DOI: 10.17026/dans-zha-hx4a
title: Vlakberging LdL, NVO Homoet Archeologische begeleiding aan de Weteringswal te Homoet in de gemeente Overbetuwe

description: &lt;p&gt;In het midden van het onderzoeksgebied, ter hoogte van het bekende archeologische monument ‘De Hoge Woerd’, is een sporencluster aanwezig, dat op basis van het gebruiksaardewerk is te dateren in de Late-IJzertijd tot de Late-Romeinse tijd. Het aardewerkcomplex bevat ook een groot aandeel handgevormd aardewerk. Op andere sites zien we doorgaans dat het aandeel handgevormd aarde-werk na de 1e eeuw enorm afneemt. Dit maakt het waarschijnlijk dat bewoning binnen het onderzoch-te deel van de site in de 1e eeuw heeft plaatsgevonden, mogelijk al vanaf de Late-IJzertijd. Het ge-draaide Romeinse aardewerk dat is aangetroffen, bestaat uit de typen die vaak worden aangetroffen binnen Romeinse context in Nederland. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Op het eerste oog lijkt het aannemelijk dat het onderzoeksgebied de randzone van een erf of neder-zetting heeft doorsneden, waarvan de kern zich bevindt op de hoger gelegen gronden (Hoge Woerd) ten noorden van het onderzoeksgebied. Het aantreffen van een waterput binnen het onderzoeksgebied maakt het echter aannemelijk dat de huizen van de gebruikers niet al te ver weg hebben gestaan (enkele tientallen meters). Naast de waterput zijn enkele greppels en paalkuilen aangetroffen waarin nog geen structuur is te herkennen. De voornaamste oorzaak hiervan is dat slechts een smalle strook (de uitbreiding van de watergang) van de vindplaats is opgegraven. Over de interpretatie van de paalkuilen bestaat enige onzekerheid - met name gezien de forse afmetingen - maar in deze fase lijkt een interpretatie als paalkuilen toch de meest voor de hand liggende. De sporen maken deel uit van een groter nederzettingscomplex (AMK-terrein 4.727, 1.092) inclusief grafveld (AMK-terrein 4.727) dat zich uitspreid over hoger gelegen oeverwallen van de stroomgordel van Homoet - Kamp (figuur 28). Deze bewoningssporen die zijn aangetroffen dateren van de Vroege-IJzertijd tot de Late-Middeleeuwen en bevinden zich ten noorden en noordwesten van het onderzoeksgebied. Het onder-zoekgebied bevindt zich vermoedelijk aan de zuidwestelijke rand van deze bewoningsporen, maar nog niet in daadwerkelijke periferie van de nederzetting.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Het botanische monster heeft informatie opgeleverd over het gebruik van cultuurgewassen ten tijde van de aangetroffen bewoning, waarvan resten zijn aangetroffen binnen het onderzoeksgebied. Het dieet van de voormalige bewoners bestond waarschijnlijk uit granen zoals gerst en het oliehoudende gewas vlas. Van deze laatste soort kunnen zowel de zaden geconsumeerd zijn als de vezels gebruikt zijn voor het maken van textiel. Beide gewassen zijn vermoedelijk lokaal verbouwd. Waarschijnlijk was het dieet gevarieerder en bestond het ook uit bijvoorbeeld fruit en groenten, maar dit kon op ba-sis van dit ene onderzochte monster niet bepaald worden. De vondst van een tweetal maalstenen (fragmenten) wijst op het lokaal verwerken van de akkerbouwproducten.. De aangetroffen zaden en vruchten afkomstig van wilde planten vormen waarschijnlijk een afspiegeling van de ‘natuurlijke’ loka-le omgeving. De verschillende water- en oeverplanten suggereren dat er in de lokale omgeving natte omstandigheden heersten. De watervlooien kunnen daar tevens geleefd hebben, evenals in stilstaan-de plassen in de buurt. &lt;br&gt;De maalstenen, gemaakt van tefriet afkomstig uit de Eifel (omgeving Mayen), vormen bovendien een aanwijzing dat er handelscontacten over lange afstand bestonden. Het is bekend dat de maalstenen vanaf de Midden-IJzertijd vanuit de Eifel via de grote rivieren naar verder gelegen gebieden werden verhandeld. Maalstenen zullen derhalve via uitwisseling of handel in de nederzetting terecht zijn ge-komen. Ook de aanwezigheid van een amfoor voor het vervoeren van olijfolie uit Zuid-Spanje vormt een aanwijzing voor handel met het buitenland. &lt;br&gt;Op de site werden paarden, runderen, varkens, schapen/geiten en honden gehouden. Op basis van de hak- en snijsporen kan worden geconstateerd dat de dieren (vermoedelijk met uitzondering van paard) op het menu stonden. Rund vormde hierbij duidelijk de voornaamste vleesleverancier. Daar-naast zijn ook nog verschillende vissenbotjes aangetroffen, wat erop wijst dat ook zoetwatervis werd geconsumeerd. Op basis van enkele degeneratieve aandoeningen is het aannemelijk dat runderen en paarden in ieder geval als werk/lastdier werden gebruikt. Gezien de beperkte gegevens die het bot-complex heeft opgeleverd kunnen echter nauwelijks uitspraken worden gedaan over de exploitatie van de veestapel. Op basis van enkele aangetroffen onkruiden en de aangetroffen fosfaatvlekken kan worden gesteld dat sprake was van bemeste akkers. Het ligt voor de hand dat de mest hiervoor af-komstig was van de veestapel.&lt;/p&gt;