cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.870
title: การใช้สารสกัดจากเมล็ดหว้า Syzygium cumini (L.) Skeels ในการควบคุมจำนวนแบคทีเรียก่อโรคบางชนิดในสะระแหน่ Metha cordifolia Opiz.

description: งานวิจัยนี้ศึกษาอิทธิพลของวิธีการสกัดต่อความเข้มข้นของสารประกอบฟีนอลิกและฟลาโวนอยด์จากเมล็ดหว้า เพื่อนำมาใช้ร่วมกับกรดอินทรีย์ในการลดและควบคุมจำนวนแบคทีเรียก่อโรคบางชนิดในสะระแหน่ และศึกษาอายุการเก็บของสารสกัด จากการใช้ตัวทำละลายเอทานอล 50% ในการสกัดโดยใช้คลื่นไมโครเวฟช่วยในการสกัด (MAE) การสกัดโดยใช้คลื่นอัตราโซนิคช่วยในการสกัด (UAE) การสกัดด้วยการเขย่าที่อุณหภูมิ 80 องศาเซลเซียส (HT) และที่อุณหภูมิห้อง (RT) พบว่าสารสกัดหยาบจากการสกัดด้วยวิธี MAE ให้ปริมาณสารสกัดหยาบแห้ง รวมทั้งความเข้มข้นของสารประกอบฟีนอลิกและฟลาโวนอยด์สูงสุด เมื่อนำสารสกัดที่ได้มาทดสอบฤทธ์ต้านเชื้อแบคทีเรียแกรมลบ (Salmonella Typhimurium และ Escherichia coli) และแกรมบวก (Staphylococcus aureus) พบว่าสารสกัดจากทุกวิธีการสกัดมีความเข้มข้นต่ำสุดในการยับยั้งแบคทีเรีย (MIC) เท่ากับ 3.13 mg/ml และมีความเข้มข้นต่ำสุดในการฆ่าเชื้อแบคทีเรีย (MBC) เท่ากับ 6.25 mg/ml เมื่อทดสอบกับแบคทีเรียแกรมลบ สำหรับแบคทีเรียแกรมบวกพบว่าไวต่อสารสกัดจาก MAE และ UAE ดังนั้นจึงใช้คลื่นไม่โครเวฟในการสกัดเพื่อศึกษาขั้นต่อไป พบว่าความเข้มข้นของสารสกัดหยาบ 0.5 เท่าของ MBC ร่วมกับความเข้มข้นของกรดแอซีติก 0.5 เท่าของ MBC สามารถเพิ่มฤทธิ์ต้านเชื้อแบคทีเรียได้ ดังนั้นจึงเลือกใช้สารสกัดร่วมกับกรดแอซีกมาใช้เป็นสารล้างเพื่อลดจำนวนเชื้อแบคทีเรียในสะระแหน่ โดยพบว่าการแช่สารสกัดหยาบความเข้มข้น 0.5 เท่าของ MBC ร่วมกับกรดแอซีติกความเข้มข้น 0.5 เท่าของ MBC เป็นเวลา 10 นาที สามารถลดจำนวนแบคทีเรียได้ดีที่สุด แต่มีการช้ำเกิดขึ้น จึงลดความเข้มข้นของกรดแอซีติกเท่ากับ 0.25 เท่าของ MBC และเพิ่มความเข้มข้นของสารสกัดหยาบเท่ากับ 0.75 เท่าของ MBC ทำให้ไม่พบการช้ำ และมีจำนวนแบคทีเรียไม่ต่างจากการแช่ด้วยสารสกัดหยาบความเข้มข้น 0.5 เท่าของ MBC ร่วมกับกรดแอซีติกความเข้มข้น 0.5 เท่าของ MBC การใช้ความเข้มข้นนี้สามารถเก็บรักษาสะระแหน่ได้เป็นระยะเวลา 6 วัน ที่อุณหภูมิ 4±2 องศาเซลเซียส โดยปริมาณของ E. coli ยังไม่เกินเกณฑ์ของกรมวิชาการเกษตรสำหรับผักส่งออก สารสกัดหยาบที่ใช้สามารถเก็บรักษาที่อุณหภูมิห้อง (25-30 องศาเซลเซียส) ได้เป็นระยะเวลา 3 เดือน ก่อนฤทธิ์ต้านเชื้อแบคทีเรียของสารสกัดลดลง แต่สามารถเก็บได้นานขึ้นเมื่อเพิ่มกรดแอซีติกในสารสกัดหยาบ อย่างไรก็ตามการเก็บสารสกัดที่อุณหภูมิต่ำ (4±2 องศาเซลเซียส) สามารถเก็บได้นานที่สุด (7 เดือน)
DOI: 10.14457/cu.the.2015.871
title: การสังเคราะห์วัสดุเปล่งแสงอัพคอนเวอร์ชันโซเดียมอิตเทรียมฟลูออไรด์เจืออิตเทอร์เบียมและทูเลียมเพื่อการประยุกต์ด้านการเร่งปฏิกิริยาเชิงแสง

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการสังเคราะห์วัสดุเปล่งแสงอัพคอนเวอร์ชันโซเดียมอิตเทรียมฟลูออไรด์เจืออิตเทอร์เบียมและทูเลียมด้วยวิธีไฮโดรเทอร์มัล และวิธีเกลือหลอมละลาย รวมถึงศึกษาผลของอุณหภูมิและเวลาที่ใช้ในการสังเคราะห์ต่อเฟส สัณฐานวิทยา และการเปล่งแสงอัพคอนเวอร์ชัน จากผลการทดลองพบว่า เมื่อทำการสังเคราะห์ด้วยวิธีไฮโดรเทอร์มัล สามารถสังเคราะห์โซเดียมอิตเทรียมฟลูออไรด์ที่มีโครงสร้างเฮกซะโกนอลซึ่งมีประสิทธิภาพการเปล่งแสงสูงเมื่อทำการสังเคราะห์ที่อุณหภูมิ 200 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 18 ชั่วโมงโดยใช้กรดเอทิลีนไดเอมีนปริมาณ 2 มิลลิโมลเป็นสารช่วยกระจายตัว ในขณะที่เมื่อทำการสังเคราะห์ด้วยวิธีเกลือหลอมละลายสามารถสังเคราะห์โซเดียมอิตเทรียมฟลูออไรด์ที่มีโครงสร้างเฮกซะโกนอลซึ่งมีประสิทธิภาพการเปล่งแสงสูงเมื่อทำการสังเคราะห์ที่อุณหภูมิ 400 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 2 ชั่วโมง โดยใช้โซเดียมไนเตรต และโพแทสเซียมไนเตรตเป็นเกลือหลอมละลาย อนุภาคที่สังเคราะห์ด้วยวิธีเกลือหลอมละลายจะมีความเป็นผลึกสูง และมีอนุภาคปริซึมหกเหลี่ยมที่มีสัดส่วนความยาวต่อความกว้างหน้าตัดที่มากกว่าอนุภาคที่สังเคราะห์ด้วยวิธีไฮโดรเทอร์มัล ซึ่งส่งผลให้มีการเปล่งแสงในช่วงวิสิเบิลเพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตามวัสดุทั้งสองมีการเปล่งแสงในช่วงอัลตราไวโอเลตที่ใกล้เคียงกัน เมื่อนำโซเดียมอิตเทรียมฟลูออไรด์เจืออิตเทอร์เบียมและทูเลียมที่สังเคราะห์ด้วยวิธีไฮโดรเทอร์มัลมาเตรียมเป็นวัสดุประกอบกับไทเทเนียมได้ออกไซด์ที่อัตราส่วนน้ำหนัก 1 ต่อ 2 พบว่าสามารถเพิ่มประสิทธิภาพการย่อยสลายเมทิลออเรนจ์ภายใต้แสงจากหลอดซีนอน 150 วัตต์ได้ โดยสามารถย่อยสลายเมทิลออเรนจ์ได้ร้อยละ 95 ในระยะเวลา 90 นาทีในขณะที่ไทเทเนียมไดออกไซด์สามารถย่อยสลายได้เพียงร้อยละ 88
DOI: 10.14457/cu.the.2015.872
title: การแตกตัวเชิงเร่งปฏิกิริยาของน้ำมันปาล์มจากทะลายปาล์มเปล่าบนโดโลไมต์ในเครื่องปฏิกรณ์แบบต่อเนื่อง

description: งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาปัจจัยการแตกตัวเชิงเร่งปฏิกิริยาของน้ำมันปาล์มจากทะลายปาล์มเปล่าบนโดโลไมต์ในเครื่องปฏิกรณ์แบบต่อเนื่องขนาด 3 ลิตร วัตถุประสงค์เพื่อหาภาวะที่เหมาะสมทำให้ได้ผลิตภัณฑ์เชื้อเพลิงเหลวที่มีสัดส่วนของดีเซลมากที่สุด โดยการออกแบบการทดลองเชิงตัวประกอบแบบสองระดับ (2k factorial design) ตัวแปรที่ทำการศึกษาดังต่อไปนี้ คือ อุณหภูมิในการทำปฏิกิริยา 380-460 องศาเซลเซียส อัตราการป้อนน้ำมันปาล์ม 3-9 มิลลิลิตรต่อนาที อัตราการป้อนแก๊สไนโตรเจน 50-150 มิลลิลิตรต่อนาที และปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาร้อยละ 30-60 โดยปริมาตรของเครื่องปฏิกรณ์ ผลิตภัณฑ์ของเหลวที่ได้นำไปวิเคราะห์ด้วยโดยใช้เครื่องแก๊สโครมาโทกราฟีจำลองการกลั่น และเครื่องแก๊สโครมาโทกราฟีแมสสเปกโทรมิเตอร์เพื่อบ่งบอกโครงสร้างโมเลกุลเชื้อเพลิงเหลว เมื่อวิเคราะห์ผลการทดลองด้วยโปรแกรม Design Expert พบว่าภาวะที่เหมาะสมคือ อุณหภูมิในการทำปฏิกิริยา 460 องศาเซลเซียส อัตราการป้อนน้ำมันปาล์ม 8.96 มิลลิลิตรต่อนาที อัตราการไหลของแก๊สไนโตรเจน 50.04 มิลลิลิตรต่อนาที และปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยาร้อยละ 60 โดยปริมาตรของเครื่องปฏิกรณ์ จะได้ผลิตภัณฑ์เชื้อเพลิงเหลวร้อยละ 59.73 และร้อยละผลได้ของดีเซล 66.12 โดยน้ำหนัก ผลิตภัณฑ์เชื้อเพลิงเหลวที่ได้มีค่าความร้อน 45.20 เมกะจูลต่อกิโลกรัม ค่าความเป็นกรด 0.35 มิลลิกรัมโพแทสเซียมไฮดรอกไซด์ต่อกรัม
DOI: 10.14457/cu.the.2015.873
title: การผลิตไบโอดีเซลจากน้ำมันสบู่ดำและน้ำมันปาล์มโดยใช้เอทิลแอซีเทตที่ภาวะเหนือวิกฤตในเครื่องปฏิกรณ์ไมโคร

description: การผลิตไบโอดีเซลโดยทั่วไปจะผลิตจากน้ำมันพืชและแอลกอฮอล์ด้วยปฏิกิริยา ทรานส์เอสเทอริฟิเคชัน (Transesterification) เกิดเป็นเอสเทอร์ของกรดไขมัน และมีกลีเซอรอลเป็น ผลพลอยได้จากกระบวนการผลิต อุตสาหกรรมการผลิตไบโอดีเซลมีแนวโน้มที่จะเพิ่มมากขึ้นในอนาคต ซึ่งจะส่งผลให้มีปริมาณกลีเซอรอลมากเกินความต้องการและจะต้องถูกจัดการในรูป ของเสีย ดังนั้น งานวิจัยนี้จึงทำการศึกษาการผลิตไบโอดีเซลแบบไม่เกิดกลีเซอรอล โดยการทำปฏิกิริยาอินเทอร์เอสเทอริฟิเคชัน (Interesterification reaction) ระหว่างน้ำมันพืชกับเอทิลแอซีเทตที่ภาวะเหนือวิกฤตในเครื่องปฏิกรณ์ไมโคร ซึ่งจะได้เอทิลเอสเทอร์ของกรดไขมัน (Fatty Acid Ethyl Ester, FAEE) และ ไตรแอซีตินเป็นผลพลอยได้แทนที่กลีเซอรอล โดยศึกษาผลของปัจจัยในกระบวนการผลิตที่เกี่ยวข้อง เช่น ผลของอัตราส่วนโดยโมลของเอทิลแอซีเทตต่อน้ำมัน (30:1-50:1) ผลของอุณหภูมิในการทำปฏิกิริยา (330-380 องศาเซลเซียส) ผลของความดันในการทำปฏิกิริยา (100-200 บาร์) ผลของระยะเวลาในการทำปฏิกิริยา (1-60 นาที) และผลของชนิดน้ำมันพืช (น้ำมันสบู่ดำและน้ำมันปาล์ม) จากผลการทดลองพบว่า การใช้อุณหภูมิและระยะเวลาในการทำปฏิกิริยาเพิ่มมากขึ้น ส่งผลให้ร้อยละผลได้ของเอทิลเอสเทอร์และร้อยละผลได้ของไบโอดีเซล(เอทิลเอส เทอร์และไตรแอซีติน) เพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตามอุณหภูมิและระยะเวลาที่ สูงเกินไป จะส่งผลให้ร้อยละผลได้ของเอทิลเอสเทอร์ลดลงเนื่องจากการสลายตัวทางความร้อน โดยเมื่อใช้น้ำมันปาล์มเป็นสารตั้งต้น จะได้ร้อยละผลได้ของเอทิลเอสเทอร์และไบโอดีเซลสูงกว่าน้ำมันสบู่ดำ เนื่องจากน้ำมันปาล์มมีปริมาณกรดไขมันอิ่มตัวสูงกว่า ทำให้มีเสถียรภาพทางความร้อนดีกว่า นอกจากนี้ยังได้ทำการศึกษาผลของการเติมกรดแอซีติกและน้ำเพื่อเป็นสารเติม แต่งในน้ำมันปาล์ม โดยพบว่าการเติมกรดแอซีติก 2.5% และน้ำ 7.5%โดยน้ำหนัก ที่อุณหภูมิ 350 องศาเซลเซียส ความดัน 200 บาร์ อัตราส่วนโดยโมลของเอทิลแอซีเทตต่อน้ำมัน 50:1 และระยะเวลาในการทำปฏิกิริยา 20 นาที จะได้ร้อยละผลได้ของเอทิลเอสเทอร์และไบโอดีเซลเพิ่มขึ้นเป็น 70.0% และ 88.3% ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2015.874
title: การดูดซับคอปเปอร์ไอออนบนผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการตกตะกอนและไฮโดรเทอร์มัล

description: งานวิจัยนี้ได้ศึกษาผลของการดูดซับคอปเปอร์ไอออนบนผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการตกตะกอนและไฮโดรเทอร์มัล พบว่าผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการตกตะกอนมีสัณฐานวิทยาคล้ายทรงกลมที่มีขนาดอนุภาคเล็กกว่า 1 ไมโครเมตร และผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการไฮโดรเทอร์มัลมีสัณฐานวิทยาคล้ายเข็มที่มี การโตของผลึกในแนวแกนซีซึ่งทั้งผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการต่าง ๆ ก็มี เฟสองค์ประกอบของไฮดรอกซีอะพาไทต์และมีระดับความเป็นผลึกที่ต่ำกว่าสารตั้งต้นผงเถ้ากระดูกวัวอย่างมาก แต่เมื่อเทียบระหว่างผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการต่าง ๆ พบว่า ผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการไฮโดรเทอร์มัลมีระดับความเป็นผลึกสูงกว่าเนื่องจากการสังเคราะห์ด้วยวิธีการไฮโดรเทอร์มัลใช้อุณหภูมิสูง จึงส่งผลให้พื้นที่ผิวมีค่าน้อยกว่า และค่าอัตราส่วนแคลเซียมต่อฟอสฟอรัสมีค่าสูงกว่าผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการตกตะกอน เมื่อนำผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการต่าง ๆ มาทำการศึกษาการดูดซับ คอปเปอร์ไอออนพบว่าเวลาอิ่มตัวของการดูดซับเท่ากับ 4 ชั่วโมง และความเข้มข้นของคอปเปอร์ไอออนที่ผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการต่าง ๆ ดูดซับได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุดคือ 0.5 มิลลิโมลาร์ต่อลิตร การเพิ่มปริมาณผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการตกตะกอนทำให้ประสิทธิภาพในการดูดซับสูงขึ้นมากกว่าการเพิ่มผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการ ไฮโดรเทอร์มัล และการดูดซับไม่ทำให้โครงสร้างผลึกหรือหมู่ฟังก์ชันของผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงจึงไม่มีการแพร่ของคอปเปอร์ภายในโครงสร้าง และไอโซเทอร์มการดูดซับที่เหมาะสมต่อการดูดซับคอปเปอร์ไอออนของผงไฮดรอกซีอะพาไทต์ที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการต่าง ๆ คือไอโซเทอร์มรูปแบบฟรุนดลิชที่แสดงให้เห็นว่าการดูดซับสามารถเกิดขึ้นได้หลายชั้น แต่ไม่สามารถดูดซับได้ดีที่ระดับความเข้มข้นคอปเปอร์ไอออนสูงกว่า 0.5 มิลลิโมลต่อลิตร
DOI: 10.14457/cu.the.2015.875
title: ผลของแกลบ เถ้าแกลบ ชานอ้อย และเถ้าชานอ้อยต่อสมบัติทางกายภาพของอิฐดินเผามวลเบา

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำวัสดุเหลือทิ้งคือ แกลบ เถ้าแกลบ ชานอ้อย และเถ้าชานอ้อยมาใช้ปรับปรุงสมบัติของอิฐดินเผาให้มีน้ำหนักเบาลง โดยการเติมแกลบ เถ้าแกลบ หรือเถ้าชานอ้อยร้อยละ 10 20 30 และ 40 โดยน้ำหนัก หรือเติมชานอ้อยร้อยละ 5 10 15 และ 20 โดยน้ำหนัก และเผาที่อุณหภูมิ 700 800 900 และ 1000 องศาเซลเซียส ผลการวิจัยพบว่า การเติมแกลบ เถ้าแกลบ ชานอ้อย หรือเถ้าชานอ้อย ส่งผลให้ ความพรุนตัว การดูดซึมน้ำ ของชิ้นงานอิฐเพิ่มขึ้น ในขณะที่ ความหนาแน่น ความต้านทานแรงอัด และการนำความร้อนลดลง เมื่อเพิ่มอุณหภูมิเผาส่งผลให้ ความพรุนตัว การดูดซึมน้ำลดลง ในขณะที่ ความหนาแน่น ความต้านทานแรงอัด การหดตัว และการนำความร้อนเพิ่มขึ้น ชิ้นงานอิฐที่เติมแกลบมีสมบัติดีที่สุด เมื่อเติมแกลบร้อยละ 20 และเผาที่อุณหภูมิ 1000 องศาเซลเซียส โดยได้ชิ้นงานอิฐที่มีความหนาแน่น 1.19 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร มีความต้านทานแรงอัด 7.26 เมกะพาสคัล การนำความร้อน 0.51 วัตต์ต่อเมตรเคลวิน และการดูดซึมน้ำร้อยละ 21 การเติมเถ้าแกลบชิ้นงานอิฐมีสมบัติดีที่สุด เมื่อเติมเถ้าแกลบร้อยละ 10 และเผาที่อุณหภูมิ 900 องศาเซลเซียส โดยได้ชิ้นงานอิฐที่มีความหนาแน่น 1.20 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร มีความต้านทานแรงอัด 5.97 เมกะพาสคัล การนำความร้อน 0.43 วัตต์ต่อเมตรเคลวิน และการดูดซึมน้ำร้อยละ 20.59 การเติมชานอ้อยชิ้นงานอิฐมีสมบัติดีที่สุด เมื่อเติมชานอ้อยร้อยละ 10 และเผาที่อุณหภูมิ 1000 องศาเซลเซียส โดยได้ชิ้นงานอิฐที่มีความหนาแน่น 1.11 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร มีความต้านทานแรงอัด 8.14 เมกะพาสคัล การนำความร้อน 0.43 วัตต์ต่อเมตรเคลวิน และการดูดซึมน้ำร้อยละ 20.67 การเติมเถ้าชานอ้อยชิ้นงานอิฐมีสมบัติดีที่สุด เมื่อเติมเถ้าชานอ้อยร้อยละ 40 และเผาที่อุณหภูมิ 1000 องศาเซลเซียส โดยได้ชิ้นงานอิฐที่มีความหนาแน่น 1.20 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร มีความต้านทานแรงอัด 9.42 เมกะพาสคัล การนำความร้อน 0.45 วัตต์ต่อเมตรเคลวิน และการดูดซึมน้ำร้อยละ 21.9
DOI: 10.14457/cu.the.2015.876
title: การปรับปรุงสมรรถนะของเนียร์อินฟราเรดสเปกโทรสโกปีในการตรวจหาราและอะฟลาทอกซินรวมในข้าวกล้องโดยการปรับภาวะและการตรวจสอบการเจริญของ Aspergillus flavus ในข้าวกล้องเมล็ดเดี่ยว

description: งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อปรับปรุงสมรรถนะของเนียร์อินฟราเรดสเปกโทรสโกปีในการตรวจหาราและอะฟลาทอกซินรวมในข้าวกล้องโดยการปรับภาวะของตัวอย่าง และเพื่อตรวจสอบการเจริญของ Aspergillus flavus บนเมล็ดข้าวกล้องโดยใช้เนียร์อินฟราเรดสเปกโทรสโกปี ตัวอย่างข้าวกล้องที่ไม่ได้ปรับความชื้นและปรับความชื้นเท่ากับ 14 และ 18 เปอร์เซ็นต์ ทั้งที่มีการปนเปื้อนของราตามธรรมชาติและที่ถูกทำให้ปนเปื้อนด้วย A. flavus ถูกจัดเป็น 6 ชุดตัวอย่างเพื่อใช้สร้างแบบจำลองการวิเคราะห์เชิงปริมาณเพื่อทำนายค่าเปอร์เซ็นต์การติดเชื้อของราทั้งหมด ราสกุล Aspergillus โคโลนีสีเขียวอมเหลือง และปริมาณอะฟลาทอกซินรวม แบบจำลองถูกสร้างโดยใช้วิธีการถดถอยกำลังสองน้อยที่สุดบางส่วน (partial least square regression, PLSR) จากความสัมพันธ์ระหว่างข้อมูลทางห้องปฏิบัติการ (ค่าเปอร์เซ็นต์การติดเชื้อของรา และปริมาณอะฟลาทอกซินรวม) และข้อมูลเชิงแสง (สเปกตรัม) ที่ได้จากการสแกนตัวอย่างด้วยคลื่นเนียร์อินฟราเรด แบบจำลองที่ทำนายค่าเปอร์เซ็นต์การติดเชื้อของราทั้งหมดได้ดีที่สุดสร้างจากตัวอย่างชุดที่ 6 (ตัวอย่างทั้งหมด) โดยใช้สเปกตรัมที่ผ่านการจัดการด้วยวิธีการลบโดยเส้นตรง (straight line subtraction) ให้ค่าสัมประสิทธิ์การตัดสินใจ (coefficient of determination, R2) ค่ารากที่สองของความผิดพลาดเฉลี่ยยกกำลังสองของการทำนาย (root mean square error of prediction, RMSEP) อัตราส่วนระหว่างค่า SD ต่อ SEP (ratio of standard deviation to standard error of prediction, RPD) และค่าความผิดพลาดในการทำนาย (bias) เท่ากับ 0.92, 3.17 เปอร์เซ็นต์, 3.59 และ 0.03 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ แบบจำลองที่ดีที่สุดในการทำนายค่าเปอร์เซ็นต์การติดเชื้อของราสกุล Aspergillus โคโลนีสีเขียวอมเหลืองสร้างจากสเปกตรัมผ่านการจัดการด้วยวิธีการปรับแก้การกระเจิงแบบผลคูณ (multiplicative scatter correction; MSC) ของตัวอย่างชุดที่ 4 (ตัวอย่างที่ถูกทำให้ปนเปื้อนด้วยราและปรับความชื้นเป็น 14 และ 18 เปอร์เซ็นต์) (R2 = 0.84, ค่ารากที่สองของความผิดพลาดเฉลี่ยยกกำลังสองของการพิสูจน์แบบไขว้ (root mean square error of cross validation, RMSECV) = 6.57 เปอร์เซ็นต์, RPD = 2.53 และ bias = -0.15 เปอร์เซ็นต์) และแบบจำลองที่ดีที่สุดในการทำนายปริมาณอะฟลาทอกซินรวมสร้างจากสเปกตรัมที่ผ่านการจัดการด้วยวิธีการปรับความแปรปรวนให้เป็นมาตรฐาน (vector normalization; SNV) ของตัวอย่างชุดที่ 6 (ตัวอย่างทั้งหมด) (R2 = 0.93, RMSEP = 188.00 ไมโครกรัมต่อกิโลกรัม, RPD = 3.77 และ bias = 21.20 ไมโครกรัมต่อกิโลกรัม) ผลการสร้างแบบจำลองเพื่อการวิเคราะห์เชิงคุณภาพ พบว่า แบบจำลองเพื่อการแบ่งกลุ่มการปนเปื้อนของราทั้งหมดที่สร้างจากวิธี partial least square-discriminant analysis (PLS-DA) ให้ผลการทำนายแม่นยำที่สุดด้วยค่าเปอร์เซ็นต์การแบ่งกลุ่มถูกต้องโดยรวม เท่ากับ 97.18 เปอร์เซ็นต์ สำหรับแบบจำลองเพื่อการวิเคราะห์เชิงคุณภาพเพื่อแบ่งกลุ่มข้าวเมล็ดเดี่ยวที่มีและไม่มีราเจริญที่สร้างจากวิธี PLS-DA มีค่าเปอร์เซ็นต์การแบ่งกลุ่มถูกต้องโดยรวมสูงสุด เท่ากับ 93.75 เปอร์เซ็นต์ และแบบจำลองเพื่อการแบ่งกลุ่มข้าวเมล็ดเดี่ยวที่มีและไม่มีการปนเปื้อนของอะฟลาทอกซินบี 1 จากวิธี PLS-DA มีค่าเปอร์เซ็นต์การแบ่งกลุ่มถูกต้องโดยรวมสูงสุด เท่ากับ 98.15 เปอร์เซ็นต์ งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าความหลากหลายและการกระจายของข้อมูลในตัวอย่างเป็นปัจจัยสำคัญต่อสมรรถนะของแบบจำลองเนียร์อินฟราเรดสเปกโทรสโกปี
DOI: 10.14457/cu.the.2015.877
title: เซลลูโลสแอโรเจลเตรียมจากเศษเส้นใยฝ้ายโดยวัฏจักรเยือกแข็งและละลายสลับกัน

description: โดยปกติแล้วการเตรียมเซลลูโลสแอโรเจลทำได้โดยอาศัยเทคนิคที่ซับซ้อนประกอบด้วยการทำแห้งแบบแช่เยือกแข็งและการทำแห้งด้วยของไหลวิกฤตยิ่งยวด ซึ่งจำเป็นต้องอุปกรณ์ราคาแพงและมีอัตราการผลิตต่ำ นอกจากนี้เซลลูโลสแอโรเจลยังมีสมบัติเชิงกลค่อนข้างต่ำ ซึ่งเป็นข้อจำกัดในการนำไปใช้งาน ในงานวิจัยนี้ได้ทำการเตรียมเซลลูโลสแอโรเจลที่มีขนาดของรูพรุนที่หลากหลายตั้งแต่ นาโนเมตร ถึง ไมโครเมตร โดยใช้วัฏจักรเยือกแข็งและละลายสลับกัน เริ่มจากการนำเศษผ้าฝ้ายที่ผ่านการตัดสายโซ่ด้วยกรดไฮโดรคลอริกไปละลายในตัวทำละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์/ยูเรีย จากนั้นทำการขึ้นรูปสารละลายเซลลูโลสในแม่พิมพ์อะคริลิกและทิ้งไว้ที่อุณหภูมิห้องจนได้เซลลูโลส-เจล ทำการแลกเปลี่ยนตัวทำละลายกับน้ำหลายๆรอบ เพื่อให้ได้เซลลูโลสไฮโดรเจล จากนั้นจึงนำเซลลูโลสไฮโดรเจลไปปรับสภาพด้วยกลีเซอรอลเป็นเวลาหลายชั่วโมงก่อนที่จะนำไปทำวัฏจักรเยือกแข็ง/ละลายสลับกัน สุดท้ายได้เซลลูโลสแอโรเจลที่มีรูพรุนขนาดต่างๆ ในการทดลองนี้พบว่า ความเข้มข้นของสารละลายเซลลูโลส ความเข้มข้นของกลีเซอรอล เวลาของการแช่เยือกแข็ง และจำนวนรอบวัฏจักรเยือกแข็งและละลายสลับกันมีบทบาทสำคัญในการควบคุมการหดตัวและความพรุนของเซลลูโลสแอโรเจล
DOI: 10.14457/cu.the.2015.878
title: ผลของ ZnO และ Fe2O3/Al2O3 เพื่อเป็นตัวพาออกซิเจนต่อการเผาไหม้แบบเคมิคัลลูปิง

description: งานวิจัยนี้เป็นการพัฒนาตัวพาออกซิเจนสำหรับกระบวนการเคมิคัลลูปิง โดยการผสมโลหะมากกว่า 1 ชนิดเพื่อเตรียมตัวพาออกซิเจน โดยมีโลหะหลักคือเหล็ก โลหะรองคือสังกะสี และมีอะลูมินาเป็นตัวรองรับ จากนั้นนำตัวพาออกซิเจนไปทดสอบประสิทธิผลต่อการเผาไหม้ในเครื่องปฏิกรณ์แบบเบดนิ่ง โดยทำการวิเคราะห์หาปริมาณของคาร์บอนไดออกไซด์ที่เกิดขึ้นจากการเผาไหม้ จากการทดลองทำการผสมเหล็กออกไซด์ร้อยละ 20, 40, 60 และ 80 พบว่า สัดส่วนที่ดีที่สุดเมื่อทำการผสมเหล็กออกไซด์ (Fe2O3) กับอะลูมินา (Al2O3) คือที่สัดส่วนเหล็กออกไซด์ร้อยละ 60 โดยน้ำหนัก และอะลูมินาร้อยละ 40 โดยน้ำหนัก พบว่า ได้ปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์มากที่สุด และตัวพาออกซิเจน Fe2O3/ZnO/Al2O3 เมื่อทำการผสมซิงค์ออกไซด์ ร้อยละ 5, 10, 15 และ 20 โดยน้ำหนัก พบว่าสัดส่วนที่ดีที่สุดที่มีความสามารถในการเกิดปฏิกิริยารีดักชันให้ปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์มากที่สุดคือ ที่สัดส่วนเหล็กออกไซด์ร้อยละ 45 โดยน้ำหนัก ผสมกับอะลูมินาร้อยละ 40 โดยน้ำหนัก และซิงค์ออกไซด์ร้อยละ 15 โดยน้ำหนัก โดยที่ซิงค์ออกไซด์ทำหน้าที่เป็นตัวสนับสนุนช่วยส่งเสริมการรีดักชันให้กับเหล็กออกไซด์ และสารประกอบเชิงซ้อนระหว่างเหล็กออกไซด์กับซิงค์ออกไซด์ คือ ZnFe2O4 สามารถเกิดการรีดักชันได้ง่ายกว่าเหล็กออกไซด์ จากการศึกษานำตัวพาออกซิเจน Fe2O3/ZnO/Al2O3 สัดส่วนการผสมที่เหมาะสมมาทำการศึกษาผลของอุณหภูมิต่อการเผาไหม้ และปริมาณตัวพาออกซิเจน พบว่าเมื่อเพิ่มอุณภูมิที่ใช้ในการทำปฏิกิริยามีปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์เพิ่มมากขึ้น ดังนั้นอุณหภูมิมีผลต่อการทำปฏิกิริยารีดักชัน เพราะว่าปฏิกิริยารีดักชันเป็นปฏิกิริยาดูดความร้อน ที่อุณหภูมิสูงการเกิดปฏิกิริยาจึงเกิดได้ดี แต่ที่อุณหภูมิสูงจะส่งผลกระทบในเรื่องการเกิดการรวมตัวกันของตัวพาออกซิเจนได้ ส่วนการเพิ่มปริมาณของตัวพาออกซิเจนจะเป็นการเพิ่มปริมาณออกซิเจนในการทำปฏิกิริยาที่มากขึ้น ทำให้มีออกซิเจนในการทำปฏิกิริยากับมีเทนที่มากขึ้น จึงทำให้มีปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ที่มากขึ้นตามปริมาณตัวพาออกซิเจนที่เพิ่มขึ้น ท้ายสุดทำการศึกษาประสิทธิผลของตัวพาออกซิเจน Fe2O3/ZnO/Al2O3 โดยนำตัวพาออกซิเจนมาทำการทดสอบปฏิกิริยารีดักชันสลับกับออกซิเดชันอย่างต่อเนื่องในกระบวนการเผาไหม้แบบเคมิคัลลูปิงพบว่า ตัวพาออกซิเจน Fe2O3/ZnO/Al2O3 มีความสามารถในการนำกลับมาใช้ใหม่ได้เพราะมีอะลูมินาช่วยยับยั้งการเกิดการรวมตัวกันของตัวพาออกซิเจน ทำให้มีอายุการใช้งานที่ยาวนานขึ้น
DOI: 10.5281/zenodo.4475396
title: A comprehensive global dataset of atmospheric 7Be and 210Pb measurements: air concentration and depositional flux

description: Naturally occurring beryllium-7 (<sup>7</sup>Be, T<sub>1/2</sub>: 53.3 days) and lead-210 (<sup>210</sup>Pb, T<sub>1/2</sub>:22.3 y) have been widely utilized as tracers to investigate Earth’s surface processes. Here we present a global dataset of air concentration and depositional flux measurements of atmospheric <sup>7</sup>Be and <sup>210</sup>Pb made by a large number of researchers and laboratories. Data were collected from published papers between 1955 and early 2020. It includes the annual surface air concentrations data of <sup>7</sup>Be from 367 sites and of <sup>210</sup>Pb from 270 sites, the annual depositional flux of <sup>7</sup>Be from 279 sites, and of <sup>210</sup>Pb from 602 sites. When available, appropriate metadata have also been summarized, including geographic location, sampling date, methodology, annual precipitation, and references.
DOI: 10.14457/cu.the.2015.879
title: การดัดแปรผิวของถ่านกัมมันต์เตรียมจากกากตะกอนบำบัดน้ำเสียสำหรับการทำกลีเซอรอลดิบให้บริสุทธิ์

description: กลีเซอรอลดิบที่ได้จากการผลิตไบโอดีเซลจะมีความบริสุทธิ์ค่อนข้างต่ำ เนื่องจากมีการปนเปื้อนของตัวเร่งปฏิกิริยาที่เหลือจากกระบวนการผลิต น้ำ สบู่และเกลือ งานวิจัยนี้ศึกษาการเตรียมถ่านกัมมันต์จากกากตะกอนบำบัดน้ำเสียจากโรงงานอุตสาหกรรมและการดัดแปรผิวถ่านกัมมันต์เพื่อการทำกลีเซอรอลดิบปรับสภาพให้บริสุทธิ์โดยกระตุ้นด้วยโพแทสเซียมไฮดรอกไซด์ที่อัตราส่วนโดยน้ำหนักระหว่างโพแทสเซียมไฮดรอกไซด์กับถ่านชาร์เท่ากับ 0.50-1.50 และอุณหภูมิในการกระตุ้นเท่ากับ 500-900 องศาเซลเซียส จากผลการทดลองพบว่าอัตราส่วนระหว่างโพแทสเซียมไฮดรอกไซด์กับถ่านชาร์เท่ากับ 1.00 และอุณหภูมิในการกระตุ้น 800 องศาเซลเซียส ส่งผลให้ค่าพื้นที่ผิวและปริมาตรรูพรุนเท่ากับ 1,042 ตารางเมตรต่อกรัม และ 0.6783 ลูกบาศก์เซนติเมตรต่อกรัม ตามลำดับ ซึ่งสามารถเพิ่มความบริสุทธิ์ของกลีเซอรอลดิบปรับสภาพจากร้อยละ 80.87 ไปเป็น 93.28 โดยน้ำหนัก ในขณะที่สีลดลงถึงร้อยละ 82.57 โดยภาวะในการดูดซับที่อัตราส่วนของถ่านกัมมันต์ต่อกลีเซอรอลดิบปรับสภาพเท่ากับ 70 กรัมต่อลิตร เวลาในการดูดซับ 120 นาที และความเร็วรอบในการเขย่า 250 รอบต่อนาที ซึ่งมีประสิทธิภาพมากกว่าการเพิ่มความบริสุทธิ์ของกลีเซอรอลดิบปรับสภาพด้วยถ่านกัมมันต์เชิงพาณิชย์ถึง 1.02 เท่า และเมื่อทำการดัดแปรผิวถ่านกัมมันต์ด้วยการรีฟลักซ์ในกรดไนตริกและไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ที่ความเข้มข้น 3.0-9.0 โมลต่อลิตร ที่อุณหภูมิ 80 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 10 ชั่วโมง พบว่าถ่านกัมมันต์ที่ได้มีพื้นที่ผิวและปริมาตรรูพรุนเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยและไม่สามารถเพิ่มความบริสุทธิ์ของกลีเซอรอลดิบปรับสภาพอย่างมีนัยสำคัญ
DOI: 10.14457/cu.the.2015.880
title: ผลของการเจริญสติแบบเคลื่อนไหวตามแนวทางของหลวงพ่อเทียนที่มีต่อความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุ

description: วัตถุประสงค์ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการเจริญสติแบบเคลื่อนไหวตามแนวทางของหลวงพ่อเทียนที่มีต่อความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุ วิธีดำเนินการวิจัย การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นผู้สูงอายุซึ่งมีอายุระหว่าง 60-69 ปี จำนวน 60 คน โดยแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มแรกเป็นกลุ่มควบคุมที่ใช้ชีวิตประจำวันปกติและไม่ได้รับการฝึกใดๆใช้กลุ่มตัวอย่างจากชมรมผู้สูงอายุโรงพยาบาลพระนั่งเกล้า และอีกกลุ่มได้รับการฝึกการเจริญสติแบบเคลื่อนไหวตามแนวทางของหลวงพ่อเทียนทั้งหมด 8 สัปดาห์ใช้กลุ่มตัวอย่างจากศูนย์พัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ จ.นนทบุรี ทำการวิเคราะห์ข้อมูล โดยการประเมินผลจากแบบวัดความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองของคูเปอร์สมิธ (Cooper Smith Self-esteem ) ฉบับที่ปรับปรุงแล้ว ก่อนและหลังการทดลอง ผลการวิจัย พบว่า 1. หลังการทดลอง ค่าเฉลี่ยของคะแนนแบบวัดการรับรู้คุณค่าแห่งตนของกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 2. หลังการทดลอง ค่าเฉลี่ยของคะแนนแบบวัดการรับรู้คุณค่าแห่งตนของกลุ่มทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 3. หลังการทดลอง อัตราการเต้นของหัวใจขณะพัก ความดันโลหิตขณะหัวใจบีบตัวและความดันโลหิตขณะหัวใจคลายตัวของกลุ่มทดลอง ต่ำกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 สรุปผลการวิจัย การเจริญสติแบบเคลื่อนไหวตามแนวทางของหลวงพ่อเทียนสามารถช่วยให้ความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุสูงขึ้นทั้งยังส่งเสริมให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นอีกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2015.881
title: ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวไทยในเส้นทางการท่องเที่ยวโดยจักรยาน จังหวัดเชียงใหม่

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวไทยในเส้นทางการท่องเที่ยวโดยจักรยาน จังหวัดเชียงใหม่ เส้นทางที่ 1 ตามโครงการเชียงใหม่น่าปั่น ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานเชียงใหม่ และเพื่อเปรียบเทียบระหว่างลักษณะประชากรศาสตร์ของนักท่องเที่ยวไทย ด้านเพศ อายุ และอาชีพที่ต่างกันกับความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวไทยในเส้นทางการท่องเที่ยวโดยจักรยาน จังหวัดเชียงใหม่ เส้นทางที่ 1 ตามโครงการเชียงใหม่น่าปั่น ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานเชียงใหม่ โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ นักท่องเที่ยวไทยที่เดินทางมาเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่ และประกอบกิจกรรมจักรยาน จำนวน 400 คน ใช้แบบสอบถามในการรวบรวมข้อมูลมีค่าดัชนีความสอดคล้องสอดคล้องเท่ากับ 0.84 และมีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟา เท่ากับ 0.88 โดยวิธีการสุ่มตัวอย่างหลายวิธี ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลและนำมาวิเคราะห์ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่าที และวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว ผลการวิจัยพบว่า ผลการวิจัย พบว่า ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวไทยในเส้นทางการท่องเที่ยวโดยจักรยาน จังหวัดเชียงใหม่โดยรวมอยู่ในระดับมาก ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวไทยในเส้นทางการท่องเที่ยวโดยจักรยาน จังหวัดเชียงใหม่ ด้านสิ่งดึงดูดใจ และด้านเส้นทางคมนาคมเข้าถึงอยู่ในระดับมาก และความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวไทยในเส้นทางการท่องเที่ยวโดยจักรยาน จังหวัดเชียงใหม่ ด้านสิ่งอำนวยความสะดวกอยู่ในระดับปานกลาง ผลการเปรียบเทียบระหว่างลักษณะประชากรศาสตร์ของนักท่องเที่ยวไทย ด้านเพศ อายุ และอาชีพที่ต่างกันกับความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวไทยในเส้นทางการท่องเที่ยวโดยจักรยาน จังหวัดเชียงใหม่ เส้นทางที่ 1 พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีลักษณะประชากรศาสตร์ที่ต่างกัน มีความพึงพอใจในเส้นทางการท่องเที่ยวโดยจักรยาน จังหวัดเชียงใหม่ เส้นทางที่ 1 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 สรุปผลการวิจัย โดยรวมความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวไทยในเส้นทางการท่องเที่ยวโดยจักรยาน จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ในระดับมาก และความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวไทยในเส้นทางการท่องเที่ยวโดยจักรยาน จังหวัดเชียงใหม่ จำแนกตามเพศ อายุ และอาชีพ มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05