cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1436
title: กระบวนการสร้างเมมเบรนฝังไมโครคอยล์และการศึกษาสมรรถนะในการใช้งานเป็นแอคชัวเอเตอร์แบบแม่เหล็กไฟฟ้า

description: งานวิจัยนี้พัฒนากระบวนการสร้างแผ่นเมมเบรน PDMS ที่ถูกฝังด้วยคอยล์ทองแดงเพื่อใช้เป็นส่วนประกอบของเมมเบรนแอคชัวเอเตอร์แบบแม่เหล็กไฟฟ้า กระบวนการสร้างที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 2 ขั้นตอนหลัก ขั้นตอนแรกคือกระบวนการสร้างคอยล์ทองแดง เริ่มจากการสร้างแบบหล่อที่มีรูปร่างของคอยล์บนแผ่นสเตนเลส โดยใช้เทคนิค Photolithography หลังจากนั้นจึงนำแบบหล่อที่ได้ไปปลูกฟิล์มทองแดงด้วยเทคนิค Electroplating เพื่อสร้างคอยล์ทองแดงขึ้นมา ขั้นตอนที่สองคือการสร้างแผ่นเมมเบรนและการประกบคอยล์ทองแดง โดยวิธีการเท PDMS เริ่มจากการสปิน PDMS ลงบนฐานอะคริลิกแล้วนำไปอบเพื่อให้แข็งตัว หลังจากนั้นจึงวางคอยล์ทองแดงด้านบนแล้วสปิน PDMS ทับอีกครั้ง สุดท้ายจึงลอกแผ่นเมมเบรนที่มีคอยล์ทองแดงอยู่ภายในออกมา ในการศึกษานี้พบว่า อัตราการปลูกฟิล์มทองแดงเป็นฟังก์ชั่นโดยตรงกับค่ากระแสไฟฟ้าต่อหน่วยพื้นที่ อีกทั้งขนาดความขรุขระของแผ่นสเตนเลสควรมีค่าน้อยกว่า 0.112 ไมโครเมตร เพื่อทำให้คอยล์ทองแดงหลุดออกมาจากแผ่นสเตนเลสได้ หลังจากนั้นจึงนำแผ่นเมมเบรนที่ได้มาประกอบเป็นแอคชัวเอเตอร์โดยแผ่นเมมเบรนหนา 300 ไมโครเมตร มีคอยล์ทองแดงรูปร่างวงกลมรอบเดียวหนา 40 ไมโครเมตร กว้าง 500 ไมโครเมตร ฝังอยู่ ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางคอยล์เท่ากับ 1 เซนติเมตร ในการทดสอบได้ศึกษาขนาดเมมเบรนสองขนาดคือ เส้นผ่านศูนย์กลางเมมเบรน 2 และ 4 เซนติเมตร ผลการทดสอบของ Static Response พบว่าเมื่อจ่ายกระแสไฟฟ้า 3.16 แอมแปร์ แอคชัวเอเตอร์ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 และ 4 เซนติเมตร จะมีระยะกระดกเท่ากับ 25 และ 73 ไมโครเมตร ตามลำดับ ผลการทดสอบ Dynamic Response ด้วยกระแสไฟฟ้ารูปซายน์ในช่วงความถี่ 2-8 เฮิร์ทและกระแสไฟฟ้าสูงสุดเท่ากับ 1.9 แอมแปร์ พบว่า เมื่อความถี่ของสัญญาณกระแสไฟฟ้าเพิ่มมากขึ้นระยะกระดกสูงสุดจะมีค่าลดลงสำหรับทั้งสองกรณี แอคชัวเอเตอร์ที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเมมเบรน 2 และ 4 เซนติเมตรจะให้ระยะกระดกสูงที่สุดเท่ากับ 15 และ 21 ไมโครเมตร ตามลำดับ ที่ความถี่ 2 เฮิร์ทซ์
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1437
title: ผลของการฝึกความมั่นคงของลำตัวที่มีต่อความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหลังส่วนล่างและความสามารถในการว่ายน้ำท่าครอว์ลในนักกีฬาว่ายน้ำเยาวชนชาย

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกความมั่นคงของลำตัวที่มีต่อความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหลังส่วนล่างและความสามารถในการว่ายน้ำท่าครอว์ล ในนักกีฬาว่ายน้ำเยาวชนชาย กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาว่ายน้ำของทีมสโมสรโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย โดยใช้วิธีการเลือกตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 20 คน แบ่งออกเป็น 2 กลุ่มๆละ 10 คน โดยการสุ่มอย่างง่าย (Simple random sampling)เป็นกลุ่มทดลองที่ฝึกความมั่นคงของลำตัวสัปดาห์ละ 3 วัน ควบคู่กับการฝึกซ้อมว่ายน้ำตามปกติ และกลุ่มควบคุมที่ฝึกซ้อมว่ายน้ำตามปกติ โดยใช้เวลาในการฝึก 8 สัปดาห์ ทำการทดสอบความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหลังส่วนล่างและความสามารถในการว่ายน้ำท่าครอว์ลระยะทาง 30 เมตร ก่อนการทดลอง หลังการทดลอง 4 สัปดาห์ และหลังการทดลอง 8 สัปดาห์ นำผลที่ได้มาทำการวิเคราะห์ทางสถิติโดยหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวชนิดวัดซ้ำ (One way analysis of variance with repeated measures) เปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่โดยวิธีการทดสอบแบบ แอลเอสดี (LSD) หาค่าสหสัมพันธ์ และเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยด้วยการทดสอบค่าที (t-test independent) ทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการศึกษาพบว่า 1. หลังการทดลอง 4 สัปดาห์และหลังการทดลอง 8 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหลังส่วนล่างและความสามารถในการว่ายน้ำท่าครอว์ลระยะทาง 30 เมตร มากกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. หลังการทดลอง 8 สัปดาห์ ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหลังส่วนล่างของกลุ่มทดลองมีความสัมพันธ์กับความสามารถในการว่ายน้ำท่าครอว์ล ระยะทาง 30 เมตร 3.หลังการทดลอง 4 สัปดาห์และหลังการทดลอง 8 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหลังส่วนล่าง มากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4.หลังการทดลอง 4 สัปดาห์และหลังการทดลอง 8 สัปดาห์ กลุ่มทดลองและกลุ่มควบมีค่าเฉลี่ยความสามารถในการว่ายน้ำท่าครอว์ล ระยะทาง 30 เมตร ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปผลการศึกษาได้ว่า การฝึกความมั่นคงของลำตัวทำให้กล้ามเนื้อหลังส่วนล่างแข็งแรงขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1438
title: การเปรียบเทียบระหว่างประสิทธิภาพต้นทุน และประสิทธิภาพกำไร โดยใช้วิธีการกระจายแบบอิสระ : กรณีศึกษาธนาคารในประเทศไทย

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบประสิทธิภาพของต้นทุน และประสิทธิภาพของกำไรของธนาคารในประเทศไทนด้วยวิธีการกระจายแบบอิสระ (Distribution Free Approach (DFA)) โดยการใช้ฟังก์ชันทรานสลอก ฟังก์ชันฟูเรียร์ และฟังก์ชันสปินเส้นตรง จากวิธีการประมาณค่าพารามิเตอร์ของฟังก์ชันต้นทุน ฟังก์ชันกำไรมาตรฐาน และฟังก์ชันกำไรทางเลือก ด้วยวิธี Pooled OLS การศึกษาประสิทธิภาพของธนาคารในประเทศไทย ในงานวิจัยนี้ใช้ข้อมูลของธนาคารในประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ.2549-2552 ผลการศึกษาพบว่า ประสิทธิภาพของต้นทุนมีค่าระหว่าง 0.0214 ถึง 1.00 ประสิทธิภาพของกำไรมาตรฐานมีค่าอยู่ในช่วง 0.0444 57-1.00 และประสิทธิภาพของกำไรทางเลือกมีค่าอยู่ในช่วง0.0069 ถึง 1.00 นอกจากนี้ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าฟังก์ชันฟูเรียร์มีความเหมาะสมในการประเมินประสิทธิภาพของต้นทุนและประสิทธิภาพของกำไรของธนาคารในประเทศไทยมากกว่าฟังก์ชันทรานสลอกและฟังก์ชันสปินเส้นตรง โดยฟังก์ชันฟูเรียร์ที่ใช้ในการประเมินฟังก์ชันต้นทุน ฟังก์ชันกำไรมาตรฐาน และฟังก์ชันกำไรทางเลือกมีค่า R2 เท่ากับ 0.935, 0.907 และ 0.908 ตามลำดับ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1439
title: การเปรียบเทียบกิจกรรมเสริมความเป็นครูของนักศึกษาครูในมหาวิทยาลัยที่ต่างกัน : การวิจัยแบบผสม

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ (1) เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบกิจกรรมเสริมความเป็นครูในมหาวิทยาลัยแต่ละประเภท (2) เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบความคิดเห็นของนิสิตนักศึกษาที่มีต่อกิจกรรมเสริมความเป็นครูในมหาวิทยาลัยแต่ละประเภท และ (3) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาการจัดกิจกรรมเสริมความเป็นครู การวิจัยนี้ได้ใช้การวิจัยแบบผสมเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ และแบบสอบถาม ขั้นตอนการเก็บรวบรวมข้อมูลแบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอน ขั้นตอนแรกเป็นการเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ อาจารย์ และนิสิตนักศึกษา จากมหาวิทยาลัยทั้ง 3 ประเภท ได้แก่ มหาวิทยาลัยของรัฐ มหาวิทยาลัยราชภัฏ และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ขั้นที่สองเป็นการเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ มหาวิทยาลัยสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษาที่เปิดสอนหลักสูตรครูในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 9 แห่ง โดยทำการเก็บรวบรวมข้อมูลแบบสอบถามกับกลุ่มตัวอย่างนิสิตนักศึกษา จากมหาวิทยาลัยทั้ง 3 ประเภท ได้แก่ มหาวิทยาลัยของรัฐ มหาวิทยาลัยราชภัฏ และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล จำนวน 440 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยาย คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิตเชิงอนุมาน ได้แก่ t-test และ ANOVA ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผลการเปรียบเทียบกิจกรรมเสริมความเป็นครูในเรื่องวัตถุประสงค์/จุดมุ่งหมายการจัดกิจกรรม ลักษณะของกิจกรรม การดำเนินงานจัดกิจกรรม ปัญหาและอุปสรรคของมหาวิทยาลัยทั้ง 3 ประเภท พบว่า กิจกรรมเสริมความเป็นครูในมหาวิทยาลัยของรัฐ กับมหาวิทยาลัยราชภัฏ มีความคล้ายคลึงกันมากกว่ามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล เนื่องจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ยังอยู่ในระหว่างการปรับเปลี่ยนและพัฒนาหลักสูตร จึงยังไม่มีการกำหนดกิจกรรมออกมาอย่างชัดเจน 2. ความคิดเห็นของนิสิตนักศึกษาที่มีต่อกิจกรรมเสริมความเป็นครู ทั้ง 3 ด้าน ได้แก่ ด้านลักษณะของกิจกรรม ด้านการดำเนินงานจัดกิจกรรม และด้านปัญหาและอุปสรรคของนิสิตนักศึกษา พบว่า มีค่าเฉลี่ยความคิดเห็นทั้ง 3 ด้าน อยู่ในระดับปานกลาง และเมื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยความคิดเห็นของนิสิตนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั้ง 3 ประเภท พบว่า แตกต่างกัน 2 ด้าน ได้แก่ ด้านลักษณะของกิจกรรม และด้านการดำเนินงานจัดกิจกรรม 3. แนวทางการพัฒนาการจัดกิจกรรมเสริมความเป็นครู พบว่า การดำเนินงานจัดกิจกรรมนั้นต้องมีการดำเนินงานร่วมกันหลาย ๆ ฝ่าย ลักษณะของกิจกรรมต้องเป็นกิจกรรมที่นิสิตนักศึกษาได้มีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ และอาจารย์ต้องมีส่วนในการสนับสนุน และกระตุ้นให้นิสิตนักศึกษาเห็นคุณค่าในการเข้าร่วมกิจกรรม รวมทั้งปลูกฝังคุณลักษณะความเป็นครูให้แก่นิสิตนักศึกษาด้วย
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1440
title: การเสริมแรงยางธรรมชาติอิพ็อกซิไดซ์ด้วยอินซิทูซิลิกาผ่านกระบวนการโซล-เจล

description: งานวิจัยนี้ทำการสังเคราะห์อินซิทูซิลิกาในน้ำยางธรรมชาติอิพ็อกซิไดซ์โดยปฏิกิริยาโซล-เจล โดยศึกษาผลของตัวแปรต่างๆ ของปฏิกิริยาโซล-เจลที่มีผลต่อปริมาณอินซิทูซิลิกา เช่น ความเป็นกรด-เบสของน้ำยางธรรมชาติอิพ็อกซิไดซ์ อุณหภูมิในการเกิดปฏิกิริยา อัตราส่วนโดยโมลของน้ำต่อเตตระเอทอกซีไซเลนและปริมาณเตตระเอทอกซีไซเลน ขั้นแรกทำการสังเคราะห์ยางธรรมชาติอิพ็อกซิไดซ์ผ่านปฏิกิริยาอินซิทูอิพ็อกซิเดชัน หลังจากนั้นทำการสังเคราะห์อินซิทูซิลิกาในน้ำยางธรรมชาติอิพ็อกซิไดซ์โดยปฏิกิริยาโซล-เจล โดยใช้เตตระเอทอกซีไซเลนเป็นสารตั้งต้น พบว่า ที่ภาวะความเป็นเบสของน้ำยางธรรมชาติอิพ็อกซิไดซ์ส่งผลให้หมู่อิพ็อกไซด์เปิด ในขณะที่ภาวะความเป็นกรดไม่ส่งผลต่อการเปิดวงของหมู่อิพ็อกไซด์ การเพิ่มอุณหภูมิในการเกิดปฏิกิริยาและปริมาณเตตระเอทอกซีไซเลนส่งผลให้ปริมาณอินซิทูซิลิกาเพิ่มขึ้น และการเพิ่มปริมาณอัตราส่วนโดยโมลของน้ำต่อเตตระเอทอกซีไซเลนส่งผลให้ปริมาณอินซิทูซิลิกาเข้าสู่สมดุลเร็วขึ้นและอนุภาคอินซิทูซิลิกากระจายตัวในยางธรรมชาติ อิพ็อกซิไดซ์ดีขึ้น ดังนั้นภาวะที่เหมาะสมในการสังเคราะห์อินซิทูซิลิกาในน้ำยางธรรมชาติ อิพ็อกซิไดซ์คือ การใช้เตตระเอทอกซีไซเลน 90 ส่วนในร้อยส่วนของเนื้อยาง (phr) อัตราส่วนโดยโมลของน้ำต่อเตตระเอทอกซีไซเลนเท่ากับ 57.77:1 ที่อุณหภูมิ 40 oC ภายใต้ภาวะความเป็นกรดของน้ำยางธรรมชาติอิพ็อกซิไดซ์ เมื่อปฏิกิริยาดำเนินไป 5 วัน สามารถสังเคราะห์ อินซิทูซิลิกาที่ได้สูงถึง 24 phr หลังจากนั้นศึกษาสมบัติทางกายภาพของยางคอมพอสิต เช่น เวลาในการคงรูป สมบัติการดึง ความต้านทานการฉีกขาด ความร้อนสะสม ความต้านทานโอโซน และน้ำมัน พบว่ายางธรรมชาติอิพ็อกซิไดซ์ที่เติมอินซิทูซิลิกามีสมบัติทางกายภาพดีขึ้น เมื่อเปรียบเทียบกับยางธรรมชาติอิพ็อกซิไดซ์ที่ไม่เติมและเติมซิลิกาเกรดค้า
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1441
title: ศักยภาพในการผลิตก๊าซชีวภาพจากของเสียผลไม้โดยระบบย่อยสลายทางชีวภาพแบบไร้อากาศ

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปริมาณศักยภาพของการผลิตก๊าซชีวภาพจากกระบวนการหมักแบบไร้อากาศของเศษขยะผลไม้ 8 ชนิด ได้แก่ มะม่วง สับปะรด แตงไทย แตงโม ส้ม ส้มโอ ฝรั่ง และกล้วย จากตลาดขายส่งผลไม้ โดยทำการศึกษาความสัมพันธ์ของปริมาณก๊าซกับค่าตัวแปรต้นที่มีความจำเพาะเจาะจงกับการผลิตก๊าซ คือ กรดไขมันระเหยง่าย เปอร์เซ็นต์ของแข็งทั้งหมด เปอร์เซ็นต์ของแข็งระเหยง่าย ปริมาณลิกนิน และปริมาณเซลลูโลส โดยในงานวิจัยนี้ทำการประยุกต์จากวิธีการหาศักยภาพการผลิตก๊าซมีเทน (BMP) โดยใช้ขวดเซรั่มสีชาขนาด 100 มล. ใช้เครื่องเขย่า(ความเร็ว 100 รอบต่อนาที) ทำการทดลองที่อุณหภูมิห้องเฉลี่ย 30 องศาเซลเซียสภายในระยะเวลา 30 วัน จากผลการศึกษาลักษณะเบื้องต้นพบว่า ค่าซีโอดีมีค่าอยู่ในช่วง 78,336-348,960 มิลลิกรัมต่อลิตร มีสภาพความเป็นกรด-ด่างอยู่ระหว่าง 3.6-5.3 โดยที่ส้มโอจะมีปริมาณของแข็งทั้งหมดมากที่สุดคือ 30.98 เปอร์เซ็นต์ของน้ำหนักเปียก สับปะรดมีปริมาณของแข็งระเหยมากที่สุด 98.38 เปอร์เซ็นต์ของน้ำหนักแห้ง และมะม่วงมีปริมาณคาร์บอนต่อไนโตรเจนมากที่สุดคือ 74.76 จากผลการทดลองหาปริมาณการผลิตก๊าซชีวภาพพบว่า แตงไทย ฝรั่ง กล้วย แตงโม เป็นกลุ่มที่มีการเกิดก๊าซชีวภาพสะสมมากที่สุด โดยที่แตงไทยและฝรั่งมีปริมาณก๊าซมีเทนสะสมมากที่สุดในหน่วยมิลลิกรัมต่อลิตรของแข็งระเหยที่เติม และเมื่อนำปริมาณก๊าซชีวภาพที่ได้จากการทดลองเปรียบเทียบกับปริมาณก๊าซชีวภาพที่ได้จากการคำนวณจากสมการเคมี พบว่าปริมาณก๊าซชีวภาพที่ได้จากการทดลองมีปริมาณน้อยกว่าค่าที่ได้จากการคำนวณ อันเนื่องมาจากความไม่สมดุลของระบบคือค่าความเป็นกรด-ด่างของระบบลดต่ำลงอย่างรวดเร็วส่งผลให้กรดไขมันระเหยง่ายไม่สมดุลกับสภาพความเป็นด่างภายในระบบจากการหาค่าความสัมพันธ์ของตัวแปรต่างๆเพื่อสร้างแบบจำลอง พบว่า ปริมาณการผลิตก๊าซชีวภาพยิลด์สะสม 30 วัน ในหน่วยมิลลิลิตรต่อกรัมจะเกิดได้สูงเมื่อของแข็งทั้งหมดคูณกับของแข็งระเหยได้ที่มีค่าน้อย ทั้งนี้อาจเนื่องมาจากมีปริมาณสารอินทรีย์ที่อยู่ในรูปแบบของเหลวสูงกว่า และมีความสัมพันธ์กับค่าสภาพด่างที่ใช้ในการสะเทินกรดสูง เช่น แตงไทยและฝรั่งที่มีปริมาณน้ำมากกว่าเนื้อของของแข็ง และมีการผลิตก๊าซชีวภาพยิลด์สูง (r2 =0.70) ซึ่งจะส่งผลต่อการเกิดปริมาณก๊าซมีเทนเช่นเดียวกัน ส่วนปริมาณการเกิดก๊าซมีเทนยิลด์ของเศษขยะผลไม้ในวันที่ 7 ในหน่วยมิลลิลิตรต่อกรัมของแข็งระเหยง่าย กับค่ากรดไขมันระเหยง่ายต่อค่าสภาพด่างที่มีค่ำต่ำ จึงจะทำให้เกิดปริมาณการผลิตก๊าซมีเทนสูง เช่น แตงไทยและฝรั่ง (r2 =0.82)
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1442
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน การสนับสนุนทางสังคมกับความเครียดของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูง โรงพยาบาลหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์

description: การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความเครียด การสนับสนุนทางสังคม ความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน ความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวันและการสนับสนุนทางสังคมกับความเครียด ตลอดจนปัจจัยที่เกี่ยวข้องในผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูง ณ โรงพยาบาลหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ ศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างโดยสุ่มจากผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงจำนวน 380 คน โดยเครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินความเครียดของสวนปรุง แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม และแบบประเมินความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน ดัชนีจุฬา เอ ดี แอล ทำการวิเคราะห์ระดับความเครียด การสนับสนุนทางสังคม และความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน โดยใช้สถิติ Descriptive statistic เช่น ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติ Pearson product - moment correlation coefficient ในการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวันและการสนับสนุนทางสังคมกับความเครียด การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลกับระดับความเครียด ใช้สถิติ chi-square, t-test, F-test และใช้ multiple linear regression analysis ในการหาปัจจัยทำนายความเครียด ผลการศึกษาพบว่าระดับความเครียดของผู้ป่วยความดันโลหิตสูง มีอยู่ในระดับปานกลาง (คะแนนเฉลี่ยความเครียดเท่ากับ 34.95 ± 8.71 คะแนน) การสนับสนุนทางสังคมโดยรวม อยู่ในระดับน้อย (2.41±0.57) และคะแนนความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน อยู่ในระดับสูง (8.05±1.62) การสนับสนุนทางสังคมโดยรวมกับคะแนนความเครียดมีความสัมพันธ์เชิงลบ ในระดับต่ำ (r= -0.201) ส่วนความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน ไม่พบว่ามีความสัมพันธ์เชิงเส้นตรงกับคะแนนความเครียด เนื่องจากกลุ่มตัวอย่างที่ทำการศึกษา ส่วนใหญ่มีคะแนนความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวันสูง ปัจจัยส่วนบุคคลที่มีความสัมพันธ์กับระดับความเครียด ได้แก่ อายุ การศึกษา อาชีพ รายได้ต่อเดือน ความเพียงพอของรายได้ ระยะเวลาการเป็นโรคความดันโลหิตสูง และการมีโรคประจำตัวอย่างอื่นร่วมด้วย ได้แก่ โรคเบาหวาน โรคไขมันในเส้นเลือดสูง ส่วนปัจจัยทำนายระดับความเครียด ได้แก่ อายุ การสนับสนุนทางสังคม และความเพียงพอของรายได้ มีความสัมพันธ์ทางลบกับคะแนนความเครียด
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1443
title: การเปรียบเทียบผลการยึดอยู่ทางคลินิกของวัสดุเคลือบหลุมร่องฟัน ระหว่างวัสดุเคลือบหลุมร่องฟันชนิดเรซินที่ใช้ร่วมกับสารยึดติด กับกลาสไอโอโนเมอร์ในฟันกรามถาวรซี่ที่สองที่ขึ้นเพียงบางส่วน

description: วัตถุประสงค์: ศึกษาการยึดอยู่ของวัสดุเคลือบหลุมร่องฟันชนิดเรซิน ร่วมกับการใช้สารยึดติดเปรียบเทียบกับวัสดุเคลือบหลุมร่องฟันชนิดกลาสไอโอโนเมอร์ ในฟันกรามถาวรซี่ที่สองที่ขึ้นสู่ช่องปากเพียงบางส่วน วัสดุและวิธีการ: กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาครั้งนี้คือ ฟันกรามล่างถาวรซี่ที่สองที่ขึ้นสู่ช่องปากเพียงบางส่วน จำนวน 157 ซี่ ของเด็กอายุ 11-14 ปี จำนวน 117 คน ซึ่งได้รับการเคลือบหลุมร่องฟันด้วยวัสดุชนิดเรซิน (คลินโปร ซีแลนท์) ร่วมกับสารยึดติด (แอดเปอร์ ซิงเกิล บอนด์ พลัส แอดฮีซีฟ) หรือวัสดุชนิดกลาสไอโอโนเมอร์ (ฟูจิ เซเวน) อย่างสุ่ม ตรวจวัดการยึดอยู่ของวัสดุภายหลังการเคลือบหลุมร่องฟันที่ระยะเวลา 3 เดือน และ 6 เดือน วิเคราะห์เปรียบเทียบการยึดอยู่ของวัสดุด้วยสถิติไคสแควร์ ที่ระดับนัยสำคัญ p&lt;0.05 ผลการศึกษา: อัตราการยึดอยู่อย่างสมบูรณ์ของวัสดุชนิดเรซินร่วมกับสารยึดติด และวัสดุชนิดกลาสไอโอโนเมอร์ คิดเป็น 100% และ 97.4% ตามลำดับที่ระยะเวลา 3 เดือน และคิดเป็น 97.1% และ 93.1% ตามลำดับที่ระยะเวลา 6 เดือน ฟันที่ได้รับการเคลือบหลุมร่องฟันด้วยวัสดุชนิดเรซินร่วมกับสารยึดติด และวัสดุชนิดกลาสไอโอโนเมอร์มีอัตราการยึดอยู่ไม่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในการตรวจทั้งสองครั้ง และไม่พบฟันผุบนด้านบดเคี้ยวของฟันทุกซี่ตลอดระยะเวลา 6 เดือน สรุป: การเคลือบหลุมร่องฟันด้วยวัสดุชนิดเรซินร่วมกับสารยึดติดและวัสดุชนิดกลาสไอโอโนเมอร์ ในฟันกรามถาวรที่เพิ่งขึ้นสู่ช่องปากเพียงบางส่วน ให้ผลการยึดอยู่ไม่แตกต่างกัน และไม่พบการเกิดฟันผุบริเวณด้านบดเคี้ยวในระยะเวลา 6 เดือน ภายหลังการเคลือบหลุมร่องฟัน
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1444
title: ผลของลักษณะที่แตกต่างกันของสภาพผลึกไทเทเนียมออกไซด์ที่ขึ้นรูปเป็นฟิล์มบางด้วยวิธีโซล-เจลต่อปริมาณการสร้างไฟบริน : การศึกษาเปรียบเทียบในห้องปฏิบัติการ

description: การศึกษาในห้องปฏิบัติการณ์นี้ ได้ถูกออกแบบมาเพื่อศึกษาการเกาะยึดของเกล็ดเลือด และการสร้างไฟบรินบนสภาพผลึกที่แตกต่างกันของไทเทเนียมออกไซด์ ที่ขึ้นรูปเป็นชั้นฟิล์มบางด้วยวิธีโซล-เจล โดยใช้เลือดรวมส่วนที่ปราศจากสารต้านการแข็งตัว ชั้นฟิล์มบางไทเทเนียมออกไซด์ถูกขึ้นรูปบนแผ่นกระจกสไลด์ด้วยวิธีโซล-เจล แบบจุ่มเคลือบ โดยเคลือบให้ได้ความหนา 1-4 ชั้น และปรับสภาพด้วยความร้อนที่อุณหภูมิต่างกัน (200℃ และ 550℃) ลักษณะเชิงภูมิศาสตร์ระดับนาโนสเกลของพื้นผิว สภาพผลึก และองค์ประกอบของธาตุบนชั้นฟิล์มบางไทเทเนียมออกไซด์ ตรวจวัดโดยใช้กล้องจุลทรรศน์แรงอะตอม เทคนิกเอ็กซ์เรย์ดิฟแฟรกชัน และเทคนิกอีดีเอ็กซ์ ตามลาดับ โดยพบว่าการสภาพเป็นผลึกของไทเทเนียมออกไซด์บนฟิล์มบางหนา 1 ชั้นที่ปรับสภาพด้วยความร้อนที่อุณหภูมิ 200℃ (200-1) มีลักษณะอสัณฐาน ในขณะที่การเรียงตัวของผลึกไทเทเนียมออกไซด์บนฟิล์มบางหนา 4 ชั้นที่ปรับสภาพด้วยความร้อนที่อุณหภูมิ 550℃ (550-4) มีลักษณะอะนาเทส เมื่อนำฟิล์มบางที่มีการเรียงตัวของผลึกไทเทเนียมออกไซด์ที่แตกต่างกัน 2 แบบนี้ มาศึกษาปฏิกริยาทางชีววิทยาเบื้องต้นคือ การเกาะยึดของเกล็ดเลือด และการสร้างไฟบริน โดยใช้เลือดรวมส่วนที่ปราศจากสารต้านการแข็งตัว ด้วยภาพจากกล้องจุลทรรศน์แบบส่องกราด ไม่ปรากฎความแตกต่างของการเกาะยึดของเกล็ดเลือดบนตัวอย่าง 200-1 และ 550-4 แต่พบว่าตัวอย่าง 550-4 มีการสร้างไฟบรินในระดับที่สูงกว่าตัวอย่าง 200-1 ผลการวิจัยบ่งชี้ว่า สภาพผลึกไทเทเนียมออกไซด์แบบอะนาเทส ส่งเสริมการสร้างไฟบรินได้ดีกว่า
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1445
title: ผลของการเรียนวิทยาศาสตร์ด้วยการคิดแก้ปัญหาอนาคตบนเว็บโดยใช้คลังวีดิทัศน์ ที่มีต่อความสามารถในการคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่างกัน

description: ศึกษาผลของผลของการเรียนแบบการคิดแก้ปัญหาอนาคตบนเว็บโดยใช้คลังวีดิทัศน์ ที่มีต่อความสามารถในการคิดสร้างสรรค์กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่างกัน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนหล่มเก่าพิทยาคม จังหวัดเพชรบูรณ์ ที่กำลังศึกษาอยู่ในภาคการศึกษาที่ 1 ปีการศึกษา 2553 จำนวน 60 คน สุ่มกลุ่มตัวอย่างเข้ากลุ่มทดลองกลุ่มย่อย กลุ่มละ 5 คน เรียนด้วยการเรียนแบบการคิดแก้ปัญหาอนาคตบนเว็บโดยใช้คลังวีดิทัศน์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ เว็บการเรียนแบบการคิดแก้ปัญหาอนาคตโดยใช้คลังวีดิทัศน์ แบบวัดความคิดสร้างสรรค์ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบค่าที (t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (One-way ANOVA) ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนแตกต่างกัน เมื่อเรียนด้วยการเรียนแบบการคิดแก้ปัญหาอนาคตบนเว็บโดยใช้คลังวีดิทัศน์ ก่อนทดลองและหลังทดลองมีระดับความคิดสร้างสรรค์แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. นักเรียนที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูง มีระดับความคิดสร้างสรรค์สูงกว่านักเรียน ที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำ และนักเรียนทีมี่ระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนปานกลาง มีระดับความคิดสร้างสรรค์ สูงกว่านักเรียนที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1446
title: การศึกษาการบริหารจัดการของคณะกรรมการกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย

description: ศึกษาการบริหารจัดการของคณะกรรมการกีฬา มหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ คณะกรรมการกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย จำนวน 87 คน คณะอนุกรรมการฝ่ายต่างๆ ในคณะกรรมการบริหารกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย จำนวน 74 คน และนิสิตนักศึกษาและบุคลากรต่างๆ ที่เคยเข้าร่วมกิจกรรมกีฬา ของ ก.ก.ม.ท. จำนวน 388 คน รวมจำนวนทั้งสิ้น 549 คน โดยใช้แบบสอบถามจำนวน 3 ชุดสำหรับแต่ละกลุ่มตัวอย่าง เป็นเครื่องมือการวิจัย นำข้อมูลจากแบบสอบถามที่ได้รับกลับคืนมาวิเคราะห์ด้วยวิธีการทางสถิติ ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสรุปผลความคิดเห็นข้อเสนอแนะในรูปความเรียงผลการวิจัยพบว่า 1. คณะกรรมการกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย เห็นด้วยอย่างยิ่งกับการบริหารจัดการ ด้านบุคลากร (X-bar = 3.49) และเห็นด้วยกับการบริหารจัดการด้านสถานที่ (X-bar = 2.95) ด้านการรายงาน (X-bar = 2.86) ด้านการจัดการ (X-bar = 2.78) ด้านการวางแผน (X-bar = 2.76) ด้านการอำนวยความสะดวก (X-bar = 2.71) ด้านการจัดการองค์กร (X-bar = 2.66) ด้านการประสานงาน (X-bar = 2.63) ด้านการจัดหาบุคลากร (X-bar = 2.62) แต่ไม่เห็นด้วยกับการบริหารจัดการด้านงบประมาณ (X-bar = 2.27) 2. คณะอนุกรรมการฝ่ายต่างๆ ในคณะกรรมการบริหารกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย เห็นด้วยกับการบริหารจัดการในทุกด้านคือ ด้านการประสานงาน (X-bar = 3.09) ด้านการบริหารบุคลากร (X-bar = 2.98) ด้านสถานที่ (X-bar = 2.96) ด้านการวางแผน (X-bar = 2.95) ด้านการจัดการ (X-bar = 2.94) ด้านการอำนวยความสะดวก (X-bar = 2.92) และด้านงบประมาณ (X-bar = 2.78) 3. นิสิตนักศึกษาและบุคลากรต่างๆ ที่เข้าร่วมกิจกรรมกีฬาของ ก.ก.ม.ท. เห็นด้วยว่าการบริหารงานของ ก.ก.ม.ท. มีผลสัมฤทธิ์ที่ดีและสามารถบรรลุตามวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้ (X-bar = 3.05)
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1447
title: แนวทางการจัดทำรูปแบบรายการทางด้านวิศวกรรม ประกอบรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม โครงการประเภทอาคารอยู่อาศัยรวม

description: การจัดทำรายงานที่ไม่ถูกต้องสมบูรณ์ ทำให้ต้องยื่นแก้ไขเพิ่มเติมรายงานหลายครั้งส่งผลให้เกิดความล่าช้า ในการพิจารณาเห็นชอบรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม ตามข้อกำหนดของสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (สผ.) แนวทางการจัดทำรายงานผลกระทบสิ่งแวดล้อมนั้นมีอยู่หลายส่วน ส่วนหนึ่งที่สำคัญคือ รูปแบบรายการประกอบทางด้านวิศวกรรม การศึกษาครั้งนี้จึงต้องการศึกษาปัญหาที่เกิดขึ้นจากการจัดทำรายงานดังกล่าว เพื่อเสนอแนะแนวทางการจัดทำรูปแบบรายการทางด้านวิศวกรรมที่เหมาะสม เฉพาะในโครงการประเภทอาคารอยู่อาศัยรวม จากการศึกษาพบว่า รูปแบบรายการทางด้านวิศวกรรมที่ใช้ประกอบในรายงานฯ อยู่ในหมวดรายละเอียดโครงการประกอบด้วยระบบสาธารณูปโภคในช่วงเวลาก่อสร้าง และหมวดคุณค่าการใช้ประโยชน์ของมนุษย์ ประกอบด้วย ระบบน้ำใช้ ระบบบำบัดน้ำเสีย ระบบระบายน้ำและป้องกันน้ำท่วม ระบบป้องกันอัคคีภัย การจัดการขยะมูลฝอยและสิ่งปฏิกูล ระบบระบายอากาศ กลิ่น ควันและไอความร้อน ระบบพลังงานไฟฟ้า รวมจำนวนรูปแบบรายการทั้งสิ้น 29 รายการ ส่วนปัญหาที่พบคือ การแสดงข้อมูลที่ไม่ครบถ้วนสมบูรณ์และขาดรายละเอียดที่จำเป็น การย่อแบบทำให้อ่านยากเกิดความสับสน ไม่เข้าใจและยากในการพิจารณาตรวจสอบ การแสดงข้อมูลที่ไม่ชัดเจน ทั้งรูปแบบและสัญลักษณ์ที่ต้องใช้สื่อความหมาย การแสดงรายละเอียดและข้อมูลหลายเรื่องพร้อมกัน เพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าวจึงเสนอแนะรูปแบบรายการทางด้านวิศวกรรม สำหรับโครงการทั่วไป จำนวน 29 รายการ เฉพาะโครงการที่มีระบบการหน่วงน้ำแบบบ่อหน่วง และมีลานจอดรถชั้นใต้ดิน จะต้องนำเสนอรูปแบบรายการทางด้านวิศวกรรมเพิ่มอีก 2 รายการ สำหรับกรณีที่โครงการขนาดเล็ก รูปแบบรายการที่นำเสนอไม่ซับซ้อน สามารถรวมรูปแบบรายการบางรายการในแผ่นเดียวกันได้ จึงสามารถสรุปจำนวนเป็น 25 รายการ โดยรูปแบบรายการดังกล่าวมีความถูกต้อง ชัดเจนและเข้าใจง่าย สามารถใช้เป็นแนวทางในการดำเนินการ รวมถึงช่วยลดปัญหาความล่าช้าในกระบวนการพิจารณารายงานฯ ได้
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1448
title: แนวทางการใช้แสงธรรมชาติเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพแสงสว่างภายในอาคารห้องสมุด กรณีศึกษาอาคารห้องสมุดโรงเรียนพูลเจริญวิทยาคม

description: การศึกษาแนวทางการใช้แสงธรรมชาติเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพแสงสว่างภายในอาคารห้องสมุด กรณีศึกษาอาคารห้องสมุดโรงเรียนพูลเจริญวิทยาคม เริ่มจากการสังเกตพฤติกรรมของนักเรียนที่มาใช้บริการภายในอาคารห้องสมุด พบว่ามีปัญหาด้านต่างๆ ดังนี้ ปริมาณแสงสว่างไม่เพียงพอในการอ่านหนังสือและทำกิจกรรมต่าง ๆ ความร้อนภายในอาคารห้องสมุด และเสียงที่มีลักษณะก้องกังวาน เป็นต้น เมื่อผู้วิจัยเก็บข้อมูลและสำรวจภายในอาคารห้องสมุดพบว่า มีช่องเปิดบริเวณหลังคาของอาคารแห่งนี้แต่ในปัจจุบันไม่มีการใช้ประโยชน์ใดๆ ผู้วิจัยจึงสนใจศึกษาแนวทางการใช้แสงธรรมชาติเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพแสงสว่างภายในอาคารขึ้น จึงเกิดวัตถุประสงค์ของการเพิ่มประสิทธิภาพการใช้แสงธรรมชาติภายในอาคารห้องสมุด ดังนี้ ศึกษาทฤษฏีและสำรวจลักษณะทางกายภาพในการใช้ประโยชน์จากแสงธรรมชาติ วิเคราะห์จากตัวแปรในการศึกษา ดังนี้ ตัวแปรที่ 1 ขนาดของช่องเปิดด้านบนต่อพื้นที่ใช้สอย ตัวแปรที่ 2 ผิวและสีของวัสดุที่ใช้ในการสะท้อนแสง และตัวแปรที่ 3 ลักษณะการสะท้อนแสงและการกระจายของแสงภายในอาคาร โดยประเมินผลข้อมูลจากการเก็บข้อมูลปริมาณแสงสว่างภายในและภายนอกอาคาร นำมาหาค่า Daylight Factor เพื่อมาใช้เป็นแนวทางในการปรับปรุงอาคารห้องสมุดปัจจุบันให้มีการใช้แสงธรรมชาติเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพแสงสว่าง ขั้นตอนในการศึกษาแบ่งออกเป็น 2 ส่วน 1) สำรวจและเกิดข้อมูลปริมาณแสงสว่างภายในอาคารเพื่อพิจารณาตำแหน่งหรือบริเวณที่มีปัญหามากที่สุดเพื่อหาแนวทางในการแก้ไข 2) สร้างหุ่นจำลองอาคารห้องสมุดขนาด 1:20 เพื่อใช้เป็นในการทดลองดังนี้ เพื่อพิจารณาปริมาณแสงที่เกิดขึ้นจาก ขนาดของช่องเปิดบริเวณด้านบนของอาคารทั้ง 3 สัดส่วน คือ 4% 8% และ 12% ต่อพื้นที่ใช้สอย ศึกษาลักษณะผิวและสีของวัสดุ และลักษณะการสะท้อน ผลการศึกษาพบว่า 1) ขนาดของช่องเปิดด้านบนสัดส่วนขนาด 4% ของพื้นที่ใช้สอยที่มีความแตกต่างของค่า Daylight Factor น้อยที่สุดทำให้แสงที่เข้ามามีความสม่ำเสมอมากกว่าและมีปริมาณความร้อนที่เข้ามาภายในอาคารน้อยกว่าสัดส่วนขนาด 12%ของพื้นที่ใช้สอย 2) การปรับปรุงผิวและสีวัสดุบริเวณพื้นที่ที่แสงตกกระทบเช่นบริเวณผิวหลังคาภายนอกเป็นผิวสีขาว ติดฝ้าสีขาวผิวขรุขระสม่ำเสมอบริเวณใต้หลังคานั้นจะทำให้ปริมาณของแสงภายในอาคารเพิ่มขึ้น 3) ลักษณะการสะท้อนแสง โดยทดสอบแสงตกกระทบโดยเปลี่ยนลักษณะของหิ้งสะท้อนให้เอียง 70 องศาจะทำให้แสงสะท้อนไปได้ลึกเพิ่มยิ่งขึ้น ผลการศึกษาจึงสรุปได้ว่าการเลือกสัดส่วนขนาดช่องเปิดด้านบนของอาคารห้องสมุดอย่างเหมาะสมผิวและสีของวัสดุในการสะท้อนแสงที่มีค่าการสะท้อนแสงเพิ่มขึ้น ร่วมกับลักษณะการสะท้อนแสงกับหิ้งสะท้อนแสงที่เหมาะสม ทำให้สามารถนำแสงธรรมชาติที่มีลักษณะของแสงสม่ำเสมอมาใช้ภายในอาคาร มีปริมาณแสงธรรมชาติที่เพียงพอเหมาะแก่การศึกษาค้นคว้าและเรียนรู้ของนักเรียนภายในอาคารห้องสมุดได้อย่างคุ้มค่า ประหยัดพลังงาน และมีประสิทธิภาพเพิ่มมากขึ้น