cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2002.584
title: กำลังแรงยึดแบบเฉือนระหว่างเซโรเมอร์กับวัสดุบูรณะฟันเรซิน คอมโพสิตภายหลังการปรับปรุงพื้นผิวด้วยวิธีต่างๆ และเพิ่มการบ่มตัวด้วยความร้อน

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษากำลังแรงยึดแบบเฉือนระหว่างเซโรเมอร์ กับเรซิน คอมโพสิตภายหลังจากการปรับปรุงพื้นผิวในรูปแบบต่างๆ 3 ประเภท คือ การเป่าทราย การใช้กรดกัดพื้นผิวและการเคลือบพื้นผิว และทดสอบการให้ความร้อนภายหลังการยึดด้วยเรซิน คอมโพสิต โดยเตรียม Targis รูปดิสก์ (ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 9 มิลลิเมตร หนา 2 มิลลิเมตร) จำนวน 110 ชิ้น ในตอนที่ 1 ศึกษาการปรับปรุงพื้นผิวในรูปแบบต่างๆ โดยแบ่ง 8 กลุ่ม กลุ่มละ 10 ชิ้น ทำการปรับปรุงพื้นผิว 4 แบบ คือ แบบที่ 1) เป่าทรายด้วยผงอะลูมิเนียม อ็อกไซด์ ขนาดอนุภาค 50 ไมครอน แบบที่ 2) เป่าทรายและกรดฟอสฟอริกร้อยละ 37 โดยน้ำหนัก แบบที่ 3) เป่าทรายและสารซีเลน และแบบที่ 4) เป่าทราย กรดฟอสฟอริกร้อยละ 37 โดยน้ำหนักและสารซีเลน จากนั้นทำการยึดด้วยเรซิน คอมโพสิต โดยที่กลุ่มที่ 1-4 ทำการยึดด้วย Z 250 ในขณะที่กลุ่มที่ 5-8 ทำการยึดด้วย Tetric Ceram จากนั้นทดสอบกำลังแรงยึดแบบเฉือนด้วยเครื่องลอยด์ อินสตรูเมนต์ ความเร็วของหัวทดสอบ 0.75 มิลลิเมตรต่อนาที นำข้อมูลมาทดสอบทางสถิติด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว แล้วทำการเปรียบเทียบเชิงซ้อนแบบทูกีย์ โดยได้ผลการทดลองดังนี้คือ กลุ่มที่ 3 มีค่าเฉลี่ยของกำลังแรงยึดแบบเฉือนมากที่สุด คือ 6.7 +- 1.3 เมกะปาสคาล โดยที่กลุ่มที่ 1 กลุ่มที่ 3 และกลุ่มที่ 4 มีค่าเฉลี่ยของกำลังแรงยึดแบบเฉือนไม่แตกต่างกันที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ตอนที่ 2 ศึกษาผลของกำลังแรงยึดแบบเฉือนเมื่อบ่มด้วยความร้อน โดยสุ่มตัวอย่าง 30 ชิ้น และแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม (กลุ่มที่ 9-11) ทุกกลุ่มทำการปรับปรุงพื้นผิวและยึดด้วยเรซิน คอมโพสิตเหมือนกับกลุ่มที่ 3 จากนั้นบ่มด้วยความร้อนที่อุณหภูมิต่างๆกันเป็นเวลา 2 นาที คือ 41 46 และ 60 องศาเซลเซียสตามลำดับ ทำการทดสอบและวิเคราะห์ทางสถิติเหมือนตอนที่ 1 โดยได้ผลการทดลองดังนี้คือ กลุ่มที่ 11 มีค่าเฉลี่ยของกำลังแรงยึดแบบเฉือนมากที่สุด คือ 11.26 + 1.8 เมกะปาสคาล กลุ่มที่ 9 กลุ่มที่ 10 และกลุ่มที่ 11 มีค่าเฉลี่ยของกำลังแรงยึดแบบเฉือนแตกต่างกับกลุ่มที่ 3 ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 การวิจัยนี้มีข้อแนะนำในการยึด Targis ว่าการปรับสภาพผิวด้วยการเป่าทรายและการทาสารซีเลน เป็นวิธีการที่เหมาะสมและให้ประสิทธิภาพดีที่สุด และเมื่อเพิ่มการบ่มด้วยความร้อนที่อุณหภูมิคงที่ 41 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 2 นาที ภายหลังจากการยึดจะทำให้ค่าเฉลี่ยของกำลังแรงยึดแบบเฉือนเพิ่มขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2002.585
title: การเปลี่ยนแปลงความเข้มข้นของฟลูออไรด์ในเล็บหลังการได้รับยาเม็ดฟลูออไรด์

description: การศึกษาทางคลินิกนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความเข้มข้นของฟลูออไรด์ในเล็บ ของเด็ก ก่อนและหลังได้รับฟลูออไรด์เสริม โดยยาเม็ดโซเดียมฟลูออไรด์ ขนาด 0.5 มิลลิกรัมฟลูออไรด์ จะถูกจ่ายให้เด็กวันละ 1 เม็ด ตลอดช่วงระยะเวลา 3.5 เดือน เล็บในนิ้วชี้ นิ้วกลาง นิ้วนาง และนิ้วก้อยในมือข้างขวาของเด็กจำนวน 30 คน เป็นชาย 15 คน หญิง 15 คน อายุระหว่าง 5-6 ปี จะถูก ตัดทุกๆ 10 วัน และเก็บในถุงพลาสติกที่อุณหภูมิห้องจนกว่าจะนำมาใช้ เล็บที่ตัดในช่วงเวลาที่เลือก จะถูกทำความสะอาดด้วยน้ำปราศจากอิออน และวัดหาค่าความเข้มข้นของฟลูออไรด์ด้วยวิธี เอชเอ็มดีเอส-ดิฟฟิวชั่น ความเข้มข้นเฉลี่ยของฟลูออไรด์ที่พบในเล็บช่วงก่อนและหลังจากให้ฟลูออไรด์เสริมมีค่า เท่ากับ 1.527+-0.182 และ 1.649+-0.182 ส่วนในล้านส่วน ตามลำดับ ทำการวิเคราะห์ค่าความเข้มข้นของฟลูออไรด์โดยใช้สถิติชนิด Pair T- test พบว่า ปริมาณฟลูออไรด์ที่สะสมในเล็บของเด็กหลังจาก ได้รับฟลูออไรด์เสริมมีค่ามากกว่าปริมาณฟลูออไรด์ที่สะสมในเล็บของเด็กก่อนได้รับฟลูออไรด์เสริม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.2002.586
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความรุนแรงของโรคปริทันต์อักเสบกับระดับน้ำตาลในเลือดในผู้สูงอายุของพนักงานการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย

description: การศึกษาเชิงระบาดวิทยาครั้งนี้เพื่อทดสอบสมมติฐาน ความสัมพันธ์ของความรุนแรงของโรคปริทันต์อักเสบที่มีต่อค่าระดับน้ำตาลในเลือดที่สูงกว่ามาตรฐาน ในพนักงานผู้สูงอายุของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยจำนวน 2,278 คน (ช่วงอายุ 49-72 ปี) ที่เข้าร่วมในโครงการวิจัยการตายในประชากรไทย ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล กลุ่มตัวอย่างได้รับการซักประวัติ ตรวจร่างกาย ตรวจทางห้องปฏิบัติการ และตรวจสภาวะปริทันต์ โดยการสุ่มตรวจ 2 ส่วนของช่องปาก ประเมินสภาวะของโรคปริทันต์อักเสบจากร้อยละของคราบจุลินทรีย์ ความลึกของร่องลึกปริทันต์ ระดับการยึดเกาะของอวัยวะปริทันต์ และจัดกลุ่มความรุนแรงของโรคปริทันต์อักเสบตามการกระจายและความรุนแรงของความลึกร่องลึกปริทันต์ สำหรับค่าระดับน้ำตาลในเลือดที่สูงกว่ามาตรฐาน (&gt;126 มก./ดล.) จัดแบ่งกลุ่มตามหลักเกณฑ์ของสหพันธ์โรคเบาหวานแห่งประเทศสหรัฐอเมริกา ทำการวิเคราะห์ความสัมพันธ์กับค่าระดับน้ำตาลหลังอดอาหารและข้อมูลทางการแพทย์อื่น ๆ ผลการศึกษาพบว่า ร้อยละ 81.7 ของกลุ่มตัวอย่างเป็นโรคปริทันต์อักเสบ และจัดอยู่ในระดับรุนแรงร้อยละ 26.0 ในกลุ่มโรคปริทันต์อักเสบพบว่า มีค่าระดับน้ำตาลในเลือดสูงกว่ามาตรฐานร้อยละ 18.5 ในขณะที่กลุ่มที่ไม่เป็นโรคปริทันต์อักเสบพบว่า มีค่าระดับน้ำตาลในเลือดสูงกว่ามาตรฐานร้อยละ 11.0 จากการวิเคราะห์ทางสถิติพบว่า โรคปริทันต์อักเสบมีความสัมพันธ์กับค่าระดับน้ำตาลในเลือดที่สูงกว่ามาตรฐานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.001) และมีค่าอัตราเสี่ยงเท่ากับ 1.84 (95%CI=1.29-2.61) โดยเฉพาะในกลุ่มโรคปริทันต์อักเสบรุนแรงพบว่ามีแนวโน้มของร้อยละของผู้ที่มีระดับน้ำตาลในเลือดสูง และค่าเฉลี่ยของระดับน้ำตาลในเลือดสูงขึ้น(p&lt;0.05) และเมื่อควบคุมอิทธิพลจากตัวแปรศึกษาอื่น ๆ พบว่ากลุ่มที่เป็นโรคปริทันต์อักเสบมีความเสี่ยงต่อการมีระดับน้ำตาลในเลือดสูงกว่าค่ามาตรฐานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (OR=1.68, 95%CI=1.07-2.63) จากการวิเคราะห์สรุปได้ว่า โรคปริทันต์อักเสบมีความสัมพันธ์กับค่าระดับน้ำตาลในเลือดที่สูงกว่ามาตรฐานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยเฉพาะโรคปริทันต์อักเสบระดับรุนแรง และโรคปริทันต์อักเสบมีแนวโน้มของการเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อค่าระดับน้ำตาลสูงกว่ามาตรฐานหรือโรคเบาหวานในกลุ่มผู้สูงอายุ ทั้งนี้ควรมีการศึกษาไปข้างหน้าในระยะยาวต่อไป
DOI: 10.14457/cu.the.2002.587
title: การรั่วซึมในฟันรักษาคลองรากที่ได้รับการอุดด้วยซีเมนต์ที่มียูจินอล : ผลของการล้างด้วยสารชนิดต่างๆก่อนการยึดด้วยเรซินซีเมนต์

description: โดยทั่วไปในการใช้เรซินซีเมนต์ยึดเดือยฟันในคลองรากที่ได้รับการอุดด้วยวัสดุอุดคลองรากที่มียูจินอล ซึ่งจะมีการตกค้างของยูจินอลอยู่ภายในคลองรากฟัน จะทำให้เกิดโพลิเมอร์ไรเซชันของเรซินไม่สมบูรณ์ เกิดแรงยึดที่น้อยลง เกิดการรั่วซึมภายในคลองรากมากขึ้น ฉะนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องมีการล้างคลองรากฟันด้วยสารชนิดต่างๆที่สามารถลดยูจินอลที่ตกค้างภายในรากฟัน การศึกษานี้เพื่อเปรียบเทียบการรั่วซึมที่เกิดขึ้นทดสอบโดยการใช้สารซิลเวอร์ไนเทรต และเปรียบเทียบค่าความแข็งแรงพันธะเฉือนระหว่างเรซินซีเมนต์กับเนื้อฟัน หลังจากการล้างทำความสะอาดคลองรากด้วย น้ำเกลือ เอธิลแอลกอฮอล์ อะซีโตน กรดฟอสฟอริก และ อีดีทีเอ โดยการใช้ฟันรากเดียว จำนวน 164 ซี่ นำมาแบ่งกลุ่มการทดลองเป็น 3 ตอน ผลการทดลองพบว่า ตอนที่1 เปรียบเทียบการรั่วซึมที่บริเวณปลายรากฟันระหว่างอุดเต็มคลองราก กับกลุ่มที่ได้รับการใช้เครื่องมือลนไฟตัดวัสดุอุดคลองรากออก เหลือวัสดุอุดปลายราก 3 มิลลิเมตร ให้ค่าการรั่วซึมไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ P &gt;0.05 (T-test) ตอนที่ 2 เปรียบเทียบการรั่วซึมที่เกิดขึ้นภายในคลองรากฟันหลังจากการล้างคลองรากด้วยสารชนิดต่างๆ พบว่าค่าเฉลี่ยการรั่วซึมกลุ่มที่ใช้น้ำเกลือน้อยกว่าสารชนิดอื่นอย่างมีนัยสำคัญที่ P&lt; 0.05 (LSD test) ขณะที่ค่าเฉลี่ยการรั่วซึมระหว่างแอลกอฮอล์ อะซีโตน กรดฟอสฟอริก และ อีดีทีเอ ไม่มีความแตกต่างระหว่างกลุ่ม และตอนที่ 3 ทดสอบการรั่วซึมที่บริเวณปลายรากระหว่างเรซินซีเมนต์ (พานาเวีย เอฟ)กับเนื้อฟัน และการทดสอบค่าความแข็งแรงพันธะเฉือน หลังจากการล้างคลองรากด้วยสารชนิดต่างๆ พบว่าค่าเฉลี่ยการรั่วซึมที่บริเวณปลายรากจากการล้างด้วยสารชนิดต่างๆ ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ ส่วนระยะทางการรั่วซึมระหว่างเรซินซีเมนต์กับเนื้อฟัน พบว่าค่าเฉลี่ยการรั่วซึมของแอลกอฮอล์ กับ อะซีโตน ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ และค่าเฉลี่ยระยะทางการรั่วซึมน้อยกว่ากลุ่มที่ล้างด้วย อะซีโตน น้ำเกลือ กรดฟอสฟอริก และอีดีทีเอ ที่มีค่าไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ และการวัดค่าความแข็งแรงพันธะเฉือน พบว่ากลุ่มที่ล้างด้วยอะซีโตน และ อีดีทีเอ ให้ค่าความแข็งแรงพันธะเฉือนมากกว่ากลุ่มที่ล้างด้วยน้ำเกลืออย่างมีนัยสำคัญ และกลุ่มที่ล้างด้วยน้ำเกลือให้ค่าความแข็งแรงพันธะเฉือนมากกว่ากลุ่มที่ล้างด้วยแอลกอฮอล์ และกรดฟอสฟอริก อย่างมีนัยสำคัญ
DOI: 10.14457/cu.the.2002.588
title: การศึกษาเปรียบเทียบผลของวัสดุเอ็มทีเอกับวัสดุกลาสไอโอโนเมอร์ซีเมนต์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซินต่อเซลล์เพาะเลี้ยงจากเอ็นยึดปริทันต์ของมนุษย

description: การวิจัยนี้เป็นการศึกษาในห้องปฏิบัติการ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลของวัสดุเอ็มทีเอกับวัสดุกลาสไอโอโนเมอร์ซีเมนต์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซิน ต่อเซลล์เพาะเลี้ยงจากเอ็นยึดปริทันต์ของมนุษย์ โดยนำสารละลายสกัดของวัสดุทั้งสองชนิดที่มีอัตราส่วนความเข้มข้นของสารละลายสกัดของวัสดุต่ออาหารเลี้ยงเชื้อที่ปราศจากซีรัมเท่ากับ 1:0, 1:1, 1:2, 1:4 และ 1:8 ไปวัดอัตราการเพิ่มจำนวนเซลล์ด้วยวิธีการย้อมเซลล์ด้วยสีเมธิลีนบลูที่ระยะเวลา 48 และ 72 ชั่วโมง และวัดค่าการทำงานของเอนไซม์อัลคาไลน์ฟอสฟาเตสที่ระยะเวลา 24, 72 และ 120 ชั่วโมงผลการทดลองวัดอัตราการเพิ่มจำนวนเซลล์ พบว่าวัสดุกลาสไอโอโนเมอร์ซีเมนต์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซินในกลุ่มที่มีอัตราส่วนความเข้มข้นเท่ากับ 1:1, 1:2, 1:4 และ 1:8 มีผลทำให้เซลล์มีอัตราการเพิ่มจำนวนเซลล์สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมลบ ขณะที่ในวัสดุเอ็มทีเอพบว่าเฉพาะในกลุ่มที่มีอัตราส่วนความเข้มข้นเท่ากับ 1:8 ที่มีผลทำให้เซลล์มีอัตราการเพิ่มจำนวนเซลล์สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมลบ ส่วนผลการวัดค่าการทำงานของเอนไซม์อัลคาไลน์ฟอสฟาเตส พบว่าในวัสดุกลาสไอโอโนเมอร์ซีเมนต์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซินในทุกกลุ่มความเข้มข้น ทำให้ค่าการทำงานของเอนไซม์อัลคาไลน์ฟอสฟาเตสลดต่ำลงที่ระยะเวลา 72 และ 120 ชั่วโมง ส่วนในวัสดุเอ็มทีเอพบว่าในกลุ่มที่มีความเข้มข้น 1:8 ทำให้ค่าการทำงานของเอนไซม์อัลคาไลน์ฟอสฟาเตสลดต่ำลงที่ระยะเวลา 24, 72 และ 120 ชั่วโมง โดยสรุปพบว่าวัสดุกลาสไอโอโนเมอร์ซีเมนต์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซิน ทำให้เกิดการตอบสนองของเซลล์เอ็นยึดปริทันต์ของมนุษย์ในทางบวกมากกว่าวัสดุเอ็มทีเอ
DOI: 10.14457/cu.the.2002.589
title: ผลของการบูรณะด้วยเดือยและแกนด้วยวิธีต่างๆ ต่อการกระจายความเค้นในฟันซึ่งมีผนังคลองรากบาง : วิธีไฟไนต์เอลิเมนต์

description: ในทางคลินิกทันตแพทย์สามารถพบฟันที่มีผนังคลองรากฟันบางจากฟันผุลุกลามอย่างมากก่อนหรือหลังรักษารากฟัน ผุบริเวณขอบครอบฟัน หรือการเสียเนื้อฟันจากขั้นตอนการรื้อเดือยเก่าออก ซึ่งเป็นปัญหาต่อการพยากรณ์ความสำเร็จภายหลังการรักษา ต่อมาได้มีการนำเสนอวิธีต่างๆ ในการบูรณะฟันที่มีสภาพดังกล่าวในรูปแบบกรณีศึกษาโดยยังไม่มีข้อมูลแสดงผลการรักษาระยะยาว หรือวิธีการบูรณะที่เหมาะสมที่สุด ดังนั้นการวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อหาวิธีการบูรณะที่เหมาะสม โดยการเปรียบเทียบการกระจายความเค้นในเนื้อฟันและวัสดุบูรณะ ทำการวิเคราะห์การกระจายความเค้นด้วยวิธีไฟไนต์เอลิเมนต์ของฟันตัดซี่หน้ากลางบนซึ่งมีผนังคลองรากบางด้วยโปรแกรม MSC/Nastran for Windows เมื่อบูรณะด้วยวิธีที่แตกต่างกัน 10 วิธี โดยพิจารณาปัจจัยหลักสามประการได้แก่ การเสริมหรือไม่เสริมผนังคลองรากฟัน ชนิดของวัสดุที่ใช้เสริมผนัง (เรซินคอมโพสิตหรือกลาสไอโอโนเมอร์ผสมโลหะเงิน) และชนิดของเดือย (เดือยโลหะผสมทองชนิดที่สาม เดือยโลหะผสมนิเกิลโครเมียม เดือยสเตนเลสสตีล และเดือยเส้นใยคาร์บอน) กำหนดให้วัสดุทุกชนิดในแบบจำลองมีคุณสมบัติเชิงกลเหมือนกันในทุกๆ ส่วนของวัสดุ คุณสมบัติเหมือนกันทุกทิศทาง คุณสมบัติยืดหยุ่นเชิงเส้น และวัสดุมีการเชื่อมกันและส่งผ่านความเค้นถึงกันอย่างสมบูรณ์ ผลการศึกษาพบว่าการเสริมผนังคลองรากฟันช่วยให้เกิดการกระจายความเค้นได้ดีกว่าการไม่เสริม การเสริมด้วยเรซินคอมโพสิตช่วยให้เกิดการกระจายความเค้นได้ดีกว่าการเสริมด้วยกลาสไอโอโนเมอร์ผสมโลหะเงิน เดือยที่มีค่ามอดุลัสของสภาพยืดหยุ่นมากทำให้เกิดความเค้นสะสมสูงสุดมากกว่า แต่ทำให้เกิดความเค้นสะสมที่รากฟันส่วนต้นน้อยกว่าเดือยที่มีค่ามอดุลัสของสภาพยืดหยุ่นน้อย จากข้อสมมติของการทดลองข้างต้น การบูรณะโดยการเสริมผนังด้วยเรซินคอมโพสิตและใช้เดือยเส้นใยคาร์บอนน่าจะเป็นวิธีการที่เหมาะสมในการบูรณะฟันที่มีผนังคลองรากฟันบาง
DOI: 10.14457/cu.the.2002.590
title: ผลของกาวไพรเมอร์ต่อความแข็งแรงของแรงยึดเฉือนระหว่างเรซินซีเมนต์และโลหะหล่อผสม

description: ศึกษาผลของกาวไพรเมอร์ 6 ชนิด (เมตาฟาสต์ ซีสีด ทู โอเพคไพรเมอร์ วี ไพรเมอร์ เมทัลไทท์ เมทัลไพรเมอร์ ทู และอัลลอยไพรเมอร์ ) ต่อความแข็งแรงของแรงยึดเฉือนระหว่าง เรซินซีเมนต์ 2 ชนิด(พานาเวีย เอฟและซูเปอร์บอนด์ ซีแอนด์บี )และโลหะหล่อผสม 2 ชนิด(นิเกิล-โครเมียม- โมลิบดีนัม-เบอริลเลียม และทอง-พัลลาเดียม-เงิน-ทองแดง) โดยทำโลหะหล่อผสมแต่ละชนิดเป็นรูปทรง กระบอกจำนวน 100 คู่ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 7 และ 9 มิลลิเมตร หนา 2 มิลลิเมตร จากนั้นนำชิ้นโลหะ หล่อผสมเป่าทรายอะลูมินัมออกไซด์ขนาด 50 ไมครอน ทำความสะอาดด้วยเครื่องอัลตราโซนิค และยึดชิ้นงานด้วยเรซินซีเมนต์แต่ละชนิดร่วมกับการใช้และไม่ใช้กาวไพรเมอร์ หลังแช่ชิ้นงานในอ่างควบคุมอุณหภูมิที่ 37+-2 องศาเซลเซียส 24 ชั่วโมง นำมาทดสอบความแข็งแรงของแรงยึดเฉือนด้วยเครื่องทดสอบสากล โดยใช้ความเร็วหัวกด 0.5 มิลลิเมตรต่อนาที ผลการทดสอบพบว่าโลหะหล่อผสมนิเกิล-โครเมียม-โมลิบดีนัม-เบอริลเลียม กลุ่มที่ใช้พานาเวีย เอฟร่วมกับซีสีด ทู โอเพคไพรเมอร์มีค่าความแข็งแรงของแรงยึดเฉือนเฉลี่ยสูงสุด และแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญกับกลุ่มไม่ใช้กาวไพรเมอร์ กลุ่มที่ใช้ซูเปอร์บอนด์ ซีแอนด์บีร่วมกับเมตาฟาสต์มีค่าความแข็งแรงของแรงยึดเฉือนเฉลี่ยสูงสุด แต่ไม่แตกต่างจากกลุ่มที่ไม่ใช้กาวไพรเมอร์อย่างมีนัยสำคัญ ส่วนโลหะหล่อผสมทอง-พัลลาเดียม-เงิน-ทองแดง กลุ่มที่ใช้พานาเวีย เอฟร่วมกับเมทัลไพรเมอร์ ทู และซูเปอร์บอนด์ ซีแอนด์บีร่วมกับเมทัลไทท์ มีค่าความแข็งแรงของแรงยึดเฉือน เฉลี่ยสูงสุดและแตกต่างจากกลุ่มที่ไม่ใช้กาวไพรเมอร์อย่างมีนัยสำคัญ นำกลุ่มที่มีความแข็งแรงของแรงยึดเฉือนเฉลี่ยสูงสุดแยกตามชนิดเรซินซีเมนต์ และชนิดโลหะหล่อผสมมาเตรียมพื้นผิว และยึดชิ้นงานอีกครั้ง จากนั้นแช่ชิ้นงานในอ่างควบคุมอุณหภูมิที่ 37+-2 องศาเซลเซียส 24 ชั่วโมงก่อนแช่ชิ้นงานในอ่างน้ำอุณหภูมิ 4+-2 และ 55+-2 องศาเซลเซียส สลับกันอ่างละ 30 วินาที จำนวน 10,000 รอบ หลังการทำเทอร์โมไซคลิง พบว่าโลหะหล่อผสมนิเกิล-โครเมียม-โมลิบดีนัม-เบอริลเลียม กลุ่มพานาเวีย เอฟที่ไม่ใช้ กาวไพรเมอร์มีค่าความแข็งแรงของแรงยึดเฉือนเฉลี่ยน้อยกว่าอย่างมีนัยสำคัญกับความแข็งแรงของแรงยึดเฉือนเฉลี่ยก่อนการทำเทอร์โมไซคลิงเพียงกลุ่มเดียว ส่วนโลหะหล่อผสมทอง-พัลลาเดียม-เงิน-ทองแดง พบว่าทุกกลุ่มมีค่าความแข็งแรงของแรงยึดเฉือนเฉลี่ยน้อยกว่าความแข็งแรงของแรงยึดเฉือนเฉลี่ยก่อนทำเทอร์โมไซคลิงอย่างมีนัยสำคัญ ยกเว้นกลุ่มซูเปอร์บอนด์ ซีแอนด์บีที่ใช้ร่วมกับเมทัลไทท์
DOI: 10.14457/cu.the.2002.591
title: ผลของรูเปิดบนครอบฟันต่อการยึดเกาะของฟันปลอมบนรากเทียมที่ยึดด้วยซีเมนต์

description: วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษา ผลของรูเปิดบนครอบฟัน และชนิดของซีเมนต์ ต่อการยึดเกาะของฟันปลอมบนรากเทียมที่ยึดด้วยซีเมนต์ วัสดุและวิธีการวิจัย: ยึดรากเทียมระบบ Spline (Calcitek, Carlsbad, CA) ในแท่งเรซิน ที่ละคู่จำนวน 4 ชุด ขันตัวหลัก ไททาเนียมเข้ากับตัวรากเทียมด้วยประแจควบคุมแรงบิดที่ 28.2 นิวตัน-ซ.ม. สร้างครอบฟันด้วยโลหะผสมนิเกิลโครเมียม ยึดครอบฟันโดยใช้ซีเมนต์สามชนิดคือ HY-Bond(R) (ซิงก์ฟอสเฟตซีเมนต์), IRM(R) (ซิงค์ออกไซด์ยูจินอลซีเมนต์เสริมแรงอัด) และ Resiment(R) (เรซินซีเมนต์) นำไปทำเทอร์โมไซคลิง (Thermocycling) ที่อุณหภูมิ 5 ํC, อุณหภูมิห้อง และที่ 55 ํC ใช้เวลา 30 วินาทีในแต่ละอุณหภูมิ จำนวน 1500 รอบ นำไปทำ ไซคลิกโหลดดิง (Cyclic loading) ด้วยเครื่อง Dynamic UTM Instron กำหนดแรงกดต่ำสุดและสูงสุด ที่ 125 และ 290 นิวตัน ตามลำดับ ความถี่ 5 Hz. จำนวน 100,002 รอบ นำไปทดสอบการดึงด้วยเครื่อง UTM Instron ที่ความเร็วในการดึง 5 มม./นาที จนครอบฟันหลุด บันทึกค่าที่ได้ไว้เพื่อนำไปคำนวณหาค่าเฉลี่ยแรงดึงที่ทำให้ครอบฟันหลุด จากนั้นเจาะรูบนครอบฟันแล้วทำการทดสอบในลักษณะเดียวด้วยซีเมนต์ทั้งสามชนิด แล้วนำผลทั้งหมดไปวิเคราะห์หาความแตกต่างทางสถิติ ด้วย Mann-Whitney U Test ระดับความเชื่อมั่นที่ 95 % (p is less than or equal to 0.05) ผลการทดลอง: ค่าเฉลี่ยแรงดึงที่ทำให้ครอบฟันหลุดในแต่ละชนิดของซีเมนต์ (n=10) ดังนี้ เมื่อไม่มีการเจาะรูที่ตัวครอบฟัน เรียงจากมากไปน้อยตามชนิดของซีเมนต์ IRM(R),Resiment(R) และ HY-Bond(R) มีค่า 254.44 +- 63.33, 233.50 +- 70.72 และ 191.22 +- 64.24 นิวตัน ตามลำดับ เมื่อทำการเจาะรูบนตัวครอบฟัน เรียงจากมากไปน้อยตามชนิดของซีเมนต์ Resiment(R),IRM(R) และ HY-Bond(R) มีค่า 312.72 +- 85.78 , 236.30 +- 77.16 และ 152.67 +- 54.98 นิวตัน ตามลำดับ วิเคราะห์ความแตกต่างที่ละคู่ทางสถิติ ได้ผลดังนี้ ค่าเฉลี่ยของแรงดึงที่ทำให้ครอบฟันหลุดระหว่างการที่มีกับไม่มีรูเปิดบน ครอบฟันไม่มีความแตกต่างกันเมื่อยึดด้วย HY-Bond(R) และ IRM(R) แต่มีความแตกต่างกันเมื่อยึดด้วย Resiment(R) กรณีไม่มีรูเปิดบน ครอบฟัน ไม่มีความแตกต่างกันระหว่างซีเมนต์ทุกชนิด แต่ในกรณีมีรูเปิดบนครอบฟัน พบว่ามีความแตกต่างระหว่าง HY-Bond(R) กับ IRM(R) และมีความแตกต่างระหว่าง HY-Bond(R) กับ Resiment(R) แต่ไม่มีความแตกต่างระหว่าง IRM(R)กับ Resiment(R) สรุปผลวิจัย: รูเปิดบนครอบฟันมีผลต่อค่าการยึดเกาะของฟันปลอมเมื่อทำการยึดด้วย Resiment(R) แต่ไม่มีผลเมื่อทำการยึดด้วย HY-Bond(R) และ IRM(R) อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับความเชื่อมั่น 95% กรณีไม่มีรูเปิดบนครอบฟันพบว่าชนิดของซีเมนต์ไม่มีผลต่อการยึดเกาะของ ฟันปลอมบนรากเทียมที่ยึดด้วยซีเมนต์อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับความเชื่อมั่น 95% กรณีมีรูเปิดบนครอบฟันพบว่าชนิดของซีเมนต์ มีผลต่อการยึดเกาะของฟันปลอมบนรากเทียมที่ยึดด้วยซีเมนต์อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับความเชื่อมั่น 95%
DOI: 10.14457/cu.the.2002.592
title: การศึกษาเปรียบเทียบผลการวิเคราะห์ภาพรังสีกะโหลกศีรษะด้านข้างด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์กับการวิเคราะห์ด้วยมือ

description: วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาความแตกต่างของค่าระยะทางและค่ามุมที่วัดได้จากภาพรังสีกะโหลกศีรษะด้านข้าง ด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูปสำหรับวิเคราะห์ภาพรังสีกะโหลกศีรษะ 5 โปรแกรม เปรียบเทียบกับการวัดด้วยมือ ตามเกณฑ์ของ สไตเนอร์ และเกณฑ์ของ ริกเกทส์ เลือกกลุ่มตัวอย่างจากภาพรังสีกะโหลกศีรษะด้านข้างของผู้ป่วยที่มารับการรักษาทางทันตกรรมจัดฟัน ที่คณะทันตแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 32 คน อายุระหว่าง11-27 ปี(เฉลี่ย 16.06 ปี) ฟันอยู่ในระยะฟันแท้ ไม่มีฟันคุดหรือพยาธิสภาพมาบังทับรากฟันหน้าและฟันกรามแท้ซี่แรก นำภาพรังสีมาทำการลอกลายและกำหนดจุดอ้างอิงตามวิธีการวิเคราะห์ของโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป 5 โปรแกรมคือ 1.Dentofacial planner, 2.Quick-ceph image, 3.RMO's Jiffy Orthodontic Evaluation, 4.Compu-ceph, 5.OTP รวมทั้งวิเคราะห์ด้วยมือจากภาพลอกลาย ทำการวัดค่าระยะทางและค่ามุมตามเกณฑ์ของ สไตเนอร์ 9 ค่า และเกณฑ์ของ ริกเกทส์ 9 ค่า และทำการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตราฐานด้วยสถิติวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (One-way ANOVA) ที่ระดับนัยสำคัญเท่ากับ 0.05 เมื่อพบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทำการทดสอบความแตกต่างพหุคูณ(Multiple comparison tests) แบบ Post Hoc test ตามวิธี Tukey ผลการวิจัยพบความแตกต่างของค่า POG-NB(mm.)ของโปรแกรมJOEและค่า U6-PTV(mm.),L1-APO(deg.) และ Facial axis angle(deg.) ของโปรแกรม Compu-ceph ซึ่งมีเพียง 4 ค่าจากค่าตัวแปรที่ใช้ทั้งหมด18 ค่าทำให้สรุปได้ว่า โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูปทั้ง 5 โปรแกรม สามารถที่จะใช้ทดแทนการวิเคราะห์ด้วยมือได้ การเลือกใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ใดควรพิจารณาความเหมาะสมที่ใช้และควรศึกษาวิธีการขั้นตอนการใช้ของโปรแกรมโดยละเอียด รวมทั้งข้อจำกัดและคำนิยามที่แตกต่างของค่าตัวแปรของโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูปที่ใช้ ผู้ใช้ควรฝึกฝนเรียนรู้ทางด้านการวิเคราะห์ภาพรังสีกะโหลกศีรษะเป็นอย่างดี เพื่อลดความผิดพลาดคลาดเคลื่อนที่อาจเกิดขึ้นจากขั้นตอนการกำหนดจุดอ้างอิง (Landmark identification) เพื่อให้สามารถใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูปสำหรับวิเคราะห์ภาพรังสีกะโหลกศีรษะ ได้อย่างถูกต้อง
DOI: 10.14457/cu.the.2002.593
title: ผลจากการแปรงด้วยยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ต่อการปล่อยฟลูออไรด์ของวัสดุประเภทเรซินผสมฟลูออไรด์

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองในห้องปฏิบัติการ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการแปรงด้วยยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ (ยาสีฟันมีฟลูออไรด์ 1,000 ส่วนในล้านส่วน) ต่อการปล่อยฟลูออไรด์ของวัสดุประเภทเรซินผสมฟลูออไรด์ชนิดต่างๆ ได้แก่ เรซินเคลือบหลุมและร่องฟันผสมฟลูออไรด์ (Helioseal F และ UltraSeal XT plus) คอมโพเมอร์ความหนืดต่ำ (Dyract flow) และคอมโพสิตความหนืดต่ำ (Tetric flow) และใช้เรซินเคลือบหลุมและร่องฟันที่ไม่ผสมฟลูออไรด์ (Helioseal) เป็นวัสดุควบคุม ทดลองโดยเตรียมชิ้นตัวอย่างของวัสดุทั้ง 5 ชนิดๆ ละ 10 ชิ้น นำชิ้นตัวอย่างแต่ละชิ้นมาแช่ในขวดพลาสติกบรรจุสารละลายน้ำลายเทียมปริมาณ 1 มิลลิลิตร ทิ้งไว้ที่อุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียส นาน 23 ชั่วโมง นำชิ้นตัวอย่างออกจากขวดและนำชิ้นตัวอย่างในกลุ่มทดลอง 5 ชิ้นแปรงด้วยสารละลายยาสีฟันและในกลุ่มควบคุม 5 ชิ้นแปรงด้วยสารละลายน้ำลายเทียม แล้วนำชิ้น ตัวอย่างมาแช่ในขวดพลาสติกบรรจุสารละลายน้ำลายเทียมปริมาณ 1 มิลลิลิตร ขวดใหม่ แปรงชิ้นตัวอย่างและเก็บสารละลายน้ำลายเทียมเพื่อวัดปริมาณฟลูออไรด์ซ้ำทุกวัน จนครบ 7 วัน เมื่อวิเคราะห์ผลการทดลองโดยใช้สถิติ Mann-Whitney U test พบว่าปริมาณรวมของฟลูออไรด์จากวัสดุทุกชนิดในกลุ่มที่แปรงด้วยยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ไม่แตกต่างจากปริมาณรวมของฟลูออไรด์จากวัสดุชนิดเดียวกันในกลุ่มที่แปรงโดยไม่ใช้ยาสีฟันอย่างมีนัยสำคัญ (P&gt;0.05) และเมื่อเปรียบเทียบปริมาณฟลูออไรด์ที่ปล่อยจากวัสดุแต่ละชนิดโดยใช้สถิติ Kruskal-Wallis one-way ANOVA ร่วมกับสถิติ Mann-Whitney U test พบว่า Dyract flow ปล่อยฟลูออไรด์รวมได้มากกว่า Helioseal F (P&lt;0.05), UltraSeal XT plus และ Tetric flow (P&lt;0.01) Helioseal F ปล่อยฟลูออไรด์รวมได้มากกว่า UltraSeal XT plus และ Tetric flow (P&lt;0.01) ส่วน UltraSeal XT plus ปล่อยฟลูออไรด์รวมได้ไม่แตกต่างจาก Tetric flow (P&gt;0.05) สรุปได้ว่าการแปรงด้วยยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ไม่มีผลต่อการปล่อยฟลูออไรด์ของวัสดุประเภทเรซินผสมฟลูออไรด์คือ Helioseal F, UltraSeal XT plus, Dyract flow และ Tetric flow
DOI: 10.14457/cu.the.2002.594
title: ผลของเกลียวแบบต่างๆ ของรากเทียมต่อการกระจายแรงเค้นด้วยวิธีโฟโต้อีลาสติค

description: วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้เพื่อศึกษาผลของรูปร่างของรากฟันเทียมต่อการกระจายความเค้นโดยอาศัยวิธีการโฟโต้อีลาสติคแบบ 2 มิติ ปัจจัยที่ศึกษา ประกอบด้วย ความสอบ, รูปร่างเกลียว,ระยะห่างระหว่างเกลียวและความลึกของเกลียว แบบจำลองไบรีฟรินเจน 16 ชิ้นซึ่งแตกต่างกันโดยลักษณะการออกแบบ ถูกสร้างขึ้นจากโฟโต้อีลาสติค เรซิน มีการตรวจสอบแบบจำลองทุกชิ้นว่าไม่มีความเค้นหลงเหลืออยู่อันเนื่องมาจากการหดตัวของเรซิน ทำการศึกษาโดยการให้แรงกดแก่แบบจำลองแต่ละตัวภายใต้ 2 สภาวะ คือ ในแนวแกนและเอียงทำมุม 20 องศากับแนวแกน แล้วถ่ายรูปแบบความเค้นที่เกิดขึ้น จากการศึกษาพบว่ารากฟันเทียมทุกแบบแสดงการกระจายความเค้นคล้ายคลึงกัน โดยที่ความเค้นสูงสุดอยู่ที่ส่วนปลาย 1/3 ของความยาวรากฟันเทียม รากฟันเทียมทรงกระบอกให้การกระจายความเค้นดีกว่าทรงสอบ การใส่เกลียวทำให้การกระจายความเค้นดีขึ้น โดยรูปร่างเกลียวมีผลน้อยมากหรือแทบไม่มีผลต่อการกระจายความเค้น ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางด้านในที่เล็กลง, ระยะห่างระหว่างเกลียวที่มากขึ้นและความลึกเกลียวที่ลดลง ทำให้เกิดความเค้นสะสมรอบปลายรากฟันเทียมมากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2002.595
title: การเปรียบเทียบประสิทธิผลการให้ทันตสุขศึกษาวิธีสอนตัวต่อตัวและการเรียนรู้ด้วยตนเอง โดยการใช้สื่อวิดีทัศน์แก่ผู้ปกครองเด็กดาวน์ซินโดรมช่วงก่อนวัยเรียน

description: เปรียบเทียบประสิทธิผลของรูปแบบการให้ทันตสุขศึกษา ด้วยวิธีการที่ต่างกันแก่ผู้ปกครองของเด็กดาวน์ ซินโดรมช่วงก่อนวัยเรียนที่พาเด็กมารับบริการ ในแผนกกระตุ้นพัฒนาการในโรงพยาบาลของคณะแพทยศาสตร์ 3 แห่งในเขตกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างทั้งหมดจำนวน 73 รายถูกจัดเข้าสู่กลุ่มศึกษา 3 กลุ่มคือ กลุ่มควบคุม กลุ่มที่ได้รับทันตสุขศึกษาแบบสอนตัวต่อตัวโดยทันตบุคลากร และกลุ่มที่ได้รับทันตสุขศึกษาแบบวิธีการเรียนรู้ด้วยตนเอง โดยการที่ผู้ปกครองศึกษาจากสื่อการสอนแบบสื่อวิดิทัศน์ ประเมินประสิทธิภาพการแปรงฟันของผู้ปกครองที่ผิวฟันเด็ก โดยวัดค่าดัชนีคราบจุลินทรีย์พื้นฐาน (Pl1) ค่าดัชนีคราบจุลินทรีย์จากการแปรงแบบเดิม (Pl2) และค่าดัชนีคราบจุลินทรีย์หลังให้ทันตสุขศึกษา (Pl3) เพื่อดูผลต่างค่าดัชนีคราบจุลินทรีย์ (delta Pl) และประเมินความรู้ของผู้ปกครองจากค่าคะแนนความรู้ก่อนและหลังให้ทันตสุขศึกษา วิเคราะห์ความแตกต่างของประสิทธิผลการให้ทันตสุขศึกษาในทันที ด้วยสถิตินอนพาราเมตริกชนิดครูสครัล วัลลิส ระหว่างกลุ่มศึกษา 3 กลุ่ม และสถิตินอนพาราเมตริกชนิดแมนวิทนีย์ ยู ระหว่างคู่กลุ่มศึกษาที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 ผลการศึกษาพบว่าดัชนีคราบจุลินทรีย์พื้นฐาน (Pl1) ก่อนเริ่มการศึกษาในกลุ่มศึกษาทั้ง 3 กลุ่มนั้นไม่แตกต่างกัน แสดงว่าแต่ละกลุ่มศึกษามีการกระจายลักษณะของประชากรที่ใกล้เคียงกัน ภายหลังให้ทันตสุขศึกษาพบผลต่างค่าดัชนีคราบจุลทรีย์ (delta Pl) และค่าคะแนนความรู้จากช่วงก่อนและหลังการให้ทันตสุขศึกษาระหว่างกลุ่มศึกษา 3 กลุ่มนั้นแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ โดยผลการเปรียบเทียบพบความแตกต่างระหว่างกลุ่มควบคุม และกลุ่มที่ได้รับทันตสุขศึกษาแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ แต่เมื่อเปรียบเทียบในระหว่างกลุ่มที่ได้รับทันตสุขศึกษา 2 กลุ่มนั้น พบว่ามีค่าแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญ แสดงให้เห็นว่าการให้ทันตสุขศึกษาแก่ผู้ปกครอง วิธีการเรียนรู้ด้วยตนเองโดยการที่ผู้ปกครองศึกษาจากสื่อการสอนแบบสื่อวิดิทัศน์นั้น น่าจะมีผลทำให้เกิดการพัฒนาทั้งความสามารถในการแปรงฟัน และความรู้ของผู้ปกครองได้ไม่ต่างจาก การให้ทันตสุขศึกษาแบบสอนตัวต่อตัวโดยทันตบุคลากร