cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2160
title: การปรับปรุงสมบัติต้านจุลินทรีย์ของผ้าฝ้ายด้วยน้ำมันหอมระเหยข่าและสารสกัดข่า

description: งานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาการใช้สมุนไพรไทย (ข่า) ในการปรับปรุงสมบัติต้านจุลินทรีย์ของผ้าฝ้าย ข่าที่นำมาตกแต่งบนผ้าฝ้ายมี 2 ชนิดได้แก่ น้ำมันหอมระเหยข่าทางการค้าและสารสกัดข่าที่เตรียมได้จากงานวิจัยโดยใช้เทคนิคจุ่มอัด-อบให้แห้ง จากนั้นนำมาทดสอบสมบัติต้านจุลินทรีย์ Staphylococcus aureus ตามมาตรฐาน AATCC 100-1999 ได้ทำการศึกษาการสกัดข่าแห้งและข่าสดด้วยเอทานอลที่ภาวะต่างกัน ได้แก่ 1) อุณหภูมิห้อง เป็นเวลา 1 วัน 2) อุณหภูมิ 60 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 45 นาที แล้วนำสารสกัดที่ได้ไปตกแต่งบนผ้าฝ้ายด้วยความเข้มข้นต่างๆ ได้แก่ ร้อยละ 0.5 และ 1 พบว่าผ้าฝ้ายที่ไม่ตกแต่งด้วยสารสกัดข่ามีการลดลงของจุลินทรีย์เพียง ร้อยละ 56.3 ในขณะที่ผ้าฝ้ายที่ตกแต่งด้วยสารสกัดข่าแห้งมีการลดลงของจุลินทรีย์มากถึง 72.9 และ 99.9 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ และสารสกัดข่าสดที่ ร้อยละ 1 มีการลดลงของจุลินทรีย์ ร้อยละ 95.6 ดังนั้นเมื่อพิจารณาส่วนประกอบของสารออกฤทธิ์ต้านจุลินทรีย์ที่วิเคราะห์ได้จากเทคนิค GC-MS ประกอบกับการลดลงของจุลินทรีย์ที่สูงถึง ร้อยละ 99.9 และพลังงานที่ใช้ในการสกัดแล้ว วิธีที่เหมาะสมในการสกัดข่าคือการสกัดข่าแห้งด้วยเอทานอลที่อุณหภูมิห้องเป็นเวลา 24 ชั่วโมง และความเข้มข้นของสารสกัดข่าแห้งที่เหมาะสมในการตกแต่งบนผ้าฝ้ายคือ ร้อยละ 1 และในทำนองเดียวกันสำหรับน้ำมันหอมระเหยข่าทางการค้าได้นำมาตกแต่งบนผ้าฝ้ายที่ความเข้มข้นต่างๆ ได้แก่ ร้อยละ 1, 3, 5 และ 10 พบว่าเมื่อความเข้มข้นเพิ่มขึ้นการลดลงของจุลินทรีย์ก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกันที่ ร้อยละ 85.4, 91.9, 91.8 และ 99.3 แต่เมื่อพิจารณาถึงความปลอดภัยจากการระคายเคืองของผิวหนังของผู้ใช้ที่ห้ามใช้สารดังกล่าวมากกว่า ร้อยละ 5 ดังนั้นความเข้มข้นของน้ำมันหอมระเหยข่าที่เหมาะสมคือ ร้อยละ 3 นอกจากนี้ได้ทำการศึกษาความคงทนของสมบัติต้านจุลินทรีย์ของน้ำมันหอมระเหยข่าและสารสกัดข่าจากข่าแห้งบนผ้าฝ้ายต่อการซักล้าง ต่อการอาบแสง ต่อเหงื่อ ต่อการรีดร้อน และการเปลี่ยนสีภายหลังการตกแต่ง พบว่าสารต้านจุลินทรีย์ทั้ง 2 ชนิดมีความคงทนต่อการซักล้างดี แต่ไม่ทนต่อเหงื่อ สารสกัดข่าแห้งมีความคงทนต่อแสงและการรีดร้อนดีกว่าน้ำมันหอมระเหยข่า แต่ทำให้ผ้าเหลืองขึ้นมากกว่าน้ำมันหอมระเหยข่า
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2162
title: ผลของขนาดของเสียประเภทแก้ว ที่ใช้ทดแทนแร่เฟลด์สปาร์ ในการผลิตกระเบื้องเซรามิก

description: งานวิจัยนี้นำเศษแก้วรีไซเคิลสีเขียวจาก โรงงาน บางกอกกล๊าส มาทดแทนเฟลด์สปาร์ ในการผลิตกระเบื้องเซรามิก โดยใช้อัตราส่วนผสมดินดำต่อเศษแก้ว 8 ต่อ 5 คิดเป็นร้อยละ 60 ของส่วนผสมทั้งหมด รวมกับทรายแก้วอบแห้งร้อยละ 40 ความชื้นร้อยละ 10 ของส่วนผสมทั้งหมด แปรค่าขนาดเศษแก้วที่ใช้ เป็น ขนาดที่เล็กกว่า 0.295, 0.147, 0.104 และ 0.075 มิลลิเมตร ตามลำดับ ขึ้นรูปเป็นแผ่นกระเบื้องขนาด 4x4 ตารางนิ้ว ด้วยความดันการอัดขึ้นรูป 100 บาร์ เผาที่ อุณหภูมิ 1200, 1150 และ 1100 ๐ ซ ตามลำดับ สำหรับการผสมวัตถุดิบแบบแห้ง พบว่าเศษแก้วขนาด 0.295 มิลลิเมตร เนื้อวัตถุดิบผสมกันอย่างไม่ทั่วถึง ทำให้กระเบื้องหลังเผาแตกหักง่าย ส่วนการแทนด้วยขนาดเศษแก้วที่เล็กกว่า 0.147, 0.104 และ 0.075 มิลลิเมตร เมื่อนำมาทดสอบคุณภาพทางกายภาพ ตามมาตรฐานอุตสาหกรรมกระเบื้องปูพื้น พบว่า ขนาดแก้วทดแทนระหว่าง 0.075-0.104 มิลลิเมตร สามารถผลิตกระเบื้องที่มีจุดสุกตัวของเนื้อกระเบื้องประมาณ 1150-1200 ๐ ซ นอกจากนั้นการใช้แก้วขนาดเล็กกว่า 0.104 มิลลิเมตร โดยการผสมวัตถุดิบแบบเปียก เมื่อเผาที่ 1200 องศาเซลเซียสสามารถผลิตกระเบื้องผ่านเกณฑ์มาตรฐานอุตสาหกรรมกระเบื้องปูพื้น (มอก.37-2529) และเมื่อเผาที่ 1150 องศาเซลเซียสสามารถผลิตกระเบื้องผ่านเกณฑ์มาตรฐานอุตสาหกรรมกระเบื้องบุผนัง (มอก.614-2529) ดังนั้นในการใช้เศษแก้วทดแทนขนาดหยาบขึ้นในการผลิตกระเบื้องเซรามิก จะช่วยลดค่าใช้จ่ายมากกว่าครึ่งจากการสูญเสียไปกับพลังงานการบดเศษแก้ว
DOI: 10.5281/zenodo.3546039
title: iRealPro Corpus of Jazz Standards

description: The first release of 1,186 kern files from the iRealB Corpus of Jazz Standards. A discussion of the conversion and basic descriptive statistics can be found here: http://icmpc-escom2012.web.auth.gr/files/papers/909_Proc.pdf
DOI: 10.7910/dvn/cqtbfd/chontx
title: jepp_socdem_replication.do

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/cqtbfd/xoaclz
title: jepp_socdem_replication.dta

description: :unav
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2163
title: ข้าวเกรียบจากแป้งข้าวผสมแครอทสำหรับอบด้วยไมโครเวฟ

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์ข้าวเกรียบเสริมแครอทสำหรับอบด้วยไมโครเวฟ งานวิจัยส่วนแรกเป็นการทดสอบแนวความคิดผลิตภัณฑ์จากผู้ทดสอบ 100 คน พบว่าร้อยละ 71 ให้การยอมรับในแนวคิดผลิตภัณฑ์และสนใจที่จะซื้อ ส่วนที่สองเป็นการศึกษาผลของปริมาณแอมิโลสและความชื้นในแผ่นข้าวเกรียบดิบต่อลักษณะทางกายภาพของผลิตภัณฑ์ แปรอัตราส่วนแป้งข้าวเหนียวต่อแป้งข้าวเจ้าในสูตรเป็น 4 ระดับ (40:0, 35:5, 30:10, และ 25:15) และแปรเวลาในการอบแห้งแผ่นข้าวเกรียบดิบที่อุณหภูมิ 55 °C เป็น 10, 12 และ 14 ชั่วโมง พบว่าปัจจัยทั้ง 2 มีอิทธิพลร่วมกันต่อค่าความชื้น aw และลักษณะทางกายภาพของผลิตภัณฑ์ ผลิตภัณฑ์ที่ใช้เวลาอบนานและมีปริมาณแอมิโลสสูงมีอัตราส่วนการพองตัวต่ำกว่า มีความแข็งและเปราะมากกว่า จึงเลือกสูตรแป้งข้าวเหนียวต่อแป้งข้าวเจ้า 40:0 และ 35:5 ใช้เวลาอบแห้งข้าวเกรียบดิบ 12 ชั่วโมง ศึกษาการลดความชื้น และ aw ของแผ่นข้าวเกรียบดิบโดยใช้มอลโตเดกซ์ทรินหรือกัวร์กัม โดยแปรระดับของสารเป็น 0, 0.1 และ 0.2% พบว่าเมื่อเพิ่มปริมาณ มอลโตเดกซ์ทรินหรือกัวร์กัมทำให้ผลิตภัณฑ์มีความชื้น aw และอัตราส่วนการพองตัวลดลง แต่แข็งและเปราะมากขึ้น โดยสูตรที่เติมมอลโตเดกซ์ทรินทำให้ผลิตภัณฑ์มีความแข็งและเปราะมากกว่าสูตรที่เติมกัวร์กัมในระดับที่เท่ากัน นอกจากนี้พบว่า สูตรผสมแป้งข้าวเจ้า (35:5) มีความแข็งมากกว่า และมีอัตราส่วนการพองตัวน้อยกว่าสูตรที่ไม่ผสมแป้งข้าวเจ้า (40:0) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p ≤ 0.05) จึงเลือกสูตรที่ไม่ผสมแป้งข้าวเจ้า (40:0) โดยเติมมอลโตเดกซ์-ทรินหรือกัวร์กัม 0.1 % สำหรับการศึกษาในขั้นต่อไป ส่วนที่สามเป็นการศึกษาภาวะที่เหมาะสมในการอบพองข้าวเกรียบดิบด้วยเตาอบไมโครเวฟ 3 ระดับ (800, 900, 1100 วัตต์) และเวลาในการอบ (30, 35, 40 วินาที) พบว่ากำลังไฟไม่มีอิทธิพลต่อลักษณะทางกายภาพ แต่ที่ระยะเวลาการอบมากขึ้นทำให้ความชื้นและ aw ลดลง อัตราส่วนการพองตัวเพิ่มขึ้น สรุปสูตรและภาวะที่เหมาะสมในการผลิตได้แก่ สูตรแป้งข้าวเหนียวล้วน (40:0) เติมกัวร์กัม 0.1% อบแห้งในเครื่องอบแห้งแบบถาด ที่อุณหภูมิ 55 ° C เป็นเวลา 12 ชั่วโมง เนื่องจากเป็นสูตรที่ผลิตภัณฑ์มีค่า aw ต่ำ (0.689) และมีค่าทางคุณภาพและประสาทสัมผัสที่ยอมรับ โดยสามารถอบพองด้วยเตาอบไมโครเวฟที่ 800 – 1100 วัตต์ เป็นเวลา 35± 5 วินาที เมื่อพิจารณาคุณค่าทางโภชนาการพบว่า ผลิตภัณฑ์ 100 กรัม ประกอบด้วยไขมัน 9.53 กรัม ใยอาหาร 10.57 กรัม ให้พลังงาน 375.37 กิโลแคลอรี่ ผลิตภัณฑ์ที่พัฒนาได้มีไขมันอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานอุตสาหกรรมขนมกรอบจากธัญชาติ (มอก.1534-2541) และใกล้เคียงกับผลิตภัณฑ์ข้าวเกรียบที่ขายตามท้องตลาด แต่มีใยอาหารสูงกว่า เมื่อทดสอบการยอมรับผลิตภัณฑ์ด้วยวิธี Home Use Test พบว่าตัวแทนผู้บริโภค ร้อยละ 94.3 ยอมรับในผลิตภัณฑ์ เมื่อศึกษาเปลี่ยนแปลงคุณภาพผลิตภัณฑ์โดยเก็บผลิตภัณฑ์ในถุง meltallized aluminium ภายใต้บรรยากาศปกติและเก็บรักษาที่อุณหภูมิห้อง พบว่าสามารถเก็บผลิตภัณฑ์ได้อย่างน้อย 3 เดือน โดยที่ผู้บริโภคยังให้การยอมรับในผลิตภัณฑ์
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2164
title: การสังเคราะห์ยูรีเทนออยล์จากน้ำมันละหุ่ง/น้ำมันปาล์มและน้ำมันละหุ่ง/น้ำมันสบู่ดำ

description: งานวิจัยนี้เป็นการนำน้ำมันปาล์ม น้ำมันสบู่ดำหรือน้ำมันลินสีด นำมาทำปฏิกิริยากับน้ำมันละหุ่งและโทลูอีนไดไอโซไซยาเนต ที่อัตราส่วนโดยโมลระหว่างหมู่ไฮดรอกซิลต่อหมู่ไอโซไซยาเนต เท่ากับ 1:0.8 ทั้งที่ใช้และและไม่ใช้เมทานอลเป็นสารบล็อก ได้เป็นยูรีเทนออยล์นำยูรีเทนออยล์ที่สังเคราะห์ได้จากน้ำมันละหุ่งมาวิเคราะห์ และทดสอบสมบัติเปรียบเทียบกับคอนเวนชันนอลยูรีเทนออยล์ และยูรีเทนออยล์ทางการค้า จากการทดลองพบว่า การสังเคราะห์ยูรีเทนออยล์จากน้ำมันละหุ่งจะใช้เวลาในการทำปฏิกิริยามากกว่าการสังเคราะห์จากกลีเซอรอลโดยยูรีเทนออยล์ที่สังเคราะห์ได้ทุกสูตรมีลักษณะเป็นของเหลวหนืดสีเหลือง และยูรีเทนออยล์ที่สังเคราะห์จากน้ำมันละหุ่งมีความหนืดต่ำกว่าและใช้เวลาในการแห้งตัวนานกว่าคอนเวนชันนอลยูรีเทนออยล์ ซึ่งยูรีเทนออยล์ที่สังเคราะห์ได้จากน้ำมันปาล์มใช้เวลาในการแห้งเป็นฟิล์มนานที่สุด และที่สังเคราะห์ได้จากน้ำมันลินสีดใช้เวลาในการแห้งน้อยที่สุด นอกจากนี้ ยังพบด้วยว่า เมื่อใช้ เมทานอลเป็นสารบล็อกจะทำให้ยูรีเทนออยล์แห้งตัวเป็นฟิล์มเร็วขึ้น จากการทดสอบสมบัติและเปรียบเทียบกับยูรีเทนออยล์ทางการค้า พบว่ายูรีเทนออยล์ที่สังเคราะห์ได้มีความหนืดต่ำกว่าและใช้เวลาในการแห้งตัวนานกว่า สำหรับสมบัติของฟิล์ม พบว่า ส่วนใหญ่ใกล้เคียงกัน กล่าวคือฟิล์มมีความติดแน่น ความอ่อนตัว ความทนทานต่อแรงกระแทก ความทนน้ำ และความทนกรดดีเยี่ยม อย่างไรก็ตาม ฟิล์มยูรีเทนออยล์ที่สังเคราะห์มีความแข็งและทนด่างต่ำกว่ายูรีเทนอออล์ทางการค้า โดยยูรีเทนออยล์ที่สังเคราะห์ได้จากน้ำมันละหุ่งมีความทนด่างต่ำที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2165
title: การสังเคราะห์พรีเคอเซอร์ของแล็กทิกแอซิดและบิส-2-ไฮดรอกซีเอทิลเทเรฟแทเลตที่เกิดการเชื่อมขวางได้

description: งานวิจัยนี้มุ่งเน้นเพื่อเตรียมพรีเคอเซอร์ที่สามารถเกิดการเชื่อมขวางได้จากบิส-2-ไฮดรอกซีเอทิล- เทเรฟแทเลต (BHET) และแล็กทิกแอซิดเพื่อใช้ประโยชน์เป็นพอลิเอสเทอร์เชื่อมขวางที่สามารถย่อยสลายได้ พรีเคอเซอร์สังเคราะห์จากปฏิกิริยาระหว่างเมทาอะคริลิกแอนไฮไดรด์ (MAAH) กับ BHET ทางการค้า และแล็กทิกแอซิดพรีพอลิเมอร์ (Pre-LA) จากการเตรียม Pre-LA ด้วยปฏิกิริยาพอลิเมอไรเซชันแบบควบแน่น ระหว่างแล็กทิกแอซิดมอนอเมอร์และเอทิลีนไกลคอล (EG) 1-10% โดยโมล พบว่าอุณหภูมิและเวลาในการทำ ปฏิกิริยาที่เพิ่มขึ้น รวมถึงการเติมทินออกโทเอตส่งผลให้พรีพอลิเมอร์ที่ได้มีน้ำหนักโมเลกุลสูงขึ้น แต่เมื่อเพิ่ม ปริมาณและปรับลำดับการเติม EG ให้เร็วขึ้น พบว่าน้ำหนักโมเลกุลของพรีพอลิเมอร์มีค่าลดลง เมื่อนำ Pre-LA ไปเตรียมเป็นพรีเคอเซอร์ ผลจาก 1H-NMR แสดงให้เห็นว่าระดับการแทนที่หมู่ไฮดรอกซิลด้วยพันธะคู่ของ MAAH มีค่าระหว่าง 44 และ 95% ขึ้นกับสภาวะที่ใช้ในการ end-cap และชนิดของ Pre-LA โดย Pre-LA 8 และ 10 %EG ยังไม่สามารถเตรียมเป็นพรีเคอเซอร์ได้สำเร็จเนื่องจากเกิดปัญหาการเชื่อมขวางระหว่างทำ ปฏิกิริยา end-capping ในการเตรียม BHET-precursor พบว่าสามารถแทนที่หมู่ไฮดรอกซิลที่ตำแหน่งปลาย ของ BHET ได้ทั้งหมดด้วยพันธะคู่ของ MAAH เมื่อเตรียมที่ 120°C เป็นเวลา 3 ชั่วโมง ด้วยอัตราส่วน BHET : MAAH เป็น 1 : 2.5 (โดยโมล) เมื่อพิจารณา DSC เทอร์โมแกรมของพรีเคอเซอร์ที่ยังไม่ผ่านการบ่ม จะพบพีค การคายความร้อนที่แสดงถึงการ curing ใน LA-precursor 5 และ 6% EG และ BHET-precursor นอกจากนี้ ยังพบว่า DSC เทอร์โมแกรมของ LA-precursor 1 2 และ 4% EG ไม่มีความแตกต่างกันทั้งก่อนและหลังการ บ่มด้วยความร้อน โดยยังเห็นช่วงการหลอมเหลว จึงทำให้สรุปได้ว่ามีเพียง LA-precursor ที่เตรียมจากพรีพอลิ- เมอร์ด้วยปริมาณ EG ร้อยละ 5 – 6 และ BHET-precursor ที่สามารถพัฒนาเป็นเทอร์โมเซต จากการวิเคราะห์ เสถียรภาพทางความร้อนด้วย TGA ของพรีเคอเซอร์ผสมระหว่าง LA-precursor และ BHET-precursor ที่ อัตราส่วนต่างๆ พบว่าสารตัวอย่าง (หลังการบ่มด้วยความร้อน) มีแนวโน้มให้โครงสร้างที่มีเสถียรภาพทางความ ร้อนที่ดีขึ้นเมื่อเพิ่มสัดส่วนของ BHET-precursor รวมถึงใช้ LA-precursor ที่เตรียมจากพรีพอลิเมอร์ที่ EG ปริมาณมากกว่า
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2166
title: ผลของปริมาณมอนต์มอริลโลไนต์ต่อการเกิดนิวเคลียสผลึกของพอลิโพรพิลีน

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาผลของปริมาณมอนต์มอริลโลไนต์และมอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปรต่อการเกิดนิวเคลียสผลึกของพอลิโพรพิลีน โดยนำพอลิโพรพิลีนผสมกับมอนต์มอริลโลไนต์หรือ มอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปรปริมาณ 0.075%-3.0% โดยน้ำหนัก ด้วยเครื่องผสมแบบปิด จากนั้น นำพอลิโพรพิลีนคอมพอสิตที่เตรียมได้ไปขึ้นรูปเป็นชิ้นงาน โดยกระบวนการแบบอัดและแบบหล่อแผ่นสกรูเดี่ยว นำชิ้นงานไปตรวจสอบประสิทธิภาพในการเป็นสารก่อนิวเคลียสผลึกของมอนต์- มอริลโลไนต์และมอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปร ด้วยเทคนิคดิฟเฟอเรนเชียลสแกนนิงคาลอริเมทรีและเทคนิคเอกซ์เรย์ดิฟแฟรกชัน ศึกษาสมบัติทางความร้อนและสมบัติเชิงกลของชิ้นงานตัวอย่าง จากการทดลองพบว่า การใส่มอนต์มอริลโลไนต์หรือมอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปรแม้ปริมาณเพียงเล็กน้อย มีผลทำให้พอลิโพรพิลีนมีอุณหภูมิการเกิดผลึกและดีกรีความเป็นผลึกเพิ่มขึ้น รวมทั้งทำให้สเฟียรูไลต์พอลิโพรพิลีนมีขนาดเล็กลง ชี้ให้เห็นว่า ทั้งมอนต์มอริลโลไนต์และ มอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปรสามารถทำหน้าที่เป็นสารก่อนิวเคลียสผลึกของพอลิโพรพิลีนได้ โดยมอนต์มอริลโลไนต์มีประสิทธิภาพสูงกว่ามอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปร จากเอกซ์เรย์ดิฟแฟรกโตแกรมแสดงให้เห็นว่า มอนต์มอริลโลไนต์ชักนำให้พอลิโพรพิลีนเกิดผลึกแบบแอลฟา ในขณะที่มอนต์- มอริลโลไนต์ดัดแปรชักนำให้เกิดผลึกแบบแอลฟาส่วนใหญ่และมีผลึกแบบบีตาปะปนอยู่ในปริมาณต่ำ ผลการทดสอบสมบัติทางความร้อนและสมบัติเชิงกลพบว่า การใส่มอนต์มอริลโลไนต์ทั้งชนิดที่ไม่ผ่านและผ่านการดัดแปรในปริมาณที่เหมาะสม ทำให้เสถียรภาพทางความร้อน ความทนแรงดึงและความทนแรงกระแทกของพอลิโพรพิลีนมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น จากการพิจารณาประสิทธิภาพการเป็นสารก่อนิวเคลียสผลึกและความสามารถในการกระจายตัวในพอลิโพรพิลีนเมทริกซ์ของมอนต์มอริลโลไนต์หรือมอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปร รวมทั้งเสถียรภาพทางความร้อนและสมบัติเชิงกลของชิ้นงานพอลิโพรพิลีน ทำให้สรุปได้ว่า ปริมาณมอนต์มอริลโลไนต์และมอนต์มอริลโลไนต์ดัดแปรที่เหมาะสมในการผสมกับพอลิโพรพิลีนทั้งกระบวนการขึ้นรูปแบบอัดและแบบหล่อแผ่นสกรูเดี่ยวคือ 1.0% และ 0.1% โดยน้ำหนัก ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2167
title: การเตรียมคอมพอสิตของยางคาร์บอซิเลตสไตรีนบิวทาไดอีน/ยางธรรมชาติ/นาโนซิลิกาห่อหุ้มด้วยพอลิสไตรีน

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเตรียมนาโนคอมพอสิตของยางผสมระหว่าง ยางคาร์บอซิเลตสไตรีนบิวทาไดอีน (XSBR) และยางธรรมชาติ เติมด้วยนาโนซิลิกาห่อหุ้มด้วย พอลิสไตรีน โดยการผสมยาง XSBR กับยางธรรมชาติที่อัตราส่วนโดยน้ำหนักแห้ง เท่ากับ 70/30 50/50 และ 30/70 ก่อนผสมกับนาโนซิลิกาห่อหุ้มด้วยพอลิสไตรีนปริมาณ 3 ส่วนต่อยางร้อยส่วน โดยผสมในสภาพเลเท็กซ์ ซึ่งนาโนเลเท็กซ์ของนาโนซิลิกาห่อหุ้มด้วยพอลิสไตรีนถูกสังเคราะห์ด้วยกระบวนการเกิดพอลิเมอร์แบบ ‘อินซิทู’ ดิฟเฟอเรนเชียลไมโครอิมัลชันของสไตรีนมอนอเมอร์กับ นาโนซิลิกาที่ผ่านการเตรียมผิวด้วยสารคู่ควบเมทาคริลอกซีโพรพิลไตรเมทอกซีซิเลน ซึ่งอนุภาคไฮบริดขนาดนาโนเมตรที่เตรียมได้มีโครงสร้างแบบ ‘คอร์-เชลล์’ และมีขนาดอนุภาคเฉลี่ยเท่ากับ 34 นาโนเมตร โดยเลเท็กซ์ผสมของยาง XSBR ยางธรรมชาติและนาโนซิลิกาห่อหุ้มด้วย พอลิสไตรีนถูกหล่อให้เป็นแผ่นในแม่แบบที่ทำจากกระจก แล้วทำให้แห้งในอากาศ ตามด้วยการบ่มในเตาอบที่อุณหภูมิ 80 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 3 ชั่วโมง จากนั้นชิ้นงานได้ถูกตรวจสอบสมบัติเชิงกล (ด้านความทนแรงดึง ความทนทานต่อการฉีกขาดและความแข็ง) สมบัติเชิงกลพลวัต พฤติกรรมทางความร้อนและสัณฐานวิทยาด้วยเครื่องทดสอบยูนิเวอร์แซล เครื่องวัดความแข็ง ชอร์เอ เครื่องวิเคราะห์สมบัติเชิงกลพลวัต เครื่องเทอร์โมแกรวิเมทริกแอนาไลเซอร์และกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราดตามลำดับ ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าสมบัติด้าน ความทนแรงดึง สมบัติเชิงกลพลวัตของยางผสมนาโนคอมพอสิตได้รับการปรับปรุงด้วยการเติมนาโนซิลิกาห่อหุ้มด้วยพอลิสไตรีน ในขณะที่ อนุภาคของนาโนซิลิกาห่อหุ้มด้วยพอลิสไตรีนมีผลต่อความทนทานต่อการฉีกขาด ความแข็งและเสถียรภาพทางความร้อนของยางผสมนาโนคอมพอสิต อย่างไม่มีนัยสำคัญ
DOI: 10.5445/ir/1000099737
title: Friction data by UHV Microtribometry

description: During sliding of metallic surfaces, the near surfaces undergo significant changes in terms of topography, composition and microstructure. Since friction and wear behavior of the materials are strongly influenced by sub-surface deformations, it is fundamental to investigate these effects. Therefore, the present study aims towards a better understanding of the behavior of friction depending on well-defined initial microstructures. By performing sliding experiments on Au-Ni multilayer samples under ultrahigh vacuum (UHV) conditions, we observe that the individual layer thickness of multilayer systems has a strong influence on friction behavior due to the transition in the dominant deformation mechanism near the surface. The experiments reported here provide a new route for lowering the friction force of metallic material systems in dry contact by providing more stable microstructures and alloy formation. Through ultrafine grains present in the alloy formed by mechanical mixing the number of grain boundaries strongly increases and hence, grain boundary-mediated deformation results in the low friction coefficient.
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2168
title: การเตรียมและสมบัติของอีวีเอ/พอลิสไตรีน/มอนต์มอริลโลไนต์นาโนคอมพอสิต

description: งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อเตรียมนาโนคอมพอสิตจากเอทิลีนไวนิลแอซีเทตโคพอลิเมอร์ (อีวีเอ) พอลิสไตรีนอนุภาคขนาดนาโนเมตร และมอนต์มอริลโลไนต์ด้วยการผสมในสภาพเลเท็กซ์ ซึ่งนาโนเลเท็กซ์ของพอลิสไตรีนถูกสังเคราะห์ด้วยกระบวนการเกิดพอลิเมอร์แบบดิฟเฟอเรนเชียลไมโครอิมัลชัน โดยใช้โซเดียมโดเดซิลซัลเฟต และ 2,2’-อะโซบิสไอโซบิวทิโรไนไตร์ลเป็นสารลดแรงตึงผิวและสารเริ่มปฎิกิริยา ตามลำดับ โดยปริมาณของแข็งในนาโนเลเท็กซ์ที่วัดด้วยวิธีชั่งน้ำหนักมีค่าประมาณ 22 เปอร์เซ็นต์ ขนาดอนุภาคเฉลี่ยของพอลิสไตรีนที่หาจากเครื่องวัดขนาดอนุภาคด้วยเทคนิคการกระเจิงแสงแบบพลวัตมีค่าเท่ากับ 15 นาโนเมตร และสัณฐานของอนุภาคพอลิสไตรีนรูปทรงกลมถูกตรวจพบด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่าน พอลิเมอร์ผสมของอีวีเอและพอลิสไตรีนขนาดอนุภาคระดับนาโนเมตรที่มีอัตราส่วนโดยน้ำหนักแห้งเท่ากับ 90/10, 80/20 และ70/30 ได้ถูกผสมกับมอนต์มอริลโลไนต์ปริมาณ 1, 3 และ 5 ส่วนต่อเรซินร้อยส่วน ด้วยเครื่องปั่นผสมความเร็วสูง ที่ความเร็ว 3000 รอบต่อนาที เป็นเวลา 5 นาที ของผสมที่เตรียมได้ถูกหล่อ ในแม่แบบที่ทำจากกระจก แล้วนำไปขึ้นรูปด้วยวิธีอัดแบบให้เป็นแผ่นบางๆ ต่อไป จากนั้นชิ้นงานได้ถูกตรวจสอบโครงสร้าง สมบัติด้านความทนแรงดึง สมบัติเชิงกลพลวัต พฤติกรรมทางความร้อน และสัณฐานวิทยาด้วยเครื่องเอ็กซเรย์ดิฟแฟรกโทมิเตอร์ เครื่องทดสอบยูนิเวอร์แซล เครื่องวิเคราะห์สมบัติเชิงกลพลวัต เครื่องเทอร์โมแกรวิเมทริกแอนาไลเซอร์ และกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด ตามลำดับ ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า สมบัติด้านความทนแรงดึง สมบัติเชิงกลพลวัต เสถียรภาพทางความร้อนของนาโนคอมพอสิตได้ถูกปรับปรุงเมื่อเติมมอนต์มอ-ริลโลไนต์ในปริมาณที่เหมาะสม
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2169
title: วัสดุไฮบริดของอีวีเอ/พอลิสไตรีนขนาดนาโน/นาโนซิลิกา

description: วัสดุไฮบริดระหว่างสารอินทรีย์-อนินทรีย์ของเอทิลีนไวนิลแอซีเทตโคพอลิเมอร์ (อีวีเอ)/ พอลิสไตรีนอนุภาคขนาดนาโนเมตร/นาโนซิลิกาถูกเตรียมโดยการผสมในสภาพของเลเท็กซ์ ซึ่ง นาโนเลเท็กซ์ของพอลิสไตรีนถูกสังเคราะห์ด้วยกระบวนการเกิดพอลิเมอร์แบบดิฟเฟอเรนเชียล ไมโครอิมัลชัน โดยใช้โซเดียมโดเดซิลซัลเฟต และเอโซบิสไอโซบิวทิโรไนไตร์ลเป็นสารลดแรงตึงผิวและสารเริ่มปฏิกิริยา ตามลำดับ โดยพอลิสไตรีนอนุภาคขนาดนาโนเมตรที่เตรียมได้ถูกตรวจสอบด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่าน และเครื่องวัดขนาดอนุภาคด้วยเทคนิคการกระเจิงแสงแบบพลวัต พบว่า อนุภาคทรงกลมของพอลิสไตรีนมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเฉลี่ยเท่ากับ 15 นาโนเมตร ซึ่งพอลิเมอร์ผสมอีวีเอ/พอลิสไตรีนอัตราส่วน 90/10 80/20 70/30 และ 60/40 โดยน้ำหนักแห้ง ถูกผสมกับนาโนซิลิกาปริมาณ 0.1 และ 0.5 ส่วนต่อเรซินร้อยส่วน ด้วยเครื่องปั่นผสมเชิงกลที่ความเร็ว 100 รอบต่อนาที เป็นเวลา 2 ชั่วโมง เลเท็กซ์ผสมถูกนำไปหล่อให้เป็นแผ่นในแม่แบบที่ทำจากกระจก ก่อนทำให้แห้งในอากาศ 1 วัน แล้วอบในเตาอบที่อุณหภูมิ 70 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 6 ชั่วโมง จากนั้นชิ้นงานถูกนำไปตรวจสอบสมบัติด้านความทนแรงดึง สมบัติเชิงกลพลวัต พฤติกรรมทางความร้อน และสัณฐานวิทยาด้วยเครื่องทดสอบยูนิเวอร์แซล เครื่องวิเคราะห์สมบัติเชิงกลพลวัต เครื่องเทอร์โมแกรวิเมทริกแอนาไลเซอร์ และกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด ตามลำดับ ซึ่งการใส่พอลิสไตรีนอนุภาคขนาดนาโนเมตรและนาโนซิลิกา ในปริมาณที่เหมาะสมได้แสดงการปรับปรุงความทนแรงดึง ยังส์มอดุลัส สมบัติเชิงกลพลวัต และเสถียรภาพทางความร้อนของอีวีเอ ขณะที่เปอร์เซ็นต์การยืดตัว ณ จุดขาดมีค่าลดลง
DOI: 10.5445/ir/1000099798
title: Rohdaten zu Manuskript Antje Dollmann et al.; November 2019
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2170
title: การแสดงออกในระยะแรกของยีนใหม่ที่ตอบสนองต่อความเค็มในข้าว Oryza sativa L. หลังจากได้รับภาวะเครียดจากความเค็มและภาวะเครียดทางกายภาพต่าง ๆ

description: นิวคลีโอลิน (nucleolin) เป็น multifunctional protein ที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการเมแทบอลิซึมภายในเซลล์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสร้างไรโบโซม พบมากบริเวณนิวคลีโอลัส ผลการศึกษาพบว่ายีนนิวคลีโอลิน (OsNUC1) ในข้าวพันธุ์ไม่ทนเค็ม คือ พันธุ์เหลืองประทิว123 (LPT123) และพันธุ์ขาวดอกมะลิ (KDML105) และข้าวสายพันธุ์ทนเค็ม คือ สายพันธุ์เหลืองประทิว123-TC171 (LPT123-TC171) และ FL530-introgression line (FL530-IL) มีการแสดงออกเพิ่มขึ้นหลังจากได้รับภาวะเค็มภายใน 24 ชั่วโมง โดยมีระดับการแสดงออกสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนสูงสุดที่ 12 ชั่วโมง ชี้นำว่ายีนนี้น่าจะมีการแสดงออกแบบ circadian rhythm เมื่อศึกษาอิทธิพลของกรดแอบไซซิก (ABA) ต่อการแสดงออกของยีน พบว่าเมื่อให้ ABA และ anti-ABA (abamineSG) จากภายนอกแก่ข้าวทั้งในภาวะปกติและภาวะเค็ม ไม่มีผลต่อการควบคุมการแสดงออกของยีน ชี้ให้เห็นว่าการแสดงออกของยีน OsNUC1 ถูกควบคุมผ่านทาง ABA-independent pathway นอกจากนี้หลังจากให้ภาวะเครียดทางกายภาพต่าง ๆ คือ ภาวะแล้ง ภาวะเครียดจากโลหะหนัก และภาวะเครียดจากอุณหภูมิต่ำแก่ข้าวสายพันธุ์ LPT123-TC171 พบว่ายีนนี้มีการแสดงออกเพิ่มขึ้นหลังจากได้รับความเครียดจาก 100 µM CuSO₄ 100 µM CdCl₂ หรือภาวะแล้ง ในการศึกษาบทบาทของ RNA recognition motif (RRM) และ glycine-arginine rich (GAR) domain ของ นิวคลีโอลินต่อความสามารถในการทนต่อโลหะหนักโดยนำ Arabidopsis ที่ได้รับการถ่าย cDNA บางส่วนของนิวคลีโอลินที่สร้าง RRM และ GAR domain ภายใต้การควบคุมของ CaMV35S promoter มาเลี้ยงบนอาหารสูตร MS ที่มีการเติม 25 50 และ 75 µM CuSO₄ หรือ 50 75 และ 100 µM CdCl₂ เป็นเวลา 2 สัปดาห์ พบว่า Arabidopsis ที่ได้รับการถ่ายยีนมีน้ำหนักสดและน้ำหนักแห้งมากกว่าพันธุ์ปกติในทุกชุดการทดลอง ยกเว้นในอาหารสูตร MS ที่มีการเติม 100 µM CdCl₂ น้ำหนักแห้งของทั้งพืชที่ได้รับการถ่ายยีนและพืชพันธุ์ปกติ ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2171
title: การเตรียมและลักษณะสมบัติของผงเซรามิกจากเปลือกไข่เพื่อต้านแบคทีเรีย

description: สารต้านแบคทีเรียชนิดอนินทรีย์ได้รับความสนใจมากขึ้นเนื่องจากมีความเสถียรและปลอดภัยเทียบเท่าชนิดอินทรีย์ ในงานวิจัยนี้ศึกษาการเตรียมผงเซรามิกจากเปลือกไข่เพื่อให้เกิดสมบัติต้านแบคทีเรีย การทดลองเริ่มด้วยการนำเปลือกไข่เหลือทิ้งมาทำความสะอาดเพื่อใช้เป็นสารตั้งต้นและศึกษาอุณหภูมิการเผาแคลไซน์ในช่วงอุณหภูมิ 500ºC – 900ºC เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบลักษณะสมบัติของผงเซรามิกที่เตรียมขึ้น ผลการวิเคราะห์รูปแบบการเลี้ยวเบนรังสีเอ็กซ์แสดงให้เห็นว่าเปลือกไข่เผาแคลไซน์ที่อุณหภูมิ 700ºC ขึ้นไปเกิดเฟสแคลเซียมไฮดรอกไซด์ได้สมบูรณ์และมีปริมาณมากที่สุด โดยเฉพาะที่อุณหภูมิ 900ºC ยังพบเฟสแคลเซียมออกไซด์อีกด้วย ผลการวิเคราะห์โครงสร้างระดับจุลภาคพบว่ามีลักษณะใกล้เคียงกับแคลเซียมออกไซด์และแคลเซียมไฮดรอกไซด์ทางการค้า ขนาดอนุภาคโดยเฉลี่ยของผงเซรามิกที่เผาแคลไซน์ 700ºC ขึ้นไปมีค่าน้อยกว่าเผาที่ 500 และ 600ºC โดยมีค่าประมาณ 10 ไมครอน ซึ่งสอดคล้องกับพื้นที่ผิวจำเพาะที่พบว่าผงเซรามิกเผาแคลไซน์ที่อุณหภูมิ 700ºC ขึ้นไปมีพื้นที่ผิวมากกว่า ผลการทดสอบสมบัติต้านแบคทีเรียชนิด Escherichia coli และ Staphylococcus aureus พบว่าเปลือกไข่เผาแคลไซน์ที่อุณหภูมิ700ºC ขึ้นไปแสดงสมบัติต้านแบคทีเรียได้ดี จากนั้นได้เลือกทดสอบการใช้งานผงเซรามิก เผาแคลไซน์ที่ 700ºC กับผักผลไม้ที่มีลักษณะผิวต่างกันคือผิวเรียบกับขรุขระ ซึ่งจากผลการวิเคราะห์พบเซลล์ Escherichia coli ที่ตายบนผิวของผักผลไม้ทั้งสองชนิด แสดงให้เห็นว่า ผงเซรามิกจากเปลือกไข่ที่สังเคราะห์ได้มีศักยภาพในการนำไปประยุกต์ใช้งานเป็นผงล้างผักและผลไม้ ปัจจัยที่ส่งผลต่อกลไกการต้านแบคทีเรียคือปริมาณเฟสแคลเซียมไฮดรอกไซด์และแคลเซียมออกไซด์ ค่า pH ที่สูงถึง 12-13 รวมถึงการเกิดอนุภาคออกซิเจนที่มีความว่องไวในการทำปฏิกิริยา
DOI: 10.14457/cu.the.2009.2172
title: การเตรียมฟิล์มพอยูรีเทนจากผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการไกลโคไลซ์ขวดเพ็ตใช้แล้วภายใต้พลังงานไมโครเวฟ

description: งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อเตรียมฟิล์มพอลิยูรีเทนจากผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการไกลโคไลซ์พอลิเอทิลีนเทเรฟแทเลตหรือเพ็ตภายใต้พลังงานไมโครเวฟ โดยเริ่มจากการนำขวดเพ็ตใช้แล้วมาย่อยสลายด้วยไดเอทิลีนไกลคอลที่มากเกินพอในอัตราส่วนโดยโมลระหว่างเพ็ตต่อ ไกลคอล 1:6 โดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาชนิดต่างๆ ได้แก่ ซิงค์แอซีเทต โซเดียมไบคาร์บอเนต โซเดียมคาร์บอเนต โซเดียมคลอไรด์ และแคลเซียมคลอไรด์ ในปริมาณร้อยละ 0.5 โดยน้ำหนักของเพ็ต เมื่อพิจารณาอัตราการย่อยสลายเพ็ตและร้อยละผลได้ของเพ็ตที่ถูกไกลโคไลซ์ พบว่าซิงค์แอซีเทต โซเดียมไบคาร์บอเนต และโซเดียมคาร์บอเนต สามารถใช้เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาที่มีประสิทธิภาพสำหรับการไกลโคไลซ์ภายใต้พลังงานไมโครเวฟ จากนั้นนำไกลโคไลซ์โพรดักส์ที่ได้มาทำปฏิกิริยากับไดฟีนิลมีเทนไดไอโซไซยาเนตเพื่อสังเคราะห์เป็นพอลิยูรีเทน ร่วมกับเชนเอกซ์เทนเดอร์ชนิดต่างๆ ได้แก่ น้ำมันละหุ่ง พอลิเอทิลีนไกลคอลที่มีน้ำหนักโมเลกุล 1,000 4,000 และ 6,000 โดยใช้กระบวนการเกิดพอลิเมอร์แบบสารละลาย ซึ่งสามารถขึ้นรูปพอลิยูรีเทนที่สังเคราะห์ได้เป็นฟิล์มที่มีความยืดหยุ่นและเรียบใสคล้ายยางได้ พบว่าผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการไกลโคไลซ์โดยใช้ซิงค์ แอซีเทตและโซเดียมไบคาร์บอเนตสามารถนำไปสังเคราะห์เป็นพอลิยูรีเทนร่วมกับ เชนเอกซ์เทนเดอร์ได้ทุกชนิด เมื่อนำฟิล์มพอลิยูรีเทนไปวิเคราะห์และทดสอบสมบัติต่างๆ พบว่าชนิดของ เชนเอกซ์เทนเดอร์ที่ใช้ในการสังเคราะห์พอลิยูรีเทนและชนิดของตัวเร่งปฏิกริยาที่ใช้ในการเตรียมไกลโคไลซ์โพรดักส์มีผลต่อความสามารถในการขึ้นรูป อุณหภูมิเริ่มการสลายตัว ความแข็ง ความทนแรงดึง และอุณหภูมิกลาสทรานซิชัน ของฟิล์มพอลิยูรีเทนที่เตรียมได้ โดยเฉพาะเมื่อใช้พอลิเอทิลีนไกลคอลที่มีน้ำหนักโมเลกุลสูงเป็นเชนเอกซ์เทนเดอร์จะทำให้ฟิล์มพอลิยูรีเทนมี ความเป็นอิลาสโตเมอร์มากขึ้น