cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1555
title: การออกแบบสถาปัตยกรรมโรงเรียนปฐมวัยทางเลือกบนพื้นฐานการสอนแบบนีโอ-ฮิวแมนนิสต์

description: งานวิจัยนี้นำเสนอการออกแบบสถาปัตยกรรมโรงเรียนปฐมวัยทางเลือกบนพื้นฐานการสอนแบบนีโอ-ฮิวแมนนิสต์ เนื่องจากโรงเรียนปฐมวัยทางเลือกรูปแบบนี้ยังไม่ได้มีการศึกษาความสัมพันธ์ดังกล่าวอย่างเป็นรูปธรรม ดังนั้นการออกแบบที่เชื่อมโยงคนกับธรรมชาติทั้งภายใน และภายนอกอาคาร โดยธรรมชาติเป็นตัวกลางในการส่งเสริมการเรียนรู้ และพัฒนาคุณภาพการเรียน จึงเป็นที่มาของงานวิจัยนี้ โดยมีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ 1) ศึกษา และวิเคราะห์การจัดการพื้นที่ทางกายภาพของโรงเรียนที่มีแนวการสอนแบบนีโอ-ฮิวแมนนิสต์ในกรุงเทพมหานคร 2) ศึกษาการสอนแบบนีโอ-ฮิวแมนนิสต์ที่เกี่ยวกับการออกแบบทางกายภาพ 3) เสนอแนวทางการออกแบบสถาปัตยกรรมโรงเรียนปฐมวัยทางเลือกตามแนวการสอนแบบนีโอ-ฮิวแมนนิสต์ที่เหมาะสมกับบริบทไทย ขั้นตอนการวิจัยประกอบด้วย ศึกษางานวิจัยทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง ดำเนินการเก็บข้อมูล และวิเคราะห์การจัดการพื้นที่ทางกายภาพของโรงเรียนที่มีแนวการสอนแบบนีโอ-ฮิวแมนนิสต์ในกรุงเทพมหานคร และศึกษากรณีศึกษาที่สอดคล้องทั้งในประเทศ และต่างประเทศ ผลจากการศึกษากำหนดให้ตั้งอยู่ที่ถนนศาลาธรรมสพน์ ทวีวัฒนา จังหวัดกรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ประมาณ 3.4 ไร่ แนวคิดในการออกแบบประกอบด้วยการออกแบบที่เชื่อมโยงคนกับธรรมชาติ คือ ทฤษฎีการออกแบบไบโอฟิลิก (Biophilic Design) ได้แก่ การเปิดมุมมองสัมผัสธรรมชาติทางตรง และทางอ้อม อุณหภูมิธรรมชาติ การปรากฏตัวของน้ำ การเชื่อมต่อกับระบบธรรมชาติ การใช้วัสดุธรรมชาติ โอกาสทางการมองเห็น การสร้างพื้นที่มุมสงบ และการออกแบบพื้นที่ทางการเกษตร ภายนอกอาคาร คือ ทฤษฎีการออกแบบเพอร์มาคัลเจอร์ (Permaculture Design) ได้แก่ แปลงปลูกผัก แปลงปลูกพืชผักสวนครัว พื้นที่ปลูกดอกไม้ พื้นที่ปลูกสวนผลไม้ พื้นที่ต้นไม้ใหญ่ และพื้นที่เล่นของเด็ก ผลการศึกษาได้รูปแบบสถาปัตยกรรมโรงเรียนปฐมวัยทางเลือกบนพื้นฐานการสอนแบบนีโอ-ฮิวแมนนิสต์ ที่มีความสอดคล้องกับแนวการสอน โดยเกิดเป็นพื้นที่กายภาพ เช่น ธรรมชาติหลากหลายเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้นอกห้องเรียน ห้องเรียนที่มีความยืดหยุ่น ลักษณะโดยรวมของสถาปัตยกรรม ได้แก่ การใช้เส้นตรงแนวตั้ง และเส้นเฉียงเป็นหลักเพื่อความปลอดภัยของเด็ก การใช้วัสดุธรรมชาติและสีเอิร์ธโทน การสร้างจุดเด่นโดยการเน้นพื้นที่ด้วยสีน้ำเงิน ประโยชน์งานวิจัยนี้ คือ ผู้บริหารโรงเรียน สถาปนิก และผู้ที่มีความสนใจออกแบบโรงเรียนปฐมวัยทางเลือกบนพื้นฐานการสอนแบบนีโอ-ฮิวแมนนิสต์สามารถนำไป ศึกษาและประยุกต์ใช้ในโครงการอื่น ๆ
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1556
title: การประเมินผลการทำงานของสำนักงานรูปแบบ activity-based workplace offices

description: จากการเติบโตของอุตสาหกรรมประเภทสำนักงาน ส่งผลต่อรูปแบบแนวคิดที่ หลากหลายในการออกแบบและบริหารจัดการพื้นที่ หนึ่งในนั้นคือ รูปแบบของ “Activity-based workplace” หรือพื้นที่การทำงานที่เน้นกิจกรรมของผู้ทำงาน เพิ่มความหลากหลายของพื้นที่และ ก่อให้เกิดปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ร่วมงาน แต่จากการค้นคว้าพบว่าแนวคิดนี้มีข้อเสียอยู่บ้างในเรื่องของ การรบกวนและความเป็นส่วนตัว การศึกษานี้จึงมุ่งเน้นเพื่อทราบถึงปัจจัยที่ส่งผลสำเร็จต่อการทำงาน ในรูปแบบของ Activity-based workplace เพื่อให้เกิดความเหมาะสมต่อการนำไปประยุกต์ใช้ โดยมี วิธีการศึกษาจากการเก็บข้อมูลจากอาคารกรณีศึกษา ที่ใช้รูปแบบ Activity-based workplace ใน การออกแบบสถานที่ทำงาน ซึ่งผู้วิจัยเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสำรวจ การสัมภาษณ์ ประกอบกับ แบบสอบถาม ซึ่งประกอบไปด้วย 3 หลักเกณฑ์ คือ ความพึงพอใจของพนักงาน การสนับสนุนผลการ ทำงาน และการจัดลำดับความสำคัญขององค์ประกอบในสภาพแวดล้อมการทำงาน จากการวิเคราะห์ ผลจากข้อมูลที่ได้ประกอบกัน พบว่า Activity-based workplace สามารถสร้างความพึงพอใจและ สนับสนุนผลการทำงานได้แต่การนำไปใช้ให้เกิดประสิทธิภาพ ผู้ออกแบบจำเป็นต้องทำการวิเคราะห์ บริบทขององค์กรซึ่งเกี่ยวข้องกับประเภทธุรกิจและโครงสร้างการทำงาน เพื่อทราบถึงพฤติกรรมของ พนักงานที่มีผลต่อกระบวนการทำงานและสภาพแวดล้อมในองค์กรนั้นๆ และทำให้สามารถหา แนวทางที่เหมาะสมต่อการนำมาประยุกต์ใช้กับแต่ละองค์กร ซึ่งจากผลการวิจัยพบว่าปัจจัยที่ส่งผลต่อ 1) ความพึงพอใจของพนักงาน ในแต่ละองค์กรจะแตกต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับประเภทของธุรกิจ สถานที่และพฤติกรรมการทำงาน 2) การสนับสนุนผลการทำงาน ส่วนมากยังคงเป็นปัจจัยพื้นฐานที่ ส่งผลต่อกระบวนการทำงานโดยตรง คือเรื่องของแสงสว่าง และการใช้งานและความสะดวกสบายในการทำงาน 3) การจัดลำดับความสำคัญขององค์ประกอบในสภาพแวดล้อมการทำงาน พนักงานให้ ความสำคัญกับปัจจัยที่มีความจำเป็นต่อกระบวนการทำงานก่อนเสมอ คือ ปัจจัยด้านการใช้งานที่ เกี่ยวกับลักษณะการทำงานขององค์กร และแสงสว่าง แล้วจึงให้ความสำคัญกับปัจจัยที่ตอบสนองต่อ ความพึงพอใจที่เอื้อต่อลักษณะการทำงาน และสถานที่ทางกายภาพขององค์กร
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1557
title: การศึกษาสถาปัตยกรรมด้วยระบบโครงสร้างไม้แปรรูปขนาดเล็กจากไม้ตัดสางขยายระยะในประเทศไทย

description: ในปัจจุบันรัฐบาลส่งเสริมให้ภาคเอกชนปลูกสร้างสวนป่าเศรษฐกิจ ไม้ขนาดเล็ก (Small Log) จากสวนป่ามีบทบาทมากขึ้นตามลำดับ โดยภาคอุตสาหกรรม เกษตรกรและประชาชนทั่วไปได้มีการนำไม้ขนาดเล็กเหล่านี้มาใช้มากขึ้น แต่ไม้ซุงสวนป่านั้นเป็นไม้อายุน้อย (Juvenile Tree) รอบตัดฟันสั้น (Short-Rotation Plantation) และมีเนื้อไม้แตกต่างจากไม้ในป่าธรรมชาติ มีขนาดของเส้นผ่านศูนย์กลางเล็ก (Small-Diameter Timbers) โดยเฉพาะไม้ตัดสางขยายระยะ (Thinning) ซึ่งเป็นกระบวนการการจัดการสวนป่าเพื่อให้ได้ผลผลิตไม้ซุงรอบตัดฟันสุดท้ายที่มีคุณภาพดีตามความต้องการของตลาดและส่งผลต่อมูลค่าให้กับต้นไม้ในอนาคต ไม้ตัดสางขยายระยะหรือไม้รอบตัดฟันสั้น (ช่วงอายุ 10-15 ปี) มีข้อจำกัดในด้านตลาดและการนำไปใช้ประโยชน์เนื่องจากลำต้นมีขนาดเล็ก ไม้แปรรูปเป็นไม้ขนาดเล็กและสั้น ราคาต่ำ อัตราการแปรรูปไม้น้อย เนื้อไม้มีส่วนของกระพี้มากกว่าแก่นไม้ และมีตำหนิ ยังไม่เป็นที่นิยมของตลาด แม้ว่าไม้ตัดสางขยายระยะสามารถนำมาใช้ทดแทนไม้ที่มีรอบตัดฟันยาวและหายากในปัจจุบัน แต่ยังต้องมีการเพิ่มมูลค่าให้กับไม้เพื่อใช้ทรัพยากรไม้ให้เกิดความคุ้มค่าด้านเศรษฐกิจและกระบวนการนำไม้ไปใช้ประโยชน์ งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและนำเสนอวิธีการและเทคโนโลยีการก่อสร้างด้วยไม้แปรรูปขนาดเล็ก จากไม้ตัดสางขยายระยะนำมาประยุกต์ใช้กับระบบโครงสร้างเสาและคาน และระบบโครงสร้างผนังรับน้ำหนัก ผลการออกแบบอาคารต้นแบบด้วยระบบโครงสร้างเสาและคาน และระบบโครงสร้างผนังรับน้ำหนักด้วยไม้แปรรูปขนาดเล็ก พบว่าไม้แปรรูปขนาดเล็กมีข้อจำกัดและตำหนิในการนำไปใช้มากกว่าไม้แปรรูปขนาดใหญ่ ทำให้ต้องตัดทอนไม้เพื่อเลี่ยงตำหนิดังกล่าว ไม้ที่ได้จึงเป็นไม้สั้นการออกแบบต้องใช้เทคนิคการประกบไม้เป็นหลัก ทั้งการประกบทางตั้งและทางนอนเพื่อช่วงเพิ่มความหนาหน้าตัด และความยาวของส่วนประกอบโครงสร้าง การต่อยึดไม้ควรใช้เทคนิคการเจาะยึดให้น้อยตำแหน่งหรือเฉพาะส่วนที่จำเป็นและใช้สกรูขนาดเล็ก เนื่องจากไม้แปรรูปขนาดเล็กมีพื้นที่ผิวสำหรับให้เจาะยึดน้อย ทำให้ไม้สูญเสียกำลังในการรับแรงบริเวณจุดต่อ การนำเทคนิคการรัดเป็นวิธีการหนึ่งที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้สำหรับเพิ่มความแข็งแรงของการประกบไม้ อุปกรณ์สำหรับรัดและยึดนั้นสามารถทำด้วยวัสดุเหล็กซึ่งมีความแข็งแรง สวยงาม สามารถหาซื้อหรือสั่งทำตามแบบได้ทั่วไป ไม้และเหล็กมีคุณสมบัติทางกายภาพของการหดและขยายตัวต่างกัน เมื่อนำไปใช้งานจริงการออกแบบอุปกรณ์ต่อยึดควรคำนึงถึงการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว โดยอาจใช้วัสดุประเภทอื่นมาช่วยเสริมระหว่างไม้และเหล็กหรือออกแบบอุปกรณ์ต่อยึดให้มีการปรับเปลี่ยนตามกายภาพของไม้ เช่น อุปกรณ์รัดแบบหลายทิศทาง ซึ่งจะช่วยลดข้อจำกัดและปัญหาที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว นอกจากนี้การออกแบบเทคนิค วิธีการก่อสร้าง และอุปกรณ์ต่อยึดที่เหมาะสมกับลักษณะของจุดต่อเป็นปัจจัยหนึ่งที่จะช่วยเพิ่มความแข็งแรงของโครงสร้างและสามารถใช้ไม้แปรรูปขนาดเล็กมาทดแทนไม้แปรรูปขนาดใหญ่ที่ใช้ก่อสร้างกันทั่วไปได้หากมีการพัฒนาต่อในอนาคต รวมถึงช่วยส่งเสริมให้เกษตรกรปลูกสร้างสวนป่ามีรายได้ระยะสั้นจากการใช้ประโยชน์ไม้แปรรูปจากไม้ตัดสางขยายระยะอายุน้อย
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1558
title: การใช้ขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรมแบบหลายวัตถุประสงค์ในการออกแบบผนังควบคุมเสียงแบบปรับเปลี่ยนได้เพื่อตอบสนองกิจกรรมในพื้นที่อเนกประสงค์

description: ในปัจจุบันการออกแบบสถาปัตยกรรมให้ตอบสนองกับสภาพแวดล้อมทางเสียงเริ่มเข้ามามีบทบาทในการเป็นตัวแปรหลักของแนวคิดและวิธีการออกแบบ ตัวแปรเหล่านี้ควรได้รับการคำนึงถึงตั้งแต่ช่วงต้นของกระบวนการออกแบบเพื่อคุณภาพเสียงที่ดีภายในอาคาร ซึ่งพื้นที่ที่มีการออกแบบคุณภาพเสียงที่ซับซ้อนมากที่สุดคือ พื้นที่อเนกประสงค์ เช่น พื้นที่สำหรับการจัดกิจกรรมสัมมนา การแสดงละคร การแสดงดนตรี และ จัดแสดงผลงานศิลปะ แต่ละพื้นที่นั้นมีเกณฑ์ทางเสียงที่หลากหลายและจำเป็นต้องมีการคำนวณตัวแปรทางเสียงต่าง ๆ งานวิจัยนี้จึงมีเป้าหมายที่จะพัฒนาระบบ “ผนังควบคุมเสียงแบบปรับเปลี่ยนได้” เพื่อตอบสนองกิจกรรมของพื้นที่อเนกประสงค์ที่มีการเปลี่ยนแปลงกิจกรรมภายในพื้นที่โดยการใช้ Physical Computing ในการสร้างแผ่นผนังและฝ้าเพดานที่สามารถสั่งการได้ ด้วยเครื่องมือดังกล่าว เราสามารถออกแบบผนังภายในอาคารได้หลากหลายรูปแบบนับไม่ถ้วน แต่ว่าการออกแบบผนังควบคุมเสียงแบบปรับเปลี่ยนได้รูปแบบใดที่จะเป็นรูปแบบที่ดีที่สุดในการพัฒนาคุณภาพทางเสียงภายในพื้นที่อเนกประสงค์ จึงทำให้ขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรมถูกนำมาใช้ในการหาคำตอบที่ดีที่สุดที่จะตอบรับกับกิจกรรมในพื้นที่ โดยการนำตัวแปรทางเสียงคือ ค่าเวลาการสะท้อนกลับของเสียง , ค่าความเข้าใจของเสียง และ Ray tracing เข้ามาเป็นตัวบ่งชี้ความเหมาะสมเพื่อหาลักษณะการปรับเปลี่ยนที่เป็นพารามิเตอร์ที่เหมาะสมของผนังควบคุมเสียงในแต่ละชิ้น และผลลัพธ์ที่ได้จากการประมวลผลผ่านขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรมจะถูกนำมาสั่งการกลไกผนังควบคุมเสียงต่อไป ผลลัพธ์จากการวิจัยแสดงให้เห็นถึงการใช้ขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรมสามารถพัฒนาคุณภาพเสียงภายในพื้นที่ได้ดียิ่งขึ้น โดยก่อนติดตั้งผนังควบคุมเสียงจะมีค่าเวลาการสะท้อนกลับอยู่ที่ 5.94 วินาทีและค่าความเข้าใจของเสียงอยู่ที่ร้อยละ 38.28 แต่หลังจากมีการติดตั้งและประมวลผลผ่านขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรมแล้วมีค่าเวลาการสะท้อนกลับของเสียงอยู่ที่ 1.65 วินาที และค่าความเข้าใจของเสียงอยู่ที่ร้อยละ 54.5 อีกทั้งยังช่วยในการจัดเรียงข้อมูลเพื่อส่งต่อไปยังผนังควบคุมเสียงได้อย่างมีประสิทธิภาพ และการทำงานของผนังควบคุมเสียงที่ถูกออกแบบมานั้นสามารถปรับเปลี่ยนได้ตรงกับผลลัพธ์จากการประมวลผล
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1559
title: การศึกษาความสามารถการรับน้ำหนักของโครงสร้างไผ่ซีกด้วยวิธีการรวบลำเพื่อเป็นแนวทางการออกแบบงานสถาปัตยกรรมไผ่

description: ไผ่ พืชที่พบได้ทั่วไปในประเทศไทย มีจำนวนมาก ซึ่งชาวไทยได้มีการนำมาใช้ประโยชน์ในหลากหลายด้าน รวมไปถึงประโยชน์ด้านการก่อสร้าง แม้ตัววัสดุจะยังมีภาพลักษณ์ที่ดูเปราะบาง แตกง่าย ไม่ทนแดดฝน แต่การพัฒนาทางเทคโนโลยีเทคนิคการก่อสร้าง ส่งผลให้วัสดุสามารถใช้สร้างสถาปัตยกรรมที่แข็งแรง และมีอายุการใช้งานที่ยาวนานขึ้น โดยหนึ่งในเทคนิคที่น่าสนใจคือ ไผ่ซีกรวบลำ เป็นการนําเอาไผ่ที่ถูกแยกออกจากลำให้กลายเป็นซีก มามัดรวมกันด้วยเทคนิคและอุปกรณ์ต่าง ๆ บทความนี้จึงมีจุดประสงค์ที่จะหารูปแบบการใช้งานไผ่ซีก โดยมีสมมุติฐานว่า โครงสร้างไผ่ซีกรวบลำมีความสามารถในการรับแรงมากกว่าไผ่ลำในขนาดพื้นที่หน้าตัดเดียวกัน ซึ่งเทคนิคที่ใช้สำหรับการรวบลำ อุปกรณ์วิธีในการยึด และระยะในการรวบ จะส่งผลต่อการรับแรงของไผ่ซีกรวบลำ โดยการหาคําตอบจะเริ่มต้นจากการศึกษาข้อมูลของโครงสร้างไผ่ วิธีและมาตรฐานการทดสอบ เพื่อเป็นแนวทางในการทำงานวิจัย ตลอดจนสรุป และทำตัวอย่างของชิ้นงาน โดยการใช้ไผ่พันธุ์ซางหม่น และมีตัวแปรต้นเป็นความแตกต่างกันของอุปกรณ์และวิธีการ ทดสอบด้วยเครื่องทดสอบ UTM ที่ห้องปฏิบัติการทางวิศวกรรม ตามมาตรฐานการทดสอบ ASTM198 Standard Test methods of Static Test of Lumber in Structural Sizes เพื่อหาความสามารถในการรับน้ำหนักแรงดัดและแรงอัด ทั้งรูปแบบเสาและคาน ซึ่งจากข้อมูลด้านการทดสอบ ทำให้สามารถทราบได้ว่า ในลักษณะของโครงสร้างไผ่ซีกมัดรวบลำนั้น ความแข็งแรงจะขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพในการยึดตัววัสดุเข้าด้วยกัน หากยิ่งสามารถทำให้ไผ่แต่ละซีกยึดติดกันได้มาก จะยิ่งส่งผลให้ตัวโครงสร้างมีความแข็งแรงมากขึ้นด้วยเช่นกัน ซึ่งในตัวแปรแต่ละตัว ทำหน้าที่ในการยึดประสานที่ต่างกัน การยึดประสานชิ้นไผ่ซีกเข้าด้วยกันด้วยกาว ทำให้โครงสร้างไผ่ซีกมีความแข็งแรงมากที่สุด เมื่อเทียบกับการยึดด้วยรูปแบบที่มีการใช้งานทั่วไปด้วยปืนตะปู ซึ่งในโครงสร้างเสา การยึดด้วยกาวร่วมกับปืนตะปูให้ค่าหน่วยแรงอัดสูงสุดที่ 121.06 กิโลกรัมต่อตารางเซนติเมตรและในการใช้กาวในการยึด ให้ค่าหน่วยแรงดัดสูงสุดที่ 317 กิโลกรัมต่อตารางเซนติเมตร และค่าโมดูลัสยืดหยุ่น 65,148 กิโลกรัมต่อตารางเซนติเมตร การใช้สายรัดท่อเป็นรูปแบบของอุปกรณ์รัดที่เหมาะสมกับการใช้งานที่สุด เนื่องจากความแข็งแรง ความสะดวกในการใช้งานและความสม่ำเสมอของค่าการทดสอบที่ได้ และระยะในการรัด ระยะที่เหมาะสมซึ่งส่งผลให้โครงสร้างเกิดความแข็งแรง และไม่ถี่มากจนเกินไปเพื่อประโยชน์ด้านต้นทุน คือระยะรัดที่ 50 เซนติเมตร ซึ่งเป็นระยะที่มีค่าความแข็งแรงที่เหมาะสม และแสดงให้เห็นว่าไผ่ซีกมัดรวบลำ เหมาะสมกับการใช้งานเป็นโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมได้ โดยสามารถใช้ในการก่อสร้างอาคารขนาดเล็ก หรืออาคารชั่วคราว เนื่องจากไผ่ซีกมัดรวบลำนั้นนอกจากความแข็งแรง ยังมีความยืดหยุ่นสูง มีความเหนียว และมีความสามารถในการคืนสภาพหลังจากรับแรงกระทำได้ดี และนอกจากนี้ยังง่ายต่อการก่อสร้างอาคารรูปทรงโค้ง จึงสามารถใช้เป็นโครงสร้างในการออกแบบสถาปัตยกรรมที่น่าสนใจ โดยงานวิจัยนี้สามารถส่งเสริมให้ไผ่ซีกมัดรวบลำเป็นรูปแบบโครงสร้างที่น่าสนใจรูปแบบหนึ่งของสถาปัตยกรรมไผ่ และยังคาดหวังให้สถาปัตยกรรมไผ่มีความหลากหลายและความน่าสนใจมากขึ้นยิ่งอีกด้วย
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1560
title: ระบบการสร้างแบบจำลองสามมิติดิจิทัลสำหรับการออกแบบโครงร่างสถาปัตยกรรมรูปทรงอิสระโดยใช้ท่าทางของมือ

description: สถาปัตยกรรมเป็นผลงานศิลปะที่แสดงออกโดยสิ่งก่อสร้างที่มาจากการออกแบบของมนุษย์ ประกอบด้วยองค์ประกอบสามส่วนหลักหนึ่งในนั้นคือความงาม ซึ่งความงามที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตานั้นเกิดจากรูปทรงของสถาปัตยกรรม โดยผู้ออกแบบมักต้องการออกแบบให้ผลงานออกมามีเอกลักษณะเฉพาะตัว มนุษย์มีความสามารถสร้างรูปทรงได้หลากหลายรวมทั้งรูปทรงอิสระด้วยมือได้โดยง่ายคล้ายการปั้นรูปทรงด้วยดินเหนียวตั้งแต่สมัยอดีต และด้วยความก้าวหน้าทางด้านเทคโนโลยีทีพัฒนามาแต่ละยุคสมัยทำให้เกิดวิธีการใหม่ ๆ ในการสร้างสรรค์งานสถาปัตยกรรมส่งผลให้รูปทรงทางสถาปัตยกรรมนั้นมีการพัฒนาเกิดความแปลกใหม่และสามารถออกแบบได้อย่างอิสระมากขึ้น แต่ก็ยังมีผู้ออกแบบที่ไม่ชำนาญในการขึ้นรูปทรงอิสระทำให้การออกแบบรูปทรงอิสระหรือแปลกใหม่ที่จำเป็นต้องพึ่งเทคโนโลยีในการช่วยออกแบบนั้นไม่สามารถออกแบบได้ตามที่คาดหวังส่งผลให้ผู้ออกแบบบางส่วนไม่สามารถเข้ามามีส่วนร่วมหรือออกแบบงานสถาปัตยกรรมได้ตามที่ต้องการ แต่ด้วยความก้าวหน้าของเทคโนโลยีที่เข้ามามีมากมายรวมถึงเทคโนโลยีการตรวจจับมือมนุษย์เป็นเทคโนโลยีตรวจจับความเคลื่อนไหวของมือเพื่อนำมาใช้ควบคุมคอมพิวเตอร์หรือแอปพลิเคชันต่าง ๆ ซึ่งจะช่วยให้ผู้ออกแบบสามารถใช้มือมามีส่วนร่วมในการออกแบบภายใต้การทำงานของคอมพิวเตอร์ งานวิจัยนี้ได้พัฒนาการออกแบบระบบที่สามารถช่วยเหลือการออกแบบแบบจำลองดิจิทัล 3 มิติทางสถาปัตยกรรมที่มีรูปทรงอิสระโดยการใช้มือเพื่อช่วยให้ผู้ออกแบบสามารถถ่ายทอดความคิดออกมาเป็นรูปธรรมได้อย่างที่ต้องการ สะดวก และรวดเร็ว ผลการวิจัยพบว่าระบบที่พัฒนาขึ้นนั้นทำงานได้ดี ตอบรับกับจุดประสงค์อีกทั้งยังผ่านการประเมินโดยบุคคลทั่วไปและผู้เชี่ยวชาญในวิชาชีพที่เกี่ยวข้อง
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1562
title: สถาปัตยกรรมรั้ว แนวทางการออกแบบผสานรั้วบ้านและร้านค้าขนาดเล็กในพื้นที่รอบสถานีเปลี่ยนถ่ายการสัญจร: กรณีศึกษา พื้นที่ย่านอารีย์ กรุงเทพมหานคร

description: รั้วเป็นองค์ประกอบทางกายภาพซึ่งแยกพื้นที่สาธารณะออกจากพื้นที่ส่วนบุคคล การเติบโตของการค้าขายบนบาทวิถีรอบสถานีขนส่งมวลชนที่กำลังขยายเครือข่ายออกไป รวมถึงการปรับเปลี่ยนบ้านพักอาศัยเก่าเป็นพื้นที่การค้า ได้นำมาสู่การตั้งคำถามต่อบทบาทของรั้ว งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาผ่านการออกแบบเชิงทดลอง โดยทำการสำรวจพัฒนาการและรูปแบบของรั้วบ้านในพื้นที่ย่านอารีย์ ซึ่งมีการเติบโตและเปลี่ยนแปลงของชุมชนพักอาศัย สู่รูปแบบกิจกรรมที่มีลักษณะผสมผสานมากขึ้นจากการเติบโตของเครือข่ายรถไฟฟ้า ในที่นี้ รั้วบ้านถือเป็นองค์ประกอบบ่งบอกอาณาเขตที่ไม่ได้ถูกพูดถึงมากนักในการส่งเสริมการเดินเท้าและรองรับการค้าขายรอบสถานีเปลี่ยนถ่ายการสัญจร ขณะเดียวกัน การพัฒนารั้วเข้ากับพื้นที่การค้าก็มีความคลุมเครือทั้งในด้านการออกแบบและด้านกฎหมาย การศึกษานี้มุ่งทำความเข้าใจลักษณะวิทยาและศักยภาพของรั้วบ้าน ซึ่งมีการเก็บข้อมูลจากการสำรวจพื้นที่อารีย์ โดยพบว่า รั้วบ้านลักษณะทึบซึ่งมีการปรับเปลี่ยนน้อยกระจายตัวอยู่บริเวณไกลจากสถานีรถไฟฟ้า และรูปแบบสถาปัตยกรรมที่พบมากที่สุดคือรูปแบบสมัยใหม่นิยม นอกจากนี้ กิจกรรมร้านค้าที่เปิดในบ้านพักอาศัยมากที่สุดคือร้านอาหาร โดยบทบาทของรั้วที่เปลี่ยนไปสู่พื้นที่การค้านี้ แบ่งได้เป็น บทบาทเชิงโครงสร้างและเชิงพื้นที่ นอกจากนี้การศึกษาได้พยายามทำความเข้าใจศักยภาพของรั้ว ผ่านการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญด้านต่าง ๆ ซึ่งจากการสัมภาษณ์ได้นำมาสู่การกำหนดแนวทางการออกแบบผสานรั้วบ้านและร้านค้าขนาดเล็ก โดยแบ่งออกเป็น 2 แนวทางหลักคือ การออกแบบโดยมีกรอบของกฎหมายปัจจุบันเป็นตัวตั้ง และการออกแบบเพื่อพัฒนาสู่การสร้างข้อกำหนดใหม่ โดยเป็นการออกแบบที่สอดคล้องกับสถาปัตยกรรมและบริบทรอบสถานีเปลี่ยนถ่ายการสัญจรในพื้นที่ย่านอารีย์ ในส่วนสุดท้ายเป็นการวางแนวทางการปรับเปลี่ยนและควบคุมการพัฒนารั้วที่ส่งเสริมการเดินเท้าโดยไม่ส่งผลกระทบต่ออาคารเดิมและคนเดินถนน จากการประเมินผลการออกแบบพบว่าแนวทางการออกแบบผสานรั้วบ้านและร้านค้าขนาดเล็กทั้ง 2 แนวทาง มีความเป็นไปได้ทั้งในด้านการปฏิบัติตามข้อกฎหมายและด้านการพัฒนาข้อเสนอสู่การสร้างข้อกำหนดใหม่ ซึ่งหมายถึงความเป็นไปได้ใหม่ ๆ ในการกำหนดความสัมพันธ์ระหว่างพื้นที่ส่วนบุคคลและพื้นที่สาธารณะ
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1563
title: การจัดการผลกระทบของการพัฒนาสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างที่มีต่อแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ: กรณีศึกษา ชุมชนคีรีวง จังหวัดนครศรีธรรมราช

description: การท่องเที่ยวเชิงนิเวศเป็นรูปแบบการท่องเที่ยวที่สำคัญ สามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวและสร้างรายได้จำนวนมากให้กับประเทศ ในขณะเดียวกันการพัฒนาสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างในแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศกลับสร้างผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมในพื้นที่ ส่งผลให้ธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์เริ่มเสื่อมโทรมลง งานวิจัยมีจุดประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ผลกระทบที่เกิดขึ้นจากสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างและเสนอแนวทางการจัดการผลกระทบของการพัฒนาสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างในแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ โดยเลือกพื้นที่ชุมชนคีรีวง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นกรณีศึกษา เนื่องจากในแต่ละปีจังหวัดนครศรีธรรมราชมีนักท่องเที่ยวเดินทางเข้ามาท่องเที่ยวเป็นจำนวนมาก ซึ่งชุมชนคีรีวงเป็นหนึ่งในจุดหมายที่สำคัญด้านการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของจังหวัด ส่งผลให้ชุมชนคีรีวงมีการพัฒนาสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างเพิ่มมาขึ้นอย่างต่อเนื่องและเริ่มส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมโดยรอบผู้วิจัยใช้วิธีการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ โดยการลงพื้นที่สำรวจและสัมภาษณ์เชิงลึกเกี่ยวกับผลกระทบและปัญหาที่เกิดขึ้นในชุมชน รวมทั้งแนวทางการจัดการในปัจจุบัน จากผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชุมชนคีรีวง 4 กลุ่ม ประกอบด้วย กลุ่มหน่วยงานและผู้บังคับใช้นโยบาย กลุ่มผู้ประกอบกิจการเกี่ยวกับการท่องเที่ยว กลุ่มผู้อยู่อาศัยในชุมชนคีรีวง และกลุ่มนักท่องเที่ยว โดยผลจากการศึกษาพบว่าผลกระทบของการพัฒนาสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างในชุมชนประกอบด้วย ด้านผังพื้นที่ ด้านโครงสร้างพื้นฐาน และด้านสิ่งก่อสร้าง การพัฒนาชุมชนคีรีวงขาดการคำนึงถึงผลกระทบที่จะเกิดขึ้นในภาพรวม การบังคับใช้กฎหมายที่เข้มงวดของรัฐ โดยปัญหาที่ส่งผลกระทบต่อชุมชนมากที่สุดและควรได้รับการปรับปรุงแก้ไขเร่งด่วน คือ ธรรมชาติเสื่อมโทรม การบุกรุกหรือการรุกล้ำธรรมชาติ และการจัดการขยะ งานวิจัยนี้จึงนำเสนอแนวทางการการพัฒนาชุมชนโดย กำหนดการใช้ประโยชน์ที่ดินโดยเฉพาะพื้นที่ริมแม่น้ำ ระบบคมนาคมส่งเสริมการเดินเท้าและปั่นจักรยาน จัดตั้งโรงขยะในการจัดการขยะชุมชน กำหนดกฎเกณฑ์สิ่งก่อสร้างและการใช้งานอาคาร คือ การใช้วัสดุท้องถิ่นเป็นส่วนประกอบอาคารให้มีความสอดคล้องกับบริบทและส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด
DOI: 10.14457/tu.the.2019.1564
title: การพัฒนานวัตกรรมข้อต่อที่จุดเสาเชื่อมต่อกับฐานรากในโครงสร้างสถาปัตยกรรมไผ่

description: ไผ่เป็นวัสดุธรรมชาติที่ส่งเสริมเรื่องความยั่งยืน เป็นวัสดุทางเลือกที่เหมาะแก่การทาโครงสร้างในงานวิศวกรรมโครงสร้าง มีคุณสมบัติการรับแรงอัดและแรงดึงได้ดี จึงเป็นที่นิยมนามาใช้เป็นวัสดุทดแทนไม้แปรรูป ซึ่งในปัจจุบันปริมาณป่าไม้มีจากัดเมื่อเทียบกับความต้องการไม้เพื่อใช้งานที่มากขึ้น แต่การนาไผ่มาใช้ในการทาโครงสร้างขาดองค์ความรู้ ทาให้เกิดปัญหาเรื่องการนาไผ่มาใช้ในอาคารที่คานึงถึงความยั่งยืน จึงเป็นเรื่องที่น่าสนใจในการนาไผ่มาใช้ในโครงสร้างอาคารสาธารณะ ทาให้เล็งเห็นความสาคัญในเรื่องการพัฒนาข้อต่อและโครงสร้างไผ่ในด้านเทคนิคการก่อสร้างและเรื่องการเลือกใช้วัสดุอื่นร่วมกับไผ่ไปจนถึงการเชื่อมต่อไผ่กับฐานรากคอนกรีต เพื่อศึกษาควาความสามารถของโครงสร้างไผ่และเพิ่มประสิทธิภาพในการรับแรงของโครงสร้างการวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบข้อต่อระหว่างโครงสร้างเสาไผ่และฐานรากคอนกรีตที่เหมาะสมที่สุดพันธุ์ไผ่ที่ใช้ในการทดลองคือ ไผ่ซางหม่น ซึ่งมีความแข็งแรงและคุณสมบัติเชิงกลโดยรวมที่ดี ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 7-8 เซนติเมตร โดยมีรูปแบบข้อต่อ 3 ประเภทหลัก ได้แก่ ข้อต่อแบบหล่อในที่ ข้อต่อแบบเพลทเหล็กและข้อต่อแบบท่อเหล็ก โดยทาการทดสอบประสิทธิภาพการรับแรงของข้อต่อทั้ง 11 แบบตามมาตรฐาน ASTM D198 Standard Methods of Static Test of Timbers in Structural Size จากนั้นนารูปแบบข้อต่อที่มีประสิทธิภาพในการรับแรงดีที่สุดมาพัฒนาต่อเพื่อหาความเหมาะสมสาหรับการประยุกต์ใช้งานผลการศึกษาพบว่าข้อต่อประเภทท่อเหล็กชนิดแกนท่อเหล็กใหญ่ II มีความสามารถในการรับแรงอัดและแรงดึงที่ดีที่สุดถึง 526.58 กิโลกรัมต่อตารางเซนติเมตร และ 128.80 กิโลกรัมต่อตารางเซนติเมตร ตามลาดับ และเมื่อนาข้อต่อไปทาการเปรียบเทียบกับไผ่ลาเดี่ยวจะพบว่า สัดส่วนหน่วยแรงอัดสูงสุดที่เพิ่มขึ้น 34.30 เปอร์เซ็นต์ และสัดส่วนหน่วยแรงดึงสูงสุดที่ลดลง 62.78 เปอร์เซ็นต์ ตามลาดับ และเมื่อนามาวิเคราะห์ความสัมพันธ์ในเรื่องของ ความสามารถในการรับแรง ค่าใช้จ่ายในการทาข้อต่อและความยากในการประกอบ พบว่าข้อต่อที่มีความเหมาะสมที่สุด มีทั้งหมด 3 รูปแบบ ได้แก่ ข้อต่อแบบแกนเหล็กกลม I, ข้อต่อแบบแกนเหล็กกลม II และข้อต่อแบบแกนท่อใหญ่ II ในขณะที่ข้อต่อประเภทอื่นๆไม่เหมาะสมกับการนามาใช้งานจากการวิจัยนี้แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพในการรับแรงและความเหมาะสมในการนาข้อต่อแต่ละประเภทไปประยุกต์ใช้ในงานสถาปัตยกรรม หวังว่างานวิจัยนี้จะเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยส่งเสริมการประยุกต์ใช้วัสดุไผ่เข้ากับงานสถาปัตยกรรมไผ่และงานโครงสร้างอาคารให้มีมากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2007.2217
title: การศึกษาการใช้โปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยจิตเภท โรงพยาบาลศรีธัญญา
DOI: 10.14457/cu.the.2008.2115
title: การศึกษาการใช้โปรแกรมการพยาบาลแบบองค์รวมต่อภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยสูงอายุ อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสงคราม
DOI: 10.34810/data72/767
title: 02CO_1.MR.0004.0179.2013.03.10.17.33.16.406250.165479799.IMA
DOI: 10.6084/m9.figshare.14975205.v1
title: Sando_et_al_2021_Figure1

description: Source data for Figure 1 of Sando et al. (2021), eLifehttps://doi.org/10.7554/eLife.59341
DOI: 10.5439/1027296
title: mfrsrcldod1min

description: ARM Instrument: Cloud Optical Properties from MFRSR Using Min Algorithm
DOI: 10.34810/data72/768
title: 02CO_1.MR.0004.0098.2013.03.10.17.33.16.406250.165478334.IMA
DOI: 10.34810/data72/769
title: 02CO_1.MR.0004.0011.2013.03.10.17.33.16.406250.165476768.IMA
DOI: 10.6084/m9.figshare.15016208
title: Sando_et_al_2021_Figure4_https://doi.org/10.7554/eLife.59341

description: Source data for Sando et al. (2021), eLife https://doi.org/10.7554/eLife.59341
DOI: 10.6084/m9.figshare.15016208.v2
title: Sando_et_al_2021_Figure4_https://doi.org/10.7554/eLife.59341

description: Source data for Sando et al. (2021), eLife https://doi.org/10.7554/eLife.59341
DOI: 10.6084/m9.figshare.15016208.v1
title: Sando_et_al_2021_Figure4Source data for Sando et al 2021 - https://doi.org/10.7554/eLife.59341

description: Source data for Sando et al. (2021), eLife https://doi.org/10.7554/eLife.59341
DOI: 10.6084/m9.figshare.15006715
title: Sando_et_al_2021_Figure2_https://doi.org/10.7554/eLife.59341

description: Source data for Figure 2 of Sando et al. (2021), eLife https://doi.org/10.7554/eLife.59341
DOI: 10.6084/m9.figshare.15006715.v2
title: Sando_et_al_2021_Figure2_https://doi.org/10.7554/eLife.59341

description: Source data for Figure 2 of Sando et al. (2021), eLife https://doi.org/10.7554/eLife.59341
DOI: 10.6084/m9.figshare.15006715.v1
title: Sando_et_al_2021_Figure2Source data for Sando et al 2021 - https://doi.org/10.7554/eLife.59341

description: Source data for Figure 2 of Sando et al. (2021), eLife https://doi.org/10.7554/eLife.59341Source data for Sando et al. (2021), eLife https://doi.org/10.7554/eLife.59341
DOI: 10.6084/m9.figshare.14999924
title: Sando_et_al_2021_Figure5_https://doi.org/10.7554/eLife.59341

description: Source data for Sando et al. (2021), eLife https://doi.org/10.7554/eLife.59341
DOI: 10.6084/m9.figshare.14997856.v1
title: Sando_et_al_2021_Figure6Source data for Sando et al 2021 - https://doi.org/10.7554/eLife.59341

description: Source data for Sando et al. (2021), eLife https://doi.org/10.7554/eLife.59341
DOI: 10.5281/zenodo.5118019
title: Research Artefact: What network simulator questions do users ask? a large-scale study of stack overflow posts

description: <strong>Research Artefact: What network simulator questions do users ask? a large-scale study of stack overflow posts</strong> This is a research artefact for the paper: <strong>What network simulator questions do users ask? a large-scale study of stack overflow posts</strong>. This artefact is a repository consisting of the collected dataset including 2,322 network-simulator-related Stack Overflow questions. This artefact aims to enable researchers to replicate our dataset of the paper and reuse the dataset for further research.
DOI: 10.5281/zenodo.5118018
title: Research Artefact: What network simulator questions do users ask? a large-scale study of stack overflow posts

description: <strong>Research Artefact: What network simulator questions do users ask? a large-scale study of stack overflow posts</strong> This is a research artefact for the paper: <strong>What network simulator questions do users ask? a large-scale study of stack overflow posts</strong>. This artefact is a repository consisting of the collected dataset including 2,322 network-simulator-related Stack Overflow questions. This artefact aims to enable researchers to replicate our dataset of the paper and reuse the dataset for further research.
DOI: 10.34810/data72/770
title: 02CO_1.MR.0004.0166.2013.03.10.17.33.16.406250.165479565.IMA