cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2002.596
title: พฤติกรรมสุขภาพช่องปากของเด็กก่อนวัยเรียนในบริบททางสังคมวัฒนธรรมของชาวเขาหมู่บ้านอีก้อป่ากล้วย

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมสุขภาพช่องปากของเด็กก่อนวัยเรียนใน ครอบครัวและชุมชนหมู่บ้านอีก้อป่ากล้วยทั้งความคิด ความเชื่อ และการรับรู้เกี่ยวกับสุขภาพช่องปาก พฤติกรรมการดูแลอนามัยในช่องปาก พฤติกรรมการบริโภค และพฤติกรรมการป้องกันและรักษาโรคฟันผุเชื่อมโยงกับบริบททางสังคมวัฒนธรรม กระบวนการศึกษาครั้งนี้เป็นวิธีการวิจัยเชิงพรรณา (Descriptive Research) โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative study) ด้วยการสังเกตอย่างมีส่วนร่วม การสัมภาษณ์อย่างไม่เป็นทางการ และการสัมภาษณ์เจาะลึก ร่วมกับการใช้ข้อมูลเอกสารและการตรวจสภาวะช่องปาก ซึ่งใช้ระยะเวลาเก็บข้อมูลภาคสนามทั้งสิ้น 4 เดือน ผลการศึกษาพบว่า พฤติกรรมสุขภาพช่องปากมีการปลูกฝังสะสมและถ่ายทอดกันมาจนกลายเป็นวัฒนธรรมที่ถือปฏิบัติเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิต การที่ชาวบ้านมีวิธีคิดและการรับรู้เกี่ยวกับ สุขภาพช่องปากว่า “ฟันผุในเด็กก่อนวัยเรียน” เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นและเป็นไปตามธรรมชาติ โดยไม่คิดว่าเป็น “โรค” ความคิดความเชื่อตามวัฒนธรรมท้องถิ่นประกอบกับ "กระบวนการพัฒนา" ที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมทั้งในด้านการมีรายได้สูงขึ้น การคมนาคมที่สะดวก ทำให้สามารถเข้าถึงสินค้าบริโภคฟุ่มเฟือยที่ก่อให้เกิดฟันผุได้มากขึ้น การเข้าสู่ตลาดแรงงานของสตรีทำให้เวลาในการดูแลบุตรในครอบครัวลดลง การแพร่ขยายของสื่อโทรทัศน์ทำให้เกิดค่านิยมในการบริโภคอาหารที่มีอันตรายต่อฟันเพิ่มขึ้น ส่งผลให้เด็กกลุ่มนี้มีภาวะแวดล้อมที่มีปัจจัยเสี่ยงในการเกิดฟันผุสูงขึ้นจนกระทั่งการดูแลอนามัยช่องปากภายใต้วิถีเดิมไม่สามารถรักษาดุลยภาพของสุขภาพ ช่องปากที่ดีได้ ดังนั้นในการแก้ไขปัญหาสาธารณสุขจึงต้องมีการสร้างกระบวนการเรียนรู้ใหม่ของ ชุมชนต่อการป้องกันโรคและการเสริมสร้างสุขภาพช่องปากของเด็กก่อนวัยเรียนกลุ่มนี้ ด้วยกลยุทธ์และการวางแผนอย่างเป็นระบบที่สอดคล้องกับความคิด ความเชื่อ และวิถีชีวิตของชุมชนชาวอาข่า จึงจะสามารถนำไปสู่การพัฒนาสุขภาวะที่มีความยั่งยืน
DOI: 10.14457/cu.the.2002.597
title: ความแม่นตรงของเครื่องวัดความยาวรากฟันรูทซีเอกซ์ในฟันน้ำนม

description: งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาในห้องปฏิบัติการ มีวัตถุประสงค์เพื่อหาความแม่นตรงของเครื่องวัดความยาวรากฟันรูทซีเอกซ์ โดยศึกษาเปรียบเทียบความยาวฟันน้ำนมที่วัดด้วยเครื่องวัดความยาวรากฟันรูทซีเอกซ์ อ่านค่าที่ "Apex" กับความยาวจริง การศึกษาครั้งนี้ใช้ฟันกรามน้ำนม จำนวน 124 ซี่ ซึ่งมีระดับการละลายของรากฟันแตกต่างกัน ฟันถูกแบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 62 ซี่ โดยกลุ่มที่ 1 เป็นฟันน้ำนมที่มีการละลายตัวน้อยกว่าหนึ่งในหกของความยาวรากฟันปกติ และกลุ่มที่ 2 เป็นฟันน้ำนมที่มีการละลายตัวตั้งแต่หนึ่งในหกถึงหนึ่งในสามของความยาวรากฟันปกติ ผลการศึกษาทั้งสองกลุ่มเมื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยความยาวฟันทั้งสองวิธีด้วยสถิติแพร์ ที เทสต์ (paired-test) พบว่าไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&gt;0.05) และความแม่นตรงของเครื่องวัดความยาวรากฟัน รูทซีเอกซ์ในฟันน้ำนมทั้งสองกลุ่มแตกต่างจากความยาวจริงในช่วง +-0.5 มิลลิเมตร คิดเป็นร้อยละ 96.77 เท่ากัน ซึ่งมีค่าเฉลี่ยผลต่างของความยาวฟันน้ำนมที่วัดด้วยเครื่องวัดความยาวรากฟันรูทซีเอกซ์กับความยาวจริงเท่ากับ 3.387x10(-2) +- 0.1932 มิลลิเมตรในกลุ่มที่ 1 และ 0.717x10(-2) +- 0.2263 มิลลิเมตร ในกลุ่มที่ 2 สรุปว่าการหาความยาวฟันน้ำนมโดยใช้เครื่องวัดความยาวรากฟันรูทซีเอกซ์มีความแม่นตรงร้อยละ 96.77
DOI: 10.14457/cu.the.2002.598
title: ผลของวัสดุบูรณะชนิดปลดปล่อยฟลูออไรด์ที่มีต่อการสูญเสียแร่ธาตุของรอยโรคจุดขาวที่สัมผัสอยู่กับวัสดุ : การศึกษาในห้องปฏิบัติการ

description: ศึกษาในห้องปฏิบัติการเพื่อเปรียบเทียบการสูญเสียแร่ธาตุของรอยโรคจุดขาวใน ชั้นเคลือบฟันของฟันกรามถาวรที่สัมผัสกับวัสดุบูรณะชนิดปลดปล่อยฟลูออไรด์ 3 ชนิด โดยศึกษาเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทดลองได้แก่ กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซินผลิตภัณฑ์ Fuji II LCR capsule เรซิน คอมโพสิตชนิดดัดแปลงด้วยโพลีแอซิดผลิตภัณฑ์ CompoglassR Flow เรซินคอมโพสิตชนิดผสมฟลูออไรด์ ผลิตภัณฑ์ HeliomolarR กับวัสดุบูรณะชนิดไม่ปลดปล่อยฟลูออไรด์ซึ่งเป็นกลุ่มควบคุม ได้แก่ เรซินคอมโพสิตชนิดไม่ผสมฟลูออไรด์ผลิตภัณฑ์ Z 250R และศึกษาเปรียบเทียบการสูญเสียแร่ธาตุของรอยโรคจุดขาวที่สัมผัสกับวัสดุแต่ละชนิดในกลุ่มทดลอง โดยใช้ฟันกรามถาวรจำนวน 60 ชิ้นขนาด 2x4 ตารางมิลลิเมตร นำไปทำให้เกิดรอยโรคจุดขาวด้วยการแช่ชิ้นเคลือบฟันในสารละลายสำหรับทำให้เกิดการสูญเสียแร่ธาตุ นำสารละลายไปวัดหาปริมาณแคลเซียมด้วยเครื่องอะตอมมิกแอบซอร์พชันสเปกโทรโฟโตมิเตอร์ เพื่อจัดแบ่งกลุ่มออกเป็น 4 กลุ่ม นำชิ้นเคลือบฟันไปสัมผัสกับวัสดุบูรณะ 4 ชนิด แล้วไปผ่านกระบวนการจำลองสภาวะการเปลี่ยนแปลง ความเป็นกรด-ด่างภายในช่องปากเป็นเวลา 30 วัน โดยแช่ในสารละลายสำหรับทำให้เกิดการสูญเสียแร่ธาตุ วันละ 2.5 ชั่วโมง และแช่ในสารละลายสำหรับทำให้เกิดการผันกลับแร่ธาตุวันละ 21.5 ชั่วโมง ภายหลังทดลองครบ 30 วัน นำชิ้นเคลือบฟันแยกออกจากชิ้นวัสดุ แช่ชิ้นเคลือบฟันในสารละลายสำหรับทำให้เกิดการสูญเสีย แร่ธาตุ 96 ชั่วโมง นำสารละลายไปวัดปริมาณแคลเซียม และทำการวิเคราะห์ทางสถิติเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยแคลเซียมของชิ้นเคลือบฟันหลังสัมผัสกับวัสดุบูรณะ ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มชิ้นเคลือบฟันที่สัมผัสกับ Fuji II LCR capsule, CompoglassR Flow, HeliomolarR และ Z 250R มีค่าเฉลี่ยแคลเซียม +- ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานในสารละลายเท่ากับ 220.32 +- 2.51, 221.18 +- 2.55, 224.05 +- 2.36 และ 224.41 +- 4.34 ไมโครโมลต่อตารางเซนติเมตรตามลำดับ เมื่อวิเคราะห์ ค่าเฉลี่ยแคลเซียมของกลุ่มทดลองเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมด้วยสถิติแมนน์วิทนีย์ (Mann-Whitney U Test) พบว่ากลุ่มชิ้นเคลือบฟันที่สัมผัสกับ Fuji II LCR capsule และ CompoglassR Flow มีค่าเฉลี่ยแคลเซียม น้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ และเมื่อวิเคราะห์ค่าเฉลี่ยปริมาณแคลเซียมระหว่างกลุ่มทดลองด้วยสถิติครูสคัลวัลลิส (Kruskal Wallis H Test) และแมนน์วิทนีย์พบว่า กลุ่มชิ้นเคลือบฟันที่สัมผัสกับ Fuji II LCR capsule และ CompoglassR Flow มีค่าเฉลี่ยแคลเซียมน้อยกว่ากลุ่มชิ้นเคลือบฟันที่สัมผัสกับ HeliomolarR อย่างมีนัยสำคัญ จากการศึกษาครั้งนี้พบว่าวัสดุบูรณะที่สามารถปลดปล่อยฟลูออไรด์ได้มากกว่าจะลดการสูญเสียแร่ธาตุของรอยโรคจดขาวที่สัมผัสกับวัสดุได้มากกว่า อย่างไรก็ตามต้องมีมีการศึกษาเพิ่มเติมทั้งในห้องปฏิบัติการและทางคลินิกต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2002.599
title: ผลของอาหารและเครื่องดื่มที่มีฤทธิ์เป็นกรดต่อความแข็งผิวของเคลือบฟัน เนื้อฟัน และวัสดุบูรณะสีเหมือนฟัน

description: ศึกษาผลของอาหารและเครื่องดื่มที่มีฤทธิ์เป็นกรดต่อการเปลี่ยนแปลงความแข็งผิวของเคลือบฟัน เนื้อฟันและวัสดุบูรณะสีเหมือนฟัน โดยเตรียมชิ้นตัวอย่างเคลือบฟัน เนื้อฟันจากฟันกรามน้อยมนุษย์ และวัสดุบูรณะสีเหมือนฟัน 5 ประเภท คือ ไฮบริด เรซิน คอมโพสิต (Filtek Z250) ไมโครฟิลล์ เรซิน คอมโพสิต (Filtek A110) คอนเวนชันแนล กลาสไอโอโนเมอร์ (Fuji IX) เรซิน มอดิฟายด์ กลาสไอโอโนเมอร์ (Fuji II LC) และโพลีแอซิด มอดิฟายด์ เรซิน คอมโพสิต (Dyract AP) กลุ่มละ 50 ชิ้น วัดค่าความแข็งผิวชิ้นตัวอย่างด้วยเครื่องวัดความแข็งผิวแบบจุลภาค โดยใช้หัววิกเกอร์ส กด 6 ครั้งเพื่อหาค่าเฉลี่ยต่อหนึ่งชิ้นตัวอย่าง จากนั้นแบ่งชิ้นตัวอย่างแต่ละชนิดโดยการสุ่มเป็น 5 กลุ่มๆ ละ 10 ชิ้น เพื่อแช่ในอาหารและเครื่องดื่มที่มีฤทธิ์เป็นกรด 5 ชนิด คือ น้ำอัดลมรสโคลา (โค้กกระป๋อง) นมเปรี้ยว (ดัชมิลล์รสผลไม้ผสม) น้ำส้มคั้นบรรจุกล่อง (ทิปโก) เครื่องดื่มเกลือแร่ (สปอนเซอร์) และต้มยำ (คนอร์) โดยแช่ในอาหารหรือเครื่องดื่ม 5 วินาทีสลับกับแช่ในน้ำลายเทียม 5 วินาที จำนวน 10 รอบ วัดค่าความแข็งผิวชิ้นตัวอย่างอีกครั้งด้วยวิธีเดียวกัน นำค่าความแข็งผิวก่อนและหลังแช่ในอาหารและเครื่องดื่มมาทดสอบด้วยสถิติแพร์ที-เทสท์ (Paired t-test) และสถิติวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (one-way ANOVA) ผลการศึกษานี้แสดงว่า น้ำอัดลมรสโคลาลดค่าความแข็งผิวของเคลือบฟัน เนื้อฟัน ไมโครฟิลล์ คอมโพสิต และเรซิน มอดิฟายด์ กลาสไอโอโนเมอร์ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value&lt;0.05) น้ำส้มคั้นบรรจุกล่องและเครื่องดื่มเกลือแร่ สามารถลดค่าความแข็งผิวของเคลือบฟันได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value&lt;0.05) ส่วนนมเปรี้ยวและต้มยำก้อนไม่ทำให้ความแข็งผิวลดลง
DOI: 10.14457/cu.the.2002.600
title: ความเข้าใจและการปฏิบัติแบบชาวบ้านเกี่ยวกับโรคฟันผุในเด็กปฐมวัยกรณีศึกษา หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ในอำเภอนิคมคำสร้อย จังหวัดมุกดาหาร

description: การศึกษาเรื่องความเข้าใจและการปฏิบัติแบบชาวบ้านเกี่ยวกับโรคฟันผุในเด็กปฐมวัย ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งของอำเภอนิคมคำสร้อย จังหวัดมุกดาหาร มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแบบแผนการอธิบายโรคฟันผุในเด็กปฐมวัยของชาวบ้าน รวมทั้งพฤติกรรมการเลี้ยงดู การให้อาหาร นม และขนม พฤติกรรมการทำความสะอาดช่องปากเด็ก การป้องกันและการจัดการเมื่อเด็กเกิดโรคฟันผุ การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนาโดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการสังเกตแบบมีส่วนร่วม การสัมภาษณ์อย่างไม่เป็นทางการ การสัมภาษณ์เจาะลึก การใช้สื่อแผ่นภาพ ร่วมกับการใช้ข้อมูลเอกสาร และการตรวจสภาพช่องปากเด็ก ในเด็กตัวอย่าง 38 ราย และกรณีศึกษา 12 ครอบครัว ใช้เวลาเก็บข้อมูลรวม 6 เดือน ผลการศึกษาพบว่า แบบแผนการอธิบายโรคฟันผุของชาวบ้าน มีทั้งส่วนที่สอดคล้องและแตกต่างกับแนวคิดทางการแพทย์ ซึ่งเป็นผลจากการมีพื้นฐานความคิดบนความจริงที่ต่างกัน ส่วนพฤติกรรมที่มีผลต่อสุขภาพช่องปากของเด็กนั้น พบว่าชาวบ้านมีการผสมผสานความรู้ที่ได้รับจากหลายแหล่งร่วมกันจนนำไปสู่การปฏิบัติ ผ่านการขัดเกลาทางสังคมโดยการถ่ายทอดในระดับครอบครัวและชุมชน โรงเรียน สื่อต่างๆ รวมทั้งได้รับอิทธิพลจากเจ้าหน้าที่สาธารณสุข ชาวบ้านมีวิธีคิดและการปฏิบัติที่ยอมรับความเป็นไปตามธรรมชาติ ให้ความหมายความผิดปกติที่เกิดขึ้นจากสิ่งที่เห็นเด่นชัด ให้คำอธิบายปรากฏการณ์ต่างๆ อย่างเป็นรูปธรรม คาดหวังการรักษาเพียงบรรเทาอาการเจ็บปวดที่รบกวนชีวิตประจำวัน ชาวบ้านเลือกที่จะดูแลรักษาตนเองเป็นอันดับแรกเมื่อมีปัญหาจากโรคฟันผุ การตัดสินใจเลือกวิธีการรักษาขึ้นกับ ความรุนแรงของอาการและประสบการณ์การรักษา การให้คำแนะนำของเจ้าหน้าที่สาธารณสุข อาจถูกชาวบ้านแปลความหมายที่ต่างออกไปได้ การทำความเข้าใจต่อวิธีคิดและการปฏิบัติของชาวบ้านดังกล่าว จะช่วยในการหามาตรการที่เหมาะสม ซึ่งสอดคล้องกับวิธีคิดและวิถีชีวิตของชาวบ้าน อันจะนำไปสู่การมีสุขภาพช่องปากที่ดีต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2002.601
title: ผลของความหนาของซีเมนต์ต่อค่าความแข็งแรงในการยึดอยู่ของครอบฟันบนรากเทียมชนิดที่ใช้ซีเมนต์ยึดหลังการให้แรงความล้า

description: ศึกษาค่าความแข็งแรงในการยึดอยู่ของซิงค์ฟอสเฟตซีเมนต์ที่ยึดครอบฟันบนฟันหลักรากเทียมเมื่อใช้ขนาดช่องว่างสำหรับซีเมนต์ที่ระดับต่างๆ(25, 50, 75 และ 100 ไมโครเมตร) และ ศึกษาผลของการให้แรงความล้าที่มีต่อค่าความแข็งแรงในการยึดอยู่ของครอบฟัน โดยวัดขนาดฟันหลักรากเทียมระบบแองไคลอสด้วยเครื่องวัดโปรไฟล์โปรเจคเตอร์ จำลองและออกแบบฟันหลักและครอบฟันด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ แล้วกลึงฟันหลักจำลองและครอบฟันจำนวนกลุ่มละ 10 ชิ้น กำหนดขนาดช่องว่างสำหรับซีเมนต์ภายในครอบฟันด้วยการกัดกร่อนผิวภายในด้วยไฟฟ้า ทำให้เกิดความแม่นยำในการเตรียมช่องว่าง ทำความสะอาดครอบฟันและฟันหลักที่ยึดในกล่องอะคริลิกในลักษณะตั้งฉากในน้ำยาทำความสะอาดซีเมนต์และน้ำกลั่นในเครื่องอัลตราโซนิคแล้วเป่าแห้ง ยึดครอบฟันด้วยซิงค์ฟอสเฟตซีเมนต์ตามอัตราส่วนบริษัทผู้ผลิตทั้ง 10 คู่ จากนั้นแช่ชิ้นงานในน้ำกลั่น 37 องศาเซลเซียส 24 ชั่วโมง นำมาทดสอบค่าความแข็งแรงในการยึดอยู่ด้วยเครื่องลอยด์อินสตรูเมนต์ ทดสอบข้อมูลทางสถิติด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบจำแนกทางเดียว พบว่ากลุ่มช่องว่างขนาด 25 ไมโครเมตรให้แรงยึดอยู่สูงสุดคือ 1334.1 นิวตัน กลุ่มช่องว่างขนาด 100 ไมโครเมตรให้แรงยึดอยู่ต่ำสุดคือ 1303 นิวตัน แต่ทุกกลุ่มไม่มีความแตกต่างของค่าแรงยึดอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 จากนั้นนำฟันหลักและครอบฟันมาทำความสะอาดและยึดด้วยซีเมนต์ซ้ำเก็บในน้ำกลั่น 37 องศาเซลเซียส 24 ชั่วโมงแล้วจึงนำเข้าเครื่องให้แรงความล้า ขนาดแรง 288 นิวตัน ความถี่ 0.5 รอบต่อวินาที จำนวน 750,000 รอบ ทุกกลุ่ม แล้วทดสอบข้อมูลทางสถิติ พบว่ากลุ่มช่องว่างขนาด 100 ไมโครเมตรให้แรงยึดอยู่ต่ำสุดและต่ำกว่าขนาดช่องว่าง 25, 50 และ 75ไมโครเมตร อย่างมีนัยสำคัญ และเปรียบเทียบค่าแรงยึดกับก่อนรับแรงระหว่างกลุ่มขนาดช่องว่างเดียวกัน พบว่ากลุ่มขนาดช่องว่าง 100 ไมโครเมตร มีค่าแรงยึดอยู่ลดน้อยลงกว่าก่อนรับแรงอย่างมีนัยสำคัญเพียงกลุ่มเดียว
DOI: 10.34740/kaggle/dsv/3567638
title: Our World in Data - COVID-19
DOI: 10.14457/cu.the.2001.505
title: การเปลี่ยนแปลงที่ศึกษาโดยภาพรังสีกะโหลกศีรษะด้านข้างในผู้ป่วยโครงสร้างคลาสทรีที่มีการเจริญเติบโต

description: วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้ เพื่อศึกษาความแตกต่างระหว่างเพศของค่าระยะทางและมุม จากภาพรังสีกะโหลกศีรษะด้านข้าง ในผู้ป่วยที่มีโครงสร้างใบหน้าคลาสทรีที่มีการเจริญเติบโตของโครงสร้างใบหน้าและขากรรไกรในระยะที่ 1 โดยเปรียบเทียบกับระยะที่ 2 ที่ยังไม่ได้รับการรักษาทางทันตกรรมจัดฟัน กลุ่มตัวอย่างมีโครงใบหน้าคลาสทรี (จุด B อยู่หน้าจุด A มากกว่า 3 มม.) จำนวน 30 คน เป็นเพศชาย 15 คน และเพศหญิง 15 คน อายุ 6-15 ปี จากผู้ป่วยของภาควิชาทันตกรรมจัดฟัน คณะทันตแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยนำภาพรังสีกะโหลกศีรษะด้านข้างมาลอกรายละเอียดส่วนต่างๆของกะโหลกศีรษะและใบหน้าลงบนกระดาษอาซิเตท แล้วซ้อนทับภาพในระยะที่ 1 และ 2 และวัดค่าระยะทางและมุมต่างๆที่ต้องการ หาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของค่าความแตกต่างของค่าระยะทางและมุมในระยะที่ 1 และระยะที่ 2 ในทั้งเพศชายและเพศหญิง แล้วเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยดังกล่าวในแต่ละเพศ นอกจากนั้น หาค่าเฉลี่ยต่อปีและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของค่าความแตกต่างของค่าระยะทางและมุมในระยะที่ 1 และระยะที่ 2 ของทั้งสองเพศ เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยต่อปีระหว่างเพศชายและเพศหญิง ผลการวิจัยสรุปได้ว่า มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (p&lt; 0.05) ระหว่างค่าเฉลี่ยของค่าระยะทางและมุมในระยะที่ 1 และระยะที่ 2 ในเพศชาย ได้แก่ ระยะทาง S-N, ระยะทาง S-Ar, มุม SNB, มุม PP/Me, มุม L1/APog, ระยะทาง U6-PP, ระยะทาง L6-MP, ระยะทาง N-PP และระยะทาง PP-Me ในเพศหญิง ได้แก่ ระยะทาง S-Ar, ระยะทาง U6-PP, ระยะทาง L6-MP, ระยะทาง N-PP และระยะทาง PP-Me แต่สำหรับค่าเฉลี่ยต่อปีของค่าระยะทางและมุม ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ(p&lt; 0.05)ระหว่างเพศชายและเพศหญิง ยกเว้นค่าระยะทาง S-Ar
DOI: 10.14457/cu.the.2001.506
title: การใช้กาวไฟบรินและวัสดุกระดูกปลูกถ่ายในการรักษารอยวิการของกระดูกในโรคปริทันต์อักเสบในผู้ใหญ่

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลทางคลินิกและภาพถ่ายรังสีของการรักษาความวิการใต้สันกระดูกด้วย 3 วิธีการต่อไปนี้ คือ การผ่าตัดเปิดเหงือกเพื่อทำความสะอาด การผ่าตัดเปิดเหงือกร่วมกับการใช้กาวไฟบริน และการผ่าตัดเปิดเหงือกร่วมกับการใช้กาวไฟบรินและกระดูกปลูกถ่าย โดยศึกษาในฟันที่มีความวิการใต้สันกระดูก 36 รอยโรคจากผู้ป่วยโรคปริทันต์อักเสบในผู้ใหญ่จำนวน 17 คน และมีความลึกของร่องลึกปริทันต์อย่างน้อย 6 มิลลิเมตรหลังจากได้รับการรักษาในระยะแรกมาแล้ว ผู้ป่วยได้รับการรักษาแตกต่างกันโดยการสุ่มอย่างง่ายจากกลุ่มตัวอย่าง แบ่งเป็น 3 กลุ่ม คือ กลุ่มที่ผ่าตัดเปิดเหงือกร่วมกับการใช้กาวไฟบริน และการผ่าตัดเปิดเหงือกร่วมกับการใช้กาวไฟบรินและกระดูกปลูกถ่ายเป็นกลุ่มทดลอง ส่วนกลุ่มที่ผ่าตัดเปิดเหงือกเพื่อทำความสะอาดอย่างเดียวเป็นกลุ่มควบคุม ทำการนัดผู้ป่วยมาขูดหินปูนและขัดฟันเพื่อควบคุมแผ่นคราบจุลินทรีย์เมื่อครบ 1,2,3 และ 6 เดือน วัดผลทางคลินิกโดย วัดระดับการยึดติดของอวัยวะปริทันต์ ระดับร่องลึกปริทันต์ ดัชนีจุดเลือดออก และดัชนีคราบจุลินทรีย์ในเดือนที่ 0,3 และ 6 ด้วย ฟลอริดาโพรบและดิสก์โพรบ วิเคราะห์ภาพถ่ายรังสีในเดือนที่ 6 ผลการวิจัยพบว่า ทุกกลุ่มการรักษาสามารถทำให้ลักษณะทางคลินิกดีขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการรักษา โดยผลการรักษาเดือนที่ 6 พบว่า กลุ่มทดลองที่ใช้กาวไฟบริน และกลุ่มที่ใช้กาวไฟบรินกับกระดูกปลูกถ่ายและกลุ่มควบคุม สามารถลดความลึกของร่องลึกปริทันต์ได้ 2.5, 2.95 และ 2.3 มิลลิเมตร ซึ่งมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) และเพิ่มระดับการยึดติดของอวัยวะปริทันต์ได้ 0.72, 1.55 และ 0.79 มิลลิเมตร ตามลำดับ โดยพบว่าเฉพาะกลุ่มที่ใช้กาวไฟบรินกับกระดูกปลูกถ่ายที่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการรักษา เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มการรักษาไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&gt;0.05) แต่จะพบว่าภาพถ่ายรังสีของกลุ่มทดลองทั้งสอง มีแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของระดับกระดูกที่ดีขึ้น จากผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า การใช้กาวไฟบรินกับกระดูกปลูกถ่ายในการรักษาความวิการใต้สันกระดูกสามารถทำให้ลักษณะทางคลินิกดีขึ้น จึงอาจเป็นทางเลือกหนึ่งที่จะนำไปใช้เสริมการรักษาโรคปริทันต์อักเสบในผู้ใหญ่
DOI: 10.14457/cu.the.2001.507
title: การศึกษาเปรียบเทียบคุณสมบัติเชิงกลของปลอกโลหะรัดฟันชนิดที่มีการกัดผิวด้านในและปลอกโลหะรัดฟันชนิดที่ไม่มีการกัดผิวด้านใน

description: เปรียบเทียบคุณสมบัติเชิงกล ได้แก่ กำลังดึงวัสดุสูงสุด กำลังดึงประลัย ความเค้นคราก เปอร์เซ็นต์การยืดและพลังงานแตกหักของปลอกโลหะรัดฟันที่มีการกัดผิวด้านในกับปลอกโลหะรัดฟันที่ไม่มีการกัดผิวด้านในว่ามีความแตกต่างกันหรือไม่ โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นปลอกโลหะรัดฟันกรามล่าง ข้างขวาขนาดใหญ่ที่สุดซึ่งคัดเลือกมาจาก 2 บริษัทปลอกโลหะรัดฟันของบริษัทแรกเป็นชนิดที่ได้รับการกัดผิวด้วยแสงและชนิดที่ไม่ได้รับการกัดผิวด้วยแสง ปลอกโลหะรัดฟันของบริษัทที่สองเป็นชนิดที่ได้รับการเป่าทรายและชนิดที่ไม่ได้รับการเป่าทราย นำปลอกโลหะรัดฟันมาตัดออกแล้วรีดแบนด้วยเครื่องไฮโดรลิค เพรส (Hydrolic press) ด้วยแรง 10 นิวตัน จากนั้นจึงตัดเป็นรูปแบบมาตรฐานของการทดสอบแรงดึงด้วยเครื่องตัดไวร์คัท (Wire cut) ตรวจปลอกโลหะรัดฟันที่ตัดเป็นรูปแบบมาตรฐานแล้วภายใต้กล้องจุลทรรศน์เพื่อดูชิ้นงานไม่ให้เกิดการฉีกขาดก่อนที่จะนำมาทดสอบแรงดึง เลือกปลอกโลหะรัดฟันที่ไม่มีการฉีกขาดจำนวนกลุ่มละ 30 ชิ้น นำไปทดสอบแรงดึงด้วยเครื่องทดสอบแรงทั่วไป (Lloyd universal testing machine) เปรียบเทียบความแตกต่างคุณสมบัติเชิงกลของปลอกโลหะรัดฟันชนิดที่มีการกัดผิวด้านในกับชนิดที่ไม่มีการกัดผิวด้านในเฉพาะในบริษัทเดียวกันด้วยการใช้สถิติ t-test ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ผลการวิจัยพบว่า ปลอกโลหะรัดฟันชนิดที่ได้รับการกัดผิวด้วยแสงมีค่าเฉลี่ยกำลังดึงวัสดุสูงสุด (635.87 Mpa) ความเค้นคราก (290.40 Mpa) พลังงานแตกหัก (335.25 J/m3) และเปอร์เซ็นต์การยืด (61.85%) สูงกว่าปลอกโลหะรัดฟันชนิดที่ไม่ได้รับการกัดผิวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนปลอกโลหะรัดฟันชนิดที่ได้รับเป่าทรายมีพลังงานแตกหัก (231.60 J/m3) และเปอร์เซ็นต์การยืด (59.10%) น้อยกว่าปลอกโลหะรัดฟันชนิดที่ไม่ได้รับการเป่าทรายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงพื้นผิวด้านในของปลอกโลหะรัดฟันเพื่อทำให้เกิดการยึดติดกับซีเมนต์ได้มากขึ้นมีผลต่อคุณสมบัติเชิงกลบางประการ
DOI: 10.14457/cu.the.2001.508
title: การเปรียบเทียบทางคลินิกระหว่างการยึดติดของวัสดุเคลือบหลุมร่องฟันเมื่อทำความสะอาดผิวฟันโดยการแปรงฟันด้วยตนเองกับการทำความสะอาดเสริมด้วยเครื่องมือขัดฟันในฟันกรามถาวรซี่ที่หนึ่งของเด็กอายุ 7-8 ปี

description: การวิจัยทางคลินิกนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการยึดติดของวัสดุเคลือบหลุมร่องฟัน เมื่อทำความสะอาดผิวฟันด้วยวิธีการที่ต่างกันในฟันกรามถาวรซี่ที่หนึ่งของเด็กอายุ 7-8 ปี ทำการศึกษาภายในบุคคลเดียวกันโดย คัดเลือกตัวอย่างฟันกรามถาวรซี่ที่หนึ่งที่มีลักษณะตามข้อบ่งชี้ในการเคลือบหลุมร่องฟัน และอยู่ในขากรรไกรเดียวกันจำนวน 188 คู่ฟัน จากเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 และ 2 โรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานครจำนวน 6 โรงเรียน รวมทั้งสิ้น 123 คน จัดตัวอย่างเข้าศึกษาด้วยวิธีการสุ่มแบบบล็อก (Block randomization) โดยฟันข้างหนึ่งได้รับการทำความสะอาดผิวฟันโดยการแปรงฟันด้วยตนเอง ส่วนฟันอีกข้างทำความสะอาดเสริมด้วยการใช้เครื่องมือขัดฟันภายหลังการแปรงฟัน ติดตามผลการยึดติดของวัสดุภายหลังการเคลือบหลุมร่องฟันที่ระยะเวลา 6 และ 12 เดือน เมื่อสิ้นสุดการศึกษาคงเหลือจำนวนตัวอย่าง 158 คู่ฟัน วิเคราะห์ความแตกต่างการยึดติดของวัสดุระหว่างวิธีการทำความสะอาดทั้งสองวิธีด้วยสถิตินอนพาราเมตริกชนิดวิลคอกซัน ไซนน์ แรงค์ เทสต์ (Wilcoxon signed rank test) ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ผลการศึกษาพบว่าที่ระยะเวลา 6 เดือน ฟันที่ได้รับการทำความสะอาดผิวฟันโดยการแปรงฟันด้วยตนเอง มีอัตราการยึดติดของวัสดุเคลือบหลุมร่องฟันสมบูรณ์ทั้งซี่ฟันร้อยละ 90.9 และมีอัตราการยึดติดตามตำแหน่งหลุมร่องฟัน ร้อยละ 96.3 ต่ำกว่าฟันที่ได้รับการทำความสะอาดเสริมด้วยเครื่องมือขัดฟันที่มีอัตราการยึดติดร้อยละ 95.1 และ 98.1 ตามลำดับ แต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ขณะที่ระยะเวลา 12 เดือนพบว่า ฟันที่ได้รับการทำความสะอาดผิวฟันโดยการแปรงฟันด้วยตนเอง มีอัตราการยึดติดสมบูรณ์ทั้งซี่ฟันร้อยละ 79.7 และมีอัตราการยึดติดตามตำแหน่งหลุมร่องฟันร้อยละ 92.1 ต่ำกว่าฟันที่ได้รับการทำความสะอาดเสริมด้วยเครื่องมือขัดฟันที่มีอัตราการยึดติดร้อยละ 88.6 และ 95.4 ตามลำดับอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.020 และ p=0.035)
DOI: 10.14457/cu.the.2001.509
title: การศึกษาแรงกดฟันหน้าล่างของลวดโค้งรูปโค้งสปีกลับทางต่างชนิด

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อวัดขนาดแรงกดฟันหน้าล่าง และเปรียบเทียบแรงกดฟันหน้าล่างของลวดโค้งไนไทขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทาง (Ormco) และลวดโค้งทีเอ็มเอขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทาง (Ormco)โดยมีสมมุติฐานของการวิจัยว่าลวดโค้งไนไทขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทางและลวดโค้งทีเอ็มเอขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทาง มีขนาดแรงกดฟันหน้าล่างแตกต่างกัน กลุ่มตัวอย่างได้จากการสุ่มแบบไม่เฉพาะเจาะจงแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม คือ ลวดไนไทขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทาง (Ormco) ชนิดหน้าตัดกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.016 และ 0.018 นิ้ว ชนิดหน้าตัดเหลี่ยมขนาด 0.016x0.022 นิ้ว และลวดโค้งทีเอ็มเอขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทาง (Ormco) ชนิดหน้าตัดเหลี่ยมขนาด 0.016x0.022 นิ้ว กลุ่มละ 30 เส้น รวมทั้งหมด 120 เส้น นำมาวัดค่าแรงกดฟันหน้าล่างใช้เครื่องลอยด์ยูนิเวอร์แซลเทสติงมาชีน รุ่น LR 10K โดยจำลองลักษณะการใช้งานจริงในขากรรไกรล่างด้วยแบบจำลองขากรรไกรล่างที่ทำจากเรซินอะคริลิกชนิดบ่มตัวด้วยความร้อนและฟันปลอมที่ทำจากยางอีพอกซียี่ห้อ Major Dent ซี่ฟันตัดล่างซี่กลางและฟันกรามล่างซี่ที่หนึ่งซ้ายและขวา การให้แรงกดฟันหน้าล่างใช้กลไก "2 by 4" วัดแรงกดฟันหน้าล่างและแปลผลเป็นกราฟโหลด-ดีเฟล็กชัน จากนั้นทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของแรงกดฟันหน้าล่างของลวดโค้งไนไทและลวดโค้งทีเอ็มเอขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทางที่มีขนาดและลักษณะหน้าตัดต่างๆกัน ทำการวิเคราะห์ ความแปรปรวนทางเดียว (one way analysis of variance : ANOVA) ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 และถ้าผลวิเคราะห์แสดงความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ จึงทดสอบเป็นรายคู่ด้วยวิธีการของ Tukey test ที่ระดับ 0.05 โดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป SPSS เวอร์ชั่น 10.0.7ผลการวิจัยสรุปว่าค่าเฉลี่ยแรงกดฟันหน้าล่างของลวดโค้งไนไทขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทางชนิดหน้าตัดกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.016 และ 0.018 นิ้ว ชนิดหน้าตัดเหลี่ยมขนาด 0.016x0.022 นิ้ว และลวดโค้งทีเอ็มเอขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทางชนิดหน้าตัดเหลี่ยมขนาด 0.016x0.022 นิ้ว วัดที่ระนาบอ้างอิงและที่ความสูง 2, 4, 6 มม.เหนือระนาบอ้างอิงมีค่าเป็นช่วงดังนี้ 0.21-0.25, 0.29-0.35, 0.56-0.69 และ 0.40-0.65 นิวตัน ตามลำดับ ค่าเฉลี่ยแรงกดฟันหน้าล่างของลวดโค้งไนไทขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทางแต่ละชนิดและค่าเฉลี่ยแรงกดฟันหน้าล่างของลวดโค้งทีเอ็มเอขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทาง มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 โดยลวดโค้งไนไทขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทางชนิดหน้าตัดเหลี่ยมขนาด 0.016x0.022 นิ้ว มีค่าเฉลี่ยค่าแรงกดฟันหน้าล่างมากที่สุดที่ทุกระดับความสูงที่ศึกษารองลงมาได้แก่ ลวดโค้งทีเอ็มเอขึ้นรูปสำเร็จรูปสปีกลับทางชนิดหน้าตัดเหลี่ยมขนาด 0.016x0.022 นิ้ว ลวดโค้งไทไนขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทางชนิดหน้าตัดกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.018 และ 0.016 นิ้ว ตามลำดับ และค่าเฉลี่ยแรงกดฟันหน้าล่างที่วัดได้ในลวดชนิดเดียวกัน ที่ระดับความสูง 6,4,2 มม.เหนือระนาบอ้างอิง และที่ระนาบอ้างอิงมีค่าลดลงตามลำดับและมีค่าแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ยกเว้นในลวดโค้งไนไทขึ้นรูปสำเร็จรูปโค้งสปีกลับทางชนิดหน้าตัดกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.016 และ 0.018 นิ้ว ซึ่งไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของค่าเฉลี่ยแรงกดฟันหน้าล่างที่วัดได้ที่ระดับ 2 มม. เหนือระนาบอ้างอิงและที่ระนาบอ้างอิง
DOI: 10.14457/cu.the.2001.510
title: การเปลี่ยนแปลงของเนื้อเยื่ออ่อนใบหน้าทางด้านข้างในผู้ป่วยคนไทยที่มีความผิดปรกติของการสบฟันคลาสทรีโอเพนไบท์โดยวิธีการผ่าตัดเคลื่อนขากรรไกรล่างไปด้านหลัง

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงการเปลี่ยนแปลงของเนื้อเยื่ออ่อนใบหน้าทางด้านข้างภายหลังการผ่าตัดเลื่อนขากรรไกรล่างไปด้านหลังในผู้ป่วยคนไทยที่มีความผิดปกติของการสบฟันคลาสทรีโอเพนไบท์ โดยเน้นไปยังความแตกต่างระหว่างเพศในเรื่องอัตราส่วนการแปลงของเนื้อเยื่ออ่อนต่อเนื้อเยื่อแข็งและความหนาของเนื้อเยื่ออ่อนใบหน้าทางด้านข้าง กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยที่มีขากรรไกรล่างยื่นจำนวน 21 ราย (ชาย 14 ราย และหญิง 15 ราย) ผู้ป่วยทั้งหมดได้รับการผ่าตัดเลื่อนขากรรไกรล่างถอยหลังด้วยวิธีไบแลทเทอรอลแซกกิลทอลสปลิตออสทีโอโทมีและยึดขากรรไกรด้วยริจิดฟิกเซชัน ได้รับการถ่ายภาพรังสีกะโหลกศีรษะทางด้านข้างก่อนการผ่าตัดและ 1-43 เดือนหลังการผ่าตัด ข้อมูลจากการวัดนำมาใช้ในการคำนวณหาอัตราส่วนการเปลี่ยนแปลงของเนื้อเยื่ออ่อนต่อเนื้อเยื่อแข็งและความหนาของเนื้อเยื่ออ่อนใบหน้าทางด้านข้าง รวมถึงสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงของเนื้อเยื่ออ่อนกับเนื้อเยื่อแข็ง โดยแยกพิจารณาระหว่างเพศชายและเพศหญิง การวิจัยครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าไม่มีความแตกต่างระหว่างเพศในเรื่องอัตราส่วนการเปลี่ยนแปลงของเนื้อเยื่ออ่อนต่อเนื้อเยื่อแข็งและความหนาของเนื้อเยื่ออ่อนที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ภายหลังการผ่าตัดพบว่า ริมฝีปากล่าง ร่องใต้ริมฝีปากล่าง และเนื้อเยื่ออ่อนของคางเคลื่อนไปด้านหลังโดยสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงของเนื้อเยื่อแข็งข้างใต้ที่ระดับนัยสำคัญ 0.01 เหมือนกันทั้งในเพศหญิงและเพศชาย