cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2018.873
title: การลดเวลาการโอนย้ายแอพพลิเคชันข้ามศูนย์ข้อมูลด้วยวิธีการกระจายโหลดแบบขนานบนโพรโตคอลทีซีพี

description: การโอนย้ายแอพพลิเคชัน (Application Migration) ระหว่างศูนย์ข้อมูล มีความจำเป็นในหลายสถานการณ์สำหรับองค์กร เช่น การโอนย้ายแอพพลิเคชันเมื่อเกิดสถานการณ์ภัยพิบัติจนศูนย์ข้อมูลต้นทางเกิดความเสียหาย และไม่สามารถให้บริการได้ หรือการโอนย้ายการบริการไปยังศูนย์ข้อมูลที่ใกล้กับผู้ใช้งานที่สุด เมื่อผู้ใช้งานเคลื่อนที่ออกจากศูนย์ข้อมูลเดิม เป็นต้น แอพพลิเคชันสมัยใหม่มักจะมีรูปแบบกระจายศูนย์ และมักจะถูกติดตั้งอยู่บนกลุ่มของระบบเสมือน (Virtualization) ในรูปแบบต่างๆ เช่น คอมพิวเตอร์เสมือน (Virtual machine) หรือคอนเทนเนอร์ (Container) งานวิจัยในวิทยานิพนธ์นี้สนใจการโอนย้ายแอพพลิเคชันบนกลุ่มของระบบเสมือนผ่านเครือข่ายระยะไกล (Wide Area Network) โดยอาศัยการส่งข้อมูลแบบขนานบนโพรโตคอลทีซีพี ผู้วิจัยได้ออกแบบกรอบมิดเดิลแวร์ และสร้างมิดเดิลแวร์ต้นแบบ สำหรับการโอนย้ายกลุ่มของระบบเสมือน โดยใช้ตัวควบคุมระบบแบบป้อนกลับ (Feedback Controller) ซึ่งสามารถช่วยกำหนดจำนวนระบบเสมือนที่จะโอนย้ายพร้อมกันให้เหมาะสมตามสภาพเครือข่าย และอาศัยตัวจัดลำดับงาน (Scheduler) ในการเลือกคำสั่งการโอนย้ายระบบเสมือน เพื่อกระจายโหลดให้กับคู่โฮสต์ต้นทางและปลายทางหลายคู่ เป้าหมายของกรอบมิดเดิลแวร์นี้คือการลดเวลาในการโอนย้ายระบบเสมือนโดยรวม และเวลาเฉลี่ยในการโอนย้ายระบบเสมือนแต่ละระบบได้อย่างสมดุล และสามารถโอนย้ายแอพพลิเคชันโดยไม่ผูกติดกับเทคโนโลยีระบบเสมือนใดๆจากการทดลองการโอนย้ายระบบเสมือนด้วยการจำลองระบบเครือข่ายระยะไกลในรูปแบบเครือข่ายคงที่ และเครือข่ายไม่คงที่ พบว่าการโอนย้ายระบบเสมือนโดยใช้มิดเดิลแวร์จะสามารถลดเวลารวมในการโอนย้ายระบบเสมือนได้มากกว่าการโอนย้ายระบบเสมือนทีละระบบอยู่ที่ 32.7 เปอร์เซ็นต์บนสภาพเครือข่ายคงที่ และ 43.9 เปอร์เซ็นต์บนสภาพเครือข่ายไม่คงที่ นอกจากนี้การโอนย้ายระบบเสมือนโดยใช้มิดเดิลแวร์ได้เวลารวมในการโอนย้ายที่ใกล้เคียงกับกรณีที่ดีที่สุดในการโอนย้ายระบบเสมือนด้วยการใช้จำนวนการโอนย้ายระบบเสมือนพร้อมกันแบบคงค่า แต่สามารถมีเวลาเฉลี่ยในการโอนย้ายระบบเสมือนแต่ละระบบลดลงจากกรณีที่ดีที่สุดได้มากถึง 62.7 เปอร์เซ็นต์ ในสภาพเครือข่ายแบบไม่คงที่ สำหรับการโอนย้ายระบบเสมือนด้วยโฮสต์หลายเครื่อง การใช้ตัวจัดลำดับงานของมิดเดิลแวร์สามารถช่วยลดเวลารวมในการโอนย้ายระบบเสมือนได้สูงถึง 77.1 เปอร์เซ็นต์ และลดเวลาเฉลี่ยในการโอนย้ายระบบเสมือนแต่ละระบบได้สูงถึง 76.3 เปอร์เซ็นต์ เมื่อเทียบกับวิธีการจัดลำดับแบบ FIFO
DOI: 10.14457/tu.the.2018.874
title: การจัดสรรแบนด์วิดท์แบบละเอียดในเครือข่ายกำหนดด้วยซอฟต์แวร์

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการจัดสรรทรัพยากรแบนด์วิดท์แบบละเอียดภายในเครือข่ายกำหนดด้วยซอฟต์แวร์ตามความต้องการของผู้ใช้ (Fine-Grained Bandwidth Allocation in Software- Defined Networks) แบนด์วิดท์ของช่องสื่อสารจัดเป็นมาตรวัดที่นิยมใช้ในการกำหนดคุณภาพของการให้บริการที่ต้องการ การจัดสรรทรัพยากรแบนด์วิดท์ของแต่ละช่องสื่อสารแบบละเอียด กล่าวคือ การจัดสรรให้หลายแพ็กเก็ตโฟลว์ (packet flow) สามารถใช้แบนด์วิดท์ของช่องสื่อสารหนึ่งร่วมกันได้ตามความต้องการ ส่งผลให้สามารถใช้ทรัพยากรของเครือข่ายที่มีอยู่อย่างจำกัดได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุดทั้งในสถานการณ์ปกติและในภาวะฉุกเฉินเครือข่ายกำหนดด้วยซอฟต์แวร์ หรือ เอสดีเอ็น (Software-Defined Networks - SDN) เป็นแนวคิดใหม่สำหรับจัดการเครือข่าย ซึ่งแยกส่วนควบคุมเครือข่าย หรือ คอนโทรลเพลน (control plane) ไว้ที่เครื่องคอนโทรลเลอร์ส่วนกลาง แต่ ยังคงส่วนจัดการกับแพ็กเก็ตโฟลว์ หรือ ดาตาเพลน (data plane) ไว้ที่อุปกรณ์เครือข่าย (ได้แก่ สวิตช์ และ เราท์เตอร์) ดังเดิม อุปกรณ์เครือข่ายและเครื่องคอนโทรลเลอร์ใช้โอเพนโฟลว์โปรโตคอล (OpenFlow protocol) ในการกำหนดวิธีการจัดการแพ็กเก็ตโฟลว์ รวมไปถึงการสอบถามเพื่อรวบรวมข้อมูลที่ต้องการ ดังนั้น ภายในเครือข่ายกำหนดด้วยซอฟต์แวร์ ผู้ดูแลเครือข่ายสามารถอาศัยคอนโทรลเลอร์ในการควบคุมการจัดการแพ็กเก็ตโฟลว์ที่เดินทางผ่านเครือข่าย และเพื่อการรวบรวมข้อมูลทรัพยากรของระบบทั้งหมด แนวคิดการควบคุมแบบรวมศูนย์ไว้ที่เครื่องคอนโทรลเลอร์ของเครือข่ายกำหนดด้วยซอฟต์แวร์จัดเป็นสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการจัดให้มีคุณภาพของการให้บริการ หรือ คิวโอเอส (Quality-of-Service - QoS) ที่แตกต่างกันภายในเครือข่ายการดำเนินการงานวิจัยนี้ เป็น การพัฒนาตัวจัดการทรัพยากรแบนด์วิดท์แบบละเอียดภายในเครือข่ายกำหนดด้วยซอฟต์แวร์ หรือ เอฟจีแบม (Fine-Grained Bandwidth Allocating Manager - FGBAM) ซึ่งทำงานในรูปแบบพร็อกซี (proxy) ระหว่างเครื่องคอนโทรลเลอร์และอุปกรณ์เครือข่าย ตัวจัดการทรัพยากรแบนด์วิดท์เอฟจีแบมประกอบด้วยส่วน ด้านหน้า (front-end) เป็นโปรแกรมประยุกต์เว็บ (Web application) สำหรับรับนโยบายความต้องการแบนด์วิดท์ของแต่ละแพ็กเก็ตโฟลว์จากผู้ดูแลเครือข่าย และ ส่วนด้านหลัง (back-end) ซึ่งใช้โปรโตคอลจัดการฐานข้อมูลของโอเพนวีสวิตช์ (Open vSwitch Database Management protocol) ในการบังคับใช้นโยบายความต้องการแบนด์วิดท์ ผลการทดลองแสดงว่า ตัวจัดการทรัพยากรแบนด์วิดท์เอฟจีแบมซึ่งพัฒนาขึ้นในการดำเนินงานวิจัยส่วนแรกมีคุณสมบัติที่พึงประสงค์สี่ประการ ได้แก่ ประการแรก สามารถจัดสรรแบนด์วิดท์ของแต่ละช่องสื่อสารแบบละเอียด (fine- grained bandwidth allocation) ส่งผลให้หลายแพ็กเก็ตโฟลว์สามารถใช้งานแบนด์วิดท์ของช่องสื่อสารร่วมกันได้ ประการที่สอง มีคุณสมบัติโปร่งใส (transparency) กล่าวคือ การใช้งานเอฟจีแบมเพื่อจัดสรรทรัพยากรแบนด์วิดท์ภายในเครือข่ายกำหนดด้วยซอฟต์แวร์มีความสะดวกเนื่องจากไม่ต้องปรับเปลี่ยนการตั้งค่าของอุปกรณ์เครือข่ายและคอนโทรลเลอร์ ประการที่สาม เอฟจีแบมสามารถทำงานร่วมกับคอนโทรลเลอร์ได้หลากหลายชนิด (universality) และประการสุดท้าย เอฟจีแบมรองรับเครือข่ายกำหนดด้วยซอฟต์แวร์ซึ่งประกอบด้วย อุปกรณ์เครือข่ายที่ใช้งานโอเพนโฟลว์โปรโตคอลหลากหลายเวอร์ชันได้ (heterogeneous networks)
DOI: 10.14469/hpc/6280
title: tetrodotoxin, neutral form 2 G= -1195.336249 DM=6.0

description: Gaussian Calculation
DOI: 10.14457/tu.the.2018.875
title: อิทธิพลของวิธีการนำเสนอรูปภาพใบหน้าบุคคลที่มีผลต่อการระลึกได้ของรหัสผ่านระหว่างกลุ่มผู้ใช้ทั่วไปและผู้สูงอายุ

description: การพิสูจน์ตัวตนเป็นกลไกหนึ่งที่ใช้ในการรักษาความปลอดภัยของข้อมูล การพิสูจน์ตัวตนที่เป็นที่นิยมในปัจจุบัน ได้แก่ รหัสผ่านแบบตัวอักษร (Text based authentication) ยังมีช่องโหว่ด้านความปลอดภัย เช่น ผู้ใช้งานส่วนใหญ่จะตั้งรหัสผ่านที่สั้นและง่ายต่อการจดจำ ใช้รหัสผ่านเดียวกันในหลายระบบจึงจำเป็นต้องกำหนดเงื่อนไขการสร้างรหัสผ่าน ทำให้ยากต่อการจดจำรหัสผ่าน ดังนั้น รหัสผ่านแบบรูปภาพ (Picture based authentication) จึงเป็นการพิสูจน์ตัวตนอีกรูปแบบหนึ่งที่มาช่วยแก้ปัญหาข้างต้น ภายใต้แนวความคิดที่ถูกเสนอขึ้นมาโดยอ้างอิงจากงานวิจัยทางจิตวิทยาพบว่า มนุษย์สามารถจดจำและระลึกภาพได้ดีกว่าตัวอักษร จากการศึกษางานวิจัยทางด้านรหัสผ่านรูปภาพพบว่ามีการใช้รูปภาพใบหน้าบุคคลมาสร้างเป็นรหัสผ่าน โดยงานวิจัยส่วนใหญ่ใช้ภาพใบหน้าบุคคลที่เป็นอิสระต่อกันในการพิสูจน์ตัวตน จนในปี 2557 มีงานวิจัยที่นำเสนอเกี่ยวกับวิธีการนำเสนอรูปภาพใบหน้าบุคคลชี้ให้เห็นว่ารูปภาพใบหน้าบุคคลขนาดใหญ่แบ่งเป็นส่วน ๆ ส่งผลให้ผู้ใช้สามารถจดจำรหัสผ่านได้ดีกว่ารูปภาพใบหน้าบุคคลที่เป็นอิสระต่อกันโดยทำการศึกษากับกลุ่มผู้ใช้ทั่วไป แต่ในปัจจุบันสัดส่วนการใช้งานเทคโนโลยีของกลุ่มผู้สูงอายุกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งกลุ่มผู้สูงอายุมีความแตกต่างจากกลุ่มผู้ใช้งานทั่วไปทางด้านร่างกายและอารมณ์ ส่งผลต่อทัศนคติ และความสามารถในการใช้งานเทคโนโลยีที่แตกต่างกันระหว่างสองกลุ่มอายุ งานวิจัยนี้เป็นการศึกษา 2 ปัจจัย ได้แก่ วิธีการนำเสนอรูปภาพใบหน้าบุคคลระหว่างรูปภาพใบหน้าบุคคลขนาดใหญ่แบ่งส่วนและรูปภาพใบหน้าบุคคลย่อย กับกลุ่มอายุระหว่างผู้ใช้ทั่วไปกับผู้สูงอายุ เพื่อวิเคราะห์ถึงความง่ายต่อการใช้งาน (Usability) ความปลอดภัย (Security) และความพึงพอใจของผู้ใช้ (Satisfaction) โดยที่มีการเก็บข้อมูลซ้ำ 3 ครั้งเพื่อวัดความสามารถในการจำได้ (Retention over time) คือ วันที่ลงทะเบียน หลังลงทะเบียน 7 วัน และหลังลงทะเบียน 14 วันผลจากการวิจัยพบว่า ปัจจัยวิธีการนำเสนอรูปภาพใบหน้าบุคคล มีผลต่อ ประสิทธิภาพด้านการใช้งาน ได้แก่ เวลาที่ใช้ในการลงทะเบียน เวลาที่ใช้ในการพิสูจน์ตัวตนหลังลงทะเบียน 7 วัน และเวลาที่ใช้พิสูจน์ตัวตนหลังลงทะเบียน 14 วัน ในส่วนของปัจจัยกลุ่มอายุ มีผลต่อ ประสิทธิภาพด้านการใช้งาน ได้แก่ เวลาที่ใช้ในการลงทะเบียน และเวลาที่ใช้ในการพิสูจน์ตัวตนหลังลงทะเบียน 14 วัน และมีอิทธิพลร่วมของปัจจัยวิธีการนำเสนอรูปภาพใบหน้าบุคคลกับปัจจัยกลุ่มอายุ มีผลต่อ ประสิทธิภาพด้านการใช้งาน ได้แก่ เวลาที่ใช้ในการพิสูจน์ตัวตนหลังลงทะเบียน 7 วัน และเวลาที่ใช้ในการพิสูจน์ตัวตนหลังลงทะเบียน 14 วัน ในแง่ความพึงพอใจที่ผู้ใช้มีต่อระบบพิสูจน์ตัวตนด้วยรหัสผ่านรูปภาพใบหน้าบุคคล พบว่า คะแนนอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางดี และรูปแบบที่ผู้ใช้ชื่นชอบ คือ ระบบพิสูจน์ตัวตนด้วยรหัสผ่านรูปภาพใบหน้าบุคคลแบบใหญ่ตัดแบ่งส่วน
DOI: 10.14457/tu.the.2018.876
title: คุณลักษณะของฟอสฟอรัสที่ปลดปล่อยจากการชะละลายของใบไม้จากต้นแสมขาวและโกงกางใบใหญ่

description: ป่าชายเลนเป็นแหล่งเก็บกักและปลดปล่อยธาตุอาหารของระบบนิเวศ โดยการเก็บกักจะเกิดขึ้นเมื่อต้นไม้ในป่าชายเลนดูดซึมธาตุอาหารต่างๆ ไปใช้ในการเจริญเติบโต ขณะที่การปลดปล่อยจะเกิดขึ้นเมื่อส่วนต่างๆ ของต้นไม้ที่ร่วงหล่นถูกชะละลายและย่อยสลายโดยสิ่งมีชีวิต ปัจจุบันมีการศึกษาการปลดปล่อยฟอสฟอรัสจากใบไม้จากป่าชายเลนจำนวนมากแต่ข้อมูลรูปแบบของฟอสฟอรัสที่ถูกปลดปล่อยผ่านการชะละลายมีอยู่น้อยมาก การศึกษาในครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปริมาณฟอสฟอรัสรูปแบบต่าง ๆ ที่ปลดปล่อยผ่านการชะละลายของใบไม้จากต้นแสมขาวและต้นโกงกางใบใหญ่ (ใบเหลืองและใบเขียว) ซึ่งเป็นพันธุ์ไม้สำคัญในป่าชายเลน ผลการศึกษาพบว่า ปริมาณฟอสฟอรัสตั้งต้นที่สะสมอยู่ภายในใบไม้ทั้งสองชนิดและสองช่วงอายุมีค่าแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&lt;0.05) โดยแสมขาวใบเขียวมีฟอสฟอรัสสะสมอยู่มากที่สุด (830±30 ไมโครกรัม-ฟอสฟอรัส/กรัมน้ำหนักแห้ง) ขณะที่โกงกางใบใหญ่ใบเหลืองมีฟอสฟอรัสสะสมอยู่น้อยที่สุด (352±79 ไมโครกรัม-ฟอสฟอรัส/กรัมน้ำหนักแห้ง) และเมื่อแช่ใบไม้นาน 1 วัน พบว่ามีฟอสฟอรัสทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมาจากแสมขาวใบเหลืองมีค่าเท่ากับ 365±16 ไมโครกรัม-ฟอสฟอรัส/กรัมน้ำหนักแห้ง ในขณะที่ฟอสฟอรัสที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากแสมขาวใบเขียวมีค่าเพียง 156±11 ไมโครกรัม-ฟอสฟอรัส/กรัมน้ำหนักแห้ง ในส่วนของปริมาณฟอสฟอรัสที่ปลดปล่อยออกมาจากโกงกางใบใหญ่ใบเหลืองและใบเขียวมีค่าเพียง 31±5 และ 19±1 ไมโครกรัม-ฟอสฟอรัส/กรัมน้ำหนักแห้ง ตามลำดับ และเมื่อแช่ใบไม้นานขึ้นจะมีปริมาณฟอสฟอรัสถูกปลดปล่อยออกมามากขึ้นจนสิ้นสุดการทดลอง โดยเมื่อแช่ใบไม้นาน 21 วัน จะมีฟอสฟอรัสปลดปล่อยออกมาจากแสมขาวใบเหลืองและใบเขียวมีค่าเท่ากับ 493±1 และ 755±23 ไมโครกรัม-ฟอสฟอรัส/กรัมน้ำหนักแห้ง ตามลำดับ ขณะที่ปริมาณฟอสฟอรัสที่ปลดปล่อยออกมาจากโกงกางใบใหญ่ใบเหลืองและใบเขียวมีค่าเพียง 115±3 และ 135±2 ไมโครกรัม-ฟอสฟอรัส/กรัมน้ำหนักแห้ง ตามลำดับ ความแตกต่างของปริมาณฟอสฟอรัสที่ปลดปล่อยจากใบไม้ต่างชนิดและต่างอายุกันเป็นผลมาจากปริมาณและรูปแบบของฟอสฟอรัสในใบไม้ในแต่ละชนิดและแต่ละช่วงอายุที่มีค่าแตกต่างกัน และเมื่อเปรียบเทียบรูปแบบของฟอสฟอรัสที่ปลดปล่อยจากกระบวนการชะละลายจากใบแสมขาวและใบโกงกางใบใหญ่ทั้งสองช่วงอายุ พบว่าฟอสฟอรัสที่ปลดปล่อยออกมาส่วนใหญ่อยู่ในรูปฟอสฟอรัสอนินทรีย์ที่อยู่ในรูปสารละลาย (DIP) โดยมีสัดส่วนมากกว่าร้อยละ 60 และเมื่อนำข้อมูลที่ได้จากการศึกษาในครั้งนี้มาคำนวณปริมาณฟอสฟอรัสที่ถูกปลดปล่อยออกสู่สิ่งแวดล้อมพบว่าแสมขาวใบเหลืองปลดปล่อยฟอสฟอรัสออกสู่สิ่งแวดล้อมมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0.17 กรัม-ฟอสฟอรัส/ตารางเมตร/ปี และคิดเป็นฟอสฟอรัสในรูป DIP มากถึง 0.15 กรัม-ฟอสฟอรัส/ตารางเมตร/ปี ขณะที่โกงกางใบใหญ่ปลดปล่อยฟอสฟอรัสออกสู่สิ่งแวดล้อมน้อยกว่าโดยมีค่าเพียง 0.01 กรัม-ฟอสฟอรัส/ตารางเมตร/ปี
DOI: 10.14457/tu.the.2018.877
title: ผลของโปรแกรมส่งเสริมแรงจูงใจต่อพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษาและผลการตรวจเสมหะในผู้ป่วยวัณโรคปอดรายใหม่

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษากึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาโปรแกรมส่งเสริมแรงจูงใจต่อพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษาและการตรวจเสมหะในผู้ป่วยวัณโรคปอด โดยประยุกต์ใช้กรอบแนวคิดทฤษฎีแรงจูงใจเพื่อการป้องกันโรคของโรเจอร์ (Maddux & Roger, 1983) กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยวัณโรคปวดรายใหม่ ที่มารับการรักษาที่คลินิกวัณโรคปอด โรงพยาบาลสระบุรีและโรงพยาบาลพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี จำนวน 90 ราย กลุ่มตัวอย่างได้จากการคัดเลือกตามคุณสมบัติที่กำหนดไว้ แบ่งกลุ่มโดยวิธีการสุ่มอย่างง่ายเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม เก็บข้อมูลช่วงเดือน พฤศจิกายน ถึง กุมภาพันธ์ 2562 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วย 1) โปรแกรมส่งเสริมแรงจูงใจต่อพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษาวัณโรค 2) วีดีทัศน์เกี่ยวกับความรู้เรื่องวัณโรคปอด และประสบการณ์ของผู้ป่วยวัณโรคปอด 3) คู่มือวัณโรคปอดและการปฏิบัติตัว 4) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล 5) แบบประเมินพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษาและ 6) แบบบันทึกผลการตรวจเสมหะ (Tuberculosis Treatment Card, TB01) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาสถิติไควสแควส์, สถิติฟิชเชอร์ แอ็กแซคท์, สถิติแมน-วิทนีย์ ยู และสถิติวิลคอกซัน ผลการศึกษาพบว่า ภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมส่งเสริมแรงจูงใจต่อพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษา กลุ่มทดลองมีคะแนนพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษามากกว่าก่อนเข้าร่วมกิจกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &lt; .001) และพบว่าภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมส่งเสริมแรงจูงใจต่อพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษา กลุ่มทดลองมีคะแนนพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษามากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &lt; .001) และพบว่าผลการตรวจเสมหะหลังได้รับโปรแกรมส่งเสริมแรงจูงใจของกลุ่มทดลองมีผลลบมากกว่ากลุ่มควบคุม ร้อยละ 4.44 ผลของการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าการส่งเสริมแรงจูงใจต่อพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษา มีผลให้ผู้ป่วยวัณโรคปอดมีพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษาเพิ่มมากขึ้น พยาบาลและทีมสุขภาพจึงควรพิจารณานำกิจกรรมการส่งเสริมแรงจูงใจต่อพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษาไปประยุกต์ใช้ในคลินิกวัณโรค นอกจากนี้ควรมีการศึกษาผลของกิจกรรมในระยะยาว เพื่อนำไปสู่การเพิ่มอัตราความสำเร็จในการรักษาผู้ป่วยวัณโรคปอดต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2018.878
title: ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะแขนบวมในผู้ป่วยที่ได้รับการผ่าตัดมะเร็งเต้านมชนิดที่มีการตัดต่อมน้ำเหลือง

description: การวิจัยเชิงพรรณนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะแขนบวมในผู้ป่วยที่ได้รับการผ่าตัดมะเร็งเต้านมชนิดที่มีการตัดต่อมน้ำเหลือง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนดจำนวน 148 ราย เก็บข้อมูลที่โรงพยาบาลระดับตติยภูมิ จำนวน 3 โรงพยาบาล ในเขตบริการสุขภาพที่ 4 เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบบันทึกการวัดเส้นรอบวงแขน 3) แบบสอบถามอาการที่สัมพันธ์กับภาวะแขนบวมในผู้ป่วยมะเร็งเต้านม 4) แบบประเมินการได้รับข้อมูลเกี่ยวกับภาวะแขนบวม และ 5) แบบประเมินพฤติกรรมการลดความเสี่ยงในการเกิดภาวะแขนบวม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พอยท์ไบซีเรียล การทดสอบไคสแควร์และฟิชเชอร์เอกซ์แซคท์ ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีภาวะแขนบวม (มีความแตกต่างเส้นรอบวงแขน ≥ 2 เซนติเมตร) ร้อยละ 34.5 และกลุ่มตัวอย่างมีการรายงานว่ามีอาการที่สัมพันธ์กับภาวะแขนบวมร้อยละ 93.24 การได้รับข้อมูลเกี่ยวกับภาวะแขนบวมโดยรวมอยู่ในระดับน้อย (mean = 7.97, S.D. = 4.54) พฤติกรรมการป้องกันภาวะแขนบวมโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง (mean = 32.87, S.D. = 6.28) โดยปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะแขนบวม ได้แก่ การได้รับรังสีรักษา รูปแบบการผ่าตัด และพฤติกรรมการป้องกันภาวะแขนบวมโดยรวม (p &lt; .001, p &lt; .05 และ p &lt; .001 ตามลำดับ) และแม้ว่าการได้รับข้อมูลเกี่ยวกับภาวะแขนบวมโดยรวมจะไม่มีความสัมพันธ์กับภาวะแขนบวม อย่างไรก็ตาม เมื่อจำแนกรายด้านพบว่า ภาวะแขนบวมมีความสัมพันธ์กับการได้รับข้อมูลใน ด้านการรับทราบความเสี่ยงของตนเอง ด้านปัจจัยเสี่ยงในการเกิดภาวะแขนบวม ด้านการปฏิบัติเพื่อป้องกันภาวะแขนบวม และด้านการจัดการเมื่อเกิดภาวะแขนบวม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &lt; .05, p &lt; .05, p &lt; .05 และ p &lt; .001 ตามลำดับ) นอกจากนี้ยังพบว่า การรายงานอาการที่สัมพันธ์กับภาวะแขนบวม มีความสัมพันธ์กับภาวะแขนบวมที่ประเมินโดยการวัดเส้นรอบวงแขนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติอีกด้วย (p &lt; .001) พยาบาลและทีมสุขภาพสามารถนำผลการศึกษานี้ไปใช้ในการพัฒนาการให้ข้อมูล เกี่ยวกับภาวะแขนบวมและการส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลตนเองเพื่อป้องกันภาวะแขนบวมในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมภายหลังได้รับการผ่าตัดเต้านมและต่อมน้ำเหลืองที่รักแร้
DOI: 10.14457/tu.the.2018.879
title: ผลของโปรแกรมการสนับสนุนการจัดการตนเองต่อความรู้ ภาระการดูแล และความเครียดของผู้ดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บสมอง

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลัง วัตถุประสงค์การวิจัยเพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการสนับสนุนการจัดการตนเองต่อความรู้ ภาระการดูแล และความเครียดของผู้ดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บสมองกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บสมองระดับปานกลางหรือรุนแรง ที่มาตรวจติดตามผลการรักษาที่คลินิกศัลยกรรมประสาท แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลสระบุรี คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 66 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 33 คน เก็บรวบรวมข้อมูลเดือนมีนาคม พ.ศ. 2561 ถึง เดือนเมษายน พ.ศ. 2562 เครื่องมือดำเนินการวิจัยประกอบด้วย 1) โปรแกรมสนับสนุนการจัดการตนเอง 2) คู่มือสนับสนุนการจัดการตนเอง และ 3) วีดีทัศน์ตัวแบบการดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บสมองที่ประสบความสำเร็จสำหรับผู้ดูแล เครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลผู้ป่วยและผู้ดูแล 2) แบบสอบถามความรู้ในการดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บสมอง 3) แบบสอบถามภาระการดูแล และ 4) แบบสอบถามความเครียดของผู้ดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บสมอง ตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน ได้ 1, 0.93, และ 1 ตรวจสอบความเชื่อมั่นโดยทดสอบกับกลุ่มตัวอย่างที่มีลักษณะใกล้เคียง 30 คน วิเคราะห์สัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาคได้ 0.84, 0.80 และ 0.80 ตามลำดับ ดำเนินการวิจัยโดยกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการสนับสนุนการจัดการตัวเอง ประกอบด้วย การสนับสนุนความรู้และทักษะในการดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บสมอง การสนับสนุนด้านอารมณ์และความเครียด การสนับสนุนการจัดการตนเองสำหรับผู้ดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บสมอง และการสนับสนุนให้ผู้ดูแลมีความเชื่อมั่นต่อความสามารถของตนเองในการดูแลการติดตามอาการและการติดตามการรักษาอย่างต่อเนื่อง ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ และประเมินผลโปรแกรมในสัปดาห์ที่ 12 จากนั้นวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ Chi-Square test, Fisher’s exact test, Independent t-test และ Paired t-test ผลการวิจัยพบว่า 1. เปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยของกลุ่มทดลอง ก่อนและหลังได้รับโปรแกรม พบว่า คะแนนเฉลี่ยความรู้ในการดูแลของกลุ่มทดลองเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (p.05) 3. ผลการเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ภายหลังได้รับโปรแกรม พบว่า คะแนนเฉลี่ยความรู้ในการดูแลของกลุ่มทดลองเพิ่มขึ้นแตกต่างจากกลุ่มควบคุม ส่วนคะแนนเฉลี่ยภาระการดูแล และความเครียดของผู้ดูแลกลุ่มทดลองลดลงแตกต่างจากกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p
DOI: 10.14457/tu.the.2018.880
title: ผลของโปรแกรมการดูแลระยะท้ายต่อผลลัพธ์การดูแลแบบประคับประคองและการรับรู้ระยะท้ายของชีวิตที่สงบในผู้ป่วยมะเร็งระยะท้าย

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (quasi experimental research) แบบกลุ่มเดียว วัดผลก่อนและหลังการทดลอง (one group pre-posttest design) เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการดูแลระยะท้ายต่อผลลัพธ์การดูแลแบบประคับประคองและการรับรู้ระยะท้ายของชีวิตที่สงบของผู้ป่วยมะเร็งระยะท้าย ที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยในโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างตามเกณฑ์ที่กำหนด ประกอบด้วยผู้ป่วยมะเร็งระยะท้าย จำนวน 32 รายและผู้ดูแล จำนวน 32 ราย กลุ่มตัวอย่างได้รับโปรแกรมการดูแลระยะท้ายที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นตามกรอบแนวคิดทฤษฏีระยะท้ายของชีวิตที่สงบของรูแลนด์ และมอร์ สาระสำคัญของโปรแกรมประกอบด้วยการดูแล: 1) ไม่ให้อยู่ใความปวด 2) ให้มีประสบการณ์ของความสุขสบาย 3) ให้มีประสบการณ์ของความมีศักดิ์ศรี 4) ให้จิตใจสงบ และ 5) ให้ใกล้ชิดกับญาติมิตรและบุคคลที่รักและผูกพัน มีการลงโปรแกรมจำนวน 7 ครั้ง ครั้งละ 45-60 นาที โดยให้ญาติผู้ดูแลมีส่วนร่วม ระยะเวลาที่ใช้ในการลงโปรแกรม 1 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการคัดกรองคือ แบบประเมิน Palliative Performance Scale (PPS) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย 1) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไปสำหรับผู้ป่วย 2) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไปสำหรับญาติผู้ดูแล 3) แบบประเมิน Edmonton Symptom Assessment System หรือ ESAS 4) แบบประเมินผลลัพธ์การดูแลแบบประคับ ประคองตามการรับรู้ของผู้ป่วย 5) แบบประเมินผลลัพธ์การดูแล แบบประคับประคองตามการรับรู้ของญาติผู้ดูแล 6) แบบประเมินการดูแลระยะท้ายของชีวิตที่สงบตามการรับรู้ของผู้ป่วย และ 7) แบบประเมินการดูแลระยะท้ายของชีวิตที่สงบของผู้ป่วยตามการรับรู้ของญาติผู้ดูแล วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติการทดสอบทีคู่ (paired t - test) ผลการศึกษาพบว่า 1.หลังสิ้นสุดโปรแกรมค่าเฉลี่ยคะแนนผลลัพธ์การดูแลแบบประคับประคองตามการรับรู้ของผู้ป่วย ลดลงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = -5.90, p &lt; .001) และค่าเฉลี่ยคะแนนผลลัพธ์การดูแลแบบประคับประคองตามการรับรู้ของญาติผู้ดูแล ลดลงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = -7.72, p &lt; .001)2.หลังสิ้นสุดโปรแกรมค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ระยะท้ายของชีวิตที่สงบตามการรับรู้ของผู้ป่วยมะเร็งระยะท้าย สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(t = 7.90,p &lt; .001) และค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ระยะท้ายของชีวิตที่สงบของผู้ป่วยตามการรับรู้ของญาติผู้ดูแล สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 8.79, p &lt; .001) ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า โปรแกรมการดูแลระยะท้ายที่สร้างขึ้นตามกรอบแนวคิดทฤษฏีระยะท้ายของชีวิตที่สงบ ในเวลา 1 สัปดาห์ โดยให้ญาติผู้ดูแลมีส่วนร่วมในการดูแล ช่วยให้ผู้ป่วยมะเร็งระยะท้ายมีผลลัพธ์การดูแลแบบประคับประคองที่ดีขึ้นและมีระยะท้ายของชีวิตที่สงบ บุคลากรทางสุขภาพอาจนำโปรแกรมนี้ไปใช้ในการดูแลผู้ป่วยมะเร็งระยะท้ายในบริบทอื่น ๆ ต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2018.881
title: ปัจจัยทำนายสภาวะส่วนบุคคล ความทุกข์ทรมานจากอาการและพฤติกรรมการจัดการอาการต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยเนื้องอกสมอง

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทำนาย (Predictive research) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์และอำนาจการทำนายของปัจจัยส่วนบุคคล ภาวะสุขภาพ ความทุกข์ทรมานจากอาการและพฤติกรรมการจัดการอาการต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคเนื้องอกสมอง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยเนื้องอกสมอง มาติดตามการรักษาในแผนกผู้ป่วยนอก ที่สถาบันประสาทและโรงพยาบาลราชวิถี คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 143 ราย เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถาม 1) ปัจจัยส่วนบุคคลและภาวะสุขภาพ 2) ความทุกข์ทรมานจากอาการ 3) พฤติกรรมการจัดการอาการและ 4) คุณภาพชีวิตที่เกี่ยวกับสุขภาพ ของผู้ป่วยเนื้องอกสมอง ตรวจสอบความตรงของเครื่องมือชุดที่ 2-4 โดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่านวิเคราะห์ ค่า CVI = 0.93, 0.96, 0.96 และตรวจสอบความเที่ยงโดยวิธีสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาคได้ 0.86, 0.95, 0.94 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา วิเคราะห์ความสัมพันธ์และหาปัจจัยทำนายด้วยสถิติไคสแควร์ สถิติสหสัมพันธ์เพียร์สัน และสถิติถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุเฉลี่ย 52.2 ปี ช่วงอายุที่พบมากที่สุดคือ 46 ปีขึ้นไป ร้อยละ 75.5 ระดับการศึกษาประถมศึกษามากที่สุด ก่อนป่วยมีอาชีพเกษตร กรรมและรับจ้างมากที่สุด ไม่ได้ทำงานหลังเจ็บป่วย รายได้ครอบครัวเฉลี่ยส่วนใหญ่ ต่ำกว่า 20,000 บาทต่อเดือน การวินิจฉัยโรคส่วนใหญ่เป็นเนื้องอกสมองแบบ Menigioma ร้อยละ 82.2 อยู่ในระยะที่ 1 ร้อยละ 79 และส่วนใหญ่เป็นเนื้องอกที่ Frontal lobe และ Temporal lobe ระยะเวลาตั้งแต่ได้รับการวินิจฉัย 1-6 เดือนมากที่สุด การรักษาส่วนใหญ่คือการผ่าตัด และเกือบทั้งหมดมีผู้ดูแลหลัก ผลการวิเคราะห์พบว่าค่าเฉลี่ยความทุกข์ทรมานจากอาการโดยรวม อยู่ในระดับปานกลาง (Mean = 1.33, SD = 0.41) โดยมีค่าเฉลี่ยการเกิดอาการและความรุนแรงของอาการโดยรวมอยู่ระดับน้อยที่สุด (Mean = 0.62, SD = 0.26) ส่วนค่าเฉลี่ยการรับรู้ความทุกข์ทรมานจากอาการโดยรวมอยู่ระดับมาก (Mean = 2.10, SD = 0.61) ค่าเฉลี่ยพฤติกรรมการจัดการอาการโดยรวมอยู่ในระดับน้อย (Mean = 1.32, SD = 0.68) ค่าเฉลี่ยคุณภาพชีวิตโดยรวมอยู่ระดับดี (Mean = 2.10, SD = 0.35) ผลวิเคราะห์ปัจจัยทำนายคุณภาพชีวิตด้วยสถิติถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน พบว่า ปัจจัยที่มีอิทธิพลทำนายคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยเนื้องอกสมองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือ ค่าเฉลี่ยความทุกข์ทรมานจากอาการ (= -.395, p &lt; .01) พฤติกรรมการจัดการอาการ ( = -.165, p &lt; .01) ตำแหน่ง Frontal lobe ( = -.187, p &lt; .01) และตำแหน่ง Temporal lobe ( = -.118, p &lt; .05) สามารถร่วมกันทำนายได้ ร้อยละ 51.4 ผลการวิจัยทำให้ได้ข้อมูลที่มีประโยชน์ สามารถนำไปเป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับวางแผนส่งเสริมพฤติกรรมการจัดการอาการของผู้ป่วยโรคเนื้องอกสมองเพื่อบรรเทาความทุกข์ทรมานและส่งเสริมคุณภาพชีวิตได้ต่อไป คำสำคัญ: ปัจจัยสภาวะส่วนบุคคล ความทุกข์ทรมานจากอาการ พฤติกรรมการจัดการอาการ คุณภาพชีวิต ผู้ป่วยเนื้องอกสมอง
DOI: 10.18716/nmrshiftdb2/2585
title: NMR data for Sophoraflavanone G
DOI: 10.14457/tu.the.2018.882
title: กรณีศึกษาการเข้าซื้อบริษัทแผ่นดินทอง พร็อพเพอร์ตี้ ดีเวลลอปเม้นท์ จำกัด (มหาชน) ของบริษัทเฟรเซอร์ส พร็อพเพอร์ตี้ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน)

description: การควบรวมกิจการนั้นเป็นเครื่องมือหนึ่งในการเติบโตขององค์กร รวมถึงเป็นที่นิยมในปัจจุบัน จากข้อมูลสถิติที่พบว่ามีการควบรวมกิจการเพิ่มสูงขึ้นในทุกๆปีทั้งในประเทศไทย และต่างประเทศ โดยในปี 2562 นี้ เกิดการควบรวมกิจการที่น่าจับตามอง คือการเข้าซื้อ บริษัท แผ่นดินทอง พร็อพเพอร์ตี้ ดีเวลลอปเม้นท์ จำกัด (มหาชน) หรือ GOLD ของ บริษัท เฟรเซอร์ส พร็อพเพอร์ตี้ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ในกลุ่มไทยเจริญคอร์ปอเรชั่น ซึ่งในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมากลุ่มไทยเจริญคอร์ปอเรชั่นมีเติบโตผ่านการควบรวมกิจการมาหลายครั้ง งานวิจัยชิ้นนี้จึงมีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาความคุ้มค่าของการเข้าซื้อกิจการดังกล่าว ผ่านการประเมินมูลค่ากิจการ โดยใช้ทั้งการประเมินมูลค่ากิจการผ่านวิธีสัมพัทธ์ และการประเมินมูลค่ากิจการผ่านการหามูลค่าที่แท้จริงด้วยการคิดลดกระแสเงินสดของกิจการ ผ่านสมมุติฐานต่างๆที่มีความสมเหตุสมผล โดยพยากรร์งบการเงินไปในอนาคตเป็นระยะเวลา 5 ปี และคิดลดด้วยอัตราคิดลดที่สมเหตุสมผลจากการศึกษาพบว่า มูลค่ากิจการที่เพิ่มมากขึ้นของบริษัทเฟรเซอร์ส พร็อพเพอร์ตี้ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) ภายหลังการควบรวมกิจการมีมูลค่าสูงกว่าราคาที่จ่ายซื้อไป แสดงให้เห้นว่าการควบรวมกิจการในครั้งนี้ประสบความสำเร็จ โดยการควบรวมกิจการครั้งนี้ก่อให้เกิดกำไรสุทธิ 10,941 ล้านบาท