cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2014.562
title: ความเครียดของนิสิตระดับปริญญาตรี ภาควิชาสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: การเรียนการสอนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาฯ นิสิตจะต้องใช้ความสามารถทั้งด้านศิลปะ และวิทยาศาสตร์เพื่อให้ได้ผลงานที่สมบูรณ์แบบ และในระหว่างที่กำลังศึกษา ยังมีเรื่องของเวลา, คณาจารย์ และสภาพแวดล้อมต่างๆของคณะเข้ามาเกี่ยวข้องอีกด้วย ซึ่งทั้งหมดนี้อาจส่งผลต่อความเครียดของนิสิต การวิจัยครั้งนี้มีรูปแบบเป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง เพื่อศึกษาระดับความเครียดและปัจจัยที่เกี่ยวข้อง ของนิสิตระดับปริญญาตรี ภาควิชาสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เก็บรวบรวมข้อมูลจากนิสิต ปีการศึกษา 2557 จำนวนทั้งสิ้น 323 คน โดยใช้เครื่องมือ แบบสอบถามข้อมูลทั่วไปและแบบวัดความเครียด สถิติที่ใช้ได้แก่ Descriptive Statistic, Chi-Square Test และ Multiple Logistic Regression Analysis ผลการศึกษาพบว่า นิสิตส่วนใหญ่ (39.7%) มีความเครียดอยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ยคะแนนความเครียดรวมเท่ากับ 65.8 และค่า S.D.เท่ากับ 31.1 เมื่อวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณได้พบปัจจัยที่มีผลต่อความเครียดของกลุ่มตัวอย่างได้แก่จำนวนงานที่ได้รับมอบหมายในแต่ละรายวิชาที่มาก (OR=2.16, 95%C.I.=1.23-3.80, p&lt;0.01), จำนวนครั้งของการตรวจแบบกับอาจารย์ประจำกลุ่มที่น้อย (OR=0.61, 95%C.I.=0.38-0.98, p=0.04) และอายุที่เพิ่มขึ้นของนิสิต (OR=1.34, 95%C.I.=1.11-1.60, p&lt;0.01) ตามลำดับ จึงสรุปได้ว่า ส่วนมากมีความเครียดรวมในระดับปานกลาง และระดับความเครียดสัมพันธ์กับจำนวนงานที่ได้รับมอบหมายที่มาก, ครั้งของการตรวจแบบกับอาจารย์ที่ไม่บ่อย และอายุของนิสิตที่เพิ่มขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2014.906
title: นวัตกรรมระบบการประเมินความสามารถเชิงพาณิชยกรรมของงานวิจัยและพัฒนา

description: การวิจัยแบบผสานวิธีนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการพัฒนาและประเมินงานวิจัยและพัฒนา สร้างตัวชี้วัดความสามารถเชิงพาณิชยกรรมของงานวิจัยและพัฒนา พัฒนาและทดสอบประสิทธิภาพระบบสนับสนุนการตัดสินใจประเมินความสามารถเชิงพาณิชยกรรมของงานวิจัยและพัฒนา และศึกษาการยอมรับและความเป็นไปได้ในเชิงพาณิชยกรรมของโปรแกรมระบบสนับสนุนการตัดสินใจ การวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้เชี่ยวชาญและผู้บริหารโครงการ 14 คนซึ่งมาจากการสุ่มแบบเจาะจง การสร้างตัวชี้วัดเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามจากนักวิจัยและผู้ประกอบการที่ประสบความสำเร็จในการนำงานวิจัยไปต่อยอดเชิงพาณิชย์ 272 คนในทุกภาคอุตสาหกรรม การทดสอบประสิทธิภาพของระบบสนับสนุนการตัดสินใจเก็บข้อมูลจากงานวิจัยและพัฒนาในองค์กรนวัตกรรม สถาบันวิจัยของรัฐ และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และทดสอบการยอมรับระบบสนับสนุนการตัดสินใจของผู้บริหารโครงการและผู้ประกอบการที่สนใจทดลองใช้ระบบสนับสนุนการตัดสินใจ 20 คนเพื่อศึกษาความเป็นไปได้ในการนำนวัตกรรมระบบประเมินความสามารถเชิงพาณิชยกรรมของงานวิจัยและพัมนาไปสู่ธุรกิจเชิงพาณิชย์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติพื้นฐาน และ โมเดลสมการโครงสร้าง ผลการวิจัยพบว่า การนำงานวิจัยและพัฒนาไปต่อยอดเชิงพาณิชย์ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน คือ ค้นหา คัดเลือก พัฒนา และใช้ประโยชน์เชิงพาณิชย์ การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับที่สองพบว่าโมเดลการวัดมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์โดยแบ่งเป็น 2 โมเดล คือ โมเดลการวัดความสามารถเชิงพาณิชยกรรมก่อนดำเนินการวิจัย มี 4 องค์ประกอบ ได้แก่ เทคโนโลยี การตลาด ทรัพยากร และผลกระทบ มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐานเท่ากับ 0.95, 0.85, 0.79, และ 0.46 ตามลำดับ โมเดลการวัดความสามารถเชิงพาณิชยกรรมหลังดำเนินการวิจัยวัดมี 6 องค์ประกอบ ได้แก่ การตลาด เทคโนโลยี การเงิน ผลกระทบ ทรัพย์สินทางปัญญา และ ทรัพยากร มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐานเท่ากับ 0.96, 0.72, 0.68, 0.54, 0.42 และ 0.34 ตามลำดับ การพัฒนาระบบสนับสนุนการตัดสินใจในการประเมินความสามารถเชิงพาณิชยกรรมของงานวิจัยและพัฒนา โดยรวมการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง Structural Equation Modeling (SEM) กับการตัดสินใจพหุเกณฑ์ คือ Analytic Hierarchy Process (AHP) และ Technique for Order preference by Similarity to ideal solution (TOPSIS) พบว่าระบบสนับสนุนการตัดสินใจมีความถูกต้องสูง (ร้อยละ 96.88) การศึกษาการยอมรับด้วยทฤษฏีการยอมรับเทคโนโลยี (TAM) พบว่าโปรแกรมมีความง่ายเหมาะสมกับการใช้งาน และมีความเป็นไปได้ในการใช้งาน การศึกษาความเป็นไปได้เชิงพาณิชย์ของโปรแกรมระบบสนับสนุนการตัดสินใจประเมินงานวิจัยและพัฒนาแสดงให้เห็นว่ามีความน่าสนใจในการลงทุน (IRR = ร้อยละ 59.34, NPV= 381,531 บาท, PBP = 1.59 ปี)
DOI: 10.14457/cu.the.2014.907
title: นวัตกรรมระบบติดตามผู้ต้องหาตามหมายจับ

description: งานวิจัยเรื่องนวัตกรรมระบบติดตามผู้ต้องหาตามหมายจับ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่นาไปสู่ความสาเร็จในการติดตามผู้ต้องหาตามหมายจับ สร้างรูปแบบนวัตกรรมระบบติดตามผู้ต้องหาตามหมายจับ พัฒนาซอฟต์แวร์ต้นแบบตามรูปแบบนวัตกรรมการติดตามผู้ต้องหาตามหมายจับ และประยุกต์ใช้นวัตกรรมระบบติดตามผู้ต้องหาตามหมายจับเข้ากับการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ตารวจฝ่ายสืบสวน การวิจัยนี้จะศึกษาปัจจัยที่นาไปสู่ความสาเร็จในการติดตามผู้ต้องหาตามหมายจับ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสม (Mixed Method) ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) ผู้เชี่ยวชาญด้านการสืบสวนที่ไม่ใช้เทคโนโลยี 10 ท่าน ผู้เชี่ยวชาญด้านการสืบสวนที่ใช้เทคโนโลยี 5 ท่าน เพื่อหาค่าน้าหนักที่จะนาไปพัฒนาแบบจาลอง จากนั้นใช้ข้อมูลทุติยภูมิ ที่ได้จากสถิติการจับกุมผู้ต้องหาตามหมายจับของกองกากับการสืบสวน กองบังคับการตารวจภูธรจังหวัดสมุทรปราการเป็นหน่วยงานนาร่อง เพื่อสร้างรูปแบบนวัตกรรมระบบติดตามผู้ต้องหาตามหมายจับต่อไป ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่นาไปสู่ความสาเร็จในการติดตามผู้ต้องหาตามหมายจับมีทั้งสิ้น 32 ประเภทที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการดารงชีวิตของผู้ต้องหาระหว่างหลบหนีการกระทาความผิดทั้งหมด จากการกรองเบื้องต้นเพื่อหาปัจจัยที่นามาสู่การพัฒนารูปแบบนวัตกรรมระบบติดตามผู้ต้องหาตามหมายจับคงเหลือ 12 ประเภท จากนั้นพัฒนาแบบจาลองระบบติดตามผู้ต้องหาตามหมายจับด้วยวิธีการเรียนรู้เบย์อย่างง่าย (Naïve Bayesian Learning) โดยอาศัยค่าน้าหนักของแต่ละปัจจัยข้างต้น ผลการทดสอบแบบจำลองพบว่าสามารถทำนายว่าจะพบผู้ต้องหาในจังหวัดที่จับกุมตัวได้ถูกต้องร้อยละ 77.78 และจะไม่พบตัวผู้ต้องหาในจังหวัดนั้นๆ ได้ถูกต้องร้อยละ 80.41 ข้อเสนอแนะการวิจัยผู้วิจัยเห็นว่าควรที่จะตรวจสอบและบันทึกข้อมูลการประมวลผลของระบบอย่างต่อเนื่องเพื่อนาไปสู่แนวทางการพัฒนาระบบในรูปแบบที่ดียิ่งขึ้น และควรที่จะผลักดันการเชื่อมโยงฐานข้อมูลที่เกี่ยวกับปัจจัยทั้ง 12 ประเภทกับฐานข้อมูลหมายจับของสานักงานตารวจแห่งชาติให้เกิดขึ้น เพื่อเพิ่มความแม่นยำของระบบกับสถานการณ์การจับกุมผู้ต้องหาที่ยังไม่สามารถจับกุมตัวได้ในสถานการณ์จริง
DOI: 10.14457/cu.the.2014.908
title: การออกแบบเมทริกซ์พาริตีเช็กของรหัสแอลดีพีซี

description: ปัจจุบันความต้องการความน่าเชื่อถือของข้อมูลและระบบความปลอดภัยเพิ่มขึ้นอย่างมากจากในอดีตสำหรับระบบการติดต่อสื่อสารแบบดิจิตอล ซึ่งความผิดพลาดที่เกิดจากข้อมูลนั้นเกิดขึ้นจากความไม่เป็นอุดมคติของช่องสัญญาณดังนั้นการพัตนาปรับปรุงทฤษฎีช่องสัญญาณให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นจึงเป็นการแก้ไขปัญหาของความต้องการดังกล่าว วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้เสนอวิธีการสร้างเมทริกซ์พาริตีของรหัสแอลดีพีซีอันเป็นรหัสช่องสัญญาณที่ได้รับความนิยมมากในปัจจุบันเนื่องจากมีความสามารถในการแก้ไขข้อผิดพลาดของข้อมูลได้สูงรหัสหนึ่ง สำหรับการออกแบบเมทริกซ์พาริตีนั้นมุ่งเน้นไปยังการทำให้เมทริกซ์พาริตีมีเกิร์ตสูงหรือสามารถที่จะกำหนดขนาดของเกิร์ตในเมทริกซ์ได้เหตุเพราะพารามิเตอร์เกิร์ตนี้เป็นที่ยอมรับกันในหมู่นักวิจัยว่าสามารถทำให้เมทริกซ์พาริตีมีประสิทธิภาพที่ดีได้หากขนาดของเกิร์ตมีขนาดสูง วิธีการแรกที่นำเสนอคือวิธีการสร้างเมทริกซ์พาริตีแบบที่เรียกว่า QC-cyclic หรือ “QC-cyclic LDPC codes” ซึ่งเมทริกซ์พาริตีชนิดนี้มีความน่าสนใจคือสามารถที่จะทำงานร่วมกับระบบฮาร์ดแวร์ได้ดีรวมทั้งยังถูกใช้ในหลายมาตรฐานของการติดต่อสื่อสารในปัจจุบัน โดยวิธีการที่นำเสนอนั้นคือการหาค่าเกิร์ตที่สูงที่สุดของคู่ของตัวเลขใด ๆ ทีใช้สำหรับการหมุนของเมทริกซ์ย่อยของคู่ของบล็อกแถวเพื่อที่จะนำไปใช้สำหรับหมุนเมทริกซ์ในเมทริกซ์พาริตีเพื่อให้มีขนาดของเกิร์ตที่สูงที่สุดโดยอาศัยอัลกอริทึมการค้นหา เมื่อเปรียบเทียบขนาดของเกิร์ตของเมทริกซ์ที่มาจากอัลกอริทึมที่นำเสนอกับอัลกอริทึมอย่าง modified array code (MAC), Sidara-Fuja-Tanner (SFT) และ Magic square ผลลัพธ์ที่ได้นั้นปรากฎว่าเมทริกซ์ที่มาจากอัลกอริทึมที่นำเสนอนั้นมีขนาดของเกิร์ตที่สูงกว่ารวมไปถึงเมื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพในเทอมของ BER เมทริกซ์ที่มาจากอัลกอริทึมที่นำเสนอนั้นก็ยังคงให้ประสิทธิภาพที่เหนือกว่าเมทริกซ์ชนิดอื่น วิธีการที่สองที่นำเสนอคือวิธีการสร้างเมทริกซ์พาริตีที่มีน้ำหนักของทุก ๆ หลักเท่ากับ 2 ซึ่งเมทริกซ์พาริตีชนิดนี้มีความซับซ้อนที่น้อยกว่าเมทริกซ์ที่มีน้ำหนักของหลักสูงกว่ารวมทั้งยังมีความเป็นไปได้ที่สูงที่จะให้ประสิทธิภาพที่ดีเมื่อถูกนำไปใช้กับระบบช่องสัญญาณแบบวนกลับยิ่งไปกว่านั้นยังถูกนำไปใช้กับรหัสแอลดีพีซีแบบนอนไบนารีที่ขนาดเล็กถึงขนาดกลางอีกด้วย โดยวิธีการที่นำเสนอนั้นเป็นกระบวนการการใส่โนดบิตและโนดพาริตีลงในกราฟแทนเนอร์ขนาดเล็กเพื่อสร้างให้เกิดกราฟแทนเนอร์ขนาดที่ต้องการโดยที่สามารถทำให้เกิร์ตทั้งหมดที่มีอยู่ในกราฟนั้นไม่ต่ำกว่าที่กำหนดไว้ อย่างไรก็ตามเมื่อนำเมทริกซ์ที่มาจากอัลกอริทึมที่นำเสนอมาเปรียบเทียบขนาดเกิร์ตกับอัลกอริทึมที่มีชื่อเสียงอย่าง progressive edge growth (PEG) และ Bit filling ที่มิติเดียวกันปรากฎกว่าเมทริกซ์ที่มาจากอัลกอริทึมที่นำเสนอสามารถให้ขนาดของเกิร์ตได้สูงกว่าและเมื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของเมทริกซ์ที่มาจากอัลกอริทึมที่นำเสนอกับเมทริกซ์ที่สร้างจากอัลกอริทึมอื่นที่กล่าวข้างต้นในเทอมของ BER เมทริกซ์ที่มาจากอัลกอริทึมที่นำเสนอสามารถให้ประสิทธิภาพที่เหนือกว่าทั้ง PEG และ Bit filling จากการทดสอบประสิทธิภาพภานนั้นวิทยานิพนธ์ฉบับนี้แสดงให้เห็นถึงผลกระทบของเกิร์ตที่มีต่อประสิทธิภาพของรหัสแอลดีพีซี กล่าวคือเมื่อเมทริกซ์พาริตีมีเกิร์ตขนาดที่สูงแล้วจะให้ประสิทธิภาพที่ดีกว่าเมทริกซ์พาริตีที่มีเกิร์ตต่ำกว่า นอกจากนี้นอกจากนี้ยังมีเทคนิคที่ใช้ลดความซับซ้อนของอัลกอริทึม PEG เสนออยู่ในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2014.909
title: การดูดซับสีย้อมแอซิดบลู 45 และการคัดแยกตัวกลางดูดซับที่มีสมบัติซุปเปอร์พาราแมกเนติกภายใต้สนามแม่เหล็กด้วยเส้นใยสเตนเลสที่ดัดแปรพื้นผิว

description: งานวิจัยนี้ศึกษาการบำบัดสีย้อมชนิด แอซิดบลู 45 (AB45) ด้วยกระบวนการดูดซับที่มีสมบัติเป็นซุปเปอร์พาราแมกเนติกการคัดแยกด้วยเส้นใยสเตนเลสภายใต้สนามแม่เหล็ก โดยแบ่งการทดลองออกเป็น 2 ส่วน ในส่วนแรกศึกษากระบวนการดูดซับแบบทีละเทโดยเปรียบเทียบจลนพลศาสตร์และสมดุลการดูดซับจากตัวกลางดูดซับที่มีสมบัติซุปเปอร์พาราแมกเนติกทั้งหมด 6 ชนิด ได้แก่ เฮกซะโกนอลเมโสพอรัสซิลิเกต (HMS-SP), เฮกซะโกนอลเมโสพอรัสซิลิเกตที่นำไปต่อติดหมู่ฟังก์ชันอะมิโน (A-HMS-SP), เฮกซะโกนอลเมโสพอรัสซิลิเกตที่นำไปต่อติดหมู่ฟังก์ชันเมอร์แคปโต (M-HMS-SP), ซิลิเกต (S-SP), ซิลิเกตที่นำไปต่อติดหมู่ฟังก์ชันอะมิโน (A-S-SP) และ ซิลิเกตที่นำไปต่อติดหมู่ฟังก์ชันเมอร์แคปโต (M-S-SP) จากการศึกษาจลนพลศาสตร์การดูดซับพบว่าตัวกลางดูดซับทั้ง 6 ชนิดเป็นไปตามจลนพลศาสตร์การดูดซับลำดับที่ 2 เสมือนทั้งหมด การศึกษาสมดุลการดูดซับของ AB45 ควบคุมค่า pH 7, ความแรงประจุ 0.01 โมล/ลิตร พบว่าตัวกลางดูดซับทั้ง 6 ชนิดเป็นไปตามสมดุลการดูดซับของฟรุนด์ลิชทั้งหมด สำหรับการทดลองในส่วนที่ 2 ศึกษาการแยกตัวกลางดูดซับออกจากน้ำเสียโดยใช้ตัวกรองเส้นใยสเตนเลสภายใต้สนามแม่เหล็ก และใช้ตัวกลางดูดซับที่มีความสามารถในการดูดซับสูงสุดคือ A-HMS-SP สำหรับการศึกษาผลกระทบจากสนามแม่เหล็กที่ความเข้มข้นตัวกลางดูดซับ 0.5-5 กรัมต่อลิตร ที่ความสูงชั้นกรอง 1.5-3 เซนติเมตร ความพรุน 95.28% - 98.43% และความเร็วการไหล 16.43 - 65.73 เซนติเมตรต่อนาที จากผลการทดลองพบว่าการใส่สนามแม่เหล็กลงไปในเส้นใยสเตนเลสส่งผลทำให้ประสิทธิภาพการแยกอนุภาค A-HMS-SP สูงขึ้น และการเพิ่มขึ้นของความสูงและความพรุนของชั้นเส้นใยสเตนเลสส่งผลให้ประสิทธิภาพการแยกอนุภาค A-HMS-SP สูงขึ้น ส่วนการเพิ่มขึ้นของอัตราเร็วของการไหลและความเข้มข้นของตัวกลางดูดซับส่งผลให้ประสิทธิภาพการการแยกอนุภาค A-HMS-SP ลดลง นอกจากนี้การปรับแต่งความชอบน้ำของเส้นใยสเตนเลสไม่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการแยกอนุภาค A-HMS-SP และในกรณีอนุภาคแบบรูพรุนและอนุภาคแบบกลมเกลี้ยงมีประสิทธิภาพการคัดแยกไม่แตกต่างกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2014.563
title: ความชุกและปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะพร่องฮอร์โมนเพศในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 เพศชาย ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: ที่มา: ความชุกของภาวะพร่องฮอร์โมนเพศชายในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 สูงกว่าคนปกติ ส่งผลต่ออาการและคุณภาพชีวิตที่ลดลง ปัจจุบันในประเทศไทยยังไม่มีการศึกษาที่ประเมินความชุกของภาวะนี้โดยวินิจฉัยด้วยฮอร์โมนเพศชายอิสระร่วมกับอาการพร่องฮอร์โมนเพศและผลต่อคุณภาพชีวิต วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาเชิงพรรณนาในกลุ่มผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 เพศชายที่หอผู้ป่วยนอก โดยส่งตรวจระดับฮอร์โมนเพศและคำนวนระดับฮอร์โมนอิสระจากการเก็บเลือด 2 ครั้งเพื่อหาความชุกของภาวะพร่องฮอร์โมนเพศชาย และประเมินอาการโดยใช้แบบสอบถาม ADAM, AMS, IIEF-15, PHQ-9 และ WHOQOL BREF-THAI เพื่อดูอาการพร่องฮอร์โมนเพศชาย อาการเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ อาการซึมเศร้าและประเมินคุณภาพชีวิต ตามลำดับ ร่วมกับศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะนี้ ผลการศึกษา: จากตัวอย่าง 189 คน พบความชุกของภาวะพร่องฮอร์โมนเพศ 9% ไม่แตกต่างกันในแต่ละวิธีการวินิจฉัย (total testosterone, calculated free testosterone, calculated bioavailable testosterone) และพบเป็นhypogonadotropic hypogonadism 88.2% โดยภาวะนี้ทำให้มีอาการพร่องฮอร์โมนเพศที่รุนแรงกว่า (จากแบบสอบถาม AMS)และระดับคุณภาพชีวิตที่ต่ำกว่า จากการหาความสัมพันธ์พบว่าดัชนีมวลกายที่สูงขึ้นและระดับ sex hormone binding globulin ที่ต่ำลงมีความสัมพันธ์กับภาวะนี้ (p&lt;0.05) สรุปผลการศึกษา: พบความชุกของภาวะพร่องฮอร์โมนเพศถึงหนึ่งในสิบของผู้ป่วยเบาหวานชาย ซึ่งส่งผลต่ออาการพร่องฮอร์โมนที่มากขึ้นและคุณภาพชีวิตที่ลดลง โดยปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะนี้คือดัชนีมวลกายที่เพิ่มขึ้นและระดับ SHBG ที่ลดลง
DOI: 10.14457/cu.the.2014.564
title: การดำเนินโรคของเบาหวาน และคุณภาพชีวิต หลังการจำกัดพลังงานในอาหารของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ที่เป็นเบาหวานชนิดที่ 2

description: ที่มา/วัตถุประสงค์ ผลจากการศึกษาต้นแบบแสดงให้เห็นว่า การจำกัดพลังงานในอาหารในคนไข้เบาหวานชนิดที่ 2 โดยการรับประทานอาหารพลังงานต่ำมากเพียงอย่างเดียว สามารถทำให้การทำงานของเบต้าเซลล์กลับสู่สภาวะปกติ คนไข้สามารถหยุดยารักษาโรคเบาหวานได้ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงประสิทธิภาพในทางคลินิกของการรักษาด้วยวิธีการโภชนะบำบัดโดยการจำกัดพลังงานในอาหาร ในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่เกี่ยวข้องของสมดุลของน้ำตาล การเปลี่ยนแปลงทางเมตาบอลิสมและคุณภาพชีวิต แบบผู้ป่วยนอก ประชากรและวิธีการศึกษา: บุคลากรของโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ที่เป็นโรคเบาหวานชนิดที่ 2 จำนวน 19 ราย มีอายุเฉลี่ย 48 ±7 ปี ดัชนีมวลกายเฉลี่ย 28 ± 0.8 กิโลกรัมต่อตารางเมตร มีค่ามัธยฐานของระยะเวลาการเป็นเบาหวานชนิดที่ 2 เป็นเวลา 3 ปี ช่วงก่อนเริ่มการศึกษาจริง 2 สัปดาห์ ผู้เข้าร่วมการศึกษาได้รับการจำกัดพลังงานในอาหาร (600 กิโลแคลอรี่ต่อวัน) เป็นบางวัน ช่วงได้รับการจำกัดพลังงานในอาหารแบบผู้ป่วยนอกต่อเป็นเวลา 8 สัปดาห์ (สัปดาห์ที่ 1-8)และ ช่วงสัปดาห์ที่ 9-12 ผู้เข้าร่วมการศึกษารับประทานอาหารที่มีพลังงานเพิ่มขึ้นจนถึง 1500 กิโลแคลอรี่ต่อวัน เป็นเวลา 4 สัปดาห์ผู้เข้าร่วมการศึกษาได้รับการตรวจเลือดทางชีวเคมีเพื่อประเมินสมดุลของระดับน้ำตาล และเมตาบอลิคอื่นๆ รวมทั้งคุณภาพชีวิต ที่ 4 ,8 และ12 สัปดาห์ ผลการวิจัย : ผู้เข้าร่วมการวิจัยทุกราย สามารถหยุดยาเบาหวานได้ ตั้งแต่ช่วงก่อนเริ่มการศึกษาจริง พบการลดลงของระดับน้ำตาลในเลือดหลังอดอาหารและน้ำตาลเฉลี่ยสะสมในเลือด(HbA1c) หลัง 8 สัปดาห์ของการจำกัดพลังงานในอาหารเทียบกับสัปดาห์ที่ -2 (94±6 vs 183± 17 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร ตามลำดับ, p = &lt;0.001 และ 5.7±0.2 vs 7.5±0.4 %ตามลำดับ, p=0.001) เมื่อสิ้นสุดการศึกษาที่สัปดาห์ที่ 12 พบการลดลงของ ค่าเฉลี่ยของน้ำหนักตัวเทียบกับสัปดาห์ที่ -2 (62.1 ± 2.6 vs 71.6 ± 2.9 กิโลกรัมตามลำดับ, p = &lt;0.001), ดัชนีมวลกาย (24.1 ± 0.7 vs 27.7 ± 0. ± 0.8 กิโลกรัมต่อตารางเมตรตามลำดับ, p &lt;0.001) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การจำกัดพลังงานในอาหารมีความสัมพันธ์ กับการดีขึ้นของความไวต่ออินซูลินและการหลั่งของอินซูลิน หลัง 8 สัปดาห์ของการจำกัดพลังงานในอาหารเมื่อเทียบกับสัปดาห์ที่ -2 ดังแสดงจาก HOMA 1-IR (1.5 ± 0.2 vs 5.8 ± 0.9ตามลำดับ , p = 0.001) Matsuda Index (6.8 ± 0.9 vs 2.5 ± 0.3 ตามลำดับ, p = 0.012) และ Disposition index (2.3 ± 0.4 vs 0.5 ± 0.1ตามลำดับ, p = 0.001) ภาวะแทรกซ้อนที่พบได้แก่ ภาวะท้องผูกและอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ โดยไม่พบภาวะแทรกซ้อนที่รุนแรง และพบการเพิ่มขึ้นของคุณภาพชีวิต แต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อสิ้นสุดการศึกษาไม่พบผู้เข้าร่วมการวิจัยต้องเริ่มยารักษาเบาหวานใหม่ สรุปผลการวิจัย อาหารพลังงานต่ำมากสามารถทำให้เกิดการควบคุมของเบาหวานได้ มีการควบคุมของน้ำหนักตัว มีความไวต่ออินซูลินและการหลั่งของอินซูลินที่ดีขึ้น การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าการจำกัดพลังงานในอาหารเป็นทางเลือกที่ดีอีกทางเลือกและน่าสนใจในการดูแลรักษาผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2
DOI: 10.14457/cu.the.2014.565
title: บทบาทหน้าที่ของแพทย์ประจำสถานประกอบการในมุมมองของเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยในการทำงานประจำสถานประกอบการในเขตนิคมอุตสาหกรรมแถบชายฝั่งทะเลตะวันออก ประเทศไทย

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาหนึ่ง เพื่อศึกษาบทบาทหน้าที่ของแพทย์ประจำสถานประกอบการและศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยต่างๆกับบทบาทของแพทย์ จากมุมมองของเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยประจำสถานประกอบการในเขตนิคมอุตสาหกรรมแถบชายฝั่งทะเลตะวันออก ประเทศไทย เก็บข้อมูลระหว่างเดือนพฤษภาคม ถึง กรกฎาคม 2557 โดยส่งแบบสอบถามทางไปรษณีย์ให้แก่เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยประจำสถานประกอบการที่ได้รับการสุ่มเลือกทั้งหมด 448 คน มีอัตราการตอบกลับ ร้อยละ 64.29 ในจำนวนนี้ทำงานในสถานประกอบการที่มีแพทย์ปฏิบัติงานประจำ 102 แห่ง วิเคราะห์ข้อมูลโดย ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Independent t-test, Mann Whitney U test และ Kruskal-Wallis H test ผลการศึกษาพบว่า คะแนนบทบาทหน้าที่ของแพทย์ประจำสถานประกอบการ ในมุมมองของเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยประจำสถานประกอบการ หัวข้อที่ได้รับคะแนนเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ การสื่อสาร การประเมินอาการทางคลินิกและความรุนแรงของผู้ป่วยที่บาดเจ็บหรือเจ็บป่วยจากการทำงาน และพิษวิทยา ตามลำดับ ส่วนหัวข้อที่ได้รับคะแนนเฉลี่ยต่ำสุด ได้แก่ ระเบียบวิธีวิจัย การบริหารจัดการทางด้านอาชีวอนามัย และหัวข้อการสร้างเสริมสุขภาพ ตามลำดับ โดยในภาพรวมคะแนนเฉลี่ยของบทบาทหน้าที่ของแพทย์ประจำสถานประกอบการที่เป็นแพทย์อาชีวเวชศาสตร์จะสูงกว่าแพทย์ในสาขาอื่นๆในเกือบทุกหัวข้อ ยกเว้นหัวข้อระเบียบวิธีวิจัย ปัจจัยด้านเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยในการทำงาน ปัจจัยด้านสถานประกอบการ และปัจจัยด้านแพทย์ประจำสถานประกอบการ มีความสัมพันธ์กับมุมมองของเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยต่อบทบาทของแพทย์ประจำสถานประกอบการในแต่ละหัวข้อที่แตกต่างกันไป สถานประกอบการควรส่งเสริมให้มีแพทย์อาชีวเวชศาสตร์ปฏิบัติงานในสถานประกอบการมากขึ้น ซึ่งจะส่งผลให้การแสดงบทบาทของแพทย์ในการทำงานอาชีวอนามัยร่วมกับสหสาขาวิชาชีพอื่นๆทำได้ดียิ่งขึ้น อันจะนำไปสู่การพัฒนางานอาชีวอนามัยในสถานประกอบการ
DOI: 10.14457/cu.the.2014.566
title: ความชุก และปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าของผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองที่พาผู้ป่วยมารับการรักษา ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุก และปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าของผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองที่พาผู้ป่วยมารับการรักษา ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โดยศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 96 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามภาวะซึมเศร้าของ Beck Depression Inventory แบบสอบถามความรู้สึกเป็นภาระ แบบสอบถามแรงสนับสนุนทางสังคม และแบบประเมินความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้ป่วย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรม SPSS สถิติที่ใช้คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ไค-สแควร์ และสถิติถดถอยพหุคูณแบบโลจิสติก ผลการศึกษาจากการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า ผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองมีภาวะซึมเศร้า ร้อยละ 44.8 ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าในผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับต่ำกว่า0.05หรือน้อยกว่า0.01 ในด้านผู้ดูแลได้แก่ ความไม่เพียงพอของรายได้ การนอนหลับที่น้อยกว่า 5 ชั่วโมง การเกิดปัญหาในการดูแลผู้ป่วย แรงสนับสนุนทางสังคมต่ำ ความรู้สึกเป็นภาระมาก และปัจจัยด้านผู้ป่วย ได้แก่ การไม่สามารถช่วยเหลือตนเองในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้ป่วย ปัจจัยที่สามารถใช้พยากรณ์ภาวะซึมเศร้าได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ความไม่เพียงพอของรายได้ (OR=4.20 95%CI=1.31-13.39 ;p&lt;0.01) การนอนหลับที่น้อยกว่า 5 ชั่วโมง (OR=5.03 95%CI=1.51-16.80 ;p&lt;0.01) และความรู้สึกเป็นภาระมาก (OR=9.05 95%CI=2.68-30.55 ;p&lt;0.001) ซึ่งแต่ละปัจจัยเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดภาวะซึมเศร้าในผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง เพื่อลดภาวะซึมเศร้าในผู้ดูแลผู้ป่วย แพทย์ หรือผู้ที่เกี่ยวข้องในการดูแลรักษาผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ควรมีการประเมิน หรือคัดกรองภาวะซึมเศร้าในผู้ดูแลผู้ป่วยร่วมด้วย เพื่อเพิ่มคุณภาพการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง
DOI: 10.14457/cu.the.2014.567
title: ความสัมพันธ์ระหว่างระดับโปรตีนบลิสในเลือดหลังปลูกถ่ายไตกับการปฏิเสธไต

description: ความสัมพันธ์ระหว่างระดับโปรตีนบลิสในเลือดหลังปลูกถ่ายไตกับการปฏิเสธไต ความสำคัญและที่มา: การทำนายการเกิดการปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดี (antibody-mediated rejection: ABMR) เป็นสาเหตุสำคัญ ที่ทำให้เกิดการสูญเสียอวัยวะที่ได้รับการปลูกถ่ายได้ ส่วนใหญ่จะอาศัยข้อมูลของดีเอสเอแอนติบอดี (donor specific antibodies: DSA) โดยทั่วไปผู้ป่วยที่ได้รับการปลูกถ่ายไตที่มีดีเอสเอแอนติบอดีเป็นบวก ร้อยละ 30-40 จะเกิดการปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดี ดังนั้น จำเป็นจะต้องอาศัยเครื่องหมายชีวภาพ ที่มาช่วยในการทำนาย ที่ดีขึ้น ซึ่งกลไกที่สำคัญในการเกิดการปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดีนั้นจะผ่านทางการทำงานของบีลิมโฟไซค์เซลล์ ซึ่งโปรตีนบลิส (B Lymphocyte Stimulator: BLyS) เป็นโปรตีนที่สำคัญที่จะทำให้บีเซลล์เกิดการ พัฒนา และทำให้เกิดการสร้างแอนติบอดีได้ แต่ข้อมูลของแบฟฟ์ในผู้ป่วยที่ได้รับการปลูกถ่ายไตยังมีจำกัด ดังนั้น ผู้วิจัยจึงต้องการศึกษาหาความสัมพันธ์ระหว่างบลิสในช่วงหลังการผ่าตัดกับการทำนายการเกิด การปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดี ระเบียบวิธีวิจัย: ผู้ป่วยที่ได้เข้ามาปลูกถ่ายไตในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ตั้งแต่ มิถุนายน พ.ศ.2556 - ธันวาคม พ.ศ.2557 รวม 76 คน มีการเจาะเลือดเพิ่อตรวจค่าบลิสหลังผ่าตัดปลูกถ่ายไต 7 วัน และติดตามผู้ป่วยที่ 180 วัน เพื่อทำ การเจาะชิ้นเนื้อไตสำหรับการวินิจฉัยการปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดี การตรวจดีเอสเอแอนติบอดีก่อน การปลูกถ่ายตรวจด้วยเครื่องลูมิเน็กซ์ ระดับแบฟฟ์ในเลือดตรวจด้วยอีไลซ่า จะเเบ่งผู้ป่วยด้วยผลบวกและ ลบของแอนติบอดีดีเอสเอ และผลบลิสน้อยกว่า 500 พก/มล. จัดว่าเป็นระดับต่ำ และค่าบลิสที่มาก กว่าเท่ากับ 500 พก/มล จัดว่าเป็นระดับสูง และคำนวณความเสี่ยงการเกิดการปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดีด้วย อัตราของค็อกซ์พร็อพพอชั่นนัลฮัดสาด ผลการศึกษา: ผู้ป่วยเข้าร่วมโครงการวิจัย 76 คน ทุกคนได้รับการติดตามครบตามระยะเวลา 180 วันทั้งหมด ร้อยละ 17.1 เกิดการปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดีที่วินิจฉัยโดยพยาธิวิทยา โดยที่ผู้ป่วยยังไม่มีอาการหรืออาการแสดง ค่าเฉลี่ย ของบลิสหลังผ่าตัด 7 วันเท่ากับ 392.3 ± 318.8 พก/มล. มีผู้ป่วย 18 คน (ร้อยละ 44.2) มีค่าบลิสสูง เกิด การปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดีมากกว่าคนที่มีค่าบลิสต่ำกว่า (ร้อยละ 8.62) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผู้ป่วยที่มีแอนติบอดีดีเอสเอเป็นบวกเกิดการปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดี 39 คน เมื่อแบ่งผู้ป่วยตามระดับบลิส พบว่า ผู้ป่วยที่มีระดับบลิสต่ำร่วมกับค่าแอนติบอดีดีเอสเอเป็นลบ, ระดับบลิสสูงร่วมกับค่าแอนติบอดี ดีเอสเอเป็นลบ, ระดับบลิสต่ำร่วมกับค่าแอนติบอดีดีเอสเอเป็นบวก และระดับบลิสสูงร่วมกับ ค่าแอนติ บอดีดีเอสเอเป็นบวกมีอุบัติการณ์การปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดีร้อยละ 0,17.9,16.7 และ 41.7 ตามลำดับ เมื่อคำนวณความเสี่ยงต่อการเกิดการปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดีด้วยอกซ์พร็อพพอชั่นนัลฮัดสาด พบว่า กลุ่ม ผู้ป่วยที่มีค่าบลิสสูง มีความเสี่ยงต่อการเกิด 2.07 เท่า (1.35-3.20) เมื่อควบคุมด้วยค่าแอนติบอดีดีเอสเอ สรุป: ค่าบลิสในระยะหลังการผ่าตัดสามารถช่วยทำนายการเกิดการปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดีได้ โดยระดับบลิส ที่สูง มีความสัมพันธ์พยาธิวิทยาที่เป็นการปฏิเสธไตชนิดแอนติบอดี แม้ว่าจะมีค่าแอนติบอดีดีเอสเอเป็นบวก หรือลบ ดังนั้นค่าบลิสสามารถใช้เป็นเครื่องหมายชีวภาพและใช้สำหรับการติดตาม ภาวะอิมมูนหลังการปลูกถ่ายไต
DOI: 10.14457/cu.the.2014.568
title: ปัจจัยเสี่ยงของการตื่นตัวขณะนอนหลับกับการเกิดการไหลย้อนเข้ามาในหลอดอาหารในช่วงกลางคืนในผู้ป่วยที่มีภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นร่วมกับโรคกรดไหลย้อน

description: ที่มา โรคกรดไหลย้อนและโรคหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นเป็นปัญหาที่พบได้บ่อยในผู้ป่วยที่เป็นโรคหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นจะมีอุบัติการณ์ของการเกิดโรคกรดไหลย้อนเพิ่มมากขึ้น จากการศึกษาที่มีก่อนหน้านี้พบว่าการรักษาโรคหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นส่งผลให้อาการของโรคกรดไหลย้อนดีขึ้น การรักษาโรคกรดไหลย้อนก็ส่งผลให้อาการของโรคหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นดีขึ้นเช่นกัน วัตถุประสงค์ของการศึกษา เพื่อศึกษาปัจจัยเสี่ยงของการตื่นตัวขณะหลับกับการเกิดการไหลย้อนเข้ามาในหลอดอาหาร รวมถึงความผิดปกติขณะนอนหลับอื่นๆเช่น การหยุดหายใจ, การหายใจแผ่ว ในช่วงเวลาที่มีการนอนหลับของผู้ป่วยที่มีโรคหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นร่วมกับโรคกรดไหลย้อน วิธีการศึกษา ทำการศึกษาในผู้ป่วยของโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ที่มีโรคหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นร่วมกับโรคกรดไหลย้อนจำนวน 12 คน โดยทำการตรวจการนอนหลับร่วมกับการตรวจวัดการไหลย้อนเข้ามาในหลอดอาหารช่วงกลางคืน ทำการวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ระหว่างความผิดปกติขณะนอนหลับ (การตื่นตัวขณะนอนหลับ, การหยุดหายใจ, การหายใจแผ่วและการตื่น) กับการเกิดการไหลย้อนเข้ามาในหลอดอาหารทั้งที่เป็นกรดและไม่ใช่กรด โดยดูค่า Odds ratio และค่า 95% confideance interval กำหนด p-value ที่น้อยกว่า 0.05 นั้นมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการศึกษา ผู้ป่วยที่เข้าร่วมการศึกษานั้นเป็นผู้ป่วยที่มีโรคหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นระดับปานกลางถึงรุนแรง มีค่ากลางของ RDI เท่ากับ 41.7 (21.26-85.19) มีการเกิดการไหลย้อนเข้ามาในหลอดอาหารทั้งหมด 50 ครั้ง โดยแบ่งเป็นการไหลย้อนของกรดร้อยละ 44, การไหลย้อนของสิ่งที่ไม่ใช่กรดร้อยละ 56 พบว่า OR ของการไหลย้อนเข้ามาในหลอดอาหารที่เกิดตามหลังการตื่นตัวขณะนอนหลับ เท่ากับ 2.31 (95%CI 1.39-3.68; p&lt;0.001) และ OR ของการไหลย้อนเข้ามาในหลอดอาหารที่เกิดตามหลังการตื่นเท่ากับ 3.71 (95%CI 1.81-7.63; p&lt;0.001) ส่วนในช่วงที่มีการหยุดหายใจหรือหายใจแผ่วนั้นไม่มีผลให้เกิดการไหลย้อนเข้ามาในหลอดอาหารตามมา OR เท่ากับ 0.39 (95%CI 0.18-0.82; p=0.01) สรุปผลการศึกษา ในผู้ป่วยที่มีโรคกรดไหลย้อนร่วมกับโรคหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้นระดับปานกลางถึงรุนแรงพบว่า การตื่นตัวขณะนอนหลับและการตื่นเป็นปัจจัยเสี่ยงให้เกิดการไหลย้อนเข้ามาในหลอดอาหาร ส่วนในช่วงที่มีการหยุดหายใจหรือหายใจแผ่วนั้นไม่มีผลให้เกิดการไหลย้อนเข้ามาในหลอดอาหารลดลง