cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2063
title: การผลิตเอทานอลจากตะกอนน้ำเสียโรงงานเยื่อกระดาษโดยใช้เอนไซม์เซลลูเลส และ Saccharomyces cerevisiae TISTR 5339

description: งานวิจัยนี้ศึกษาความเป็นไปได้ในการผลิตเอทานอลจากตะกอนน้ำเสียโรงงานเยื่อกระดาษโดยเปลี่ยนเซลลูโลสจากตะกอนน้ำเสียโรงงานเยื่อกระดาษไปเป็นเอทานอล ทำการวิเคราะห์ข้อมูลเบื้องต้นของตัวอย่างตะกอนน้ำเสียโรงงานเยื่อกระดาษ พบว่าตะกอนน้ำเสียโรงงานผลิตเยื่อกระดาษและกระดาษ จากกระดาษรีไซเคิลมีปริมาณเซลลูโลสร้อยละ 39.7 ไม่มีปริมาณเฮมิเซลลูโลส ปริมาณลิกนินร้อยละ 8 และมีปริมาณเถ้าร้อยละ 50.9 และตะกอนน้ำเสียโรงงานผลิตเยื่อกระดาษและกระดาษ มีปริมาณเซลลูโลสร้อยละ 73.2 ปริมาณเฮมิเซลลูโลส ร้อยละ 0.1 ปริมาณลิกนินร้อยละ 6 และมีปริมาณเถ้าร้อยละ 26.3 อัตราส่วนที่เหมาะสมระหว่างเอนไซม์เซลลูเลสต่อตะกอนน้ำเสียโรงงานผลิตเยื่อกระดาษและกระดาษของตะกอนทั้งสองที่ให้ปริมาณน้ำตาลสูงสุดคือ 1:10 มิลลิลิตรต่อกรัม พบว่าตะกอนน้ำเสียโรงงานผลิตเยื่อกระดาษและกระดาษจากกระดาษรีไซเคิลผลิตน้ำตาลสูงสุดเท่ากับ 9.45 กรัมต่อลิตร และตะกอนน้ำเสียโรงงานผลิตเยื่อกระดาษและกระดาษ ผลิตน้ำตาลสูงสุดเท่ากับ 8.73 กรัมต่อลิตร เมื่อทำการเปรียบเทียบการผลิตเอทานอล แบบรวมและแบบแยกปฏิกิริยา พบว่าตะกอนน้ำเสียโรงงานผลิตเยื่อกระดาษและกระดาษทั้งสองแห่งสามารถผลิตเอทานอลได้สูงสุดในรูปแบบการผลิตแบบรวมปฏิกิริยา เมื่อนำรูปแบบที่เหมาะสมมาผลิตเอทานอลในถัง 5 ลิตร พบว่าตะกอนน้ำเสียโรงงานผลิตเยื่อกระดาษและกระดาษจากกระดาษรีไซเคิล สามารถผลิตเอทานอลได้สูงสุดเท่ากับ 5.03 กรัมต่อลิตร และตะกอนน้ำเสียโรงงานผลิตเยื่อกระดาษและกระดาษสามารถผลิตเอทานอลได้สูงสุดเท่ากับ 7.34 กรัมต่อลิตร ผลการทดลองแสดงให้เห็นได้ว่าเซลลูโลสจากตะกอนน้ำเสียโรงงานผลิตเยื่อกระดาษและกระดาษ สามารถนำมาใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิต เอทานอลเพื่อเป็นทางเลือกของการผลิตพลังงานในอนาคตต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2064
title: ผลของไฟน์ต่อสมบัติทางกายภาพของกระดาษจากเยื่อโซดายูคาลิปตัส

description: สมบัติทางกายภาพของกระดาษนอกจากจะขึ้นกับกระบวนการผลิตและสารเคมีแล้ว อิทธิพลในส่วนของเส้นใยก็ส่งผลต่อสมบัติทางกายภาพของกระดาษเช่นกัน ไฟน์ (fines) เป็นเส้นใยหรือชิ้นส่วนของเส้นใยที่มีขนาดเล็กที่สามารถลอดผ่านตะแกรงขนาด 200 เมช ไฟน์มีส่วนสำคัญต่อสมบัติด้านต่างๆ ของกระดาษ งานวิจัยนี้ศึกษาอิทธิพลของไฟน์ที่มีต่อสมบัติทางกายภาพของกระดาษจากเยื่อยูคาลิปตัสที่ผ่านกระบวนการผลิตโดยวิธีโซดา โดยใช้ไฟน์และเยื่อยูคาลิปตัสทั้งแบบที่ผ่านและไม่ผ่านการฟอกเยื่อ โดยผสมไฟน์ชนิดฟอกและไม่ฟอกในปริมาณต่างๆ จนกระทั่งถึง 30% ลงในเยื่อทั้งชนิดฟอกและไม่ฟอก จากการศึกษาพบว่าเมื่อเพิ่มปริมาณไฟน์ ค่าความยาวของเส้นใย ค่าความโค้งงอของเส้นใย ค่าดัชนีการหักงอของเส้นใย และค่าความกว้างของเส้นใยมีแนวโน้มลดลง โดยค่าความโค้งงอและค่าดัชนีการหักงอของเส้นใยในเยื่อฟอกมีค่าสูงกว่าเยื่อไม่ฟอก เยื่อและไฟน์ที่ไม่ผ่านการฟอกมีผลทำให้กระดาษมีค่าความทึบแสงสูง ในขณะที่ทำให้ค่าความขาวสว่างต่ำ ชนิดของเยื่อและไฟน์ไม่มีผลต่อค่าความหนาแน่นมากนักเมื่อเปรียบเทียบกับปริมาณไฟน์ ซึ่งหากมีปริมาณมากส่งผลให้ความหนาแน่นมากขึ้น ปริมาณไฟน์มีผลต่อค่าความเรียบของกระดาษ กล่าวคือ เมื่อปริมาณไฟน์เพิ่มขึ้นส่งผลให้กระดาษมีค่าความเรียบสูงขึ้น ปริมาณไฟน์ที่เพิ่มขึ้นยังส่งผลให้ค่าดัชนีความต้านทานต่อแรงฉีกลดลง ส่วนค่าดัชนีความแข็งแรงต่อแรงดึงมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเมื่อปริมาณไฟน์เพิ่มขึ้น หากแต่เมื่อปริมาณไฟน์มากกว่า 20% ค่าดัชนีความแข็งแรงต่อแรงดึงกลับลดลง อิทธิพลในส่วนของปริมาณไฟน์ ชนิดเยื่อ และชนิดไฟน์ ส่งผลต่อสมบัติทางกายภาพของกระดาษในปริมาณที่ต่างกันในแต่ละสมบัติของกระดาษ อย่างไรก็ตามปัจจัยในเรื่องของพันธะระหว่างเส้นใย และความแข็งแรงของเส้นใยก็มีความเกี่ยวข้องกับสมบัติของกระดาษเช่นกัน
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/1qifnr
title: FigS3_inset_ H.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/c2lzwa
title: FigS2G_symbol.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/f0st0a
title: FigS5.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/ojegwi
title: FigS2G_fit_RedLine.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/peofau
title: FigS3_main panel.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/w7jpix
title: FigS2H.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/wpciu8
title: FigS3_inset_-H.txt

description: :unav
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2065
title: บทบาทของซิลิกอนในการเพิ่มความทานเค็มในข้าว Oryza sativa L. พันธุ์ขาวดอกมะลิ 105

description: การศึกษาผลของซิลิกอนต่อการเติบโต สภาวะน้ำ รงควัตถุในการสังเคราะห์ด้วยแสง กิจกรรมของเอนไซม์กลุ่มแอนติออกซิแดนท์และฟอสฟาเทส ระบบโครงสร้างราก และปริมาณไอออนเกลือในส่วนต้นทำในข้าว (Oryza sativa L. cv. KDML105) ที่ได้รับภาวะเค็ม โดยปลูกต้นกล้าข้าวที่อายุ 3 สัปดาห์ในสารละลายธาตุอาหารที่เติมโซเดียมคลอไรด์ 60 มิลลิโมลาร์ ที่เติมและไม่เติมซิลิกอนเป็นเวลา 7 และ 14 วัน พบว่าภาวะเค็มมีผลให้เกิดการปิดปากใบ การลดปริมาณน้ำสัมพัทธ์ และการสะสมไอออนของโซเดียมและคลอไรด์ในปริมาณมากในส่วนต้น ยิ่งไปกว่านั้น ภาวะเค็มยังชักนำให้เกิดภาวะเครียดจากออกซิเดชัน โดยเห็นได้จากการมีปริมาณไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ (H2O2) สูง และการลดลงของปริมาณคลอโรฟิลล์ เอ คลอโรฟิลล์ บี และแคโรทีนอยด์ เป็นผลให้เกิดการยับยั้งการเติบโตของส่วนต้นและรากอย่างชัดเจนตั้งแต่วันที่ 7 ของการได้รับภาวะเค็ม การให้ซิลิกอน (0.5 มิลลิโมลาร์) สามารถลดผลของภาวะเค็มโดยการกระตุ้นเอนไซม์ catalase ในราก และ ascorbate peroxidase ในใบ เป็นผลให้ปริมาณ H2O2 ลดลง ยิ่งไปกว่านั้น ซิลิกอนลดปริมาณไอออนของโซเดียมและคลอไรด์ในส่วนต้นอย่างมีนัยสำคัญ โดยไม่มีผลต่อการเปิดปากใบและกิจกรรมของฟอสฟาเทส นอกจากนี้ ยังเกิดการเปลี่ยนแปลงระบบโครงสร้างรากของข้าวที่ได้รับภาวะเค็มเมื่อได้รับซิลิกอนอีกด้วย การตอบสนองเหล่านี้เป็นผลให้ข้าวเติบโตเป็นปกติในช่วง 7 วันแรกของการได้รับภาวะเค็ม เมื่อระยะเวลาเพิ่มขึ้นเป็น 14 วัน แม้ว่าจะไม่สามารถลดผลของภาวะเค็มได้ทั้งหมด แต่การให้ซิลิกอนมีผลให้การสร้างมวลชีวภาพส่วนต้นสูงกว่าการไม่ให้ซิลิกอนอย่างมีนัยสำคัญ เช่นเดียวกับระบบไฮโดรโปนิก ซิลิกอนสามารถเพิ่มการเติบโตของต้นกล้าข้าวที่ปลูกด้วยดินเค็มได้ ดังนั้นผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าการเติมซิลิกอนสามารถใช้เพื่อเพิ่มความทนของข้าวพันธุ์ขาวดอกมะลิ 105 ต่อภาวะเค็มในพื้นที่เพาะปลูกได้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2066
title: สะพานในกรุงเทพฯ สมัยรัชกาลที่ 5

description: สะพาน เป็นองค์ประกอบสำคัญของเมืองกรุงเทพฯ ที่เกิดขึ้นเมื่อระบบเส้นทางสัญจรทางบกซ้อนทับไปบนโครงข่ายแนวคลองดั้งเดิม ในสมัยรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2411 - 2453) มีพัฒนาการการสัญจรทางบกอย่างกว้างขวาง ควบคู่ไปกับพัฒนาการทางกายภาพของเมือง ทำให้เกิดสะพานขึ้นเป็นจำนวนมาก การศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ตำแหน่งที่ตั้ง ปีที่สร้าง ลักษณะทางสถาปัตยกรรม ของสะพานที่สร้างขึ้นในกรุงเทพฯ ในช่วงรัชกาลที่ 5 โดยใช้แผนที่ประวัติศาสตร์ประกอบกับภาพถ่ายและเอกสารจดหมายเหตุ ทั้งยังศึกษาความเปลี่ยนแปลงทางสถาปัตยกรรมที่เกิดขึ้นกับสะพานเหล่านี้ โดยการสำรวจภาคสนาม ประกอบกับการวิเคราะห์แผนที่ประวัติศาสตร์ชุดต่างๆ จากการศึกษาพบว่า ในสมัยรัชกาลที่ 5 มีการสร้างสะพานขึ้นมากที่สุดในบริเวณเมืองกรุงเทพฯ รวมจำนวนทั้งสิ้น 169 สะพาน การสร้างสะพานในแต่ละปีสัมพันธ์กับการขยายตัวของเมือง จากพื้นที่ใกล้พระบรมมหาราชวังออกไปสู่พื้นที่ชานเมือง นอกคลองผดุงกรุงเกษมออกไป โดยเฉพาะช่วง พ.ศ. 2431 – 2446 เป็นช่วงที่มีการสร้างสะพานมากที่สุด ในย่านสวนดุสิต ส่วนในแง่ของวัสดุโครงสร้างสะพาน พบว่ามีการพัฒนาเทคโนโลยีการก่อสร้างตลอดรัชสมัย โดยในช่วงต้นรัชกาลมักทำสะพานโครงสร้างไม้ พัฒนาเป็นโครงสร้างเหล็กและคอนกรีต ในช่วงปลายรัชกาล ตามลำดับ นับตั้งแต่รัชกาลที่ 6 เป็นต้นมา เมืองกรุงเทพฯ เปลี่ยนจากเมืองน้ำเป็นเมืองทางบกอย่างสมบูรณ์ คลองถูกถมเป็นถนน จึงเกิดการรื้อถอนสะพานที่สร้างขึ้นในรัชกาลที่ 5 โดยลำดับ จนปัจจุบันคงเหลือสะพานที่สร้างขึ้นในรัชกาลที่ 5 เพียง 70 สะพาน จากแต่เดิมที่มีถึง 169 สะพาน บริเวณที่มีการรื้อสะพานมากที่สุด คือพื้นที่ระหว่างคลองรอบกรุงและคลองผดุงกรุงเกษม โดยรื้อถอนไปในช่วงรัชกาลที่ 6 ราวพ.ศ.2456 – 2463 และในบรรดาสะพานที่สร้างขึ้นในรัชกาลที่ 5 รวม70 สะพานนี้ มีเพียง 1 สะพานเท่านั้นที่คงวัสดุ โครงสร้าง และเครื่องตกแต่ง คล้ายกับสภาพสมัยรัชกาลที่ 5 มากที่สุด คือ สะพานช้างโรงสี
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2067
title: นาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยในรูปแบบวีดิทัศน์ เรื่องเงาะป่า

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์แนวความคิด วิธีการสร้างสรรค์ การตีความด้วยรูปแบบวีดิทัศน์เรื่องเงาะป่า ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและวิเคราะห์คุณค่าที่ได้รับและบริบททางสังคมในการแสดง โดยมีขอบเขตของการวิจัยโดยศึกษาถึงบทละครเรื่องเงาะป่า บทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จนถึงรูปแบบ วีดิทัศน์เรื่องเงาะป่า ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผลงานของศาสตราจารย์ ดร.นราพงษ์ จรัสศรี ในปี พ.ศ. 2536 โดยได้รวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับรูปแบบนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยในรูปแบบวีดิทัศน์เรื่องเงาะป่า อีกทั้งได้บันทึกภาพถ่าย และการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ หรือแม้กระทั่งข้อมูลออนไลน์ทางอินเตอร์เนต และนำข้อมูลมาวิเคราะห์ทำเป็นวิทยานิพนธ์ การศึกษาพบว่า นาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยในรูปแบบวีดิทัศน์เรื่องเงาะป่ามีจุดประสงค์ในการสร้างสรรค์ผลงาน เนื่องจากเป็นวันคล้ายวันสวรรคตของผู้ประพันธ์บทละคร รูปแบบการแสดงจึงมีความพิเศษเพื่อเป็นเกียรติให้กับผู้ประพันธ์ อีกทั้งเป็นการสดุดีพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงพระราชทานพื้นที่ส่วนพระองค์ให้กับมหาวิทยาลัยอีกและเป็นผู้สถาปนาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยขึ้น โดยรูปแบบการแสดงเรื่องเงาะป่า ได้ใช้สถานที่ในการถ่ายทำคือ “จุฬาวนาลัย” เนื่องจากเป็นพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์และยังคงรักษาความเป็นพื้นป่าได้มากที่สุดในขณะนั้น จึงเป็นการเสมือนได้ว่าผู้สร้างสรรค์ผลงานนั้นได้เห็นถึงคุณค่าของมหาวิทยาลัยและเป็นการตอบแทนพระคุณต่อมหาวิทยาลัย จึงเป็นสิ่งที่ให้ผู้สร้างสรรค์ได้มีโอกาสทำผลงานนาฏยศิลป์ร่วมสมัยในรูปแบบวีดิทัศน์ เรื่องเงาะป่าชิ้นนี้ขึ้น ซึ่งในปัจจุบันสถานที่ถ่ายทำก็คงเหลือเพียงภาพถ่าย และวีดิทัศน์ชิ้นนี้เท่านั้น จึงทำให้ผู้วิจัยได้เล็งเห็นถึงความสำคัญในด้านบทละคร นาฏยศิลป์ไทย และทรัพยากรสิ่งแวดล้อม จึงได้นำมาสู่รูปแบบการวิจัยและนับได้ว่าเป็นความรู้ที่ควรค่าแก่การศึกษาต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2068
title: การใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์เพื่อวิเคราะห์การ สูญเสียศักย์ไฟฟ้าจากความเข้มข้นของเซลล์เชื้อเพลิงชนิดออกไซด์แข็ง

description: งานวิจัยนี้มุ่งใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของการถ่ายเทมวลสาร (mass transfer) และความยาวของสภาวะขอบสามเฟส (triple-phase-boundary length) เพื่อทำนายคุณสมบัติโครงสร้างภายในขั้วแอโนดที่เหมาะสม ที่มีผลถึงประสิทธิภาพขั้วแอโนดของเซลล์เชื้อเพลิงชนิดออกไซด์แข็ง (solid oxide fuel cell) ซึ่งเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างความยาวของสภาวะขอบสามเฟสกับค่าการสูญเสียศักย์ไฟฟ้าจากความเข้มข้น (concentration overpotential)โดยใช้สมการการแพร่ของฟิค (Fick diffusion equation) และสมการสเตฟาน- แม็คเวลล์(Stefan-Maxwell”equation) เป็นเครื่องมือในการอธิบายปริมาณสัดส่วนเชิงโมล ของเชื้อเพลิงไฮโดรเจน (H2) และคาร์บอนมอนอกไซด์ (CO) ภายในขั้วแอโนด ที่อุณหภูมิ 750 องศาเซลเซียส ความดัน 1 บรรยากาศ และใช้สมการเชิงเรขาคณิตทำการวิเคราะห์ถึงความ-ยาวและรอยต่อของสภาวะขอบสามเฟสภายในขั้วแอโนด โดยเลือกคำนวณที่ขนาดอนุภาคภายในขั้วแอโนดตั้งแต่ 0.25 ถึง 6.0 ไมโครเมตร และค่าสัดส่วนความพรุนตั้งแต่ร้อยละ 10 ถึง 90 พบว่าขนาดอนุภาคภายในขั้วแอโนดและค่าสัดส่วนความพรุนมีผลต่อค่าการสูญเสียศักย์ไฟฟ้าจากความเข้มข้นของเซลล์เชื้อเพลิงและความยาวของสภาวะของสามเฟสต่อหน่วยปริมาตร (volume specific triple-phase-boundary length) ผลการคำนวณแสดงให้เห็นว่าขั้วแอโนดจะมีประสิทธิภาพสูงสุดที่ค่าสัดส่วนความพรุนอยู่ในช่วงร้อยละ 50 ถึง 60 ที่ขนาดอนุภาคภายในขั้วแอโนด 1.0 ถึง 2.0 ไมโครเมตร ดังนั้นการกำหนดลักษณะโครงสร้างที่เหมาะสมของขั้วแอโนดสำหรับเซลล์เชื้อเพลิงชนิดออกไซด์แข็งให้มีประสิทธิสูงสุด สามารถทำได้ด้วยการควบคุมค่าสัดส่วนความพรุน ขนาดของอนุภาคภายในขั้วแอโนด และขนาดของรัศมีรูพรุนเฉลี่ยของระบบ
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2069
title: ประสิทธิภาพการกำจัดไนเทรตและซัลเฟตในถังปฏิกรณ์ เอบีอาร์ที่มีการเติมเหล็กในรูปเฟอริกไอออนหรือเฟอริกคีเลต

description: งานวิจัยนี้ทดสอบการเติมเหล็กใน 2 รูปฟอร์มที่แตกต่างกัน คือ เฟอริกไอออนและเฟอริกคีเลตลงในถังปฏิกรณ์เอบีอาร์ ซึ่งมีปริมาตรในส่วนใช้งาน 16 ลิตร แบ่งออกเป็น 4 ช่องย่อยที่มีปริมาตรเท่ากันช่องละ 4 ลิตร โดยมีสัดส่วนการเติมเหล็กต่อซีโอดีต่างกัน 3 ระดับ คือ ในช่วงการทดลองที่ 1 เท่ากับ 0.1 มก.เหล็ก/ก.ซีโอดี ซึ่งเป็นค่าที่คาดว่าจะเพียงพอต่อการเดินระบบในสภาวะไร้อากาศ และเพิ่มสัดส่วนในช่วงการทดลองที่ 2 และ 3 เท่ากับ 1.0 และ 10.0 มก.เหล็ก/กรัมซีโอดี ตามลำดับ แบ่งการทดลองออกเป็น 3 ชุด คือ (1) ชุดควบคุม (2) ชุดทดลองที่เติมเฟอริกไอออนในรูปเฟอริกคลอไรด์ และ (3) ชุดทดลองที่เติมเฟอริกคีเลตในรูปเฟอริกซิเทรต โดยทั้ง 3 ชุดการทดลองทำการเดินระบบพร้อมกันแบบต่อเนื่องด้วยน้ำเสียสังเคราะห์ที่มีค่าซีโอดี 3,600 มก./ล. ไนเทรต-ไนโตรเจน 300 มก.ไนโตรเจน/ล. และซัลเฟต 300 มก.ซัลเฟต/ล. ซึ่งเป็นค่าสัดส่วนที่มีแหล่งคาร์บอนมากเกินพอสำหรับการกำจัดไนเทรตและซัลเฟตตามสมการสตอยชิโอเมตริก มีระยะเวลากักเก็บ 2 วัน และภาระบรรทุกสารอินทรีย์ 1.8 กก. ซีโอดี/ลบ.ม.วัน ผลการศึกษาแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าการเติมเหล็กส่งผลให้กระบวนการดีไนทริฟิเคชันและซัลเฟตรีดักชันเกิดขึ้นได้ดี โดยถังปฏิกรณ์ที่มีการเติมเหล็กทั้งสองรูปฟอร์มมีประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดีและไนเทรตประมาณร้อยละ 90 และพบการเกิดแอมโมเนียผ่านกระบวนการดีเอ็นอาร์เอขึ้นในระบบฯ ในขณะที่ประสิทธิภาพการกำจัดซัลเฟตมีค่าประมาณร้อยละ 50 สำหรับสัดส่วนการเติมเหล็กต่อซีโอดีเท่ากับ 0.1 มก.เหล็ก/ก.ซีโอดี และการกำจัดซัลเฟตมีค่าเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 80 เมื่อเพิ่มสัดส่วนการเติมเหล็กให้สูงขึ้น 10 เท่า (1.0 และ 10.0 มก.เหล็ก/ก.ซีโอดี) จึงอาจกล่าวได้ว่ารูปฟอร์มของเหล็กไม่ได้ส่งผลให้เกิดความแตกต่างในกระบวนการดีไนทริฟิเคชันและซัลเฟตรีดักชัน แต่การเพิ่มสัดส่วนของเหล็กส่งผลให้ประสิทธิภาพในการกำจัดซัลเฟตเพิ่มขึ้นและเกิดกระบวนการดีเอ็นอาร์เอได้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2070
title: ความไวต่อยาต้านเชื้อราของเชื้อคริปโตคอคคัสนีโอฟอร์แมนที่ทดสอบด้วยวิธีบรอทไมโครไดลูชั่นและผลการรักษา

description: ที่มา เชื้อราคริปโตคอคคัส นีโอฟอร์แมน ที่ก่อให้เกิดภาวะเยื่อหุ้มสมองอักเสบมีอัตราการเสียชีวิตที่สูง ยาที่ใช้ในการรักษาของไทยประกอบด้วยยาแอมโฟเทอริซิน บี และยาฟลูโคนาโซล โดยข้อมูลเกี่ยวกับความไวของเชื้อราต่อยายังมีน้อยมาก เนื่องจากการทดสอบความไวต่อยาต้านเชื้อรายังไม่แพร่หลาย การศึกษานี้มุ่งทดสอบความไวของเชื้อราคริปโตคอคคัส นีโอฟอร์แมนต่อยาแอมโฟเทอริซิน บี และยาฟลูโคนาโซล และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระดับความไวต่อยาต้านเชื้อรากับผลของการรักษาที่ 10 สัปดาห์ วิธีการศึกษา นำเชื้อราคริปโตคอคคัส นีโอฟอร์แมน ที่เพาะเชื้อขึ้นจากผู้ป่วยระหว่างปี พ.ศ. 2553-2554 มาทำการทดสอบความไวต่อยาต้านเชื้อราแอมโฟเทอริซิน บี และยาฟลูโคนาโซลด้วยวิธีบรอท ไมโครไดลูชั่น และเก็บข้อมูลทั่วไป ประวัติการเจ็บป่วย ยาที่ใช้รักษา ผลการเพาะเชื้อซ้ำที่ 2 สัปดาห์ รวมถึงผลของการรักษาที่ 10 สัปดาห์ ผลการศึกษา เชื้อราคริปโตคอคคัส นีโอฟอร์แมนทำการทดสอบความไวทั้งหมด 21 เชื้อ เชื้อราทั้งหมดมีค่า MIC ต่อ fluconazole อยู่ที่ 8 microgram/ml. และมีค่า MIC ต่อ amphotericin B อยู่ที่ 0.5-1 microgram/ml. โดยมีอัตราการเสียชีวิตอยู่ที่ร้อยละ 33.3 สรุปผลการศึกษา เชื้อคริปโตคอคคัส นีโอฟอร์แมนทั้งหมดมีความไวต่อยา fluconazole และ amphotericin B โดยไม่สามารถบอกความสัมพันธ์ระหว่างการค่า MIC กับผลของการรักษาที่ 10 สัปดาห์ได้
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2071
title: ผลของภาวะการผลิตที่มีต่อน้ำหนักโมเลกุลของพูลลูแลนที่ผลิตจาก Aureobasidium pullulans สายพันธุ์เขตร้อน

description: พูลลูแลน (pullulan) เป็นเอ็กโซพอลิแซ็กคาไรค์ที่สามารถย่อยสลายได้ตามธรรมชาติและมีประโยชน์ในอุตสาหกรรมหลายด้าน เอ็กโซพอลิแซ็กคาไรค์ชนิดนี้สามารถผลิตได้จากยีสต์ Aureobasidium pullulans การศึกษานี้มุ่งเน้นค้นคว้าวิจัยเพื่อหาภาวะที่เหมาะสมในการเพิ่มปริมาณผลผลิตพูลลูแลนที่ผลิตจาก A. pullulans สายพันธุ์เขตร้อน และศึกษาผลการเติมอาหารเสริมที่มีต่อน้ำหนักโมเลกุลของพูลลูแลนที่เหมาะสมต่อการนำไปขึ้นรูปฟิล์ม โดยศึกษาแหล่งคาร์บอน แหล่งไนโตรเจน อัตราส่วนคาร์บอนต่อไนโตรเจน ค่าความเป็นกรดด่าง อุณหภูมิ และอาหารเสริม (ชนิดและความเข้มข้น)โดยใช้ A. pullulans จำนวน 5 สายพันธุ์ที่ผลิต พูลลูแลนได้ในปริมาณสูง คือสายพันธุ์ NRRL 58530 (CU17) NRRL 58533 (CU20) NRRL 58537 (CU24) NRRL 58555 (CU44) และ NRRL 58556 (CU45) พบว่า A. pullulans สายพันธุ์ CU44 ให้ผลผลิตพูลลูแลนสูงสุดที่ 42.08±0.19 กรัมต่อลิตร ในภาวะที่ซูโครสเป็นแหล่งคาร์บอน เปปโตนเป็นแหล่งไนโตรเจน อัตราส่วนคาร์บอนต่อไนโตรเจน ที่ 234:1 ค่าความเป็นกรดด่างเริ่มต้นที่ 6.5 ที่อุณหภูมิห้อง และอาหารเสริมที่เหมาะสมคือน้ำมันมะกอกที่ระดับความเข้มข้นร้อยละ 5 (ปริมาตรโดยปริมาตร) เพาะเลี้ยงบนเครื่องเขย่าที่ความเร็วรอบ 150 รอบต่อนาที เป็นเวลา 7 วัน จากนั้นนำพูลลูแลนมาวิเคราะห์สมบัติ ได้แก่ โครงสร้าง ความหนืด น้ำหนักโมเลกุล ความไวต่อเอนไซม์ชนิดต่างๆ และกิจกรรมของเอนไซม์อะไมเลส พบว่าโครงสร้างไม่แตกต่างจากโครงสร้างของพูลลูแลนซิกม่าและไม่มีการปนเปื้อนของสารอื่นๆ เมื่อเติมแหล่งอาหารเสริม ความหนืดและน้ำหนักโมเลกุลมีแนวโน้มลดลงอย่างต่อเนื่องเมื่อระยะเวลาเพิ่มขึ้นจากวันที่ 1 ถึงวันที่ 9 และกิจกรรมของเอนไซม์อะไมเลสมีระดับต่ำ เมื่อทดสอบสมบัติของพูลลูแลนฟิล์ม พบว่าฟิล์มที่ผลิตจาก พูลลูแลนที่มี น้ำหนักโมเลกุลสูงกว่า ให้ค่าความแข็งแรงต่อแรงดึงสูงกว่าฟิล์มที่ผลิตจากพูลลูแลนที่น้ำหนักโมเลกุลต่ำกว่า
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2072
title: การใช้เศษกระเบื้องบดเป็นส่วนผสมในผลิตภัณฑ์กระเบื้องหลังคาคอนกรีตชนิดเรียบ โดยใช้แนวทางซิกซ์ ซิกมา

description: การวิจัยนี้เสนอแนวทางการใช้เศษกระเบื้องบดซึ่งเป็นของเสียการผลิตมาแทนทราย เพื่อลดการฝังกลบของเสีย โดยใช้แนวทางของซิกซ์ซิกม่า โดยให้ระดับคุณภาพอยู่ในเกณฑ์ของ มอก. 535- 2527 และ การยอมรับของทางบริษัท ระบบการดำเนินการคุณภาพตามแนวทางของซิกซ์ซิกม่าจะใช้หลักการควบคุมคุณภาพเชิงสถิติเป็นสำคัญ ขั้นตอนตามวิธีการทางซิกซ์ ซิกม่า 5 ขั้นตอน โดยเริ่มจากขั้นตอนการนิยามปัญหา (Define) ขั้นตอนการวัดเพื่อกำหนดสาเหตุของปัญหา (Measure) ขั้นตอนการวิเคราะห์สาเหตุของปัญหา (Analyze) ขั้นตอนการปรับปรุงแก้ไขกระบวนการ (Improve) และขั้นตอนการควบคุมกระบวนการผลิต (Control) ตามลำดับ ในแต่ละขั้นของการสำรวจผลวิจัยสามารถระบุปัญหา,สาเหตุของปัญหาและทำการแก้ไขโดยใช้หลักการทางสถิติวิศวกรรม ซึ่งขั้นตอนเริ่มต้นของการศึกษาได้ทำการนิยามปัญหา ศึกษาความแม่นยำและความถูกต้องของระบบการวัด การศึกษาผลการเติมเศษกระเบื้องบดในผลิตภัณฑ์จริง ซึ่งพบว่ามีผลทำให้ความแข็งแรงกระเบื้อง ณ จำหน่าย และ อัตราปูดนูนผิวกระเบื้องไม่ผ่านเกณฑ์การยอมรับ จึงทำการวิเคราะห์หาสาเหตุของปัญหาทำโดยแผนผังความสัมพันธ์ และ เชื่อมโยงเพื่อหาความรุนแรงของปัญหาด้วยวิธีการ FMEA หลังจากนั้นทำการวิเคราะห์ปัจจัยนำเข้าต่างๆ เหล่านั้นว่า สามารถทำให้คุณภาพผ่านการยอมรับหรือไม่ จากการวิเคาระห์สามารถสรุปการใช้เศษกระเบื้องบดสามารถใช้แทนทรายได้ที่ 20% และ เมื่อสามารถระบุถึงปัจจัยนำเข้าที่สำคัญแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการปรับปรุง โดยทำการผลิตแบบเต็มกำลังการผลิตจำนวน 6 กะ เพื่อเป็นการยืนยันผลการทดลอง และ สุดท้ายคือการจัดทำมาตราการวิธีการทำงานและการควบคุม จากข้อมูลหลังการปรับปรุงกระบวนการพบว่า คุณภาพความแข็งแรงกระเบื้อง ณ จำหน่าย,อัตราดูดซึมน้ำ และ ปูดนูผิวกระเบื้องผ่านการยอมรับทั้งหมด โดยมีค่า Cpk เท่ากับ 1.40,1.61 และ Reject เท่ากับ 3.4% ตามลำดับ จากการนำเศษกระเบื้องมาใช้แทนทราย สามารถลดการฝังกลบลงเป็นจำนวนถึง 3,550 ตัน อีกทั้ง สามารถที่จะคาดการณ์การประหยัดค่าใช้จ่าย ในปี 2555 เท่ากับ 290,267 บาท
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2073
title: การศึกษาความสัมพันธ์ของระดับแอนติเจน ปริมาณไวรัสและพังผืดของตับในผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีในระยะต่างๆของโรค

description: ความสำคัญและที่มาของปัญหางานวิจัย การติดเชื้อไวรัสตับอักเสบบีเป็นปัญหาที่สำคัญในประเทศไทย ความสัมพันธ์ระหว่างระดับ ของระดับ HBsAg titers และ HBV DNA levels กับระดับพังผืดของตับในผู้ป่วยไวรัสตับอักเสบบีเรื้อรังในระยะต่างๆของโรคยังมีข้อมูลน้อย ซึ่งเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์ต่อการวางแผนการรักษาผู้ป่วย วัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อศึกษาหาความสัมพันธ์ของระดับ HBsAg titers และ HBV DNA levels กับระดับพังผืดของตับในผู้ป่วยไวรัสตับอักเสบบีเรื้อรังในระยะต่างๆของโรค ระเบียบวิธีการ ผู้ป่วยไวรัสตับอักเสบบีเรื้อรังที่ยังไม่เคยได้รับการรักษามาก่อน 176 ราย ได้รับการตรวจประเมิน ระดับพังผืดของตับโดยเครื่องตรวจพังผืดตับ(ไฟโบรสแกน). ประเมินระดับ HBsAg titers และ HBV DNA levels. และประเมินผู้ป่วยเพื่อจำแนกระยะของโรคและวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ในแต่ละกลุ่ม. ผลการวิจัย ผู้ป่วยชาย 113 รายและผู้ป่วยหญิง 63 ราย อายุเฉลี่ย 43 ปีได้เข้าร่วมการศึกษา โดยผู้ป่วยอยู่ในกลุ่ม HBeAg positive, HBeAg negativeที่มีการแบ่งตัวของไวรัสน้อย และ HBeAg negative ที่มีไวรัสมากหรือมีการอักเสบ เป็นจำนวน 29, 69 และ 78 รายตามลำดับ. จากการศึกษาพบว่ากลุ่มผู้ป่วย HBeAg positive มีระดับ HBsAg ที่สูงกว่าผู้ป่วยกลุ่มที่มี HBeAg negative โดยมีค่าเฉลี่ย 19797 และ 4282 IU/ml ตามลำดับ ความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(p&lt;0.01). ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของระดับ HBsAg level ในกลุ่มผู้ป่วย HBeAg negative ทั้งสองกลุ่ม จากการศึกษาพบว่าระดับ HBsAg มีความสัมพันธ์กับระดับ HBV DNA level ทั้งในกลุ่ม HBeAg positive และ HBeAg negative ที่มีไวรัสมากหรือมีการอักเสบ โดยพบค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ 0.698 และ 0.287 โดยมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.01 และ p=0.01 ตามลำดับ). ไม่พบความสัมพันธ์ของระดับพังผืดของตับประเมินโดยเครื่องตรวจพังผืดตับกับระดับ HBsAg และ HBV DNA Level สรุป จากการศึกษานี้ไม่พบความสัมพันธ์ของระดับพังผืดของตับประเมินโดยเครื่องตรวจพังผืดตับกับระดับ HBsAg และ HBV DNA Level โดยกลุ่มผู้ป่วย HBeAg positive มีระดับ HBsAg ที่สูงกว่าผู้ป่วยกลุ่มที่มี HBeAg negative และ พบว่าระดับ HBsAg มีความสัมพันธ์กับระดับ HBV DNA level ทั้งในกลุ่ม HBeAg positive และ HBeAg negative ที่มีไวรัสมากหรือมีการอักเสบ
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2074
title: ภาวะที่เหมาะสมของการผลิตกรดแลกติกในเฟด-แบตซ์โดยการเพาะเชื้อแบบผสมของแลกติกแอซิดแบคทีเรีย

description: ทำการหาภาวะที่เหมาะสมในการผลิตกรดแลกติกจากแบคทีเรียผลิตกรดแลกติกด้วยการออกแบบการทดลองแบบแฟคทอเรียลเพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการผลิตกรดแลกติกของเชื้อผสมระหว่าง Pediococcus acidilactici TISTR 783 และ Lactobacillus halotolerans TISTR 939 โดยกำหนดปัจจัยอิสระทั้งสี่ในการทดลองนี้เป็นความเข้มข้นของกลูโคส(20 40 และ 60 กรัมต่อลิตร) ความเข้มข้นของยีสต์สกัด (2.5 7.5 และ 12.5 กรัมต่อลิตร) ค่าพีเอช (5.5 6.5 7.5) และอุณหภูมิ(30 37 และ 45 องศาเซลเซียส) พบว่าปัจจัยหลักที่มีผลต่อการผลิตกรดแลกติกอย่างมีนัยสำคัญ (P&lt;0.01) คือ ความเข้มข้นของกลูโคสและความเข้มข้นของยีสต์สกัด เมื่อศึกษาด้วยการออกแบบทดลองแบบแฟคทอเรียลและพื้นผิวตอบสนอง วิเคราะห์ความแปรปรวนของสมการพบว่าค่าสัมประสิทธิ์การตัดสินใจเท่ากับ 0.95 (R2=0.95) ทำนายค่าการผลิตกรดแลกติกสูงสุดจากสมการเป็น 42.29 กรัมต่อลิตร เมื่อใช้เข้มข้นของกลูโคส 50 กรัมต่อลิตรและเข้มข้นของยีสต์สกัด 8 กรัมต่อลิตร พบว่ามีการผลิตกรดแลกติกตรงตามค่าสมการทำนาย เมื่อผลิตกรดแลกติกด้วยกระบวนการแบบเฟด-แบตช์ในถังปฏิกรณ์ขนาด 2 ลิตร สำหรับการผลิตกรดแลกติกในอาหารเลี้ยงเชื้อที่เหมาะสมดังกล่าวปริมาตร 1 ลิตร อัตราการกวน 50 รอบต่อนาที ควบคุมค่าพีเอช 6.5 อุณหภูมิ 30 องศาเซลเซียส ให้ภาวะคงที่ตลอดการทดลอง เมื่อเชื้อเข้าสู่ช่วงปลายระยะเอ็กโปเนนเชียล ชั่วโมงที่ 10 จึงเติมสารละลายความเข้มข้นของกลูโคสจากแป้งมันไฮโดรไลซ์และความเข้มข้นของยีสต์สกัด 800 มิลลิตรให้มีความเข้มข้นของกลูโคสและยีสต์สกัดในอาหารทดลองเป็น 50 และ 8 กรัมต่อลิตร พบว่ามีค่าการผลิตกรดแลกติกเป็น 42.30 กรัมต่อลิตรดังสมการทำนาย
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/11fike
title: Fig2A_NiO14nm.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/7ub83o
title: Fig2A_NiO30nm.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/8kxvkb
title: Fig2A_NiO1nm.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/abqfwa
title: FigS9A.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/cvy2xf
title: Fig2A_NiO5nm.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/fh24dw
title: Fig2A_NiO20nm.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/gxudvy
title: Fig2A_NiO25nm.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/m4e8x6
title: FigS9B.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/uupkop
title: Fig2A_NiO50nm.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ocwidn/uutdwz
title: Fig2A_NiO0nm.txt

description: :unav
DOI: 10.13140/rg.2.2.21340.74889
title: Habitats in transact 20190724_007
DOI: 10.14457/cu.the.2011.2075
title: การใช้พอลิเอมีนและพอลิเอมีนที่สกัดจากไซยาโนแบคทีเรียเพื่อยืดอายุการเก็บรักษาของผลกล้วยหอมทอง

description: การศึกษาผลของการใช้พอลิเอมีนและพอลิเอมีนที่สกัดจากไซยาโนแบคทีเรียก่อนการเก็บรักษาต่อคุณภาพและอายุการเก็บรักษากล้วยหอมทอง (Musa acuminata, AAA group, Gros Michel subgroup, cultivar “HOM THONG”) โดยจุ่มผลกล้วยในสารละลายพอลิเอมีนชนิดต่างๆ ที่ความเข้มข้น 0.1, 1 และ 10 ppm เป็นเวลา 5 นาที แล้วนำมาเก็บรักษาที่อุณหภูมิ 25 °C เป็นเวลา 13 วัน พบว่าการจุ่มกล้วยหอมทองในสารละลาย putrescine ที่ความเข้มข้น 1 ppm สามารถช่วยชะลอการเปลี่ยนแปลงสีเปลือก ความแน่นเนื้อ และปริมาณของแข็งที่ละลายน้ำได้ ส่วนการจุ่มสารละลาย spermine ที่ความเข้มข้น 0.1 ppm พบว่า สามารถช่วยชะลอการเปลี่ยนแปลงของปริมาณของแข็งที่ละลายน้ำได้ สำหรับการจุ่มสารละลาย spermidine ที่ความเข้มข้น 0.1 ppm มีแนวโน้มว่าสามารถช่วยชะลอการสูญเสียน้ำหนักสด การเปลี่ยนแปลงสีเปลือก ความสว่างของสีเปลือก ความแน่นเนื้อ และปริมาณของแข็งที่ละลายน้ำได้ของกล้วยหอมทองได้ดีกว่าชุดการทดลองอื่นๆ ส่วนการจุ่มสารละลายพอลิเอมีนที่สกัดได้จากไซยาโนแบคทีเรียที่ความเข้มข้น 10 ppm สามารถชะลอการสูญเสียน้ำหนักสด การเปลี่ยนแปลงสีเปลือก ความแน่นเนื้อ และปริมาณของแข็งที่ละลายน้ำได้ดีกว่าชุดการทดลองอื่นๆ นอกจากนี้พบว่าสารละลาย พอลิเอมีนที่สกัดได้จากไซยาโนแบคทีเรียความเข้มข้น 10 ppm สามารถป้องกันการเกิด chilling injury ของกล้วยหอมทองได้ดีที่สุดเมื่อเก็บรักษาที่อุณหภูมิ 4 °C เป็นเวลา 8 วัน โดยการจุ่มสารละลายดังกล่าวสามารถช่วยชะลอการเปลี่ยนแปลงสีเปลือก การเกิดสีดำของเปลือก เปอร์เซนต์การรั่วไหลไอออน ปริมาณสารประกอบฟีนอลิก แอกทิวิตีของเอนไซม์พอลิฟีนอล ออกซิเดสและการลดลงของปริมาณพอลิเอมีนชนิดที่เป็นโมเลกุลอิสระในกล้วยหอมทอง