DOI: 10.17026/dans-xyd-3qdd
title: Alde Steeg te Beuningen

description: &lt;p&gt;De opgraving aan de Alde Steeg heeft een diachrone site opgeleverd bestaande uit 174 sporen die op basis van het aardewerk vanaf de ijzertijd (met onderbrekingen) intensief bewoond was. De aangetroffen sporen bestaan hoofdzakelijk uit kuilen en paalkuilen - structuren zijn niet overtuigend te reconstrueren. Alleen in het westen van het onderzoeksgebied in werkput 13 duiden zich mogelijk structuren – woonstalhuizen uit de volle middeleeuwen – aan. Net als in de opgraving aan de Molenstraat door de ROB is er sprake van opspit waardoor de datering van de sporen lastig is. Desondanks is er voor gekozen om een faseringvoorstel te maken. Er ontstaat een beeld van menselijke activiteiten in de ijzertijd, bestaande uit kuilen die deels een gedifferentieerde stratigrafie (spoor 29) hebben. Voor de Romeinse periode zijn geen duidelijke sporen vast te stellen. De aangetroffen aardewerkfragmenten kunnen als “settlement-noise” geïnterpreteerd worden, dat wil zeggen, dat het mogelijk is dat in de omgeving een Romeinse nederzetting lag. De nederzettingsactiviteit is vanaf de vroege middeleeuwen duidelijker. Vooral het graf spoor 66 duidt het gebruik van het gebied in deze periode aan. Een aantal van de sporen zijn met klassieke methodieken in de Merovingische en Karolingische periode dateerbaar. De meeste enigszins goed dateerbare sporen komen uit de volle middeleeuwen en het gaat daarbij om waterputten en waterkuilen die een intensieve gebruik van het gebied in deze periode duidelijk maken. &lt;br&gt;De relatieve kleinschaligheid van het onderzochte gebied en de deels slechte gaafheid en conservering van de sporen leiden samen met het fenomeen opspit tot grote beperkingen voor het doen van een gedifferentieerdere uitspraak. Ook tijdens het vooronderzoek zijn veel sporen aangetroffen die door de onderzoekers in verschillende periodes gedateerd worden en er is het probleem “opspit’ kort besproken. Men kan concluderen dat het gebied intensief gebruikt is. Dit komt goed overeen met het gebied bij de Molenstraat, maar er zijn ook wat verschillen: in de Molenstraat is vooral de Romeinse periode duidelijk aangetroffen en er zijn daar begravingen van beesten gevonden. Ook aan de Molenstraat zijn geen duidelijke structuren meer te reconstrueren. Ook in vergelijking met het gebied dat door RAAP in de jaren 90 aan de Wilhelminastraat is onderzocht zijn op het eerste gezicht overeenstemmingen en afwijkingen. RAAP trof sporen uit de Romeinse tijd, de Karolingische tijd en uit de volle middeleeuwen aan. Het onderzoek op het Tinnegieter terrein wordt op dit moment nog nader door A. van den Branden uitgewerkt. Bij dit grootschalige onderzoek is het mogelijk om complete huisplattegronden te reconstrueren.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;De situatie die vooral tijdens de uitwerking duidelijk naar voren komt, is dat een datering op basis van het aardewerk aan de Alde Steeg niet met grote zekerheid uitvoerbaar is. Het is hier niet de plaats om principieel over het dateren met behulp van aardewerk te filosoferen, maar er wordt geadviseerd om in de toekomst op terreinen in de buurt van het huidige plangebied, natuurwetenschappelijke methoden te gebruiken om de sporen nader te dateren. Naast dendrochronologisch - en C14 –onderzoek van hout dat in situ is aangetroffen, wordt vooral OSL-datering geadviseerd omdat op basis van de vulling van de sporen een betrouwbare datering kan worden uitgevoerd. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Op basis van de hier beschreven situatie is het uiteraard ook niet verantwoord om de andere aangetroffen vondsten bestaande uit metaalslak en dierlijk bot nader te interpreteren, omdat het hierbij ook om mogelijk verplaatst materiaal kan gaan.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Er wordt geadviseerd in het laatste nog te onderzoeken deel van het plangebied natuurwetenschappelijke methodieken (OSL) in te zetten om een basis van de datering van de sporen te verbeteren. &lt;/p&gt;