DOI: 10.14457/tu.the.2024.824
title: รูปแบบและลักษณะความสัมพันธ์ของเครือข่ายความร่วมมือทางด้านการวิจัยเชิงนโยบายตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน: กรณีศึกษา ศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน

description: การศึกษารูปแบบและลักษณะความสัมพันธ์ของเครือข่ายความร่วมมือทางด้านการวิจัยเชิงนโยบายตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs) กรณีศึกษา: ศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Centre for SDG Research and Support: SDG Move) มีวัตถุประสงค์ในการศึกษารูปแบบและลักษณะความสัมพันธ์ของเครือข่ายความร่วมมือทางด้านการวิจัยเชิงนโยบายตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs) ของศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน และศึกษาหน่วยงานหรือองค์กรความร่วมมือของเครือข่ายความร่วมมือทางด้านการวิจัยเชิงนโยบายตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs) ของศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ที่เข้ามามีบทบาทหรือมีส่วนร่วมทางการวิจัย ซึ่งการศึกษาครั้งนี้ผู้ศึกษาอาศัยวิธีการดำเนินการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ที่เน้นการศึกษาเชิงการวิเคราะห์พรรณนา (Descriptive Analysis) โดยมีวิธีการศึกษาผ่าน 2 รูปแบบหลักคือ การสำรวจข้อมูลจากการศึกษาค้นคว้าทางเอกสาร (Documentary Research) และการวิจัยภาคสนาม (Field Research) จากการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลหลัก (Key Informant Interview) ได้แก่ ผู้บริหารศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ผู้ปฏิบัติงาน/เจ้าหน้าที่ศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน และเครือข่ายความร่วมมือในการดำเนินงานของศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มาประมวลและวิเคราะห์เนื้อหา และพรรณนาถึงความร่วมมือทางด้านการวิจัยเชิงนโยบายตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs) ที่เกิดขึ้น ตามกรอบประเด็นการศึกษา ผลการศึกษา พบว่า เครือข่ายความร่วมมือทางด้านการวิจัยเชิงนโยบายตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs) เกิดจากการร่วมมือของภาคีเครือข่ายความร่วมมือจากหลากหลายภาคส่วน ได้แก่ องค์กรภาครัฐ องค์กรภาคเอกชน ภาคประชาสังคม และองค์กรภาควิชาการ ที่เอื้ออำนวยให้เกิดการประสานบทบาทและการดำเนินงานระหว่างภาคีเครือข่ายจากทุกภาคส่วน เกิดกิจกรรมความร่วมมือแบบบูรณาการข้ามภาคส่วน ผ่านการดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ ร่วมกัน สร้างบทบาทการมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อน เกิดการดำเนินงานที่เชื่อมโยงกัน ไม่ว่าจะเป็น กิจกรรมการเสวนาทางวิชาการ กิจกรรมการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ กิจกรรมการสร้างองค์ความรู้ การวิจัย กิจกรรมการประชุมหารือ และกิจกรรมการเสนอความคิดเห็น รวมไปถึงการดึงผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ผู้เชี่ยวชาญ และผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเข้ามามีส่วนร่วมในการดำเนินงาน เพื่อสำรวจความต้องการและความคาดหวังในการมุ่งมั่นพัฒนาและร่วมกันขับเคลื่อนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs) ระหว่างภาคีเครือข่ายความร่วมมือ ข้อเสนอแนะในการศึกษาครั้งนี้คือ องค์กรภาครัฐจึงจำเป็นจะต้องมีการดำเนินงานในรูปแบบภาคีเครือข่ายความร่วมมือกับภาคีภาคส่วนอื่น ๆ เพื่อร่วมกันจัดการหรือแก้ไขปัญหา และพึ่งพาทรัพยากรอื่น ๆ ที่หน่วยงานมีอย่างจำกัด ภายใต้แนวคิดการจัดการปกครองที่จะต้องอาศัยความร่วมมือกัน ทั้งองค์กรภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคประชาสังคม และภาควิชาการ ในการเข้ามามีส่วนร่วม เพื่อเป็นแนวทางในการจัดการปกครองและสามารถรับมือต่อการบริหารจัดการที่รัฐเพียงฝ่ายเดียวไม่สามารถดำเนินการให้สำเร็จลุล่วงหรือทันตามกำหนดระยะเวลาได้ โดยจะต้องอาศัยตัวแสดงที่เข้ามามีส่วนร่วมในการดำเนินงาน เพื่อมุ่งตอบโจทย์และร่วมกันขับเคลื่อนการดำเนินการแก้ไขประเด็นปัญหาทางสังคมต่าง ๆ ให้บรรลุผลสัมฤทธิ์และมีประสิทธิภาพ ซึ่งการศึกษาการจัดการเครือข่ายความร่วมมือแบบมีส่วนร่วม (Collaborative Governance) นั้น คือการศึกษาถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อความร่วมมือและความสัมพันธ์ของตัวแสดงต่าง ๆ ที่เข้ามามีบทบาทและมีส่วนร่วมในการบริหารนโยบายของภาครัฐ เพื่อให้ผู้ออกแบบหรือกำหนดนโยบายนำผลการศึกษาที่ได้ไปปรับประยุกต์ใช้ในการบริหารนโยบาย ก่อให้เกิดการขับเคลื่อนและนำไปสู่การปฏิบัติในองค์กร หน่วยงานภาครัฐต่าง ๆ ต่อไป