cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.5281/zenodo.4495944
title: Net community production, nutrients, and hydrographic parameters in the South China Sea in October 2014 and June 2015

description: Net community production (NCP) corresponds to the difference between photosynthesis and respiration and can be estimated based on the dissolved oxygen to argon ratio (O<sub>2</sub>/Ar) in the mixed layer. NCP is also an important proxy for the biological pump in the ocean. In order to figure out the influencing factors on NCP in the northern slope region of the South China Sea (SCS), we conducted high-resolution underway measurements of O<sub>2</sub>/Ar and hydrographic parameters using membrane inlet mass spectrometry (MIMS) and multi-parameter water quality logger (RBR Maestro) in the northern slope region of the SCS in October 2014 and June 2015, assisted by nutrients measurements. NCP in the mixed layer was estimated using the biological supersaturation of O<sub>2</sub>/Ar, Δ (O<sub>2</sub>/Ar), and gas transfer velocity (k). All the underway data were compiled into the 5-min interval. Surface water samples for the nutrients analysis were collected from Niskin bottles mounted on the conductivity–temperature–depth (CTD) rosette at sampling stations, the nutrients were then photometrically determined by an auto-analyzer. The mixed layer depth (MLD) and the euphotic depth (Z<sub>eu</sub>) were calculated at stations where CTD casts were made based on potential density and chlorophyll fluorescence profile, respectively.
DOI: 10.14457/cu.the.2016.528
title: เหตุฉกรรจ์ในความผิดฐานฉ้อโกง : ศึกษากรณีกระทำโดยแอบอ้างสถาบันพระมหากษัตริย์และสถาบันศาสนา

description: เนื่องจากในช่วงระยะเวลาตั้งแต่ปี 2551-2558 พบว่ามีการกระทำในลักษณะแอบอ้างสถาบันพระมหากษัตริย์และสถาบันศาสนาเพื่อหาผลประโยชน์ในทางทรัพย์สินให้แก่ตนเป็นจำนวนมาก โดยในแต่ละคราวที่เกิดการกระทำผิดโดยการแอบอ้างขึ้นนั้น สังคมก็จะให้ความสนใจเป็นเป็นพิเศษเนื่องจากเป็นการกระที่มีลักษณะค่อนข้างร้าย เกิดความเสียหายมูลค่ามหาศาล ซึ่งตามประมวลกฎหมายอาญาไทยถือเป็นการกระทำความผิดฐานฉ้อโกงและมักมีการกระทำในลักษณะของการฉ้อโกง เมื่อศึกษาถึงวิธีการกระทำผิดดังกล่าวแล้ว สามารถเห็นได้ว่าการกระทำเหล่านี้เป็นการกระทำความผิดที่มีลักษณะร้ายแรง เนื่องจากการแอบอ้างสถาบันพระมหากษัตริย์และสถาบันศาสนานั้นแตกต่างจากการหลอกลวงด้วยวิธีการอื่น ความเชื่อในเรื่องสถาบันพระมหากษัตริย์และสถาบันศาสนาเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนในบางบุคคล จึงทำให้โอกาสที่ความผิดจะสำเร็จนั้นเกิดขึ้นได้โดยง่ายและผลที่เกิดจากการกระทำความผิดนั้นมักมีขนาดเป็นจำนวนเงินมหาศาล สร้างความเสียหายในทางทรัพย์ให้กับบุคคลอย่างใหญ่หลวง รวมถึงระบบเศรษฐกิจของประเทศ จึงเห็นควรกำหนดให้การกระทำในลักษณะนี้เป็นเหตุฉกรรจ์ในความผิดฐานฉ้อโกง เพื่อที่สามารถลงโทษผู้กระทำผิดให้หนักขึ้นได้ ในปัจจุบันเหตุฉกรรจ์ในความผิดฐานฉ้อโกงตามกฎหมายอาญาไทยปรากฎอยู่เพียงแค่ 2 เหตุเท่านั้น ได้แก่ อนุมาตรา 1 แสดงตนเป็นคนอื่นหรือ และ อนุมาตรา 2 อาศัยความเบาปัญญาของผู้ถูกหลอกลวงซึ่งเป็นเด็ก หรืออาศัย ความอ่อนแอทางจิตของผู้ถูกหลอกลวง จึงเห็นควรให้มีการใช้มาตรการทางอาญาในการกำหนดเหตุฉกรรจ์ในความผิดฐานฉ้อโกงเพิ่มเติม เพื่อเป็นการเพิ่มโทษสำหรับการกระทำความผิดให้สูงขึ้นซึ่งสามารถช่วยป้องการการกระทำความผิดที่จะเกิดขึ้นได้ โดยทำการศึกษาเรื่องทฤษฎีเหตุฉกรรจ์ ทฤษฎีการลงโทษและการศึกษาเทียบเคียงกฎหมายต่างประเทศเพื่อเป็นแนวทางวิเคราะห์ในการกำหนดเหตุฉกรรจ์
DOI: 10.14457/cu.the.2016.529
title: ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการระงับข้อพิพาททางภาษีอากรโดยวิธีการไกล่เกลี่ยในชั้นศาล

description: จากการดำเนินกระบวนการระงับข้อพิพาททางภาษีโดยการไกล่เกลี่ยในชั้นศาลของประเทศไทยในปัจจุบัน พบว่ากระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางภาษีดังกล่าวนั้นยังไม่มีบทบัญญัติเฉพาะที่จะนำมาใช้กับการระงับข้อพิพาทโดยการไกล่เกลี่ย ทั้งในประเด็นของหลักเกณฑ์เเละวิธีการในการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางภาษี บทบัญญัติที่ให้อำนาจพนักงานหรือเจ้าหน้าที่ของกรมสรรพากรในการเจรจาต่อรองหรือทำข้อตกลงในกระบวนการไกล่เกลี่ย รวมทั้งมาตรการที่จะเข้ามาสร้างหลักประกันความเป็นธรรมเเละกำกับดูเเลพฤติกรรมของผู้เสียภาษีที่เข้าสู่กระบวนการไกล่เกลี่ย จึงทำให้กระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางภาษีไม่สามารถระงับข้อพิพาททางภาษีได้อย่างมีประสิทธิภาพ ขาดหลักประกันในการสร้างความเป็นธรรมให้กับผู้เสียภาษีที่มีข้อพิพาทหรือประเด็นเเห่งคดีลักษณะเดียวกันที่เข้าสู่กระบวนการไกล่เกลี่ย เเละอาจทำให้เกิดการดำเนินกระบวนการหรือการนำกระบวนการไกล่เกลี่ยไปใช้กับการระงับข้อพิพาททางภาษีอย่างบิดเบือนเเละผิดวัตถุประสงค์ ในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ผู้เขียนจึงได้ศึกษาสภาพปัญหาต่างๆที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการระงับข้อพิพาททางภาษีโดยการไกล่เกลี่ยในชั้นศาล พร้อมกับได้เสนอแนะแนวทางแก้ไขปัญหาที่เกี่ยวข้อง 4 ประเด็นหลัก ได้แก่ 1. ออกบทบัญญัติหรือกฎหมายที่ใช้สำหรับการระงับข้อพิพาทโดยการไกล่เกลี่ยในคดีภาษีอากรโดยเฉพาะ 2. ออกบทบัญญัติให้อำนาจหรือรองรับการใช้อำนาจของพนักงานหรือเจ้าหน้าที่ในการทำการเจรจาต่อรองหรือข้อตกลงใดๆในกระบวนการไกล่เกลี่ย 3. ออกมาตรการเพื่อป้องกันและสร้างความเป็นธรรมภายในกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางภาษี 4. ออกมาตรการควบคุมและกำกับดูแลพฤติกรรมของผู้เสียภาษีที่เข้าสู่กระบวนการระงับข้อพิพาทโดยการไกลเกลี่ยในข้อพิพาททางภาษี
DOI: 10.14457/cu.the.2016.530
title: การมีส่วนร่วมของประชาชนในการเสนอกฎหมายตามรัฐธรรมนูญ ภายใต้วัฒนธรรมทางการเมืองไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงความสัมพันธ์และผลกระทบที่วัฒนธรรมทางการเมืองมีต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการเสนอกฎหมาย ทั้งในด้านของการกำหนดหลักเกณฑ์ในการเข้าชื่อเสนอกฎหมายและการพิจารณาร่างกฎหมายที่เสนอโดยประชาชน โดยจะเป็นการศึกษาเปรียบเทียบกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชนในการเสนอกฎหมายระดับพระราชบัญญัติตามรัฐธรรมนูญภายใต้วัฒนธรรมทางการเมืองไทย เปรียบเทียบกับการมีส่วนร่วมของประชาชนในการเสนอกฎหมายระดับรัฐบัญญัติภายใต้วัฒนธรรมทางการเมืองประชาธิปไตยในบริบทของประเทศ ออสเตรีย สเปน และโปแลนด์ จากการศึกษาพบว่า วัฒนธรรมทางการเมืองไทย ซึ่งประกอบไปด้วยวัฒนธรรมทางการเมืองย่อยสองรูปแบบ รูปแบบแรกคือวัฒนธรรมทางการเมืองในระบบเก่าได้แก่ วัฒนธรรมทางการเมืองแบบอำนาจนิยม บารมีนิยม ศักดินานิยม และอุปถัมภ์ค้ำชู และวัฒนธรรมทางการเมืองประชาธิปไตยแบบมวลชน ส่งผลกระทบต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการเสนอกฎหมายตามที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญในสองลักษณะ คือในส่วนของการกำหนดหลักเกณฑ์ในการเข้าชื่อเสนอกฎหมาย วัฒนธรรมทางการเมืองไทยก่อให้เกิดการกำหนดหลักเกณฑ์ที่ไม่ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในการเสนอกฎหมาย ทั้งการกำหนดเงื่อนไขที่ค่อนข้างยุ่งยากในการเข้าชื่อเสนอกฎหมาย และการกำหนดกฎเกณฑ์ในลักษณะที่ไม่ทำให้การเข้าชื่อเสนอกฎหมายโดยประชาชนนั้นสะท้อนถึงเจตจำนงร่วมกันของประชาชน ในขณะที่ภายใต้กระบวนการพิจารณาร่างกฎหมายที่เสนอโดยประชาชนในชั้นของรัฐสภานั้น วัฒนธรรมทางการเมืองไทยทำให้กระบวนการพิจารณาดังกล่าวเป็นไปในลักษณะที่ไม่ใส่ใจ ทั้ง การกำหนดเงื่อนไขในการพิจารณาที่ทำให้ร่างกฎหมายที่เสนอโดยประชาชนจำนวนมากตกไปจากการพิจารณา การนำเอาร่างกฎหมายที่ประชาชนเสนอมาพิจารณาในฐานะเครื่องมือประกอบการพิจารณาร่างฯที่เสนอโดยรัฐบาล และการกำหนดหลักเกณฑ์ในการมีส่วนร่วมในกระบวนพิจารณาของประชาชนในลักษณะที่ไม่มีความแน่นอน
DOI: 10.14457/cu.the.2016.531
title: ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราและกระทำอนาจาร : ศึกษากรณีการให้ความยินยอม

description: ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราและกระทำอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 และมาตรา 278 เป็นความผิดที่ต้องกระทำโดยปราศจากความยินยอมของผู้อื่น และการกระทำจะต้องประกอบด้วยลักษณะใดลักษณะหนึ่ง กล่าวคือ โดยขู่เข็ญด้วยประการใดๆ โดยใช้กำลังประทุษร้าย โดยกระทำขณะผู้อื่นอยู่ในภาวะไม่สามารถขัดขืนได้ หรือโดยทำให้ผู้อื่นนั้นเข้าใจผิดว่าตนเป็นบุคคลอื่น จากการศึกษาพบว่าแม้การหลอกลวงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ความยินยอมเสียไปเป็นความยินยอมที่ไม่บริสุทธิ์ และไม่ใช่การหลอกลวงทุกกรณีที่จะเป็นเหตุให้ความยินยอมเสียไป แต่ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 และมาตรา 278 กำหนดเพียงการหลอกลวงให้เข้าใจผิดว่าตนเป็นบุคคลอื่นเท่านั้นเป็นความผิด มิได้กำหนดถึงการหลอกลวงให้เข้าใจผิดในสภาพของการกระทำ และการหลอกลวงให้เข้าใจผิดในวัตถุประสงค์ของการกระทำไว้เป็นองค์ประกอบของความผิด ดังนั้น วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงเสนอแนะแนวทางการแก้ไขปัญหา 2 ด้าน ได้แก่ ในด้านการพิจารณาความผิดเพื่อให้สามารถนำตัวผู้กระทำความผิดมาลงโทษได้ และในด้านการกำหนดความผิดโดยเพิ่มเติมองค์ประกอบความผิดในประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 และ 278 เพื่อให้ครอบคลุมถึงการหลอกลวงที่เป็นเหตุให้ความยินยอมเสียไปทุกกรณี
DOI: 10.14457/cu.the.2016.532
title: WTO กับ ศีลธรรมอันดีของประชาชน: ศึกษากรณีการห้ามนำเข้าและวางตลาดผลิตภัณฑ์จากแมวน้ำของสหภาพยุโรป

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงการตีความขององค์การการค้าโลกต่อกรณีการคุ้มครองศีลธรรมอันดีของประชาชนภายใต้ข้อยกเว้นทั่วไปมาตรา 20 (เอ) ของความตกลงแกตต์ ซึ่งโดยทั่วไปนั้น เมื่อเกิดประเด็นพิพาทตามมาตรา 20 แนวทางการที่ความขององค์การการค้าโลกจะตีความบทเฉพาะของมาตราอย่างยืดหยุ่น และตีความบทนำของมาตรา 20 อย่างเคร่งครัด อันถือเป็นเกณฑ์ในการสร้างสมดุลระหว่างการค้าและการคุ้มครองคุณค่าทางสังคมอื่นๆของรัฐ อย่างไรก็ดี ณ ปัจจุบัน ข้อยกเว้นตามมาตรา 20 (เอ) เรื่องการคุ้มครองศีลธรรมอันดีของประชาชนกลับมีประเด็นขึ้นสู่การพิจารณาขององค์การการค้าโลกเพียง 2 คดีเท่านั้น โดยคดีล่าสุดคือ EC – Seal Products ซึ่งมีข้อพิพาทเกี่ยวกับมาตรการ EU Seal Regime ของสหภาพยุโรปที่ก่อให้เกิดการจำกัดทางการค้าต่อการนำเข้าและวางตลาดของผลิตภัณฑ์จากแมวน้ำโดยสหภาพยุโรปให้เหตุผลในความจำเป็นเพื่อคุ้มครองศีลธรรมอันดีของประชาชน เนื่องจากการล่าแมวน้ำนั้นมีความทารุณโหดร้ายและไร้มนุษยธรรม จึงเป็นที่น่าสังเกตว่า องค์การการค้าโลกจะตีความเรื่องศีลธรรมอันดีของประชาชนและมาตรา 20 (เอ) ที่สหภาพยุโรปยกขึ้นกล่าวอ้างเช่นไร ทั้งนี้จากการศึกษาพบว่า คณะกรรมการวินิจฉัยข้อพิพาทและองค์กรอุทธรณ์วินิจฉัยให้มาตรการ EU – Seal Regime สอดคล้องตามบทเฉพาะมาตรา 20 (เอ) แต่ไม่ตกอยู่ภายใต้ขอบเขตของบทนำมาตราดังกล่าว อันถือเป็นการเน้นย้ำถึงแนวทางการตีความมาตรา 20 ขององค์การการค้าโลกในการตีความบทเฉพาะมาตรา 20 อย่างยืดหยุ่น และตีความบทนำของมาตรา 20 อย่างเคร่งครัดว่า การตีความลักษณะดังกล่าวถือเป็นเกณฑ์ที่องค์การการค้าโลกสร้างขึ้นเพื่อสร้างดุลยภาพระหว่างการค้าเสรีภายใต้องค์การการค้าโลกกับคุณค่าทางสังคมของรัฐสมาชิก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องศีลธรรมอันดีของประชาชน
DOI: 10.14457/cu.the.2016.533
title: ปัญหากฎหมายของสัญญาให้ที่มีค่าภาระติดพัน

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาปัญหาเกี่ยวกับความหมายและองค์ประกอบของค่าภาระติดพันตามสัญญาให้ รวมถึงปัญหาเกี่ยวกับการนำหลักลาภมิควรได้มาปรับใช้กับการคืนทรัพย์สินตามสัญญาให้ที่มีค่าภาระติดพัน โดยการวิเคราะห์เปรียบเทียบบทบัญญัติแห่งกฎหมายแพ่งฝรั่งเศสและประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมันในเรื่องที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้ทราบถึงความหมายและองค์ประกอบของค่าภาระติดพันตามสัญญาให้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และเพื่อค้นหาวิธีการคืนทรัพย์สินตามสัญญาให้ที่มีค่าภาระติดพันที่มีความเหมาะสมและเป็นธรรมที่สุด จากการศึกษาประมวลกฎหมายแพ่งฝรั่งเศสและประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมันไม่พบบทบัญญัติที่ให้ความหมายและองค์ประกอบของค่าภาระติดพันตามสัญญาให้แต่อย่างใด ดังนั้น ความหมายและองค์ประกอบของค่าภาระติดพันตามกฎหมายฝรั่งเศสและกฎหมายเยอรมันจึงได้รับอิทธิพลจากความเห็นทางวิชาการและคำวินิจฉัยของศาลเป็นสำคัญเช่นเดียวกับกฎหมายไทย สำหรับบทบัญญัติมาตราอื่นๆที่เกี่ยวข้องนั้นผู้เขียนพบว่าประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมันมีเนื้อหาโดยหลักใกล้เคียงกับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ แต่ในส่วนของการคืนทรัพย์สินที่ให้นั้นแม้จะใช้หลักลาภมิควรได้เหมือนกันแต่หลักลาภมิควรได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมันก็มีขอบเขตความคุ้มครองที่กว้างขวางครอบคลุมมากกว่า ส่วนบทบัญญัติตามประมวลกฎหมายแพ่งฝรั่งเศสนั้นค่อนข้างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนวิธีการคืนทรัพย์สินตามสัญญาให้ที่มีค่าภาระติดพันซึ่งคล้ายคลึงกับการกลับสู่ฐานะเดิมอย่างมาก ผู้เขียนเสนอแนะให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ในสี่ประเด็น ได้แก่ ประเด็นที่หนึ่ง เพิ่มคำจำกัดความของค่าภาระติดพันตามสัญญาให้ ประเด็นที่สอง รับรองสถานะตามกฎหมายของสัญญาให้ที่มีข้อสัญญาอันเป็นสาระสำคัญ ซึ่งมีลักษณะคล้ายแต่ไม่ใช่สัญญาให้ที่มีค่าภาระติดพัน ประเด็นที่สาม ขยายขอบเขตของหลักลาภมิควรได้ให้ครอบคลุมไปถึงความเสื่อมค่าเสื่อมราคาของทรัพย์สินที่ได้รับไป ประเด็นที่สี่ รับรองสิทธิของผู้ให้ในการเพิกถอนการฉ้อฉลที่ผู้รับได้กระทำลงโดยมีเจตนาให้ผู้ให้เสียหาย
DOI: 10.14457/cu.the.2016.534
title: มาตรการทางกฎหมายเพื่อป้องกันความรุนแรงจากกิจกรรมรับนิสิตนักศึกษาใหม่

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาเกี่ยวกับมาตรการทางกฎหมายเพื่อป้องกันความรุนแรงจากกิจกรรมรับนิสิตนักศึกษาใหม่ในปัจจุบันของประเทศไทย รวมทั้งศึกษาแนวคิด รูปแบบและเนื้อหาของมาตรการทางกฎหมายเพื่อป้องกันความรุนแรงจากกิจกรรมในลักษณะดังกล่าวของต่างประเทศ เพื่อนำมาวิเคราะห์เปรียบเทียบและเสนอแนวทางในการกำหนดมาตรการทางกฎหมายที่เหมาะสมกับประเทศไทย จากการศึกษาพบว่า ปัจจุบันประเทศไทยยังคงประสบปัญหาความรุนแรงในกิจกรรมรับนิสิตนักศึกษาใหม่ ซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายและเป็นอันตรายทั้งต่อชีวิต ร่างกาย จิตใจ เสรีภาพ ชื่อเสียง หรือแม้กระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของนิสิตนักศึกษาใหม่ แต่มาตรการทางกฎหมายของประเทศไทยที่มีอยู่ก็ยังไม่ครอบคลุมและชัดเจนเพียงพอที่จะปรับใช้กับกรณีความรุนแรงที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมด รวมถึงยังไม่อาจทำหน้าที่ป้องปรามและลดความรุนแรงดังกล่าวได้ เมื่อได้พิจารณาถึงมาตรการทางกฎหมายของต่างประเทศพบว่า สหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ สาธารณรัฐอินเดีย และสาธารณรัฐฝรั่งเศส มีมาตรการทางกฎหมายเพื่อป้องกันความรุนแรงจากกิจกรรมในลักษณะดังกล่าวโดยเฉพาะ ซึ่งมีการบัญญัติฐานความผิดครอบคลุมประเด็นต่าง ๆ ได้แก่ ฐานความผิดทางอาญากรณีก่อความรุนแรงในกิจกรรมรับนิสิตนักศึกษาใหม่ ในลักษณะที่น่าจะก่อให้เกิดอันตรายต่อนิสิตนักศึกษาใหม่ รวมถึงการกระทำที่ละเมิดต่อศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ การกำหนดความรับผิดทางอาญาแก่บุคคลอื่นที่เกี่ยวข้อง การกำหนดไว้อย่างชัดแจ้งว่าความยินยอมของผู้ถูกกระทำไม่อาจนำมากล่าวอ้างให้ผู้กระทำพ้นความรับผิด และมาตรการอย่างอื่นเพื่อป้องกันความรุนแรงจากกิจกรรมรับนิสิตนักศึกษาใหม่ ด้วยเหตุที่กล่าวมาข้างต้น ผู้เขียนวิทยานิพนธ์จึงเสนอให้ประเทศไทยมีการกำหนดมาตรการทางกฎหมายเพื่อป้องกันความรุนแรงจากกิจกรรมดังกล่าวไว้โดยเฉพาะให้ครอบคลุมและชัดเจน โดยนำประเด็นต่าง ๆ ที่กฎหมายต่างประเทศได้กำหนดไว้ มาปรับใช้อย่างเหมาะสมแก่บริบทของสังคมไทย ให้เกิดประโยชน์สูงสุดในการป้องกันและแก้ไขปัญหาความรุนแรงจากกิจกรรมรับนิสิตนักศึกษาใหม่ในประเทศไทย
DOI: 10.14457/cu.the.2016.535
title: การให้ความคุ้มครองแก่เครื่องหมายการค้าภาพสามมิติ (Hologram)

description: ภาพพิมพ์สามมิติ (Hologram) มีลักษณะพิเศษที่สามารถแสดงให้เห็นถึงลักษณะที่เปลี่ยนแปลงไปของสีหรือภาพที่ปรากฏเมื่อเปลี่ยนทิศทางหรือมุมมองที่ดู ซึ่งนอกจากจะสามารถทำหน้าที่ในฐานะกลไกป้องกันการปลอมแปลงสินค้าได้ตามที่ใช้กันในวงการค้าการอุตสาหกรรมกันอย่างแพร่หลายแล้ว ยังสามารถทำหน้าที่ในฐานะเครื่องหมายการค้าได้อีกทางหนึ่งด้วยอันเป็นที่ยอมรับและได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายในหลายๆ ประเทศทั่วโลก แต่กฎหมายเครื่องหมายการค้าของประเทศไทย อันได้แก่ พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 มีบทบัญญัติที่ไม่ครอบคลุมเพียงพอต่อการให้ความคุ้มครองภาพสามมิติ (Hologram) ในฐานะเครื่องหมายการค้าแต่อย่างใด เพื่อประโยชน์ในการเสนอแนะแนวทางการให้ความคุ้มครองแก่ภาพสามมิติ (Hologram) ในประเทศไทย ผู้เขียนจึงได้ศึกษารวมรวมบทบัญญัติแห่งกฎหมายและหลักเกณฑ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการให้ความคุ้มครองแก่เครื่องหมายการค้าภาพสามมิติ (Hologram) ของต่างประเทศ ได้แก่ สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศญี่ปุ่น ทั้งในส่วนของรูปแบบการบัญญัติบทนิยามคำว่าเครื่องหมายอันพึงได้รับความคุ้มครองในฐานะเครื่องหมายการค้า การพิจารณาลักษณะบ่งเฉพาะ การพิจารณาลักษณะต้องห้าม และการพิจารณาความเหมือนหรือคล้ายของภาพสามมิติ (Hologram) กับเครื่องหมายการค้าของบุคคลอื่นที่จดทะเบียนแล้ว ตลอดจนหลักเกณฑ์อื่นๆ ที่หน่วยงานรับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าใช้ประกอบการพิจารณาคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าภาพสามมิติ (Hologram) ในฐานะเครื่องหมายการค้าด้วย โดยผู้เขียนได้เสนอให้ปรับปรุงแก้ไขบทบัญญัติตามพระราชบัญญัติเครื่องหมาย พ.ศ. 2534 บางประการเพื่อขยายการให้ความคุ้มครองแก่เครื่องหมายการค้าภาพสามมิติ (Hologram) และนำเสนอหลักเกณฑ์การพิจารณาคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าภาพสามมิติ (Hologram) เพื่อให้การพิจารณาเป็นไปโดยสะดวกและมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ ผู้เขียนได้นำเสนอถึงผลกระทบทั้งในเชิงบวกและเชิงลบที่จะเกิดขึ้นแก่ผู้ประกอบธุรกิจ ผู้บริโภค และสังคมโดยรวม อันเนื่องมาจากการให้ความคุ้มครองแก่ภาพสามมิติ (Hologram) ในฐานะเครื่องหมายการในประเทศไทยที่จะเกิดขึ้นแก่ผู้ประกอบธุรกิจ ผู้บริโภค และสังคมโดยรวมด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2016.536
title: ปัญหาการชดใช้เยียวยาความเสียหายอันเกิดจากน้ำมันรั่วไหลในประเทศไทย

description: ความเสียหายอันเกิดจากน้ำมันรั่วไหล เป็นความเสียหายที่มีลักษณะพิเศษเนื่องจากมีความเสียหายเกิดแก่ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมโดยตรง แต่ส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิตของมนุษย์ทั้งทางตรงและทางอ้อมทำให้มนุษย์ได้รับความเสียหาย อีกทั้งยังมีมูลค่าความเสียหายทางสิ่งแวดล้อมที่ยากจะประเมินค่าได้ ความเสียหายอันเกิดจากน้ำมันรั่วไหลจึงมีจำนวนมหาศาลแตกต่างจากความเสียหายในกรณีทั่วๆ ไป แต่ประเทศไทยในปัจจุบันยังไม่มีกฎหมายเกี่ยวกับการเยียวยาความเสียหายอันเกิดจากน้ำมันรั่วโดยตรง ยังคงต้องอาศัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ลักษณะละเมิด และพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2535 อันเป็นบทบัญญัติทั่วไปมาปรับใช้แก่กรณี ซึ่งยังมีข้อจำกัดในการพิสูจน์ความรับผิดและการพิสูจน์ความเสียหายที่ไม่เหมาะสมกับสภาพความเสียหาย ทำให้ผู้เสียหายไม่ได้รับการชดใช้เยียวยาอย่างเพียงพอ นอกจากนี้ในร่างพระราชบัญญัติความรับผิดทางแพ่งต่อความเสียหายจากมลพิษน้ำมันอันเกิดจากเรือ พ.ศ. ... ก็ยังมีบทบัญญัติในการกำหนดความรับผิดบางประการที่ไม่เหมาะสม ผู้วิจัยจึงเห็นว่า ควรมีการปรับปรุงหลักเกณฑ์ทางกฎหมายเพื่อการชดใช้เยียวยาความเสียหายจากน้ำมันรั่วเป็นกฎหมายเฉพาะ โดยพิจารณาถึงการกำหนดตัวบุคคลผู้ต้องรับผิดที่กว้างขึ้น และนำหลักความรับผิดโดยเคร่งครัดมาใช้ในการกำหนดความรับผิด รวมทั้งควรมีการกำหนดค่าปรับตามปริมาณของน้ำมันที่มีการรั่วไหลและนำหลักในการกำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษมาใช้ เพื่อให้ผู้ประกอบการตระหนักถึงความรับผิดทางกฎหมายที่อาจเกิดขึ้น อีกทั้งเป็นการสร้างแรงจูงใจให้ผู้ก่อมลพิษเข้ามาประนีประนอมในคดี และกระตุ้นให้ใช้ความระมัดระวังเพื่อป้องกันมิให้มีความเสียหายเกิดขึ้นด้วย นอกจากนี้ กลุ่มบุคคลผู้ได้รับความเสียหายจากน้ำมันรั่วไหลนั้นมีเป็นจำนวนมาก จำเป็นต้องอาศัยการระงับข้อพิพาทที่เหมาะสมและสามารถทำให้ผู้เสียหายได้รับการเยียวยาอย่างเท่าเทียม ซึ่งผู้วิจัยเห็นว่าควรนำรูปแบบการระงับข้อพิพาทโดยการทำข้อตกลงในคดีแบบกลุ่ม (settlement program) มาใช้ในการเยียวยาให้แก่ผู้เสียหาย เนื่องจากจะทำให้สามารถกำหนดหลักเกณฑ์ในการเยียวยาที่ยืดหยุ่นกว่าการดำเนินคดีแบบปกติและทำให้ผู้เสียหายได้รับการชดใช้เยียวยาอย่างเท่าเทียม
DOI: 10.14457/cu.the.2016.537
title: ความรับผิดต่อความเสียหายอันเกิดแก่ทรัพย์สินตามกฎหมายความรับผิดอันเกิดจากสินค้าไม่ปลอดภัย

description: พระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 มาตรา 4 ยังขาดความชัดเจนเรื่องขอบเขตความรับผิดของผู้ประกอบการในกรณีที่ต้องรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อทรัพย์สินที่ได้รับความเสียหายจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัยว่าผู้ประกอบการจะต้องรับผิดต่อทรัพย์สินประเภทใดบ้าง ความไม่ชัดเจนดังกล่าวทำให้เกิดปัญหาในการบังคับใช้กฎหมายที่ผู้ประกอบการถูกสันนิษฐานให้ต้องรับผิดภายใต้หลักความรับผิดโดยเคร่งครัด กล่าวคือ ผู้ประกอบการต้องรับผิด เว้นแต่จะพิสูจน์หักล้างข้อสันนิษฐานตามกฎหมายได้ และเป็นเหตุให้ผู้ประกอบการต้องรับภาระที่มากเกินสมควร จนอาจกระทบต่อการอยู่รอดของกิจการของผู้ประกอบการและอาจส่งผลกระทบต่อภาพรวมของเศรษฐกิจไทยได้อีกด้วย วิทยานิพนธ์เล่มนี้จึงมุ่งศึกษาเปรียบเทียบที่มาและเจตนารมณ์ของกฎหมายเกี่ยวกับความรับผิดของผู้ประกอบการจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัยของต่างประเทศและประเทศไทย เพื่อกำหนดกรอบความรับผิดของผู้ประกอบการสำหรับความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อทรัพย์สินอันเนื่องมาจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัยให้มีความเหมาะสมและเป็นธรรม ซึ่งในเรื่องนี้กฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกานั้นไม่ได้กำหนดขอบเขตของความรับผิดของผู้ประกอบการของทรัพย์ที่เสียหาย ส่วนประเทศในกลุ่มสหภาพยุโรปได้กำหนดขอบเขตความรับผิดของผู้ประกอบการไว้เฉพาะความเสียหายต่อทรัพย์สินที่ส่วนใหญ่ผู้เสียหายใช้ในกิจการส่วนตัวเท่านั้น หากเป็นทรัพย์สินที่ผู้เสียหายได้ใช้ในเชิงพาณิชย์จะไม่ได้รับความคุ้มครองภายใต้กฎหมายความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัยของสหภาพยุโรป และผู้เสียหายต้องใช้สิทธิเรียกร้องความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อทรัพย์สินดังกล่าวภายใต้หลักกฎหมายทั่วไปเรื่องละเมิด จากการศึกษาผู้เขียนพบว่าหากพิจารณาถึงปัจจัยต่าง ๆ อาทิ เจตนารมณ์ของกฎหมาย อำนาจในการต่อรองและความเท่าเทียมกันในการเรียกร้องค่าเสียหาย ความสอดคล้องกับบทบัญญัติอื่น ๆ ที่บังคับใช้อยู่ก่อนแล้ว รวมถึงเหตุผลทางเศรษฐกิจกับการพัฒนาอุตสาหกรรมของประเทศไทย ผู้เขียนเห็นว่า ควรจำกัดขอบเขตความรับผิดของผู้ประกอบการเฉพาะความเสียหายที่เกิดขึ้นแก่ทรัพย์สินที่ผู้เสียหายใช้ในกิจการส่วนตัวเท่านั้น หากเป็นความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อทรัพย์สินที่ผู้เสียหายมีไว้ใช้ในเชิงพาณิชย์ ให้ผู้เสียหายใช้สิทธิเรียกร้องตามหลักกฎหมายทั่วไปเรื่องละเมิดซึ่งจะทำให้ผู้ประกอบการไม่ต้องตกอยู่ภายใต้หลักความรับผิดโดยเคร่งครัด
DOI: 10.14457/cu.the.2016.538
title: ปัญหาและการบังคับใช้กฎหมายกับสินเชื่อผู้สูงอายุในรูปแบบการจำนองแบบย้อนกลับ

description: สินเชื่อผู้สูงอายุในรูปแบบการจำนองแบบย้อนกลับ (Reverse Mortgage) เป็นสินเชื่อที่มีอสังหาริมทรัพย์เป็นหลักประกันการชำระหนี้ โดยผู้ขอสินเชื่อไม่มีหน้าที่ชำระเงินสำหรับเงินต้นหรือดอกเบี้ยจนกว่าหนี้ทั้งหมดจะถึงกำหนดชำระ ทั้งนี้ หนี้จะถึงกำหนดชำระและผู้ให้สินเชื่อสามารถบังคับทรัพย์หลักประกันเพื่อชำระหนี้ได้ก็ต่อเมื่อผู้ขอสินเชื่อตาย ขายทรัพย์หลักประกัน ย้ายออกจากบ้านซึ่งเป็นทรัพย์หลักประกัน หรือเป็นไปตามเงื่อนไขที่กำหนดในสัญญา ตามที่ประเทศไทยได้มีแนวคิดที่จะนำรูปแบบสินเชื่อผู้สูงอายุในรูปแบบการจำนองแบบย้อนกลับ(Reverse Mortgage) มาใช้ ผู้เขียนจึงศึกษาวิจัยถึงปัญหาและการนำกฎหมายที่เกี่ยวข้องมาบังคับใช้กับสินเชื่อดังกล่าว หลักการให้สินเชื่อผู้สูงอายุในรูปแบบการจำนองแบบย้อนกลับ (Reverse Mortgage) ได้มีการใช้อย่างแพร่หลายในต่างประเทศ โดยผู้เขียนได้ศึกษาหลักการของประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นต้นแบบของสินเชื่อดังกล่าว และศึกษาหลักการของประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นประเทศที่ใช้ระบบกฎหมายลายลักษณ์อักษร เพื่อหาแนวคิดและหลักการที่เหมาะสมในการกำหนดรูปแบบ แนวทางการบังคับใช้กฎหมายให้เกิดความถูกต้องและเป็นธรรมในประเทศไทยต่อไป จากการศึกษาพบว่า ประเทศสหรัฐอเมริกา รัฐได้เข้ามามีบทบาทในการประกันสินเชื่อและได้ออกกฎหมายเพื่อกำหนดหลักเกณฑ์ในการควบคุมการให้สินเชื่อและคุ้มครองผู้ขอสินเชื่อซึ่งเป็นผู้สูงอายุ ส่วนประเทศญี่ปุ่น รัฐไม่ได้เข้ามาประกันสินเชื่อและไม่มีกฎหมายเกี่ยวกับสินเชื่อผู้สูงอายุในรูปแบบการจำนองแบบย้อนกลับ (Reverse Mortgage) เป็นการเฉพาะ จากผลการศึกษา เห็นว่า ประเทศไทยยังไม่มีความจำเป็นที่จะต้องออกกฎหมายเพื่อรองรับสินเชื่อดังกล่าวเนื่องด้วยมีประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์รองรับสัญญาแล้ว แต่เสนอให้คณะกรรมการว่าด้วยสัญญา ผู้มีอำนาจตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค ออกประกาศกำหนดรูปแบบลักษณะข้อสัญญาเพื่อคุ้มครองผู้ขอสินเชื่อซึ่งเป็นผู้สูงอายุตามแนวทางของประเทศสหรัฐอเมริกาภายใต้บทบัญญัติของกฎหมายไทย และเสนอให้ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดหลักเกณฑ์แนวทางปฏิบัติของธนาคารผู้ให้สินเชื่อเพื่อให้มีความคุ้มครองที่เป็นธรรม
DOI: 10.14457/cu.the.2016.539
title: ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับการคุ้มครองผู้ใช้บริการในธุรกิจจัดหาคู่

description: ธุรกิจจัดหาคู่ในประเทศไทยมีการดำเนินการมานานแล้ว มีผู้ใช้บริการหลักหมื่นคนต่อปี และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับประเทศที่มีการดำเนินธุรกิจนี้มาอย่างยาวนาน แต่ประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายกำหนดสิทธิ หน้าที่ และความรับผิดระหว่างผู้ให้บริการกับผู้ใช้บริการโดยเฉพาะ ผู้เขียนจึงได้ศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายไทยกับกฎหมายเกาหลีและกฎหมายอังกฤษในประเด็นต่อไปนี้ ปัญหาผู้ให้บริการไม่ปฏิบัติตามสัญญา ตามกฎหมายไทยต้องกำหนดระยะเวลาให้ผู้ให้บริการปฏิบัติตามสัญญาก่อน ในขณะที่กฎหมายอังกฤษผู้ใช้บริการสามารถบอกเลิกสัญญาได้ทันทีหากผู้ให้บริการผิดสัญญาในข้อที่เป็นสาระสำคัญ ซึ่งการจัดหาคู่ที่มีคุณสมบัติตรงตามที่ผู้ใช้บริการต้องการเป็นสาระสำคัญของสัญญา จึงควรให้สิทธิผู้ใช้บริการบอกเลิกสัญญาได้ทันทีโดยไม่ต้องบอกกล่าวให้ผู้ให้บริการปฏิบัติตามสัญญาก่อน เพราะสัญญาให้บริการจัดหาคู่เป็นสัญญาที่เกิดจากความไว้วางใจในตัวผู้ให้บริการ หรือถ้าหากมีการใช้สัญญามาตรฐานในเรื่องนี้ต่อไปภายหน้า ก็ควรให้สิทธิผู้ใช้บริการบอกเลิกสัญญาได้ทันทีถ้าผู้ให้บริการไม่ปฏิบัติตามสัญญา ปัญหาผลของข้อสัญญาไม่เป็นธรรมที่ไม่แน่นอนว่าแค่ไหนเพียงใดที่ถือว่าเป็นธรรมและพอสมควรแก่กรณี จากการศึกษาพบว่ากฎหมายเกาหลีกำหนดให้ข้อสัญญานั้นเป็นโมฆะ และกฎหมายอังกฤษกำหนดให้ข้อสัญญานั้นไม่มีผลผูกพันผู้ใช้บริการ แต่ก็ไม่อาจนำมาปรับใช้กับพระราชบัญญัติว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ. 2540 ได้ เมื่อธุรกิจจัดหาคู่มีแนวโน้มใช้ข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรมมากขึ้น จึงเสนอให้มีการบัญญัติกฎหมายกำกับดูแลธุรกิจนี้โดยกำหนดให้ต้องมีการทำสัญญากันเป็นหนังสือ เพื่อให้รัฐเข้ามากำกับดูแลสัญญาในธุรกิจนี้ได้ ปัญหาการคุ้มครองความเสียหายจากการใช้บริการในกรณีละเมิด กฎหมายไทยมีปัญหาเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำและผลทำให้ผู้ให้บริการไม่ต้องรับผิด ขณะที่กฎหมายอังกฤษสามารถคุ้มครองผู้ใช้บริการได้ตามหลักความสามารถในการคาดเห็นได้ล่วงหน้าอย่างสมเหตุสมผล สามารถเรียกผู้ให้บริการรับผิดกรณีจงใจหรือประมาทเลินเล่อในการให้บริการได้ แต่หากนำมาใช้จะมีปัญหาขอบเขตความรับผิดของผู้ให้บริการ จึงเสนอให้บัญญัติความรับผิดทางอาญาของผู้ให้บริการที่จงใจหรือประมาทเลินเล่อในกฎหมายที่คุ้มครองสิทธิของผู้ที่เกี่ยวข้องในธุรกิจจัดหาคู่ ปัญหาการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้บริการที่ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทยยังไม่ครอบคลุมเรื่องการรักษาความลับของผู้ใช้บริการที่หากนำกฎหมายเกาหลีมาใช้จะคุ้มครองผู้ใช้บริการได้ดีขึ้น และการเก็บข้อมูลที่ละเอียดอ่อนที่หากนำกฎหมายเกาหลีและกฎหมายอังกฤษมาปรับใช้จะคุ้มครองผู้ใช้บริการได้ดีขึ้น อย่างไรก็ดี ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทยยังไม่มีแนวโน้มที่จะพิจารณาประกาศใช้ จึงควรกำหนดหลักการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในกฎหมายที่คุ้มครองสิทธิของผู้ที่เกี่ยวข้องในธุรกิจจัดหาคู่ นอกจากที่กล่าวในตอนต้น ยังควรที่จะนำหลักเกณฑ์การกำกับดูแลธุรกิจจัดหาคู่ของเกาหลีและแนวปฏิบัติสำหรับผู้ประกอบธุรกิจจัดหาคู่แห่งสหราชอาณาจักรมาพิจารณาเป็นแนวทางประกาศใช้ในเรื่องการกำกับดูแลทางทะเบียน คุณสมบัติของผู้ที่จะประกอบธุรกิจจัดหาคู่ การตรวจสอบข้อมูลภูมิหลังของผู้ใช้บริการ การคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้บริการ การทำสัญญาให้บริการจัดหาคู่เป็นหนังสือ และมาตรการลงโทษผู้ให้บริการที่ฝ่าฝืนกฎหมายหรือแนวทางปฏิบัติ