cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1109
title: รูปแบบการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้ฐานชุมชนในรายวิชาออกแบบผลิตภัณฑ์พื้นถิ่น สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้ฐานชุมชน ในรายวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์พื้นถิ่นสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้ฐานชุมชน ในรายวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์พื้นสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี วิธีการดำเนินวิจัย ประกอบไปด้วย 4 ขั้นตอนคือ 1) การศึกษาเอกสารและสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ 2) ลงพื้นที่สังเกตการสอน 3) วิเคราะห์และพัฒนารูปแบบ 4) สรุป อภิปรายผล และข้อเสนอแนะ โดยมีกลุ่มตัวอย่างในการวิจัยทั้งหมด 4 กลุ่ม คือ 1) ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนออกแบบผลิตภัณฑ์พื้นถิ่น 2) ผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ชุมชน 3) ผู้นำชุมชนที่มีส่วนในการพัฒนาผลิตภัณฑ์และการสอน 4) ผู้เรียนในรายวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์พื้นถิ่น เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต และแบบบันทึกภาคสนาม สำหรับการพัฒนารูปแบบการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้ฐานชุมชน ผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่าน ที่มีความเชี่ยวชาญด้านการสอนออกแบบผลิตภัณฑ์ ได้แสดงความคิดเห็นและรับรองตรวจสอบรูปแบบการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้ฐานชุมชนในรายวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์พื้นถิ่น สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี ผลการศึกษารูปแบบการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้ฐานชุมชน พบว่า สามารถแบ่งรูปแบบการสอน ได้ดังนี้ 1) จำแนกตามบริบทของชุมชนคือ ชุมชนเมือง และชุมชนชนบท 2) จำแนกตามระยะเวลา ซึ่งประกอบไปด้วย ระยะสั้น ระยะกลาง และระยะยาว 3) สถานที่ตั้งของสถานศึกษา ได้แก่ มหาวิยาลัยในเมืองกรุงเทพและปริมณฑล และมหาวิทยาลัยประจำจังหวัด 4) จำแนกตามลักษณะการร่วมมือกับชุมชน ได้แก่ การร่วมมือกันเฉพาะองค์ความรู้กับการร่วมมือกันทั้งองค์ความรู้และการออกแบบร่วมกับชุมชน ผลการพัฒนารูปแบบการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้ฐานชุมชน มี 6 องค์ประกอบได้แก่ ชุมชน นักศึกษา อาจารย์ เนื้อหา การออกแบบ การสร้างชิ้นงาน และมี 5 ขั้นตอนดังนี้ 1) ขั้นเตรียมการ 2) ขั้นลงชุมชน 3) ขั้นออกแบบ 4) ขั้นสร้างชิ้นงาน และ 5) ขั้นประเมินผล
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1110
title: รูปแบบการจัดกิจกรรมภาพพิมพ์สำหรับนักเรียนประถมศึกษาโดยใช้วัสดุในท้องถิ่น

description: งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอรูปแบบการจัดกิจกรรมภาพพิมพ์สำหรับนักเรียน ระดับประถมศึกษาโดยใช้ วัสดุที่หาได้ในท้องถิ่นและเพื่อให้ผู้เรียนได้เห็นคุณค่าของวัสดุรอบตัว โดยผู้วิจัยทบทวนงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง คู่มือการเรียน และวารสารกิจกรรมศิลปะทั้งในและต่างประเทศ ได้ตัวอย่างกิจกรรมภาพพิมพ์สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาจำนวน 83 กิจกรรม แบ่งเป็นกิจกรรม ภาพพิมพ์ในประเทศไทย 26 กิจกรรม และเป็นกิจกรรมภาพพิมพ์ในต่างประเทศ 57 กิจกรรม และเก็บข้อมูลเชิงลึกผ่านการสัมภาษณ์กับกลุ่ม ตัวอย่างดังนี้ ครูผู้สอนศิลปะระดับประถมศึกษาที่เป็น แนวปฏิบัติที่ดี จำนวน 5 คน อาจารย์ระดับมหาวิทยาลัยที่สอนวิชาภาพพิมพ์และมีประสบการณ์ใน การจัดกิจกรรมการเรียนการสอน ภาพพิมพ์ สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษา จำนวน 3 คน และ ศิลปินภาพพิมพ์ที่มีประสบการณ์ ในการจัดกิจกรรม การเรียนการสอนภาพพิมพ์สำหรับนักเรียน ระดับประถมศึกษา จำนวน 3 คน จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์เป็น รูปแบบการจัดกิจกรรม ภาพพิมพ์สำหรับนักเรียนระดับ ประถมศึกษาโดยใช้วัสดุในท้องถิ่น จำนวนทั้งสิ้น 12 กิจกรรม ผลจากการวิจัยพบว่า รูปแบบการจัดกิจกรรมภาพพิมพ์สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาที่พัฒนาขึ้นมีทั้งหมด 4 รูปแบบ จำแนกตามเทคนิคภาพพิมพ์ ได้แก่ 1) รูปแบบการจัดกิจกรรมภาพพิมพ์ผิวนูนสำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาโดยใช้วัสดุในท้องถิ่น 2) รูปแบบการจัดกิจกรรมภาพพิมพ์ร่องลึกสำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาโดยใช้วัสดุในท้องถิ่น 3) รูปแบบการจัดกิจกรรมภาพพิมพ์พื้นราบสำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาโดยใช้วัสดุในท้องถิ่น 4) รูปแบบการจัดกิจกรรมภาพพิมพ์ลายฉลุสำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาโดยใช้วัสดุในท้องถิ่น วัสดุในท้องถิ่นที่นำมาใช้ ได้แก่ดินน้ำมัน แป้งโดว์หรือแป้งขนมปัง ช้อน-ส้อม กระป๋อง ปกพลาสติก แฟ้มพลาสติก แผ่นซีดี แกนกระดาษชำระ ถุงพลาสติก กล่องโฟม กระดาษเหลือใช้ และผ้า
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1111
title: อนาคตภาพหลักสูตรพลศึกษาระดับอุดมศึกษาไทยเพื่อเข้าสู่ประชาคมอาเซียน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ เสนออนาคตภาพของหลักสูตรพลศึกษาระดับอุดมศึกษาของประเทศไทยเพื่อเข้าสู่ประชาคมอาเซียน ประกอบไปด้วย 3 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 การวิจัยเอกสาร(Documentary Research) ระยะที่ 2 การวิจัยอนาคต (Futures research) ในรูปแบบ Ethnographic Delphi Futures Research (EDFR) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่ามัธยฐาน ฐานนิยม ค่าพิสัยควอไทล์ และระยะที่ 3 การจัดสนทนากลุ่ม (Focus group ) ผลการวิจัยสรุปดังนี้ หลักสูตรพลศึกษาระดับอุดมศึกษาไทยเพื่อเข้าสู่ประชาคมอาเซียนแบ่งออกเป็น 8 หมวด ได้แก่ 1)หลักสูตรการศึกษา 2)คณาจารย์และระบบการพัฒนาคณาจารย์ 3)สื่อการศึกษาและเทคนิคการสอน 4)ห้องสมุดและแหล่งการเรียนรู้อื่น 5)อุปกรณ์การศึกษา 6)สภาพแวดล้อมในการเรียนรู้และบริการการศึกษา 7)การวัดผลการศึกษาและสัมฤทธิผลทางการเรียนของนักศึกษา และ 8)องค์ประกอบอื่นตามที่แต่ละสถานศึกษาระดับการศึกษาเห็นสมควร โดยหลักสูตรที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นมีความสอดคล้องกับประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่องเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรในระดับปริญญาตรี พ.ศ. 2558 และแนวทางการบริหารเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2558 รวมทั้งข้อบังคับคุรุสภาว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ พ.ศ. 2556 ภายใต้ มาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาครุศาสตร์และสาขาศึกษาศาสตร์ ซึ่งหลักสูตรมีความสอดคล้องกับเนื้อหาของหลักสูตรแกนกลางอาเซียน นับว่าเป็นหลักสูตรที่มีประสิทธิภาพและสามารถนำไปเป็นแนวทางในการพัฒนาหลักสูตรพลศึกษาต่อไปเมื่อเข้าสู่ประชาคมอาเซียนในปี พ.ศ. 2558 ระยะเวลา 5 ปีต่อไปในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1112
title: ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ โดยใช้แนวคิดโมเดลเมธอดและการเรียนการสอนแบบแนะให้รู้คิดที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียน โดยใช้การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดโมเดลเมธอดและการเรียนการสอนแบบแนะให้รู้คิด ซึ่งประกอบด้วย 1) เปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนที่เรียนโดยใช้การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดโมเดลเมธอดและการเรียนการสอนแบบแนะให้รู้คิด ในช่วงก่อนเรียนและหลังเรียน โดยพิจารณาตามรายองค์ประกอบของความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ และ 2) ศึกษาพัฒนาการของความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนที่เรียนโดยใช้การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดโมเดลเมธอดและการเรียนการสอนแบบแนะให้รู้คิด ในช่วงระหว่างเรียน 3 ระยะ โดยพิจารณาตามรายองค์ประกอบของความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสถาพรวิทยา ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2558 จำนวน 24 คน โดยนักเรียนกลุ่มตัวอย่างได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดโมเดลเมธอดและการเรียนการสอนแบบแนะให้รู้คิด เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบวัดเพื่อดูพัฒนาการความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ แบบสัมภาษณ์ และแบบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ จำนวน 2 ชุด คือ ฉบับก่อนเรียนและฉบับหลังเรียน โดยมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.60 และ 0.78 ตามลำดับ เครื่องมือในการทดลองคือ แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดโมเดลเมธอดและการเรียนการสอนแบบแนะให้รู้คิดที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยหา ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ค่าที (t – test for dependent samples) ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนที่เรียนโดยใช้การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดโมเดลเมธอดและการเรียนการสอนแบบแนะให้รู้คิด มีความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ ในช่วงหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และเมื่อเปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียน โดยพิจารณาตามรายองค์ประกอบของความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์พบว่า นักเรียนมีความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ทุกองค์ประกอบ ในช่วงหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. นักเรียนที่เรียนโดยใช้การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดโมเดลเมธอดและการเรียนการสอนแบบแนะให้รู้คิด มีพัฒนาการความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ทุกองค์ประกอบดีขึ้นเป็นลำดับ โดยสามารถเรียงลำดับพัฒนาการจากมากไปหาน้อย ได้เป็น ด้านการแปลงข้อมูลของสถานการณ์ปัญหา ด้านการดำเนินการแก้สถานการณ์ปัญหา ด้านการตรวจสอบการแก้สถานการณ์ปัญหา และด้านการทำความเข้าใจสถานการณ์ปัญหา
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1113
title: อิทธิพลของความรู้ด้านการสอนที่มีต่อแรงจูงใจในการสอนโดยมีความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอนเป็นตัวแปรส่งผ่าน: โมเดลสมการเชิงโครงสร้างแบบกลุ่มสัมพันธ์ระหว่างครูพี่เลี้ยงและนิสิตฝึกสอน

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลสมการโครงสร้างระหว่างความรู้ด้านการสอน ความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอน แรงจูงใจในการสอนของครูพี่เลี้ยง และโมเดลสมการโครงสร้างระหว่างความรู้ด้านการสอนความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอน และแรงจูงใจในการสอนของนิสิตฝึกสอน (2) เพื่อวิเคราะห์ลักษณะอิทธิพลของความรู้ด้านการสอน ความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอนและแรงจูงใจในการสอนของครูพี่เลี้ยงส่งผลต่อความรู้ด้านการสอน ความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอน และแรงจูงใจในการสอนของนิสิตฝึกสอน และ (3) เพื่อวิเคราะห์อิทธิพลของแรงจูงใจในการเป็นครูพี่เลี้ยงที่ส่งผลต่ออิทธิพลระหว่างตัวแปรของครูพี่เลี้ยงกับตัวแปรของนิสิตฝึกสอน ตัวอย่างวิจัยคือ ครูพี่เลี้ยงและนิสิตฝึกสอนในสถานศึกษา โดยการเก็บข้อมูลครูพี่เลี้ยงและนิสิตฝึกสอน 1:1 จาก 3 มหาวิทยาลัย รวมจำนวนตัวอย่างจำนวน 244 คู่ เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์สถิติเชิงบรรยาย การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว การวิเคราะห์ค่าสหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน การวิเคราะห์โมเดลสมการเชิงโครงสร้างแบบกลุ่มสัมพันธ์ระหว่างครูพี่เลี้ยงและนิสิตฝึกสอนผลการวิจัยพบว่า 1. โมเดลสมการเชิงโครงสร้างระหว่างความรู้ด้านการสอน ความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอน และแรงจูงใจในการสอนของครูพี่เลี้ยง พบว่า โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (Chi-square(9, N = 244) = 14.87, p = .09, RMSEA = .05) โดยความรู้ด้านการสอนส่งผลทางอ้อมต่อแรงจูงใจในการสอนผ่านความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอน และโมเดลสมการเชิงโครงสร้างระหว่างความรู้ด้านการสอน ความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอน และแรงจูงใจในการสอนของนิสิตฝึกสอน พบว่า โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (Chi-square(9, N = 244) = 18.82, p = .09, RMSEA = 0.05) โดยความรู้ด้านการสอนของนิสิตฝึกสอนส่งผลทางอ้อมต่อแรงจูงใจในการสอนผ่านความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอน 2. ผลการวิเคราะห์โมเดลสมการเชิงโครงสร้างแบบกลุ่มสัมพันธ์ระหว่างครูพี่เลี้ยงและนิสิตฝึกสอน พบว่า โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (Chi-square(52, N = 488) = 68.34, p = .06, RMSEA = .05) โดยความรู้ด้านการสอนของ ครูพี่เลี้ยงมีอิทธิพลทางตรงต่อความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอนของนิสิตฝึกสอน (B = 0.60, t(487) = 10.29,p &lt; .001) และความรู้ด้านการสอนของครูพี่เลี้ยงมีอิทธิพลทางอ้อมต่อแรงจูงใจในการสอนของครูพี่เลี้ยงโดยผ่านความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอนของ ครูพี่เลี้ยง (B = 0.55, t(487) = 6.54, p &lt; .001) เมื่อพิจารณาความรู้ด้านการสอนของนิสิตฝึกสอนมีอิทธิพลทางตรงต่อความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอนของนิสิตฝึกสอนมีสัมประสิทธิ์อิทธิพลเท่ากับ 0.40 และความรู้ด้านการสอนของนิสิตฝึกสอนมีอิทธิพลทางอ้อมต่อแรงจูงใจในการสอนของนิสิตฝึกสอนโดยผ่านความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอนของนิสิตฝึกสอน (B = 0.30, t(487) = 4.27, p &lt; .001) 3. ผลการวิเคราะห์โมเดลสมการเชิงโครงสร้างแบบกลุ่มสัมพันธ์ระหว่างครูพี่เลี้ยงและนิสิตฝึกสอนเมื่อมีแรงจูงใจในการเป็นครูพี่เลี้ยงเป็นตัวแปรปรับ พบว่า โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (AIC = 5259.46, BIC = 5601.04) โดยมีแรงจูงใจในการเป็นครูพี่เลี้ยงทำหน้าที่ปรับอิทธิพลของความเชื่อมั่นในตนเองด้านการสอนของครูพี่เลี้ยง (B = 0.27, t(487) = 1.96, p &lt; .001)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1114
title: การวิจัยและพัฒนาเกมดิจิทัลการศึกษาแบบใช้ปัญหาเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหาในวิชาวิทยาศาสตร์สำหรับนักเรียนประถมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิจัยและพัฒนาเกมดิจิทัลการศึกษาแบบใช้ปัญหาเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหาในวิชาวิทยาศาสตร์สำหรับนักเรียนประถมศึกษา ตัวอย่าง ได้แก่ ครูผู้สอนวิชาวิทยาศาสตร์ ระดับชั้นประถมศึกษา จำนวน 120 คน และผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนวิทยาศาสตร์ จำนวน 10 คน ผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบเกม จำนวน 100 คน ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา จำนวน 100 คน และผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ ระดับประถมศึกษา จำนวน 100 คน นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาชั้นปีที่ รวม 60 คน โดยมีระยะเวลาในการทดลอง 4 ชั่วโมง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์องค์ประกอบ t-test ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ และการถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้เชี่ยวชาญระบุให้มีการฝึกทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ 7 ทักษะแก่นักเรียน ได้แก่ ทักษะการสังเกต ทักษะการจัดกระทำและสื่อความหมายข้อมูล ทักษะการลงความเห็นข้อมูล ทักษะการตั้งสมมติฐาน ทักษะการกำหนดและควบคุมตัวแปร ทักษะการทดลอง และทักษะการตีความหมายข้อมูล ก่อนเข้าสู่กระบวนการแก้ปัญหาในเกม 2. รูปแบบเกมดิจิทัลการศึกษาแบบใช้ปัญหาเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหาในวิชาวิทยาศาสตร์ สำหรับนักเรียนประถมศึกษา ประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ คือ 1) กระบวนการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน 2) การประเมินผล 3) การเตรียมความพร้อมผู้เรียน 4) การเสริมแรง 5) กลไกสนับสนุน 6) สถานการณ์ปัญหา 7) สภาพแวดล้อมในเกม 8) บทบาทของเกม รวม 43 ตัวบ่งชี้ 3. เกมดิจิทัลการศึกษาแบบใช้ปัญหาเป็นฐานมีขั้นตอนในเกม 8 ขั้นตอน ได้แก่ 1) แจ้งกฎ กติกาการเล่น 2) ทบทวนความรู้เดิม 3) การเสนอสถานการณ์ปัญหา 4) กำหนดกรอบการศึกษา 5) รวบรวมข้อมูล 6) การเสนอวิธีการแก้ปัญหา 7) ประเมินผลการแก้ปัญหา 8) สรุปและประเมินผล 4. นักเรียนที่เรียนด้วยเกมดิจิทัลการศึกษาแบบใช้ปํญหาเป็นฐาน เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแก้ปัญหา มีคะแนนความสามารถในการแก้ปัญหาหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และผลการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ แบบ stepwise พบว่า ตัวแปรอิสระที่มีอิทธิพลต่อความสามารถในการแก้ปัญหาวิชาวิทยาศาสตร์มี 3 ตัวแปร คือจำนวนครั้งในการใช้ตัวช่วย (นางฟ้า) จำนวนครั้งในการรับผลป้อนกลับ และคะแนนในการเล่นเกม โดยตัวแปรทั้ง 3 ตัวนี้ สามารถอธิบายความแปรปรวนของระดับความสามารถในการแก้ปัญหาได้ร้อยละ 35
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1115
title: การพัฒนารูปแบบภาวะผู้นำสำหรับผู้อำนวยการศูนย์สหกิจศึกษาในมหาวิทยาลัยของไทย

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษากรอบแนวคิดเกี่ยวกับรูปแบบภาวะผู้นำสำหรับผู้อำนวยการศูนย์สหกิจศึกษาในมหาวิทยาลัยของไทย 2)เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของรูปแบบภาวะผู้นำ 3) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นในการปรับปรุงรูปแบบภาวะผู้นำฯ 4) เพื่อพัฒนารูปแบบภาวะผู้นำสำหรับผู้อำนวยการศูนย์สหกิจศึกษาในมหาวิทยาลัยของไทย โดยใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน ประชากรทั้งสิ้น 17 มหาวิทยาลัย วิธีการเก็บข้อมูลด้วยแบบสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้างและแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและสถิติพื้นฐาน (การแจกแจงความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเทคนิค PNI modified) เพื่อนำมาสรุปสาระสำคัญ ผลการวิจัยพบว่า 1) กรอบแนวคิดเกี่ยวกับรูปแบบภาวะผู้นำของผู้อำนวยการศูนย์สหกิจศึกษาในมหาวิทยาลัยของไทยสามารถนำแนวคิด The Competing Values Framework โดย Quinn (1996) มาใช้ได้โดยมีรูปแบบภาวะผู้นำทางเลือกทั้งสิ้น 8 รูปแบบ ได้แก่ 1.1 รูปแบบภาวะผู้นำแบบพี่เลี้ยง 1.2 รูปแบบภาวะผู้นำแบบอำนวยบริการ 1.3 รูปแบบภาวะผู้นำแบบผู้กำกับติดตาม 1.4 รูปแบบภาวะผู้นำแบบผู้ประสาน 1.5 รูปแบบภาวะผู้นำแบบผู้กำกับทิศทาง 1.6 รูปแบบภาวะผู้นำแบบผู้ผลิต 1.7 รูปแบบภาวะผู้นำแบบผู้เจรจาต่อรอง และ 1.8 รูปแบบภาวะผู้นำแบบนวัตกร 2) สภาพปัจจุบันของรูปแบบภาวะผู้นำของผู้อำนวยการศูนย์สหกิจศึกษาฯจากแบบสอบถามคือรูปแบบอำนวยบริการและแบบพี่เลี้ยง ต่างจากผลการสัมภาษณ์ซึ่งเป็นรูปแบบผู้กำกับติดตามและแบบผู้ประสาน ส่วนสภาพพึงประสงค์ของรูปแบบภาวะผู้นำจากแบบสอบถามคือรูปแบบอำนวยบริการและแบบพี่เลี้ยง แต่ผลจากการสัมภาษณ์ คือ รูปแบบผู้เจรจาต่อรองกับรูปแบบนวัตกร 3) ความต้องการจำเป็นในการปรับปรุงรูปแบบภาวะผู้นำสำหรับผู้อำนวยการศูนย์สหกิจศึกษาฯพบค่าสูงสุดคือรูปแบบภาวะผู้นำแบบผู้เจรจาต่อรอง (PNI=0.19) รองมาคือรูปแบบพี่เลี้ยง (PNI=0.17) 4) รูปแบบภาวะผู้นำสำหรับผู้อำนวยการศูนย์สหกิจศึกษาในมหาวิทยาลัยของไทยที่พัฒนาขึ้นคือ multistage leadership model มีทั้งสิ้น 5 รูปแบบแบ่งตามระยะการพัฒนางานสหกิจศึกษาของมหาวิทยาลัย ได้แก่ รูปแบบภาวะผู้นำแบบผู้ประสานและผู้กำกับติดตามในระยะที่ 1 รูปแบบภาวะผู้นำแบบผู้ประสานและผู้กำหนดทิศทาง หรือรูปแบบพี่เลี้ยง อำนวยบริการ และผู้กำกับติดตามในระยะที่ 2 รูปแบบผู้เจรจาต่อรองกับพี่เลี้ยงในระยะที่3 และรูปแบบผู้เจรจาต่อรองกับนวัตกรในระยะที่ 4 เป็นระยะสุดท้าย
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1116
title: ผลการจัดกิจกรรมการเคลื่อนไหวประกอบบทเพลงพื้นเมืองสำหรับเด็กปฐมวัยที่มีต่อความเข้าใจจังหวะ

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อนำเสนอกิจกรรมการเคลื่อนไหวประกอบบทเพลงพื้นเมืองสำหรับเด็กปฐมวัย ที่มีต่อความเข้าใจด้านจังหวะ 2) เพื่อศึกษาผลของการใช้กิจกรรมการเคลื่อนไหวประกอบบทเพลงพื้นเมืองสำหรับเด็กปฐมวัย ที่มีต่อความเข้าใจด้านจังหวะ กลุ่มตัวอย่างในงานวิจัยนี้ได้แก่ นักเรียนชั้นอนุบาล 3 โรงเรียนวัดกัลยาณมิตร จำนวน 18 คน โดยแบ่งนักเรียนออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 9 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แผนการจัดกิจกรรมการเคลื่อนไหวประกอบบทเพลงพื้นเมืองไทย ที่มีต่อความเข้าใจด้านจังหวะ 2) แผนการจัดกิจกรรมการเคลื่อนไหวประกอบบทเพลงพื้นเมืองนานาชาติ ที่มีต่อความเข้าใจด้านจังหวะ 3) แบบสังเกตการตอบสนองต่อจังหวะดนตรี 4) แบบสังเกตการเต้นรำพื้นเมือง การดำเนินการวิจัยประกอบด้วยการศึกษาจากเอกสารงานวิจัยที่เกี่ยวข้องและเป็นผู้ช่วยฝึกสอน สร้างเป็นแผนการจัดการเรียนรู้ จากนั้นนำรูปแบบดังกล่าวทดลองใช้กับกลุ่มตัวอย่าง จากนั้นวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้โดยการวิเคราะห์เนื้อหาและสถิติเชิงบรรยาย คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและค่าที (t-test) ผลการวิจัยมีดังนี้ 1) กิจกรรมการเคลื่อนไหวประกอบบทเพลงพื้นเมืองสำหรับเด็กปฐมวัย ที่มีต่อความเข้าใจด้านจังหวะ ที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น สามารถแบ่งออกเป็น 2 ด้าน คือ 1.1) กิจกรรมเพื่อพัฒนาจังหวะ อันได้แก่จังหวะตบ (Steady Beat) จังหวะทำนอง (Rhythm) และสัญลักษณ์โน้ต (Note Duration) 1.2) กิจรรมการเคลื่อนไหวประกอบบทเพลงพื้นเมืองด้วยเพลงขั้นต้น 1 เพลง และขั้นกลาง 1 เพลง 2) ผลของการใช้กิจกรรมการเคลื่อนไหวประกอบบทเพลงพื้นเมืองสำหรับเด็กปฐมวัย ที่มีต่อความเข้าใจด้านจังหวะ พบว่าคะแนนรวมอยู่ในเกณฑ์ดีมากโดยกลุ่มที่ใช้บทเพลงพื้นเมืองไทยมีคะแนนสูงกว่ากลุ่มที่ใช้บทเพลงพื้นเมืองนานาชาติ (M = 4.56 , SD = .16), (M = 3.20, SD = .21) และจากการเปรียบเทียบความแตกต่างของผลสัมฤทธิ์นะหว่างกลุ่มไทยและกลุ่มนานาชาติด้วยค่าทีพบว่าไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1118
title: ปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการประเมินตนเองและความสามารถทางวิทยาศาสตร์ที่มีต่อพัฒนาการทักษะปฏิบัติการทดลองของนักเรียน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบพัฒนาการทักษะปฏิบัติการทดลองของนักเรียนในแต่ละระดับความสามารถทางวิทยาศาสตร์ที่ประเมินตนเองด้วยวิธีที่แตกต่างกัน และ 2) ศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีประเมินตนเองกับระดับความสามารถทางวิทยาศาสตร์ที่มีต่อพัฒนาการทักษะปฏิบัติการทดลอง ตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จำนวน 90 คน แบ่งเป็นกลุ่มที่มีความสามารถทางวิทยาศาสตร์ระดับสูง ปานกลาง และต่ำ ระดับละ 30 คน และให้นักเรียนแต่ละระดับความสามารถประเมินทักษะปฏิบัติการทดลองของตนเองด้วยวิธีที่ใช้เกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบริก วิธีที่ใช้เกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบริก 2 ชั้น และวิธีที่ไม่ใช้เครื่องมือ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ และการวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทาง ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนที่มีความสามารถทางวิทยาศาสตร์ระดับสูงที่ประเมินทักษะปฏิบัติการทดลองของตนเองที่ใช้เกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบริกมีพัฒนาการทักษะปฏิบัติการทดลองสูงกว่ากลุ่มที่ใช้เกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบริก 2 ชั้น และกลุ่มที่ไม่ใช้เครื่องมืออย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ส่วนนักเรียนที่มีความสามารถทางวิทยาศาสตร์ระดับปานกลางและระดับต่ำที่ประเมินทักษะปฏิบัติการทดลองของตนเองที่ใช้เกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบริก 2 ชั้น มีพัฒนาการทางทักษะปฏิบัติการทดลองสูงกว่ากลุ่มที่ใช้เกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบริกและกลุ่มที่ไม่ใช้เครื่องมืออย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2) มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีประเมินตนเองกับระดับความสามารถทางวิทยาศาสตร์ต่อคะแนนพัฒนาการทักษะปฏิบัติการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1120
title: การวิจัยและพัฒนารูปแบบการเสริมพลังครอบครัวแบบร่วมมือเพื่อส่งเสริมพัฒนาการเด็กวัยอนุบาลที่มีความต้องการพิเศษ

description: 1. รูปแบบการเสริมพลังครอบครัวแบบร่วมมือเพื่อส่งเสริมพัฒนาการเด็กวัยอนุบาลที่มีความต้องการพิเศษ เป็นรูปแบบที่ให้ความสำคัญต่อการพัฒนาศักยภาพของครอบครัวให้มีความรู้ ทักษะ และเจตคติต่อการช่วยเหลือและส่งเสริมพัฒนาการเด็กวัยอนุบาลที่มีความต้องการพิเศษ รวมถึงพัฒนาบทบาทของครูในการทำงานร่วมกับครอบครัวเพื่อการส่งเสริมพัฒนาการเด็กวัยอนุบาลที่มีความต้องการพิเศษ มีการดำเนินการของกระบวนการแบบคู่ขนานซึ่งแบ่งเป็น 2 ส่วน ได้แก่ กระบวนการทำงานกับครอบครัว ประกอบด้วย 5 ขั้นตอน ได้แก่ 1) การสร้างเครือข่ายการทำงาน 2)การค้นหาปัญหาและความต้องการ 3)การรวบรวมข้อมูลพื้นฐาน 4) การร่วมมือรวมพลัง และ 5) การติดตามและประเมินความก้าวหน้า และกระบวนการทำงานกับครู ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน ได้แก่ 1) การสร้างความตระหนักรู้ในการทำงานร่วมกัน 2) การเข้าใจปัญหาเด็กและครอบครัว 3) การประสานพลังความร่วมมือ 4) การสะท้อนการเรียนรู้ ใช้เวลาทั้งสิ้น 16 สัปดาห์ โดยกิจกรรมของกระบวนการฯ มีลักษณะเป็นกิจกรรมกลุ่ม กิจกรรมรายบุคคล 2. ผลการใช้รูปแบบการเสริมพลังครอบครัวแบบร่วมมือฯ พบว่า ครอบครัวที่เข้าร่วมการวิจัย ทั้งสิ้น 9 ครอบครัว มีการเปลี่ยนแปลงระดับพลังอำนาจของครอบครัวสูงขึ้นในทุกด้าน มีการเปลี่ยนแปลงระดับพลังอำนาจเพิ่มขึ้นอย่างน้อย 1 ระดับ นอกจากนี้ยังพบว่าครอบครัวที่เข้าร่วมวิจัยมีการเปลี่ยนแปลงระดับพลังอำนาจของครอบครัวมากที่สุด (พัฒนาขึ้น 3 ระดับ) ในด้านเจตคติ รองลงมา (พัฒนาขึ้น 2 ระดับ) คือ ด้านความรู้ และน้อยที่สุด (พัฒนาขึ้น 1 ระดับ) คือด้านทักษะ รวมถึงส่งผลต่อบทบาทของครูในการทำงานร่วมกับครอบครัวเพื่อส่งเสริมพัฒนาการเด็กวัยอนุบาลที่มีความต้องการพิเศษ โดยครูที่เข้าร่วมการวิจัย ทั้ง 7 คน หลังเข้าร่วมกระบวนการฯ มีคะแนนเฉลี่ยของบทบาทครูในการทำงานร่วมกับครอบครัว สูงกว่าก่อนเข้าร่วมกระบวนการฯ และส่งผลต่อพัฒนาการเด็กวัยอนุบาลที่มีความต้องการพิเศษ โดยเด็กวัยอนุบาลที่มีความต้องการพิเศษที่เข้าร่วมการวิจัยทั้ง 9 คน หลังเข้าร่วมกระบวนการฯมีพัฒนาการในทุกด้านสูงขึ้นกว่าก่อนเข้าร่วมกระบวนการฯ
DOI: 10.14457/cu.the.2015.1121
title: การพัฒนาลักษณะเฉพาะของแบบวัดทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่นแห่งศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาปริญญาตรี

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาและตรวจสอบคุณภาพของลักษณะเฉพาะของแบบวัดทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่นแห่งศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาปริญญาตรี และ 2) เพื่อสร้างและตรวจสอบคุณภาพของแบบวัดทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่นแห่งศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาที่สร้างขึ้น โดยตัวอย่างเป็นนิสิตนักศึกษาปริญญาตรีในเขตกรุงเทพและปริมณฑล จำนวน 496 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบประเมินคุณภาพของลักษณะเฉพาะของแบบวัดฯ และแบบวัดทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่นแห่งศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาปริญญาตรี ซึ่งแบบวัดมีรูปแบบที่มีลักษณะเป็นแบบวัดเชิงสถานการณ์ มาตรประมาณค่า 5 ระดับ การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรม SPSS และโปรแกรม LISREL ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การพัฒนาลักษณะเฉพาะของแบบวัดทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่นแห่งศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาปริญญาตรี มีองค์ประกอบ ได้แก่ องค์ประกอบของทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่นแห่งศตวรรษที่ 21 วัตถุประสงค์ที่ต้องการวัด ลักษณะของข้อคำถาม ตัวอย่างข้อคำถาม เกณฑ์ในการให้คะแนน และเกณฑ์ในการประเมินผล 2. ลักษณะเฉพาะของแบบวัดทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่น มีผลการประเมินคุณภาพในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (M=4.08, SD=0.71) 3. การพัฒนาและตรวจสอบคุณภาพแบบวัดทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่นแห่งศตวรรษที่ 21 ของนิสิตนักศึกษาปริญญาตรีมีค่าคุณภาพของแบบวัดด้านความตรงเชิงเนื้อหา ความเที่ยงทั้งฉบับ และแต่ละองค์ประกอบ เท่ากับ .966 ค่าความเที่ยงขององค์ประกอบความยืดหยุ่นในการทำงาน ความสามารถในการทำงาน และการร่วมรับผิดชอบในการทำงาน เท่ากับ 0.879, 0.910 และ 0.936 ตามลำดับ ค่าความสามารถในการจำแนกส่วนใหญ่อยู่ในเกณฑ์ดีมากและการตรวจสอบความตรงเชิงโครงสร้างด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับสองมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (ค่าไค-สแควร์ เท่ากับ 1.03, df=2, GFI = 0.999, AGFI = 0.993, RMSEA = 0.000)