cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2015.620
title: นาฏยลักษณ์ของนางโขน

description: วิทยานิพนธ์เรื่อง “นาฏยลักษณ์ของนางโขน” มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์นาฏยลักษณ์ของตัวนางในการแสดงโขนเรื่อง รามเกียรติ์ โดยมุ่งเน้นบทบาทนางโขนที่เป็นตัวเอกของเรื่องและของตอน รวมทั้งวิเคราะห์บริบททางสังคมที่มีส่วนเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับนาฏยลักษณ์ของตัวนางโขน โดยใช้แนวคิดเรื่องสตรีตามคัมภีร์มนูธรรมศาสตร์ของอินเดีย และทฤษฎีนาฏยศาสตร์ของพระภรตมุนี มาเป็นหลักในการวิเคราะห์เพื่อแสวงหานาฏยลักษณ์ของนางโขน ผู้วิจัยเลือกใช้วิธีดำเนินการวิจัยหลักได้แก่ การค้นคว้าข้อมูลเชิงเอกสาร การสัมภาษณ์ การเข้าร่วมสัมมนา และการอภิปรายเกี่ยวกับการแสดงโขน ที่จัดโดยกรมศิลปากรและหน่วยงานอื่นๆ การเข้ารับชมและการถ่ายทอดบทบาทนางโขนจากศิลปินต้นแบบ จากนั้นได้วิเคราะห์นาฏยลักษณ์ของนางโขนรวมทั้งนางโขนในบริบททางสังคมเป็นรูปเล่มวิทยานิพนธ์ และเผยแพร่ผลงานวิทยานิพนธ์ในรูปแบบของบทความวิจัยในวารสารระดับชาติ/นานาชาติ ผลการวิจัยพบว่า นางโขน หมายถึงบทบาทของเพศหญิงในการแสดงโขนเรื่อง รามเกียรติ์ของไทย ซึ่งได้อิทธิพลมาจากบทบาทของสตรีในรามายณะของอินเดีย แบ่งตามชาติกำเนิดได้เป็น 5 ประเภท ได้แก่ นางฟ้า นางมนุษย์ นางอมนุษย์ นางยักษ์ และนางลูกครึ่ง เมื่อพิจารณาจากปัจจัยจำนวน 5 ด้าน ได้แก่ รูปพรรณสัณฐาน บุคลิกภาพ ลีลาท่ารำ การแสดงอารมณ์ และพลังในการแสดง พบว่า สามารถแบ่งนาฏยลักษณ์ของนางโขนออกได้เป็น 3 กลุ่มได้แก่ กลุ่มนางโขนที่รำแบบนางมนุษย์ กลุ่มนางโขนที่รำแบบ นางมนุษย์และนางยักษ์ และกลุ่มนางโขนที่รำแบบนางมนุษย์และสัตว์ ซึ่งแต่ละกลุ่มใช้แม่ท่าและท่ารำทางด้านนาฏยศิลป์ไทยตามบทบาทในการดำเนินเรื่อง นาฏยลักษณ์ของนางโขนในปัจจุบันได้รับอิทธิพลจากนางละคร ด้วยเหตุแห่งการใช้ผู้หญิงแสดงบทบาทนางโขนแทนผู้ชายแบบดั้งเดิม รวมทั้งมีการบรรจุบทร้องและท่ารำตามแบบแผนละครเข้ามาผสมผสาน ทำให้นาฏยลักษณ์ของนางโขนมีความแตกต่างไปจากการแสดงโขนแบบโบราณ บริบททางสังคมที่ส่งอิทธิพลต่อการแสดงบทบาทนางโขนที่ชัดเจนที่สุดคือ จารีตประเพณีแห่งราชสำนักไทย เนื่องจากการแสดงโขนเป็นหนึ่งในเครื่องราชูปโภคของพระมหากษัตริย์ ซึ่งส่งอิทธิพลในด้านแบบแผนการแสดงที่เกี่ยวข้องกับบทบาทนางโขน ในด้านสัญลักษณ์แทนคุณธรรมจริยธรรม บทบาทนางโขนตัวสำคัญเป็นเครื่องสะท้อนความดี – ความชั่ว และคุณธรรมจริยธรรมที่ต้องการจะส่งสารให้ผู้ชมโขนได้ตระหนักผ่านสุนทรียรสในขณะชมการแสดงโขนไปพร้อมกัน
DOI: 10.14457/cu.the.2015.621
title: ดุษฎีนิพนธ์งานประพันธ์เพลง: เกตุเมือง วัดเจดีย์หลวง สำหรับเดี่ยวสเตเจียและวงดุริยางค์ซิมโฟนี

description: การผสมผสานการใช้เสียงสังเคราะห์จากเครื่องดนตรีอิเล็กโทนรุ่นสเตเจียกับเสียงจากวงซิมโฟนีออร์เคสตราเพื่อรังสรรค์ผลงานดนตรีที่สะท้อนตำนานเก่าแก่ของวัดเจดีย์หลวงวรวิหาร วัดเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองเชียงใหม่ ถือเป็นการสร้างงานต้นแบบทางดนตรีที่มีรูปแบบนวัตกรรมใหม่และเป็นงานสร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการที่นำเสนอรูปแบบการผสมสีสันเสียงดนตรีแบบ อิเล็กโทรอะคูสติกและ อะคูสติกสู่วงการวิชาการระดับชาติและนานาชาติ การใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่เข้ามาสนับสนุนงานสร้างสรรค์ดนตรี ถือว่ามีประโยชน์ต่องานประพันธ์ดนตรีของนักประพันธ์ในอนาคต การจำลองผลงานในจินตภาพผ่านโปรแกรมคอมพิวเตอร์ สามารถช่วยให้ผู้ประพันธ์สามารถฟังผลงานการสร้างสรรค์โดยองค์รวมเพื่อวิเคราะห์พัฒนารวมถึงการแก้ไขปัญหาในแต่ละขั้นตอนของการประพันธ์ได้ง่ายขึ้น หากเปรียบเทียบกับการเขียนโน้ตจากดนตรีในแบบดั้งเดิม ผู้วิจัยได้สร้างสรรค์บทเพลง ดุษฎีนิพนธ์งานประพันธ์เพลง: เกตุเมือง วัดเจดีย์หลวง สำหรับเดี่ยวสเตเจียและวงซิมโฟนีออร์เคสตราแบ่งออกเป็น 5 องก์ที่มีลักษณะการใช้สีสันเสียงต่างกันตามลักษณะการบรรเลง โดยเริ่มต้นการประพันธ์จากการสร้างแผนที่ความคิด จำลองดนตรีจากจินตภาพผ่านโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เขียนโน้ตเพลงแต่ละองก์ และออกแบบการแสดง ซึ่งการใช้เทคโนโลยีเข้ามามีบทบาทในการทำงาน นอกจากจะสามารถลดข้อผิดพลาดในการประพันธ์แล้ว ยังช่วยให้นักประพันธ์สามารถพัฒนาศักยภาพในการคิดต่อยอดได้อย่างมีขั้นตอน สามารถตรวจสอบความถูกต้องและฟังผลงานจากจินตภาพได้ตลอดระยะเวลาที่สร้างงาน อย่างไรก็ตาม การถ่ายทอดผลงานจากการบรรเลงบทเพลงด้วยอารมณ์บทเพลงที่เต็มเปี่ยม ยังคงเป็นหัวใจสำคัญในการที่จะสร้างสรรค์งานดนตรีที่ไพเราะงดงาม ยิ่งไปกว่านั้นการสร้างงานประพันธ์ที่เกี่ยวกับเรื่องราวตำนานพื้นบ้านล้านนา ยังถือเป็นการ อนุรักษ์ศิลปะวัฒนธรรมท้องถิ่นที่เป็นความภูมิใจของชาวเชียงใหม่ และผู้วิจัยคาดหวังที่จะให้งานวิจัยนี้จะได้มีการนำไปศึกษาพัฒนาต่อยอดได้ในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2015.622
title: นาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยในรูปแบบวรรณคดีจินตภาพ ชุดลิลิตพระลอ

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาเรื่อง นาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยในรูปแบบวรรณคดีจินตภาพชุดลิลิตพระลอ(thai contemporary dance in the imaginary literature ‘LilitPhraLo’ dance series) ของ นราพงศษ์ จรัสศรี เพื่อศึกษารูปแบบการแสดงและวิเคราะห์บริบททางสังคมที่เกี่ยวกับการแสดงนี้ ให้ได้มาซึ่งองค์ความรู้ที่จะเป็นแนวทางการศึกษาและการสร้างสรรค์ผลงานนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยต่อไปโดยการรวบรวมข้อมูลแบบปฐมภูมิ (Primary Data) เป็นข้อมูลที่ผู้วิจัยเก็บรวบรวม โดยตรงด้วยการสัมภาษณ์และสังเกตการณ์ และข้อมูลทุติยภูมิ (Secondary Data) เป็นข้อมูลผู้ที่ผ่านการเรียบเรียงไว้แล้ว เช่น ข้อมูลจากหนังสือ วิจัย บทความ เป็นต้น ผลการวิจัยพบว่ารูปแบบการแสดงประกอบด้วยบทการแสดง ดนตรีและเสียงประกอบการแสดง การแต่งกาย สถานที่ทำการแสดง แสงประกอบการแสดง นักแสดง อุปกรณ์ประกอบการแสดงลีลาท่าและการเคลื่อนไหว ตลอดจนกระบวนการสร้างสรรค์ของนราพงษ์ จรัสศรี ในการสร้างสรรค์นาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยในรูปแบบวรรณคดีจินตภาพชุดลิลิตพระลอ อันทำให้การแสดงสำเร็จลุล่วงด้วยดี การแสดงดังกล่าวนี้ได้มีบทบาทต่อสังคมหลายด้านโดยสอดคล้องกันที่สำคัญคือด้านนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยและด้านการศึกษาวรรณคดีเรื่องลิลิตพระลอ โดยสะท้อนให้เห็นว่านาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยรูปแบบวรรณคดีจินตภาพสามารถทำประโยชน์ให้กับการศึกษาที่เกี่ยวกับลิลิต คือพระลอโดยถ่ายทอดวรรณคดีที่เป็นตัวอักษรให้ปรากฎเป็นรูปธรรมจุดประกายให้เยาวชน นักเรียน หรือนักศึกษา เกิดความสนใจและเข้าใจในเนื้อหาของวรรณคดีลิลิตพระลอกระจ่างมากยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2015.623
title: การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์ ชุดทาส

description: วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มีวัตถุประสงค์คือ เพื่อสร้างสรรค์ผลงานทางด้านนาฏยศิลป์ และเพื่อค้นหาแนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงานทางด้านนาฏยศิลป์ ถือว่าเป็นงานวิจัยเชิงสร้างสรรค์และการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการวิจัยแบบ สหสาขาวิชาจากแนวคิดทางเรื่องทาส อุปาทาน 4 สัญญะวิทยา และศิลปกรรมศาสตร์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบเกณฑ์มาตรฐานศิลปิน แบบวิเคราะห์จากเอกสารและตำรา สื่ออิเล็กทรอนิกส์ที่เกี่ยวข้องกับงานนาฏยศิลป์ และ การสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ โดยนำข้อมูลที่ได้จากการศึกษามาวิเคราะห์ สังเคราะห์ สร้างสรรค์การแสดง และสรุปผล ผลการวิจัยพบว่า ในด้านการสร้างสรรค์ผลงานทางด้านนาฏยศิลป์เป็นการนำเรื่องราวของทาสเชิงเปรียบเทียบในสังคมปัจจุบันมาสร้างสรรค์เป็นงานสะท้อนสังคม โดยเป็นการแสดงสาระสำคัญของการยึดมั่นถือมั่นจากการเป็นทาสโดยนำเรื่องอุปาทาน 4 มาเป็นกรอบในการสร้างบทการแสดง สามารถจำแนกตามองค์ประกอบการแสดงได้ 8 องค์ประกอบ คือ 1) ด้านการออกแบบบทการแสดง สร้างสรรค์ขึ้นมาใหม่ภายใต้แนวความคิดจากทาสเชิงเปรียบเทียบในสังคมปัจจุบันโดยนำเรื่องอุปาทาน 4 ในพระพุทธศาสนามาเป็นกรอบในการสร้างบทการแสดง 2) ด้านการคัดเลือกนักแสดง มีความสามารถและมีทักษะในการสื่อสารบทและอารมณ์ของการแสดง 3) ด้านการออกแบบลีลานาฏยศิลป์ นำเสนอผ่านรูปแบบนาฏยศิลป์หลังสมัยใหม่ 4) ด้านการออกแบบเสียงใช้การเล่นดนตรีสด โดยคัดเลือกเครื่องดนตรีที่มีความเหมาะสมในการใช้เสียงความอารมณ์ความรู้สึกของบทการแสดง 5) ด้านการออกแบบอุปกรณ์ประกอบการแสดง นำเสนอผ่านแนวคิดสัญญะวิทยา และเข้าใจง่าย คือ นั่งร้าน (โครงเหล็กสี่เหลี่ยมสองชั้น) ธนบัตร เสื่อ ไพ่ ขวดสุรา ดอกดาวเรือง 6) ด้านการออกแบบพื้นที่การแสดง จัดการแสดงในพื้นที่แบบเปิดในลักษณะอื่นที่ไม่ใช่โรงละคร 7) ด้านการออกแบบแสง ใช้แนวคิดทฤษฎีสีมาช่วยในการถ่ายทอดเรื่องราว ความรู้สึก และลำดับเหตุการณ์ต่าง ๆ และ 8) ด้านการออกแบบเครื่องแต่งกาย ใช้การออกแบบบนพื้นฐานแนวคิดสภาพความเป็นจริง (realistic) คือการแต่งกายเสื้อผ้าสมัยปัจจุบัน นอกจากแนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงานนาฏยศิลป์ได้ให้ความสำคัญใน 7 ประเด็นคือ 1) แนวคิดเรื่องทาสตามหลักอุปาทาน 4 ในพระพุทธศาสนา 2) แนวคิดเรื่องประเด็นทางสังคม 3) แนวคิดเรื่องความคิดสร้างสรรค์ในการแสดงนาฏยศิลป์ 4) แนวคิดเรื่องการใช้สัญลักษณ์ในการแสดงนาฏยศิลป์ 5) แนวคิดเรื่องทฤษฎีด้านนาฏยศิลป์ ดุริยางคศิลป์ และทัศนศิลป์ 6) แนวคิดการแสดงที่สร้างสรรค์เพื่อเยาวชนรุ่นใหม่ และ 7) แนวคิดเรื่องหลักคุณธรรมและจริยธรรม ดังนั้นผลการวิจัยทั้งหมดนี้จึงมีความสอดคล้องและตรงตามวัตถุประสงค์ทุกประการ นอกจากนี้พบว่า จุดเด่นของการสร้างสรรค์ผลงาน การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์ ชุดทาส คือการแสดงตลก ได้จากแนวคิดการแสดงแบบตลกหลวง หรือ ตลกร้าย (บัฟฟูนส์) ละครเคียวเง็น และการแสดงจำอวด
DOI: 10.14457/cu.the.2015.624
title: การศึกษานาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย ชุดแต่งองค์ทรงเครื่อง

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาและวิเคราะห์รูปแบบการแสดง ตลอดจนเอกลักษณ์ความเป็นนาฏยศิลป์ไทยในการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยชุดแต่งองค์ทรงเครื่อง ของคณะนาฏกรรมนานาชาติเพื่อสันติภาพ ที่ส่งผลต่อบริบททางสังคม โดยการเก็บรวบรวมข้อมูลด้านเอกสาร (Review Data)และการเก็บรวบรวมข้อมูลภาคสนาม (Field Data) ผลการวิจัยพบว่ารูปแบบการแสดงประกอบด้วย บทการแสดง ลีลาและท่าทางการเคลื่อนไหว นักแสดง เครื่องแต่งกาย เพลงและดนตรีที่ใช้ในการแสดง ฉาก สถานที่ในการแสดง (เวที) อุปกรณ์ประกอบการแสดง เสียงที่ใช้ในการแสดง การแต่งหน้าและทำผม การคัดเลือกนักแสดง ตลอดจนการฝึกซ้อม ซึ่งปรากฏอยู่ใน แนวความคิดการสร้างสรรค์ผลงานและการกำกับการแสดงอย่างสร้างสรรค์ซึ่งมีประสิทธิภาพของศาสตราจารย์ ดร. นราพงษ์ จรัสศรี รวมไปถึงการนำนาฏยศิลป์ไทยมาแสดงร่วมกับนาฏยศิลป์สากล หรือกล่าวได้ว่าเป็นการนำเอกลักษณ์ความเป็นนาฏยศิลป์ไทยผนวกเข้ากับการแสดงนาฏยศิลป์สากลได้อย่างลงตัว การศึกษาครั้งนี้จะเป็นแนวทางในการศึกษา วิเคราะห์ และสร้างสรรค์ผลงานการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยที่สำคัญต่อไปในอนาคต ทั้งนี้ความสำคัญของการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยชุดแต่งองค์ทรงเครื่องยังส่งผลต่อบริบททางสังคมหลายด้าน ที่สำคัญที่สุดคือด้านสังคมและวัฒนธรรม ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรม และศิลปะแขนงต่างๆ อีกด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2015.625
title: การนำทฤษฎีว่าด้วยนิติกรรมทางปกครองที่อาจแยกฟ้องได้มาใช้ในการพิจารณาคดีปกครองของไทย

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาและวิเคราะห์เกี่ยวกับทฤษฎีว่าด้วยนิติกรรมทางปกครองที่อาจแยกฟ้องได้ซึ่งเป็นทฤษฎีกฎหมายที่เกี่ยวกับการฟ้องคดีเพื่อขอให้ศาลปกครองควบคุมและตรวจสอบความชอบด้วยกฎหมายของนิติกรรมทางปกครอง จากการศึกษาพบว่า ระบบกฎหมายปกครองในบางประเทศมีทฤษฎีที่เกี่ยวกับการฟ้องเพิกถอนนิติกรรมทางปกครองที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายซึ่งมีผลทำให้ศาลสามารถเข้าไปควบคุมและตรวจสอบนิติกรรมทางปกครองที่เกิดขึ้นในกระบวนการใดกระบวนการหนึ่งที่เกิดขึ้นก่อนการกระทำอื่นซึ่งไม่สามารถนำมาฟ้องร้องหรือไม่อยู่ภายใต้เขตอำนาจของศาลปกครองได้ ส่งผลให้ข้อพิพาทบางเรื่องซึ่งแต่เดิมไม่อาจนำมาฟ้องร้องหรือไม่อยู่ภายใต้เขตอำนาจของศาลปกครองกลายเป็นข้อพิพาทที่สามารถนำไปฟ้องร้องต่อศาลปกครองได้ ดังเช่นทฤษฎีว่าด้วยนิติกรรมทางปกครองที่อาจแยกฟ้องได้ในประเทศฝรั่งเศส หรือทฤษฎีการกระทำสองขั้นตอนในประเทศเยอรมนี ในระบบกฎหมายปกครองไทยได้มีการกล่าวถึงทฤษฎีว่าด้วยนิติกรรมทางปกครองที่อาจแยกฟ้องได้ไว้ในทางวิชาการเช่นกัน และยังเปิดโอกาสให้มีการฟ้องขอให้ศาลปกครองตรวจสอบความชอบด้วยกฎหมายและเพิกถอนนิติกรรมทางปกครองที่สามารถแยกออกจากสัญญาทางปกครองหรือการกระทำอื่น ๆ ได้ โดยผลการศึกษาแนวคำพิพากษาและคำสั่งศาลปกครองในคดีพิพาทบางประเภทนั้น ปรากฏว่า แม้ศาลจะไม่ได้มีการปรับใช้โดยอ้างอิงทฤษฎีดังกล่าวไว้ในคำวินิจฉัยอย่างชัดแจ้งก็ตาม แต่คำพิพากษาหรือคำสั่งในคดีปกครองหลายคดีก็แสดงให้เห็นว่า ศาลได้ยอมรับลักษณะและการยื่นฟ้องคดีอันมีมูลมาจากนิติกรรมทางปกครองที่สามารถแยกออกจากสัญญาทางปกครองหรือการกระทำอื่น ๆ รวมทั้งได้พิจารณาพิพากษาคดีโดยสอดคล้องและเป็นไปตามทฤษฎีว่าด้วยนิติกรรมทางปกครองที่อาจแยกฟ้องได้ ตลอดจนได้มีการพัฒนาทฤษฎีดังกล่าวในการพิจารณาพิพากษาคดีมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องสัญญาทางปกครอง การกระทำทางรัฐบาล รวมทั้งการบริหารงานบุคคล อย่างไรก็ตาม เนื่องจากไม่ปรากฏว่ามีการปรับใช้ทฤษฎีดังกล่าวโดยอ้างอิงหรือระบุไว้ในการวินิจฉัยคดีของศาลปกครองอย่างชัดแจ้งแต่ประการใด ประกอบกับคำวินิจฉัยของศาลปกครองที่ผ่านมาก็ยังมิได้เป็นไปในแนวทางเดียวกัน สภาวการณ์ดังกล่าวจึงทำให้ขาดความชัดเจนในการปรับใช้ทฤษฎีนี้ในการพิจารณาพิพากษาคดีของศาลปกครองไทย ดังนั้น ผู้เขียนจึงมีข้อเสนอแนะว่า ในคดีที่ศาลได้วินิจฉัยคดีตามทฤษฎีว่าด้วยนิติกรรมทางปกครองที่อาจแยกฟ้องได้ ศาลย่อมสามารถระบุถึงการนำทฤษฎีนี้มาปรับใช้โดยระบุไว้ชัดแจ้งในคำพิพากษาหรือคำสั่ง และศาลอาจคำนึงถึงหลักกฎหมายอื่นประกอบการปรับใช้ทฤษฎีดังกล่าวได้ อาทิ หลักความมั่นคงแห่งนิติฐานะ หลักการคุ้มครองประโยชน์สาธารณะ ซึ่งในประเด็นนี้ ที่ประชุมใหญ่ตุลาการในศาลปกครองสูงสุดอาจวางหลักในเรื่องดังกล่าวเพื่อให้แนวการวินิจฉัยของศาลเป็นไปในแนวทางเดียวกัน เพื่อให้ศาลสามารถควบคุมและตรวจสอบความชอบด้วยกฎหมายของนิติกรรมทางปกครอง ตลอดจนสามารถอำนวยความยุติธรรมได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2015.626
title: หลักการแข่งขันเสรีในมิติทางกฎหมายมหาชนทางเศรษฐกิจตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย : ศึกษากรณีรัฐวิสาหกิจ

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาหลักการแข่งขันเสรีในมิติกฎหมายมหาชนทางเศรษฐกิจที่ได้รับการรับรองในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ในขอบเขตที่รัฐเข้ามาเป็นผู้ประกอบการแข่งขันกับเอกชนในรูปของรัฐวิสาหกิจ ซึ่งโดยหลักการทางกฎหมายมหาชนทางเศรษฐกิจได้วางหลักการบังคับใช้หลักการแข่งขันเสรีในกรณีผู้ประกอบการภาครัฐกับผู้ประกอบการภาคเอกชนไว้ว่ารัฐจะไม่เข้าประกอบกิจการที่มีลักษณะแข่งขันกับประชาชน ยกเว้นมีเหตุจำเป็นเพื่อประโยชน์สาธารณะ แต่การเข้าไปประกอบกิจการทางเศรษฐกิจดังกล่าวต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขแห่งความเท่าเทียมและต้องไม่มีข้อกำหนดเอาเปรียบเอกชน จากการศึกษาพบว่าตั้งแต่ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534 จนถึงรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ได้บัญญัติรับรองหลักการแข่งขันเสรีไว้ในหมวดสิทธิและเสรีภาพของปวงชนชาวไทย โดยบัญญัติให้เป็นเสรีภาพในการแข่งขันโดยเสรีอย่างเป็นธรรม ถึงแม้ว่ารัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช 2557 ไม่บัญญัติรับรองเสรีภาพในการแข่งขันโดยเสรีอย่างธรรมไว้อย่างชัดเจนอย่างในรัฐธรรมนูญฉบับก่อน แต่หลักการแข่งขันเสรีก็ยังคงได้รับรองในระบบกฎหมายไทยในระดับพระราชบัญญัติ และการที่รัฐธรรมนูญบัญญัติห้ามมิให้รัฐแข่งขันกับภาคเอกชน เว้นแต่มีความจำเป็นเพื่อประโยชน์ในการรักษาความมั่นคงของรัฐ รักษาผลประโยชน์ส่วนรวม หรือการจัดให้มีสาธารณูปโภค โดยมิได้บัญญัติต่อไปว่ารัฐต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขความเท่าเทียมและเสมอภาคกับผู้ประกอบการภาคเอกชนนั้น ทำให้เกิดประเด็นปัญหาในทางกฎหมายว่ารัฐวิสาหกิจซึ่งถือเป็นเครื่องมือในการแทรกแซงทางเศรษฐกิจของรัฐต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขดังกล่าวหรือไม่ ประกอบกับพระราชบัญญัติการแข่งขันทางการค้า พ.ศ. 2542 มาตรา 4 (2) ที่ยกเว้นการบังคับใช้กับรัฐวิสาหกิจตามกฎหมายว่าด้วยวิธีการงบประมาณ โดยที่ไม่มีการแยกว่ารัฐวิสาหกิจนั้นจัดตั้งขึ้นตามกฎหมายมหาชนหรือตามกฎหมายเอกชน ทำให้รัฐวิสาหกิจที่จัดตั้งขึ้นตามกฎหมายเอกชนได้รับสิทธิพิเศษที่เหนือกว่าผู้ประกอบการภาคเอกชน อันเป็นการขัดต่อหลักการทางวิชาการ อย่างไรก็ตาม รัฐยังคงมีความจำเป็นที่ต้องเข้ามามีบทบาทในทางเศรษฐกิจ แต่กระนั้นการจัดทำบริการสาธารณะของรัฐวิสาหกิจบางกิจกรรมก็เป็นกิจกรรมที่ทำกันในทางธุรกิจ ดังนั้น ในการพิจารณาว่ารัฐวิสาหกิจใดที่ควรอยู่ภายใต้กฎหมายการแข่งขันทางการค้า นอกจากเกณฑ์ในเรื่องการจัดทำบริการสาธารณะหรือประโยชน์สาธารณะแล้ว ยังควรใช้เกณฑ์ความเป็นนิติบุคคลตามกฎหมายมหาชนและเอกชนเข้ามาเป็นเกณฑ์ในการพิจารณาด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2015.627
title: การเปลี่ยนผ่านจากการควบคุมมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมโดยรัฐ สู่การกำกับดูแลโดยภาคเอกชนมีส่วนร่วม

description: ปัจจุบันนี้การค้าขายสินค้าระหว่างประเทศขยายตัวอย่างรวดเร็ว กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับมาตรฐานสินค้าจึงเป็นกฎหมายสำคัญที่จะช่วยส่งเสริมให้ผู้ประกอบธุรกิจสามารถผลิตสินค้าได้ตามมาตรฐาน ช่วยลดต้นทุนและความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจ และยังช่วยให้ผู้บริโภคได้บริโภคสินค้าที่มีคุณภาพและปลอดภัย นอกจากนี้ กฎหมายมาตรฐานสินค้ายังช่วยส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ ทำให้สินค้าที่ผลิตตามมาตรฐานสินค้า ได้รับการยอมรับจากประเทศต่างๆ ส่งผลดีต่อการนำเข้าและส่งออกสินค้าอีกด้วย ในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ได้ทำการศึกษากฎหมายที่ควบคุมดูแลมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมของประเทศไทยทั้งสองฉบับ ได้แก่ พระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. 2511 และพระราชบัญญัติการมาตรฐานแห่งชาติ พ.ศ. 2551 เปรียบเทียบกับกฎหมายมาตรฐานสินค้าของประเทศแคนาดา ประเทศจีน และประเทศสิงคโปร์ในประเด็นเรื่องหลักทั่วไปของมาตรฐานสินค้า หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง การพัฒนามาตรฐานสินค้า และการตรวจสอบรับรอง เพื่อหาแนวทางในการปรับปรุงกฎหมายมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมของประเทศไทยให้สอดคล้องกับแนวทางสากล ผลการศึกษาพบว่า กฎหมายที่ควบคุมดูแลมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมของไทย ยังมีบทบัญญัติหลายประการที่ไม่เป็นไปในแนวทางสากล กล่าวคือ บทบัญญัติเรื่องความปลอดภัยของสินค้ายังไม่มีความชัดเจน การพัฒนามาตรฐานและการตรวจสอบรับรองอยู่ภายใต้การควบคุมของสำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐ ส่งผลให้เกิดความล่าช้าในการดำเนินการ และยังขาดความคล่องตัว ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับประเทศแคนาดาและประเทศสิงคโปร์จะพบว่า มีบทบัญญัติที่กำหนดให้สินค้าต้องปลอดภัยก่อนเข้าสู่ตลาด การพัฒนามาตรฐานสินค้าและการตรวจสอบรับรองดำเนินการโดยหน่วยงานที่ได้รับการรับรองระบบงานจากรัฐ โดยรัฐจะทำหน้าที่ในการกำกับดูแลหน่วยงานดังกล่าวเท่านั้น ส่งผลให้การดำเนินงานด้านมาตรฐานของประเทศแคนาดา และประเทศสิงคโปร์เป็นไปอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ ดังนั้น หากประเทศไทยสามารถเปลี่ยนผ่านจากการควบคุมมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมโดยรัฐ มาเป็นรูปแบบการกำกับดูแลโดยให้ภาคเอกชนที่ได้รับการรับรองระบบงานเข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนามาตรฐานและการตรวจสอบรับรอง ก็จะทำให้การดำเนินงานด้านมาตรฐานของไทยเป็นไปโดยมีประสิทธิภาพและสอดคล้องกับแนวทางสากลมากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2015.628
title: การรับรองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์แก่หญิงโสเภณีในประเทศไทย

description: ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เป็นสิทธิตามธรรมชาติที่ถูกยอมรับว่าติดตัวมนุษย์มาแต่กำเนิด มิอาจมีผู้ใด หรือสิ่งใดมาพรากศักดิ์ศรีดังกล่าวไปจากตัวมนุษย์ได้ และศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ยังถือเป็นหลักการที่มีคุณค่าสูงสุดตามรัฐธรรมนูญโดยถือว่าเป็นสารัตถะของสิทธิและเสรีภาพอันส่งผลให้การใช้สิทธิและเสรีภาพจะต้องอยู่ในกรอบของศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ประเทศไทยมีการบัญญัติรับรองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ครั้งแรกในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 และต่อมารัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ได้นำหลักการดังกล่าวมาบัญญัติไว้ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่ารัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยให้การรับรองและคุ้มครองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์แก่บุคคลทุกคน เหตุแห่งความแตกต่างในเรื่องใดๆไม่อาจยกขึ้นเป็นข้ออ้างให้บุคคลนั้นไร้ซึ่งศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ได้ ดังนั้นทุกภาคส่วนจะต้องให้ความเคารพและคุ้มครองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ด้วย อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันกลับพบว่าหญิงโสเภณีในประเทศไทย ในฐานะบุคคลหนึ่งเช่นเดียวกับบุคคลอื่นทั่วไปในรัฐกลับมิได้รับการรับรองหรือคุ้มครองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ดังกล่าวทั้งที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติรับรองหรือคุ้มครองให้ไว้ ก่อให้เกิดปัญหาการถูกลิดรอนศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์และการโดนดูถูกเหยียดหยามจากคนในสังคม ประกอบกับปัญหาการค้าประเวณีในสังคมไทยมีมาช้านาน รัฐพยายามแก้ไขปัญหาดังกล่าวมาทุกยุคทุกสมัยก็ไม่ปรากฏว่าปัญหาการค้าประเวณีหมดสิ้นหรือลดลงแต่อย่างใด ทั้งนี้เพราะสังคมมุ่งหมายในการปราบปรามหญิงโสเภณี (การค้าประเวณี) ให้หมดไปจากสังคมโดยการออกกฎหมายต่างๆ มาใช้บังคับและเอาผิดหญิงโสเภณี โดยมิได้คำนึงถึงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของหญิงโสเภณีที่ต้องถูกลิดรอนไป ไม่ว่าจะเป็นการถูกเลือกปฏิบัติการถูกลดคุณค่า และการถูกลิดรอนสิทธิบางประการจากเจ้าหน้าที่ของรัฐ ดังนั้นไม่ว่ารัฐจะมีรูปแบบวิธีการในการดูแลปัญหาการค้าประเวณีอย่างไร จะยอมรับให้เป็นอาชีพถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่ สิ่งที่รัฐควรคำนึงถึงคือ การกระทำดังกล่าวไม่ว่าจะเป็นการออกกฎหมายหรือการกระทำใดๆ จะต้องไม่เข้าข่ายเป็นการละเมิดศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของหญิงโสเภณี ไม่ว่าสถานะของหญิงนั้นจะเป็นเช่นไรก็ตาม
DOI: 10.14457/cu.the.2015.629
title: การกำหนดขอบเขตความผิดฐานทำสำเนามนุษย์

description: พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยเจริญพันธุ์ทางการแพทย์ พ.ศ. 2558 ได้กล่าวถึงเรื่องการทำสำเนามนุษย์ไว้โดยกำหนดห้ามมิให้ทำสำเนามนุษย์ ซึ่งตามมาตรา 38 แห่งพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวได้บัญญัติว่า “ห้ามมิให้ผู้ใดดำเนินการใดๆเพื่อมุ่งหมายให้เกิดมนุษย์ด้วยวิธีอื่นใดนอกเหนือจากการปฏิสนธิระหว่างอสุจิกับไข่”ผู้ฝ่าฝืนบทบัญญัติดังกล่าวจะต้องถูกจำคุกตั้งแต่ 3 ปี ถึง 10 ปี และ ถูกปรับเป็นจำนวนเงินตั้งแต่ 60,000 บาท ถึง 200,000 บาท ทั้งนี้ตามมาตรา 53 แห่งพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าว เมื่อพิจารณาถึงเรื่องการทำสำเนามนุษย์ตามพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวนั้นจะพบว่ายังขาดการบัญญัติคำนิยามศัพท์ การกระทำต่างๆที่ เข้าลักษณะการกระทำความผิดเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว ข้อยกเว้นและเงื่อนไขสำหรับการอนุญาตให้ทำสำเนามนุษย์ได้ รวมทั้งบทลงโทษที่ยังไม่มีความเหมาะสม จึงก่อให้เกิดปัญหาในเรื่องการตีความหมาย การนำกฎหมายมาบังคับใช้กับผู้กระทำความผิดและป้องกันไม่ให้ผู้กระทำความผิดหวนกลับมากระทำความผิดซ้ำอีก ซึ่งปัญหาเหล่านี้ล้วนเกิดจากบทบัญญัติกฎหมายเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าวของประเทศไทยที่ยังไม่มีความชัดเจนตรงกันข้ามกับต่างประเทศที่ได้บัญญัติกฎหมายและบทลงโทษเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าวไว้ครอบคลุมและชัดเจน วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสนอให้แยกบทบัญญัติกฎหมายเกี่ยวกับเรื่องการทำสำเนามนุษย์ออกจากพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยเจริญพันธุ์ทางการแพทย์ พ.ศ. 2558 โดยนำมาร่างเป็นพระราชบัญญัติใหม่ที่กำหนดขอบเขตเเละหลักการเกี่ยวกับเรื่องการทำสำเนามนุษย์โดยเฉพาะ เช่น การบัญญัติคำนิยามศัพท์ การกำหนดข้อห้าม ข้อยกเว้นและเงื่อนไขสำหรับการอนุญาตให้ทำสำเนามนุษย์ ตลอดจนบทลงโทษที่จะลงแก่ผู้กระทำผิด ให้มีความครอบคลุมและชัดเจนยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2015.630
title: ความจำเป็นในการมีสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติและวิธีการได้มาซึ่งสมาชิกสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงแนวคิด หลักการและเหตุผล ความเป็นมาและความสำคัญในการจัดตั้งองค์กรให้คำปรึกษาด้านเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ โดยวิเคราะห์แนวความคิด ความเป็นมา และการสรรหาสมาชิกขององค์กรที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติของต่างประเทศ ได้แก่ ประเทศฝรั่งเศส ประเทศเนเธอร์แลนด์ ประเทศอิตาลี ประเทศเกาหลีใต้ และประเทศเบลเยี่ยม เพื่อกำหนดรูปแบบโครงสร้างสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติที่เหมาะสมกับประเทศไทย จากการศึกษาพบว่า การจัดตั้งสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติของประเทศไทยที่ได้รับอิทธิพลมาจากการจัดตั้งสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อมของประเทศฝรั่งเศส แต่กลับไม่ประสบความสำเร็จเช่นเดียวกับประเทศฝรั่งเศสและประเทศอื่นๆ อันเนื่องมาจากภูมิหลัง ประวัติความเป็นมาของการจัดตั้งองค์กร ซึ่งพบว่าองค์กรสภาที่ปรึกษาในแถบประเทศยุโรป ได้เกิดขึ้นจากการรวมกลุ่มของผู้ใช้แรงงานในการต่อรองเรียกร้องความเป็นธรรมเกี่ยวกับผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ จนขยายตัวเป็นสภาที่เป็นตัวแทนของสาขาอาชีพทางด้านเศรษฐกิจและสังคมที่มีฐานะเป็นองค์กรภาคประชาสังคม ทำหน้าที่เสริมองค์กรรัฐสภาและวุฒิสภาซึ่งเป็นองค์กรทางการเมือง ขณะที่สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติของประเทศไทย การดำเนินงานขององค์กรไม่ได้ประสบความสำเร็จ โดยมีสาเหตุสำคัญ คือ กระบวนการสรรหาสมาชิกสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ซึ่งสมาชิกที่ได้รับการคัดเลือกเข้ามาเป็นตัวแทนของกลุ่ม ไม่ได้เป็นตัวแทนที่สะท้อนเจตจำนงของกลุ่มอย่างแท้จริง ทำให้การดำเนินงานขององค์กรไม่เกิดประสิทธิผล จนมีคำสั่งคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ฉบับที่ 107/2558 ให้สมาชิกสภาที่ปรึกษาฯ พ้นจากหน้าที่ ดังนั้น ผู้เขียนจึงมีความเห็นว่า ควรจัดตั้งสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติในฐานะเป็นองค์กรภาคประชาสังคม และควรกำหนดรูปแบบการสรรหาสมาชิกเพื่อให้ได้ตัวแทนที่เป็นกลุ่มสาขาหลักทางด้านเศรษฐกิจและสังคมอย่างแท้จริง
DOI: 10.14457/cu.the.2015.631
title: ความท้าทายในการใช้ความคุ้มกันของรัฐจากเขตอำนาจศาลและการบังคับคดีในกรณีการละเมิดกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศอย่างร้ายแรง: ศึกษาคำพิพากษาศาลยุติธรรมระหว่างประเทศในคดี Jurisdictional Immunities of the State (Germany v. Italy: Greece intervening)

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงข้อท้าทายในการใช้ความคุ้มกันของรัฐจากเขตอำนาจศาลและการบังคับคดีในกรณีการละเมิดกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศอย่างร้ายแรง ซึ่งโดยทั่วไปนั้นกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศเป็นกฎหมายที่กำหนดให้การคุ้มครองแก่ปัจเจกชนในบริบทของภาวะขัดกันทางอาวุธ ดังนั้น เมื่อใดก็ตามที่สิทธิของปัจเจกชนถูกละเมิด ปัจเจกชนเหล่านั้นมีสิทธิที่จะได้รับการเยียวยา อย่างไรก็ตาม สิทธิของปัจเจกชนในการอ้างสิทธิที่จะได้รับการเยียวยาต่อรัฐต่างประเทศในเขตอำนาจทางแพ่งของศาลภายในถูกจำกัดโดยการใช้หลักความคุ้มกันของรัฐ ยิ่งไปกว่านั้น ในคดี "Jurisdictional Immunities of the State" ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศได้วินิจฉัยยืนยันว่าหลักความคุ้มกันของรัฐได้รับสถานะเป็นกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศและรัฐต่างประเทศยังคงอุปโภคความคุ้มกันของรัฐได้แม้ว่าการละเมิดที่เกิดขึ้นจะเป็นการละเมิดกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศอย่างร้ายแรงก็ตาม จากการศึกษาพบว่า ในปัจจุบันยังไม่ปรากฏถึงตราสารระหว่างประเทศ แนวปฏิบัติของรัฐ หรือแนวคิดใดๆของพัฒนาการที่ชัดเจนภายใต้กฎหมายประเทศที่เกี่ยวข้องกับข้อยกเว้นในการใช้ความคุ้มกันของรัฐจากเขตอำนาจทางแพ่งของศาลภายใน อย่างไรก็ตาม จากการศึกษายังคงพบด้วยว่ายังมีทางเลือกอื่นภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ เช่น รัฐที่เกี่ยวข้องตกลงทำความตกลงเพื่อจัดตั้งกลไกพิเศษและมีประสิทธิภาพเพื่อให้การเยียวยา หรือรัฐสามารถปฏิบัติตาม “UN Basic Principle and Guidelines” เพื่อให้เป็นแนวทางในการเข้าถึงอย่างเท่าเทียมกันของปัจเจกชนในการเยียวยาที่มีประสิทธิภาพดังที่ได้ให้ไว้ภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ