cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.1999.227
title: ความต้องการการศึกษาต่อเนื่องของครูบรรณารักษ์ ในโรงเรียนโครงการขยายโอกาสทางการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

description: ศึกษาความต้องการการศึกษาต่อเนื่องของครูบรรณารักษ์ ในโรงเรียนโครงการขยายโอกาสทางการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในด้านเหตุผลในการเข้าร่วมกิจกรรมการศึกษาต่อเนื่อง ลักษณะของกิจกรรมและหน่วยงานที่จัดกิจกรรม ขอบเขตความรู้ที่ต้องการ และการนำความรู้ไปใช้ประโยชน์ ผลการวิจัยพบว่า ครูบรรณารักษ์มีเหตุผลในการเข้าร่วมกิจกรรมการศึกษาต่อเนื่อง คือ ต้องการแก้ปัญหาและปรับปรุงงานห้องสมุดให้ดียิ่งขึ้น โดยมีความพร้อมในการเข้าร่วมกิจกรรมการศึกษาต่อเนื่อง คือ มีสภาพร่างกายและจิตใจเอื้ออำนวย ด้านลักษณะของกิจกรรมและหน่วยงานที่จัดกิจกรรมการศึกษาต่อเนื่อง พบว่า ครูบรรณารักษ์ต้องการเข้าร่วมกิจกรรมการศึกษาต่อเนื่อง แบบไม่เป็นทางการมากกว่ากิจกรรมการศึกษาต่อเนื่องแบบเป็นทางการ สำหรับกิจกรรมการศึกษาต่อเนื่องแบบเป็นทางการ ครูบรรณารักษ์ต้องการเข้ารับการอบรมวิชาบรรณารักษศาสตร์ ที่ได้รับวุฒิบัตร ในขณะที่การศึกษาต่อเนื่องแบบไม่เป็นทางการ ครูบรรณารักษ์ต้องการเข้าศึกษาดูงานห้องสมุดและศูนย์สารนิเทศ ช่วงเวลาที่ครูบรรณารักษ์ต้องการเข้าร่วมกิจกรรมการศึกษาต่อเนื่อง พบว่า ครูบรรณารักษ์ต้องการเข้าร่วมกิจกรรมในช่วงปิดภาคการศึกษา (ภาคฤดูร้อน) เกือบทุกกิจกรรมยกเว้น การอ่านวรรณกรรมทางบรรณารักษศาสตร์ ที่ครูบรรณารักษ์ต้องการอ่านในวันเสาร์-อาทิตย์ และต้องการได้รับการนิเทศงานห้องสมุด และเข้าศึกษาดูงานห้องสมุด และศูนย์สารนิเทศในเวลาราชการ สำหรับหน่วยงานที่ครูบรรณารักษ์ต้องการ เข้าร่วมกิจกรรมการศึกษาต่อเนื่อง พบว่า ครูบรรณารักษ์ต้องการเข้าร่วมกิจกรรม ที่จัดขึ้นโดยภาควิชาบรรณารักษศาสตร์ และห้องสมุดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ขอบเขตความรู้ที่ครูบรรณารักษ์ ต้องการได้รับจากการเข้าร่วมกิจกรรมการศึกษาต่อเนื่องมากที่สุด คือ ด้านงานกิจกรรมห้องสมุด ในขณะที่ครูบรรณารักษ์ต้องการนำความรู้ด้านงานเทคนิค และงานกิจกรรมห้องสมุดไปใช้ประโยชน์มากที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.1999.228
title: ดอน กีโฆเต้ เด ลา มันช่า และอิทธิพลที่มีต่อบทละครเพลงอเมริกันเรื่อง แมน ออฟ ลา มันช่า และบทละครเพลงไทยเรื่อง สู่ฝันอันยิ่งใหญ่

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์หลัก 2 ประการ คือ ประการแรกเพื่อศึกษาวิเคราะห์องค์ประกอบและบริบทต่างๆ ที่ปรากฏอยู่ใน ดอน กีโฆเต้ เด ลา มันช่า ประการที่สองเพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบ ดอน กีโฆเต้ เด ลา มันช่า กับ แมน ออฟ ลา มันช่า และเรื่อง สู่ฝันอันยิ่งใหญ่ ในฐานะที่บทละครเพลงทั้งสองเรื่องได้รับอิทธิพลมาจาก ดอน กีโฆเต้ เด ลา มันช่า จากการวิจัยพบว่า วรรณกรรมเรื่อง ดอน กีโฆเต้ เด ลา มันช่า ได้รับอิทธิพลจากบริบททางสังคมและบริบททางวรรณกรรม ซึ่งสะท้อนออกมาในส่วนต่างๆ ของเรื่อง และจากการวิเคราะห์ตัวบทเรื่อง ดอน กีโฆเต้ เด ลา มันช่า พบว่า วรรณกรรมเรื่องนี้แต่งขึ้นมาเพื่อเสียดสีนิยายอัศวินยุคกลาง ดังนั้นผู้แต่งจึงสร้างโครงเรื่อง ตัวละครเอก และนำเสนอแนวคิดที่เสียดสีนิยายดังกล่าว แต่ขณะเดียวกันการกระทำและอุดมการณ์ของตัวละครเอกได้สะท้อนให้เห็นภาพของมนุษย์ที่พยายามรักษาอุดมการณ์ของตนเองไว้ท่ามกลางความข้ดแย้งที่เกิดขึ้น ลักษณะดังกล่าวได้กลายเป็นแนวคิดสำคัญที่มีอิทธิพลต่อวรรณกรรมในสมัยต่อๆ มา สำหรับเรื่อง แมน ออฟ ลา มันช่า และ สู่ฝันอันยิ่งใหญ่ นั้น แม้จะได้รับอิทธิพลทั้งในด้านโครงเรื่อง ตัวละคร และแนวคิด มาจาก ดอน กีโฆเต้ เด ลา มันช่า แต่จากบริบททางสังคม จุดมุ่งหมายของผู้แต่งและการตีความที่แตกต่างกันทำให้บทละครเพลงทั้งสองเรื่องมีความแตกต่างจาก ดอน กีโฆเต้ เด ลา มันช่า
DOI: 10.14457/cu.the.1999.229
title: การศึกษาเปรียบเทียบทิลล์ ออยเลนชะปีเกล กับศรีธนญชัยในฐานะนิทานมุขตลก

description: วิทยานิพนธ์เรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์หลัก 2 ประการ คือ ประการแรก เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบทิลล์ออยเลนชะปีเกลกับศรีธนญชัยในฐานะนิทานมุขตลก ประการที่สอง เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบตัวละครเอกและคู่กรณีในเรื่องทิลล์ ออยเลนชะปีเกลกับเรื่องศรีธนญชัย ผลการวิจัยสรุปว่านิทานทั้งสองเรื่องมีลักษณะร่วมกัน ดังนี้ ประการแรก คือ ประวัติของตัวบทซึ่งเริ่มต้นจากการเป็น วรรณกรรมมุขปาฐะ ต่อมาเป็นวรรณกรรมลายลักษณ์ และในภายหลังมีการนำเสนอในรูปแบบอื่นๆ ประการที่สอง คือ อนุภาค ได้แก่ อนุภาคเรื่องการใช้ภาษาอย่างเถรตรงตามรูปคำ อนุภาคเรื่องการใช้อุบาย อนุภาคเรื่องการกระทำเรื่องเหลือเชื่อและ อนุภาคเกี่ยวกับสิ่งสกปรก ประการที่สาม คือ กลวิธีการนำเสนอมุขตลก ได้แก่ การเล่นคำ จำแนกเป็นการเล่นคำจากการใช้คำอย่างคลุมเครือและการเล่นคำพ้องเสียง ส่วนการใช้ไหวพริบ จำแนกเป็นการใช้อุบายทางจิตวิทยา การใช้เหตุผลผิดที่และการใช้ไหวพริบสร้างคำถามที่ตอบไม่ได้ อย่างไรก็ตามนิทานทั้งสองเรื่องมีบริบททางสังคมและวัฒนธรรมที่แตกต่างกันจึงมีลักษณะที่แตกต่างกัน ดังนี้ ประการแรก คือ บทบาทและสถานภาพทางสังคมของตัวละครเอกและคู่กรณี ทิลล์เป็น "คนนอก" ของสังคมที่รักอิสระเสรี ในขณะที่ศรีธนญชัยเป็น "คนใน" ของสังคมและดำรงชีพด้วยการเป็นขุนนาง ทิลล์มีความขัดแย้งกับกลุ่มช่างฝีมือและพ่อค้าบ่อยที่สุด ส่วนศรีธนญชัยมีความขัดแย้งกับพระเจ้าแผ่นดินบ่อยที่สุด ประการที่สอง อนุภาคเรื่องเพศพบเฉพาะในเรื่องศรีธนญชัย ประการที่สาม คือ ความแตกต่างด้านกลวิธีการนำเสนอมุขตลกทางด้านการเล่นคำที่มีลักษณะเฉพาะ ในเรื่องทิลล์ ออยเลนชะปีเกล ได้แก่ การเล่นคำที่กล่าวตามมารยาท ในเรื่องศรีธนญชัย ได้แก่ การเล่นสำนวน การเล่นคำผวนและการเล่นคำอนุนามนัย นิทานมุขตลกไม่เพียงแต่ให้ความบันเทิง แต่ยังมีบทบาททางด้านจิตวิทยาให้แก่คนในสังคม นิทานมุขตลกจึงมีคุณค่าแก่การศึกษา ในฐานะที่นิทานมุขตลกเป็นผลผลิตของการสร้างสรรค์เชิงปัญญาที่มีความเป็นสากล
DOI: 10.14457/cu.the.1999.230
title: การเปรียบเทียบสุยหู่จ้วนกับซ้องกั๋ง

description: การเปรียบเทียบวรรณคดีจีนเรื่องสุยหู่จ้วนกับเรื่องซ้องกั๋งมีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบสำนวนภาษาระหว่างสุยหู่จ้วนซึ่งเป็นต้นฉบับภาษาจีน กับซ้องกั๋งซึ่งเป็นฉบับภาษาไทยว่ามีความแตกต่างกันอย่างไรและวิเคราะห์สาเหตุที่มาของความแตกต่างกัน ทั้งนี้ผู้วิจัยได้จำกัดขอบเขตการศึกษาโดยตัดตอนเนื้อเรื่องมาเพียง 10 ตอน เฉพาะที่เกี่ยวข้องกับอู่ซง ตัวละครเอกตัวหนึ่งจากเรื่องสุยหู่จ้วนซึ่งมีความยาวทั้งสิ้น 100 ตอน การศึกษาวิเคราะห์ใช้วิธียกตัวอย่างประโยคและเนื้อความบางส่วนจากทั้งสองฉบับมาเปรียบเทียบกัน แล้วจึงวิเคราะห์หาความแตกต่างและสาเหตุของความแตกต่างนั้น จากการศึกษาพบว่าซ้องกั๋งมีการถ่ายทอดเนื้อหาหลักและภาพรวมได้ไม่แตกต่างจากสุยหู่จ้วน สิ่งที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดคือ สุยหู่จ้วนซึ่งเป็นต้นฉบับภาษาจีนมีรายละเอียดปลีกย่อยมากกว่าซ้องกั๋งซึ่งเป็นฉบับแปล ทั้งนี้เนื่องจากมีข้อจำกัดด้านภาษาในต้นฉบับซึ่งหาผู้ซึ่งสันทัดและเชี่ยวชาญทั้งภาษาจีนและภาษาไทยได้ยาก ผู้แปลและผู้เรียบเรียงจึงมิได้มีเจตนาที่จะแปลถอดความให้ครบถ้วนบริบูรณ์แต่เจตนาเอาความและเรียบเรียงให้ได้อรรถรสเหมาะสมกับผู้อ่านชาวไทย นอกจากนั้นในด้านความเชื่อ วัฒนธรรม ประเพณีที่แตกต่างของไทยและจีน ทำให้มีความจำเป็นต้องตัดทอนและดัดแปลงเนื้อหาให้ผู้อ่านชาวไทยเข้าใจได้ง่าย อีกทั้งความเป็นมาและวัตถุประสงค์ของการแต่งวรรณคดีทั้งสองเรื่องก็แตกต่างกัน กล่าวคือสุยหู่จ้วนมีพัฒนาการมาจากเรื่องเล่าที่ใช้ข้อมูลของตัวละครและเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ ผสมผสานกับรูปแบบการเขียนบทละครอุปรากรจนกลายมาเป็นวรรณคดี ส่วนซ้องกั๋งเป็นการนำวรรณคดีจีนมาถ่ายทอดโดยการแปล มีวัตถุประสงค์ให้ผู้อ่านใช้อ่านเล่นเหมือนนิยาย ดังนั้นซ้องกั๋งจึงไม่ใช้รูปแบบการเล่าเช่นที่ปรากฏในต้นฉบับ แต่ใช้การแปลสรุปความแทน รายละเอียดบางส่วนผู้แปลและผู้เรียบเรียงอาจอธิบายเรื่องราวและตีความเพื่อเสริมความเข้าใจให้ผู้อ่านเข้าถึงเรื่องราวได้ชัดเจนและลึกซึ้งยิ่งขึ้น ปัจจัยต่างๆ เหล่านี้เป็นสาเหตุสำคัญที่ส่งผลให้สุยหู่จ้วนและซ้องกั๋งมีรายละเอียดที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะรายละเอียดที่เกี่ยวกับฉาก นิสัยตัวละครและรูปแบบการเขียน
DOI: 10.14457/cu.the.1999.231
title: การศึกษาคู่นามกับกริยาในภาษามือไทย

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและจัดประเภทคู่นามกับกริยาในภาษามือไทย และศึกษาลักษณะความสัมพันธ์ทางความหมายของคู่นามกับกริยาแต่ละประเภทที่จัดได้ ข้อมูลในงานวิจัยได้จากการบันทึกวีดิทัศน์การทำสัญญามือของคนหูหนวก ตามรายการศัพท์คู่นามกับกริยาที่จัดทำขึ้น ผลการวิจัยพบว่าคู่นามกับกริยาในภาษามือไทยจำแนกได้ 2 ประเภท โดยใช้องค์ประกอบทางรูปที่ต่างกันเป็นเกณฑ์ในการจำแนก องค์ประกอบทางรูปที่ต่างกันในคู่นามกับกริยา ได้แก่ องค์ประกอบการเคลื่อนมือและ หรือองค์ประกอบที่ไม่ใช้มือ คู่นามกับกริยาประเภทที่พบมากกว่าคือคู่นามกับกริยาที่ต้องใช้ 2 องค์ประกอบในการแยกรูปนามกับกริยา คือใช้องค์ประกอบการเคลื่อนมือร่วมกับองค์ประกอบที่ไม่ใช้มือ โดยคิดเป็นเกือบ 80% ของข้อมูลทั้งหมด ส่วนคู่นามกับกริยาอีกประเภทหนึ่ง ได้แก่ คู่นามกับกริยาที่ใช้องค์ประกอบที่ไม่ใช้มือเพียงองค์ประกอบเดียวในการยแยกรูปนามกับกริยา คิดเป็นประมาณ 20% ของข้อมูลทั้งหมด สัญญาณนามในทั้ง 2 ประเภทสามารถใช้องค์ประกอบที่ไม่ใช้มือ ซึ่งถ้าใช้องค์ประกอบที่ไม่ใช้มือแล้วจะใช้องค์ประกอบดังกล่าวน้อยกว่าสัญญาณกริยา สัญญาณนามในประเภทที่ 1 ยังมีการทำสัญญาณซ้ำด้วยอาการเคลื่อนมือที่ต่างไปจากสัญญาณกริยาด้วย ในขณะที่ทั้งองค์ประกอบไม่ใช้มือและองค์ประกอบใช้มือใช้แยกรูปคู่นามกับกริยาได้ แต่องค์ประกอบที่ไม่ใช้มือมีความสำคัญกว่า ดังนั้นจึงไม่ยืนยันสมมุติฐานที่ตั้งไว้ว่าคู่นามกับกริยาต้องใช้องค์ประกอบทั้งสองร่วมกันในการแยกรูปนามกับกริยา คู่นามกับกริยามีความสัมพันธ์ทางความหมายจัดเป็นประเภทได้ 5 ประเภท จากมากไปหาน้อย ได้แก่ ความสัมพันธ์ทางความหมายแบบเครื่องมือ ผู้ทรงสภาพ ผู้ถูก ผู้ก่อการ และผู้เสริม ความสัมพันธ์ทางความหมายระหว่างคู่นามกับกริยาในแต่ละประเภทไม่มีลักษณะร่วมกัน ซึ่งไม่ยืนยันสมมุติฐาน และความสัมพันธ์ทางความหมายระหว่างคู่นามกับกริยาในแต่ละประเภทมีลักษณะต่างกัน ซึ่งยืนยันสมมุติฐาน คู่นามกับกริยาในแต่ละประเภทยังจำแนกโดยใช้ลักษณะการทำสัญญาณซ้ำ อาการเคลื่อนมือ การใช้องค์ประกอบที่ไม่ใช้มือ และการใช้องค์ประกอบที่ไม่ใช้มือมากเป็นเกณฑ์ในการจำแนก ทำให้พบว่าสัญญาณกริยามีรูปแบบหลากหลายกว่าสัญญาณนาม แสดงให้เห็นว่าสัญญาณนามเป็นรูปผันจากสัญญาณกริยา โดยใช้กฎต่าง ๆ อันได้แก่ กฎยั้งอาการเคลื่อนมือ กฎทำสัญญาณซ้ำ กฎตัดและกฎลดองค์ประกอบที่ไม่ใช้มือ
DOI: 10.14457/cu.the.1999.232
title: นิทานพื้นเมืองลาว : ลักษณะเด่นและความสัมพันธ์กับสังคม

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษานิทานพื้นเมืองลาว เพื่อวิเคราะห์ลักษณะเด่นและศึกษาความสัมพันธ์กับสังคม ผลการวิจัยสามารถแบ่งนิทานพื้นเมืองลาวที่รวบรวมได้จำนวน 158 เรื่องเป็น 5 ประเภท ได้แก่ นิทานมหัศจรรย์ จำนวน 54 เรื่อง นิทานปรับปราจำนวน 34 เรื่อง นิทานตลกขำขัน จำนวน 34 เรื่อง นิทานสัตว์ จำนวน 21 เรื่อง และตำนาน จำนวน 15 เรื่อง นิทานพื้นเมืองลาวมีทั้งลักษณะเป็นสากลสามารถจัดให้เข้ากลุ่มตาม ดัชนีอนุภาคนิทานพื้นเมือง ของ สติธ ธอมป์สัน ได้ และมีลักษณะเด่นที่สัมพันธ์กับสภาพภูมิศาสตร์และสังคมเกษตรกรรม ลักษณะเด่นของนิทานมหัศจรรย์คือ ตัวละครเอกมักกำพร้า ยากจน แต่เก่งกล้าสามารถและมีคุณธรรม แนวคิดสำคัญของนิทานมหัศจรรย์คือ ธรรมะชนะอธรรม นิทานปรัมปราส่วนใหญ่มีเนื้อหาอธิบายธรรมชาติรอบตัว และสัมพันธ์กับเทพเจ้าโดยเฉพาะแถน นิทานตลกขำขันส่วนใหญ่เสนอแนวคิดเรื่องคนเจ้าปัญญา รองลงมาได้แก่นิทานคนจอมโง่ และนิทานเสียดสีล้อเลียนชนชั้นสูง นิทานสัตว์มักมีเนื้อหาเกี่ยวกับการใช้สติปัญญาเพื่อเอาตัวรอดจากอันตรายและนิทานคติสอนใจ ส่วนตำนานมักเป็นตำนานสถานที่ รองลงมาคือตำนานเกี่ยวกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในท้องถิ่นได้แก่ เงือก และปลาศักดิ์สิทธิ์ ตำนานวีรบุรุษ และตำนานเบ็ดเตล็ด การศึกษานิทานพื้นเมืองลาวสะท้อนให้เห็นสภาพสังคมและวัฒนธรรมหลายด้าน ได้แก่ สภาพสังคมที่มีชนชั้น การเลือกคู่ครองที่แม้หนุ่มสาวมีอิสระที่จะพบปะกันได้ แต่การแต่งงานต้องได้รับความเห็นชอบจากผู้ใหญ่ ลักษณะครอบครัวเป็นครอบครัวขนาดเล็ก มีความสัมพันธ์ระหว่างเครือญาติสูง เศรษฐกิจเป็นแบบยังชีพ การประกอบอาชีพมักเป็นอาชีพทางด้านเกษตรกรรม มีความเชื่อเรื่องผีและโชคลาง รวมทั้งพุทธศาสนา
DOI: 10.14457/cu.the.1999.233
title: การใช้และไม่ใช้เว็บไซต์สถาบันวิทยบริการ ของคณาจารย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: มหาวิทยาลัยในด้านวัตถุประสงค์ วิธีการเข้าถึง ความถี่ของการใช้ ประเภทของบริการบนเว็บไซต์ที่ใช้ และปัญหาในการใช้ ตลอดจนการไม่ใช้เว็บไซต์สถาบันวิทยบริการ และสาเหตุที่ไม่ใช้ การดำเนินการวิจัย ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล จากอาจารย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 268 คน ผลการวิจัยพบว่า อาจารย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ ไม่ใช้เว็บไซต์สถาบันวิทยบริการ สำหรับอาจารย์ที่ใช้เว็บไซต์สถาบันวิทยบริการส่วนใหญ่ ใช้เว็บไซต์สถาบันวิทยบริการเพื่อประกอบการวิจัย เพื่อประกอบการสอน และเพื่อเพิ่มพูนความรู้ อาจารย์ส่วนใหญ่เข้าถึงเว็บไซต์สถาบันวิทยบริการ โดยยูอาร์แอลของเว็บไซต์สถาบันวิทยบริการ และโดยการเชื่อมโยงจากเว็บไซต์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทั้งนี้อาจารย์มีความถี่ของการใช้เว็บไซต์สถาบันวิทยบริการ แตกต่างกัน บริการบนเว็บไซต์สถาบันวิทยบริการที่อาจารย์ส่วนใหญ่ใช้ ได้แก่ บริการฐานข้อมูลของห้องสมุดและเครือข่ายห้องสมุดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และบริการฐานข้อมูลเพื่อการค้นคว้าวิจัย ซึ่งเป็นบริการที่อาจารย์มีความพึงพอใจในระดับมาก โดยปัญหาที่อาจารย์ส่วนใหญ่ประสบในการใช้เว็บไซต์สถาบันวิทยบริการ คือ การสื่อสารมีความเร็วต่ำ และไม่มีเวลาเพียงพอในการใช้เว็บไซต์ส่วนอาจารย์ที่ไม่ใช้เว็บไซต์สถาบันวิทยบริการ ส่วนใหญ่ใช้เว็บไซต์อื่นๆ บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต และไม่ใช้เว็บไซต์สถาบันวิทยบริการด้วยสาเหตุที่หลากหลาย แต่อาจารย์เหล่านี้ส่วนใหญ่ต้องการใช้เว็บไซต์สถาบันวิทยบริการ นอกจากนี้ อาจารย์ที่ใช้และไม่ใช้เว็บไซต์สถาบันวิทยบริการ ต้องการใช้บริการต่างๆ บนเว็บไซต์สถาบันวิทยบริการหลายบริการ ทั้งบริการที่มีอยู่บนเว็บไซต์ และบริการที่ยังไม่มีบนเว็บไซต์ในขณะที่ศึกษา โดยมีความต้องการใช้ในระดับมากเหมือนกัน 9 บริการ
DOI: 10.14457/cu.the.1999.234
title: การใช้บริการอินเทอร์เน็ตของนิสิตในห้องสมุดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: ศึกษาการใช้บริการอินเตอร์เน็ตของนิสิตในห้องสมุดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในด้านวัตถุประสงค์ ประสบการณ์การใช้ ความถี่ในการใช้บริการ ประเภทของบริการที่ใช้บนอินเทอร์เน็ต เนื้อหาที่ใช้ รูปแบบของสารนิเทศที่ได้รับ ตลอดจนปัญหาในการใช้บริการ โดยได้ตั้งสมมุติฐานไว้ 2 ประการ คือ การใช้บริการอินเทอร์เน็ตแตกต่างกันตามระดับการศึกษา และคณะ/สถาบันที่สังกัด และปัญหาที่นิสิตประสบในระดับมากที่สุด คือเครื่องคอมพิวเตอร์มีจำนวนไม่เพียงพอ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ โดยแจกแบบสอบถามแก่นิสิตที่ใช้บริการอินเทอร์เน็ตในห้องสมุดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 23 แห่ง จำนวน 481 คน ได้รับแบบสอบถามกลับคืน และเป็นแบบสอบถามที่วิเคราะห์ได้ 453 ชุด (ร้อยละ 94.2) ผลการวิจัยพบว่า 1) นิสิตส่วนใหญ่ใช้บริการอินเทอร์เน็ตในห้องสมุด เพื่อค้นหาข้อมูลที่สนใจ 2) นิสิตส่วนใหญ่มีประสบการณ์ในการใช้อินเทอร์เน็ต 1-2 ปี 3) นิสิตส่วนใหญ่มีความถี่ในการใช้บริการอินเทอร์เน็ตในห้องสมุด 2-3 วันต่อครั้ง 4) บริการที่นิสิตส่วนใหญ่ใช้ คือ บริการเวิลด์ไวด์เว็บ 5) เนื้อหาที่นิสิตส่วนใหญ่ใช้ คือ กลุ่มสาขาวิทยาศาสตร์กายภาพและเทคโนโลยี 6) นิสิตส่วนใหญ่รับสารนิเทศในรูปแบบข้อความ 7) นิสิตประสบปัญหาโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ปัญหาด้านการค้นที่นิสิตประสบโดยรวมในระดับมาก คือ ไม่ทราบวิธีการใช้บริการเวโรนิกา ปัญหาด้านการให้บริการที่นิสิตประสบโดยรวมในระดับมาก คือ ไม่สามารถบันทึกข้อมูลลงบนแผ่นดิสเก็ตต์ เนื่องจากห้องสมุดไม่อนุญาต ผลการทดสอบสมมติฐาน ปรากฏว่า ผลการวิจัยมีทั้งสอดคล้องและไม่สอดคล้องกับสมมติฐานที่ตั้งไว้
DOI: 10.14457/cu.the.1999.235
title: การประเมินระบบห้องสมุดอัตโนมัตอินโนแพค ในเครือข่ายห้องสมุดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

description: ประเมินระบบห้องสมุดอัตโนมัติอินโนแพค ในเครือข่ายห้องสมุดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งประกอบด้วยระบบงานหลัก 11 ระบบ คือ ระบบงานจัดหาทรัพยากร ระบบงานสิ่งพิมพ์ต่อเนื่อง ระบบงานทำรายการ ระบบงานควบคุมแฟ้มหลักฐาน ระบบงานยืม-คืน ระบบงานยืม-คืนระหว่างห้องสมุด ระบบงานหนังสือสำรอง ระบบงานสืบค้นรายการออนไลน์ ระบบงานค้นรายการออนไลน์รูปแบบกราฟิก ระบบงานจัดการระบบ และระบบงานโอนถ่ายแฟ้มข้อมูล โดยเปรียบเทียบความสามารถในการทำงานที่กำหนดไว้ในแต่ละระบบ กับความสามารถในการทำงานระบบตามทัศนะของผู้มีสิทธิ์ใช้ระบบ สมมุติฐานมีดังนี้คือ ระบบงานทุกระบบในระบบห้องสมุดอัตโนมัติอินโนแพค ที่ใช้ในเครือข่ายห้องสมุดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สามารถทำได้ตามทัศนะของผู้มีสิทธิ์ใช้งานมากกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ เมื่อเปรียบเทียบกับความสามารถของระบบ วิธีวิจัยเป็นการวิจัยเชิงสำรวจโดยส่งแบบสอบถามไปให้บรรณารักษ์ นักเอกสารสนเทศและเจ้าหน้าที่ ผู้มีสิทธิ์ใช้งานระบบห้องสมุดอัตโนมัติอินโนแพค ในเครือข่ายห้องสมุดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 168 คน ได้รับแบบสอบถามกลับคืนมาวิเคราะห์ได้ 156 ฉบับ (92.86%) ผลการวิจัยพบว่าผู้ปฏิบัติงานมีความเชื่อมั่นว่าระบบงานหลัก 10 ระบบในห้องสมุดอัตโนมัติอินโนแพค ที่ใช้ในเครือข่ายห้องสมุดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สามารถทำงานได้ตามทัศนะมากกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ เมื่อเทียบกับความสามารถของระบบ ยกเว้นระบบสิ่งพิมพ์ต่อเนื่อง ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 79.96 เปอร์เซ็นต์
DOI: 10.14457/cu.the.1999.236
title: การปนภาษาอังกฤษในภาษาไทยกับทัศนคติทางภาษาของบุคคลต่างชั้นอาชีพ

description: งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อวิเคราะห์ พฤติกรรมการปนภาษาอังกฤษในภาษาไทย และความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมดังกล่าวกับตัวแปรสังคม ซึ่งได้แก่ ชั้นอาชีพ และทัศนคติทางภาษา ทัศนคติทางภาษาแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ ทัศนคติต่อภาษาอังกฤษ และทัศนคติต่อการปนภาษา กลุ่มประชากรเป็นบุคลากรในโรงแรมที่มีชื่อเสียงในกรุงเทพมหานคร 4 แห่งจำนวน 41 คน ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง วิธีการเก็บข้อมูลใช้การสัมภาษณ์ซึ่งเปิดโอกาสให้ผู้บอกภาษาพูดเกี่ยวกับหัวข้อต่างๆ งานวิจัยนี้มีสมมติฐานว่า มีสหสัมพันธ์ในทางบวกระหว่างชั้นอาชีพ พฤติกรรมการปนภาษา และทัศนคติต่อภาษา กล่าวคือ บุคคลที่อยู่ในชั้นอาชีพที่สูงจะมีพฤติกรรมการปนภาษามากและมีทัศนคติทางบวกต่อภาษาด้วย ผลการศึกษาพบว่า บุคลากรโรงแรมปนภาษาอังกฤษในภาษาไทยทั้งด้านการออกเสียงและการใช้คำกล่าวโดยรวมพฤติกรรมการปนภาษาจะมีประมาณสามครั้งครึ่งจากจำนวนข้อความประมาณ 3-4 บรรทัด เมื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการปนภาษาในแต่ละระดับชั้นอาชีพพบว่า ชั้นอาชีพการจัดการชั้นอาชีพหัวหน้างาน ชั้นอาชีพที่อาศัยความชำนาญเฉพาะมีพฤติกรรมการปนภาษาไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนชั้นอาชีพที่อาศัยความชำนาญเฉพาะครึ่งเดียวมีพฤติกรรมการปนภาษาน้อยที่สุด ในด้านความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการปนภาษากับทัศนคติทางภาษาพบว่า พฤติกรรมการปนภาษากับทัศนคติต่อภาษาอังกฤษมีสหสัมพันธ์กันในทางบวก กล่าวคือ บุคคลที่ชอบภาษาอังกฤษมากจะพูดปนภาษามากกว่าบุคคลที่ชอบภาษาอังกฤษในระดับปานกลาง ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการปนภาษากับทัศนคติต่อการปนภาษานั้นพบว่า ทัศนคติต่อการปนภาษามีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการปนภาษาในทางบวกเฉพาะในชั้นอาชีพที่สูงสุด (ชั้นอาชีพการจัดการ) และต่ำสุด (ชั้นอาชีพที่อาศัยความชำนาญเฉพาะครึ่งเดียว) แต่ความสัมพันธ์จะเป็นแบบผกผันในชั้นอาชีพระดับกลาง (ชั้นอาชีพหัวหน้างาน) โดยภาพรวมงานวิจัยนี้สะท้อนให้เห็นว่า คนไทยทั่วไปไม่ได้รับอิทธิพลทางเสียงจากภาษาอังกฤษมากพอที่จะทำให้ระบบเสียงเปลี่ยน ส่วนด้านการใช้คำอาจกล่าวได้ว่าคนไทยมักปนคำภาษาอังกฤษที่เกี่ยวข้องกับหน้าที่การงานของตน
DOI: 10.14457/cu.the.1999.238
title: บทละครร้อยแก้วของหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล

description: วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายในการศึกษาบทละครร้อยแก้วภาษาไทยที่หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล แต่งขึ้นเองจำนวน 24 เรื่อง ในด้านโครงเรื่อง แนวคิดของเรื่อง ตัวละคร ฉาก กลวิธีการแต่ง ศิลปะการใช้ภาษา และคุณค่าในฐานเป็นวรรณกรรมบทละครที่เหมาะทั้งแก่การอ่านและการแสดง ผลการวิเคราะห์พบว่า จากการที่หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล มีพื้นฐานทางด้านงานละครตั้งแต่วัยเยาว์ และมีประสบการณ์ในการเรียนและการทำงานที่เกี่ยวกับแวดวงการศึกษา ทำให้บทละครของท่านมีลักษณะที่น่าสนใจบทละครร้อยแก้วของหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ส่วนใหญ่เป็นบทละครขนาดสั้น มีโครงเรื่องไม่ซับซ้อนและตัวละครน้อย มักเปิดเรื่องด้วยการปูพื้นตัวละครและเหตุการณ์ไปพร้อมกัน การสร้างปัญหาขัดแย้งในเรื่องที่พบมากที่สุด คือ ปัญหาขัดแย้งระหว่างตัวละคร บทละครส่วนใหญ่มักปิดเรื่องตามความคาดหมาย ผู้แต่งได้นำเสนอแนวคิดของเรื่องโดยเน้นเรื่องจริยธรรมเป็นสำคัญ ตัวละครในบทละครเกือบจะทั้งหมดเป็นตัวละครแบบสมจริง มักเป็นตัวละครที่อยู่ในแวดวงการศึกษา ตัวละครบางตัวสร้างขึ้นโดยอาศัยชื่อและบุคลิกลักษณะของบุคคลจริงๆ ที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้แต่งฉากที่ใช้ส่วนใหญ่เป็นฉากในโรงเรียน มักใช้ฉากเพียงฉากเดียวในการดำเนินเรื่อง ผู้แต่งนำเสนอฉากด้วยการอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับฉาก และนำเสนอฉากผ่านคำพูดของตัวละคร ฉากในบทละครส่วนใหญ่เป็นฉากในเมืองหลวง แต่เหตุการณ์มักเกิดขึ้นในพื้นที่อันจำกัดซึ่งไม่แสดงลักษณะของเมืองหลวงเท่าไรนัก กลวิธีการตั้งชื่อเรื่องส่วนใหญ่เป็นการตั้งชื่อเรื่องตามสถานที่หรือเหตุการณ์ที่เป็นจุดสำคัญในเรื่อง มักใช้กลวิธีการดำเนินเรื่องตามลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนและหลัง การใช้ภาษาในบทละครมีความเหมาะสมกับลักษณะของตัวละคร ยุคสมัย และความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร ผู้แต่งเลือกสรรคำ สำนวน และโวหารเปรียบเทียบได้เหมาะสมกับเนื้อเรื่อง ช่วยสร้างภาพ อารมณ์และความรู้สึกให้แก่ผู้อ่าน ผู้ฟัง และผู้ชม บทละครร้อยแก้วของหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล มีโครงเรื่องที่ดี เนื้อเรื่องสนุกสนาน กระชับ มีองค์ประกอบที่พร้อมนำไปจัดแสดง ระยะเวลาของการแสดงเหมาะสม ช่วยพัฒนาจิตใจและเสริมสร้างสติปัญญาให้แก่ผู้อ่าน ผู้ฟังและผู้ชม อีกทั้งช่วยพัฒนาทั้งที่เป็นกิจกรรมการเรียนการสอนโดยตรงและกิจกรรมนอกหลักสูตรในโรงเรียนระดับต่างๆ ด้วย บทละครของท่านจึงเป็นสื่อการศึกษาที่ผู้อ่าน ผู้ฟัง และผู้ชมได้รับสาระประโยชน์ไปพร้อมกับความสนุกสนาน ไม่เหมือนเป็นการสั่งสอนโดยตรง บทละครหลายเรื่องได้นำไปจัดแสดงหลายครั้ง บางเรื่องได้รับคัดเลือกให้เป็นหนังสืออ่านนอกเวลาของกระทรวงศึกษาธิการ จึงเป็นที่ประจักษ์ชัดว่าบทละครร้อยแก้วของหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล มีคุณค่าในฐานะเป็นวรรณกรรมบทละครที่เหมาะทั้งแก่การอ่านและการแสดง"
DOI: 10.14457/cu.the.1999.239
title: การเปรียบเทียบคำเสริมกริยาบอกทิศทาง "Shang" "Xia" ในภาษาจีนกลางกับคำภาษาไทยในลักษณะเดียวกัน

description: การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาความหมายต่าง ๆ ของคำเสริมกริยาบอกทิศทาง shang และ xia ในภาษาจีนกลาง ตลอดจนศึกษาคำเสริมกริยาบอกทิศทาง shang และ xia เปรียบเทียบกับคำภาษาไทยในลักษณะเดียวกัน ผลการวิจัยพบว่าคำเสริมกริยาบอกทิศทาง shang และ xia แบ่งได้เป็น 2 ความหมายคือ ความหมายโดยตรง และความหมายโดยนัย ความหมายโดยตรงของคำ shang และ xia คือการบ่งบอกทิศทางการเคลื่อนที่ของคน สัตว์หรือสิ่งของอย่างเห็นได้ชัด ความหมายโดยนัยของคำ shang และ xia เป็นความหมายซึ่งไม่เกี่ยวกับการเคลื่อนที่ของคน สัตว์ หรือสิ่งของ และไม่ได้บอกทิศทาง แต่จะบ่งบอกความหมายอื่น ๆ ที่แฝงอยู่ เมื่อเปรียบเทียบคำเสริมกริยาบอกทิศทาง shang และ xia กับคำลักษณะเดียวกันในภาษาไทย แล้วพบว่าแบ่งได้เป็น 3 ประเภทคือ (1) ความหมายและวิธีใช้เหมือนกับคำ ขึ้นและลง ในภาษาไทย นั่นก็คือภาษาจีนใช้คำเสริมกริยาบอกทิศทาง shang และ xia ภาษาไทยก็ใช้คำเสริมกริยา ขึ้นและลง เหมือนกัน (2) ความหมายเหมือนกัน แต่ใช้คำเสริมกริยาต่างกันคือ ภาษาจีนใช้คำเสริมกริยาบอกทิศทาง shang และ xia ภาษาไทยก็ใช้คำเสริมกริยา แต่เป็นคำอื่นที่เทียบได้กับคำ shang และ xia ในปริบทนั้น ๆ เป็นต้นว่าคำ ทัน ไว้ เข้ามา ได้ สัก เข้า เริ่ม ออก และ มา (3) ภาษาจีนใช้คำเสริมกริยาบอกทิศทาง Shang และ xia ทว่าภาษาไทยไม่ได้ใช้คำเสริมกริยาแต่อย่างใดในบริบทนั้น ๆ
DOI: 10.14457/cu.the.1999.240
title: การจัดหาฐานข้อมูลซีดีรอมวารสารในห้องสมุดมหาวิทยาลัยของรัฐ

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการจัดหาฐานข้อมูลซีดีรอมวารสารในห้องสมุดมหาวิทยาลัยของรัฐในด้านงบประมาณ การคัดเลือก การจัดซื้อประเภท และสาขาวิชา ตลอดจนปัญหาในการจัดหาฐานข้อมูลซีดีรอมวารสาร โดยใช้แบบสัมภาษณ์ ในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากบรรณารักษ์ผู้รับผิดชอบงานจัดหาฐานข้อมูลซีดีรอมวารสารของหอสมุดกลาง และห้องสมุดคณะ/สถาบัน จำนวน 36 แห่ง เป็นหอสมุดกลาง 18 แห่ง และห้องสมุดคณะ/สถาบัน 18 แห่ง ผลการวิจัย พบว่า ห้องสมุดส่วนใหญ่ได้รับจัดสรรงบประมาณในการจัดหาฐานข้อมูลซีดีรอมวารสารจากงบประมาณแผ่นดิน คัดเลือกโดยใช้เกณฑ์การมีเนื้อหาสอดคล้องกับหลักสูตรการเรียนการสอนในมหาวิทยาลัย ใช้วิธีการจัดซื้อผ่านตัวแทนจำหน่ายในประเทศฐานข้อมูลซีดีรอมวารสารที่จัดซื้อส่วนใหญ่เป็นประเภทดรรชนีและสาระสังเขป และมีเนื้อหาสาขาวิชาแพทยศาสตร์ ห้องสมุดประสบปัญหาโดยรวมในระดับปานกลาง และเมื่อเปรียบเทียบระดับปัญหาโดยการทดสอบค่า t พบว่า หอสมุดกลาง และห้องสมุดคณะ/สถาบัน ประสบปัญหาโดยรวมแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
DOI: 10.14457/cu.the.1999.241
title: ภาษาและความเป็นจริงในคัมภีร์ เต๋าเต๋อจิง และคัมภีร์จวงจื๊อ

description: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาประเด็นความสัมพันธ์ระหว่างภาษาและความเป็นจริงในลัทธิเต๋าและโต้แย้งทัศนะที่ตีความว่าคัมภีร์เต๋าเต๋อจิงและคัมภีร์จวงจื๊อเป็นวิมัตินิยมทางภาษา จากการศึกษาได้ข้อสรุปว่าคัมภีร์เต๋าเต๋อจิงมองว่าการกำหนดนามคือการทำให้สิ่งที่นามบ่งถึงมีสภาวะและคงที่ตายตัว แต่ความเป็นจริงหรือ "เต๋า" เป็นกระบวนการของการแปรเปลี่ยนไปมาระหว่าง "การมีสภาวะ" และ "การไร้สภาวะ" ดังนั้นภาษาจึงไม่สามารถเป็นกระจกที่สะท้อนความเป็นจริงได้ นาม "เต๋า" จึงเป็นเพียงนามสมมติเท่านั้น ส่วนคัมภีร์จวงจื๊อมองว่าภาษามีข้อจำกัดและแปรเปลี่ยนได้ตามข้อกำหนดของสังคม อีกทั้งความเป็นจริงก็แปรเปลี่ยนลื่นไหลเป็นกระแสต่อเนื่องไม่มีการ "เริ่มต้น" และ "สิ้นสุด" ดังนั้นคัมภีร์จวงจื๊อจึงมองภาษาเป็นเหมือน "อาคันตุกะ" ของความเป็นจริง แสดงว่าภาษาสามารถบ่งถึงความเป็นจริงได้ แต่ไม่แน่นอนคงที่ เพราะภาษาเพียงแวะเวียนมา และก็ต้องจากความเป็นจริงไป แม้ลัทธิเต๋ามองว่าภาษาไม่สามารถสะท้อนความเป็นจริงหรือ "เต๋า" ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าภาษาไม่สามารถเป็นเครื่องมือนำไปสู่ความรู้และวิถีที่แท้ได้เลย จนต้องละทิ้งการใช้ภาษาไปลัทธิเต๋ามุ่งเน้นวิพากษ์วิจารณ์ "แนวทาง" หรือ "จารีต" การใช้ภาษาตามขนบความเชื่อเดิมหรือแบบขงจื๊อ มากกว่าจะเสนอให้ละทิ้งการใช้ภาษา คัมภีร์เต๋าเต๋อจิงมองว่าเราสามารถกำหนดภาษาเพื่อสื่อความรู้และความจริงได้ แต่การใช้ภาษานั้นจะต้องสอดคล้องกลมกลืนกับวิถีชีวิตของผู้คนในสังคม ส่วนคัมภีร์จวงจื๊อมองว่าเราสามารถใช้ภาษาสื่อถึงความรู้และความจริงเป็นได้ แต่ต้องตระหนักรู้ในข้อจำกัดของภาษา และฝึกฝนจนบรรลุภาวะที่ "ลืมถ้อยคำ"
DOI: 10.14457/cu.the.1999.242
title: การบริหารราชสำนักฝ่ายใน รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

description: งานวิจัยเรื่องนี้มุ่งศึกษาการจัดระเบียบโครงสร้างเชิงกายภาพของราชสำนักฝ่ายในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว การบริหารราชสำนักฝายใน รวมทั้งการเลื่อนฐานะของสตรีโดยการเข้ารับราชการในราชสำนักฝ่ายใน การจัดการบริหารของราชสำนักฝ่ายในของไทยมีลักษณะสำคัญ คือ บริหารราชการโดยสตรี โดยที่สตรีมีบทบาทในการบริหารราชการในทุกสายงานตามความสามารถ ซึ่งลักษณะสำคัญของราชสำนักฝ่ายในของไทยดังกล่าว ตลอดจนความต้องการแรงงานสตรีของราชสำนักฝ่ายในนี้เอง ที่เปิดโอกาสให้สตรีชั้นสูงลงไปถึงชั้นล่างหรือสามัญชนบ่างส่วนได้เลื่อนฐานะให้สูงขึ้นด้วยการเข้ารับราชการในราชสำนักฝ่ายใน อนึ่ง การที่ราชสำนักฝ่ายในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีจำนวนผู้พำนักอาศัยเพิ่มมากขึ้นกว่ารัชกาลก่อน ๆ ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพตามมา ซึ่งการเปลี่ยนแปลงทั้งสองด้านนี้ ได้ส่งผลต่อการปรับเปลี่ยนการบริหารราชสำนักฝ่ายในบางส่วน อันเอื้อให้สตรีที่มีความสามารถได้เข้ามารับราชการเพิ่มขึ้น