cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1561
title: กระบวนการดำเนินงานปรับปรุงอาคารสำนักงานแบบมีการโยกย้าย กรณีศึกษา ธนาคารกสิกรไทย จำกัด (มหาชน) อาคารสำนักพหลโยธิน

description: โครงการปรับปรุงอาคารสำนักงาน ธนาคารกสิกรไทย จำกัด (มหาชน) อาคารสำหรับพหลโยธิน เกิดขึ้นจากการที่บริษัทในเครือะนาคาร ฝ่ายงานในสายงานเดียวกันของธนาคารมีพื้นที่ทำงานอยู่กระจัดกระจายในหลายอาคาร ประกอบกับที่การขยายธุรกิจอย่างต่อเนื่อง ทั้งอาคารแห่งนี้มีสภาพทางกายภาพที่ที่ทรุดโทรมและเริ่มขัดข้อง จึงเกิดผลจำเป็น้องดำเนินการปรับปรุงภายภาพภายในอาคารสำนักงานทั้งหมด การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษากระบวนการดำเนินงานปรับปรุงอาคารแบบมีการโยกย้ายในขณะที่อาคารยังคงมีการใช้งานอยู่ แนวทางการป้องกันและลดผลกระทบกับการใช้อาคารจากการดำเนินงานปรับปรุงการศึกษานี้ใช้ระเบียบวิธี การกำหนดกรอบของการศึกษา รวบรวมข้อมูลรายละเอียดของโครงการ และสัมภาษณ์กลุ่มผู้เกี่ยวข้องกับโครงการ วิเคราะห์และสังเคราะห์ข้อมูล สรุปผลการศึกษาและข้อเสนอแนะ จากการศึกษาพบว่าโครงการฯ แบ่งออกเป็น 8 ช่วงการทำงาน มีระยะเวลาดำเนินงานตั้งแต่เดือน ตุลาคม 2552 ถึง เดือนธันวาคม 2553 มีขอบเขตการดำเนินงานคือ การปรับปรุงกายภาพ ได้แก่ ระบบงานโครงสร้างและสถาปัตยกรรม ระบบประกอบอาคาร งานตกแต่งภายใน การโยกย้ายพนักงาน ได้แก่ ย้ายเข้าพื้นที่ว่าง ย่ายเข้าทดแทน ย้ายระหว่างชั้น ในขณะดำเนินงานโครงการมีปัญหาเกิดขึ้นหลายลักษณะ ได้แก่ ความขัดแย้งของแบบแปลน ปริมาณงานเพิ่มขึ้น ช่วงปรับปรุงพื้นที่ระบบประกอบอาคารเกิดขัดข้องส่งผลกระทบต่อทรัพย์สิน ช่วงปรับปรุงพื้นที่เกิดมลภาวะในอาคารส่งผลกระทบต่อสุขภาพผู้ใช้อาคารช่วงการโยกย้ายเกิดการสูญหายและวางตำแหน่งผิดพลาด หลังการย้ายเข้าระบบประกอบอาคารเกิดขัดข้อง หลังการย้ายเจ้าของพื้นที่มีความต้องการเพิ่มระบบประกอบอาคาร สาเหตุจากขาดการติดต่อสื่อสารอย่างเป็นระบบ ขาดความครอบครอบในการปฏิบัติงาน เจ้าหน้าที่ประสานงานของคณะทำงานโครงการมีจำนวนน้อยไม่เหมาะสม ช่วงเวลาทดสอบระบบประกอบอาคารไม่พอเหมาะ ข้อมูลในโครงการไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ โดยมีแนวทางการแก้ไขปัญหาและลดผลกระทบ คือ ผู้ออกแบบทั้ง 2 ประเภทควรเป็นรายเดียวกัน ต้องร่วมประสานงาน กำหนดวิธีการนการควบคุมขณะปรับปรุง เพิ่มมาตรการในดำเนินงานในพื้นที่ปรับปรุงกำหนดวิธีควบคุมในขณะโยกย้าย กำหนดเวลาดำเนินงานให้เหมาะสม ชี้แจงขอบเขตพร้อมทั้งมาตรฐานของโครงการ และยังพบว่าทุกช่วงการทำงานค่าใช้จ่ายที่ใช้จริงเพิ่มขึ้นจากงบประมาณ และระยะเวลาเกินกว่าผนงานที่ตั้งไว้ การดำเนินงานปรับปรุงและมีการโยกย้ายในขณะที่อาคารยังมีการใช้งานอยู่มีแนวโน้มที่จะเกิดปัญหาและอุปสรรคอยู่หลายลักษณะแต่ละปัญหามีแนวทางการป้องกันและลดผลกระทบต่าง ๆ แตกต่างกันไปจึงส่งผลให้เกิดค่าใช้จ่ายและระยะเวลาที่เพิ่ม ผลการศึกษาทำให้ทราบถึงความแตกต่างและข้อควรระวังในกระบวนการปรับปรุงอาคารสำนักงานที่มีการใช้งานอยู่การศึกษานี้มีข้อเสนอแนะว่ากระบวนการในการดำเนินงานต้องคำนึงถึง การเตรียมพื้นที่สำรองไว้ใช้งาน การประสานงานโครงการวิธีการควบคุมและกำหนดมาตรการในงานปรับปรุง การบริหารจัดการด้านการโยกย้ายพนักงานและทรัพย์สิน การแก้ไขปัญหาหลังการโยกย้าย
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1562
title: รัฐสยามกับล้านนา พ.ศ. 2417-2476

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างรัฐสยามและล้านนา พ.ศ. 2417-2476 ผลการศึกษาพบว่าการเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ระหว่างรัฐสยามกับล้านนาจากรัฐประเทศราชมาเป็นส่วนหนึ่งในพระราชอาณาเขตเป็นกระบวนการหนึ่งของการสร้างรัฐชาติโดยมีปัจจัยสำคัญคือการล่าลัทธิอาณานิคมของชาติตะวันตก แต่จากการปรับตัวของชนชั้นนำสยามในการเรียนรู้วิธีการจัดการปกครองของเจ้าอาณานิคม ทำให้รัฐสยามใช้วิธีการที่คล้ายคลึงกันนี้ผนวกล้านนาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของรัฐ วิธีการดังกล่าวได้แก่ การออกกฎหมายและการบังคับใช้กฎหมาย การส่งข้าหลวงขึ้นไปกำกับราชการ การเปลี่ยนแปลงการจัดเก็บภาษีอากรเพื่อนำมาใช้สร้างระบบราชการสยาม การทำแผนที่และสำมะโนครัว พัฒนาการสื่อสารและการคมนาคมแบบสมัยใหม่ การวางรากฐานการศึกษาและควบคุมสถาบันสงฆ์ ส่งเสริมการเผยแพร่ศาสนาของมิชชันนารี โดยสยามได้นำวิธีการแบบรัฐจารีต มาใช้ควบคู่กันไปได้แก่ การสร้างสายสัมพันธ์ทางเครือญาติกับเจ้าเมืองเชียงใหม่ ผลจากการเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทำให้เกิดปฏิกิริยาต่อต้านจากกลุ่มอำนาจท้องถิ่นทั้งการจับอาวุธขึ้นสู้ในลักษณะของกบฏและการใช้ความเชื่อดั้งเดิมเป็นพลังทางสังคมเพื่อต่อต้านอำนาจของสยาม นอกจากนี้ความรู้สึกแบ่งแยกระหว่างไทยเหนือและไทยใต้ และความหลากหลายทางชาติพันธุ์ทำให้ล้านนายังคงขาดความจงรักภักดีต่อสยามพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงปรับเปลี่ยนนโยบายการปกครองล้านนาใหม่ให้แตกต่างไปจากสมัยก่อนหน้าอย่างชัดเจนโดยใช้ลัทธิชาตินิยมของตะวันตกผ่านการจัดการศึกษาสิ่งพิมพ์ และกิจกรรมเสือป่า เพื่อปลูกฝังให้คนล้านนารู้สึกถึงความเป็นไทยร่วมกันกับส่วนกลาง รวมทั้งมีนโยบายดูแลทุกข์สุขและการทำมาหากินของราษฎร และเพิ่มความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างกรุงเทพฯ และล้านนา อีกทั้งการเสด็จประพาสมณฑลพายัพของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นการย้ำให้คนล้านนาเห็นว่าอำนาจสูงสุดในการปกครองอยู่ที่กษัตริย์สยามมิใช่บรรดาเจ้านายอีกต่อไป และล้านนา อีกทั้งการเสด็จประพาสมณฑลพายัพของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นการย้ำให้คนล้านนาเห็นว่าอำนาจสูงสุดในการปกครองอยู่ที่กษัตริย์สยามมิใช่บรรดาเจ้านายอีกต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1564
title: การบูรณาการ สารคดีเชิงละครและสารบันเทิง ของบริษัททีวีบูรพาจำกัด สู่สื่อสิ่งพิมพ์

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการบูรณาการที่พบในสื่อสิ่งพิมพ์สารบันเทิง และสารคดีเชิงนิยายที่สร้างจากรายการโทรทัศน์กบนอกกะลาและคนค้นฅนของบริษัททีวี บูรพาจำกัด และปัจจัยกำหนดการบูรณาการดังกล่าว ผู้วิจัยได้ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพโดยการ วิเคราะห์เนื้อหา และสัมภาษณ์บุคคลที่เกี่ยวข้องกับการสร้างสรรค์เนื้อหาในสื่อสิ่งพิมพ์ จากนั้นจึงนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า สื่อสิ่งพิมพ์ที่ผลิตจากรายการโทรทัศน์กบนอกกะลา (สารบันเทิง) ซึ่งได้แก่ หนังสือการ์ตูน และพ็อคเก็ตบุ๊ค พบว่า สื่อสิ่งพิมพ์มีการบูรณการเนื้อหาสาระความรู้ 5 ลักษณะ ได้แก่ การเชื่อมโยง การรวม การผนวก การประสาน และการเติมเต็ม โดยมีการ เพิ่มเติมเนื้อหา 5 ลักษณะ ได้แก่ คำนิยาม ลักษณะเฉพาะ องค์ประกอบ ที่มา และวิธีปฏิบัติ นอกจากนี้สื่อสิ่งพิมพ์ยังเพิ่มเติมความนำประเภทคำพูด และการนำเสนอเนื้อเรื่องประเภท ตามลำดับ อีกทั้งหนังสือการ์ตูนยังนำเสนอภาพและภาษาตลกขบขันได้หลากหลายประเภท กว่ารายการโทรทัศน์ ได้แก่ ภาพเกินจริง ภาพซ้ำซาก ภาพโครมคราม ภาษาพูดใหม่ ภาษาโอ้ โอวด ภาษาข่มขู่ ภาษาวิงวอน และภาษาพูดโพล่ง โดยมีปัจจัยกำหนดการบูรณาการที่สำคัญ คือ ผู้ผลิตสื่อ และธรรมชาติสื่อ สำหรับสื่อสิ่งพิมพ์ที่ผลิตจากรายการโทรทัศน์คนค้นฅน (สารคดีเชิงละคร) ซึ่งได้แก่ พ็อคเก็ตบุ๊ค และนิตยสารมีการบูรณาการเนื้อหาข้อเท็จจริง 3 ลักษณะ ได้แก่ การเชื่อมโยง การผนวก และการเติมเต็ม โดยมีการเพิ่มเติมเนื้อหา 4 ลักษณะ ได้แก่ คำนิยาม ลักษณะเฉพาะ เหตุ-ผล และการกระทำ นอกจากนี้สื่อสิ่งพิมพ์ยังนำเสนอความนำ เนื้อเรื่อง และบทสรุปได้หลากหลายรูปแบบกว่ารายการโทรทัศน์ โดยมีการเพิ่มเติมความนำพรรณนา และคำกลอน การนำเสนอเนื้อเรื่องประเภท ตามลำดับ และการนำเสนอบทสรุปประเภท คิดต่อ สำหรับการสร้างอารมณ์นั้น สื่อสิ่งพิมพ์ทั้งสองประเภทมีการเพิ่มเติมภาพพจน์ประเภท อติพจน์ และบุคคลวัติ โดยมีปัจจัยกำหนดการบูรณาการที่สำคัญ คือ นักเขียน และธรรมชาติสื่อ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1565
title: การเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่ในเขตเทศบาลตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา

description: ชุมชนบางปะกง ตำบลบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นชุมชนประมงริมน้ำดั้งเดิม ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนกลาง (ประมาณ ปี พ.ศ. 1991-2231) จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ศิลปะการก่อสร้าง พระอุโบสถวัดบน (คงคาราม) ซึ่งเป็นชุมชนขนาดเล็กที่ได้เปลี่ยนแปลงไปตามแผนพัฒนาระดับชาติ นับตัง้แต่ภาครัฐได้มีแผนที่จะเพิ่มบทบาททางด้านอุตสาหกรรมขึ้น ไม่ว่าจะเป็นแผนพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก จนเกิดนิคมอุตสาหกรรมในบริเวณใกล้เคียงกับพื้นที่ อาทิเช่น นิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร (พ.ศ. 2532) นิคมอุตสาหกรรมเวลโกรว์ (พ.ศ. 2532) หลังจากนั้น ก็ได้มีการพัฒนาเส้นทางคมนาคมเพื่อรองรับการขนส่งทางด้านอุตสาหกรรม เช่น การขยายเส้นทางบางปะกง-ฉะเชิงเทรา (พ.ศ. 2536) การขยายเส้นทางมีนบุรี-ฉะเชิงเทรา (พ.ศ. 2537) ซึ่งผลจากการพัฒนาเหล่านี้ก็ล้วนส่งผลให้ชุมชนเกิดการเปลี่ยนแปลงทั้งสิ้น งานวิจัยครั้งนีมี้วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพัฒนาการของชุมชนบางปะกง ตลอดจนการเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่ที่สำคัญจากอดีตจนถึงปัจจุบัน ไปจนถึงปัจจัยที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของชุมชนบางปะกง ในด้านการใช้ประโยชน์ที่ดิน อาคารและเส้นทางคมนาคม และศึกษาปัญหาที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของชุมชนบางปะกงที่ มีผลต่อการใช้พื้นที่ สภาพเศรษฐกิจ สังคม ประชากรและสภาพแวดล้อม ผลการศึกษาพบว่า ปัจจุบันชุมชนบางปะกงได้กลายเป็นที่พักอาศัยที่รองรับแรงงานจากภาคอุตสาหกรรมในพื้นที่ใกล้เคียง เส้นทางคมนาคมทางบกที่พัฒนาขึ้นในชุมชนและพื้นที่ใกล้เคียงทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของเมืองที่เห็นได้จากรูปร่าง ขนาด และขอบเขตของเมือง รวมไปถึงการใช้ประโยชน์อาคารและการใช้ที่ดินที่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้พื้นที่ที่พักอาศัยที่เป็นชุมชนชาวประมงริมฝั่งทะเลได้กลายเป็นพื้นที่เสื่อมโทรม และเป็นพื้นที่ที่ลดความสำคัญทางเศรษฐกิจก็ลดความสำคัญลงไปมาก โดยผลการศึกษาที่ได้ก็จะทำให้ทราบถึงปัจจัยหลักและแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงในอนาคต จากการศึกษาวิจัยมีข้อเสนอแนวทางการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่ของเทศบาลตำบลบางปะกง คือ การควบคุมการใช้ ประโยชน์ที่ดินและอาคารโดยมีการพิจารณาสภาพภูมิประเทศและพื้นที่ให้เป็นไปอย่างเหมาะสม
DOI: 10.17632/rrkfc3cfth.1
title: Data for: Towards high-efficient industrial p-type mono-like Si PERC solar cells

description: all the data based on the origin.exe
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1566
title: การเปลี่ยนแปลงนโยบายต่างประเทศอินเดียต่อสหรัฐอเมริกาหลังสงครามเย็น (ค.ศ. 1991-2008)

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงนโยบายต่างประเทศอินเดียและความสัมพันธ์ระหว่าง อินเดียและสหรัฐอเมริกาทั้งในช่วงสงครามเย็นและหลังสงครามเย็น โดยการศึกษานี้ได้นำเอา แนวคิดเรื่อง การเมืองเกี่ยวพันของเจมส์ เอ็น รอสนาว มาเป็นกรอบในการวิเคราะห์ จากการศึกษาพบว่า หลังสงครามเย็น อินเดียได้เปลี่ยนแปลงนโยบายต่างประเทศ ของตนที่มีต่อสหรัฐอเมริกา จากที่เคยใช้นโยบายไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดเพื่อหลีกเลี่ยงการพัวพันกับ มหาอำนาจใดๆ มาเป็นการดำเนินนโยบายใกล้ชิดและผูกพันกับสหรัฐอเมริกามากขึ้น โดยเฉพาะหลังเหตุการณ์การก่อการร้าย 11 กันยา ซึ่งการเปลี่ยนแปลงในนโยบาย ต่างประเทศของอินเดียเช่นนี้เกิดมาจากความเชื่อมโยงของทั้งปัจจัยภายในและภายนอก โดย ปัจจัยภายใน คือ ผู้นำ ความจำเป็นทางเศรษฐกิจของอินเดีย ความต้องการมีบทบาทในเวที ระหว่างประเทศ และภัยก่อการร้าย ส่วนปัจจัยภายนอก ได้แก่ ความเปลี่ยนแปลงในภาวะ แวดล้อมระหว่างประเทศ การล่มสลายของสหภาพโซเวียต และนโยบายของสหรัฐอเมริกาต่อ อินเดีย
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1567
title: การบำบัดน้ำเสียสังเคราะห์ด้วยระบบแอนแอโรบิกฟลูอิดไดซ์เบดที่ใช้เม็ดยางเป็นวัสดุตัวกลาง : ผลของระยะเวลากักเก็บน้ำเสีย

description: ศึกษาผลของการลดค่าระยะเวลากักเก็บน้ำเสียต่อประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดี และการเกิดก๊าซชีวภาพของระบบบำบัดน้ำเสียแบบแอนแอโรบิกฟลูอิดไดซ์เบด โดยใช้เม็ดยางที่ผลิตจากเศษยางรถยนต์ใช้แล้วเป็นวัสดุตัวกลาง ทำการทดลองที่ระยะเวลากักเก็บน้ำเสียที่ต่ำกว่างานวิจัยส่วนใหญ่ 4 ค่าคือ 8, 5, 2 และ 0.4 ชม. โดย 0.4 ชม. เป็นสภาวะการเดินระบบที่ไม่มีการหมุนเวียนน้ำเสียภายในถังปฏิกรณ์ที่ใช้มีปริมาตร 3.5 ล. ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 0.05 ม. สูง 2 ม. น้ำเสียสังเคราะห์เตรียมจากน้ำประปาโดยมีน้ำตาลทรายเป็นแหล่งสารอินทรีย์คาร์บอน เริ่มเดินระบบโดยการป้อนน้ำเสียต่อเนื่องด้วยการเพิ่มอัตราภาระสารอินทรีย์จาก 0.5 ถึง 5.0 กก. ซีโอดี/ลบ.ม.-วัน จนระบบอยู่ในสภาวะคงตัว จากนั้นจึงเข้าสู่ช่วงการทดลองแปรค่าระยะเวลากักเก็บน้ำเสีย โดยปรับเปลี่ยนอัตราการไหลของน้ำเสียเข้าถังปฏิกรณ์และค่าซีโอดี ที่ระยะเวลากักเก็บน้ำเสียต่างๆ ให้สัมพันธ์กันเพื่อควบคุมอัตราภาระสารอินทรีย์ของทุกการทดลองให้เท่ากันที่ 8 กก.ซีโอดี/ลบ.ม-วัน ผลการทดลองพบว่าที่ระยะเวลากักเก็บน้ำเสีย 8, 5, 2, และ 0.4 ชม. ระบบมีประสิทธิภาพเฉลี่ยในการบำบัดซีโอดีที่สูง โดยมีค่าลดลงตามระยะเวลากักเก็บน้ำเสียที่ต่ำลง ได้แก่ 89.4, 82.3, 70.1 และ 70.3 เปอร์เซ็นต์ และอัตราการเกิดก๊าซชีวภาพที่ไม่ต่างกันคือ 0.40, 0.38, 0.36 และ 0.35 ล./ก. ซีโอดีที่ถูกกำจัด ตามลำดับ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าแม้ระบบจะใช้ระยะเวลากักเก็บน้ำเสียที่ต่ำ แต่เมื่อควบคุมสภาวะการเดินระบบให้เหมาะสม และประกอบกับข้อดีของระบบแอนแอโรบิกฟลูอิไดซ์เบด ที่สามารถรักษาความเข้มข้นของมวลชีวภาพไว้ได้มาก และมีการกระจายน้ำเสียได้ทั่วถังปฎิกรณ์ จึงทำให้ระบบยังมีประสิทธิภาพในการบำบัดซีโอดีที่ดี โดยระยะเวลากักเก็บน้ำเสียที่ต่ำจะทำให้ถังปฏิกรณ์มีขนาดเล็กลง หรือสามารถรับอัตราการไหลของน้ำเสียที่มากขึ้นได้ นอกจากนี้ยังอาจกล่าวได้ว่าเม็ดยางมีความเหมาะสมที่จะใช้เป็นวัสดุตัวกลางในระบบแอนแอโรบิก ฟลูอิดไดซ์เบด เนื่องจากสามารถเข้ากันได้กับจุลินทรีย์ในระบบ โดยสามารถพบการเกาะติดของจุลินทรีย์กลุ่มสร้างมีเทนในชั้นฟิล์มชีวภาพรอบเม็ดยางและผนวกกับลักษณะเด่นของเม็ดยางที่เป็นวัสดุที่มีความหนาแน่นต่ำจึงง่ายต่อการสร้างสภาวะฟลูอิดไดซ์และใช้พลังงานที่ต่ำ ในการควบคุมให้อยู่ในสภาวะฟลูอิดไดซ์ตลอดเวลา
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1568
title: การเรียนการสอนพระพุทธศาสนาในมหาวิทยาลัยสงฆ์ไทย

description: เนื่องจากมหาวิทยาลัยสงฆ์ไทย ได้แก่ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัยได้ผลิตบัณฑิตทางด้านพระพุทธศาสนามาเป็นระยะเวลานาน แต่ปรากฏว่ามีบัณฑิตที่มีความเชี่ยวชาญด้านพระพุทธศาสนาเพียงจำนวนน้อยเท่านั้น จึงเป็นที่มาของวิทยานิพนธ์เล่มนี้โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหาสาเหตุของปัญหาดังกล่าวนั้นโดยใช้วิธีการศึกษาเอกสารร่วมกับการสัมภาษณ์เชิงลึกแล้วจึงนำมาวิเคราะห์และประมวลผลผลการศึกษาพบว่า สาเหตุที่ทำให้บัณฑิตมีความเชี่ยวชาญในพระธรรมวินัยมีเพียงจำนวนน้อยนั้น คือ1) วัตถุประสงค์ของหลักสูตรเน้นให้มีความเชี่ยวชาญแต่ปรัชญาและพันธกิจของมหาวิทยาลัยไม่ได้เน้นด้านความเชี่ยวชาญเพียงอย่างเดียวแต่ได้เน้นแบบองค์รวม 2) โครงสร้างของหลักสูตรถูกจำกัดกรอบจากสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) และสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.)3) เนื้อหาสาระของหลักสูตรมีลักษณะที่กว้างและครอบคลุ่มแต่ไม่เจาะลึกจึงไม่เอื้อให้เกิดความเชี่ยวชาญได้ 4) คุณลักษณะของอาจารย์ยังขาดคุณสมบัติด้านเทคนิคและวิธีการสอนและยังขาดผู้เชี่ยวชาญที่มาทำหน้าที่ในการสอนให้เกิดประสิทธิภาพตามวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ได้ 5) ผู้เข้าศึกษาแม้จะมีวุฒิการสมัครเข้าศึกษาตามมหาวิทยาลัยกำหนดแต่ส่วนใหญ่มีเป้าหมายเรียนให้จบเพื่อจะได้รับปริญญาบัตรไปประกอบอาชีพในทางโลกมากกว่าจะให้เกิดความเชี่ยวชาญในคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า 6) การจัดการเรียนการสอนยังติดอยู่ในเงื่อนไขด้านความต้องการของตลาด งบประมาณ และกรอบของ สกอ.และสมศ. เพราะมหาวิทยาลัยสงฆ์เกรงว่าเมื่อผลิตบัณฑิตแบบเฉพาะทางแล้วจะไม่มีตลาดรองรับและหากเปิดเป็นเฉพาะทางแล้วไม่มีผู้เรียนก็จะทำให้เสียงบประมาณ และเกรงว่าหลักสูตรจะไม่ผ่าน สกอ.และ สมศ. 7) การวัดและการประเมินผลเป็นไปตามระบบมาตรฐานที่หลักสูตรกำหนดแต่ครูอาจารย์ยังมีฉันทาคติเพราะเห็นแก่สถานภาพความเป็นพระภิกษุสามเณรของผู้เรียน 8) คุณลักษณะของผู้สำเร็จการศึกษามีความเชี่ยวชาญที่ยังไม่ได้ตามเกณฑ์มาตรฐานตามพระธรรมวินัยที่ได้กำหนดให้ผู้เรียนพระพุทธศาสนาจะต้องมีความเชี่ยวชาญ ช่ำชองในพระพุทธวจนะจากผลการวิจัย มีข้อเสนอแนะให้ภาครัฐได้ให้อิสระในการจัดหลักสูตรโดยไม่ตัดด้านงบประมาณและเสนอให้มหาวิทยาลัยสงฆ์ได้จัดการเรียนการสอนให้เข้มข้นเป็นแบบเฉพาะทางมากขึ้นและให้สอดคล้องกับหลักพระธรรมวินัยมากที่สุดเพื่อพัฒนาคุณภาพบัณฑิตด้านพระพุทธศาสนาให้มีผู้เชี่ยวชาญจนเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาชาวพุทธมากยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1569
title: การพัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุของแรงจูงใจในการสอบและคะแนนสอบ ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาและเปรียบเทียบระดับแรงจูงใจในการสอบ และคะแนนสอบของนักเรียนที่ได้รับเงื่อนไขการสอบแตกต่างกัน (2) พัฒนาและตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลเชิงสาเหตุของแรงจูงใจในการสอบและคะแนนสอบของนักเรียน (3) ประมาณค่าอิทธิพลทางตรง และอิทธิพลทางอ้อมของตัวแปรที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการสอบและคะแนนสอบของนักเรียน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 ปีการศึกษา 2552 จำนวน 2,077 คน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุโขทัย สุรินทร์ ราชบุรี และพัทลุง ตัวแปรที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แรงจูงใจในการสอบ ความคาดหวังในการสอบ คุณค่าของการสอบ ความวิตกกังวลในการสอบ เจตคติที่มีต่อวิชาภาษาไทย และวิชาคณิตศาสตร์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบวัดแรงจูงใจในการสอบ และแบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เงื่อนไขการสอบ ประกอบด้วย การส่งเสริมแรงจูงใจ และการใช้คะแนนจากการสอบ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยาย วิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และวิเคราะห์ความแปรปรวน เพื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของแรงจูงใจในการสอบและคะแนนสอบ ด้วยโปรแกรม SPSS 16.0 for Windows วิเคราะห์เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดล ด้วยโปรแกรม Mplus 5.21 ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คะแนนสอบวิชาภาษาไทยของนักเรียน อยู่ในระดับปานกลาง คะแนนสอบวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียน อยู่ในระดับต่ำ ระดับแรงจูงใจในการสอบวิชาภาษาไทย และวิชาคณิตศาสตร์ วัดจากแบบวัดมาตรประมาณค่า อยู่ในระดับมาก วัดจากแบบวัดเกณฑ์การให้คะแนน อยู่ในระดับดี ในภาพรวมนักเรียนที่ได้รับการส่งเสริมแรงจูงใจ มีค่าเฉลี่ยแรงจูงใจในการสอบและคะแนนสอบ สูงกว่านักเรียนที่ไม่ได้รับการส่งเสริมแรงจูงใจ 2. โมเดลเชิงสาเหตุของแรงจูงใจในการสอบและคะแนนสอบของนักเรียนสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ค่าดัชนีความสอดคล้องของโมเดล จำแนกตามรายวิชาและแบบวัดที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล มีดังนี้ 1) วิชาภาษาไทย แบบวัดมาตรประมาณค่า X² = 152.315, df = 48, P =.000, CFI = .988, TLI = .978, RMSEA = .032, SRMR = .020 2) วิชาภาษาไทย แบบวัดเกณฑ์การให้คะแนน X² = 207.513, df=59, P =.000, CFI = .971, TLI = .956, RMSEA = .035, SRMR = .026 3) วิชาคณิตศาสตร์ แบบวัดมาตรประมาณค่า X² = 131.911, df = 49, P =.000, CFI = .992, TLI = .986, RMSEA = .029, SRMR = .023 และ 4) วิชาคณิตศาสตร์ แบบวัดเกณฑ์การให้คะแนน X² = 134.791, df = 54, P = .000, CFI = .987, TLI = .978, RMSEA = .027, SRMR = .023 3. คะแนนสอบวิชาภาษาไทยของนักเรียน ได้รับอิทธิพลทางตรง และอิทธิพลรวมสูงสุด จากความวิตกกังวลใน การสอบ คะแนนสอบวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียน ได้รับอิทธิพลทางตรง และอิทธิพลรวมสูงสุด จากเจตคติต่อวิชาคณิตศาสตร์ แรงจูงใจในการสอบวิชาภาษาไทย และวิชาคณิตศาสตร์ ได้รับอิทธิพลทางตรง และอิทธิพลรวมสูงสุด จากคุณค่าของการสอบ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1570
title: การพัฒนาตัวบ่งชี้การจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐานในระดับอุดมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อพัฒนาตัวบ่งชี้การจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐานใน ระดับอุดมศึกษา และ 2) เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลตัวบ่งชี้การจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน ในระดับอุดมศึกษาที่พัฒนาขึ้นตามแนวคิดทฤษฏีกับข้อมูลเชิงประจักษ์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ ผู้สอนที่มี การจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐานจาก 6 มหาวิทยาลัย คือ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ จำนวน 290 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามการพัฒนาตัวบ่งชี้การจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐานใน ระดับอุดมศึกษา วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยายและสถิติเชิงอ้างอิง ประกอบด้วย ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์การกระจาย ความเบ้ ความโด่ง และการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS และการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับที่สองโดยใช้โปรแกรม LISREL ผลการวิจัยที่สำคัญสรุปได้ดังนี้ 1. ผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน พบว่า ตัวบ่งชี้ทุกตัวเป็นตัวบ่งชี้การจัดการเรียนรู้แบบใช้ ปัญหาเป็นฐานในระดับอุดมศึกษาได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 จำนวน 29 ตัวครอบคลุม องค์ประกอบ 5 ด้าน ได้แก่ ด้านสถานการณ์ปัญหา ประกอบด้วยตัวบ่งชี้จำนวน 6 ตัว ด้านกระบวนการจัดการ เรียนรู้ ประกอบด้วยตัวบ่งชี้ 6 ตัว ด้านการประเมินผล ประกอบด้วยตัวบ่งชี้จำนวน 6 ตัว ด้านบทบาทของ ผู้สอน ประกอบด้วยตัวบ่งชี้จำนวน 5 ตัว และด้านบทบาทของผู้เรียน ประกอบด้วยตัวบ่งชี้จำนวน 6 ตัว 2. ผลการวิเคราะห์ความสอดคล้องของโมเดลตัวบ่งชี้การจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐานใน ระดับอุดมศึกษา พบว่า มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (2. ผลการวิเคราะห์ความสอดคล้องของโมเดลตัวบ่งชี้การจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐานใน ระดับอุดมศึกษา พบว่า มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (X² = 141.51, df = 151, p = .59, GFI = .97, AGFI = 0.91, RMR = 0.02) ค่าน้ำหนักองค์ประกอบของตัวบ่งชี้ทั้ง 5 ด้าน มีค่าเป็นบวก มีขนาดตั้งแต่ 0.52 ถึง 0.99 โดยองค์ประกอบด้านกระบวนการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาก ที่สุด รองลงมาคือ องค์ประกอบด้านบทบาทของผู้เรียน องค์ประกอบด้านการประเมินผล องค์ประกอบด้าน บทบาทของผู้สอน และองค์ประกอบด้านสถานการณ์ปัญหา มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบเท่ากับ 0.99, 0.95, 0.92, 0.88 และ 0.61 ตามลำดับ และมีความแปรผันร่วมกับองค์ประกอบการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน ในระดับอุดมศึกษาโดยรวมได้ร้อยละ 98, 91, 84, 77 และ 38 ตามลำดับ2 = 141.51, df = 151, p = .59, GFI = .97, AGFI = 0.91, RMR = 0.02) ค่าน้ำหนักองค์ประกอบของตัวบ่งชี้ทั้ง 5 ด้าน มีค่าเป็นบวก มีขนาดตั้งแต่ 0.52 ถึง 0.99 โดยองค์ประกอบด้านกระบวนการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาก ที่สุด รองลงมาคือ องค์ประกอบด้านบทบาทของผู้เรียน องค์ประกอบด้านการประเมินผล องค์ประกอบด้าน บทบาทของผู้สอน และองค์ประกอบด้านสถานการณ์ปัญหา มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบเท่ากับ 0.99, 0.95, 0.92, 0.88 และ 0.61 ตามลำดับ และมีความแปรผันร่วมกับองค์ประกอบการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน ในระดับอุดมศึกษาโดยรวมได้ร้อยละ 98, 91, 84, 77 และ 38 ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1571
title: การนำเสนอแนวทางการพัฒนากรอบมาตฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรีสาขาวิชาคีตศิลป์ไทย ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาวิชาคีตศิลป์ไทย ตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ การวิจัยชิ้นนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยมีการรวบรวมข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพจากเอกสารและการสัมภาษณ์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างและแบบวิเคราะห์เอกสาร ผู้วิจัยได้นำข้อมูลทั้งหมดมาวิเคราะห์และสร้างข้อสรุปเพื่อพัฒนาเป็นผลการวิจัยตามแนวทางการพัฒนามาตรฐานคุณวุฒิสาขา/สาขาวิชา (มคอ.1) ของกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ (TQF: HEd) ผลการวิจัยพบว่ามาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาวิชาคีตศิลป์ไทย ประกอบ ไปด้วยองค์ประกอบทั้งสิ้น 17 ข้อ ได้แก่ (1) ชื่อมาตรฐานคุณวุฒิ (2) ชื่อปริญญาและสาขาวิชา (3) ลักษณะของสาขาวิชาคีตศิลป์ไทย (4) คุณลักษณะของบัณฑิตที่พึงประสงค์ในสาขาวิชาคีตศิลป์ไทย (5) มาตรฐานผลการเรียนรู้ในสาขาวิชาคีตศิลป์ไทย (6) องค์กรวิชาชีพที่เกี่ยวข้อง (7) โครงสร้างหลักสูตร (8) เนื้อหาสาระสำคัญของสาขาวิชา (9) กลยุทธ์การจัดการเรียนการสอนและการประเมินผลการเรียนรู้ (10) การทวนสอบมาตรฐาน ผลการเรียนรู้ (11) คุณสมบัติของผู้เข้าศึกษาและการเทียบโอนผลการเรียนรู้ (12) คณาจารย์และบุคลากรสนับสนุนการเรียนการสอน (13) ทรัพยากรการเรียนการสอนและการจัดการ (14) แนวทางพัฒนาอาจารย์ (15) การประกันคุณภาพหลักสูตรและการจัด การเรียนการสอน (16) การนำมาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาวิชาคีตศิลป์ไทย สู่การปฏิบัติ (17) การเผยแพร่หลักสูตรที่มีคุณภาพและมาตรฐานตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ ซึ่งบันทึกในฐานข้อมูลหลักสูตรเพื่อการเผยแพร่ (Thai Qualifications Register: TQR)
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1572
title: การนำเสนอแนวทางการจัดการความรู้ป่าชุมชนเพื่อส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่น

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการจัดการความรู้ป่าชุมชนเพื่อส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นของประเทศไทยและต่างประเทศ วิเคราะห์การจัดการความรู้ป่าชุมชนเพื่อส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่น และนำเสนอแนวทางการจัดการความรู้ป่าชุมชนเพื่อส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่น ใช้วิธีการวิจัยเอกสาร การวิจัยภาคสนาม และการสนทนากลุ่ม ผลการศึกษา พบว่า 1) การจัดการความรู้ป่าชุมชนเพื่อส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นของประเทศไทยและต่างประเทศ มีการจัดการความรู้บนรากฐานทางวัฒนธรรม หลักศาสนา ร่วมกับความเชื่อ คนส่วนใหญ่มีการดำรงชีวิตที่พึ่งพิงธรรมชาติ มีองค์กรที่เกี่ยวข้องที่หลากหลาย โดยมีองค์กรชุมชนเป็นหลัก และมีองค์กรในพื้นที่และนอกพื้นที่เป็นผู้สนับสนุน มีการใช้กฎหมายและนโยบาย แผนการจัดการป่าชุมชนร่วมกับกฎระเบียบป่าชุมชน มีการส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นผ่านโครงการวิจัย หรือโครงการนำร่อง เพื่อถอดบทเรียนความสำเร็จไปประยุกต์ใช้ในชุมชนและประเทศอื่น 2) การวิเคราะห์การจัดการความรู้ป่าชุมชนเพื่อส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชนในประเทศไทย จาก 4 กรณีศึกษา พบว่ามีการดำเนินการในนามของคณะกรรมการป่าชุมชน ตามกฎระเบียบ และแผนการจัดการป่าชุมชนที่มาจากวิถีชีวิตและภูมิปัญญาในท้องถิ่น มีการสร้างความตระหนักในคุณค่าของทรัพยากรธรรมชาติ การสร้างความรู้ การจัดเก็บ และการถ่ายโอนที่หลากหลายตามบริบทในชุมชน การส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นมีรากฐานมาจากศาสนาและความเชื่อที่เป็นกุศโลบายในการสร้างศรัทธา และส่งเสริมผ่านระบบการเรียนรู้ของชุมชน และระบบการศึกษาของประเทศ 3) แนวทางการจัดการความรู้ป่าชุมชนเพื่อส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นของประเทศไทย ประกอบด้วย 3 แนวทาง ได้แก่ (1) การส่งเสริมการจัดการความรู้ป่าชุมชนเพื่อส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่น ผ่านการสร้างความตระหนักรู้ การสร้างความรู้ การจัดเก็บความรู้ และการถ่ายโอนและใช้ความรู้ (2) การส่งเสริมความร่วมมือและการดำเนินการของภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง ด้วยการส่งเสริมจากองค์กรในส่วนกลางและองค์กรในระดับพื้นที่ และ (3) การพัฒนากรอบทางกฎหมายและนโยบาย และการนำไปสู่การปฏิบัติ ที่มีความชัดเจน และครอบคลุม เพื่อนำไปปฏิบัติ และมีการติดตาม ประเมินผลเพื่อการพัฒนา