cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1131
title: การพัฒนาโปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนสำหรับผู้ปกครองเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสื่อสารเรื่องเพศศึกษาแก่บุตรหลานวัยรุ่น

description: ศึกษา 1) ความต้องการเรียนรู้ของผู้ปกครองเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสื่อสารเรื่องเพศศึกษาแก่บุตรหลานวัยรุ่น 2) พัฒนาโปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนสำหรับผู้ปกครองเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสื่อสารเรื่องเพศศึกษาแก่บุตรหลานวัยรุ่น 3) ผลการทดลองใช้โปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนที่ผู้วิจัยได้พัฒนาขึ้นสำหรับผู้ปกครอง เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสื่อสารเรื่องเพศศึกษาแก่บุตรหลานวัยรุ่น และ 4) ปัจจัย เงื่อนไขและปัญหาของการนำโปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนที่พัฒนาขึ้นไปใช้ ประชากรเป็นผู้ปกครองที่มีบุตรหลานมีอายุอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนต้นระหว่าง 11-14 ปี พักอาศัยอยู่ด้วยกัน ที่เข้ารับคำปรึกษา ที่สถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์ และสนใจเข้าร่วมโปรแกรมการให้การศึกษาสำหรับผู้ปกครองเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสื่อสารเรื่องเพศศึกษาแก่บุตรหลาน กลุ่มตัวอย่างแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลอง 20 คนและกลุ่มควบคุม20 คน โดยวิเคราะห์ผลก่อนและหลังการทดลอง ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้ปกครองมีความต้องการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสื่อสารเรื่องเพศศึกษาอยู่ในระดับปานกลาง โดยต้องการเรียนรู้ในด้านทักษะส่วนบุคคล ด้านพฤติกรรมทางเพศ ด้านสุขอนามัยทางเพศ และด้านการสื่อสารเรื่องเพศศึกษา อยู่ในระดับมาก ในขณะที่บุตรหลานต้องการเรื่องเพศศึกษาอยู่ในระดับมาก โดยต้องการเรียนรู้ทุกด้านอยู่ในระดับมาก ยกเว้นด้านสุขอนามัยทางเพศและด้านสังคมและวัฒนธรรมอยู่ในระดับปานกลาง 2) โปรแกรมการศึกษาเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสื่อสารเรื่องเพศศึกษาประกอบด้วย 6 หน่วยการเรียนรู้ คือ การเข้าใจเรื่องเพศ การสื่อสารเรื่องเพศกับบุตรหลานวัยรุ่น เมื่อลูกโตเป็นหนุ่มเป็นสาว การมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควร ทักษะการแก้ไขปัญหา และการเข้าใจสัมพันธภาพของวัยรุ่น 3) โปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนที่พัฒนาขึ้น สามารถเสริมสร้างความสามารถในการสื่อสารเรื่องเพศศึกษาของผู้ปกครองแก่บุตรหลานวัยรุ่นได้ โดยผู้ปกครองที่เป็นกลุ่มทดลองมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องเพศศึกษา เจตคติต่อการสื่อสารเรื่องเพศศึกษา ทักษะการปฏิบัติการสื่อสารเรื่องเพศศึกษา และการรับรู้ความสามารถของตนเอง เพิ่มสูงขึ้นกว่าก่อนทดลอง และเพิ่มสูงขึ้นกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 นอกจากนี้บุตรหลานของกลุ่มทดลองก็มีการรับรู้ว่าความสามารถในการสื่อสารเรื่องเพศศึกษาของผู้ปกครองเพิ่มสูงขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ด้วย 4) ปัจจัยที่ส่งเสริมโปรแกรมที่พัฒนาขึ้นคือปัจจัยด้านผู้เรียน ด้านผู้สอน ด้านเนื้อหาและด้านกิจกรรมการเรียนรู้ ส่วนเงื่อนไขของการใช้โปรแกรมคือเจตคติของผู้เรียน การออกแบบกลุ่มผู้เรียนให้เหมาะสม ระยะเวลาในการฝึกปฏิบัติ ส่วนปัญหาในการนำโปรแกรมไปใช้คือ การใช้สื่อการเรียนรู้ในการอบรม และสถานที่อบรม
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1133
title: การนำเสนอแนวทางการพัฒนากรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาธุรกิจดนตรี/ดนตรีเชิงพาณิชย์ ตามแนวทางกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ

description: นำเสนอแนวทางการพัฒนากรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาธุรกิจดนตรี/ดนตรีเชิงพาณิชย์ ตามแนวทางกรอบมาตรฐานระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ และใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ในการเก็บและการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เอกสารและการสัมภาษณ์ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยคือ อาจารย์ นักศึกษา จากสถาบันที่เปิดสอนในหลักสูตรธุรกิจดนตรี/ดนตรีเชิงพาณิชย์ และผู้เชี่ยวชาญในสาขาอาชีพที่เกี่ยวข้อง ทำการพัฒนา และนำเสนอแนวทางการพัฒนากรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาธุรกิจดนตรี/ดนตรีเชิงพาณิชย์ ตามแนวทางกรอบมาตรฐานระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ 19 ข้อ ผลการวิจัยพบว่า มาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาธุรกิจดนตรี/ดนตรีเชิงพาณิชย์ (มคอ.1) มีลักษณะของสาขาวิชาที่บูรณาการความรู้ด้านดนตรี กับความรู้หลักการธุรกิจเข้าด้วยกัน มีขอบเขตองค์ความรู้ประกอบด้วย ความรู้ดนตรี หลักการธุรกิจ และธุรกิจดนตรี คุณลักษณะของบัณฑิตที่พึงประสงค์ ประกอบด้วย ความรู้และทักษะในด้านดนตรี หลักการธุรกิจ ภาษา เทคโนโลยี มีทักษะการคิดวิเคราะห์ แก้ปัญหา รู้และเข้าใจในลักษณะของอุตสาหกรรมดนตรี มีคุณธรรมจริยธรรมในการเป็นนักดนตรีและนักธุรกิจ สามารถสร้างสรรค์ผลงานดนตรี และติดต่อสื่อสารได้อย่างมีประสิทธิภาพ มาตรฐานผลการเรียนรู้ มี 5 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านคุณธรรม จริยธรรม ควรเป็นผู้ที่มีความรู้และเข้าใจในจรรยาบรรณวิชาชีพและมีทัศนคติที่ดีต่อวิชาชีพ 2) ด้านความรู้ มีความรู้ในหลักการ ทฤษฎี และทักษะทางด้านดนตรี หลักการธุรกิจ และอุตสาหกรรมดนตรี 3) ด้านทักษะทางปัญญา สามารถคิดวิเคราะห์และสร้างสรรค์ได้อย่างเป็นระบบ และประยุกต์ศาสตร์ต่างๆ มาใช้ในการประกอบอาชีพได้ 4) ด้านทักษะความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและความรับผิดชอบ รู้จักกาลเทศะ ให้เกียรติและรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น เข้าใจในบทบาทของผู้นำและผู้ตาม การเป็นนักดนตรีและผู้ประกอบอาชีพในอุตสาหกรรมดนตรีที่ดี 5) ด้านทักษะการวิเคราะห์เชิงตัวเลข การสื่อสาร และการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ มีความรู้และความสามารถในการบัญชีและการเงิน ภาษาไทยและภาษาต่างประเทศ สามารถปรับตัวในการใช้เทคโนโลยีและสื่อออนไลน์ได้อย่างมีวิจารณญาณ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1134
title: การพัฒนาเทคนิคการตรวจวินิจฉัยและจำแนกสายพันธุ์ระดับโมเลกุลของเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ต่างๆ ด้วยเทคนิค Multiplex RT-PCR

description: การติดเชื้อและการระบาดของเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ทำให้เกิดความตื่นตระหนก และส่งผลกระทบทางด้านสาธารณสุขของประชากรในหลายประเทศทั่วโลก การป้องกันการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสและการดูแลรักษาผู้ป่วยติดเชื้อจึงมีความสำคัญ ด้วยเหตุนี้จึงจำเป็นต้องมีเทคนิคการตรวจวินิจฉัยที่ถูกต้อง รวดเร็วและแม่นยำ ในงานวิจัยครั้งนี้มุ่งพัฒนาวิธีการตรวจวินิจฉัยและจัดจำแนกสายพันธุ์ระดับโมเลกุลของเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ต่างๆ ด้วยเทคนิค Multiplex RT-PCR ซึ่งเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพ เนื่องจากให้ผลรวดเร็ว แม่นยำ และมีความจำเพาะสูง ในการศึกษาได้แบ่งการพัฒนาออกเป็น 2 ระบบ คือ ระบบที่ใช้สำหรับตรวจวินิจฉัยการติดเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ ประกอบด้วยการตรวจหายีน GAPDH (491 bp) ยีน HA ของเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 H1N1 (368 bp), ยีน Matrix ของเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ชนิด A (125 bp) และ B (295 bp) ในส่วนของระบบที่ใช้สำหรับตรวจวินิจฉัยจำแนกสายพันธุ์ ประกอบด้วยการตรวจหายีน HA ของเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 H1N1 (210 bp) เชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลสายพันธุ์ H1N1 (362 bp) เชื้อไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาลสายพันธุ์ H3N2 (183 bp) และเชื้อไข้หวัดนกสายพันธุ์ H5N1 (127 bp) ผลที่ได้จากการทดสอบพบว่า วิธี multiplex RT-PCR ที่พัฒนาขึ้นมีความจำเพาะต่อการตรวจเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่สูงมาก เนื่องจากให้ผลลบต่อเชื้อไวรัสก่อโรคระบบทางเดินหายใจขนิดอื่น และเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์อื่นๆ (H2, H4, H6-H15) โดยมีความสามารถในการตรวจสอบอยู่ในช่วง 10⁴-10 copies/µL ขึ้นกับชนิดของยีนเป้าหมาย นอกจากนี้เมื่อเปรียบเทียบผลของวิธี Multiplex RT-PCR โดยใช้ Multiplex real-time RT-PCR เป็นวิธีอ้างอิง พบว่า Multiplex RT-PCR มีค่าความจำเพาะ ค่าความไว และค่าความแม่นยำเท่ากับ 100% 91% และ 95% ตามลำดับ ดังนั้นผลงานวิจัยนี้สรุปได้ว่า วิธี multiplex RT-PCR เป็นวิธีที่น่าเชื่อถือและยอมรับได้ทั้งในด้านความจำเพาะ ความไว ความถูกต้องแม่นยำ ราคาไม่แพง สามารถตรวจตัวอย่างได้ทีละปริมาณมากๆ ดังนั้น multiplex RT-PCR จึงเป็นอีกทางเลือกหนึ่งเพื่อใช้ในห้องปฏิบัติการทั่วไปในการวินิจฉัยการติดเชื้อได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้สามารถตรวจวินิจฉัยและจำแนกสายพันธุ์ของเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว เพื่อการป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อและการดูแลรักษาผู้ติดเชื้อได้อย่างทันท่วงที
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1135
title: การพัฒนาดัชนีชี้วัดความสุขในการเรียนของนักศึกษาหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต สังกัดกระทรวงสาธารณสุข

description: พัฒนา ดัชนีชี้วัดความสุขในการเรียนของนักศึกษาหลักสูต รพยาบาล ศาสตรบัณฑิตสังกัดกระทรวงสาธารณสุข และพัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อความสุขในการเรียนของ นักศึกษาหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิตสังกัดกระทรวงสาธารณสุข กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ นักศึกษาใน วิทยาลัยพยาบาลสังกัดกระทรวงสาธารณสุข จำนวน 1,532 คน โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน การเก็บ รวบรวมข้อมูลใช้แบบสอบถาม ดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจและองค์ ประกอบเชิงยืนยันเพื่อทดสอบโมเดลความสุขในการเรียนของนักศึกษาพยาบาลศาสตรบัณฑิต ในการทดสอบโมเดล ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุใช้โปรแกรม LISREL8.53 ผลการศึกษาพบว่า ดัชนีชี้วัดความสุขของนักศึกษาหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิตสังกัดกระทรวง สาธารณสุข มี 5 องค์ประกอบ ได้แก่ องค์ประกอบด้านความพึงพอใจในการเรียน องค์ประกอบด้านความสนใจใฝ่ เรียนรู้ องค์ประกอบด้านทัศนคติต่อวิชาชีพ องค์ประกอบด้านความพึงพอใจในตนเอง และองค์ประกอบด้านความ วิตกกังวล ตามล าดับ ซึ่งองค์ประกอบทั้งห้าเป็นตัวแปรที่ร่วมกันอธิบายความสุขในการเรียนของนัก ศึกษาพยาบาล ศาสตรบัณฑิต และโมเดลมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่า X² เท่ากับ 222.83 df เท่ากับ 226 ค่า GFI เท่ากับ 0.99 AGFI เท่ากับ 0.98 และการวิเคราะห์ความสุขในการเรียนพบว่า นักศึกษาพยาบาลศาสตรบัณฑิตมีความสุขในการเรียนอยู่ในระดับมาก มีค่าเท่ากับ 3.59 ระดับชั้นเรียนมีความสัมพันธ์กับความสุขในการเรียน ทุกองค์ประกอบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ0.01 และคะแนนเฉลี่ยสะสมมีความสัมพันธ์ทางลบต่อองค์ประกอบ ด้านความวิตกกังวล เท่ากับ -0.101 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ผลการพัฒนาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อความสุขในการ เรียนของนักศึกษา พยาบาลศาสตรบัณฑิตพบว่า โมเดลมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ มีค่า X² เท่ากับ 117.97 ค่า df เท่ากับ 119 ค่า GFI เท่ากับ 0.995 และค่า AGFI เท่ากับ 0.981 ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสุขในการเรียน มี 6 องค์ประกอบ ได้แก่ ลักษณะอาจารย์ ลักษณะการเรียนการสอน ลักษณะนักศึกษา ลักษณะวิทยาลัย ลักษณะ นักศึกษาร่วมวิทยาลัย และลักษณะบิดามารดา /ผู้ปกครอง โดยลักษณะบิดามารดา /ผู้ปกครอง และลักษณะ นักศึกษาร่วมวิทยาลัยมีอิทธิพลทั้งทางตรงและทางอ้อมต่อความสุขในการเรียนของ นักศึกษาพยาบาลศาสตรบัณฑิต อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ มีค่าเท่ากับ 0.205 และ 0.189 ตามลำดับ, p&lt;0.01 ขณะที่ลักษณะการเรียนการสอนมี อิทธิพลทางอ้อมต่อความสุขในการเรียนของนักศึกษาพยาบาลศาสตรบัณฑิตอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ มีค่าเท่ากับ 0.075, p&lt;0.01 ลักษณะนักศึกษามีอิทธิพลทางตรงต่อความสุขในการเรียนของนักศึกษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ มีค่าเท่ากับ 0.19, p&lt;0.01
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1136
title: การพัฒนาโปรแกรมการพัฒนาองค์กรแห่งการเรียนรู้ตามทฤษฎีการสร้างความรู้ในองค์กร และแนวคิดการเรียนรู้จากการปฏิบัติเพื่อพัฒนาองค์กรแห่งการเรียนรู้ : กรณีศึกษาวิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก

description: พัฒนาโปรแกรมการดำเนินงานตามทฤษฎีการสร้างความรู้ในองค์กร และแนวคิดการเรียนรู้จากการปฏิบัติเพื่อพัฒนาองค์กรแห่งการเรียนรู้ และประเมินประสิทธิผลของโปรแกรมโดยใช้กรณีศึกษา วิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก กลุ่มเป้าหมายในการทดลองมีจำนวน 42 คน แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มหัวหน้าภาคและคณาจารย์ จำนวน 17 คน และกลุ่มบุคลากรสนับสนุน จำนวน 25 คน การดำเนินการวิจัยมี 4 ขั้นตอน คือ ขั้นเตรียมการ ขั้นพัฒนาโปรแกรม ขั้นการทดลองใช้โปรแกรม และขั้นการประเมินประสิทธิภาพของโปรแกรม การเก็บรวบรวมข้อมูลใช้วิธีการสังเกตอย่างมีส่วนร่วม การสัมภาษณ์เชิงลึก แบบสะท้อนความคิด แบบประเมินผลงาน และแบบประเมินประสิทธิผลของโปรแกรม ผลการวิจัยพบว่า โปรแกรมที่พัฒนาขึ้นมีขั้นตอนการปฏิบัติ 9 ขั้นตอน คือ ขั้นตอนที่ 1 การสร้างกลุ่มชุมชนแนวปฏิบัติและการเตรียมความพร้อม ขั้นตอนที่ 2 การวิเคราะห์งานและระบุงานตามหน้าที่ ขั้นตอนที่ 3 การวิเคราะห์และนำเสนอปัญหาในการทำงาน การกำหนดความเร่งด่วนและเป้าหมายในการแก้ปัญหา ขั้นตอนที่ 4 การเล่าเรื่องเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ขั้นที่ 5 การสรุปแนวทางการแก้ปัญหาหรือแนวทางการปฏิบัติใหม่โดยจัดทำเป็นเอกสาร ขั้นตอนที่ 6 การหาความรู้เพิ่มเติมเพื่อพัฒนาแนวทางการปฏิบัติใหม่ ขั้นตอนที่ 7 การนำแนวทางการปฏิบัติใหม่ไปทดลองใช้ ขั้นตอนที่ 8 การสรุปข้อความรู้ที่ได้จากการปฏิบัติ ขั้นตอนที่ 9 การนำแนวทางปฏิบัติใหม่หรือความรู้ใหม่ไปเผยแพร่ในองค์กร จากการประเมินประสิทธิภาพของโปรแกรมตามตัวชี้วัดด้านลักษณะการเป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้ 5 ข้อ พบว่า ตัวชี้วัดที่มีค่าอยู่ในระดับดี 2 ตัวชี้วัด เหมือนกันทั้ง 2 กลุ่มเป้าหมาย คือ ด้านการมีวิธีคิดอย่างเป็นระบบและด้านความพึงพอใจในการเรียนรู้ร่วมกัน ส่วนตัวชี้วัดด้านมีการถ่ายทอดความรู้ฝังลึกระหว่างกันเพื่อสร้างแนวทางปฏิบัติงานใหม่หรือความรู้ใหม่ กลุ่มเป้าหมายหัวหน้าภาควิชาและคณาจารย์มีผลการประเมินอยู่ในระดับดีมาก ขณะที่กลุ่มเป้าหมายบุคลากรบุคลากร สนับสนุนมีผลการประเมินอยู่ในระดับดี ตัวชี้วัดด้านการค้นคว้าหาความรู้เพิ่มเติมอยู่เสมอ กลุ่มเป้าหมายหัวหน้าภาควิชาและคณาจารย์มีผลการประเมินอยู่ในระดับดีมาก และกลุ่มเป้าหมายบุคลากรสนับสนุนมีผลการประเมินอยู่ในระดับปานกลาง สำหรับตัวชี้วัดด้านการร่วมกันหาแนวทางพัฒนางาน กลุ่มเป้าหมายหัวหน้าภาควิชาและคณาจารย์มีผลการประเมินอยู่ในระดับดีมาก และกลุ่มเป้าหมายบุคลากรสนับสนุนมีผลการประเมินอยู่ในระดับปานกลาง สำหรับตัวชี้วัดด้านลักษณะการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ 10 ข้อ พบว่าวิทยาลัยพยาบาลกองทัพบกมีลักษณะเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ในระดับดีมากใน 4 ตัวชี้วัดคือ ด้านการมีผลงานการสร้างความรู้เกิดขึ้นในวิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก ด้านผลงานการสร้างความรู้เป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาและตรงตามความต้องการของ วิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก ด้านผู้บริหาร มีส่วนร่วมในกิจกรรมสร้างความรู้และด้านมีกิจกรรมเผยแพร่ความรู้ในวิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก ส่วนตัวชี้วัดที่อยู่ในระดับดีมี 6 ตัวชี้วัด คือด้านการมีระบบและกลไก การสร้างความรู้ในวิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก ด้านมีการสร้างความรู้ตามกระบวนการที่มีแนวคิดทฤษฎีสนับสนุน ด้านมีกระบวนการเรียนรู้ร่วมกันผ่านการปฏิบัติ ด้านการกำหนดวิสัยทัศน์ร่วม ด้านการมอบอำนาจในการปฏิบัติงานให้แก่กลุ่มเป้าหมาย และด้านการส่งเสริมบรรยากาศการเรียนรู้ร่วมกันในวิทยาลัยกองทัพบก
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1137
title: ปัจจัยที่ส่งผลต่อการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาปริญญาบัณฑิต : การประยุกต์ใช้โมเดลพัฒนาการพหุระดับแบบผสม

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาและตรวจสอบความรงของโมเดลอิทธิพลเชิงสาเหตุของปัจจัยระดับนักศึกษา และปัจจัยระดับโปรแกรมวิชา ที่ส่งผลต่อการคิดอย่างมีวิจารณณญาณของนักศึกษาปริญญาบัณฑิต 2) ตรวจสอบความไม่แปรเปลี่ยนของโมเดลอิทธิพลเชิงสาเหตุของปัจจัยะดับนักศึกษา และปัจจัยระดับโปแกรมวิชา ที่ส่งผลต่อการคิดอย่างมีวิจารณญณ ในส่วนรูปแบบของโมเดลการวิจัย และค่าพารามิเตอร์โนโมเดล 3) ตรวจสอบอิทธิพลปฏิสัมพันธ์ภายในระดับ และอิทธิพลปฏิสัมพันธ์ระหว่างระดับของโมเดลอิทธิพลเชิงสาเหตุของปัจจัยะดับนักศึกษา และปัจจัยระดับโปรแกรมวิชา ที่ส่งผลต่อการคิดอย่างมีวิจารณญาณ 4) ตรวจสอบพัฒนาการการคิดอย่างมีวิจารณญาณ และ 5) พัฒนาและตรวจสอบความตรงของโมเดลโค้งพัฒนาการที่มีตัวแปรแฝงของการคิดอย่างมีวิจาณณญาณ เมื่อมีตัวแปรทำนายเป็นปัจจัยะดับนักศึกษา และปัจจัยระดับโปรแกรมวิชา กลุ่มตัวอย่างคือนักศึกษาชั้นปีที่ 2 มหาวิทยาลัยราชภัฎในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 1,872 คน จาก 90 ห้องเรียน ซึ่งกระจายอยู่ใน 7 สาขาวิชา และ 33 โปรแกมวิชา เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันลำดับสอง การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันพหุระดับ โมเดลสมการโครงสร้างโมเดลเชิงเส้นลำดับลดหลั่น โมเดลโค้งพัฒนาการที่มีตัวแปร โมเดลโค้งพัฒนาการแบบผสม โมเดลโค้งพัฒนาการพหุระดับแบบผสม โมเดลอิทธิพลของตัวแปรปรับที่มีตัวแปรคั่นกลาง และเทคนิคจอห์นสัน-นีย์แมน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ปัจจัยระดับนักศึกษาอธิบายการคิดอย่างมีวิจารณญาณได้ 77% เชาว์ปัญญาทางอารมณ์ส่งผลต่อการคิดอย่างมีวิจารณญาณมากที่สุด (TE = 1.50) รองลงมาคือความเชื่ออำนาจภายในตน (TE = 0.82) ทักษะทางปัญญา (TE = 0.58) แบบการเรียน (TE = 0.16) ความสามารถทางภาษา (TE = 0.14) และการอบรมเลี้ยงดู (TE = 0.10) ตามลำดับ ปัจจัยระดับโปรแกรมวิชาอธิบายการคิดอย่างมีวิจารณญาณได้ 30% สภาพแวดล้อมในการเรียนส่งผลต่อการคิดอย่างมีวิจาณญาณมากที่สุด (TE = 0.53) รองลงมาคือวิธีสอนที่ส่งเสริมกาคิดอย่างมีวิจาณญาณ (TE = 0.46) และคุณลักษณะของผู้สอน (TE = 0.41) ตามลำดับ 2. โมเดลเชิงสาเหตุปัจจัยที่ส่งผลต่อการคิดอย่างมีวิจารณญาณ มีรูปแบบของโมเดลและค่าพารามิเตอร์ไม่แตกต่างกัน ระหว่างกลุ่มนักศึกษาที่มีสาขาวิชา เพศ และเกรดเฉลี่ยสะสม แตกต่างกัน 3. ความเชื่ออำนาจภายในตนและเชาว์ปัญญาทางอารมณ์ ทักษะทางปัญญาและเชาว์ปัญญาทางอารมณ์ มีอิทธิพลปฏิสัมพันธ์ต่อการคิดอย่างมีวิจารณญาณ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (B = 0.24, 0.06 ตามลำดับ) 4. พัฒนาการการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาแต่ละคนเป็นแบบเส้นตรง มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบของอัตราพัฒนาการในการวัดครั้งที่ 1-4 เท่ากับ 0.00, 0.44, 0.59, 0.76 ส่วนในรายโปรแกมวิชาเป็นแบบไม่เป็นเส้นตรง มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบของอัตราพัฒนาการในการวัดครั้งที่ 1-4 เท่ากับ 0.00, 0.89, 1.48, -1.00 ตามลำดับ 5. สภาพแวดล้อมในการเรียน ความสามารถทางภาษา และความเชื่ออำนาจภายในตน มีอิทธิพลต่อค่าอัตราพัฒนาการของการคิดอย่างมีวิจารณญาณในระดับสูง (TE= -1.14, -0.92, 0.88 ตามลำดับ)
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1138
title: การพัฒนาระบบการประเมินการปฏิบัติงานวิจัยโดยประยุกต์แนวคิดแผนที่ผลลัพธ์ : กรณีศึกษาคณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม

description: พัฒนาระบบการประเมินการปฏิบัติงานวิจัยโดยประยุกต์แนวคิดแผนที่ผลลัพธ์ และมีวัตถุประสงค์เฉพาะคือ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบและพัฒนาระบบการประเมินการปฏิบัติงานวิจัยของคณาจารย์โดยประยุกต์แนวคิดแผนที่ผลลัพธ์ 2) เพื่อศึกษาผลการทดลองใช้ระบบการประเมินการปฏิบัติงานวิจัยของคณาจารย์โดยประยุกต์แนวคิดแผนที่ผลลัพธ์ 3) เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการวิจัยของคณาจารย์ก่อนและหลังการทดลองใช้ระบบประเมินการปฏิบัติงานวิจัย โดยประยุกต์แนวคิดแผนที่ผลลัพธ์ 4) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถทางการประเมินของคณาจารย์ ก่อนและหลังการทดลองใช้ระบบการประเมินการปฏิบัติงานวิจัยโดยประยุกต์แนวคิดแผนที่ผลลัพธ์ 5) เพื่อประเมินและตรวจสอบประสิทธิผลระบบการประเมินการปฏิบัติงานวิจัยของคณาจารย์โดยประยุกต์แนวคิดแผนที่ผลลัพธ์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ ผู้บริหาร นักวิจัย คณาจารย์และเจ้าหน้าที่ในคณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม จำนวน 26 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แนวคำถามเพื่อสนทนากลุ่มย่อย แบบทดสอบ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ทั้งที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการ แบบสังเกตและแบบตรวจเอกสาร วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบเครื่องหมาย ค่ามัธยฐาน และพิสัยระหว่างควอไทล์ ผลการวิจัยพบว่า ระบบการประเมินการปฏิบัติงานวิจัยโดยประยุกต์แนวคิดแผนที่ผลลัพธ์มีองค์ประกอบคือ การวางแผนดำเนินงาน การติดตามการดำเนินงาน และแผนการประเมินผล ระบบการประเมินช่วยกระตุ้นให้ภาคีหุ้นส่วนที่เป็นคณบดีหรือรองคณบดีฝ่ายแผนและวิจัย เจ้าหน้าที่วิจัย และหัวหน้าโครงการวิจัยเกิดความตระหนักที่จะพัฒนางานวิจัยตามบทบาทหน้าที่ของตน เปิดโอกาสให้ผู้เกี่ยวข้องได้มีส่วนร่วมแสดงความคิดเห็นอย่างอิสระ มีความยืดหยุ่นสามารถปรับเปลี่ยนวิธีการดำเนินงานเพื่อให้สอดคล้องกับบริบทของหน่วยงานและมีความชัดเจนในการจัดเก็บข้อมูล ส่งเสริมให้เกิดการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมทางการวิจัย และเป็นแนวทางสร้างความสามารถทางการประเมินแก่ผู้เกี่ยวข้อง นอกจากนี้ระบบการประเมินยังมีความเป็นประโยชน์ ความเป็นไปได้ ความเหมาะสมและความถูกต้อง
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1139
title: การพัฒนาระบบบริหารคุณภาพทั่วทั้งองค์การสำหรับสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพและปัญหาการบริหารคุณภาพของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา 2) ศึกษาแนวทางการแก้ไขปัญหาการบริหารคุณภาพของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา และ 3 ) พัฒนาระบบการบริหารคุณภาพทั่วทั้งองค์การสำหรับสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ดำเนินการวิจัยโดยการเก็บรวบรวมข้อมูลจากแบบสอบถาม สัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ ประชุมสนทนากลุ่ม และประเมินระบบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการบริหารคุณภาพของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา โดยเฉลี่ยสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามีการปฏิบัติ 63.33% ไม่มีการปฏิบัติ 36.77% ปัญหาการบริหารคุณภาพโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.50 ด้านกระบวนการ มีค่าเฉลี่ยของระดับปัญหาสูงสุด มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.63 2) แนวทางการแก้ไขปัญหาที่สำคัญ ได้แก่ การอบรมพัฒนาบุคลากร การจัดสรรและระดมทรัพยากร การใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสม การปรับโครงสร้างองค์การ การจัดตั้งคณะกรรมการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพการบริหาร การจัดตั้งทีมคุณภาพ การใช้เครื่องมือคุณภาพ การจัดตั้งกลุ่มพัฒนาระบบบริหารในสำนักงานเขตพื้นที่ การประเมินผล การรายงาน การรับรองผล การสำรวจความพึงพอใจของผู้รับบริการ การสร้างขวัญและกำลังใจ และการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า 3) ระบบการบริหารคุณภาพทั่วทั้งองค์การสำหรับสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาคือ ระบบการบริหารคุณภาพที่เน้นกระบวนการ มีองค์ประกอบ 3 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 หลักการและแนวคิด ส่วนที่ 2 องค์ประกอบพื้นฐานของระบบ และส่วนที่ 3 แนวทาง และเงื่อนไขความสำเร็จของการใช้ระบบ หลักการและแนวคิดประกอบด้วย หลักการและแนวคิด และวัตถุประสงค์ของระบบ องค์ประกอบพื้นฐานของระบบ ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบหลัก 17 องค์ประกอบย่อยคือ ปัจจัยนำเข้า กระบวนการ ผลผลิต และข้อมูลย้อนกลับ ด้านปัจจัยนำเข้า มี 4 องค์ประกอบย่อย ได้แก่ บุคลากร งบประมาณ อาคารสถานที่วัสดุอุปกรณ และเทคโนโลยีสารสนเทศ ด้านกระบวนการ มี 9 องค์ประกอบย่อย ได้แก่ การจัดโครงสร้างองค์การ การกำหนดนโยบายคุณภาพ การวางแผน การดำเนินการตามแผน การทำงานเป็นทีม การใช้เครื่องมือคุณภาพ การกำกับติดตามและประเมินผล การรายงานผล และการรับรองผลการปฏิบัติงาน ด้านผลผลิต มี 4 องค์ประกอบย่อย ได้แก่ ความสำเร็จของการดำเนินงานตามเป้าหมายของแผน ความพึงพอใจของผู้รับบริการ ขวัญและกำลังใจของบุคลากร และความคุ้มค่าของการใช้ทรัพยากร ส่วนที่ 3 แนวทางและเงื่อนไขความสำเร็จของการใช้ระบบประกอบด้วยแนวทางการนำระบบไปใช้ 4 ระยะคือ ระยะเตรียมการ ระยะดำเนินการ ระยะประเมินผล และระยะสรุปและรายงานผล เงื่อนไขความสำเร็จ 10 ประการได้แก่ ภาวะผู้นำของผู้บริหาร การฝึกอบรม การทำงานเป็นทีม การอำนวยความสะดวก การมีส่วนร่วม การให้คำปรึกษา การใช้เครื่องมือคุณภาพ การจัดทำพันธะสัญญา การวัดและประเมินผล และการรายงานผล
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1140
title: การศึกษาการออกแบบทางกายภาพและจัดสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อปรับปรุงภายในห้องพักอาศัยสำหรับลูกค้าชาวญี่ปุ่น กรณีศึกษา : โครงการเซอร์วิสอพาร์ทเม้นท์ในพื้นที่อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี

description: การจัดตั้งเขตนิคมอุตสาหกรรมภาคตะวันออกและท่าเรือน้ำลึกแหลมฉบังที่ อ.ศรีราชา จ.ชลบุรี ทำให้ธุรกิจเซอร์วิสอพาร์ทเม้นท์ที่ให้บริการที่พักอาศัยแก่ชาวต่างชาติ เช่น ชาวญี่ปุ่น เริ่มเติบโตขึ้น แต่ยังขาดแนวทางออกแบบทางกายภาพและจัดสิ่งอำนวยความสะดวกในส่วนห้องพักอาศัยที่ชัดเจน จึงมีความจำเป็นต้องทำการศึกษาโครงการในพื้นที่ โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างห้องพักอาศัยจำนวน 25 กรณีศึกษา คือ ห้องแบบสตูดิโอ 12 กรณีศึกษา ห้องแบบสวีต 1-ห้องนอน 9 กรณีศึกษา และห้องแบบสวีต 2-ห้องนอน 4 กรณีศึกษา จากโครงการ 8 แห่ง ด้วยวิธีแบบเฉพาะเจาะจง แบบบังเอิญและแบบบอกต่อ ใช้วิธีเฝ้าสังเกต จดบันทึก ถ่ายภาพและสัมภาษณ์ผู้ประกอบการ เก็บข้อมูลมาวิเคราะห์เปรียบเทียบกับมาตรฐานที่อยู่อาศัยที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะ มาตรฐานที่พักเพื่อการท่องเที่ยว ประเภทบริการห้องชุด (เซอร์วิสอพาร์ทเม้นท์) หมวดที่ 3 และ 4 ระดับ 3 ดาว ของ กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา เพื่อเป็นแนวทางให้ผู้ที่สนใจได้ใช้ในการตัดสินใจประกอบการลงทุน ออกแบบ และปรับปรุง ผลการศึกษา พบว่า ห้องแบบสตูดิโอ มีพื้นที่ 4 ส่วน คือ ส่วนอเนกประสงค์ (นั่งเล่น และนอน), ห้องน้ำ, ครัว และระเบียงกว้าง 4-5.7 เมตร ยาว 6.5-10.35 เมตร ขนาด 40-55 ตารางเมตร ห้องแบบสวีต 1-ห้องนอน มีพื้นที่ 5 ส่วน คือ ส่วนอเนกประสงค์(นั่งเล่น), อเนกประสงค์(ห้องนอน), ห้องน้ำ, ครัว และระเบียง กว้าง 7.40-8.10 เมตร ยาว 7.60-9.15 เมตร ขนาด 60-70 ตารางเมตร สำหรับห้องแบบสวีต 2-ห้องนอน ไม่สามารถสรุปได้เพราะมีกลุ่มตัวอย่างจำกัดและรูปแบบแตกต่างกัน ส่วนครัวและห้องน้ำพบปัญหาบ่อย โดยส่วนครัวมีพื้นที่ขนาดต่ำกว่ามาตรฐานกำหนด ใช้งานเป็นทางเข้า-ออกห้องและใช้ประกอบอาหารของลูกค้าจึงสกปรกเสียหายได้ง่าย ส่วนห้องน้ำมีปัญหาเรื่องท่อระบายน้ำอุดตัน รั่วซึม และอุปกรณ์เสียหาย สิ่งอำนวยความสะดวกที่กลุ่มตัวอย่างห้องพักอาศัยจัดไม่ได้ตามเกณฑ์ของ มาตรฐานการท่องเที่ยวไทย : มาตรฐานที่พักเพื่อการท่องเที่ยว ประเภทบริการห้องชุด (เซอร์วิสอพาร์ทเม้นท์) หมวดที่3และ4 ระดับ3ดาว ซึ่งเป็นระดับของโครงการส่วนใหญ่ในพื้นที่ศึกษา และควรปรับปรุงให้มี คือ แผนผังทางหนีไฟที่ประตูห้อง, ตู้วางสัมภาระ, อ่างล้างจานพร้อมที่คว่ำจาน, เตาไฟฟ้าหรือไมโครเวฟ, ที่แขวนเสื้อผ้า8อัน/ห้อง, มินิบาร์, ฝักบัวอาบน้ำหรืออ่างอาบน้ำพร้อมม่านกั้น, กระดาษชำระในภาชนะที่แห้ง, Sanitary Bag, หมวกคลุมอาบน้ำ2ใบต่อห้อง และถังขยะในห้องน้ำ จากการสรุปผล สำหรับโครงการเดิมและกำลังจะพัฒนาใหม่ในพื้นที่ศึกษาควรเลือกปรับปรุงแก้ไขห้องพักอาศัยในส่วนของขนาดพื้นที่ส่วนครัวและสิ่งอำนวยความสะดวกตามที่กล่าวมาข้างต้น รวมถึงใช้ตารางแนวทางในการออกแบบทางกายภาพและจัดสิ่งอำนวยความสะดวกที่ได้ในพื้นที่ เป็นแนวทางเพื่อประกอบการตัดสินใจลงทุน การออกแบบ และปรับปรุงภายในห้องพักอาศัยของโครงการให้ได้ตามที่มาตรฐานกำหนด
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1141
title: กระบวนการขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในภาคธุรกิจเอกชน : การวิเคราะห์เชิงพหุกรณีศึกษา

description: วิเคราะห์กระบวนการขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในภาคธุรกิจเอกชน และนำเสนอแนวทางการขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในภาคธุรกิจเอกชนเป็นการวิจัยพหุกรณีศึกษา จากองค์กรธุรกิจเอกชนขนาดกลางและขนาดย่อม ที่ได้รับรางวัลการประกวดผลงานตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของ สำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ (กปร.) พ.ศ. 2550 จำนวน 4 กรณี ผู้วิจัยใช้การวิจัยภาคสนามโดยการสัมภาษณ์ การสังเกต และการสนทนากลุ่ม แนวทางการขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในภาคธุรกิจเอกชนที่นำเสนอได้รับการตรวจสอบจากผู้ทรงคุณวุฒิ ผลการวิจัยพบว่า 1. องค์กรธุรกิจเอกชนที่เป็นกรณีศึกษาเป็นองค์กรที่ผู้บริหารและพนักงานมีความศรัทธาในปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ให้ความสำคัญกับการปรับเปลี่ยนระบบการบริหารงาน ปรับพฤติกรรมการทำงานและวิถีการดำเนินชีวิตของพนักงาน เพื่อให้เป็นองค์กรที่พึ่งตนเองได้ และช่วยสร้างสังคมตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง 2. กระบวนการขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงขององค์กรธุรกิจเอกชน ประกอบด้วย (1) กำหนด กลยุทธ์และวิถีการบริหารงานตามเป้าหมายที่ประกาศชัดเจนว่าจะเป็นองค์กรที่ดำเนินธุรกิจตามหลักแนวคิดปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง (2) ดำเนินกิจกรรม/โครงการพัฒนาองค์กรโดยส่วนใหญ่เริ่มจากความพอประมาณเพื่อการพึ่งตนเองให้มากที่สุด (3) ส่งเสริมการเรียนรู้จากการปฏิบัติ การมีประสบการณ์ตรง เพื่อให้พนักงานมีความตระหนัก ความรู้ และความเข้าใจแนวคิดปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ให้สามารถนำไปประยุกต์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานและการดำรงชีวิต (4) มีการติดตามโครงการอย่างเป็นระบบโดยเน้นผลิตภาพและการมีส่วนร่วมของพนักงาน (5) ขยายผลไปสู่ชุมชนด้วยการพัฒนาองค์กรให้เป็นต้นแบบการเรียนรู้ และให้การสนับสนุนชุมชนให้เกิดการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง 3. การขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในภาคธุรกิจเอกชนต้องคำนึงถึงปัจจัยเงื่อนไขความสำเร็จภายในองค์กร ได้แก่ ความเชื่อมั่นศรัทธาในหลักแนวคิดปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของผู้ประกอบการ ความมุ่งมั่นของผู้บริหารองค์กร และการมีส่วนร่วมของพนักงาน ส่วนปัจจัยเงื่อนไขความสำเร็จภายนอกองค์กร ได้แก่ การสร้างองค์กรต้นแบบความสำเร็จในการน้อมนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง การพัฒนาผู้ประกอบการที่มีจิตสำนึกต่อสังคม การสนับสนุนของภาครัฐโดยเฉพาะการให้การศึกษาเพื่อสร้างความเข้าใจหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง การสร้างเครือข่ายความร่วมมือ และการใช้ประโยชน์จากทุนทางสังคม