพสัมพัทธ์ รัฐจึงสามารถที่จะตรากฎหมายเพื่อจำกัดการใช้เสรีภาพนั้นได้ ซึ่งพระราชบัญญัติการชุมนุมสาธารณะ พ.ศ. 2558 ได้วางหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการชุมนุมสาธารณะ โดยมุ่งหวังให้การชุมนุมสาธารณะเป็นไปด้วยความสงบเรียบร้อย ทว่า บทบัญญัติที่กำหนดความผิดและมาตรการทางอาญาบางประการยังมีความไม่ได้สัดส่วนกับความเป็นอันตรายของการกระทำความผิด และไม่สอดคล้องกับหลักการกำหนดโทษอาญาเฉพาะความผิดร้ายแรงดังที่ปรากฏอยู่ในมาตรา 77 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 เป็นเหตุให้เสรีภาพการชุมนุมถูกกระทบกระเทือนอย่างมีนัยสำคัญ ผู้เขียนจึงได้ศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายการชุมนุมของต่างประเทศ เพื่อเป็นแนวทางแก้ไขกฎหมายที่บังคับใช้อยู่ในปัจจุบันผลการศึกษาพบว่า สหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐประชาชนจีน และประเทศฝรั่งเศสต่างก็กำหนดมาตรการทางอาญามาใช้บังคับกับการชุมนุมที่จะก่อให้เกิดผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อบุคคล สังคม รวมไปถึงรัฐ โดยระดับความรุนแรงของมาตรการทางอาญาจะแปรผันตามความเป็นอันตรายของการกระทำความผิด ด้วยเหตุนี้ จึงจำเป็นที่จะต้องแก้ไขปรับปรุงพระราชบัญญัติการชุมนุมสาธารณะ พ.ศ. 2558 ให้มีความเหมาะสม ได้สัดส่วนกับความเป็นอันตรายของการกระทำความผิด สอดคล้องกับรูปแบบการเมืองการปกครอง และหลักการที่ปรากฏในมาตรา 77 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยพุทธศักราช 2560 ต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2021.14
title: การตีความคำว่า "บัตรที่ไม่สามารถนำมานับคะแนนได้" ในกรณีการส่งผลคะแนนการเลือกตั้งนอกราชอาณาจักรไม่ทันกำหนดเวลา

description: การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาการตีความคำว่า “บัตรที่ไม่สามารถนำมา นับคะแนนได้” ในกรณีการส่งผลคะแนนการเลือกตั้งนอกราชอาณาจักรไม่ทันกำหนดเวลา และวิเคราะห์ วิธีการวิจัยเป็นการศึกษาทางเอกสาร (Documentary Research) ในองค์ความรู้เกี่ยวกับการตีความคำว่า “บัตรที่ไม่สามารถนำมานับคะแนนได้” ในกรณีการส่งผลคะแนนเลือกตั้งนอกราชอาณาจักรไม่ทันกำหนดเวลา ผลการวิจัยพบว่า การเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2562 คณะกรรมการการเลือกตั้ง ได้มีมติให้บัตรเลือกตั้งจากประเทศนิวซีแลนด์ เป็นบัตรที่มิอาจนำมานับคะแนนได้ ส่งผลทำให้บัตรเลือกตั้งดังกล่าวไม่ถูกนำมานับเป็นคะแนน ซึ่งมิได้เป็นการส่งเสริมหรือ เอื้อให้ประชาชนสามารถใช้สิทธิเลือกตั้งได้อย่างกว้างขวาง ทั้งยังเป็นการลิดรอนสิทธิเลือกตั้งของประชาชน และขัดต่อบทบัญญัติของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีในปฏิญญาดังกล่าวอีกด้วยอย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาแนวคิดเกี่ยวกับการตีความกฎหมาย พบว่า การตีความกฎหมายเพื่ออุดช่องว่างของกฎหมายมหาชนในกรณีที่บทบัญญัติของกฎหมายไม่ครอบคลุมข้อเท็จจริงนั้น การใช้กฎหมายใกล้เคียงอย่างยิ่งมาอุดช่องว่างได้เพียงใดเป็นสิ่งที่ต้องพิจารณาว่าเป็นการใช้อำนาจมหาชนก้าวล่วงสิทธิและเสรีภาพส่วนบุคคลหรือไม่ ดังนั้นการอุดช่องว่างของกฎหมายโดยการเทียบเคียงบทกฎหมายที่ใกล้เคียงอย่างยิ่งเป็นผลร้ายต่อบุคคลย่อมไม่อาจกระทำได้ นอกจากนี้ การตีความทางกฎหมาย ยังต้องคำนึงถึงเจตนารมณ์ของกฎหมายด้วย ดังนั้น จึงควรกำหนดให้กรณีการส่งบัตรเลือกตั้งมาจากนอกราชอาณาจักรที่ใดถึงสถานที่นับคะแนนของเขตเลือกตั้งใด หลังจากเริ่มนับคะแนนแล้วโดยเหตุสุดวิสัย และเชื่อได้ว่ามิได้เกิดจากการกระทำที่ไม่สุจริตหรือเที่ยงธรรม ให้คณะกรรมการการเลือกตั้งงดประกาศผลการเลือกตั้ง และให้นับคะแนนใหม่ในเขตเลือกตั้งใดโดยให้นับรวมการออกเสียงลงคะแนนนอกราชอาณาจักรที่มาถึงสถานที่นับคะแนนล่าช้าโดยเหตุสุดวิสัยนั้นด้วย
DOI: 10.14457/tu.the.2021.15
title: การควบคุมการใช้อำนาจปกครองทางพฤตินัยตามประมวลกฎหมายอาญาภายใต้กรอบความคิดเรื่องหลักประโยชน์สูงสุดของเด็ก

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาแนวทางการควบคุมการใช้อำนาจปกครองทางพฤตินัยตามประมวลกฎหมายอาญา โดยศึกษาทฤษฎี หลักการ และบทบัญญัติประมวลกฎหมายอาญาที่เกี่ยวกับข้องกับการคุ้มครองเด็กจากการใช้อำนาจปกครองทางพฤตินัย ทั้งได้ศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายอาญาในต่างประเทศ เพื่อหาแนวทางที่เหมาะสมในการปรับปรุงการนำมาตรการทางอาญามาใช้ในการคุ้มครองเด็กจากการใช้อำนาจปกครองทางพฤตินัยให้มีความเหมาะสมสอดคล้องตามหลักประโยชน์สูงสุดของเด็กและบริบทของสังคมไทยผลการศึกษาพบว่า ปัจจุบันมาตรการทางอาญาในการคุ้มครองเด็กจากการใช้อำนาจปกครองในต่างประเทศมีการพิจารณาการคุ้มครองเด็กครอบคลุมการกระทำของผู้ใช้อำนาจปกครองทั้งอำนาจปกครองทางนิตินัยและทางพฤตินัย ในลักษณะที่เป็นการพิจารณาถึงประโยชน์สูงสุดของเด็กเป็นสิ่งสำคัญลำดับแรก ขณะที่การคุ้มครองเด็กจากการใช้อำนาจปกครองในระบบกฎหมายไทยยังคงมีความไม่ครอบคลุมหรือสร้างความสับสนในการใช้บังคับกฎหมายเพื่อการคุ้มครองเด็ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นความผิดที่กระทบต่อชีวิต ร่างกาย และเสรีภาพของเด็กเพื่อให้เด็กได้รับการคุ้มครองอย่างเหมาะสมสอดคล้องตามหลักประโยชน์สูงสุดของเด็กบนพื้นฐานว่าอำนาจปกครองเป็นอำนาจที่จำเป็นและมีความสำคัญในการคุ้มครองประโยชน์ของเด็ก ซึ่งการจะบรรลุวัตถุประสงค์ประโยชน์ต่อเด็กได้จำเป็นที่กฎหมายจะต้องสามารถรักษาสมดุลในการควบคุมและคุ้มครองการใช้อำนาจปกครองอย่างเหมาะสม จึงจำเป็นต้องมีการจัดให้มีแนวทางคุ้มครองที่เหมาะสม ซึ่งผู้เขียนได้เสนอแนะแนวทางในการแก้ปัญหาดังกล่าวไว้ในงานวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ด้วย
DOI: 10.14457/tu.the.2021.16
title: ปัญหาการแสวงหาพยานหลักฐานที่เป็นข้อมูลสื่อสารระหว่างทนายความและผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา

description: ในประเทศที่ใช้ระบบวิธีพิจารณาความอาญาในรูปแบบกล่าวหาและมีการดำเนินคดีอาญาโดยรัฐ ผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดจะสามารถต่อสู้คดีกับพนักงานอัยการของรัฐได้อย่างเท่าเทียมและได้รับสิทธิที่จะดำเนินคดีด้วยความเป็นธรรม กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาจะต้องรับรองและสนับสนุนให้ผู้ต้องหาหรือจำเลยนั้นมีสิทธิที่จะมีทนายความและได้รับความช่วยเหลือจากทนายความอย่างมีประสิทธิผล เนื่องจากการดำเนินคดีอาญานั้นมีขั้นตอนที่ยุ่งยากและอาจมีขั้นตอนที่กระทบสิทธิและเสรีภาพของผู้ถูกกล่าวหาได้มากกว่าคดีประเภทอื่น ทนายความในฐานะผู้มีความรู้กฎหมายและความเชี่ยวชาญในการดำเนินคดี จึงมีบทบาทสำคัญในการให้คำปรึกษา คำแนะนำ และความช่วยทางกฎหมายเพื่อการต่อสู้คดีของผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดนั้น ทั้งนี้การให้คำปรึกษา คำแนะนำ และความช่วยทางกฎหมายของทนายความจะเกิดขึ้นได้อย่างมีประสิทธิผล ผู้ต้องหาหรือจำเลยนั้นจะต้องสามารถพูดคุยกับทนายความของเขาได้อย่างตรงไปตรงมา กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาจึงต้องสนับสนุนให้ผู้ต้องหาหรือจำเลยนั้นมีสิทธิที่จะพูดคุยกับทนายความของตนได้เป็นการเฉพาะตัว และคุ้มครองข้อมูลสื่อสารที่เกิดขึ้นระหว่างผู้ต้องหาหรือจำเลยและทนายความนั้นให้เป็นความลับ ไม่ถูกบังคับให้ต้องเปิดเผย หรือถูกแทรกแซงโดยบุคคลอื่นผู้ต้องหาหรือจำเลยนั้นไม่ได้ยินยอม ตามหลักการคุ้มครองความลับของข้อมูลสื่อสารระหว่างทนายความและลูกความที่จะไม่ถูกบังคับให้ต้องเปิดเผย (legal professional privilege) ซึ่งจากการศึกษาและวิเคราะห์เปรียบเทียบกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาของประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศอังกฤษ ประเทศฝรั่งเศส และประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี กับประเทศไทย พบว่า ประเทศไทยยังขาดความตระหนักถึงความสำคัญในการคุ้มครองความลับของข้อมูลสื่อสารระหว่างทนายความและลูกความที่จะไม่ถูกบังคับให้ต้องเปิดเผย ตลอดจนการคุ้มครองความลับทางวิชาชีพและหน้าที่ในการรักษาความลับทางวิชาชีพของทนายความเป็นอย่างมาก ส่งผลให้วิธีการดำเนินคดีอาญาทั้งในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาและพระราชบัญญัติต่าง ๆ ของไทย ขาดหลักเกณฑ์การคุ้มครองความลับของข้อมูลสื่อสารระหว่างทนายความและผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา โดยเฉพาะในขั้นตอนแสวงหาพยานหลักฐาน ไม่ว่าจะเป็นการแสวงหาพยานหลักฐานโดยการใช้อำนาจค้นและยึด หรือการใช้อำนาจดักการสื่อสารระหว่างบุคคลก็ตามดังนั้น วิทยาานิพนธ์นี้จึงมุ่งศึกษา “ปัญหาการแสวงหาพยานหลักฐานที่เป็นข้อมูลสื่อสารระหว่างทนายความและผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา” โดยเริ่มตั้งแต่การศึกษาปัญหาการกำหนดขอบเขตความลับของข้อมูลสื่อสารระหว่างทนายความและผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา ปัญหาการควบคุมการใช้อำนาจแสวงหาพยานหลักฐานมิให้กระทบต่อข้อมูลสื่อสารระหว่างทนายความและผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา ปัญหาการยกเว้นหลักความคุ้มครองความลับของข้อมูลสื่อสารดังกล่าว และปัญหาการรับฟังพยานหลักฐานนั้น โดยผลการศึกษาของวิทยานิพนธ์นี้จะนำไปสู่ข้อเสนอแนะทางกฎหมายในการคุ้มครองพยานหลักฐานที่เป็นข้อมูลสื่อสารระหว่างทนายความและผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญาจากการใช้อำนาจแสวงหาพยานหลักฐานของเจ้าพนักงานทั้งที่ปรากฎในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาและพระราชบัญญัติต่าง ๆ ของไทย
DOI: 10.14457/tu.the.2021.17
title: การคัดแยกขยะในเขตกรุงเทพมหานครเพื่อใช้ในการผลิตไฟฟ้า

description: วิทยานิพนธ์นี้มุ่งศึกษาถึงสภาพและปัญหา แนวคิดและมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการคัดแยกขยะในกรุงเทพมหานครเพื่อนำมาใช้ในการผลิตไฟฟ้า และศึกษาแนวคิดและมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการคัดแยกขยะเพื่อนำมาใช้ในการผลิตไฟฟ้าของต่างประเทศ ได้แก่ ประเทศญี่ปุ่น ประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมันนี และประเทศสาธารณรัฐสิงคโปร์ รวมทั้งศึกษาสภาพปัญหาและมาตรการในการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการคัดแยกขยะในกรุงเทพมหานครเพื่อนำมาใช้ในการผลิตไฟฟ้า จากการศึกษากฎหมายประเทศญี่ปุ่น ประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมันนี และประเทศสาธารณรัฐสิงคโปร์พบว่า ประเทศญี่ปุ่นและประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมันนีมีกฎหมายที่กำหนดมาตรการและหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการคัดแยกขยะ โดยกำหนดให้เป็นอำนาจหน้าที่ของราชการส่วนท้องถิ่น ในขณะที่ประเทศสาธารณรัฐสิงคโปร์ไม่มีกฎหมายที่กำหนดเรื่องการคัดแยกขยะไว้โดยตรงแต่รัฐบาลใช้นโยบายสร้างความยั่งยืนในการจัดการขยะด้วยการลดปริมาณขยะให้น้อยลง สำหรับการคัดแยกขยะในกรุงเทพมหานครเพื่อใช้ในการผลิตไฟฟ้านั้น กฎหมายกำหนดอำนาจหน้าที่ในเรื่องการคัดแยกขยะให้เป็นอำนาจหน้าที่ของราชการส่วนท้องถิ่น ซึ่งเป็นการกำหนดอำนาจหน้าที่ของราชการส่วนท้องถิ่นในลักษณะทำนองเดียวกับการจัดการขยะและการคัดแยกขยะในประเทศญี่ปุ่นและประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมันนี แต่กรุงเทพมหานครไม่ได้มีการกำหนดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการคัดแยกขยะไว้ จึงทำให้การคัดแยกขยะในกรุงเทพมหานครเป็นการดำเนินการด้วยความสมัครใจของผู้ก่อให้เกิดขยะและทำให้การคัดแยกขยะไม่บรรลุผล การไม่คัดแยกขยะส่งผลให้ขยะในกรุงเทพมหานครประกอบด้วยขยะหลากหลายประเภทและมีความชื้นสูง ซึ่งเมื่อนำไปใช้ในการผลิตไฟฟ้าโดยการเผา อาจก่อให้เกิดมลพิษที่เป็นอันตราย เช่น ไดอ๊อกซิน (dioxins) หากเตาเผาที่ใช้ในการผลิตไฟฟ้าไม่มีระบบกำจัดมลพิษที่มีประสิทธิภาพ นอกจากนี้การนำขยะหลากหลายประเภทและเป็นขยะที่มีความชื้นสูงป้อนเข้าสู่เตาเผา ทำให้ต้องใช้พลังงานในการเผาไหม้สูง ส่งผลให้สัดส่วนของพลังงานไฟฟ้าที่จะได้รับกับพลังงานที่นำไปใช้ในการเผาไหม้ไม่เกิดความคุ้มค่า เนื่องจากพลังงานไฟฟ้าที่ได้รับอาจมีสัดส่วนเพียงเล็กน้อยเมื่อเปรียบเทียบกับพลังงานที่นำไปใช้ในการเผาขยะ เมื่อกรุงเทพมหานครมีกลไกทางกฎหมายอยู่แล้ว ผู้เขียนจึงเสนอให้นำมาตรการในทางบริหารมาใช้เป็นทางเลือกแรก เพื่อให้เกิดการคัดแยกขยะ เมื่อมีการใช้มาตรการในทางบริหารแล้วแต่ไม่อาจบรรลุผลได้ กรุงเทพมหานครอาจใช้มาตรการทางกฎหมายเพื่อให้เกิดสภาพบังคับด้วยการกำหนดให้การคัดแยกขยะเป็นหน้าที่ และกำหนดมาตรการบังคับ เช่น กำหนดโทษหรือกำหนดค่าธรรมเนียมการจัดเก็บขยะและการจัดการขยะตามความเป็นจริง แต่อย่างไรก็ดี ในการกำหนดโทษจะต้องคำนึงถึงผลกระทบ ผลดี และผลเสียที่อาจเกิดขึ้นจากการกำหนดโทษนั้นด้วย ผู้เขียนจึงเสนอแนะเพิ่มเติมว่า ในระยะแรก การกำหนดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการคัดแยกขยะควรใช้มาตรการส่งเสริม สนับสนุน และสร้างจิตสำนึกในการคัดแยกขยะ เพื่อให้เกิดความร่วมมือในการดำเนินการเกี่ยวกับการคัดแยกขยะซึ่งจะได้ผลดีกว่าการใช้มาตการบังคับโดยการลงโทษ แต่หากมาตรการส่งเสริม สนับสนุน หรือสร้างจิตสำนึกไม่อาจทำให้การคัดแยกขยะในกรุงเทพมหานครบรรลุผลได้กรุงเทพมหานครก็อาจกำหนดโทษเพื่อให้เกิดมาตรการบังคับต่อไปได้
DOI: 10.14457/tu.the.2021.18
title: ปัญหาความยินยอมของผู้บริจาคอวัยวะที่เสียชีวิต

description: “การปลูกถ่ายอวัยวะ” (Organ Transplantation) เป็นวิธีการรักษาอีกวิธีหนึ่งที่เป็นที่ยอมรับในวงการแพทย์ว่าเป็นการรักษาที่มีมาตรฐานช่วยให้ผู้ป่วยที่อวัยวะสาคัญล้มเหลวระยะสุดท้ายกลับมามีชีวิตใหม่ได้เป็นปกติอีกครั้งและเป็นการรักษาที่มีประสิทธิภาพและคุ้มค่ามากที่สุด จึงทำให้มีผู้ป่วยเป็นจำนวนมากที่ต้องการปลูกถ่ายอวัยวะ ซึ่งปัจจัยสำคัญที่สุดในการรักษานี้ คือ การให้ได้มาซึ่งอวัยวะบริจาคจากผู้ที่เสียชีวิต แต่เนื่องจากการที่ประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายที่กำหนดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการบริจาคอวัยวะที่ชัดเจนแน่นอนจึงก่อให้เกิดปัญหาอุปสรรคตามมาซึ่งปัญหาหนึ่งที่สำคัญสาหรับประเทศไทย คือ การให้ความยินยอมและความสามารถในการให้ความยินยอม ซึ่งปัญหาดังกล่าวนอกจากจะส่งผลทำให้อวัยวะไม่เพียงพอต่อผู้ป่วยที่รอรับการรักษาแล้ว ยังส่งผลทาให้บุคลากรทางแพทย์ไม่มีความมั่นใจการปฏิบัติหน้าที่เนื่องจากกลัวว่าจะเกิดความเสี่ยงที่ต้องรับผิดในทางอาญาและแพ่งได้ การค้นคว้าอิสระฉบับนี้จึงทำการศึกษาถึงหลักเกณฑ์และเงื่อนไขต่าง ๆ ในการนำอวัยวะจากคนที่เสียชีวิตในประเทศไทยโดยศึกษาเปรียบเทียบกับมาตราทางกฎหมายเกี่ยวกับการบริจาคอวัยวะของบางประเทศ ได้แก่ สหรัฐอเมริกา และ ฝรั่งเศส เป็นต้น เพื่อนำมาปรับใช้และเพื่อการกำหนดหลักเกณฑ์ให้กับบุคลากรทางการแพทย์ที่จะมีอำนาจกระทำการปลูกถ่ายได้โดยชอบด้วยกฎหมายและเพื่ออุดช่องว่างสำหรับบุคลากรทางแพทย์ที่จะกระทำการโดยไม่สุจริต ผู้เขียนเห็นว่า แม้ว่าประเทศไทยจะมีหลักเกณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับการบริจาคอวัยวะอยู่บ้าง แต่หลักเกณฑ์ดังกล่าวอยู่ในลักษณะข้อบังคับ ระเบียบ ประกาศ ซึ่งไม่อาจบังคับได้อย่างกฎหมาย อีกทั้งหลักเกณฑ์ดังกล่าวที่กำหนดแยกออกจากกันคนละฉบับจึงยากต่อการนามาใช้บังคับ จึงเสนอให้มีการบัญญัติกฎหมายเกี่ยวการบริจาคอวัยวะเป็นการเฉพาะในรูปแบบของพระราชบัญญัติ มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของการให้ความยินยอมโดยยังคงยึดถือหลักการและแนวคิดเดิม รวมทั้งเพิ่มความสามารถของบุคคลในการให้ความยินยอม ทั้งนี้เพื่อประโยชน์ในทางการแพทย์