cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2002.286
title: การปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นในชุมชนแออัดในเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปรับตัวและปัจจัยที่มีอิทธิพล ต่อการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นในชุมชนแออัดในเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ข้อมูลที่ใช้ศึกษาได้จากการสัมภาษณ์ด้วยแบบสอบถามกับผู้ย้ายถิ่นในชุมชน แออัดตัวอย่าง 5 ชุมชน จำนวน 500 ราย การศึกษาการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นครั้งนี้วัดจากความรู้สึกพึงพอใจของตัวผู้ ย้ายถิ่นต่อความต้องการด้านต่างๆ ในท้องถิ่นปลายทาง จากผลการศึกษาพบว่า ผู้ย้ายถิ่นปรับตัวในระดับค่อนข้างดี โดยผู้ย้ายถิ่นรู้สึกพึงพอใจมากที่สุดกับค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปทำงาน และรู้สึกพึงพอใจกับการยอมรับจากเพื่อนบ้านและเพื่อนที่ทำงาน แต่รู้สึกเฉยๆ กับความสัมพันธ์กับบุคคลอื่นนอกเหนือจากเพื่อนบ้านและเพื่อนที่ทำงาน ในขณะที่ผู้ย้ายถิ่นรู้สึกไม่พึงพอใจกับการมีส่วนร่วมในงานต่างๆ ของสมาชิกในชุมชน และรู้สึกไม่พึงพอใจมากที่สุดกับการมีส่วนร่วมในกิจกรรมพัฒนาชุมชน ผลการวิเคราะห์การถดถอยอย่างง่าย พบว่าตัวแปรอิสระที่มีอิทธิพลต่อการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ 0.05 ได้แก่ อายุเมื่อย้ายถิ่น ประสบการณ์การย้ายถิ่น และรายได้ ซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นกับตัวแปรอิสระแต่ละตัว เป็นไปตามสมมุติฐานที่ตั้งไว้ คือ อายุเมื่อย้ายถิ่น และประสบการณ์การย้ายถิ่นมีความสัมพันธ์ทางลบกับการปรับตัว ในขณะที่รายได้มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่น ส่วนผลการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุแบบปกติ พบว่ากลุ่มตัวแปรอิสระมีอิทธิพลต่อการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยตัวแปรอิสระทั้ง 12 ตัว ร่วมกันอธิบายการแปรผันของผู้ย้ายถิ่นได้ร้อยละ 5.9 และผลการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุแบบขั้นตอน พบว่ารายได้สามารถอธิบายการแปรผันของการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นได้ดีที่สุด คือ ร้อยละ 2.5 รองลงไปคือ ประสบการณ์การย้ายถิ่นซึ่งสามารถเพิ่มอำนาจการอธิบายการแปรผันของการปรับตัว ได้ร้อยละ 1.7 และการได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่นซึ่งสามารถเพิ่มอำนาจการอธิบายการแปร ผันของการปรับตัวได้ร้อยละ 0.8 ในขณะที่ตัวแปรอิสระตัวอื่นๆ ไม่สามารถเพิ่มอำนาจการอธิบายการแปรผันของการปรับตัวของผู้ย้ายถิ่นได้อย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2002.287
title: การทำงานบ้านของสามีในจังหวัดอุบลราชธานี

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงการทำงานบ้านของสามี และปัจจัยที่มีผลต่อการทำงานบ้านของสามี ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาได้ทำการเก็บรวบรวมโดยการสัมภาษณ์ชายไทยที่สมรสและอยู่อาศัยกับภรรยาในบ้านเดียวกันในจังหวัดอุบลราชธานี จำนวน 570 ตัวอย่าง การศึกษานี้นำเสนอข้อมูลในรูปตารางไขว้และทดสอบด้วยค่าไคสแควร์ และการวิเคราะห์จำแนกพหุ (MCA) ผลการศึกษา พบว่า สามีทำงานบ้านต่ำกว่าร้อยละ 50 และ 1 ใน 4 ของสามีที่เป็นตัวอย่างไม่ทำงานบ้านใดๆ เลย โดยงานบ้านที่สามีทำมากที่สุดคือ การซ่อมแซมบ้านเรือน รองลงมาคือการซ่อมแซมเครื่องเรือนและอุปกรณ์ต่างๆ และการทำความสะอาดนอกบริเวณบ้าน สำหรับปัจจัยที่มีอิทธิพลต่ออิทธิพลต่อการทำงานบ้านของสามี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และเป็นไปตามสมมติฐานคือ จำนวนสมาชิกในครัวเรือน ความแตกต่างด้านรายได้ของสามีกับภรรยา เขตที่อยู่อาศัย ประสบการณ์เรื่องการทำงานบ้านในอดีตของสามี และความแตกต่างด้านเวลาที่ทำงานนอกบ้านของสามีกับภรรยา และตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อการทำงานบ้านของสามีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติแต่ไม่เป็นไปตามสมมติฐาน คือ อาชีพของสามี ผลการวิเคราะห์การจำแนกพหุ พบว่า ตัวแปรในแบบจำลองสามารถอธิบายความผันแปรของระดับการทำงานบ้านของสามีได้ร้อยละ 13.7 และเมื่อควบคุมอิทธิพลของตัวแปรอื่นๆ แล้ว ตัวแปรที่สามารถอธิบายความผันแปรตัวแปรตามได้ดีที่สุด คือ ความแตกต่างด้านรายได้ของสามีกับภรรยา รองลงมาคือประสบการณ์เรื่องการทำงานบ้านในอดีตของสามี และอาชีพของสามี และจำนวนสมาชิกในครัวเรือน ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2002.288
title: ความต้องการศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาของนักเรียนอาชีวศึกษาในสถาบันสังกัดกรมอาชีวศึกษา ในจังหวัดพิษณุโลก

description: การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงความต้องการศึกษาต่อ และปัจจัยที่มี ผลต่อความต้องการศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาของนักเรียนอาชีวศึกษา ในสถาบันสังกัด กรมอาชีวศึกษาในจังหวัดพิษณุโลก โดยใช้แบบสอบถามในการเก็บข้อมูล กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาครั้งนี้ คือ นักเรียนอาชีวศึกษาในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 3 ปีการศึกษา 2544 ในวิทยาลัยเทคนิคพิษณุโลก วิทยาลัยพณิชการบึงพระ และวิทยาลัยอาชีวศึกษาจังหวัดพิษณุโลก รวมจำนวนกลุ่มตัวอย่าง 502 ราย ผลการศึกษา พบว่า นักเรียนร้อยละ 72.7 มีความต้องการศึกษาต่อในระดับ อุดมศึกษา การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระดับ 2 ตัวแปรโดยวิธีวิเคราะห์ด้วยตารางไขว้ พบว่า การมีพี่น้องที่ได้ศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา สถานภาพสมรสของผู้ปกครอง อาชีพของ ผู้ปกครอง การศึกษาของผู้ปกครอง รายได้ของผู้ปกครอง ระดับผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษา อิทธิพลของกลุ่มเพื่อน และการได้รับการสนับสนุนจากผู้ปกครองให้ศึกษาต่อมีความสัมพันธ์ กับความต้องการศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาของกลุ่มตัวอย่างอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติ ที่ระดับ 0.05 การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระดับหลายตัวแปรระหว่างความต้องการศึกษาต่อในระดับ อุดมศึกษากับตัวแปรอิสระทั้งหมดโดยวิธีวิเคราะห์การถดถอยโลจิสติกพบว่า ตัวแปรอิสระทั้งหมด11 ตัว สามารถอธิบายการแปรผันของความต้องการศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาได้ ร้อยละ 34.6 โดยที่รายได้ของผู้ปกครอง ระดับผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษา อิทธิพลของกลุ่มเพื่อน และการได้รับการสนับสนุนจากผู้ปกครองให้ศึกษาต่อ มีความสัมพันธ์กับความต้องการศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2001.230
title: พฤติกรรมการป้องกันโรคหัวใจขาดเลือดของประชากรกลุ่มเสี่ยง ในจังหวัดฉะเชิงเทรา

description: ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการป้องกัน โรคหัวใจขาดเลือดของประชากรกลุ่มเสี่ยง ในจังหวัดฉะเชิงเทรา เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ ตามแบบสอบถามกับผู้ที่มีอายุ 35-59 ปี ที่มีความดันโลหิตสูง จำนวน 416 คน ที่อาศัยอยู่ในอำเภอเมือง อำเภอบางปะกง และอำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา ผลการศึกษาพบว่าประชากรกลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ มีพฤติกรรมการป้องกันโรคหัวใจขาดเลือดในระดับปานกลาง การวิเคราะห์ค่าเฉลี่ยเลขคณิตในระดับสองตัวแปรพบว่า ตัวแปรอิสระทุกตัวมีความสัมพันธ์กับตัวแปรตาม เป็นไปตามสมมุติฐานที่ตั้งไว้ เมื่อนำปัจจัยทางประชากรและสังคมมาเป็นตัวแปรควบคุม พบว่าตัวแปรการรับรู้อุปสรรค เมื่อคุมด้วยปัจจัยทางประชากรและสังคมทีละตัว ยังคงมีความสัมพันธ์เป็นไปตามสมมุติฐานที่ตั้งไว้ ส่วนตัวแปรการรับรู้อื่นๆ เป็นไปตามสมมุติฐานบางกลุ่ม การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการป้องกัน โรคหัวใจขาดเลือดกับการรับรู้ภาวะคุกคาม การรับรู้ความคาดหวัง และสิ่งชักนำให้ปฏิบัติ โดยวิธีการวิเคราะห์การถดถอยอย่างง่าย พบว่ามีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.001 โดยการรับรู้ภาวะคุกคามสามารถอธิบายการผันแปร ของพฤติกรรมการป้องกันโรคได้ 12.0% การรับรู้ความคาดหวังอธิบายได้ 33.4% สิ่งชักนำให้ปฏิบัติอธิบายได้ 16.2% เมื่อนำปัจจัยด้านประชากรและสังคมมาศึกษาร่วมด้วย โดยการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุพบว่า การรับรู้ภาวะคุกคามร่วมกับปัจจัยด้านประชากรและสังคม สามารถอธิบายพฤติกรรมการป้องกันโรคหัวใจขาดเลือดได้ 25.6% การรับรู้ความคาดหวังอธิบายได้ 39.8% สิ่งชักนำให้ปฏิบัติอธิบายได้ 31.5%
DOI: 10.14457/cu.the.2001.231
title: ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการใช้ถุงยางอนามัยเพื่อป้องกันโรคเอดส์ของผู้ชายในจังหวัดพิษณุโลก

description: การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการใช้ถุงยางอนามัยเพื่อปัองกันโรคเอดส์ และศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการใช้ถุงยางอนามัย ประชากรในการศึกษา คือ ผู้ชายอายุระหว่าง 15-59 ปี ที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นที่จังหวัดพิษณุโลก การเลือกตัวอย่างใช้วิธีสุ่มแบบหลายขั้นตอน ได้จำนวนตัวอย่างทั้งสิ้น 585 คน การเก็บรวบรวมข้อมูลใช้วิธีสัมภาษณ์จากแบบสอบถาม ผลการศึกษา พบว่าผู้ตอบประมาณ 3 ใน 4 ใช้ถุงยางอนามัยทุกครั้งเวลามีเพศสัมพันธ์กับหญิงขายบริการ ส่วนกับเพื่อนหญิงหรือคนรัก พบว่าผู้ตอบประมาณ 2 ใน 5 ใช้ถูงยางอนามัยทุกครั้ง แต่ผู้ตอบเพียงส่วนน้อยหรือร้อยละ 4.4 ใช้ถุงยางอนามัยทุกครั้งกับภรรยา จากการวิเคราะห์ ความสัมพันธ์ระดับ 2 ตัวแปรด้วยตารางไขว้ พบว่า ปัจจัยภูมิหลังเกี่ยวกับอายุ สถานภาพสมรส การศึกษา อาชีพ รายได้ มีความสัมพันธ์ต่อการใช้ถุงยางอนามัยเพื่อป้องกันโรคเอดส์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ &lt;=0.05 ส่วนผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์แบบหลายตัวแปรด้วยการวิเคราะห์ถดถอยโลจิท แบบจำลองที่ 1 ศึกษาเฉพาะตัวแปรอิสระปัจจัยภาวะคุกคาม ปัจจัยความคาดหมายและปัจจัยชักนำให้เกิดการปฏิบัติ พบว่าไม่มีตัวแปรอิสระที่มีความสัมพันธ์กับการใช้ถุงยางอนามัยเพื่อป้องกันโรคเอดส์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยแบบจำลองที่ 1 สามารถอธิบายการแปรผันของการใช้ถุงยางอนามัยเพื่อป้องกันโรคเอดส์ได้ ร้อยละ 1.3 ส่วนแบบจำลองที่ 2 ศึกษาตัวแปรอิสระทุกตัวพร้อมกันกับการใช้ถุงยางอนามัยเพื่อป้องกันโรคเอดส์ พบว่าตัวแปรอิสระที่มีความสัมพันธ์กับการใช้ถุงยางอนามัยเพื่อป้องกันโรคเอดส์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ได้แก่ สถานภาพสมรส โดยแบบจำลองที่ 2 สามารถอธิบายการแปรผันของการใช้ถุงยางอนามัยเพื่อป้องกันโรคเอดส์ได้ ร้อยละ 24.0
DOI: 10.14457/cu.the.2001.232
title: ภาวะสุขภาพทางใจของผู้สูงอายุ

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างดัชนีที่ใช้วัดภาวะสุขภาพทางใจของ ผู้สูงอายุไทย และศึกษาปัจจัยทางประชากร เศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดล้อมและอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับภาวะสุขภาพทางใจของผู้สูงอายุไทย โดยใช้ข้อมูลจากโครงการวิจัยเรื่องครอบครัวและผู้สูงอายุ : ประชากรเอเชียในอนาคต (The Implications of Asia's Population Future for the Family and the Elderly) ดำเนินการสำรวจโดยวิทยาลัยประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2540 ตัวอย่างที่ศึกษาคือประชากรอายุ 60 ปี และมากกว่า จำนวน 328 ราย ดัชนีที่ใช้วัดภาวะสุขภาพทางใจในการศึกษาครั้งนี้ แบ่งออกเป็น 2 แบบคือ แบบที่รวมคะแนนข้อคำถามที่สะท้อนภาวะสุขภาพทางใจโดยไม่ถ่วงน้ำหนัก (Mental 1) และแบบที่รวมคะแนนโดยถ่วงน้ำหนัก (Mental 2) ตัวแปรที่นำมาใช้ในการสร้างดัชนีมี 13 ตัวแปร ได้แก่ (1) ความบ่อยครั้งของความรู้สึกไม่อยากกินอาหารหรือเบื่ออาหาร (2) ความบ่อยครั้งของการนอนไม่หลับ (3) ความบ่อยครั้งของความรู้สึกว่าตนเองเป็นภาระของคนอื่น (4) ความบ่อยครั้งของความรู้สึกกังวลกับสถานะทางการเงิน (5) ความบ่อยครั้งของความรู้สึกเศร้า (6) ความบ่อยครั้งของความรู้สึกกังวลหรือเศร้าที่บุตรไม่มีฐานะความเป็นอยู่ที่ ดีขึ้น (7) ความบ่อยครั้งของความรู้สึกไม่หายเศร้าเหงาหงอยถึงแม้ครอบครัวและเพื่อนจะ ช่วย (8) ปัญหาด้านความกดดันทางการเงิน (9) ปัญหาด้านความเครียดทางอารมณ์หรือทางใจ (10) ปัญหาด้านการเข้ากับสมาชิกในบ้าน (11) ระดับความพอใจในสภาพที่อยู่อาศัย (12) ระดับความพอใจในสถานะทางการเงิน และ (13) ระดับความรู้สึกว่าตนเองเป็นคนที่มีความสุข ทั้ง 2 ดัชนีได้ผ่านการทดสอบความน่าเชื่อถือ (reliability) และความเที่ยงตรง (validity) ว่าสามารถใช้ในการวัดได้ดีพอๆ กัน การศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะสุขภาพทางใจของผู้สูงอายุที่วัดจากทั้ง 2 ดัชนีใช้วิธีการวิเคราะห์จำแนกพหุ (Multiple Classification Analysis, MCA) จากปัจจัยอิสระทั้งหมด 12 ตัวแปรให้ผลความแตกต่างภาวะสุขภาพทางใจตามกลุ่มของปัจจัยแต่ละตัวไม่แตกต่าง กันมากนัก ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อภาวะสุขภาพทางใจของผู้สูงอายุอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติและ เป็นไปตามสมมุติฐาน ได้แก่ การมีหนี้สิน ภาวะสุขภาพทางกาย รายได้ และเพศ ตามลำดับ โดยผู้สูงอายุที่ไม่มีหนี้สินจะมีภาวะสุขภาพทางใจดีกว่าผู้ที่มีหนี้สิน ผู้ที่มีภาวะสุขภาพทางกายดีกว่าจะมีภาวะสุขภาพทางใจดีกว่าผู้สูงอายุที่มี ภาวะสุขภาพทางกายแย่กว่าผู้สูงอายุที่มีรายได้มากกว่าจะมีภาวะสุขภาพทางใจดี กว่าผู้ที่มีรายได้ต่ำกว่า ผู้สูงอายุเพศชายมีภาวะสุขภาพทางใจดีกว่าผู้สูงอายุเพศหญิง ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์สอดคล้องกับสมมติฐานที่ตั้งไว้ แต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติได้แก่ สถานภาพสมรส การเป็นหัวหน้าครอบครัวและแบบของการอยู่อาศัย ส่วนปัจจัยที่ไม่มีความสัมพันธ์ตามสมมติฐานที่ตั้งไว้และไม่มีนัยสำคัญทางสถิติได้แก่ อายุ สถานภาพการทำงาน จำนวนสมาชิกในครัวเรือน ความบ่อยครั้งที่ได้รับการติดต่อจากบุตร และเขตที่อยู่อาศัย ด้านความสามารถในการอธิบายความผันแปรของคะแนนภาวะสุขภาพทางใจของผู้สูงอายุ พบว่าปัจจัยทางเศรษฐกิจทุกตัวรวมกันสามารถอธิบายความผันแปรได้ีดีที่สุด คืออยู่ระหว่างร้อยละ 15-ร้อยละ 17 ในขณะที่เมื่อปัจจัยอิสระทุกตัวรวมกันสามารถอธิบายความผันแปรของคะแนนภาวะสุขภาพทางใจได้ีร้อยละ 27
DOI: 10.14457/cu.the.2001.233
title: ปัจจัยที่มีผลต่อการใช้เวลาของมารดาในการดูแลบุตรก่อนปฐมวัยในเขตกรุงเทพมหานคร

description: ศึกษาการใช้เวลาของมารดาในการดูแลบุตรและปัจจัยที่มีผลต่อการใช้เวลาของ มารดา ในการดูแลบุตรก่อนปฐมวัยในเขตกรุงเทพมหานคร เก็บรวมรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์มารดาของเด็กก่อนปฐมวัย ที่ศึกษาในระดับชั้นอนุบาลปีที่ 1 ของโรงเรียนในสังกัดภาครัฐและภาคเอกชนจำนวน 500 คน ด้วยแบบสอบถาม ผลการศึกษาการใช้เวลาของมารดาในการดูแลบุตรก่อนปฐมวัยในเขตกรุงเทพมหานคร พบว่ามาดาในเขตกรุงเทพมหานครให้เวลากับบุตรโดยเฉลี่ย 53.39 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ และเพื่อพิจารณาลักษณะการดูแลของมารดาพบว่า มารดายังคงมีลักษณะการดูแลที่เน้นการดูแลด้านร่างกาย การวิเคราะห์การถดถอยแบบพหุเพื่อแสดงปัจจัยที่มีผลต่อระยะเวลาในการดูแลบุตร ของมารดา พบว่าตัวแปรอิสระที่มีความสัมพันธ์กับระยะเวลาในการดูแลบุตร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ &lt;= 0.05 โดยมีทิศทางความสัมพันธ์ทางบวกคือ ลำดับที่ของบุตร และตัวแปรที่มีทิศทางความสัมพันธ์ทางลบ ได้แก่ การศึกษาของมารดา จำนวนชั่วโมงการทำงานของมารดา รายได้ของครอบครัว และประเภทของผู้ดูแลบุตร โดยตัวแปรทั้งหมดสามารถอธิบายความแปรปรวนของระยะเวลาในการดูแลบุตรได้ 6.53% สำหรับการวิเคราะห์ Multinomial logit regression เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อลักษณะการดูแล พบว่าตัวแปรอิสระที่มีความสัมพันธ์กับลักษณะการดูแล โดยมีทิศทางความสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ &lt;= 0.05 ได้แก่ อายุของมารดา การศึกษาของมารดา อาชีพของมารดา จำนวนสมาชิกอื่นที่เป็นผู้ใหญ่ในครัวเรือน รายได้ของครอบครัว และผู้ดูแลบุตร โดยตัวแปรทั้งหมดสามารถอธิบายความแปรปรวนของลักษณะการดูแลได้ 6.50%
DOI: 10.14457/cu.the.2001.234
title: พฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้าของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในเขตเทศบาลนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาพฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้าและศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้าของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในเขตเทศบาลนครนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา โดยเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามจากนักเรียน จำนวน 597 ราย ผลการศึกษาพบว่า นักเรียนมีพฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้าอยู่ในระดับปานกลาง การวิเคราะห์การถดถอยแบบง่ายพบว่า ทัศนคติเกี่ยวกับการประหยัดพลังงานไฟฟ้า การรับข่าวสารเกี่ยวกับการประหยัดพลังงานไฟฟ้าจากสื่อบุคคล และการรับข่าวสารเกี่ยวกับการประหยัดพลังงานไฟฟ้าจากสื่อมวลชนมีผลทางบวกต่อพฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนผลการวิเคราะห์การถดถอยแบบพหุพบว่า กลุ่มตัวแปรอิสระมีผลต่อตัวแปรตามอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยตัวแปรอิสระทั้ง 10 ตัวสามารถอธิบายการแปรผันของพฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้าได้ร้อยละ 12.9 และผลการวิเคราะห์การถดถอยแบบพหุขั้นตอนพบว่า ทัศนคติเกี่ยวกับการประหยัดพลังงานไฟฟ้าสามารถอธิบายการแปรผันของพฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้าได้ดีที่สุดคือร้อยละ 9.2 รองลงไปคือการรับข่าวสารเกี่ยวกับการประหยัดพลังงานไฟฟ้าจากสื่อบุคคล ซึ่งสามารถอธิบายได้เพิ่มขึ้นร้อยละ 2.5 ส่วนตัวแปรอิสระตัวอื่นๆ ไม่ได้เพิ่มอำนาจในการอธิบายการแปรผันของพฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2001.235
title: ปัจจัยที่มีผลต่อความตั้งใจย้ายถิ่นออกจากชุมชนแออัดในเขตปริมณฑล และในส่วนภูมิภาค

description: วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือ เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความตั้งใจย้ายถิ่นออกจากชุมชนแออัดในเขตปริมณฑลและชุมชนแออัดในส่วนภูมิภาค และเพื่อเปรียบเทียบปัจจัยที่มีผลต่อความตั้งใจย้ายถิ่นออกจากชุมชนแออัดในเขตปริมณฑลและชุมชนแออัดในส่วนภูมิภาค ข้อมูลที่ใช้มาจาก "โครงการสำรวจลักษณะทางประชากรและสังคมของชุมชนแออัดในปริมณฑลและภูมิภาค พ.ศ. 2541" ซึ่งดำเนินการโดยสำนักงานสถิติแห่งชาติ หน่วยตัวอย่างที่ศึกษาคือ ผู้ที่อาศัยอยู่ในชุมชนแออัดในเขตปริมาณฑลที่มีอายุ 15 ปีขึ้น จำนวน 4,713 ราย และผู้ที่อาศัยอยู่ในชุมชนแออัดในส่วนภูมิภาคที่มีอายุ 15 ปีขึ้นไป จำนวน 9,650 ราย การศึกษาครั้งนี้พบว่า 1 ใน 4 ของกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ที่ตั้งใจย้ายถิ่นออกจากชุมชนแออัดในเขตปริมณฑล ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์แบบหลายตัวแปรด้วยการถดถอยโลจิสติกแบบขั้นตอน พบว่าตัวแปรอิสระที่มีความสัมพันธ์กับความตั้งใจย้ายถิ่นออกจากชุมชนแออัด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยเรียงตามลำดับความสำคัญได้แก่ การมีกรรมสิทธิ์ในที่อยู่อาศัย ระยะเวลาที่อาศัยอยู่ในชุมชนแออัด การมีชื่อในทะเบียนบ้าน ความถาวรของที่อยู่อาศัย และอาชีพ โดยตัวแปรอิสระทั้ง 5 ตัวสามารถอธิบายการแปรผันของความตั้งใจย้ายถิ่นออกจากชุมชนแออัดได้ร้อยละ 12.9 สำหรับในส่วนภูมิภาคพบว่า 1 ใน 10 ของกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ที่ตั้งใจย้ายถิ่นออกจากชุมชนแออัด ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์แบบหลายตัวแปรด้วยการถดถอยโลจิสติกแบบขั้นตอน พบว่า ตัวแปรอิสระที่มีความสัมพันธ์กับความตั้งใจย้ายถิ่นออกจากชุมชนแออัด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยเรียงตามลำดับความสำคัญได้แก่ การมีชื่อในทะเบียนบ้าน ระยะเวลาที่อาศัยอยู่ในชุมชนแออัด ความสะดวกของสาธารณูปโภค การมีกรรมสิทธิ์ในที่อยู่อาศัย ความถาวรของที่อยู่อาศัย จำนวนสมาชิกในครัวเรือน และสถานภาพสมรส โดยตัวแปรอิสระทั้ง 7 ตัวสามารถอธิบายการแปรผันของความตั้งใจย้ายถิ่นออกจากชุมชนแออัดได้ร้อยละ 7.8
DOI: 10.14457/cu.the.2000.100
title: ความคิดเห็นของหัวหน้าครัวเรือนเกี่ยวกับการตั้งโรงงานอุตสาหกรรมในบริเวณใกล้ หรือภายในชุมชนที่อยู่อาศัย

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางประชากรเศรษฐกิจ สังคม และปัจจัยทางด้านสภาพแวดล้อมของหัวหน้าครัวเรือนตัวอย่างกับความคิดเห็นต่อการตั้งโรงงานอุตสาหกรรมในชุมชนที่อยู่อาศัยของเขาเหล่านั้น ข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์ครั้งนี้ ได้รับความอนุเคราะห์จากวิทยาลัยประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ให้ใช้ข้อมูลของโครงการศึกษาเพื่อจัดทำแผนปฏิบัติและจัดลำดับความสำคัญการลงทุนเพื่อแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อม จังหวัดเพชรบุรี พ.ศ. 2538 จำนวน 868 ตัวอย่าง นอกจากนี้ยังได้รวบรวมแนวคิดและทฤษฎีต่างๆ เพื่อเป็นแนวทางในการวิเคราะห์ครั้งนี้รวมทั้งจัดทำแบบจำลองแนวคิดในการศึกษาไว้ด้วย ผลการศึกษาพบประเด็นที่น่าสนใจคือ หัวหน้าครัวเรือนส่วนใหญ่มีความคิดเห็นว่า การมีโรงงานอุตสาหกรรมมาตั้งในชุมชนน่าจะเป็นผลดีต่อชุมชนมากกว่าจะเป็นผลเสียต่อชุมชนโดยเฉพาะประชากรในกลุ่มผู้ที่มีรายได้น้อย แนวโน้มของสถิติข้อมูล แสดงให้เห็นว่า มีความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระกับตัวแปรตามที่ได้สร้างไว้เพื่อการวิเคราะห์ครั้งนี้ แต่ทั้งนี้ก็มีระดับของความสัมพันธ์มากน้อยแตกต่างกันไป ตามลักษณะของตัวแปร และเมื่อทดสอบความแตกต่างระหว่างกลุ่มด้วยไคสแควร์ พบว่า อาชีพ การศึกษา รายได้ เขตที่พักอาศัย ความร่วมมือในการแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อม และพื้นที่ชายฝั่งหรือพื้นที่ตอนใน เป็นตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับความคิดเห็นต่อการตั้งโรงงานอุตสาหกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ เท่ากับหรือต่ำกว่า 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2000.101
title: ปัจจัยที่มีผลต่อการปรับตัวของแรงงานผู้ย้ายถิ่นข้ามชาติชาวพม่า ในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย

description: ศึกษาการปรับตัวและปัจจัยที่มีผลต่อการปรับตัว ของแรงงานผู้ย้ายถิ่นข้ามชาติชาวพม่าในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์แรงงานผู้ผ้ายถิ่นข้ามชาติชาวพม่า จำนวน 570 คนที่อาศัยอยู่ในอำเภอแม่สายตั้งแต่ 2 ปีแต่ไม่เกิน 20 ปี ด้วยแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ผลการศึกษาการปรับตัวของแรงงานผู้ย้ายถิ่นข้ามชาติชาวพม่า ที่อาศัยอยู่ในอำเภอแม่สาย พบว่าแรงงานผู้ย้ายถิ่นข้ามชาติชาวพม่าปรับตัวได้ปานกลาง เมื่อแบ่งตามระยะเวลาที่อาศัยอยู่ในอำเภอแม่สาย 2-7 ปี 8-13 ปี และ 14-19 ปี พบว่า แรงงานผู้ย้ายถิ่นข้ามชาติชาวพม่า มีคะแนนการปรับตัวเพิ่มขึ้นตามระยะเวลาที่อาศัยอยู่ในอำเภอแม่สาย การวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุแบบขั้นตอน เพื่อแสดงปัจจัยที่มีผลต่อ การปรับตัวของแรงงานผู้ย้ายถิ่นข้ามชาติชาวพม่า พบว่าตัวแปรอิสระที่มีความสัมพันธ์กับ การปรับตัวของแรงงานผู้ย้ายถิ่นข้ามชาติชาวพม่า อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยเรียงตามลำดับความสำคัญได้แก่ อาชีพ ระยะเวลาที่อาศัยอยู่ในอำเภอแม่สาย รายได้ การศึกษา ประสบการณ์การย้ายถิ่น สถานภาพสมรส (หม้าย หย่า แยก และสมรสแต่ไม่ได้อยู่กับคู่สมรส) และการติดต่อกับบ้านเกิด โดยตัวแปรทั้งหมดสามารถอธิบายความแปรปรวนของการปรับตัวได้ร้อยละ 22.1
DOI: 10.14457/cu.the.2000.102
title: ความพึงพอใจในสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยของประชากรไทย

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความล้มพันธ์ระหว่างปัจจัยทางประชากร เศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อมของประชากรตัวอย่างกับระดับความพึงพอใจใสภาพแวดล้อม ที่อยู่อาศัยของตนในปัจจุบัน ข้อมูลที่นำมาใช้ในการวิเคราะห์ครั้งนี้ได้รับความอนุเคราะห์จากวิทยาลัยประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยให้ใช้ข้อมูลของโครงการสำรวจครอบครัวไทย ซึ่งเป็นการสำรวจประชากรในระดับประเทศทั้งเขตชนบทและเขตเมืองเมื่อปี พ.ศ.2537 จำนวน 3,237 ตัวอย่าง นอกจากนี้ยังได้รวบรวมแนวคิดและทฤษฎีต่างๆ เพื่อเป็นแนวทางในการวิเคราะห์รวมพังจัดทำแบบจำลองแนวคิดในการศึกษาไว้ด้วย ผลการศึกษาพบประเด็นที่น่าสนใจคือมีข้อมูลทางสถิติที่บ่งชี้อย่างชัดเจนว่าประชากรชายหญิงของประเทศไทยส่วนใหญ่ไม่ว่าจะอยู่ในเขตชนบทหรือเขตเมืองก็ตามมีความพึงพอใจกับสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยของตนในปัจจุบัน อย่างไรก็ตามก็ยังปรากฏความแตกต่างในระดับความพึงพอใจในแต่ละกลุ่มเช่นกัน ผลการศึกษาจากข้อมูลสถิติ แสดงให้เห็นว่ามีความล้มพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระบางตัว แปรกับระดับความพึงพอใจของประชากรตัวอย่างและเมื่อทดสอบความแตกต่างระหว่างกลุ่มด้วยค่าไคสแควร์พบว่าอายุ อาชีพ ระดับการศึกษา การมีกรรมสิทธิ์ในบ้านหรือที่ดิน ลักษณะของที่อยู่อาศัยปัญหาสิ่งแวดล้อมเช่น ปัญหานํ้าเสีย ปัญหาเสียงดัง ปัญหาขยะมูลฝอย ความรบกวนจากเพื่อนบ้านและระยะเวลาเดินทางจากบ้านถึงที่ทำงาน เป็นตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับระดับความพึงพอใจในสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับเท่ากับหรือตํ่ากว่า 0.05 เมื่อนำข้อมูลชุดนี้มาการวิเคราะห์ด้วยวิธีการจำแนกพหุ พบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อความพึง พอใจในสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติได้แก่ การมีกรรมสิทธิ์ในที่ดิน ปัญหาที่เกิดจากพฤติกรรมของเพื่อนบ้าน ปัญหานํ้าเสีย ปัญหาเสียงดังและปัญหาขยะมูลฝอย
DOI: 10.14457/cu.the.2000.103
title: การดูแลสุขภาพตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในจังหวัดนครราชสีมา

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการดูแลสุขภาพตนเองและปัจจัยที่มีผลต่อการดูแลสุขภาพตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ปีการศึกษา 2542 ในโรงเรียนสังกัดกองการมัธยม กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จังหวัดนครราชสีมา โดยมุ่งประเด็นการดูแลสุขภาพตนเอง 3 ด้าน คือ การปฏิบัติด้านสุขนิสัยประจำวัน การรับประทานอาหาร และการพักผ่อนและการออกกำลังกาย กลุ่มตัวอย่างได้จากการเลือกตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน โดยนักเรียนที่เป็นตัวอย่างมีจำนวนรวมทั้งสิ้น 562 คน การเก็บรวบรวมข้อมูลใช้แบบสอบถามและให้นักเรียนตอบแบบสอบถามด้วยตนเอง ผลการศึกษาพบว่า โดยทั่วไปนักเรียนมีการดูแลสุขภาพตนเองอยู่ในระดับปานกลางและผลการวิเคราะห์ถดถอยอย่างง่ายที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 พบว่า ทัศนคติด้านสุขภาพ ระดับการศึกษาของบิดา ระดับการศึกษาของมารดา รายได้ของครอบครัว การสนับสนุนจากผู้ปกครองในด้านสุขภาพ การสนับสนุนจากครูในด้านสุขภาพการสนับสนุนจากบุคลากรสาธารณสุขในด้านสุขภาพ การสนับสนุนจากเพื่อนในด้านสุขภาพ และการได้รับข่าวสารด้านสุขภาพจากสื่อมวลชน มีผลเชิงบวกในระดับต่ำต่อการดูแลสุขภาพตนเองและนักเรียนชายมีการดูแลสุขภาพตนเองดีกว่านักเรียนหญิง ส่วนผลการวิเคราะห์ถดถอยพหุแบบขั้นตอนที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .01 พบว่า การสนับสนุนจากผู้ปกครองในด้านสุขภาพสามารถอธิบายการดูแลสุขภาพตนเองได้มากที่สุด รองลงมาคือทัศนคติด้านสุขภาพและเพศ ส่วนระดับการศึกษาของมารดาและการสนับสนุนจากเพื่อนในด้านสุขภาพรวมกันแล้วอธิบายตัวแปรตามเพิ่มขึ้นได้น้อยมาก อย่างไรก็ตาม ตัวแปรอิสระทั้ง 5 ตัวนี้ร่วมอธิบายความแปรปรวนของการดูแลสุขภาพตนเองได้ประมาณร้อยละ 15 สรุปได้ว่า ผลการศึกษาสนับสนุนแนวคิดส่วนหนึ่งของ PRECEDE Framework ของ Green และคณะที่ว่า ปัจจัยนำ ปัจจัยเอื้อและปัจจัยเสริมมีอิทธิพลต่อการดูแลสุขภาพ ด้วยเหตุนี้การกระทำเป็นต้นว่าการส่งเสริมให้ผู้ปกครองใกล้ชิดกับเด็ก คอยดูแลเอาใจใส่บุตรและการปรับทัศนคติด้านสุขภาพของเด็กให้ถูกต้อง น่าจะทำให้เด็กดูแลสุขภาพด้วยตนเองจนเป็นปกติวิสัยและมีสุขภาพดีแบบยั่งยืนได้
DOI: 10.14457/cu.the.1999.167
title: ความตั้งใจที่จะใช้การคุมกำเนิดของสตรีโสดในภาคใต้

description: การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความตั้งใจที่จะใช้การคุมกำเนิดของสตรีโสดใน 3 ประเด็นคือ ความตั้งใจที่จะใช้การคุมกำเนิด เวลาที่คิดว่าควรเริ่มใช้การคุมกำเนิด และวิธีการคุมกำเนิดที่ตั้งใจจะใช้ตลอดจนศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านประชากร เศรษฐกิจ สังคม และปัจจัยอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับความตั้งใจที่จะใช้การคุมกำเนิดของสตรีโสด โดยใช้ข้อมูลจากการสำรวจเกี่ยวกับความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติด้านการวางแผนครอบครัวของประชากรภาคใต้ พ.ศ. 2537 ซึ่งดำเนินการโดยสำนักงานสถิติแห่งชาติ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ สตรีโสดอายุ 15-35 ปี และเป็นผู้ตอบคำถามด้วยตนเอง จำนวน 1423 ราย ผลการศึกษาภาพรวมของความตั้งใจที่จะใช้การคุมกำเนิดของสตรี พบว่า สตรีครึ่งหนึ่งยังไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องการคุมกำเนิด รองลงมาคือ สตรีที่ตั้งใจจะใช้การคุมกำเนิด และสตรีที่ตั้งใจจะไม่ใช้การคุมกำเนิด ในด้านเวลาที่คิดว่าควรเริ่มใช้การคุมกำเนิดพบว่า มีสัดส่วนใกล้เคียงกันระหว่างกลุ่มสตรีที่ยังไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้กับสตรีที่เห็นว่า ควรเริ่มใช้การคุมกำเนิดภายหลังการสมรส รองลงมาคือ กลุ่มสตรีที่เห็นว่า ควรเริ่มใช้การคุมกำเนิดภายหลังการมีบุตร 1 คน และภายหลังการมีบุตรแล้ว 2 คน สำหรับวิธีการคุมกำเนิดที่ตั้งใจจะใช้พบว่า มีสัดส่วนใกล้เคียงกันระหว่างกลุ่มสตรีที่ตั้งใจจะใช้ยาเม็ดและยาฉีดกับกลุ่มสตรีที่ยังไม่ได้คิดถึงวิธีการคุมกำเนิดที่ตั้งใจจะใช้ รองลงมาคือ กลุ่มที่ตั้งใจจะใช้การทำหมันหญิงและหมันชาย และวิธีการคุมกำเนิดแบบชั่วคราวอื่นๆ เมื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านประชากร เศรษฐกิจ สังคม และปัจจัยอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับความตั้งใจจะใช้การคุมกำเนิด พบว่า อายุ ศาสนา การศึกษา อาชีพ สถานภาพการทำงาน จำนวนวิธีการคุมกำเนิดที่รู้จัด จำนวนบุตรที่คิดว่าเหมาะสม จำนวนบุตรที่ต้องการ มีผลทำให้เกิดความแตกต่างในด้านความตั้งใจที่จะใช้การคุมกำเนิด เวลาที่คิดว่าควรจะเริ่มใช้การคุมกำเนิด และวิธีการคุมกำเนิดที่ตั้งใจจะใช้ส่วนเขตที่อยู่อาศัย พบว่า เป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดความแตกต่างในด้านความตั้งใจที่จะใช้การคุมกำเนิด และเวลาที่คิดว่าควรเริ่มใช้การคุมกำเนิด แต่เขตที่อยู่อาศัยไม่มีอิทธิพลต่อวิธีการคุมกำเนิดที่ตั้งใจจะใช้
DOI: 10.14457/cu.the.1999.168
title: พฤติกรรมอนามัยแม่ของสตรีไทยบนพื้นที่สูง
DOI: 10.14457/cu.the.1999.169
title: ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจย้ายถิ่นกลับภูมิลำเนาเดิมของผู้ย้ายถิ่นในกรุงเทพมหานคร
DOI: 10.6084/m9.figshare.16751713
title: Transmission of Yellow fever vaccine virus from breast feeding mothers to their infants: Reporting of YFV RNA Detection in Milk Specimens

description: Data presented as Excel sheet containing mother's name, age,address, vaccination date, number of births, their babies age and Lab results.<br>