cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1590
title: ศึกษาเปรียบเทียบกระบวนการออกแบบระหว่างระบบทั่วไปและระบบแบบจำลองสารสนเทศอาคาร: กรณีศึกษา โครงการกิจการสาธารณูปโภคในเขตปริมณฑล

description: ระบบแบบจำลองสารสนเทศอาคาร (Building Information Modeling - BIM) ถูกใช้งานอย่างแพร่หลายในการบริหารงานก่อสร้างและวิศวกรรม ส่วนการใช้ในกระบวนการออกแบบยังไม่เป็นที่นิยมในประเทศไทย วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้ เพื่อนำระบบ BIM มาช่วยในการพัฒนากระบวนการออกแบบให้เกิดประโยชน์ต่อโครงการ สอดคล้องกับการก่อสร้างอาคารภายใต้ระบบ BIM และค้นหาประสิทธิภาพที่แตกต่างจากกระบวนการออกแบบที่ใช้โดยทั่วไป จากการนำเสนอผ่านการออกแบบโครงการกิจการสาธารณูปโภคในเขตปริมณฑลที่มีความสัมพันธ์โดยตรงกับการขยายเมืองและจำนวนประชากรที่เพิ่มมากขึ้น โดยมีตัวแปรในการประเมินผลคือ เวลา ต้นทุน และคุณภาพ (Time-Cost-Quality) ทั้งนี้การนำระบบ BIM มาออกแบบและทำแบบก่อสร้าง พบว่าผลลัพธ์ที่ได้ คือ (1) ช่วยให้เกิดประสิทธิภาพในการสื่อสารระหว่างบุคลากรที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการออกแบบโครงการ เช่น ลดความล่าช้าที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงบุคลากร เนื่องจากบุคลากรที่เข้ามาแทนที่ไม่มีสื่อกลางในการศึกษาข้อมูลเดิมที่ได้กำหนดขึ้นจากทุกฝ่ายของโครงการ หรือปัญหาการส่งงานแล้วบุคลากรด้านอื่นได้รับข้อมูลไม่ทั่วถึง ซึ่งเกิดจากการส่งงานผ่านซอฟต์แวร์ Line หรือ E-mail ที่มีการจำกัดด้านระยะเวลาและปริมาณของข้อมูล (2) ลดความผิดพลาดและระยะเวลาจากการปรับแก้ไขแบบได้ 20 % เนื่องด้วยการทำงานกับข้อมูลที่เป็น 3 มิติ และสามารถปรับเปลี่ยนการแสดงผลให้สอดคล้องกับการทำแบบก่อสร้างที่เป็นขั้นตอนต่อไป (3) สร้างสรรค์แบบและช่วยประกอบการตัดสินใจได้หลากหลายกว่าในระยะเวลาที่เท่ากัน จากการใช้เครื่องมือภายใต้ระบบ BIM เพื่อวิเคราะห์ความเป็นไปได้ในด้านต่าง ๆ ตามหลักการของ BIM Uses (4) ลดต้นทุนในการออกแบบ ที่เกิดจากความผิดพลาดของแบบจำลองและข้อมูลประกอบแบบที่ไม่บูรณาการเข้าด้วยกัน และช่วยลดความผิดพลาดจากการถอดปริมาณวัสดุได้ 1.50 % (5) เสริมสร้างความเข้าใจด้านกระบวนการออกแบบภายใต้ระบบ BIM ในบริบทของโครงการกิจการสาธารณูปโภค ซึ่งเป็นโครงการของภาครัฐที่มีรายละเอียดขั้นตอนการออกแบบแตกต่างจากโครงการเอกชน
DOI: 10.14457/tu.the.2020.137
title: Effects of blended learning on Thai EFL university students' speaking ability and learning motivation

description: This study aims to investigate the effects of blended learning on Thai university students’ speaking ability, students’ learning motivation, as well as to explore students’ and teachers’ perceptions towards blended learning. Utilizing a mixed-methods embedded experimental research design, 56 students in the treatment group received blended learning instruction. Meanwhile, the other 46 students in the control group received traditional teaching instruction. In this study, the pre- and post-speaking tests and students’ learning motivation questionnaires were used to collect the quantitative data. Both descriptive and inferential statistical methods were then used to analyze these quantitative data. The qualitative data were retrieved from students’ online reflection blogs and students’ and teachers’ semi-structured group interviews. These data were then analyzed by coding and grouping into themes. After the intervention, the treatment group outperformed the control group, since the post-test mean score of the control group was 3.11 and the post-test mean score of the treatment group was 3.98. The research results showed that blended learning instruction implemented in the treatment group, helped improve students’ speaking ability with a statistical difference at p &lt; .001 level. Furthermore, the results indicated that students’ learning motivation was at a high level. Additionally, a great majority of both student and teacher participants had positive perceptions towards blended learning. The research results, therefore, conclusively prove that blended learning implementation is effective in improving students’ speaking ability and in attaining a high level of students’ learning motivation.
DOI: 10.14457/tu.the.2020.138
title: ผลของโปรแกรมสุขภาวะต่ออาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคจิตเภท

description: การวิจัยกึ่งทดลองแบบมีกลุ่มควบคุมวัดผลก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมสุขภาวะต่ออาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคจิตเภท กลุ่มตัวอย่างจำนวน 66 คน เป็นผู้ป่วยโรคจิตเภทที่มีอาการซึมเศร้าอายุ 18 – 59 ปี มารับบริการแผนกผู้ป่วยใน ณ โรงพยาบาลจิตเวช ในเขตกรุงเทพมหานคร เลือกกลุ่มตัวอย่างตามคุณสมบัติที่กำหนด สุ่มเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 33 คน โดยกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมสุขภาวะ จำนวน 5 ครั้ง สัปดาห์ละ 3 ครั้ง ครั้งละ 90 นาที และกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ 1) โปรแกรมสุขภาวะ 2) แบบประเมินอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคจิตเภท ฉบับภาษาไทย ตรวจสอบคุณภาพของเครื่องมือทั้งหมดด้วยการหาความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่านตรวจสอบดัชนีความตรงเชิงเนื้อหาและความเที่ยงของแบบประเมินอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคจิตเภท (CDSS) มีค่าCVI เท่ากับ 1.0 และค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ .83 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1) คะแนนเฉลี่ยอาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคจิตเภทในกลุ่มทดลองหลังการทดลอง (M=2.2, SD=1.40) ต่ำกว่าคะแนนเฉลี่ยอาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคจิตเภทก่อนการทดลอง (M=8.6, SD=2.60) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t=15.579, p&lt; .001) 2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนอาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคจิตเภทก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมสุขภาวะ (D ̅1 =6.4, SD=.41) แตกต่างจากกลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ (D ̅2 =.40, SD=.18) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t=13.41, p&lt; .001) ผลการวิจัยครั้งนี้ สนับสนุนว่าโปรแกรมสุขภาวะสามารถลดอาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคจิตเภทในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่ง บุคลากรทางสุขภาพสามารถนำโปรแกรมสุขภาวะไปใช้เป็นการบำบัดอีกทางเลือกหนึ่งในการลดอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคจิตเภทได้
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1591
title: การเตรียมความพร้อมคนพิการก่อนคืนสู่สังคมของสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ

description: การศึกษาเรื่อง “การเตรียมความพร้อมคนพิการก่อนคืนสู่สังคมของสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นของทีมสหวิชาชีพในการเตรียมความพร้อมคนพิการก่อนคืนสู่สังคม ในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ เป็นการศึกษาวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากทีมสหวิชาชีพ คือ นักสังคมสงเคราะห์ นักพัฒนาสังคม พยาบาลวิชาชีพนักกายภาพบำบัด นักจิตวิทยา เจ้าหน้าที่ส่งเสริมพัฒนาการ ครูฝึกอาชีพ และพี่เลี้ยงที่ปฏิบัติงานในสถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ จำนวน 10 แห่ง รวมทั้งสิ้น 164 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การหาค่า t-test และ F-test โดยกำหนดค่าระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ซึ่งผลการศึกษาสรุปได้ดังนี้กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุระหว่าง 31-40 ปี สถานภาพสมรส การศึกษาระดับปริญญาตรี และปฏิบัติงานในตำแหน่งพี่เลี้ยง โดยมีระยะเวลาทำงานต่ำกว่า 5 ปี ภาพรวมของผลการศึกษา พบว่า ทีมสหวิชาชีพมีความคิดเห็นเกี่ยวกับช่วงวัยและประเภทความพิการที่เหมาะสมในการเตรียมความพร้อมก่อนคืนสู่สังคม คือ วัยผู้ใหญ่ และประเภทความพิการที่เหมาะสมในการเตรียมความพร้อมก่อนคืนสู่สังคม คือ ความพิการทางการได้ยินหรือสื่อความหมาย ภาพรวมของการดำเนินงานเกี่ยวกับการเตรียมความพร้อมคนพิการก่อนคืนสู่สังคม ทีมสหวิชาชีพมีความคิดเห็นอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านร่างกาย และด้านสังคม ทีมสหวิชาชีพมีความคิดเห็นต่อการดำเนินงานเกี่ยวกับการเตรียมความพร้อมคนพิการก่อนคืนสู่สังคม อยู่ในระดับมากที่สุด และมีความคิดเห็นต่อการดำเนินงานเกี่ยวกับการเตรียมความพร้อมคนพิการก่อนคืนสู่สังคมด้านอารมณ์และจิตใจ ด้านอาชีพ และด้านการศึกษา อยู่ในระดับมาก ผลการวิเคราะห์เปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างข้อมูลทั่วไปกับความคิดเห็นของทีมสหวิชาชีพต่อการดำเนินงานด้านการเตรียมความพร้อมคนพิการก่อนคืนสู่สังคม พบว่า ทีมสหวิชาชีพที่มี เพศ ระดับการศึกษาและตำแหน่งงานที่แตกต่างกันมีความคิดเห็นเกี่ยวกับการดำเนินงานด้านการเตรียมความพร้อมคนพิการก่อนคืนสู่สังคมในด้านร่างกาย ด้านอารมณ์จิตใจ ด้านการศึกษา ด้านอาชีพ และด้านสังคมที่แตกต่างกัน ข้อเสนอแนะที่ได้จากการศึกษา ผู้ศึกษาเห็นว่ากรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการควรมีการจัดสรรอัตรากำลังในกลุ่มทีมสหวิชาชีพให้เพียงพอในการปฏิบัติงานกับผู้ใช้บริการ ควรมีการจัดทำคู่มือการเตรียมความพร้อมคนพิการก่อนคืนสู่สังคม และควรมีการพัฒนาศักยภาพกลุ่มพี่เลี้ยง โดยการเสริมความรู้ และสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับการดำเนินงานการเตรียมความพร้อม เพื่อให้เห็นถึงความสำคัญของการเตรียมความพร้อมคนพิการก่อนคืนสู่สังคม
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1593
title: การสร้างแบบประเมินความเสี่ยงในมิติทางสังคมที่ส่งผลต่อการสูบบุหรี่ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น

description: การศึกษาเรื่อง “การสร้างแบบประเมินความเสี่ยงในมิติทางสังคมที่ส่งผลต่อการสูบบุหรี่ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น” มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างแบบประเมินความเสี่ยงในมิติทางสังคมที่ส่งผลต่อการสูบบุหรี่ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น การศึกษาครั้งนี้ เป็นการศึกษาเชิงอนาคตด้วยเทคนิคเดลฟาย ใช้วิธีการศึกษาจากเอกสารและความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญ โดยพิจารณาผู้เชี่ยวชาญจากคุณสมบัติด้านประสบการณ์การทำงาน ผลงานทางวิชาการ และเป็นที่ยอมรับของผู้ปฏิบัติงานด้านการควบคุมยาสูบ คัดเลือกผู้เชี่ยวชาญหรือผู้ให้ข้อมูลแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive Sampling) และแบบลูกโซ่ (Snowball Sampling) ประกอบด้วย ผู้เชี่ยวชาญด้านการควบคุมยาสูบ ผู้เชี่ยวชาญด้านการป้องกันการสูบบุหรี่ในโรงเรียน และผู้เชี่ยวชาญด้านการให้บริการเลิกบุหรี่ จำนวน 9 คน ซึ่งเป็นผู้ให้ข้อมูลตอบแบบสอบถามตามขั้นตอนการวิจัยแบบเทคนิคเดลฟายจนสิ้นสุดกระบวนการ เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 3 รอบ โดยแบบสอบถามรอบที่ 1 มีข้อคำถามจำนวน 36 ข้อ ให้ผู้เชี่ยวชาญแสดงความคิดเห็นตามทัศนะของแต่ละท่านอย่างเป็นอิสระ สามารถเพิ่มเติมหรือปรับข้อคำถามได้ แบบสอบถามรอบที่ 2 มีข้อคำถามจำนวน 44 ข้อ พัฒนาข้อคำถามมาจากความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญในรอบที่ 1 แสดงค่ามัธยฐานและค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ของกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ และแบบสอบถามรอบที่ 3 มีข้อคำถามจำนวน 44 ข้อ ให้ผู้เชี่ยวชาญยืนยันคำตอบ เพื่อหาฉันทามติที่มีต่อแบบประเมินความเสี่ยงในมิติทางสังคมที่ส่งผลต่อการสูบบุหรี่ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่ามัธยฐาน และค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ผลการศึกษา พบว่า ผู้เชี่ยวชาญมีฉันทามติต่อแบบประเมินความเสี่ยงในมิติทางสังคมที่ส่งผลต่อการสูบบุหรี่ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โดยมีประเด็นสำคัญจำแนกออกเป็น 6 ด้าน ได้แก่ ด้านสภาพครอบครัว คือ พฤติกรรมของสมาชิกในครอบครัวสูบบุหรี่ ด้านการคบเพื่อน คือ ความสามารถของนักเรียนในการปฏิเสธเพื่อนเมื่อเพื่อนชวนให้สูบบุหรี่ ด้านสภาพแวดล้อมในโรงเรียน คือ การเห็นครูสูบบุหรี่จะมีผลทำให้นักเรียนสูบบุหรี่ตามได้มาก ด้านสภาพแวดล้อมในชุมชน คือ ชุมชนมีการร่วมมือกันเฝ้าระวัง ตักเตือนเยาวชนไม่ให้สูบบุหรี่ในชุมชน ด้านสื่อโฆษณา คือ การโฆษณาขายบุหรี่ออนไลน์จะทำให้นักเรียนอยากทดลองสูบบุหรี่ การโฆษณาขายบุหรี่ออนไลน์ทำให้นักเรียนสั่งซื้อมาสูบได้ และนักเรียนเข้าถึงวิธีการสูบบุหรี่ในโซเชียลมีเดียได้ง่าย และด้านกฎหมาย คือ ร้านค้าไม่ขายบุหรี่ให้เด็กที่อายุต่ำกว่า 20 ปี จะทำให้สามารถควบคุมการเข้าถึงบุหรี่ของนักเรียนได้ รวมข้อคำถามทั้งสิ้น จำนวน 35 ข้อ และนำแบบประเมินไปหาค่าดัชนีความสอดคล้องของเครื่องมือกับตัวแปรและวัตถุประสงค์ มีค่าความเที่ยงตรงเท่ากับ .79 และมีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ .86 โดยผลการศึกษาที่ได้สามารถนำไปใช้ประเมินความเสี่ยงในมิติทางสังคมที่ส่งผลต่อการสูบบุหรี่ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นได้
DOI: 10.14457/tu.the.2018.1691
title: การพัฒนาการปฏิบัติงานของพี่เลี้ยงในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนตามกรอบการปฏิบัติงานการคุ้มครองเด็กในสถานรองรับเด็กของกรมกิจการเด็กและเยาวชน

description: การศึกษาเรื่อง “การพัฒนาการปฏิบัติงานของพี่เลี้ยงในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนตามกรอบการปฏิบัติงานการคุ้มครองเด็กในสถานรองรับเด็กของกรมกิจการเด็กและเยาวชน” มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาทัศนคติของพี่เลี้ยง ปัญหาและอุปสรรคในการปฏิบัติงาน และความต้องการของพี่เลี้ยงเกี่ยวกับการพัฒนาการปฏิบัติงานตามกรอบการปฏิบัติงานการคุ้มครองเด็กในสถานรองรับเด็กของกรมกิจการเด็กและเยาวชน เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลจากพี่เลี้ยงที่ปฏิบัติหน้าที่โดยตรงในการเลี้ยงดูเด็กของสถานสงเคราะห์เด็กอ่อน สังกัดกรมกิจการเด็กและเยาวชน ทั้งหมด 8 แห่ง จำนวน 192 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-Way ANOVA) หรือค่าสถิติ F-test และการวิเคราะห์เปรียบเทียบรายคู่ด้วยวิธีผลต่างนัยสำคัญน้อยที่สุด (Least Significant Difference: LSD) ซึ่งผลการศึกษาสรุปได้ ดังนี้กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาทั้งหมดเป็นเพศหญิง ส่วนใหญ่มีอายุระหว่าง 51-60 ปี สำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมศึกษา มีรูปแบบการจ้างงานแบบลูกจ้างชั่วคราว และมีระยะเวลาการปฏิบัติงานตั้งแต่ 21 ปีขึ้นไป ภาพรวมผลการศึกษา พบว่า ทัศนคติของพี่เลี้ยงในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนต่อการปฏิบัติงานตามกรอบการปฏิบัติงานการคุ้มครองเด็ก อยู่ในระดับมากที่สุด โดยเฉพาะการปกป้องคุ้มครองเด็ก สำหรับปัญหา และอุปสรรคในการปฏิบัติงานของพี่เลี้ยงในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนต่อการปฏิบัติงานตามกรอบการปฏิบัติงานการคุ้มครองเด็กในสถานรองรับเด็กของกรมกิจการเด็กและเยาวชน อยู่ในระดับปานกลาง ยกเว้นปัญหาที่เกิดจากการบริหารงานภายในหน่วยงานที่กลุ่มตัวอย่างมีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก และพี่เลี้ยงมีความต้องการพัฒนาการปฏิบัติงานตามกรอบการปฏิบัติงานการคุ้มครองเด็กอยู่ในระดับมาก ผลการวิเคราะห์เปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างข้อมูลทั่วไปกับทัศนคติของพี่เลี้ยง ปัญหาและอุปสรรคในการปฏิบัติงาน รวมไปถึงศึกษาความต้องการของพี่เลี้ยงเกี่ยวกับการพัฒนาการปฏิบัติตามกรอบการปฏิบัติงานการคุ้มครองเด็กในสถานรองรับเด็กของกรมกิจการเด็กและเยาวชน พบว่า ระดับการศึกษา ที่แตกต่างกันมีผลต่อทัศนคติด้านการไม่ลงโทษเด็กหรือล่วงละเมิดต่อเด็ก และความคิดเห็นต่อปัญหาที่เกิดจากการบริหารงานภายในหน่วยงานแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 นอกจากนี้ ยังพบว่า ระยะเวลาในการปฏิบัติงานที่แตกต่างกันมีผลต่อทัศนคติด้านการไม่เลือกปฏิบัติต่อเด็กแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ 0.05ข้อเสนอแนะจากการศึกษา กรมกิจการเด็กและเยาวชน ควรสร้างความตระหนักและผลักดันให้ทุกส่วนเห็นความสำคัญในการขับเคลื่อนการทำงานด้านการปกป้องคุ้มครองเด็ก และมีการติดตามผลการดำเนินงานอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งควรทบทวนแนวทางและรูปแบบการพัฒนาบุคลากรให้มีความสอดคล้อง และเป็นไปในทิศทางเดียวกับนโยบายในการทำงาน เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อกลุ่มเป้าหมาย
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1594
title: ความรู้ ทัศนคติและการใช้แบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (CDI) และแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น (CES-D) ของเจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กและครอบครัวในการปฏิบัติงานสังคมสงเคราะห์

description: การศึกษาเรื่อง “ความรู้ ทัศนคติ และการใช้แบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (CDI) และแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น (CES-D) ของเจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กและครอบครัวในการปฏิบัติงานสังคมสงเคราะห์” เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาความรู้ของเจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กและครอบครัวเกี่ยวกับภาวะซึมเศร้าในเด็กและวัยรุ่น รวมถึงการนำแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (CDI) และแบบ คัดกรองภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น (CES-D) มาใช้ในการปฏิบัติงานของบ้านพักเด็กและครอบครัว ศึกษาทัศนคติของเจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กและครอบครัวต่อการใช้แบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (CDI) และแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น (CES-D) และศึกษาการใช้แบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (CDI) และแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น (CES-D) ของเจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กและครอบครัวกับผู้ใช้บริการที่มาเข้ารับบริการที่บ้านพักเด็กและครอบครัว วิธีการศึกษาเก็บข้อมูลจากหัวหน้าบ้านพักเด็กและครอบครัว นักสังคมสงเคราะห์ นักจิตวิทยา และนักพัฒนาสังคม จำนวน 181 คน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม ค่าสถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าต่ำสุด และค่าสูงสุด การทดสอบความสัมพันธ์โดยใช้ Chi-Square การทดสอบค่า t-test และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-Way ANOVA) สรุปผลการศึกษาได้ ดังนี้ กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุระหว่าง 31-35 ปี จบการศึกษาระดับปริญญาตรี ส่วนใหญ่ดำรงตำแหน่งนักสังคมสงเคราะห์ มีระยะเวลาในการดำรงตำแหน่ง 1-3 ปี ปฏิบัติงานอยู่ในพื้นที่จังหวัดในภาคใต้ กลุ่มตัวอย่างเกินกว่าครึ่งได้รับการฝึกอบรมหลักสูตรเสริมสร้างทักษะการบำบัดและฟื้นฟูเยียวยาเด็กที่ถูกกระทำด้วยความรุนแรง สำหรับทีมสหวิชาชีพบ้านพักเด็กและครอบครัว และกลุ่มตัวอย่างเกินครึ่งหนึ่งไม่เคยนำแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (CDI) และแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น (CES-D) มาใช้ในการปฏิบัติงาน ส่วนผลการศึกษาความรู้เกี่ยวกับภาวะซึมเศร้าในเด็กและวัยรุ่น และการนำแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (CDI) และแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น (CES-D) มาใช้ในการปฏิบัติงานของบ้านพักเด็กและครอบครัว พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ร้อยละ 63.5 มีความรู้ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก และผลการศึกษาทัศนคติต่อการใช้แบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (CDI) และแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น (CES-D) ในการปฏิบัติงานสังคมสงเคราะห์ของเจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กและครอบครัว พบว่ากลุ่มตัวอย่างมีทัศนคติต่อการใช้แบบคัดกรองฯ อยู่ในระดับมากที่สุด และจากการศึกษาการใช้แบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (CDI) และแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น (CES-D) ของเจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กและครอบครัวในการปฏิบัติงานสังคมสงเคราะห์ พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีแนวทางในการนำแบบคัดกรองฯ ไปใช้ในการปฏิบัติงานอยู่ในระดับมากที่สุดข้อเสนอแนะ ควรมีการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพเกี่ยวกับการนำแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (CDI) และแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น (CES-D) มาใช้ในการปฏิบัติงานสังคมสงเคราะห์ของเจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กและครอบครัว เพื่อให้ได้ทราบข้อมูลเชิงลึก และสามารถนำไปพัฒนากระบวนการทำงานในบ้านพักเด็กและครอบครัวต่อไป ควรมีการศึกษาวิจัยเชิงปฏิบัติการเกี่ยวกับการนำแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในเด็ก (CDI) และแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น (CES-D) มาใช้ในการปฏิบัติงานสังคมสงเคราะห์ของเจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กและครอบครัว เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพและประสิทธิผลของงานประจำให้ดีขึ้น
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1595
title: ประสบการณ์ของสตรีที่ผ่านพ้นปัญหาความรุนแรงในครอบครัว: กรณีศึกษามูลนิธิหญิงชายก้าวไกล

description: การศึกษาเรื่อง “ประสบการณ์ของสตรีที่ผ่านพ้นปัญหาความรุนแรงในครอบครัว กรณีศึกษามูลนิธิหญิงชายก้าวไกล” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสบการณ์ของสตรีที่เคยเผชิญกับปัญหาความรุนแรงในครอบครัว และการผ่านพ้นปัญหาความรุนแรงในครอบครัว จากผู้หญิงที่เป็นผู้ใช้บริการที่มูลนิธิหญิงชายก้าวไกล ซึ่งได้ศึกษาจากสิ่งที่เป็นประสบการณ์การรับรู้ต่อปรากฏการณ์เหตุการณ์ความรุนแรงในครอบครัว ผ่านการรับรู้และแปลความหมายของประสบการณ์จากผู้หญิงผู้เป็นเจ้าของประสบการณ์ การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้วิธีการศึกษาค้นคว้าจากเอกสารและการศึกษาภาคสนาม โดยการเก็บข้อมูลจากผู้มีส่วนร่วมในการวิจัยด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสังเกต ผู้มีส่วนร่วมในการวิจัยครั้งนี้ มีจำนวน 5 ราย เป็นผู้หญิงที่ใช้บริการที่มูลนิธิหญิงชายก้าวไกล ผลการศึกษาพบว่า ประสบการณ์ความรุนแรงในครอบครัวที่ผู้หญิงเคยเผชิญมา คือความรุนแรงด้านร่างกายและความรุนแรงด้านจิตใจ ผู้หญิงถูกสามีกระทำความรุนแรงทางร่างกาย โดยการใช้อวัยวะของเขา ใช้เครื่องมือต่างๆ เช่น มีด ไม้ เข็มขัด ไม้แขวนเสื้อ เหล็ก บุหรี่จี้ตามตัว เพื่อทำร้ายร่างกายของผู้หญิง นอกจากนี้ พบว่า สามีได้ใช้อำนาจในการกักขังผู้หญิงไว้ในห้อง ห้ามผู้หญิงเข้าบ้าน และมีกรณีที่ใช้อำนาจในความเป็นสามีบังคับให้ผู้หญิงทำร้ายร่างกายตนเอง การที่สามีใช้ความรุนแรงต่อภรรยาได้ก่อให้เกิดบาดแผลและได้สร้างความเจ็บปวดให้กับผู้หญิง ความรุนแรงด้านจิตใจที่ผู้หญิงได้รับพบว่าผู้หญิงต้องเผชิญกับความหวาดกลัว รู้สึกเศร้า เสียใจ ที่สามีกระทำความรุนแรงต่อเธอ และในกรณีที่สามีของเธอนอกใจไปมีผู้หญิงคนอื่นก็ได้สร้างบาดแผลต่อจิตใจของเธอด้วยเช่นเดียวกัน ผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการใช้ความรุนแรงในครอบครัวได้ส่งผลกระทบต่อผู้หญิงทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ และสังคม รวมทั้งสร้างผลกระทบต่อลูกๆ ของเธอเช่นเดียวกัน เหตุผลที่ทำให้ผู้หญิงต้องยอมอดทนกับสภาพความรุนแรงที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเธอไม่มีงานทำและไม่มีเงิน การคำนึงถึงความเป็นครอบครัว ที่ประกอบไปด้วย พ่อ แม่ ลูก และการที่เธอคิดว่าตนเองไม่สามารถที่จะดูแลลูกได้ สิ่งเหล่านี้ทำให้ผู้หญิงยอมอดทนที่จะตกอยู่ในวงจรของความรุนแรงในครอบครัวต่อไปจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผู้หญิงคิดว่าเธอควรมองหาทางเลือกอื่นให้กับชีวิต เกิดจากการที่ผู้หญิงถูกทำร้ายจนเธอรู้สึกว่าเจ็บจนทนไม่ไหวอีกต่อไป เพราะความเจ็บปวดที่ได้รับอาจก่อให้เกิดการสูญเสียชีวิตได้ในวันใดวันหนึ่ง นอกจากนี้ เมื่อผู้หญิงมีโอกาสได้พูดคุยกับลูก เธอจึงได้ทราบว่า ลูกไม่ได้ต้องการอยู่ในครอบครัว ที่ประกอบไปด้วย พ่อ แม่ ลูก หากแต่ลูกต้องการให้แม่มีชีวิตที่ปลอดภัยและไม่โดนพ่อทำร้าย สิ่งที่เกิดขึ้นได้สร้างความเปลี่ยนแปลงทางความคิดต่อผู้หญิง ทำให้เธอเริ่มติดต่อขอความช่วยเหลือจากแหล่งสนับสนุนทางสังคมต่างๆ เช่น ครอบครัว เพื่อน ตำรวจ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการยุติธรรม บ้านพักฉุกเฉิน มูลนิธิหญิงชายก้าวไกลและผู้นำชุมชน แหล่งสนับสนุนทางสังคมเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งที่ให้ความช่วยเหลือจนทำให้ผู้หญิงสามารถผ่านพ้นปัญหาความรุนแรงในครอบครัวไปได้ และตัวของผู้หญิงเองก็ได้ใช้ความพยายามในการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของเธอโดยการลดการพึ่งพิงจากสามี เริ่มประกอบอาชีพเพื่อสร้างรายได้ให้กับตัวเอง และในกรณีของผู้หญิงที่ตัดสินใจอยู่ร่วมกันกับสามีต่อไป ได้มีการพูดคุยและทำข้อตกลงร่วมกันเพื่อปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการใช้ความรุนแรง จนกระทั่งทั้งคู่สามารถอยู่ร่วมกันได้ ในท้ายที่สุดผู้หญิงทั้ง 5 คน สามารถผ่านพ้นปัญหาความรุนแรงในครอบครัวไปได้โดยที่พวกเธอไม่ถูกสามีกระทำความรุนแรงอีกต่อไป
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1597
title: วิจัยกรณีศึกษาการสนับสนุนทางสังคมและการปรับตัวของผู้ป่วยมะเร็งที่มารับการรักษาที่สถาบันมะเร็งแห่งชาติ

description: การศึกษาเรื่อง “วิจัยกรณีศึกษาการสนับสนุนทางสังคมและการปรับตัวของผู้ป่วยโรคมะเร็ง ที่มารับการรักษาที่สถาบันมะเร็งแห่งชาติ” มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาการสนับสนุนทางสังคมและการปรับตัวของผู้ป่วยมะเร็ง เป็นการวิจัยกรณีศึกษา (Case Study Research) ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) จากผู้ให้ข้อมูลหลัก คือ ผู้ป่วยมะเร็งจำนวน 5 กรณีศึกษา และผู้ดูแลใกล้ชิดของผู้ป่วยมะเร็ง จำนวน 5 ราย เก็บข้อมูลวิจัยในหอผู้ป่วยในสถาบันมะเร็งแห่งชาติผลการศึกษาพบว่า ผู้ป่วยมะเร็งได้รับการสนับสนุนทางสังคมจากสมาชิกในครอบครัว ผู้ดูแลใกล้ชิด เพื่อนผู้ป่วยมะเร็ง แพทย์ และพยาบาลตามลำดับ ผู้ป่วยได้รับการสนับสนุนด้านอารมณ์ ผ่านการดูแลเอาใส่ใจและกำลังใจจากสมาชิกในครอบครัว เพื่อนและผู้ป่วยมะเร็งที่เข้ารับการรักษาในช่วงเวลาเดียวกัน ผู้ป่วยได้รับการยอมรับ ยกย่อง เป็นที่เคารพนับถือและเห็นคุณค่าในตนเอง ลักษณะเป็นผู้ให้คำปรึกษาแก่เพื่อนผู้ป่วยมะเร็ง ให้กำลังใจพร้อมให้คำแนะนำในการดูแลตนเอง ขณะที่เจ็บป่วย ผู้ป่วยได้รับการส่งเสริมและสนับสนุนให้เข้าร่วมทำกิจกรรมบำบัดร่วมกับผู้ป่วยมะเร็งที่เข้ารับการรักษาในช่วงเวลาเดียวกันจากผู้ดูแลใกล้ชิดและนักสังคมสงเคราะห์ และผู้ป่วยได้รับความรู้เกี่ยวกับโรคมะเร็งและวิธีการดูแลตนเองขณะที่เข้ารับการรักษาโรคมะเร็งจากแพทย์และพยาบาลที่ให้การดูแลผู้ป่วย นอกจากนี้ผู้ป่วยได้รับความช่วยเหลือในการเดินทางและค่ารักษาพยาบาลต่างๆ จากสมาชิกในครอบครัวและผู้ดูแลหลักได้อย่างเหมาะสม จากการได้รับการสนับสนุนทางสังคมทำให้ผู้ป่วยมีการแสดงออกถึงการปรับตัวในลักษณะที่ดี โดยมีการปรับตัวออกเป็น 4 รูปแบบ ได้แก่ 1) ด้านร่างกาย การได้รับความรู้เกี่ยวกับโรคมะเร็งจากแพทย์ และพยาบาล ผู้ป่วยมีการปฏิบัติตามคำแนะนำจากแพทย์และพยาบาลอย่างเคร่งครัด ปรับเปลี่ยนวิธีการรับประทานให้เหมาะสมกับกระบวนการรักษาโรคมะเร็ง 2) ด้านจิตใจ ผู้ป่วยยอมรับกับความเจ็บป่วยของตนเอง ปล่อยวางความคิดด้านลบ มีมุมมองในการมองโลกเชิงบวก เข้าร่วมทำกิจกรรมผ่อนคลายกับเครือข่ายทางสังคม 3 ) บทบาทหน้าที่ จัดสรรเวลาการทำให้งานให้เหมาะสมกับร่างกาย และทำหน้าที่ดูแลงานภายในบ้านมากกว่างานนอกบ้าน ซึ่งผู้ป่วยจะคำนึงถึงศักยภาพของตนเองเป็นหลัก และ 4) ด้านพึ่งพาอาศัย ผู้ป่วยพึ่งพาด้านอารมณ์ นึกถึงคำพูด การได้รับกำลังใจ คำปลอบใจ เป็นแรงผลักดันต่อสู้กับโรคมะเร็ง อีกทั้งผู้ป่วยมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมกับเพื่อนผู้ป่วยโรคมะเร็ง สอบถามข้อมูลเกี่ยวกับโรคมะเร็งและการดูแลตนเองจากผู้เชี่ยวชาญโดยตรงข้อค้นพบในการศึกษาครั้งนี้ คือ ศักยภาพของผู้ป่วยมะเร็ง การเห็นคุณค่าในตนเอง กำลังใจจากครอบครัว สุขภาพจิตกำหนดสุขภาพกาย และบุคคลรอบข้างสู่การปรับตัวและข้อเสนอแนะให้สถาบันมะเร็งแห่งชาติ ควรสนับสนุนการจัดกิจกรรมส่งเสริมสัมพันธภาพภายในครอบครัวของผู้ป่วยโรคมะเร็งได้มีส่วนร่วมในการกิจกรรมร่วมกันกับผู้ป่วยโรคมะเร็งและควรสนับสนุนการจัดกิจกรรมกลุ่มแลกเปลี่ยนประสบการณ์ระหว่างผู้ป่วยมะเร็งด้วยกัน เพื่อให้เกิดการช่วยเหลือซึ่งกันและกันภายในกลุ่มผู้ป่วยมะเร็ง
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1598
title: การประยุกต์ใช้โปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจของผู้ดูแลผู้สูงอายุในเขตชุมชนบางกอกน้อยกรุงเทพมหานคร

description: การศึกษาครั้งมีวัตถุประสงค์เพื่อประยุกต์ใช้โปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจของผู้ดูแลผู้สูงอายุ และศึกษาผลของการประยุกต์ใช้โปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจของผู้ดูแลผู้สูงอายุ ในเขตชุมชนบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือ ผู้ดูแลผู้สูงอายุ ในเขตชุมชนบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร จำนวน 40 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ประกอบด้วย 1) แบบวัดพลังอำนาจของผู้ดูแลผู้สูงอายุ 2) แบบสอบถาม 3) แบบสังเกตพฤติกรรมการดูแล และ 4) แบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ในการศึกษาข้อมูลได้แก่ การแจกแจงความถี่ (Frequency distribution) และร้อยละ (percentage) ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐานด้วย สถิติ paired t-test และ F-test ผลการศึกษาสรุปได้ดังนี้ 1) จากการประยุกต์ใช้โปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจของผู้ดูแลผู้สูงอายุ ในเขตชุมชนบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร พบว่า โปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจเป็นเครื่องมือที่ช่วยส่งเสริมความรู้ ทักษะและช่วยกระตุ้นพลังใจของผู้ดูแลในการดูแลผู้สูงอายุทำให้ผู้ดูแลสามารถแสดงศักยภาพของตนเองได้อย่างเต็มที่ เกิดความมั่นใจในการดูแลและสามารถหาวิธีแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างการดูแลได้ 2) ผลของการประยุกต์ใช้โปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจของผู้ดูแลผู้สูงอายุ ในเขตชุมชนบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร พบว่า ผู้ดูแลผู้สูงอายุมีคะแนนพลังอำนาจเฉลี่ยก่อนเข้าร่วมโปรแกรม 55.10 คะแนน ถือว่ามีพลังอำนาจในตนเองอยู่ในระดับปานกลางและหลังเข้าร่วมโปรแกรมมีคะแนนพลังอำนาจเฉลี่ย 86.77 คะแนน ถือว่ามีพลังอำนาจในตนเองอยู่ในระดับดีมาก ซึ่งหลังเข้าร่วมโปรแกรมมีคะแนนสูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ 0.05