DOI: 10.14457/tu.the.2015.874
title: อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเล ค.ศ.1979: ศึกษากรณีความเหมาะสมในการเข้าเป็นภาคีของประเทศไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงความเหมาะสมในการเข้าเป็นภาคีอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเล ค.ศ. 1979 ของประเทศไทย อนุสัญญาฉบับดังกล่าวกำหนดให้รัฐภาคีมีหน้าที่จัดทำบริการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเลโดยไม่คำนึงถึงสัญชาติ สถานะ หรือสถานการณ์ที่พบผู้ประสบภัย ทั้งนี้ อนุสัญญาได้กำหนดมาตรฐานขั้นต่ำเกี่ยวกับการจัดทำบริการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเลสำหรับรัฐภาคีเอาไว้ เช่น ต้องมีการกำหนดกรอบทางกฎหมายที่ชัดเจน มีการกำหนดอำนาจหน้าที่ของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และมอบอำนาจหน้าที่ให้หน่วยงานที่เหมาะสมเป็นผู้รับผิดชอบจัดทำบริการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเล มีการจัดหาทรัพยากรองค์กรและสิ่งอำนวยความสะดวกในการจัดทำบริการอย่างเพียงพอ เป็นต้น                   จากการศึกษาพบว่าในอดีตประเทศไทยเคยมีแนวคิดที่จะเข้าเป็นภาคีอนุสัญญา แต่จนถึงปัจจุบันก็ไม่ปรากฏว่ามีการดำเนินการเตรียมความพร้อมเพื่อจะเข้าเป็นภาคีอนุสัญญาดังกล่าวแต่อย่างใด ทั้งนี้ ในปัจจุบันประเทศไทยมีหน่วยงานทั้งภาครัฐและเอกชนที่มีการจัดทำบริการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเล แต่กลับไม่มีกฎหมายที่กำหนดเกี่ยวกับหน้าที่ วิธีการดำเนินการ และหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่อย่างชัดแจ้ง อีกทั้ง การดำเนินการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเลในปัจจุบันของประเทศไทยยังไม่มีรูปแบบวิธีการที่ชัดเจน และยังคงมีปัญหาในการดำเนินการในหลายด้าน เช่น การหวงกันอำนาจของหน่วยงานต่างๆ, ปัญหาด้านการติดต่อสื่อสารระหว่างหน่วยงาน, ปัญหาด้านงบประมาณ เป็นต้น                  หากประเทศไทยจะเข้าเป็นภาคีอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเล ค.ศ. 1979 ก็จะต้องมีการพัฒนาระดับการให้บริการให้มีมาตรฐานไม่ต่ำไปกว่าที่อนุสัญญากำหนด ซึ่งจะต้องใช้ระยะเวลาในการดำเนินการและต้องใช้งบประมาณในการลงทุนเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม การเข้าเป็นภาคีจะทำให้ประเทศไทยมีมาตรฐานการให้บริการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเลเพิ่มขึ้น และจะทำให้ประเทศไทยได้รับคำแนะนำและความช่วยเหลือจากรัฐภาคีอื่น อันจะส่งผลให้ประเทศไทยมีระบบการให้บริการค้นหาและช่วยเหลือที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น ส่งผลต่อความเชื่อมั่นที่ดีต่อประเทศ และจะส่งผลดีต่อเศรษฐกิจของประเทศต่อไป ดังนั้น จึงมีความเหมาะสมที่ประเทศไทยจะเข้าร่วมเป็นสมาชิกอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเล ค.ศ.1979 ทั้งนี้ ผู้เขียนมีข้อเสนอแนะให้มีการกำหนดกรอบกฎหมายเกี่ยวกับการจัดทำบริการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเล ในรูปแบบของระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรี โดยควรจะมีการกำหนดรายละเอียดเกี่ยวกับขั้นตอน วิธีการดำเนินการ, การประสานงาน, การจัดเตรียมความพร้อมในการปฏิบัติการ, ทรัพยากรองค์กรที่จะต้องมีการจัดเตรียม การกำหนดหน้าที่ให้กับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง โดยพิจารณาตามภารกิจหลักของหน่วยงานนั้นๆ, จัดตั้งและกำหนดอำนาจหน้าที่ของศูนย์ประสานงานการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเล ซึ่งผู้เขียนเสนอแนะให้กองทัพเรือ ซึ่งเป็นหน่วยงานที่มีความพร้อมในด้านของบุคลากร และทรัพยากรองค์กร ปฏิบัติหน้าที่เป็นศูนย์ประสานงานการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเล และควรกำหนดถึงคณะกรรมการแห่งชาติในการค้นหาและช่วยเหลืออากาศยานและเรือที่ประสบภัย ซึ่งผู้เขียนมีข้อเสนอให้ปรับปรุงโครงสร้างคณะกรรมการดังกล่าวโดยกำหนดให้ปลัดกระทรวงกลาโหม เป็นประธานกรรมการ, รองปลัดกระทรวงคมนาคม (ด้านอำนวยการ) เป็นรองประธาน ผู้แทนกองทัพเรือ เป็นกรรมการและเลขานุการ และ เพื่อให้มีความสอดคล้องกับการวางนโยบาย และการสั่งการหน่วยงานที่มีหน้าที่ค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเล