cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1609
title: ผลของโปรแกรมการจัดการอาการต่อความปวดขณะทำกิจกรรมการลุกนั่งของผู้ป่วยภายหลังทำผ่าตัดหัวใจแบบเปิดภายใน 48 ชั่วโมงแรก

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิ จัยกึ่งทดลอง เพื่อเปรียบเที ยบความปวดขณะทำกิจกรรมลุกนั่งของผู้ป่วยภายหลังที่ผ่าตัดหัวใจแบบเปิดภายใน 48 ชั่วโมงแรกระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการจัดการอาการและกลุ่มที่ได้ รับการพยาบาลตามปกติกลุ่มตัวอย่างคื อผู้ป่วยโรคหัวใจทุ กประเภททั้งเพศหญิงและเพศชาย ภายหลังผ่าตัดหัวใจแบบเปิดที่เข้ ารับการรักษา ในโรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี จำนวน 40 คน ได้มาจากการคัดเลือกตามเกณฑ์ที่กำหนด แบ่งเป็น กลุ่มควบคุม 20 คน และกลุ่มทดลอง 20 คน ทั้ง 2 กลุ่มได้ รับการจับคู่ให้ มี ลักษณะคล้ายคลึงกันในเรื่องเพศ อายุ โรคหัวใจ การผ่ าตัดและยาบรรเทาปวด กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการการจัดการอาการ โดยการให้ ข้อมูลการบรรเทาความปวดภายหลังผ่าตัดหัวใจร่วมกับดนตรีในขณะมี กิจกรรมการลุกนั่งของผู้ป่วยภายหลังผ่าตัดหัวใจแบบเปิดภายใน 48 ชั่วโมงแรก ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 6 ท่าน เครื่องมือที่ใช้ ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล และ แบบประเมินความ ปวดชนิดเส้นตรง สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติKolmogorov-Smirmov test และสถิติทดสอบที (Inpendent t-test) ผลการวิจัย พบว่า ระดับความปวดของผู้ป่วยผ่าตัดหัวใจแบบเปิดในระยะ 24 และ 48 ชั่วโมงแรก ขณะมีกิจกรรมการลุกนั่งของกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการจัดการอาการน้อยกว่ากลุ่มที่ได้ รับการพยาบาลตามปกติ อย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ .01
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1610
title: การเปรียบเทียบผลของการฝึกแรงต้านด้วยยางยืดและฟรีโมชั่นที่มีต่อความ เร็วและแรงของการเตะเหยียบลงในนักกีฬาเทควันโดหญิง

description: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลของการฝึกแรงต้านด้วยยางยืดและการฝึกแรงต้านด้วยฟรีโมชั่นที่มีต่อความเร็วและแรงของการเตะเหยียบลงในนักกีฬาเทควันโดหญิง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้เป็นนักกีฬาเทควันโดเพศหญิง ชมรมเทควันโดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อายุระหว่าง 18- 24 ปี จำนวน20 คนทำการแบ่งกลุ่มโดยใช้ความสามารถในการทรงตัวและความอ่อนตัวในท่างอสะโพกแบ่งเป็นกลุ่มฝึกแรงต้านด้วยยางยืด10 คน ทำการฝึกด้วยยางยืด ที่ความหนัก 12 Multiple RM และกลุ่มฝึกแรงต้านด้วยฟรีโมชั่น 10 คน ฝึกด้วยฟรีโมชั่นใช้ความหนัก 70% ของ 1 RM ทั้งสองกลุ่มฝึก 3 วันต่อสัปดาห์ เป็นเวลา8 สัปดาห์ทำการทดสอบความเร็วและแรงของการเตะเหยียบลงก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และสัปดาห์ที่ 8 และทำการวิเคราะห์ผลทางสถิติ โดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแตกต่างของค่าเฉลี่ยภายในกลุ่ม ด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวด้วยการวัดซ้ำ (One way analysis of variance with repeated measures)และเปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่ ด้วยวิธี LSD วิเคราะห์ความแตกต่างของค่าเฉลี่ยระหว่างกลุ่ม 2 กลุ่ม โดยการทดสอบค่าที (Independent t – test) ทดสอบมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มฝึกแรงต้านด้วยยางยืดและกลุ่มฝึกแรงต้านด้วยฟรีโมชั่นมีความเร็วและแรงของการเตะเหยียบลงมากกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่ม พบว่าหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มฝึกแรงต้านด้วยยางยืดมีการพัฒนาความเร็วและแรงของการเตะเหยียบลงมากกว่ากลุ่มฝึกแรงต้านด้วยฟรีโมชั่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปผลการวิจัย การฝึกแรงต้านด้วยยางยืดและการฝึกแรงต้านด้วยฟรีโมชั่นสามารถพัฒนาความเร็วและแรงของการเตะเหยียบลงในนักกีฬาเทควันโดหญิงได้ โดยที่การฝึกแรงต้านด้วยยางยืดสามารถพัฒนาความเร็วของการเตะเหยียบลงในช่วงเริ่มยกเข่าขึ้นอย่างรวดเร็วและช่วงเตะเหยียบลงของปลายเท้าได้ดีกว่าและยังพัฒนาแรงของการเตะเหยียบลงได้ดีกว่าการฝึกแรงต้านด้วยฟรีโมชั่น
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1611
title: บทบาทของผู้บริหารโรงเรียนคาทอลิกสังกัดอัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ ในการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมของผู้เรียน

description: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาบทบาทที่ปฏิบัติจริงและบทบาทที่คาดหวังของผู้บริหารโรงเรียนคาทอลิก สังกัดอัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ ในการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมของผู้เรียน 2) เพื่อเปรียบเทียบบทบาทที่ปฏิบัติจริงและบทบาทที่คาดหวังของผู้บริหารโรงเรียนคาทอลิก สังกัดอัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ ในการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมของผู้เรียน และ 3) เพื่อวิเคราะห์ความต้องการจำเป็นของบทบาทของผู้บริหารโรงเรียนคาทอลิก สังกัดอัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ ในการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมของผู้เรียน กลุ่มตัวอย่างในครั้งนี้ประกอบด้วย กลุ่มคณะกรรมการบริหารโรงเรียน จำนวน 178 คน และกลุ่มครู 333 คน รวมเป็นจำนวน 511 คน จากจำนวน 36 โรงเรียน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามลักษณะแบบมาตราส่วนประมาณค่า (Rating scale) สถิติที่ใช้การวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่าที (t-test) และวิเคราะห์ความต้องการจำเป็น (PNI) ผลการวิจัยพบว่า 1) บทบาทที่ปฏิบัติจริงของผู้บริหารโรงเรียนคาทอลิกฯ ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า บทบาทด้านการจัดกิจการนักเรียนมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด ทั้งนี้บทบาทด้านการสร้างความสัมพันธ์กับชุมชนมีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด ส่วนบทบาทที่คาดหวังของผู้บริหารโรงเรียนคาทอลิกฯ ในภาพรวมอยู่ในระดับมากเช่นเดียวกัน และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า บทบาทด้านการพัฒนาบุคลากรมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด ทั้งนี้บทบาทด้านการสร้างความสัมพันธ์กับชุมชนมีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด 2) การเปรียบเทียบบทบาทที่ปฏิบัติจริงและบทบาทที่คาดหวังของผู้บริหารโรงเรียนคาทอลิกฯ ในภาพรวม พบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) ผลการจัดลำดับความต้องการจำเป็นของบทบาทของผู้บริหารโรงเรียนคาทอลิกฯ ในภาพรวม พบว่า บทบาทด้านการจัดหลักสูตรและการเรียนการสอน และบทบาทด้านการจัดบรรยากาศและสภาพแวดล้อม มีค่าดัชนีความต้องการจำเป็นลำดับสูงที่สุดเท่ากัน ทั้งนี้บทบาทด้านการจัดกิจการนักเรียนมีค่าดัชนีความต้องการจำเป็นลำดับต่ำที่สุด
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1612
title: การเปรียบเทียบระหว่างการฝึกวิ่งสลับช่วงบนลู่กลและวิ่งสลับช่วงบนพื้นราบที่มีผลต่อตัวแปรทางสรีรวิทยา

description: การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลของการฝึกวิ่งสลับช่วงบนลู่กลและวิ่งสลับช่วงบนพื้นราบที่มีต่อตัวแปรทางสรีรวิทยาในเยาวชนชายกลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพศชาย อายุ 19-23 ปี แบ่งเป็นสองกลุ่มได้แก่ กลุ่มที่ฝึกวิ่งสลับช่วงบนลู่กล จำนวน 15 คน และกลุ่มที่ฝึกวิ่งสลับช่วงบนพื้นราบจำนวน 15 คน ทั้งสองกลุ่มทำการฝึกสลับช่วงจำนวน 3 รอบ โดยมีอัตราการเต้นของหัวใจที่ 75-85 เปอร์เซ็นต์ของอัตราการเต้นของหัวใจสูงสุดและค่าอัตราการเต้นหัวใจที่ 55-65 เปอร์เซ็นต์ของอัตราการเต้นหัวใจสูงสุด โดยในสัปดาห์ที่ 1-6 ทำการฝึกสลับช่วงในอัตราส่วน 1:1 (4 นาที: 4 นาที) และสัปดาห์ที่ 7-12 ทำการฝึกสลับช่วงที่ อัตราส่วน 1.5:1 (6 นาที: 4 นาที) ทำการทดสอบตัวแปรทางสรีรวิทยาก่อนการฝึก หลังฝึกสัปดาห์ที่ 6 และหลังฝึกสัปดาห์ที่ 12 ได้แก่น้ำหนักตัว ปริมาณไขมันในร่างกายอัตราการเต้นหัวใจขณะพัก อัตราการเต้นหัวใจสูงสุดสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุด ปริมาตรเลือดที่ออกจากหัวใจ และความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาในท่าเหยียดเข่าและท่างอเข่า นำผลที่ได้จากการทดสอบมาวิเคราะห์ผลทางสถิติ ผลการวิจัย พบว่า 1. หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 12 ทั้งกลุ่มที่ฝึกวิ่งสลับช่วงบนลู่กลและกลุ่มที่ฝึกวิ่งสลับช่วงบนพื้นราบมีค่าสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุดและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาที่มากขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ค่าเฉลี่ยน้ำหนักตัว ปริมาณไขมันในร่างกายอัตราการเต้นหัวใจขณะพักอัตราการเต้นหัวใจสูงสุดปริมาตรเลือดที่ออกจากหัวใจ และสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุดมีค่าไม่แตกต่างกัน เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มที่ฝึกวิ่งสลับช่วงบนลู่กลและกลุ่มที่ฝึกวิ่งสลับช่วงบนพื้นราบ แต่พบว่าค่าเฉลี่ยความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาในท่าเหยียดเข่าและท่างอเข่าของกลุ่มที่ฝึกวิ่งบนพื้นราบมีมากกว่ากลุ่มที่ฝึกวิ่งบนลู่กลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 สรุปได้ว่าการฝึกวิ่งสลับช่วงบนลู่กลและบนพื้นราบมีผลดีต่อการพัฒนาสมรรถภาพของระบบหัวใจและหายใจได้ไม่แตกต่างกัน แต่การฝึกวิ่งสลับช่วงบนพื้นราบสามารถเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาได้มากกว่ากลุ่มที่ฝึกวิ่งบนลู่กล
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1613
title: การเปรียบเทียบวิธีการประมาณสำหรับการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้นพหุเมื่อตัวแปรตามและตัวแปรอิสระมีการสูญหายแบบนอนอิกนอร์เรเบิล

description: การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบวิธีการประมาณตัวแบบการถดถอยเชิงเส้นพหุ เมื่อตัวแปรตามและตัวแปรอิสระมีการสูญหายแบบนอนอิกนอร์เรเบิล วิธีการประมาณที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ วิธี EM Algorithm (EM) วิธี K-Nearest Neighbor (KNN) และวิธี Predictive Mean Matching (PMM) ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาได้จากการจำลองโดยมีสัดส่วนของการสูญหายของข้อมูล 3 ระดับคือ 10% 20% และ 30% และมีระดับการสูญหายแบบนอนอิกนอร์เรเบิล 3 ระดับคือ ไม่มี ปานกลาง และสูง ค่าเฉลี่ยของค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนกำลังสอง (Average Mean Square Error : AMSE) ของแต่ละวิธีการจะใช้เปรียบเทียบโดยวิธีการที่ดีที่สุดจะมีค่า AMSE น้อยที่สุดจะเป็นวิธีการที่ดีที่สุด ผลการวิจัย พบว่า i) ในกรณีส่วนใหญ่วิธีการ KNN จะเป็นวิธีการประมาณที่ดีที่สุด โดยเฉพาะเมื่อส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของความคลาดเคลื่อนมีขนาดปานกลางและสูง (30 และ 90) ii) สัดส่วนการสูญหายและระดับการสูญหายแบบนอนอิกนอร์เรเบิลที่สูงมีผลทำให้วิธีการ EM เป็นวิธีการประมาณค่าที่ดีที่สุดในบางกรณี โดยเฉพาะเมื่อส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของความคลาดเคลื่อนมีขนาดเล็ก(10) iii) วิธีการประมาณทุกวิธีจะมีประสิทธิภาพน้อยลงเมื่อส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของความคลาดเคลื่อน สัดส่วนของการสูญหาย และระดับการสูญหายแบบนอนอิกนอร์เรเบิลเพิ่มสูงขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1614
title: การศึกษาประสิทธิผลระหว่าง Varenicline และ Nortriptyline ในการเลิกบุหรี่ระยะสั้นสำหรับผู้ป่วยใน

description: ที่มาและวัตถุประสงค์ ยา Varenicline ออกฤทธิ์ต่อ alpha-4-beta-2 nicotinic receptor ในสมองโดยทำหน้าที่เป็น partial agonist โดยจะช่วยในการหยุดบุหรี่โดยทำให้ลดอาการอยากบุหรี่ที่เกิดจากการติดนิโคติน ซึ่งทำให้สามารถหยุดบุหรี่ได้สำเร็จ การให้คำแนะนำร่วมกับการใช้ยาเพื่อช่วยในการหยุดบุหรี่จะทำให้อัตราประสบผลสำเร็จมากขึ้น ปัจจัยการนอนโรงพยาบาลจากภาวะเจ็บป่วยจะเป็นปัจจัยส่วนหนึ่งที่ทำให้ผู้ป่วยตระหนักถึงผลกระทบของบุหรี่จึงทำให้ประสบผลสำเร็จมากขึ้นไปอีก ในการศึกษานี้จะศึกษาเปรียบเทียบประสิทธิผลและความปลอดภัยของยา Varenicline และ Nortriptyline ในการรักษาภาวะติดบุหรี่ในผู้ป่วยใน วิธีการศึกษา งานวิจัยสุ่มตัวอย่างเปรียบเทียบ(Double blind randomized controlled trial) โดยนำผู้ป่วยที่ยังสูบบุหรี่มากกว่า 10 มวนต่อวัน, อายุ 18-75ปี แบ่งเข้ามาศึกษาแบบสุ่ม 1:1 ในกลุ่ม Varenicline จะได้รับยาในขนาดต่ำและปรับยาจนได้ขนาด 1 mg วันละสองครั้ง กลุ่ม Nortriptyline ให้ยาในขนาด 12.5 – 50 mg ต่อวัน เป็นระยะเวลา 12 สัปดาห์ การติดตามการสูบบุหรี่หลังการรักษาโดยการรายงานการเลิกบุหรี่โดยตัวผู้ป่วยเอง และผลการตรวจปริมาณก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์หายใจออก วัตถุประสงค์หลัก คือ ประเมินประสิทธิผลระหว่างยา Varenicline และ Nortriptyline ในการรักษาภาวะติดบุหรี่ในผู้ป่วยใน ส่วนวัตถุประสงค์รอง คือ ประเมินผลข้างเคียงของยา และ อัตราการเลิกบุหรี่ตลอด 1 สัปดาห์ก่อนวันประเมินผล (PAR) ในช่วงเวลา 2,4,8,12 และ 16 สัปดาห์ ผลการศึกษา ผู้เข้าร่วมการศึกษา 51 ราย ได้รับยา Varenicline และ Nortriptyline คิดเป็น 25 และ 26 รายตามลำดับ อายุเฉลี่ยอยู่ในช่วง 22-72 ปี (อายุเฉลี่ย 49.8 และ 50.9 ปี ในกลุ่มยา Varenicline และ Nortriptyline ตามลำดับ ) เมื่อเปรียบเทียบอัตราการเลิกบุหรี่ตลอด 1 สัปดาห์ก่อนวันประเมินผล2,4,8,12 และ 16 สัปดาห์ ใน Varenicline คิดเป็น 28%, 56%, 60%, 60% และ 60%ตามลำดับ และใน Nortriptyline คิดเป็น 42%,57%,65,65 และ 57% ตามลำดับ อัตราการเลิกบุหรี่ตลอด 1 สัปดาห์ก่อนวันประเมินผล ใน Varenicline และ ในกลุ่ม Nortriptyline ไม่มีผลแตกต่างทางสถิติ ผู้ที่รับยา Varenicline มีอาการคลื่นไส้ (2/25), ปวดศีรษะ (3/25), แต่ไม่มีอาการผิดปกติในการนอนหลับในการศึกษานี้ ส่วนผู้ที่ได้รับยา Nortriptyline มีเพียงแค่อาการปากแห้ง (2/26) ค่าใช้จ่ายในการใช้ยา Varenicline คิดเป็น 10,800 และ 135 บาทต่อการรักษา 12 สัปดาห์ สรุปผลการรักษา ยา Nortriptyline มีประสิทธิผลในการรักษาภาวะติดบุหรี่สำหรับผู้ป่วยในไม่แตกต่างกับยา Varenicline โดยมีผลข้างเคียงเล็กน้อย ดังนั้นยา Nortriptyline เป็นยาที่มีความคุ้มค่าทั้งด้านประสิทธิผลและด้านราคา
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1615
title: ปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมการบริโภคอาหารของบุคคลวัยทำงานในกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการบริโภคอาหารของบุคคลวัยทำงานในกรุงเทพมหานคร และเพื่อศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมการบริโภคอาหารโดยมุ่งเน้นศึกษาความสัมพันธ์ของปัจจัยนำ ปัจจัยเอื้อ ปัจจัยเสริม การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนากลุ่มตัวอย่างเป็นบุคคลวัยทำงานในกรุงเทพมหานคร จำนวน 510 คน โดยใช้แบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นที่ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ ในส่วนแบบสอบถามมีค่าเท่ากับ 0.89 และในแบบทดสอบวัดความรู้มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ เท่ากับ 0.96 ค่าความยากง่าย เท่ากับ 0.72 และค่าความเที่ยงทั้งฉบับเท่ากับ 0.90 โดยแบ่งค่าความเที่ยงของแบบทดสอบวัดความรู้ ได้ค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.89 และแบบสอบถามด้านทัศนคติต่อพฤติกรรมการบริโภคอาหาร ได้ค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.66 การรับรู้ความสามารถของตนเองในการบริโภคอาหารได้ค่าความเที่ยง เท่ากับ 0.90 ปัจจัยทางด้านสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยต่อการบริโภคได้ค่าความเที่ยง เท่ากับ 0.82 การเปิดรับข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับการรับประทานอาหารและการได้รับคำแนะนำสนับสนุนในการบริโภคอาหารได้ค่าความเที่ยง เท่ากับ 0.89 และพฤติกรรมบริโภคอาหารของบุคคลวัยทำงานในกรุงเทพมหานครได้ค่าความเที่ยง เท่ากับ 0.73 วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ ค่าสถิติร้อยละค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและ วิเคราะห์ความสัมพันธ์ ของปัจจัยนำ ปัจจัยเอื้อ ปัจจัยเสริม กับพฤติกรรมการบริโภคอาหาร โดยการหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. พฤติกรรมการบริโภคอาหารของบุคคลวัยทำงานในกรุงเทพมหานครโดยรวมอยู่ในระดับดี (ค่าเฉลี่ย = 2.83,SD=0.84) โดยมีพฤติกรรมการเลือกรับประทานอาหารที่ปรุงสุก สะอาดถูกสุขลักษณะ (ค่าเฉลี่ย =3.36,SD=0.73) อยู่ในระดับดีมาก และมีพฤติกรรมการ ล้างผัก ผลไม้สดแล้วแช่ในน้ำส้มสายชู ไว้นาน 5 นาทีอยู่ในระดับน้อย (ค่าเฉลี่ย =2.21,SD=1.06) 2. ปัจจัยนำด้านความรู้เกี่ยวกับพฤติกรรมการบริโภคอาหารและโภชนาการ ทัศนคติต่อพฤติกรรมการบริโภคอาหาร และการรับรู้ความสามารถของตนเองในการบริโภคอาหาร ปัจจัยเอื้อ ด้านสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยต่อการบริโภค ปัจจัยเสริม ด้านการเปิดรับข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับการรับประทานอาหารและการได้รับคำแนะนำสนับสนุนในการบริโภคอาหารมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการบริโภคอาหารอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1616
title: การใช้ยากินโดรนิดาโรนในการป้องกันการเกิดภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะชนิดเอเตรียลฟิบริเลชั่น ในผู้ป่วยหลังผ่าตัดโรคหัวใจและหลอดเลือด ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

description: ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะชนิดเอเตรียลฟีบริเลชั่นเป็นภาวะแทรกซ้อนหัวใจเต้นผิดจังหวะที่พบบ่อยที่สุดที่เกิดหลังการผ่าตัดหัวใจ ทำให้เกิดผลแทรกซ้อนตามมาอีกมากมาย รวมทั้งเพิ่มระยะเวลาในการนอนรักษาตัวในโรงพยาบาลและเพิ่มค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาลด้วยยาโดรนิดาโรนเป็นยาป้องกันภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะชนิดใหม่ ที่มีประสิทธิภาพดี แต่ยังมิได้มีการนำมาใช้ ในการป้องกันการเกิดภาวะ POAFงานวิจัยนี้จึงศึกษาประสิทธิภาพและความปลอดภัยของการใช้ ยากินโดรนิดาโรนในการป้องกันการ เกิดภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะชนิดเอเตรียลฟิบริเลชั่น ในผู้ป่วยที่เข้ารับการผ่าตัดโรคหัวใจและหลอดเลือด ผลการวิจัยพบอุบัติการณ์ของการเกิด POAF 21.8เปอร์เซ็นต์ (17/78)ในกลุ่มที่ได้รับยาโดรนิดาโรนซึ่งน้อยกว่าสถิติที่เคยศึกษาเมื่อปี พ.ศ.2551 (35.6 เปอร์เซ็นต์ ,114/320)อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.008) และพบว่า POAF ส่วนใหญ่ (41เปอร์เซ็ นต์ ) เกิดในวันที่ 2 หลังการผ่าตัด อัตราการเต้นเฉลี่ยของหัวใจห้องล่างในขณะเกิด AF เท่ากับ 110± 23ครั้งต่อนาที ผลแทรกซ้อนที่เกิดจากยาโดรนิดาโรนที่พบบ่อยที่สุด คือผลข้างเคียงที่เกี่ยวกับระบบทางเดินอาหารโดยพบ 33 เปอร์เซ็นต์ ไม่พบว่ามีผู้ป่วยรายใดที่มีตับอักเสบเฉียบพลันรุนแรงพบคนไข้เพียง 1 ราย(1.3 เปอร์เซ็นต์ ) ที่มีหัวใจเต้นช้าผิดปกติจนต้องใช้เครื่องกระตุ้นหัวใจแบบชั่วคราว และไม่พบว่ามี ผู้ป่วยที่มีหัวใจเต้นผิดจังหวะชนิดรุนแรง ระยะเวลาในการนอนโรงพยาบาลโดยเฉลี่ยในผู้ป่วยที่ได้ รับยาโดรนิดาโรนเท่ากับ12 วัน ซึ่งน้อยกว่าสถิติ ที่เคยศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2551 (23วัน) อย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ (p&lt;0.001) สามารถสรุปว่าการใช้ยากินโดรนิดาโรนระยะสั้นในการป้องกันการเกิดภาวะ POAF หลังการผ่าตัดหัวใจและหลอดเลือดมีประสิทธิภาพ และความปลอดภัยโดยรวม นอกจากนั้นยังสามารถช่วยลดระยะเวลาในการนอนรักษาตัวในโรงพยาบาล
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1617
title: การศึกษาความฉลาดทางอารมณ์ของนิสิตนักศึกษาวิชาเอกนันทนาการและวิชาเอกอื่นสถาบันอุดมศึกษาในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล

description: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความฉลาดทางอารมณ์ของนิสิตนักศึกษาวิชาเอกนันทนาการและวิชาเอกอื่นของสถาบันอุดมศึกษาในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เพื่อเปรียบเทียบความฉลาดทางอารมณ์ของนิสิตนักศึกษาระหว่างวิชาเอกนันทนาการกับวิชาเอกอื่น และระหว่างนิสิตนักศึกษาเพศชายกับนิสิตนักศึกษาเพศหญิง และเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความฉลาดทางอารมณ์กับผลสัมฤทธิ์ในการเรียนของนิสิตนักศึกษา กลุ่มตัวอย่างเป็น นิสิตนักศึกษาวิชาเอกนันทนาการและวิชาเอกอื่นของสถาบันอุดมศึกษาในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 3 สถาบันได้แก่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ และสถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตกรุงเทพ จำนวน 379 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็น แบบประเมินความฉลาดทางอารมณ์ ของกรมสุขภาพจิต นำผลที่ได้มาแจกแจงความถี่ หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่า “ที” แบบกลุ่มตัวอย่างเป็นอิสระต่อกัน และการหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน กำหนดระดับความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ผลการวิจัยพบว่า 1. นิสิตนักศึกษาวิชาเอกนันทนาการกับนิสิตนักศึกษาวิชาเอกอื่นของสถาบันอุดมศึกษากรุงเทพมหานครและปริมณฑล มีความฉลาดทางอารมณ์ อยู่ในเกณฑ์ปรกติ 2. นิสิตนักศึกษา ระหว่างวิชาเอกนันทนาการกับวิชาเอกอื่น มีความฉลาดทางอารมณ์ รวมทุกองค์ประกอบ และทุกองค์ประกอบย่อย ไม่แตกต่างกัน และนิสิตนักศึกษาระหว่างเพศชายกับเพศหญิง มีความฉลาดทางอารมณ์ รวมทุกองค์ประกอบ ไม่แตกต่างกัน แต่ในองค์ประกอบย่อยด้านดี ข้อที่ 2 (เห็นใจผู้อื่น) และข้อที่ 3 (รับผิดชอบ) พบว่า แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยค่าเฉลี่ยมัชฌิมเลขคณิตความฉลาดทางอารมณ์ของนิสิตนักศึกษาเพศหญิงสูงกว่าเพศชาย 3. ความฉลาดทางอารมณ์กับผลสัมฤทธิ์ในการเรียนไม่สัมพันธ์กัน
DOI: 10.7910/dvn/ozeq77/dzzekg
title: PSRM_Replication_Part_2_smcl.smcl

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ozeq77/quwait
title: PSRM_Replication_logfile_R.txt

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ozeq77/slfyqa
title: PSRM_Replication_Part_2-1.do

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ozeq77/u7x98z
title: potato_data.txt

description: Dataset
DOI: 10.7910/dvn/ozeq77/uxfscb
title: PSRM_Replication_Part_1.R

description: :unav
DOI: 10.7910/dvn/ozeq77/vbwsbm
title: Read-me Replication PSRM.txt

description: :unav
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1618
title: การเปรียบเทียบระหว่างผลของการฝึกเต้นแอโรบิกบนมินิแทรมโพลีนและบนพื้นแข็งต่อการสลายมวลกระดูก, สุขสมรรถนะ และการทรงตัวในหญิงวัยทำงาน

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบผลของการฝึกเต้นแอโรบิกบนมินิแทรมโพลีนและพื้นแข็งต่อการสลายมวลกระดูก, สุขสมรรถนะ และการทรงตัวในหญิงวัยทำงาน กลุ่มตัวอย่างเป็นอาสาสมัครหญิงวัยทำงานที่มีอายุระหว่าง 35-45 ปี และเป็นบุคลากรภายในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จำนวน 63 คนโดยเข้ากลุ่มตามความสมัครใจ แบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม คือ กลุ่มฝึกเต้นแอโรบิกบนมินิแทรมโพลีน 21 คน กลุ่มฝึกเต้นแอโรบิกบนพื้นแข็ง 21 คน และกลุ่มควบคุม 21 คน กลุ่มที่ฝึกเต้นแอโรบิกจะทำการฝึกเต้นแอโรบิกพร้อมกับคาดเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจ (Heart rate monitor) ความหนักของการออกกำลังกายคือ 60-80% ของอัตราการเต้นหัวใจสูงสุด ครั้งละ 40 นาที 3 วันต่อสัปดาห์ เป็นระยะเวลา 12 สัปดาห์ และกลุ่มควบคุม ใช้ชีวิตประกอบกับกิจกรรมทางกายตามปกติ เก็บข้อมูลทั้งก่อนและหลังการทดลอง ได้แก่ ทดสอบข้อมูลพื้นฐานทางสรีรวิทยา การสร้างมวลกระดูก (P1NP) การสลายมวลกระดูก (β-CrossLaps) สุขสมรรถนะ และการทรงตัว นำผลที่ได้จากการทดลองทั้งก่อนการทดลองและหลังการทดลองมาวิเคราะห์หาความแตกต่างภายในกลุ่มโดยทดสอบค่าทีแบบรายคู่ (Paired t-test) และเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วม (Analysis of Covariance) ระดับความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ผลการวิจัยพบว่าหลังการทดลอง 12 สัปดาห์ พบว่า กลุ่มที่ออกกำลังทั้ง 2 กลุ่ม มีค่าการสลายมวลกระดูก (β-CrossLaps) ลดลง และค่าการสร้างมวลกระดูก (P1NP) เพิ่มขึ้น รวมทั้ง สุขสมรรถนะ และการทรงตัวดีขึ้น เมื่อเทียบกับก่อนการทดลอง และกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่กลุ่มที่เต้นแอโรบิกบนมินิแทรมโพรลีนเมื่อเปรียบกับกลุ่มที่เต้นแอโรบิกบนพื้นแข็งพบว่า ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา และการทรงตัวดีกว่า และยังพบแรงกดของเท้าบนมินิแทรมโพลีนมีน้อยกว่า อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุปได้ว่า การเต้นแอโรบิกบนมินิแทรมโพลีนและบนพื้นแข็งมีผลต่อสารชีวเคมีของกระดูก สุขสมรรถนะ และการทรงตัว แต่ในการเต้นแอโรบิกบนมินิแทรมโพลีนจะช่วยให้ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา และการทรงตัวดีกว่า และลดการบาดเจ็บของข้อต่อจากแรงกดได้ดี ซึ่งเป็นการออกกำลังกายทางเลือกใหม่ของหญิงวัยทำงานทั่วไปได้
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1619
title: การปรับปรุงมาตรฐานการตรวจสอบคุณภาพในการผลิตสีผง

description: งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อปรับปรุงมาตรฐานการตรวจสอบคุณภาพของพื้นผิวเคลือบในผลิตภัณฑ์สีผง ซึ่งลักษณะความบกพร่องที่เกิดกับคุณภาพพื้นผิวเคลือบมีอยู่ 3 ประเภท ได้แก่ ประเภทฝ้า ประเภทสะเก็ดและประเภทสีปนเปื้อน การดำเนินงานวิจัยแบ่งออกเป็น 4 ขั้นตอนหลัก โดยที่ขั้นตอนที่ 1 เริ่มจากค้นหาสาเหตุสำคัญที่ทำให้ความสามารถของพนักงานในการตรวจสอบคุณภาพมีความบกพร่อง โดยการวิเคราะห์ด้วยแผนผังก้างปลา ขั้นตอนที่ 2 ประเมินผลความสามารถของพนักงานในการตรวจสอบคุณภาพของพื้นผิวเคลือบจากแผ่นตัวอย่างเพื่อยืนว่าสาเหตุเหล่านี้ก่อให้เกิดความบกพร่องจริง ขั้นตอนที่ 3 เป็นการเสนอแนวทางแก้ไขสาเหตุที่ทำให้เกิดความบกพร่อง แล้วจัดทำมาตรฐานการตรวจสอบขึ้น และสุดท้ายขั้นตอนที่ 4 ประเมินผลความสามารถของพนักงานในการตรวจสอบคุณภาพของพื้นผิวเคลือบหลังการแก้ไข ผลการศึกษาพบว่า สาเหตุที่ทำให้เกิดความบกพร่องมี 4 ประการ ได้แก่ ความสามารถของพนักงานไม่ดี แผ่นอ้างอิงมาตรฐานบกพร่อง เกณฑ์การตรวจสอบไม่ชัดเจน และขาดมาตรฐานการปฏิบัติงาน ซึ่งได้ประเมินผลความสามารถของพนักงานในการตรวจสอบคุณภาพก่อนการแก้ไข พบว่า ค่าเปอร์เซ็นต์คะแนนแอตทริบิวต์ของพนักงานส่วนใหญ่ยังมีค่าต่ำกว่า 80% โดยอยู่ในช่วง 62.50%-79.17% และมีค่าเปอร์เซ็นต์ประสิทธิผลของคะแนนแอตทริบิวต์อยู่ในช่วง 41.67%-66.67% ดังนั้นจึงได้ดำเนินการปรับปรุงแก้ไข ได้แก่ 1) จัดทำมาตรฐานวิธีการตรวจสอบ 2) ฝึกอบรมวิธีการตรวจสอบที่ถูกต้องเป็นระยะ 3) จัดทำ ควบคุม ดูแลรักษาแผ่นสีมาตรฐานที่ใช้อ้างอิงในการตรวจสอบให้อยู่ในสภาพดี 4) แก้ไขนิยามของเกณฑ์การตรวจสอบคุณภาพ หลังการปรับปรุงแก้ไขได้ทำการประเมินผลความสามารถของพนักงานในการตรวจสอบคุณภาพหลังการแก้ไข พบว่า ค่าเปอร์เซ็นต์คะแนนแอตทริบิวต์ของพนักงานทุกคนมีค่ามากกว่า 80% โดยอยู่ในช่วง 83.33%-100.00% และมีค่าเปอร์เซ็นต์ประสิทธิผลของคะแนนแอตทริบิวต์อยู่ในช่วง 83.33%-95.83%
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1620
title: ผลของอุณหภูมิและเวลาในกระบวนการแพ็คอะลูมิไนซิงต่อความต้านทานการเกิดออกซิเดชันของโลหะผสมพิเศษเนื้อพื้นนิกเกิล Haynes 214

description: งานวิจัยนี้เคลือบผิวโลหะผสมพิเศษเนื้อพื้นนิกเกิล Haynes 214โดยกระบวนการแพ็คอะลูมิไนซิง ที่อุณหภูมิ 700, 800 และ 900 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 1, 2.25, 4 และ 6.25 ชั่วโมง วิเคราะห์สารประกอบของชั้นเคลือบ โครงสร้างจุลภาค วัดความแข็ง ทดสอบการสึกหรอ และทดสอบความสามารถในการต้านทานการเกิดออกซิเดชันที่อุณหภูมิ 1000 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 104 ชั่วโมง ผลวิเคราะห์ชั้นเคลือบผิว 2 ชั้น โดยชั้นเคลือบด้านในคือสารประกอบเชิงโลหะ Ni2Al3 และชั้นเคลือบด้านนอกประกอบด้วย เฟส Ni2Al3 และ เฟส NiAl3 อุณหภูมิและเวลามีผลต่อความหนาชั้นเคลือบ โดยเมื่ออุณหภูมิเพิ่มขึ้นความหนาชั้นเคลือบจะเพิ่มขึ้นและเมื่อเวลาเพิ่มขึ้นความหนาชั้นเคลือบก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน จากการวัดความแข็งและทดสอบการสึกหรอพบว่าชิ้นงานที่ผ่านการเคลือบผิวมีการต้านทานการสึกหรอที่ดีกว่า และความแข็งมากกว่าชิ้นงานที่ไม่ผ่านการเคลือบผิว ผลทดสอบการเกิดออกซิเดชัน ชิ้นงานที่ผ่านการเคลือบผิวและชิ้นงานที่ไม่ผ่านการเคลือบผิว พบว่าชิ้นงานที่ผ่านการเคลือบผิวมีอัตราการเกิดออกซิเดชันสูงในช่วงแรก จากนั้นจะเริ่มเสถียร ส่วนชิ้นงานที่ไม่ผ่านการเคลือบ ช่วงแรกมีอัตราการเกิดออกซิเดชันต่ำ แต่มีแนวโน้มจะสูงขึ้นเรื่อยๆ
DOI: 10.14457/cu.the.2012.1621
title: พัฒนาการการบริหารจัดการสื่อท้องถิ่นของวัชรพล ลิมปะพันธุ์ (แอ๊ด เทวดา)

description: วิทยานิพนธ์เรื่อง “พัฒนาการการบริหารจัดการสื่อท้องถิ่นของวัชรพล ลิมปะพันธุ์ (แอ๊ด เทวดา)” มีวัตถุประสงค์ในการศึกษา คือ 1) ศึกษาพัฒนาการการบริหารจัดการสื่อท้องถิ่นของวัชรพล ลิมปะพันธุ์ (แอ๊ด เทวดา) ตั้งแต่ พ.ศ. 2515 – 2553 และ 2) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารจัดการสื่อท้องถิ่นของวัชรพล ลิมปะพันธุ์ (แอ๊ด เทวดา) ตั้งแต่ พ.ศ. 2515 – 2553 ผู้วิจัยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์นายวัชรพล ลิมปะพันธุ์ (แอ๊ด เทวดา)และผู้ที่เกี่ยวข้อง และวิเคราะห์ข้อมูลจากเอกสาร ผลงานต่างๆที่เกี่ยวกับนายวัชรพล ลิมปะพันธุ์ (แอ๊ด เทวดา) จากการศึกษาพบว่า พัฒนาการการบริหารจัดการสื่อท้องถิ่นของวัชรพล ลิมปะพันธุ์ (แอ๊ด เทวดา) แบ่งออกเป็น 4 ยุคสมัย ได้แก่ ยุคที่ 1 พ.ศ. 2515 - 2521 ยุควิทยุเอเอ็ม + หนังกลางแปลง ”จอซุปเปอร์ลูกทุ่ง” การบริหารจัดการสื่อท้องถิ่นแบบไม่เป็นทางการ / ยุคที่ 2 พ.ศ. 2521 - 2524 วิทยุเอเอ็ม + หนังกลางแปลง “จอผ่าโลก”การบริหารจัดการสื่อท้องถิ่นแบบไม่เป็นทางการ/ ยุคที่ 3 พ.ศ. 2524 - 2533 วิทยุเอเอ็ม + หนังกลางแปลง “จอโค้งเรดาร์” + วงดนตรีลูกทุ่งไทยรัฐ การบริหารจัดการสื่อท้องถิ่นแบบกึ่งทางการ และยุคที่ 4 พ.ศ. 2540 - 2553 ยุคธุรกิจสื่อโฆษณาทางวิทยุกระจายเสียง“เจ้าของสื่อ”สู่“เจ้าของสินค้า”การบริหารจัดการสื่อท้องถิ่นแบบเป็นทางการ ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารจัดการสื่อท้องถิ่นของวัชรพล ลิมปะพันธุ์ (แอ๊ด เทวดา) ได้แก่ คุณลักษณะส่วนบุคคลของแอ๊ด เทวดา คือ 1) มีความสามารถในการเรียนรู้จากต้นแบบและสามารถนำมาปรับแปลงให้ดีกว่า 2) มีความเป็นศิลปินมากกว่าความเป็นนักธุรกิจ 3)พื้นฐานจากการเป็นตำรวจพลร่มและ 4)มีทักษะในการจัดบุคลากรได้เหมาะสมกับงาน ปัจจัยภายในองค์กร คือ 1)การบริหารบุคลากรแบบครอบครัว 2)ทักษะและลักษณะเฉพาะตัวของบุคลากร 3)การบริหารการผลิตด้วยวิธีการของตำรวจพลร่ม 4)การบริหารจัดการเครือข่ายในธุรกิจสื่อต่างๆ และปัจจัยภายนอกองค์กร ได้แก่ 1)ปัจจัยด้านสังคมและการเมือง 2)ปัจจัยทางด้านเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในสังคม 3)ปัจจัยด้านเศรษฐกิจ 4)เจ้าของสินค้า และ 5)ผู้ฟังและผู้ชม