cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2011.957
title: ผลของครีมที่มีสารกระตุ้นการสร้างเซลล์ผิวหนังร่วมกับซิลเวอร์ซัลฟาไดอาซีน เปรียบเทียบกับครีมซิลเวอร์ซิงค์ซัลฟาไดอาซีนต่อการเร่งการหายของบาดแผลไฟไหม้ที่มีความหนาบางส่วน

description: ศึกษาผลการรักษาแผลไหม้ที่มีความหนาบางส่วนของครีม ที่มีสารกระตุ้นการสร้างเซลล์ผิวหนังที่มี Epidermal Growth Factor (EGF) ร่วมกับซิลเวอร์ซัลฟาไดอาซีน โดยคัดเลือกลุ่มตัวอย่างจากผู้ป่วยที่มีแผลไหม้ความหนาบางส่วน ที่เข้ารับการรักษา ณ หอผู้ป่วย ตึกอุบัติเหตุ ชั้น 4 (หน่วยไฟลวก) โรงพยาบาลศิริราช ระหว่างเดือนธันวาคม 2554 ถึงเดือนเมษายน 2555 จำนวนทั้งสิ้น 34 คน หลังจากนั้นถูกสุ่มออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่ได้รับการรักษาด้วยครีมที่มีสารกระตุ้นการสร้างเซลล์ผิวหนังที่มี EGF ความเข้มข้น 6% ร่วมกับซิลเวอร์ซัลฟาไดอาซีน ความเข้มข้น 1% หรือกลุ่มศึกษา และกลุ่มที่ได้รับการรักษาแผลไหม้ด้วยครีมซิลเวอร์ซิงค์ซัลฟาไดอาซีน ความเข้มข้น 1% หรือกลุ่มควบคุม โดยพิจารณาระยะเวลาการปิดบาดแผลเป็นหลัก สำหรับการประเมินร้อยละการเจริญของเซลล์ผิวหนัง ระดับอาการปวด อาการคัน ปริมาณยาระงับอาการปวด อาการคันที่ผู้ป่วยได้รับและผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการ จะได้รับการประเมินทุกสัปดาห์จนกระทั่งบาดแผลปิดสนิท ด้วยกระบวนการเจริญของเซลล์ผิวหนัง ผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มมีข้อมูลทั่วไป ข้อมูลพื้นฐานของแผลไหม้ สัญญาณชีพแรกรับ แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p &gt; 0.05) จากการศึกษาพบว่า บาดแผลไหม้กลุ่มศึกษามีระยะเวลาการปิดบาดแผลเฉลี่ยน้อยกว่าบาดแผลไหม้กลุ่มควบคุม และมีร้อยละการเจริญของเซลล์ผิวหนังโดยรวมมากกว่าบาดแผลไหม้กลุ่มควบคุม ในทุกระยะการประเมินอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &lt; 0.05) ในขณะที่ร้อยละการหดรั้งของแผล ไม่พบความแตกต่างระหว่างกลุ่มศึกษาและกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &gt; 0.05) คะแนนการประเมินอาการปวดและปริมาณยาระงับอาการปวด ที่ผู้ป่วยได้รับชนิดมอร์ฟีนและพาราเซตามอลน้อยกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยที่คะแนนประเมินอาการคันและปริมาณยาระงับอาการคันมีความแตกต่าง อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติในระหว่างสองกลุ่ม ข้อมูลด้านความปลอดภัย ไม่พบความผิดปกติที่เกิดขึ้นบริเวณบาดแผล หรือความผิดปกติเกี่ยวกับปริมาณสารเคมีในเลือด ที่แสดงถึงการทำงานของตับและไต ระดับน้ำตาลในเลือด และระดับอัลบูมินระหว่างสองกลุ่ม (p &gt; 0.05) ข้อมูลด้านค่าใช้จ่ายในการรักษา กลุ่มศึกษามีระยะเวลาการรักษาตัวในโรงพยาบาลน้อยกว่ากลุ่มควบคุม แต่ไม่มีความแตกต่างด้านค่าใช้จ่ายจากการรักษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การวิจัยนี้สรุปได้ว่า การใช้ครีมที่มีสารกระตุ้นการสร้างเซลล์ผิวหนังร่วมกับซิลเวอร์ซัลฟาไดอาซีน สามารถเร่งการหายของบาดแผลไหม้ที่มีความหนาบางส่วน โดยไม่ก่อให้เกิดอาการไม่พึงประสงค์ที่รุนแรง จึงอาจเป็นทางเลือกใหม่สำหรับการรักษาแผลไหม้ที่มีความหนาบางส่วนต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1000
title: การคำนวณความหนาของผนังคอนกรีตสำหรับห้องถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์ในงานอุตสาหกรรม

description: การกำบังรังสีจากห้องถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์นั้นจำเป็นต้องทำให้แน่ใจว่าบุคคลภายนอกห้องจะได้รับปริมาณรังสีเอกซ์ไม่เกินมาตรฐานที่กำหนด ซึ่งได้แก่ ผู้ปฏิบัติงานทางด้านรังสีหรือบุคคลทั่วไปที่เข้ามาใช้งานบริเวณพื้นที่ที่อยู่ติดกับห้องถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อออกแบบกำบังรังสีเอกซ์จากห้องถ่ายภาพด้วยรังสีในงานอุตสาหกรรมให้ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพโดยใช้การทดลองและเทคนิคการคำนวณ ได้เลือกใช้แผ่นคอนกรีตที่จัดเตรียมขึ้นเพื่อเก็บชุดข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการคำนวณ ในการทดลองคำนวณผนังคอนกรีตได้กำหนดข้อมูลที่เกี่ยวข้องต่าง ๆ และข้อมูลบริเวณโดยรอบห้องถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์ ซึ่งจัดแบ่งผนังห้องออกเป็น 2 ประเภท คือ ผนังห้องด้านที่รับรังสีปฐมภูมิ สามารถกำบังลำรังสีเอกซ์ได้ถึง 180 kVp และผนังห้องด้านที่รับรังสีทุติยภูมิ สามารถกำบังรังสีจากการกระเจิงและการรั่วของรังสีเอกซ์ ชุดข้อมูลต่าง ๆ จากการทดลองถูกรวมเข้าไปในโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่พัฒนาขึ้นสำหรับคำนวณความหนาของผนังห้อง ผลการคำนวณความหนาของผนังห้องถ่ายภาพด้วยรังสีเอกซ์จากงานวิจัยนี้ทำให้แน่ใจได้ว่าเพียงพอสำหรับความปลอดภัยทางรังสีในบริเวณพื้นที่ทำงาน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1001
title: การลดผลจากการกระเจิงของรังสีเอกซ์สำหรับเครื่องเอกซ์เรย์คอมพิวเตอร์ที่มีลำรังสีแบบทรงกรวย

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อลดผลจากการกระเจิงของรังสีเอกซ์ภายในวัตถุที่มีต่อภาพตัดขวางที่ได้จากเครื่องเอกซ์เรย์คอมพิวเตอร์ทางทันตกรรมซึ่งพัฒนาขึ้นโดยสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) โดยใช้ Geant4 ในการสร้างแบบจำลองเลียนแบบระบบถ่ายภาพตัดขวางเพื่อใช้ในการจำลองถ่ายภาพวัตถุ ในส่วนของการวัดรังสีในการจำลองได้เขียนโปรแกรมสำหรับแยกวัดรังสีเอกซ์ที่ตกเข้าสู่บริเวณเครื่องวัดรังสี โดยแบ่งข้อมูลของรังสีออกเป็นสองส่วนคือ รังสีเอกซ์ปฐมภูมิและรังสีเอกซ์กระเจิง ข้อมูลที่ได้จากการวัดนี้ถูกนำมาใช้ในการศึกษาและวิเคราะห์คุณลักษณะของรังสีเอกซ์กระเจิง นอกจากนี้ได้ทำการเปรียบเทียบความเข้มของรังสีที่ได้จากการจำลองถ่ายภาพโปรเจคชันเทียบกับผลจากการทดลองเพื่อตรวจสอบผล ซึ่งพบว่า ความเข้มของรังสีจากผลการจำลองและจากผลการทดลองมีลักษณะสอดคล้องกันดี หลังจากนั้นได้นำข้อมูลจากการจำลองมาคำนวณหาสัดส่วนระหว่างปริมาณรังสีเอกซ์ปฐมภูมิต่อปริมาณรังสีเอกซ์ทั้งหมดที่แต่ละตำแหน่งบนภาพโปรเจคชัน และนำสัดส่วนที่ได้นี้มาใช้ในการปรับลดปริมาณรังสีเอกซ์กระเจิงในภาพโปรเจคชันจากการทดลอง โดยพบว่า ภาพตัดขวางที่สร้างขึ้นจากภาพโปรเจคชันที่ผ่านการปรับปรุงแล้ว มีปริมาณ Cupping artifact ปรากฏบนภาพลดลง แสดงให้เห็นว่าภาพตัดขวางมีคุณภาพดีขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1002
title: การลำเอียงด้วยความใกล้ชิดด้านเวลาในการคำนวณเพจแร็งค์ส่วนบุคคล

description: ปัจจุบันการวิเคราะห์ฐานข้อมูลเว็บที่จัดเก็บมาได้เพียงชุดเดียวเริ่มไม่มีประสิทธิภาพที่เพียงพอสำหรับการจัดการเครื่องมือสืบค้นเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ค้นคืนที่เหมาะสม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกระบวนการจัดเรียงลำดับเว็บ ซึ่งโดยลักษณะการเปลี่ยนแปลงของเว็บนั้น ทำให้อัลกอริทึมจัดเรียงลำดับที่อิงตามเส้นเชื่อมโยงแบบดั้งเดิมจำนวนมากมักให้ความสำคัญกับเว็บเพจเก่ามากจนเกินไป อีกทั้งยังไม่อาจรับรู้ถึงความสำคัญของเว็บเพจใหม่ เนื่องจากเว็บเพจเก่าย่อมมีเวลาสั่งสมจำนวนเส้นเชื่อมโยงเข้าหาหรือถูกอ้างอิงมากกว่าเว็บเพจใหม่นั่นเอง วิทยานิพนธ์ฉบับนี้นำเสนอวิธีการจัดเรียงลำดับเว็บส่วนบุคคล ที่อิงตามเส้นเชื่อมโยงร่วมกับข้อมูลเชิงเวลา ที่สกัดจากประวัติความเคลื่อนไหวของเว็บเพจ แบบจำลองความใกล้ชิดด้านเวลา ด้วยฟังก์ชันเคอเนลที่แตกต่างกัน ถูกนำเสนอเพื่อประเมินความเกี่ยวข้องกันระหว่างเว็บเพจ ซึ่งจะถูกนำไปใช้ในกระบวนถ่ายทอดย้อนกลับ สำหรับในการคำนวณค่าคะแนนความลำเอียงด้านเวลาของเว็บเพจ ในท้ายที่สุด ค่าคะแนนดังกล่าวจะถูกกำหนดเป็นเวกเตอร์ความลำเอียง ในการคำนวณเพจแร็งค์ส่วนบุคคล จากการทดลองบนฐานข้อมูลเว็บจริงที่ได้จากอินเตอร์เน็ตอาร์ไคว์ฟ แสดงให้เห็นว่าแนวคิดของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้เพิ่มประสิทธิภาพการจัดเรียงลำดับผลลัพธ์ค้นคืนของเพจแร็งค์ได้ดียิ่งขึ้น เมื่อพิจารณาตามความพึงพอใจของผู้ใช้งาน
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1003
title: การทดสอบคุณลักษณะของปูนทนไฟที่พัฒนาขึ้น

description: งานวิจัยนี้ได้ศึกษาส่วนผสมและคุณสมบัติของปูนทนไฟที่ผลิตขึ้นและเปรียบเทียบกับมาตรฐานของวัสดุทนไฟ ตามมาตรฐาน ASTM C401-91 และปูนทนไฟที่ใช้ในตลาดปัจจุบัน งานวิจัยได้เตรียมชิ้นงานปูนทนไฟที่มีส่วนผสมระหว่างอลูมินาซีเมนต์กับวัสดุผสมต่างๆได้แก่ เพอร์ไลท์ที่ 10, 20, 30, 40, 50, และ 60 เวอร์มิคูไลท์ที่ 10, 20, 30,40, 50, และ60 และโพลีสไตลีนโฟมที่ 1, 2, 3, 4, 5,7 และ 10 ส่วนในร้อยส่วนของอลูมินาซีเมนต์โดยน้ำหนัก นำส่วนผสมเติมน้ำและปั่นให้เข้ากัน เทส่วนผสมลงแบบหล่อ อบที่อุณหภูมิ 110 องศาเซลเซียส เป็นเวลานาน 24 ชั่วโมง ตรวจสอบความหนาแน่นรวมก้อน การทนต่ออุณหภูมิที่ 1,000 องศาเซลเซียส การนำความร้อน การทนต่อแรงดัด และแรงกด ผลการศึกษาพบว่า (1) ทุกส่วนผสมของปูนทนไฟสามารถทนอุณหภูมิที่ 1,000 องศาเซลเซียส เป็นระยะเวลา 3 ชั่วโมง ความหนาแน่นรวมก้อนมีค่าน้อยกว่า 1.04 กรัม/ลบ.ซม. และการหดตัวน้อยกว่า 1.5% ตามมาตรฐาน ASTM C401-91 (2) อิทธิพลของปัจจัยหลัก พบว่าปริมาณเพอร์ไลท์และเวอร์มิคูไลท์เพิ่มขึ้น มีผลให้คุณสมบัติด้านการทนต่อแรงกด แรงดัด และความหนาแน่นรวมก้อนลดลง (3) อิทธิพลของอันตรกิริยาระหว่างปัจจัย พบว่าเพอร์ไลท์และเวอร์มิคูไลท์ส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่อการทนต่อแรงกดและแรงดัด และ (4) ส่วนผสมที่เหมาะสมสอดคล้องกับข้อกำหนดปูนทนไฟ คือการใช้ ปริมาณเพอร์ไลท์ 60, เวอร์มิคูไลท์ 40, และโพลีสไตลีนโฟม 4 ส่วนต่อร้อยส่วนอลูมินาซีเมนต์ ตามลำดับ ให้คุณสมบัติด้านการทนต่อแรงกดและแรงดัดเท่ากับ 6.03 และ 4.02 กก./ตร.ซม. ตามลำดับ และการนำความร้อนที่อุณหภูมิ 260, 538, และ 811องศาเซลเซียส เท่ากับ 0.12, 0.14, และ 0.18 วัตต์/เมตร-องศาเคลวิน ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2011.958
title: การเปรียบเทียบค่าความเหลื่อมของความแปรปรวนในดัชนีชี้วัดสุขภาพจิตคนไทย ที่เป็นผลจากความแตกต่างของความยาวของแบบวัด ขนาดกลุ่มตัวอย่างสำหรับการทดลองเครื่องมือ และระยะเวลาในการวัดซ้ำ

description: งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบค่าความเหลื่อมของความแปรปรวนในแบบวัดสุขภาพจิตคนไทย ที่มีความยาว 15 ข้อ และ 30 ข้อ เมื่อเปรียบเทียบกับความยาว 54 ข้อ 2) เปรียบเทียบค่าความเหลื่อมของความแปรปรวนในแบบวัดสุขภาพจิตคนไทย ที่ใช้ขนาดกลุ่มตัวอย่างสำหรับการทดลองเครื่องมือ 30, 50 และ 100 คน และ 3) เปรียบเทียบค่าความเหลื่อมของความแปรปรวนในแบบวัดสุขภาพจิตคนไทย ที่มีระยะเวลาในการวัดซ้ำที่ 2 สัปดาห์ และ 4 สัปดาห์ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 1,400 คน เครื่องมือการวิจัย ได้แก่ แบบวัดสุขภาพจิตคนไทย ฉบับ 15 ข้อ ฉบับ 30 ข้อ และฉบับ 54 ข้อ ข้อมูลที่ได้นำมาวิเคราะห์โดยการนำคะแนนจากการทำแบบวัดสุขภาพจิตคนไทย มาคำนวณเป็นค่าความเหลื่อมของความแปรปรวน ด้วยสูตรการหาค่าความเหลื่อมของความแปรปรวนของ Smith et al. (2000) ผลการวิจัย มีดังต่อไปนี้ 1. ค่าความเหลื่อมของความแปรปรวนในแบบวัดสุขภาพจิตคนไทย ที่มีความยาว 15 ข้อ และ 30 ข้อ เมื่อเปรียบเทียบกับความยาว 54 ข้อ พบว่าค่า VO ระหว่างแบบวัดฉบับ 15 ข้อ กับฉบับ 54 ข้อ สูงกว่าแบบวัดฉบับ 30 ข้อ กับฉบับ 54 ข้อ (M[subscript VO15-54] = 575, M[subscript VO30-54] = 0.559) 2. ค่าความเหลื่อมของความแปรปรวนในแบบวัดสุขภาพจิตคนไทย ที่ใช้ขนาดกลุ่มตัวอย่างทดลองเครื่องมือ 30, 50 และ 100 คน พบว่าค่า VO ของการวัดด้วยขนาดกลุ่มอย่างจำนวน 30 คนมีค่าสูงที่สุด รองลงมาคือ ขนาดกลุ่มตัวอย่างจำนวน 50 คน และต่ำที่สุดคือ ขนาดกลุ่มตัวอย่างจำนวน 100 คน (M[subscript VO30s] = 0.829, M[subscript VO50s] = 0.496, M[subscript VO100s] = 0.445) 3. ค่าความเหลื่อมของความแปรปรวนในแบบวัดสุขภาพจิตคนไทย ที่มีระยะเวลาในการวัดซ้ำที่ 2 สัปดาห์ และ 4 สัปดาห์ พบว่าค่า VO ของการวัดซ้ำที่ 2 สัปดาห์มีค่าสูงกว่า 4 สัปดาห์ (M[subscript VO2w] = 0.739, M[subscript VO4w] = 0.362)
DOI: 10.14457/cu.the.2011.959
title: เภสัชจลนศาสตร์ของไอโคเดกทรินในผู้ป่วยที่เป็นเบาหวานและไม่เป็นเบาหวาน ในผู้ป่วยไตวายเรื้อรังที่ทำการล้างไตทางช่องท้องด้วยเครื่องอัตโนมัติ

description: ที่มา: ไอโคเดกทรินเป็นน้ำยาล้างไตทางช่องท้องที่เป็นสารกลูโคสโพลีเมอร์ น้ำยาชนิดนี้กำจัดน้ำโดยอาศัยความเป็น colloid osmosis ทำให้ต้องทิ้งค้างน้ำยาไอโคเดกทรินในช่องท้องเป็นเวลานาน ด้วยคุณสมบัติความเป็น colloid ทำให้สามารถนำมาใช้ในผู้ที่มีปัญหาผนังช่องท้องมีอัตราการแลกเปลี่ยนสสารไว (high transporter) ส่วนใหญ่พบในผู้ป่วยเบาหวาน ระหว่างหรือหลังจากมีการติดเชื้อภายในช่องท้องอย่างรุนแรง และผู้ที่ผ่านการล้างไตทางช่องท้องต่อเนื่องมานานหลายปี จนถึงปัจจุบันนี้ ยังไม่ได้มีการศึกษาถึงเภสัชจลนศาสตร์ของไอโคเดกทรินในผู้ป่วยไตวายเรื้อรัง ที่ทำการล้างไตทางช่องท้องด้วยเครื่องอัตโนมัติ เปรียบเทียบระหว่างผู้ป่วยที่เป็นเบาหวานและไม่เป็นเบาหวาน วิธีการศึกษา: การศึกษานี้เป็นการศึกษาแบบไปข้างหน้า มีโรงพยาบาลที่เข้าร่วมงานวิจัยสองโรงพยาบาลคือ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์และโรงพยาบาลตำรวจ ผู้ป่วยที่เข้าร่วมงานวิจัยนอนที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์เป็นเวลา 1 วัน ผู้ป่วยแต่ละคนได้รับการใส่น้ำยาไอโคเดกทริน ปริมาณ 1.5 ลิตรเป็นเวลา 12 ชั่วโมง ตั้งแต่เวลา 8 โมงเช้าถึง 2 ทุ่ม หลังจากนั้นผู้ป่วยจะได้รับการถ่ายน้ำยาไอโคเดกทรินออกจากช่องท้อง และทำการล้างไตทางช่องท้องต่อด้วยเครื่องอัตโนมัติ โดยใช้สารละลายกลูโคสมาตรฐานปริมาณ 9-10 ลิตร จำนวน 5 รอบ ตั้งแต่เวลา 2 ทุ่มถึง 8 โมงเช้า วิเคราะห์ไอโดเดกทรินและสารอนุพันธ์ ในเลือด ปัสสาวะ น้ำในช่องท้องที่จุดเวลาต่างๆ หลังจากนอนโรงพยาบาล 24 ชั่วโมงแล้ว ผู้ป่วยกลับบ้านและนัดตรวจติดตามวันที่ 3, 7, 14, 28 วิเคราะห์ไอโดเดกทรินและสารอนุพันธ์ในเลือด ปัสสาวะ น้ำในช่องท้อง ผลการศึกษา: ผู้ป่วย 12 รายที่ทำการล้างไตทางช่องท้องด้วยเครื่องอัตโนมัติได้เข้าร่วมงานวิจัย แบ่งเป็นผู้ป่วยที่เป็นเบาหวาน 8 ราย ไม่เป็นเบาหวาน 4 ราย ผู้ป่วยทุกรายใส่น้ำยาไอโคเดกทรินทางช่องท้องวันละ 12 ชั่วโมงเป็นเวลา 28 วัน พบว่าผู้ป่วยทั้ง 2 กลุ่มมีข้อมูลพื้นฐานไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ยกเว้นในผู้ป่วยที่เป็นเบาหวานมีอายุมากกว่ากลุ่มที่ไม่เป็นเบาหวานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p &lt; 0.017) จากการตรวจสารอนุพันธ์ของไอโคเดกทรินในเลือดพบว่า ชั่วโมงที่ 12-14 หลังใส่ไอโคเดกทริน มี DP2, DP3, และ DP4 ในเลือดสูงที่สุดในผู้ป่วยทั้ง 2 กลุ่ม plasma AUC ของไอโคเดกทรินสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับ body mass index ของผู้ป่วยที่ไม่เป็นเบาหวานและสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับ renal creatinine clearance ของผู้ป่วยในงานวิจัยทุกรายที่มีปัสสาวะ ตลอดการวิจัยไม่พบการเปลี่ยนแปลงของระดับอินซูลินและกลูโคสในเลือด ขณะใช้น้ำยาไอโคเดกทริน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในผู้ป่วยทั้ง 2 กลุ่ม สรุปผลการศึกษา: plasma AUC ของไอโคเดกทรินสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับ body mass index ของผู้ป่วยและสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับ renal creatinine clearance ของผู้ป่วยในงานวิจัยทุกรายที่มีปัสสาวะ การเพิ่มขึ้นของไอโคเดกทรินและสารอนุพันธ์ของไอโคเดกทรินในเลือด หลังจากใส่น้ำยาไอโคเดกทรินทางช่องท้อง ไม่ได้ทำให้ระดับอินซูลินและกลูโคสในเลือดสูงขึ้นในผู้ป่วยทั้ง 2 กลุ่ม แต่ทำให้ระดับโซเดียมในเลือดลดลงเล็กน้อยแต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2011.960
title: การพัฒนาแบบทดสอบทักษะกีฬาแบดมินตันขั้นพื้นฐานสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย

description: สร้างแบบทดสอบทักษะกีฬาแบดมินตันขั้นพื้นฐาน และสร้างเกณฑ์ทักษะกีฬาแบดมินตันสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย และประเมินหาความตรง ความเที่ยงของแบบทดสอบ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย ในการหาคุณภาพเครื่องมือ ใช้นักเรียนจำนวน 40 คน เป็นนักเรียนชาย 20 คน และนักเรียนหญิง 20 คน ในการสร้างเกณฑ์ปกติ ใช้นักเรียนจำนวน 400 คน เป็นนักเรียนชาย 200 คน และนักเรียนหญิง 200 คน โดยได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบทดสอบทักษะกีฬาแบดมินตัน ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ประกอบด้วย การเสิร์ฟลูกโด่ง การเสิร์ฟลูกสั้น การตีลูกโด่ง การตีลูกตบ และการตีลูกหยอด และได้นำแบบทดสอบไปประเมินค่าความตรง ความเที่ยง นำผลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าความตรงตามสภาพจริง และความเที่ยงของแบบทดสอบ ผลการวิจัยพบว่า 1. แบบทดสอบการเสิร์ฟลูกโด่ง มีค่าความตรง ค่าความเที่ยงและความเป็นปรนัย เท่ากับ .757, .972 และ.992 2. แบบทดสอบการเสิร์ฟลูกสั้น มีค่าความตรง ค่าความเที่ยงและความเป็นปรนัย เท่ากับ .812, .957 และ .989 3. แบบทดสอบการตีลูกโด่ง ค่าความตรง ค่าความเที่ยงและความเป็นปรนัย เท่ากับ .809, .985 และ .991 4. แบบทดสอบการตีลูกตบ ค่าความตรง ค่าความเที่ยงและความเป็นปรนัย เท่ากับ .770, .977 และ .987 5. แบบทดสอบการตีลูกหยอด ค่าความตรง ค่าความเที่ยงและความเป็นปรนัย เท่ากับ .725, .984 และ .988 6. แบบทดสอบรวมทุกรายการ ค่าความตรง ค่าความเที่ยงและความเป็นปรนัย เท่ากับ .958, .992 และ .997 7. การทำนายความสามารถในการแข่งขันของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยใช้สมการดังนี้ Y = 0.21X₁ + 0.15X₂ + 0.25X₃ + 0.21X₄ +0.20X₅ + 5.149 เมื่อ Y = ความสามารถของทักษะแบดมินตัน X₁ = คะแนนการเสิร์ฟลูกโด่ง X₂ = คะแนนการเสิร์ฟลูกสั้น X₃ = คะแนนการตีลูกโด่ง X₄ = คะแนนการตีลูกตบ X₅ = คะแนนการตีลูกหยอด
DOI: 10.14457/cu.the.2011.961
title: ผลของการใช้รูปแบบการสอนสี่ขั้นตอนตามแนวคอนสตรักติวิสต์ ที่มีต่อมโนทัศน์เรื่อง กระบวนการเปลี่ยนแปลงของโลก และทักษะการจัดกระทำและสื่อความหมายข้อมูลของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบมโนทัศน์เรื่องกระบวนการเปลี่ยนแปลงของโลกของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ระหว่างก่อนกับหลังเรียนโดยใช้รูปแบบการสอนสี่ขั้นตอนตามแนวคอนสตรักติวิสต์ 2) เปรียบเทียบมโนทัศน์เรื่องกระบวนการเปลี่ยนแปลงของโลกของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น หลังเรียนระหว่างกลุ่มที่เรียนโดยใช้รูปแบบการสอนสี่ขั้นตอนตามแนวคอนสตรักติวิสต์ กับกลุ่มที่เรียนโดยใช้การเรียนการสอนแบบปกติ 3) เปรียบเทียบทักษะการจัดกระทำและสื่อความหมายข้อมูลของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นระหว่างก่อนกับหลังเรียน โดยใช้รูปแบบการสอนสี่ขั้นตอนตามแนวคอนสตรักติวิสต์ 4) เปรียบเทียบทักษะการจัดกระทำและสื่อความหมายข้อมูลของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น หลังเรียนระหว่างกลุ่มที่เรียนโดยใช้รูปแบบการสอนสี่ขั้นตอนตามแนวคอนสตรักติวิสต์ กับกลุ่มที่เรียนโดยใช้การเรียนการสอนแบบปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนหัวหินวิทยาลัย ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2554 จำนวน 2 ห้อง โดยกำหนดเป็นกลุ่มทดลอง 1 ห้อง เรียนโดยใช้รูปแบบการสอนสี่ขั้นตอนตามแนวคอนสตรักติวิสต์ และกลุ่มเปรียบเทียบ 1 ห้อง เรียนโดยใช้การเรียนการสอนแบบปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบวัดมโนทัศน์เรื่องกระบวนการเปลี่ยนแปลงของโลกซึ่งมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.92 ค่าความยากง่ายอยู่ในช่วง 0.49-0.77 ค่าอำนาจจำแนกอยู่ในช่วง 0.23-0.67 และ 2) แบบวัดทักษะการจัดกระทำและสื่อความหมายข้อมูลที่มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.85 ค่าความยากง่ายอยู่ในช่วง 0.26-0.68 ค่าอำนาจจำแนกอยู่ในช่วง 0.39-0.63 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐานด้วยสถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปดังนี้ 1. นักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยมโนทัศน์เรื่องกระบวนการเปลี่ยนแปลงของโลกหลังเรียน สูงกว่าก่อนเรียน 2. นักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยมโนทัศน์เรื่องกระบวนการเปลี่ยนแปลงของโลกหลังเรียน สูงกว่านักเรียนกลุ่มเปรียบเทียบ 3. นักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยทักษะการจัดกระทำและสื่อความหมายข้อมูลหลังเรียนสูงกว่า ก่อนเรียน 4. นักเรียนกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยทักษะการจัดกระทำและสื่อความหมายข้อมูลหลังเรียน สูงกว่านักเรียนกลุ่มเปรียบเทียบ
DOI: 10.14457/cu.the.2011.962
title: อนาคตภาพของการจัดการศึกษาตลอดชีวิต เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของเยาวชนผู้กระทำผิด

description: ศึกษาสภาพและปัญหาของการจัดการศึกษาตลอดชีวิตสำหรับเยาวชนผู้กระทำผิด และเพื่อนำเสนอภาพอนาคตของการจัดการศึกษาตลอดชีวิต เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของเยาวชนผู้กระทำผิด ผู้วิจัยได้เก็บรวบรวมข้อมูล โดยใช้เทคนิควิธีวิจัยแบบเดลฟาย กับผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 17 ท่าน และเครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ที่สร้างขึ้น แล้วนำมาคำนวณหาค่ามัธยฐาน ค่าฐานนิยมและค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ แล้วนำมาสรุปหาฉันทามติของกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. สภาพปัญหาของการจัดการศึกษาตลอดชีวิตสำหรับเยาวชนผู้กระทำผิด ทั้ง 5 ด้าน ได้แก่ ด้านหลักสูตร ด้านกิจกรรมการเรียนการสอน ด้านสื่อ อุปกรณ์การเรียนการสอน ด้านผู้สอน และด้านการวัดผลประเมินผล พบว่า ด้านหลักสูตร มีการวางแผนหลักสูตรทั้งสายสามัญและสายอาชีพ ปัญหาคือจำนวนเยาวชนที่ไม่แน่นอน ทำให้ส่งผลถึงด้านกิจกรรมการเรียนการสอน ที่ไม่สามารถดำเนินการตามแผนที่วางไว้ได้ ด้านสื่อ อุปกรณ์การเรียนการสอน มีสื่อและอุปกรณ์การเรียนการสอน แต่ปัญหาคือ ไม่ได้รับการใช้งาน และไม่เพียงพอต่อจำนวนเยาวชนและรายวิชา ด้านผู้สอน มีครูประจำหน่วยการเรียนรู้ ปัญหา คือ มีจำนวนน้อยและขาดความเชี่ยวชาญในการถ่ายทอดความรู้ และด้านการวัดผล ประเมินผล เป็นการประเมินตามสภาพจริง ปัญหาคือ ในแต่ละสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน ยังไม่ไปในทิศทางเดียวกัน ทำให้ขาดความเชื่อมั่นในระบบการจัดการศึกษา 2. ภาพอนาคตของการจัดการศึกษาตลอดชีวิต เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของเยาวชนผู้กระทำผิดด้านหลักสูตร เป็นหลักสูตรเกี่ยวกับการพัฒนาอาชีพ เสริมสร้างทักษะการตัดสินใจ การปรับตัวให้อยู่ร่วมกับสังคมปกติ และคำนึงถึงความต้องการของผู้เรียน ด้านกิจกรรมการเรียนการสอน เป็นกิจกรรมที่เน้นการเข้าสู่อาชีพ เป็นกิจกรรมระยะสั้น และการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเอง ด้านสื่อ อุปกรณ์การเรียนการสอน มีความเหมาะสมกับวัยของผู้เรียน และส่งเสริมการจัดแหล่งเรียนรู้ในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน ด้านผู้สอน มีจิตวิทยาการสอน มีความรัก ความเข้าใจในเยาวชนผู้กระทำผิด และมีการติดตามผลการจัดการเรียนการสอน และด้านการวัดผล ประเมินผล มีการวัดผลประเมินผลจากผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน และมีการวัดผลประเมินผลในทันทีที่จบกระบวนการเรียนการสอน
DOI: 10.14457/cu.the.2011.963
title: การพัฒนาหลักสูตรและวิธีการเสริมสร้างความสามารถในการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนของครู

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินความต้องการจำเป็นในการเสริมสร้างความสามารถ ในการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนของครู 2) พัฒนาหลักสูตรและวิธีการเสริมสร้างความสามารถ ในการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนของครู และ 3) ตรวจสอบความเหมาะสมของหลักสูตรและวิธีการฯ ที่พัฒนาขึ้น การวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา แบ่งการดำเนินการวิจัยเป็น 3 ตอนคือ การวิจัยเชิงสำรวจ การวิจัยเพื่อพัฒนาหลักสูตรและวิธีการฯ และการวิจัยกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่างในการสำรวจคือ ครูประถมศึกษาจำนวน 419 คน เครื่องมือที่ใช้คือ แบบทดสอบความสามารถในการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยกึ่งทดลอง คือ ครูประถมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบุรีเขต 1 จำนวน 62 คนจาก 9 โรงเรียน ได้จากการเลือกแบบเจาะจง โดยแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 3 กลุ่ม เครื่องมือที่ใช้คือ แบบทดสอบความรู้ในการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน และแบบประเมินทักษะการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยเปรียบเทียบคะแนนความสามารถ ในการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนก่อนและหลังการทดลอง โดยใช้สถิติทดสอบค่าที (t-test dependent) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way analysis of variance) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ความต้องการจำเป็น 5 อันดับแรกที่ครูต้องได้รับการพัฒนาคือ การเขียนการวิเคราะห์ข้อมูล การเขียนข้อเสนอแนะ การเขียนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย การเขียนคำถามวิจัยและการเขียนการอภิปรายผลการวิจัย 2. หลักสูตรเสริมสร้างความสามารถในการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนของครูประกอบด้วย เป้าหมายของหลักสูตร เนื้อหาสาระ การจัดประสบการณ์การเรียนรู้ และการประเมินผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ วิธีการนำหลักสูตรที่พัฒนาขึ้น ไปใช้เสริมสร้างความสามารถในการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนของครูมี 3 วิธีการ ได้แก่ วิธีการฝึกอบรม วิธีการเป็นพี่เลี้ยง และวิธีการเรียนรู้ด้วยตนเอง 3. ผลการตรวจสอบความเหมาะสมของหลักสูตรและวิธีการฯ พบว่า หลักสูตรและวิธีการฯ มีความเหมาะสมในการนำไปพัฒนาความสามารถในการเขียนรายงานวิจัยฯ ประเมินโดยการทดลองใช้หลักสูตรและวิธีการฯ กับครู 62 คนของ 9 โรงเรียนซึ่งพบว่า 3.1 ครูแต่ละกลุ่มมีค่าเฉลี่ยคะแนนความสามารถในการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน หลังการใช้หลักสูตรสูงกว่าก่อนการใช้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3.2 ครูที่ได้รับการเสริมสร้างความสามารถในการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนด้วยวิธีการฝึกอบรม วิธีการเป็นพี่เลี้ยง และวิธีการเรียนรู้ด้วยตนเองมีค่าเฉลี่ยคะแนนความสามารถ ในการเขียนรายงานวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนหลังการใช้หลักสูตรแตกต่างกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2011.964
title: การใช้หวายเทียมในการออกแบบและก่อสร้าง : อาคารพักตากอากาศหลังเดี่ยวขนาด 30-40 ตารางเมตร

description: การจักสานหวายเป็นงานหัตถกรรมที่สืบทอดภูมิปัญญาไทยมาตั้งแต่สมัยโบราณ หวายเป็นที่นิยมเพราะความสวยงามเป็นธรรมชาติ มีความเหนียว น้ำหนักเบา ง่ายต่อการดัดโค้ง และคงทน หวายจากป่าไม้ภายในประเทศมีปริมาณลดลงเกิดการขาดแคลน มีการออก พรก. ของป่าหวงห้าม พ.ศ. 2530 การนำวัตถุดิบอื่นมาใช้ทดแทนการผลิตงานหวาย เช่น หวายเทียมเป็นเส้นหวายที่ทำจากวัสดุสังเคราะห์เพื่อใช้ทดแทนเส้นหวายธรรมชาติ พฤติกรรมการท่องเที่ยวส่งผลต่อรูปแบบการท่องเที่ยวที่มีวัตถุประสงค์ที่แตกต่างกัน งานสถาปัตยกรรมที่ใช้เพื่อการพักผ่อน เป็นอีกทางเลือก การหาสิ่งที่ทำให้สัมผัสถึงกลิ่นไอของธรรมชาติ โดยการใช้สิ่งที่ผลิตจากวัสดุธรรมชาติ หรือแทนด้วยรูปทรงและวัสดุที่ได้แรงบันดาลใจจากธรรมชาติ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาการออกแบบและก่อสร้างของหวายเทียมขึ้นรูปเป็นอาคารพักตากอากาศหลังเดี่ยวขนาด 30-40 ตารางเมตร โดยการศึกษาการขึ้นรูปและกระบวนการสานของงานหวาย และการวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียของหวายเทียมขึ้นรูปเป็นอาคารทั้งหลัง ใช้วิธีการศึกษาข้อมูลจากวรรณกรรมทางวิชาการ และสัมภาษณ์สถาปนิก วิศวกรงานโยธา และงานระบบผลการศึกษาพบว่า รูปทรงและการขึ้นรูปของอาคารสามารถใช้รูปทรงของเครื่องจักสานได้ทุกรูปทรง โดยแนวความคิดในการขึ้นรูปของเครื่องจักสาน ใช้โครงสร้างจากวัสดุอื่นๆ หรือวัสดุชนิดเดียวกันกับเครื่องจักสานเข้ามาเป็นโครงสร้างเสริมความแข็งแรง รูปทรงของอาคารมีผลต่องบประมาณการก่อสร้าง รูปทรงอิสระใช้งบประมาณการก่อสร้างสูงกว่ารูปทรงสีเหลี่ยม ผนังหวายเทียมสานขึ้นรูปถ้าต้องการความสวยงามของลายสานที่ต่อเนื่อง จำเป็นต้องใช้การสานในพื้นที่ก่อสร้างจริง รูปทรงของอาคารที่แตกต่างกันส่งผลต่องานระบบอาคาร โดยขึ้นอยู่กับความสูงของอาคาร ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกการเดินระบบปรับอากาศ อาคารที่ใช้หวายเทียมสานขึ้นรูปเป็นผนังภายนอก มีลักษณะโปร่งอากาศและน้ำสามารถไหลผ่านได้ ต้องมีผนังภายในอีกชั้นที่สามารถกันการรั่วซึมของน้ำและอากาศได้