cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1304
title: ปัจจัยเชิงที่ตั้งและการบริหารจัดการที่มีผลต่ออัตราค่าโดยสารของจักรยานยนต์รับจ้างบนเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส

description: บทคัดย่อการศึกษานี้เป็นการศึกษาในเรื่อง ปัจจัยเชิงที่ตั้งและการบริหารจัดการที่มีผลต่ออัตราค่าโดยสารของจักรยานยนต์รับจ้างบนเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส คำถามงานวิจัย คือปัจจัยอะไรที่ส่งผลต่ออัตราค่าโดยสารของจักรยานยนต์รับจ้างบนเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส มีสมมุติฐานงานวิจัยคือ การกำหนดอัตราค่าโดยสารของจักรยานยนต์รับจ้างนั้นจะขึ้นอยู่กับปัจจัยเหล่านี้ถ้ามีค่าที่สูงขึ้นก็จะส่งผลต่ออัตราค่าโดยสารของจักรยานยนต์รับจ้าง ที่ตั้งของวิน ขนาดของวิน จำนวนผู้ใช้บริการ จำนวนการเดินทางต่อเที่ยว ต้นทุนของการประกอบการผู้ขับขี่ ต้นทุนของการบริหารจัดการภายในวิน ทางเลือกของการเดินทาง ระยะทางจากระบบขนส่งสาธารณะ หน่วยวิเคราะห์ของงานวิจัยนี้คือวินจักรยานยนต์รับจ้างบนเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ 1.ศึกษาข้อมูลพื้นฐานด้านที่ตั้งที่เกี่ยวข้องกับวินจักรยานยนต์รับจ้างบนเส้นทางรถไฟฟ้า BTS 2.วิเคราะห์การบริหารจัดการระบบภายในวินจักรยานยนต์รับจ้างบนเส้นทางรถไฟฟ้า BTS 3.วิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อการกำหนดอัตราค่าโดยสารของรถจักรยานยนต์รับจ้างบนเส้นทางรถไฟฟ้า BTS ใช้วิธีการศึกษาโดยหาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยตามที่ได้ตั้งสมมุติฐานไว้กับอัตราค่าโดยสารของวินจักรยานยนต์รับจ้างบนเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส ผลการศึกษาสรุปว่า ปัจจัยที่กำหนดค่าโดยสารของจักรยานยนต์รับจ้างนั้นแบ่งออกเป็น 5 ปัจจัยดังต่อไปนี้ ที่ตั้งของวินเป็นปัจจัยทำเลที่ตั้งซึ่งกำหนดกลุ่มผู้ใช้บริการ วินที่ตั้งอยู่ด้านหน้าซอย หรืออาคารสำนักงาน ขนาดใหญ่ซึ่งมีลักษณะเฉพาะ เช่น หน้าอาคารสำนักงาน หรือห้างสรรพสินค้า จะมีรูปแบบที่ผูกขาดเนื่องมาจากความจำเป็นของผู้ใช้บริการโดยเฉพาะในกรณีที่เร่งด่วน ขนาดของวิน เป็นตัวกำหนดจำนวนรอบวิ่งของผู้ขับขี่ภายในวินการที่มีวินขนาดใหญ่และอยู่ในทำเลที่ตั้งดี มีผู้ใช้บริการเป็นจำนวนมากก็จะมีอัตราค่าโดยสารที่ถูกกว่าวินขนาดเล็ก ค่าน้ำมันเป็นปัจจัยพื้นฐานของผู้ขับขี่ซึ่งเป็นพลังงานหลักที่ใช้ในการบริการเมื่อมีการขึ้นราคาน้ำมันจึงเป็นเหตุให้ผู้ขับขี่วินจักรยานยนต์รับจ้างต้องขึ้นค่าบริการตามด้วย ทางเลือกของการเดินทาง ในการเดินทางของผู้เดินทางภายในเมืองนั้นมีทางเลือกมากกว่าหนึ่งทางเลือกในการเดินทางจึงทำให้เกิดรูปแบบตลาดของการแข่งขันกันระหว่างตัวเลือกของการเดินทางนั้นๆ จึงทำให้ราคาค่าโดยสารของวินจักรยานยนต์รับจ้างนั้นต้องกำหนดเพื่อการแข่งขัน ระยะห่างของระบบขนส่งโดยรถประจำทาง มีความสัมพันธ์กับอัตราค่าโดยสารเนื่องจากการที่วินจักรยานยนต์รับจ้างทำหน้าที่เป็นตัวป้อนผู้เดินทางเข้าสู่กระแสหลักของเมือง ดังนั้นจุดขึ้นรถโดยสารประจำทางนั้นจึงเป็นเสมือนทางเลือกให้ผู้ต้องการเดินทางด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1305
title: พฤติกรรมการใช้จักรยานในเขตเมืองชั้นใน เขตต่อเมือง และเขตชานเมืองพื้นที่กรุงเทพมหานคร

description: การใช้จักรยานเป็นอีกทางหนึ่งในการทำให้กรุงเทพมหานครเป็นเมืองน่าอยู่เนื่องจากการใช้จักรยานเดินทางแทนการใช้รถยนต์เป็นการช่วยลดปริมาณการจราจรบนท้องถนน จักรยานเป็นพาหนะที่มีประสิทธิภาพในการเดินทางระยะใกล้ สามารถเดินทางจากจุดเริ่มต้นไปยังปลายทางได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนรูปแบบการเดินทาง เช่นเดียวกับการเดินเท้าและเป็นพาหนะที่มีราคาถูก ปัจจุบันมีแนวโน้มการใช้จักรยานเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นการศึกษาพฤติกรรมการใช้จักรยานในพื้นที่กรุงเทพมหานครจึงมีความสำคัญต่อการวางแผนและออกแบบเพื่อผลักดันให้จักรยานเป็นส่วนหนึ่งของระบบขนส่งในพื้นที่เมืองอย่างมีประสิทธิภาพการศึกษาพฤติกรรมผู้ใช้จักรยานในพื้นที่กรุงเทพมหานครโดยวิธีการดำเนินงานวิจัยเป็นการสุ่มเก็บข้อมูลด้านเศรษฐกิจสังคมและพฤติกรรมการใช้จักรยานของผู้ใช้จักรยานตัวอย่าง แล้วนำมาทดสอบค่าความแปรปรวนของข้อมูลแต่ละประเภทเพื่อพิสูจน์ว่าพฤติกรรมการใช้จักรยานและสถานภาพทางเศรษฐกิจสังคมมีความแตกต่างกันหรือไม่ โดยงานวิจัยชิ้นนี้ตั้งอยู่บนสมมุติฐานที่ว่า ลำดับชั้นพื้นที่ทั้ง 3 ชั้นของกรุงเทพมหานครได้แก่ กรุงเทพมหานครชั้นใน ชั้นกลาง และชั้นนอก มีผลกระทบต่อสภาพทางเศรษฐกิจสังคมของกลุ่มประชากรซึ่งมีความสัมพันธ์กับการตัดสินรูปแบบการเดินทางรวมถึงพฤติกรรมการใช้จักรยานของประชากรในพื้นที่นั้นๆ กล่าวคือ เมื่อสภาพแวดล้อมของเมือง อาทิเช่น การใช้ประโยชน์ที่ดิน ความหนาแน่นของเมือง ความสามารถในการเข้าถึงมีการเปลี่ยนแปลงไป ลักษณะพฤติกรรมการเดินทาง รวมถึงการใช้จักรยานควรแตกต่างกันตามลักษณะสภาพแวดล้อมของเมืองด้วยเช่นกันจากการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่าผลการวิเคราะห์ไม่สอดคล้องกับสมมุติฐานที่ตั้งขึ้น รวมถึงไม่สอดคล้องกับหลักการวางแผนระบบขนส่งซึ่งจักรยานเป็นส่วนหนึ่งของระบบขนส่งมวลชน มีบทบาทแตกต่างกันไปในแต่ละลำดับชั้นของกรุงเทพมหานคร และผลการวิเคราะห์ด้วยเครื่องมือทางสถิติบ่งบอกว่าว่ารูปแบบพฤติกรรมการใช้จักรยานของกลุ่มตัวอย่างผู้ใช้จักรยานในพื้นที่ทั้ง 3 ลำดับชั้น ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ดังนั้นจึงสรุปได้ว่า แม้มีความแตกต่างของสถานภาพทางเศรษฐกิจสังคมและสภาพแวดล้อมของพื้นที่เมือง พฤติกรรมการใช้จักรยานของกลุ่มตัวอย่างยังคงมีรูปแบบเดียวกันโดยไม่เป็นไปตามหลักการวางแผนระบบจราจรซึ่งการใช้จักรยานควรมีบทบาทและลักษณะการใช้งานแตกต่างกันในพื้นที่แต่ละลำดับชั้นพื้นที่
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1306
title: ผลกระทบทางเศรษฐกิจจากโครงการเชียงใหม่ไนท์ซาฟารีที่มีต่อชุมชนและพื้นที่โดยรอบ

description: วิทยานิพนธ์นี้ศึกษาถึงผลกระทบทางเศรษฐกิจจากโครงการเชียงใหม่ไนท์ซาฟารีที่มีต่อชุมชนบ้านตองกายและบ้านตองกายเหนือ ตำบลหนองควาย อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ โดยสมมติฐานคือ โครงการเชียงใหม่ไนท์ซาฟารีทำให้ชุมชนได้รับผลกระทบทางด้านเศรษฐกิจคือกลุ่มตัวอย่างในชุมชนที่ทำงานในเชียงใหม่ไนท์ซาฟารีมีรายได้เพิ่มขึ้นสูงกว่ากลุ่มตัวอย่างที่ไม่ทำงานในเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี หน่วยวิเคราะห์ในงานวิจัยนี้คือระดับบุคคล ตัวแปรต้นคือ โครงการเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี ตัวแปรตามคือ ความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจจากโครงการเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี โดยตัวชี้วัดด้านเศรษฐกิจประกอบด้วย รายได้ รายจ่าย หนี้สิน และเงินออม วิธีการศึกษาคือแบ่งกลุ่มตัวอย่างเป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มตัวอย่างที่ทำงานในเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี และกลุ่มตัวอย่างที่ไม่ทำงานในเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี โดยเปรียบเทียบก่อน-หลังการเกิดโครงการ และเปรียบเทียบระหว่างสองกลุ่มตัวอย่าง ประกอบกับการวิเคราะห์บริบทเชิงพื้นที่ผลการศึกษาสรุปได้ว่ากลุ่มตัวอย่างที่ทำงานในเชียงใหม่ไนท์ซาฟารีไม่มีรายได้ที่เพิ่มขึ้นสูงกว่ากลุ่มตัวอย่างที่ไม่ทำงานในเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี กลุ่มที่ทำงานในเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี ได้รับผลกระทบทางตรงจากโครงการ โดยแบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มที่ทำงานเป็นลูกจ้างโดยตรงและกลุ่มอาชีพผลิตภัณฑ์ไม้กลึง ในกลุ่มลูกจ้างรูปแบบของงานเปลี่ยนแปลงไปเป็นงานประจำ คือการได้ทำงานเต็มเวลา มีความมั่นคงในรายได้ขึ้น รวมถึงค่าเดินทางไปทำงานและค่าเช่าที่พักอาศัยของกลุ่มลูกจ้างที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ก่อนเกิดเชียงใหม่ไนท์ซาฟารีลดลง เนื่องจากมีแหล่งงานใกล้ชุมชน ส่วนผู้ผลิตไม้กลึงทางเชียงใหม่ไนท์ซาฟารีและส่วนราชการมีส่วนช่วยในการรวมกลุ่มอาชีพ การพัฒนาผลิตภัณฑ์และการขยายตลาด ส่วนกลุ่มตัวอย่างที่ไม่ทำงานในเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี แบ่งออกเป็นกลุ่มผู้ประกอบอาชีพด้านอาชีพด้านพาณิชยกรรมและการบริการและกลุ่มผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับโครงการ กลุ่มที่ได้รับผลกระทบทางอ้อมจากโครงการคือกลุ่มที่อาชีพด้านพาณิชยกรรมและการบริการ คือเกิดธุรกิจหอพัก ร้านค้าบริการเพื่อรองรับคนงานจากเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี และเกิดร้านค้าของฝากสำหรับนักท่องเที่ยวจากเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี ทำให้ผู้ประกอบอาชีพค้าขายในมีรายได้สูงขึ้นและเป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจในชุมชน ประกอบกับผลการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดินและการพัฒนาพื้นที่ซึ่งมีพื้นที่ที่อยู่อาศัยและพื้นที่พาณิชยกรรมเพิ่มขี้น ส่วนกลุ่มผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับโครงการเป็นกลุ่มที่มีรายได้สูง มีโอกาสในการเลือกทำงานที่มากกว่าจึงไม่ทำงานในเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี และอีกส่วนหนึ่งเคยไปสมัครงานในเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี แต่ไม่มีตำแหน่งงานรองรับ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1307
title: อิทธิพลของสีในสภาพแวดล้อมกับความรู้สึกไม่สบายตา

description: ในปัจจุบันกระจกสี เริ่มได้รับความนิยมใช้ในอาคารที่ต้องการใช้แสงจากธรรมชาติ เนื่องจากคุณสมบัติด้านความสวยงาม การกรองแสง และ การป้องกันความร้อน หากแต่สถาปนิกและนักออกแบบยังขาดความเข้าใจในผลกระทบจากการใช้กระจกสีต่อผู้ใช้อาคาร โดยเฉพาะด้านความรู้สึกไม่สบายตา งานวิจัยชิ้นนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของสีในสภาพแวดล้อมต่อความรู้สึกไม่สบายตา โดยศึกษาเฉพาะ สภาพแวดล้อมภายในอาคารสำนักงาน ที่มีการใช้แสงธรรมชาติส่องผ่านกระจกสี ในการวิจัยนี้ผู้เข้าร่วมวิจัยจำนวน 105 คน มองผ่านหุ่นจำลองของอาคารสำนักงาน ที่ติดตั้งแผ่นอคริลิคสีจำนวน 12 ชิ้น (ค่าสัมประสิทธิ์การส่องผ่านของแสง ตั้งแต่ 0.08-0.92) ในบริเวณช่องเปิดของพื้นที่อาคารสำนักงานตัวอย่าง โดยเลือกศึกษาเฉพาะสีของกระจกที่มีการติดตั้งทั่วไปทั้งภายในและภายนอกอาคาร และให้ค่าคะแนนความรู้สึกไม่สบายตาหลังจากที่ได้มองผ่านหุ่นจำลอง โดยการวิเคราะห์ข้อมูลได้มีการเปรียบเทียบค่าคะแนนความรู้สึกไม่สบายตาจากการมองกระจกสีและเปรียบเทียบค่าคะแนนกับการมองกระจกที่ไม่มีสีที่มีค่าสัมประสิทธิ์การส่องผ่านของแสง ที่ใกล้เคียงกัน นอกจากนี้ยังได้ศึกษาถึงอิทธิพลของความชอบสีส่วนบุคคลที่มีต่อการให้คะแนนความรู้สึกไม่สบายตา จากการวิเคราะห์ข้อมูล พบว่าแสงสีจากกลุ่มสีตัวอย่างจะทำให้เกิดความรู้สึกไม่สบายตามากกว่าแสงสีขาว (ไม่มีสี) โดยเฉพาะแสงในโทนสีร้อน เช่น สีแดง, สีส้ม, สีชมพู และ สีเหลือง จะให้ความรู้สึกไม่สบายตามากกว่าแสงในโทนสีเย็น ซึ่งให้ผลที่แตกต่างจากการวิเคราะห์ค่าความไม่สบายตาด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ นอกจากนี้ยังพบว่าความพึงพอใจเฉพาะส่วนบุคคลที่มีต่อสีส้มและชมพู สามารถส่งผลให้เกิดความรู้สึกไม่สบายตาที่มีต่อสีต่างๆ ลดลง ทั้งนี้งานวิจัยนี้สรุปว่า ควรมีการศึกษาทางอิทธิพลของสีในสภาพแวดล้อมกับความรู้สึกไม่สบายตา.เพิ่มเติมโดยอาจทำการทดลองในห้องที่มีขนาดจริง ใช้จำนวนผู้ทดลองเพิ่มขึ้น และเพิ่มการศึกษาด้านอิทธิพลของความชอบสีส่วนบุคคลที่มีต่อความรู้สึกไม่สบายตา
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1308
title: ผลของปัสสาวะจากผู้ป่วยโรคนิ่วไตก่อนและหลังได้รับการรักษาด้วยสูตรมะนาวผงเป็นเวลา 6 เดือน ต่อการกระตุ้นภาวะเครียดจากออกซิเดชันและการอักเสบในเซลล์บุผิวท่อไต

description: การศึกษาก่อนหน้านี้รายงานว่าภาวะเครียดจากออกซิเดชันและการอักเสบเพิ่มสูงขึ้นในผู้ป่วยโรคนิ่วไต และเมื่อผู้ป่วยได้รับการรักษาด้วยสูตรมะนาวผง (LPR) เป็นเวลา 6 เดือน พบว่าสามารถลดภาวะเครียดจากออกซิเดชันได้อย่างมีนัยสำคัญ และมีการรายงานว่า sialic acid บนผิวเซลล์ทำหน้าที่เป็นตัวรับจับกับผลึกแคลเซียมได้ ในการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของปัสสาวะจากผู้ป่วยโรคนิ่วไตก่อนและหลังได้รับการรักษาด้วยสูตรมะนาวผงหรือยาหลอก (placebo) ต่อการกระตุ้นภาวะเครียดจากออกซิเดชันและการอักเสบ รวมถึงการเปลี่ยนแปลงระดับ sialic acid ในเซลล์บุผิวท่อไต (HK-2 cells) เก็บสารตัวอย่างปัสสาวะ 24 ชั่วโมงจากผู้ป่วยกลุ่มที่ได้รับสูตรมะนาวผงจำนวน 5 ราย และผู้ป่วยกลุ่มที่ได้รับยาหลอกจำนวน 5 ราย ทดสอบผลของปัสสาวะที่ได้จากผู้ป่วยโรคนิ่วไตแต่ละรายกับเซลล์บุผิวท่อไต ใช้ H2O2 และ TNF-α เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดภาวะเครียดจากออกซิเดชันและการอักเสบตามลำดับ วิเคราะห์การมีชีวิตรอดของเซลล์ ตรวจวัดภาวะเครียดจากออกซิเดชัน ซึ่งใช้ตัวบ่งชี้ protein carbonyl, intracellular reactive oxygen species (ROS) production, total antioxidant status (TAS) และ catalase activity ตรวจวัดการอักเสบของเซลล์ท่อบุไต โดยอาศัยการวัดการกระตุ้น NF-kB และวัดระดับ sialic acid ในเซลล์บุผิวท่อไต ผลการศึกษาพบว่า ปัสสาวะของผู้ป่วยโรคนิ่วไตความเข้มข้น 20% (v/v), 50 µM H2O2 และ 10 ng/mL TNF-α ไม่เป็นพิษต่อเซลล์บุผิวท่อไต ระดับ protein carbonyl และการสร้าง ROS เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ขณะที่ TAS ลดลงอย่างมีนัยสำคัญในเซลล์ที่ได้รับ H2O2 เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม และในเซลล์ที่ได้รับปัสสาวะของกลุ่มผู้ป่วยโรคนิ่วไตหลังได้รับ LPR มีระดับ protein carbonyl การสร้าง ROS และระดับ sialic acid ลดลง และระดับ TAS เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับกลุ่มก่อนได้รับ LRR ไม่พบการเปลี่ยนแปลงของการกระตุ้น NF-kB ในเซลล์ที่ได้รับปัสสาวะของผู้ป่วยโรคนิ่วไตก่อนและหลังได้รับการรักษา ทั้งในกลุ่ม LPR และ placebo จึงสรุปได้ว่าปัสสาวะจากผู้ป่วยโรคนิ่วไตที่ได้รับการรักษาด้วย LPR สามารถลดภาวะเครียดจากออกซิเดชันและระดับ sialic acid ในเซลล์บุผิวท่อไตได้ ขณะที่ปัสสาวะจากผู้ป่วยโรคนิ่วไตที่ได้รับการรักษาด้วย placebo ไม่สามารถทำได้ ผลการศึกษานี้เป็นข้อมูลระดับเซลล์ที่สนับสนุนว่าการรักษาด้วยสูตรมะนาวผงน่าจะสามารถป้องกันหรือความเสี่ยงที่จะเกิดนิ่วซ้ำได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1309
title: การเปรียบเทียบปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดโรคนิ่วไตระหว่างบุตรของผู้ป่วยโรคนิ่วไต บุตรของคนปกติ และบิดามารดา

description: โรคนิ่วไต เป็นปัญหาทางสาธารณสุขที่สำคัญพบได้บ่อยในผู้ใหญ่ทั่วโลกรวมทั้งประเทศไทย และมีอุบัติการณ์เพิ่มสูงขึ้นในประเทศไทย แม้จะเป็นที่ทราบเป็นอย่างดีว่าญาติใกล้ชิดของผู้ป่วยโรคนิ่วไตมีความเสี่ยงทางเมแทบอลิกที่สำคัญของการเกิดนิ่วสูงกว่าประชากรปกติ แต่ยังไม่มีหลักฐานชี้ให้เห็นความผิดปกติทางชีวเคมีที่พบในญาติของผู้ป่วย ดังนั้นการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพิสูจน์ปัจจัยเสี่ยงทางเมแทบอลิกในปัสสาวะของลูกผู้ป่วยโรคนิ่วไต ผู้เข้าร่วมวิจัยทั้งสิ้น 148 ราย แบ่งเป็น 4 กลุ่ม ดังนี้ กลุ่มที่ 1 ผู้ป่วยโรคนิ่วไต จำนวน 28 ราย กลุ่มที่ 2 บุตรของผู้ป่วยโรคนิ่วไต จำนวน 46 ราย กลุ่มที่ 3 ประชากรปกติ จำนวน 40 ราย และบุตรของประชากรปกติ จำนวน 34 ราย โดยเก็บข้อมูลพื้นฐานทั่วไป และเก็บปัสสาวะ 24 ชั่วโมง เพื่อวัดปริมาณของปัสสาวะ ค่าความเป็นกรด-ด่าง และวัดสารอิเล็กโทรไลท์ต่างๆ ในปัสสาวะ ได้แก่โปรตีน แคลเซียม ออกซาเลต ซิเตรท แมกนีเซียม โซเดียม โพแทสเซียม และไกลโคสะมิโนกลัยแคนที่มีซัลเฟตเป็นองค์ประกอบ รวมถึงการศึกษาภาวะเครียดจากออกซิเดชั่น (Oxidative stress) จากการวัดระดับ protein carbonyl ในพลาสมา และระดับสารต้านอนุมูลอิสระโดยรวม (TAS) ในปัสสาวะ ผลการศึกษาพบว่า ผู้ป่วยโรคนิ่วไตมีระดับโปรตีนในปัสสาวะ (436.56 และ 34.52 มก.ต่อวัน, p&lt;0.001) และปริมาณออกซาเลตในปัสสาวะ (46.13 และ 12.59 มก.ต่อวัน, p&lt;0.001) สูงกว่าประชากรปกติ ขณะที่ปริมาณซิเทรตในปัสสาวะ (74.35 และ 178.68 มก.ต่อวัน, p=0.002) และไกลโคสะมิโนกลัยแคน (6.27 และ 46.17 มก.ต่อวัน, p&lt;0.001) ต่ำกว่าประชากรปกติ เช่นเดียวกับบุตรของผู้ป่วยโรคนิ่วไตมีระดับโปรตีนในปัสสาวะ (65.97 และ 25.87 มก.ต่อวัน, p&lt;0.001) สูงกว่าบุตรของประชากรปกติ ขณะที่ปริมาณซิเทรตในปัสสาวะ (112.08 และ 194.17 มก.ต่อวัน, p=0.003) และไกลโคสะมิโนกลัยแคน (24.35 และ 43.77 มก.ต่อวัน, p&lt;0.001) ต่ำกว่าบุตรของประชากรปกติ อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบระหว่างผู้ป่วยโรคนิ่วไตและบุตร พบว่า บุตรของผู้ป่วยโรคนิ่วไตมีระดับโปรตีนในปัสสาวะ (65.97 และ 436.56 มก.ต่อวัน, p&lt;0.001), ระดับแคลเซียมในปัสสาวะ (59.15 และ 119.87 มก.ต่อวัน, p&lt;0.001) และระดับออกซาเลตในปัสสาวะ (14.70 และ 46.13 มก.ต่อวัน, p&lt;0.001) ต่ำกว่าผู้ป่วยโรคนิ่วไต แต่มีระดับซิเทรตในปัสสาวะ (112.08 และ 74.35 มก.ต่อวัน, p=0.023) และไกลโคสะมิโนกลัยแคน (24.35 และ 6.27 มก.ต่อวัน, p&lt;0.001) สูงกว่า ในส่วนของความเครียดทางออกซิเดชัน พบว่า บุตรของผู้ป่วยมีระดับพลาสมา protein carbonyl (0.039 และ0.065 nmol/mg-Protein, p = 0.006) ต่ำกว่าผู้ป่วย ส่วนปัจจัยอื่นๆ รวมไปถึง urinary TAS ไม่มีความแตกต่างทางสถิติ การศึกษานี้สรุปได้ว่า บุตรของผู้ป่วยโรคนิ่วไตมีความผิดปกติทางเมแทบอลิกในปัสสาวะที่เพิ่มโอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคนิ่วไตสูงกว่าเด็กปกติที่มีเพศและอายุใกล้เคียงกัน แม้ความผิดปกตินั้นจะมีความรุนแรงน้อยกว่าผู้ป่วยที่เป็นบิดาหรือมารดาก็ตาม ผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการเฝ้าระวังการเกิดโรคนิ่วไตในทายาทของผู้ป่วย อีกทั้งเป็นแนวทางในการศึกษาว่าความผิดปกติเหล่านี้เป็นผลทางพันธุกรรม สิ่งแวดล้อม หรือทั้งสองประการร่วมกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1310
title: ความชุกของแอลฟาธาลัสซีเมีย ฮีโมโกลบินอี และความสัมพันธ์ทางคลินิกที่มีต่อผู้ป่วยโรคมาลาเรียในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

description: ธาลัสซีเมียและ hemoglobinopathies เป็นความผิดปกติทางพันธุกรรม ส่งผลให้ผู้ป่วยมีภาวะโลหิตจาง แอลฟาธาลัสซีเมีย และฮีโมโกลบินอีถูกเสนอว่ามีคุณสมบัติต้านโรคมาลาเรีย แต่อย่างไรก็ตามบทบาทของแอลฟาธาลัสซีเมีย และฮีโมโกลบินอี ต่อการต้านมาลาเรียที่รุนแรงยังไม่ชัดเจน งานวิจัยนี้จึงศึกษาความถี่อัลลีลและจีโนไทป์ของแอลฟาธาลัสซีเมียและฮีโมโกลบินอี และความสัมพันธ์ต่อมาลาเรียที่รุนแรงในผู้ป่วยชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จำนวน 199 คน ที่ติดเชื้อฟัลซิปารัมหรือไวแวกซ์ โดยพบความถี่ของอัลลีล α3.7, α4.2, --SEA, αCS และ βE เท่ากับ 0.274, 0.008, 0.005, 0.010 และ 0.113 ตามลำดับ และไม่พบ --FIL ผลการศึกษาพบว่าการติดเชื้อฟัลซิปารัมมีความเสี่ยงต่อมาลาเรียขั้นรุนแรงมากกว่าเชื้อไวแวกซ์ (p &lt; 0.05) เมื่อทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างอาการของมาลาเรียขั้นรุนแรงและธาลัสซีเมียพบว่า -α3.7/-α3.7 หรือ βE/βE มีแนวโน้มต่อการต้านมาลาเรียขั้นรุนแรง ขณะที่ βE/βA ร่วมกับ -α3.7/αα มีความเสี่ยงต่อภาวะมาลาเรียขั้นรุนแรงมากกว่ากลุ่ม αα/αα / βAβA (RR=6.000, 95% CI=1.693-21.262; p = 0.014) การศึกษาแสดงให้เห็นว่า -α3.7 และ βE ต่างก็มีบทบาทต่อการต้านมาลาเรียที่รุนแรง แต่เมื่อการกลายพันธุ์ทั้งสองมีปฏิสัมพันธ์ร่วมกันย่อมส่งผลกระทบในทางขัดแย้ง ผลการศึกษาสามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการเฝ้าระวังและรักษาผู้ป่วยมาลาเรียที่รุนแรงได้
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1311
title: RISK FACTORS OF OSTEOPOROSIS AMONG ADULT THALASSEMIA PATIENTS IN RAJAVITHI HOSPITAL

description: Background bone complications especially osteoporosis are very common in Thalassemia patients. The objectives of this study was to assess risk factors of osteoporosis among adult thalassemia intermedia and minors and its prevalence in randomly selected adult populationPatients and Methods 190 adult thalassemia intermedias and minors was included in the descriptive cross-sectional study.Patients with untreated hypogonadism, untreated hypothyroidism , menopause and with history of treatment with medications that have effects on skeletal and bone metabolisms were excluded.BMD of femoral neck were measured by means of calibrated dual energy X-ray absorptiometry. Independent factors likely to be associated with osteoporosis were determined and included in the analysis to ascertain possible associations.Results Of 190 patients, 58 male and 132 female patients were included. Mean age was 35.48+14.11 years old(range 15-87). The Mean Z score of femoral neck was was -0.86+1.14 (range -3.7-2.40). prevalence of osteoporosis was 22/190(11.59%). Comparison by type of thalassemia and its severity (blood transfusion dependent or nor), Mean BMD Z Scores among 3 types of thalassemia were different including thalassemia intermedias with blood transfusion dependent -1.01+1.17, thalassemia intermedias with blood transfusion independent -0.97+1.16 and thalassemia minors -0.54+1.01, p=0.017. Correlation between the pretransfusion hemoglobin level and BMD score was r=0.192,p=0.008.By univariate analysis,this study showed low BMI was a risk factor for osteoporosis(OR=3.09,95%CI 1.09-8.76,p=0.039 ) and iron chelation therapy as a protective factor(OR=0.24,95%CI 0.09-0.69,p=0.005). In multivariate analysis, there were no significant factors.Conclusions: Regarding the high prevalence of osteoporosis in patients with thalassaemia, all patients at risk should be screened periodically for bone disease. The uncertainty and disagreements as to the potential role of different factors indicate the necessity for further studies in order to recognize the pathophysiologic basis of this serious complication of thalassaemia.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1312
title: CHEMICAL CONSTITUENTS AND BIOACTIVITIES OF MALLOTUS PLICATUS STEM BARK

description: During the course of our screening of medicinal plants for anti-Herpes simplex virus (HSV) activity, an ethyl acetate extract and a methanol extract prepared from the stem bark of Mallotus plicatus (Müll.Arg.) Airy Shaw showed significant anti-HSV potential. A chemical investigation was then conducted using several chromatographic techniques. This led to the isolation of nine compounds. The structure determinations of the isolated compounds were carried out using a combination of spectroscopic techniques (UV, IR, MS and NMR). Two of the isolates were structurally characterized as new compounds and named bergenin-8-O-α-L-rhamnoside and seco-bergenin-8-O-α-L-rhamnoside. The other seven compounds were identified as bergenin, daucosterol, protocatechuic acid, 11-O-acetylbergenin, scopoletin and blumenol A. The results from the anti-HSV activity assay showed that bergenin-8-O-α-L-rhamnoside and protocatechuic acid were weakly active against HSV. Some of the isolated compounds were also evaluated for cytotoxicity against KB cells and scavenging activity against DPPH free radicals, but none of them showed the activities.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1313
title: ผลของสารสกัดสมุนไพรไทยที่มีฤทธิ์ต้านโรคสะเก็ดเงินต่อการแสดงออกของโปรตีนในเซลล์เคอราติโนไซต์ของมนุษย์: การศึกษาด้วยเทคนิคโปรตีโอมิกส์

description: โรคสะเก็ดเงิน (psoriasis) เป็นโรคผิวหนังซึ่งมีการอักเสบแบบเรื้อรัง มีการแบ่งตัวของเซลล์เคอราติโนไซต์ที่มากกว่าปกติและพัฒนาการของเซลล์ผิดปกติ ในปัจจุบัน ยังไม่ทราบสาเหตุของการเกิดโรคนี้แน่ชัด การรักษาจึงเป็นการรักษาตามอาการ ซึ่งเมื่อใช้ยาเป็นเวลานานก็ทำให้เกิดผลข้างเคียงและอาการดื้อยา คณะผู้วิจัยจึงเล็งเห็นถึงความสำคัญของปัญหาดังกล่าวและเนื่องจากประเทศไทยมีสมุนไพรมากมาย สมุนไพรไทยจึงเป็นทางเลือกใหม่ที่จะนำมาใช้ในการรักษาโรคสะเก็ดเงินให้เกิดประสิทธิภาพ ซึ่งในการศึกษาครั้งนี้ ได้มีเป้าหมายศึกษาสารสกัดน้อยหน่า ข่า ขมิ้น และสารเควอซิทิน (Quercetin) ว่ามีกลไกต้านโรคสะเก็ดเงินอย่างไรในระดับโมเลกุล เนื่องจากระบบการทำงานของเซลล์ต้องอาศัยโปรตีนเป็นตัวตอบสนองจากการกระตุ้นด้วยสัญญาณต่างๆ โปรตีนจึงมีบทบาทสำคัญ คือการเป็นเป้าหมาย (Target protein) ในการรักษา ดังนั้น วัตถุประสงค์ในการศึกษาครั้งนี้เพื่อจำแนกชนิดโปรตีนเป้าหมายที่ตอบสนองต่อการทดสอบด้วยสารสกัดน้อยหน่า ข่า ขมิ้นและสารเควอซิทินที่เป็นสาเหตุทำให้เซลล์ผิวหนังเพาะเลี้ยง (Human Keratinocyte Cell Line, HaCaT cells) ซึ่งนำมาใช้เป็นโมเดลในการศึกษาในครั้งนี้ลดจำนวนลงได้โดยใช้เทคนิคทางด้านโปรตีโอมิกส์ ซึ่งประกอบด้วย Two-dimensional gel electrophoresis (2D-GE) และ tandem-mass spectrometry (MS/MS) จากการศึกษาพบว่า Cathepsin D, Enoyl-CoA hydratase, Heat shock protein beta-1 และ Peroxiredoxin-4 เป็นโปรตีนเป้าหมายร่วมที่ตอบสนองต่อการทดสอบด้วยสารสกัดน้อยหน่า ข่าและขมิ้น และสำหรับ Cathepsin D นั้นพบว่าเป็นโปรตีนเพียงชนิดเดียวที่สามารถตอบสนองต่อการใช้สารสกัดน้อยหน่า ข่า ขมิ้นและสารเควอซิทิน โดยที่โปรตีนดังกล่าวเกี่ยวข้องกับกระบวนการแบ่งตัวของเซลล์ พัฒนาการของเซลล์ การอักเสบ และการตายของเซลล์แบบ apoptosis เป็นหลัก นอกจากนี้ คณะผู้วิจัยได้ทดสอบหาปริมาณฟีนอลิกและฟลาโวนอยด์เพื่อศึกษาความสามารถในการต้านอนุมูลอิสระของสารสกัดจากพืชสมุนไพรทั้ง 3 ชนิด ซึ่งน่าจะมีบทบาทในการยับยั้งการแบ่งตัวของเซลล์เคอราติโนไซต์ ผลการวิเคราะห์ พบว่า สารสกัดจากขมิ้นมีปริมาณของสารต้านอนุมูลอิสระสูงที่สุด และแปรผันตรงกับการลดลงของจำนวนเซลล์เคอราติโนไซต์ ซึ่งจากการศึกษาในครั้งนี้ ทำให้ทราบโปรตีนเป้าหมายใหม่ๆ เพื่อนำไปใช้ประโยชน์ในการรักษาโรคสะเก็ดเงินต่อไปในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2013.1315
title: ปัจจัยคัดสรรที่สัมพันธ์กับระยะเวลาการมารับการรักษาของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองขาดเลือดระยะเฉียบพลัน

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระยะเวลาการมารับการรักษาและความสัมพันธ์ระหว่าง ลักษณะอาการ ระดับความรุนแรงของของโรคหลอดเลือดสมองขาดเลือด เพศ อายุ ช่วงของวันที่เกิดอาการครั้งแรก สถานที่ที่ผู้ป่วยอยู่ บุคคลที่เกี่ยวข้อง การตอบสนองต่ออาการด้านการรู้คิด และการตอบสนองต่ออาการด้านอารมณ์กับระยะเวลาการมารับการรักษาของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองขาดเลือดระยะเฉียบพลัน กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองขาดเลือด อายุ 18 ปีขึ้นไป ที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยอายุรกรรม โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา โรงพยาบาลบุรีรัมย์ โรงพยาบาลชัยภูมิ และโรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่น จำนวน 120 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบสอบถามข้อมูลการเจ็บป่วย แบบสอบถามการตอบสนองต่ออาการที่ผู้วิจัยปรับมาจากแบบสอบถามการตอบสนองต่ออาการของ Dracup and Moser(1997) ฉบับแปลเป็นภาษาไทย โดยวัชรี พิมพ์ภักดี (2551) โดยมีค่าความเที่ยงจากการคำนวณค่าสัมประสิทธ์แอลฟ่าของครอนบาร์ค เท่ากับ .70 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และหาความสัมพันธ์โดยใช้สถิติสหสัมพันธ์แบบพอยไบซีเรียล ANOVA และสัมประสิทธ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. ระยะเวลาการมารับการรักษาของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองขาดเลือดระยะเฉียบพลัน มีค่าเฉลี่ย 5.05 ชั่วโมง ค่ามัธยฐาน 3.3 ชั่วโมง และมีส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 4.87 ชั่วโมง2. บุคคลที่เกี่ยวข้องขณะผู้ป่วยเกิดอาการมีความสัมพันธ์กับระยะเวลาการมารับการรักษาของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองขาดเลือดระยะเฉียบพลันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (F=2.476)3. การตอบสนองต่ออาการด้านการรู้คิด ได้แก่ การรับรู้ความรุนแรงของอาการและการรับรู้ความสำคัญของอาการมีความสัมพันธ์ทางลบกับระยะเวลาการมารับการรักษาของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองขาดเลือดระยะเฉียบพลันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01( r= -.248 , -.339 ตามลำดับ)4. การตอบสนองต่ออาการด้านอารมณ์ ได้แก่ ความรู้สึกกังวลเมื่อเกิดอาการและความรู้สึกกลัวสิ่งที่จะตามมาเมื่อเกิดอาการ มีความสัมพันธ์ทางลบกับระยะเวลาการมารับการรักษาของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองขาดเลือดระยะเฉียบพลันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ .05 ตามลำดับ ( r = -.239 และ -.217 ตามลำดับ)