cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2013.760
title: ประสิทธิผลของการใช้ฟิโรคอซสิบ และคาร์โปรเฟนในการรักษาภาวะข้อกระดูกเสื่อมในสุนัข

description: การศึกษาภาวะข้อกระดูกเสื่อมในสุนัขนี้มีจุดมุ่งหมายในการประเมินประสิทธิภาพของฟิโรคอซสิบและคาร์โปรเฟนในการรักษาภาวะข้อกระดูกเสื่อมในสุนัข เพื่อเป็นข้อมูลประกอบการพิจารณาเลือกใช้ยาในการรักษาภาวะข้อกระดูกเสื่อม โดยทำการศึกษาในสุนัขสุขภาพดี น้ำหนักตัว 25-40 กิโลกรัม และมีอายุ 5 ปีขึ้นไป จำนวน 34 ตัว แบ่งสุนัขออกเป็นกลุ่มควบคุมซึ่งไม่ได้รับยา 2 กลุ่มคือ กลุ่มควบคุมเชิงลบซึ่งไม่พบภาวะข้อกระดูกสะโพกเสื่อม และกลุ่มควบคุมเชิงบวกซึ่งพบภาวะข้อกระดูกสะโพกเสื่อม จำนวนกลุ่มละ 9 ตัว และกลุ่มทดลองซึ่งพบภาวะข้อกระดูกสะโพกเสื่อมทั้ง 2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่ได้รับฟิโรคอซสิบจำนวน 9 ตัว และกลุ่มที่ได้รับคาร์โปรเฟนจำนวน 7 ตัว ใช้ระยะเวลาในการศึกษา 16 สัปดาห์ โดยสุนัขในกลุ่มทดลองจะได้รับยาวันละ 1 ครั้ง ทุกวันเป็นเวลา 2 สัปดาห์ หลังจากนั้นปรับการให้ยาเป็นวันเว้นวันในสัปดาห์ที่ 3-8 (เป็นเวลา 6 สัปดาห์) และเป็นวันเว้น 2 วันในสัปดาห์ที่ 9-16 (เป็นเวลา 8 สัปดาห์) ประเมินผลการรักษาโดยการตรวจระดับตัวชี้วัดทางชีวภาพของภาวะข้อกระดูกเสื่อมชนิดไฮยาลูโรแนนและคอนดรอยตินซัลเฟตอิพิโทปชนิด WF6 ในซีรัม การตรวจทางโลหิตวิทยาและชีวเคมี รวมทั้งการตรวจร่างกาย การวัดพิสัยการเคลื่อนไหวของข้อต่อ การให้คะแนนความเจ็บปวด การตรวจปัสสาวะและอุจจาระ และการถ่ายภาพรังสีข้อสะโพก ร่วมกับการประเมินอาการและความพึงพอใจของเจ้าของสุนัข ในสัปดาห์ที่ 0, 2, 4, 8, 12 และ 16 หลังได้รับยา สำหรับกลุ่มควบคุมทำการตรวจร่างกาย วัดพิสัยการเคลื่อนไหวของข้อต่อ ตรวจระดับตัวชี้วัดทางชีวภาพ โลหิตวิทยาและชีวเคมี ร่วมกับการถ่ายภาพรังสี ในสัปดาห์ที่ 0, 4, 8, 12 และ 16 จากการประเมินพบว่าระดับไฮยาลูโรแนนในกระแสเลือดระหว่างกลุ่มควบคุมเชิงลบและกลุ่มที่ได้รับฟิโรคอซสิบในสัปดาห์ที่ 16 หลังได้รับยามีความแตกต่างกัน (p&lt;0.05) สำหรับระดับ WF6 ในกลุ่มที่ได้รับฟิโรคอซสิบมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นถึงสัปดาห์ที่ 12 ก่อนจะลดลงในสัปดาห์ที่ 16 ส่วนกลุ่มที่ได้รับ คาร์โปรเฟนมีแนวโน้มลดลงในสัปดาห์ที่ 2 แล้วจึงเพิ่มสูงขึ้น พิสัยการเคลื่อนไหวของข้อต่อ ในกลุ่มที่ได้รับฟิโรคอซสิบสามารถงอข้อสะโพกได้มากขึ้นในสัปดาห์ที่ 2, 4 และ 16 เมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการรักษา (p&lt;0.05) ส่วนกลุ่มที่ได้รับคาร์โปรเฟนสามารถเหยียดข้อสะโพกได้มากขึ้น ในสัปดาห์ที่ 2, 8 และ 12 หลังได้รับยา (p&lt;0.05) สำหรับค่าเฉลี่ยของคะแนนความเจ็บปวดของทั้ง 2 กลุ่มในแต่ละท่าลดลงเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการรักษา (p&gt;0.05) ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของรอยโรคจากภาพถ่ายรังสีก่อนและหลังการรักษา จากการตรวจร่างกาย โลหิตวิทยาและชีวเคมี ตรวจปัสสาวะและอุจจาระ ไม่พบผลไม่พึงประสงค์จากการใช้ยาทั้ง 2 ชนิด และเจ้าของสุนัขที่อยู่ในกลุ่มที่ได้รับฟิโรคอซสิบมีความพึงพอใจกับอาการของสุนัขหลังได้รับการรักษามากกว่าเจ้าของในกลุ่มที่ได้รับคาร์โปรเฟน
DOI: 10.14457/cu.the.2013.990
title: ความสัมพันธ์ระหว่างความแข็งของหลอดเลือดแดง การทำงานของเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือด กับการเกิดโรคหลอดเลือดแดงเล็กและการฝ่อของเนื้อสมองสีขาวใต้ผิวสมองในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองขาดเลือดเฉียบพลัน

description: บทนำ:การทราบถึงปัจจัยเสี่ยงของการเกิดโรคหลอดเลือดสมองโดยเฉพาะปัจจัยเสี่ยงทางโรคหัวใจและหลอดเลือด อันได้แก่ ความแข็งของหลอดเลือดและความผิดปกติของการทำงานของเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือด มีส่วนสำคัญต่อการทำนายการเกิดโรคหลอดเลือดสมองตีบในอนาคตวัตถุประสงค์ :เพื่อศึกษาความแตกต่างของความแข็งของหลอดเลือด และการทำงานของเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือด ในผู้ป่วยโรคสมองขาดเลือดชนิดหลอดเลือดสมองขนาดเล็กตีบในระยะเฉียบพลันที่ภาพถ่ายรังสีสมองมีการฝ่อของเนื้อสมองสีขาวใต้ผิวสมองเปรียบเทียบกับประชากรที่ไม่เป็นโรคหลอดเลือดสมอง และศึกษาถึงความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยอื่นๆกับความแข็งของหลอดเลือดแดงและการทำงานของเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือดวัสดุและวิธีการ : ทำการศึกษาในผู้ป่วยโรคสมองขาดเลือดชนิดหลอดเลือดสมองขนาดเล็กตีบในระยะเฉียบพลันที่ภาพถ่ายรังสีสมองพบลักษณะการฝ่อของเนื้อสมองสีขาวใต้ผิวสมอง 20 ราย ที่มาเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ในช่วงระหว่างเดือนธันวาคม 2555 ถึง เดือน กันยายน 2556 และกลุ่มประชากรที่ไม่เป็นโรคหลอดเลือดสมอง(กลุ่มควบคุม) 20 ราย โดยอายุและเพศของทั้ง 2 กลุ่มไม่มีความแตกต่างกัน ตรวจวัดความแข็งของหลอดเลือดแดงโดยการวัดค่า Carotid Femoral-Pulse Wave Velocity (CF-PWV) ด้วยเครื่อง Sphymocor apparatus และตรวจการทำงานของเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือดโดยการวัด Reactive Hyperemia Index (RHI) ด้วยเครื่อง Endopat 2000ผลการศึกษา : CF-PWV ของทั้ง 2 กลุ่มการศึกษามีความแตกต่างกัน (10.53±2.35 ม./วินาที และ 7.73±1.43 ม./วินาที ในกลุ่มผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองขนาดเล็กตีบในระยะเฉียบพลันที่ภาพถ่ายรังสีสมองพบลักษณะการฝ่อของเนื้อสมองสีขาวใต้ผิวสมองและกลุ่มควบคุม ตามลำดับ , p&lt;0.001 ) ในทางตรงกันข้ามไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างค่า RHI ของทั้งสองกลุ่ม การวิเคราะห์การถดถอยแบบเส้นตรงพหุคูณเบื้องต้นพบว่าการเป็นโรคหลอดเลือดสมองขนาดเล็กตีบในระยะเฉียบพลันที่ภาพถ่ายรังสีสมองพบลักษณะการฝ่อของเนื้อสมองสีขาวใต้ผิวสมองและดัชนีมวลกายอาจเป็นปัจจัยพยากรณ์ความแข็งของหลอดเลือดแดงและจากการวิเคราะห์การถดถอยแบบโลจิสติกเบื้องต้นพบว่า CF-PWV อาจเป็นปัจจัยพยากรณ์การเกิดโรคหลอดเลือดสมองขนาดเล็กตีบในระยะเฉียบพลันที่ภาพถ่ายรังสีสมองพบลักษณะการฝ่อของเนื้อสมองสีขาวใต้ผิวสมองสรุป : ความแข็งของหลอดเลือดแดงมากขึ้นอาจสัมพันธ์กับการเกิดโรคหลอดเลือดสมองขนาดเล็กตีบในระยะเฉียบพลันที่ภาพถ่ายรังสีสมองพบลักษณะการฝ่อของเนื้อสมองสีขาวใต้ผิวสมองและดัชนีมวลกายที่มากขึ้นอาจเป็นปัจจัยพยากรณ์ความแข็งของหลอดเลือดที่มากขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.991
title: การศึกษาผลการรักษาโรคกรวยไตอักเสบเฉียบพลัน และโรคท่อน้ำดีอักเสบเฉียบพลัน จากเชื้อแบคทีเรียเอนเทอโรแบคทีเรียซีอีที่สร้างเอนไซม์เบต้าแลกแทมเมสชนิดมีฤทธิ์กว้าง ด้วยยาปฏิชีวนะปิปเปอราซิลิน ทาโซแบคแทมเปรียบเทียบกับยากลุ่มคาร์บาพีเน็ม

description: จากปัญหาการติดเชื้อแบคทีเรียเอนเทอโรแบคทีเรียซีอีดื้อยาจากชุมชนที่เพิ่มมากขึ้นในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้ป่วยที่มีปัจจัยเสี่ยงได้แก่ ผู้ป่วยที่มีอายุ 65 ปี ผู้ป่วยที่อยู่อาศัยระยะยาวในโรงพยาบาลมากกว่า 3 เดือน ผู้ป่วยที่เพิ่งเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลในช่วง 3 เดือน ผู้ป่วยที่เพิ่งเข้ารับการรักษาโดยการผ่าตัดในช่วง 6 เดือน ผู้ป่วยที่คาสายสวนปัสสาวะไว้เกิน 48 ชั่วโมง และผู้ป่วยที่ได้รับยาปฏิชีวนะมาก่อนในช่วง 3 เดือน ทำให้มีการนำยา piperacillin/tazobactam มาใช้แทนยากลุ่ม carbapenems ในการรักษาแบบ empirical therapy ในผู้ป่วยกลุ่มนี้มากขึ้น แต่ยังไม่มีการศึกษาใดที่บ่งชี้ชัดเจนว่า แพทย์สามารถใช้ยา piperacillin/tazobactam ในผู้ป่วยกลุ่มนี้ได้อย่างมั่นใจ ดังนั้นผู้วิจัยจึงได้เก็บรวบรวมข้อมูลแบบไปข้างหน้าในผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยโรคกรวยไตอักเสบเฉียบพลัน หรือโรคท่อน้ำดีอักเสบเฉียบพลันที่มีปัจจัยเสี่ยงต่อการติดเชื้อดื้อยาดังกล่าว เพื่อศึกษาผลการตอบสนองต่อการรักษาด้วยยา piperacillin/tazobactam กับยากลุ่ม carbapenems ที่ 72 – 96 ชั่วโมงและเมื่อสิ้นสุดการรักษาจากการศึกษาในผู้ป่วยทั้งหมด 66 คน พบว่าอัตราความล้มเหลวในการรักษาที่ 72-96 ชั่วโมง ของผู้ป่วยที่ได้รับยา piperacillin/tazobactam เท่ากับร้อยละ 35.7 (5 ใน 14 คน) และผู้ป่วยที่ได้รับยากลุ่ม carbapenems เท่ากับร้อยละ 25 (13 ใน 52 คน) โดยพบว่าอัตราความล้มเหลวสูงมากอย่างมีนัยสำคัญทางคลินิกในกลุ่มผู้ป่วยโรคกรวยไตอักเสบเฉียบพลันและผู้ป่วยที่มีการติดเชื้อในกระแสเลือดเท่ากับ ร้อยละ 40 และ 50 ตามลำดับ และเมื่อสิ้นสุดการรักษา พบว่าผู้ป่วยที่ได้รับยากลุ่ม carbapenems มีโอกาสถูกจำหน่ายออกจากโรงพยาบาลโดยปกติไม่มีภาวะแทรกซ้อนมากกว่าผู้ป่วยที่ได้รับยา piperacillin/tazobactam 2.623 เท่า (p=0.007; 95%CI 0.097-0.753) คิดเป็นเท่ากับร้อยละ 69.23 (36 ใน 52 คน) และร้อยละ 35.7 (5 ใน 14 คน) ตามลำดับ โดยสรุปยา piperacillin/tazobactam ให้ผลการรักษาแบบ empirical therapy ในผู้ป่วยโรคกรวยไตอักเสบเฉียบพลันหรือผู้ป่วยที่ติดเชื้อในกระแสเลือดที่มีปัจจัยเสี่ยงต่อการติดเชื้อ ESBL-producing Enterobacteriaceae ด้อยกว่ายากลุ่ม carbapenems
DOI: 10.14457/cu.the.2013.992
title: เจตคติต่อการเป็นเพื่อนกับนักเรียนออทิสติกเรียนร่วมบางเวลาในโรงเรียนจิตรลดา ระดับประถมศึกษา

description: การวิจัยครั้งนี้เพื่อพรรณนาเจตคติต่อการเป็นเพื่อนกับนักเรียนออทิสติกเรียนร่วมบางเวลาในโรงเรียนจิตรลดา ระดับประถมศึกษา รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative research) ภายใต้กระบวนทัศน์ปรากฏการณ์วิทยา (Phenomenology) พื้นที่ศึกษาคือ โรงเรียนจิตรลดา ระดับประถมศึกษา โดยเก็บข้อมูลนักเรียนในชั้นเรียนปกติจำนวน 13 คน และครูประจำชั้น/ครูวิชาปกติจำนวน 2 คน และครูการศึกษาพิเศษจำนวน 3 คนโดยการสัมภาษณ์ ร่วมกับการสังเกตอย่างมีส่วนร่วมนักเรียนในห้องเรียนโดยผู้วิจัย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์ประเด็นหลักผลการศึกษาพบใน 3 ประเด็นหลัก ดังนี้ประเด็นหลักที่ 1 ได้แก่ ความคิดเห็นและความเชื่อเกี่ยวกับโรคออทิสติก ผู้ให้ข้อมูลทั้งครูและนักเรียนจะมีความเข้าใจใกล้เคียงกันในเรื่องอาการของออทิสติกสเปคตรัม สาเหตุของโรคออทิสติก ซึ่งได้แก่ พันธุกรรม ความผิดปกติระหว่างคลอด มารดาได้รับสารเคมี หรือพบพัฒนาการผิดปกติ และผลกระทบของเด็กออทิสติกต่อผู้อื่น คือ เด็กออทิสติกจะรบกวนผู้อื่น ผู้อื่นต้องดูแลใกล้ชิด ขาดการมีส่วนร่วมในชั้นปกติ แต่พัฒนาการดีขึ้นเมื่ออยู่สังคมปกติประเด็นหลักที่ 2 อารมณ์ตอบสนองต่อนักเรียนออทิสติกมีทั้งในเชิงบวก เช่น ดีใจ ภาคภูมิใจ เข้าอกเข้าใจ สงสาร เชิงลบ เช่น ไม่พอใจ กลัว กังวล น้อยใจ ท้อแท้ และการไม่มีผลอารมณ์ตอบสนองประเด็นหลักที่ 3 แนวโน้มพฤติกรรม ได้แก่ ท่าทีเข้าหาหรือตอบรับ ซึ่งแสดงออกโดยการช่วยดูแล ปรับพฤติกรรม ทักทาย เล่นด้วย ท่าทีถอยห่างหรือปฏิเสธเพราะไม่อยากยุ่งกับเด็กออทิสติก เนื่องจากพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ และท่าทีไม่ตอบสนองต่อพฤติกรรมของเด็กออทิสติกเมื่อพฤติกรรมนั้นไม่รบกวนชั้นเรียนเจตคติต่อการเป็นเพื่อนกับนักเรียนออทิสติกเรียนร่วมบางเวลานั้นมีทั้งด้านบวกและลบ การสร้างความเข้าใจจะเป็นประโยชน์ต่อการจัดกิจกรรมต่างๆ เพื่อส่งเสริมนักเรียนปกติให้สามารถปรับตัวและมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กออทิสติกได้อย่างเหมาะสมยิ่งขึ้น
DOI: 10.14457/cu.the.2013.993
title: ภาวะซึมเศร้าหลังคลอดบุตร ในมารดาวัยรุ่น โรงพยาบาลสิรินธร สำนักการแพทย์

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าในมารดาวัยรุ่น ช่วง 1-2 สัปดาห์ และ 4-6 สัปดาห์หลังคลอดโดยศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างคือมารดาวัยรุ่นหลังคลอด จำนวน 147 ราย โดยใช้แบบสอบถาม 1)ข้อมูลส่วนบุคคล ข้อมูลทางกายภาพ ข้อมูลทางจิตสังคม 2)แบบวัดภาวะซึมเศร้าหลังคลอด Edinburgh Postnatal Depression Scale (EPDS) ฉบับภาษาไทย (วัด 2 ครั้ง) 3)แบบสอบถามแรงสนับสนุนทางสังคม 4)แบบสอบเหตุการณ์ความเครียดในชีวิต 5)แบบสอบถามการปรับตัวบทบาทการเป็นมารดา การวิเคราะห์ข้อมูล ใช้ Univariate analysis เพื่อหาปัจจัยที่เกี่ยวข้อง กับภาวะซึมเศร้าหลังคลอดในผู้ป่วยกลุ่มดังกล่าว ผลการศึกษา:พบว่ากลุ่มตัวอย่างมีภาวะซึมเศร้า ในช่วง 1-2 สัปดาห์ หลังคลอด จำนวน44ราย(คิดเป็นร้อยละ 29.9) และมีภาวะซึมเศร้า ในช่วง 4-6 สัปดาห์ หลังคลอด จำนวน 31 ราย(คิดเป็นร้อยละ 25.5) โดยปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าในช่วง 1-2 สัปดาห์หลังคลอดได้แก่ อายุของคู่สมรส อาการปัสสาวะบ่อย และการมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นระหว่างตั้งครรภ์ และ ความรู้สึก ไม่พร้อมหรือไม่แน่ใจในการตั้งครรภ์ครั้งนี้ (p&lt; 0.05) ส่วนปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าในช่วง 4-6 สัปดาห์ หลังคลอด ได้แก่ การมีอาการวิตกกังวลในระหว่างตั้งครรภ์ การมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นระหว่างตั้งครรภ์ (p &lt; 0.05) และการมีภาวะซึมเศร้าในช่วง 1-2 สัปดาห์หลังคลอด (p&lt; 0.01)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.994
title: เครื่องมือประเมินความสุขของผู้สูงอายุ

description: การศึกษาครั้งนี้เป็นการสร้างและประเมินเครื่องวัด (Measurement Study) และทดลองใช้จริงในกลุ่มผู้สูงอายุ โดยมีกลุ่มตัวอย่างจำนวน 78 คน โดยแบบสอบถามแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนตัวของผู้ตอบแบบสอบถามได้แก่เพศอายุฯลฯ แบบสอบถามประเมินความสุขของผู้สูงอายุ และแบบวัดคุณภาพชีวิต (WHOQOL – BREF –THAI)เครื่องมือประเมินความสุขของผู้สูงอายุ เป็นแบบสอบถามที่ใช้ประเมินความสุขของผู้สูงอายุที่พักในบ้านพักคนชราจากการตอบของผู้สูงอายุเองในหลายมิติ เพื่อประเมินความสุขและใช้ส่งเสริมความสุขของผู้สูงอายุในด้านนั้นๆการศึกษานี้พบว่าเป็นเครื่องมือที่มีความเที่ยงความตรงเชิงโครงสร้างและความตรงเชิงเนื้อหาที่ดี(0.887), ได้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์(r) เท่ากับ 0.738 (P-value&lt;0.01) พบว่ามีความสัมพันธ์ที่ดีและมีนัยสำคัญทางสถิติ และ ค่า factor loading ของ 7 องค์ประกอบจากการวิเคราะห์แบบ Factor Analysis เท่ากับ 0.615-0.840 แบบสอบถามมีความตรงเชิงโครงสร้างในการแบ่งเป็น 7 องค์ประกอบอยู่ในเกณฑ์ดี เครื่องมือนี้เหมาะที่จะใช้วัดในผู้สูงอายุในบ้านพักคนชราประเภท residential home
DOI: 10.14457/cu.the.2013.995
title: ความสุขในการทำงานของนักบินบริษัทการบินไทยจำกัด(มหาชน)

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความสุขในการทำงานตลอดจนปัจจัยที่มีผลต่อความสุขในการทำงานของนักบิน บริษัทการบินไทย จำกัด (มหาชน) เก็บรวบรวมข้อมูลจากนักบินโดยใช้แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลทั่วไป และแบบสอบถามความสุขในการทำงาน วิเคราะห์ระดับความสุขโดยสถิติเชิงพรรณนาและตรวจสอบปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความสุขในการทำงาน ด้วย Multivariate Linear Regressionผลการศึกษาพบว่าร้อยละ 70 ของตัวอย่างมีความสุขในการทำงานอยู่ในระดับปานกลาง และปัจจัยที่สัมพันธ์กับความสุขในการทำงาน ได้แก่ ตำแหน่ง โดยนักบินที่ 1 มีคะแนนความสุขสูงกว่านักบินที่ 2 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และฝูงบิน โดยเมื่อเทียบกับกลุ่มที่บินในฝูงบิน Boeing 777 พบว่านักบินที่บินฝูงบิน Boeing 747 มีความสุขในการทำงานสูงกว่า และนักบินที่บินในฝูงบิน Airbus 380 มีความสุขในการทำงานต่ำกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
DOI: 10.14457/cu.the.2013.996
title: คุณภาพชีวิตของพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวในจังหวัดกรุงเทพมหานคร

description: การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิต และทราบถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวในจังหวัดกรุงเทพมหานคร เก็บรวบรวมข้อมูลจากพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว 665 คน โดยมีพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวตอบกลับแบบสอบถามเข้าร่วมวิจัยจำนวน 106 คน ใช้แบบวัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกชุดย่อ ฉบับภาษาไทย (World Health Organization Quality of Life Brief-Thai, WHOQOL-BREF-THAI) แบบวัดเหตุการณ์ความเครียดในชีวิต (Stressful Life Event) แบบคัดกรองภาวะซึมเศร้า (PHQ-9) และแบบประเมินคุณภาพชีวิตสมรสในครอบครัวของกรมสุขภาพจิต สถิติที่ใช้ได้แก่ Independent-Sample t-test, One-Way ANOVA Pearson’s Product Correlation Coefficiency และ Stepwise Multiple Linear Regression Analysis ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มประชากรส่วนใหญ่เป็นเเม่เลี้ยงเดี่ยว มีช่วงอายุระหว่าง 41- 50 ปี จบการศึกษาระดับปริญญาตรี รายได้เฉลี่ย 29,188 บาทต่อเดือน การเป็นพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวสาเหตุส่วนใหญ่เกิดจากการแยกทางและหย่าร้าง ร้อยละ 76.7 มีเหตุการณ์ความเครียดอยู่ในระดับปานกลาง ส่วนใหญ่ไม่พบอาการซึมเศร้า พ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวจำนวน 10 คน มีการสมรสหรือใช้ชีวิตอยู่กับคู่ชีวิตใหม่ ร้อยละ 9.4 และมีความพึงพอใจในคุณภาพชีวิตสมรสในครอบครัวอยู่ในระดับสูง คุณภาพชีวิตสมรสโดยรวม คุณภาพชีวิตด้านสุขภาพกาย คุณภาพชีวิตด้านจิตใจ คุณภาพชีวิตด้านสัมพันธภาพทางสังคม และคุณภาพชีวิตด้านสิ่งเเวดล้อมอยู่ในระดับปานกลาง โดยมีค่าร้อยละอยู่ที่ 61.3, 83.0, 37.7, 55.7 และ 54.7 ตามลำดับ โดยปัจจัยที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตโดยรวม ได้แก่ ปัญหาพฤติกรรมของบุตร (p&lt;0.05) เหตุการณ์ความเครียดในชีวิต (p&lt;0.001) คุณภาพชีวิตชีวิตสมรสในครอบครัวกับคู่สมรสปัจจุบัน (p&lt;0.01) และภาวะซึมเศร้า (p&lt;0.001) โดยมีปัจจัยที่สามารถทำนายคุณภาพชีวิตโดยรวมของพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวในจังหวัดกรุงเทพมหานครคือ เหตุการณ์ความเครียดในชีวิต (R2 = 0.217)
DOI: 10.14457/cu.the.2013.997
title: Development and Validation of a Predictive Model for Difficult Tracheal Intubation in Thai Obese Patients

description: The most concern of anesthetists in anesthesia for obese patients is airway management. Such bedside tests information is nowadays not capable of discriminate obese patients who have no outstanding features of problematic patients from non difficult conditions. Existing predictive models were developed for general, not specific to obese group. We conducted a multi-center to set up a practical new predictive model and to validate it using a separate set of patients. This observational study was conducted in 280 obese patients who were expected to not use alternative tools for first-line management in four hospitals. Difficult intubation was defined using an intubation difficulty scale (IDS) score &gt; 5. Clinical assessment, including malformation of central teeth in the upper jaw, a modified Mallampati test, an upper-lip bite test, the range of motion of the neck (flexion and extension), the inter-incisor gap, the hyomental distance, the thyromental distance, the sternomental distance, the neck circumference, and the length of the neck, were examined in all patients.The inter-observer reliability of raters was &gt; 0.7 before initiation of the study. Overall, only three patients experienced difficult intubation during conventional endotracheal intubation. Logistic regression model for troublesome intubation (IDS &gt; 0) was then developed based on 200 patients from Siriraj Hospital. The simplified final model comprised only three independent variables. It revealed that patients with bigger neck circumference had a higher risk of troublesome intubation with adjusted OR of 1.15 for one centimeter increment in NC. Decreased in one centimeter of inter-incisor gap increased the risk of troublesome intubation to 1.59 (95% CI: 1.03, 2.50). Regarding modified Mallampati test, class II and III had a higher risk of troublesome intubation compared to class I (adjusted OR of 2.20 and 3.68 respectively). The final logistic regression fit the data quite well with p-value from Hosmer-Lemeshow test of 0.254. To validate the final logistic regression model, this model was applied to another set of 80 patients. Probability of troublesome intubation for each subject was then calculated. Cut point of 0.45 resulted in the sensitivity of 70.0%, specificity of 45.0% and accuracy of 57.5% respectively.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.998
title: A COST UTILITY ANALYSIS OF LAPAROSCOPIC SURGERY AND ROBOTIC SURGERY FOR REMOVAL OF THE PROSTATE IN MEN WITH LOCALISED PROSTATE CACER IN THAILAND

description: Introduction: Robotic machines are being increasingly used and purchased in the treatment of clinically localized prostate cancer in Thailand. While the robotics may offer some advantages, it remains uncertain whether potential benefits offset higher costs. Subsequently, the aim of this study is to evaluate cost utility between standard and robotic assisted laparoscopic prostatectomy from the social perspective.Method: We created a care pathway and model for cost utility analysis. All variables used in our model were derived from the literature review, except cost, utility for erectile dysfunction and for urinary incontinence that were derived from Chulalongkorn Hospital and set in baht as of 2012. A positive margin was used to simulate the model. Sensitivity analysis was prepared to estimate the outcome.Result: The Thai utility values for erectile dysfunction and urinary incontinence were 0.86 and 0.81 respectively. Robotic laparoscopy was on average 120,359 baht (95% CI, 89,368 -151,350 baht) more costly than standard laparoscopy and was more effective with a mean gain in QALYs of 0.05 (95% CI, 0.03-0.08) of 100 procedures per year. The ICER was 2,407,180 baht with a 0% probability that robotic prostatectomy was cost effective at the Thai willingness to pay threshold of 160,000 baht/QALY.Conclusion: Our study has not found robotic approaches to be more cost effective than standard laparoscopy for the 100 cases performed each year. Increasing the number of cases might result in the willingness of the decision maker to pay the threshold.
DOI: 10.14457/cu.the.2013.761
title: การสำรวจและประเมินประสิทธิภาพของน้ำยาฆ่าเชื้อต่อ Cryptococcus neoformansจากสิ่งขับถ่ายนกพิราบ (Columba livia) ในกรุงเทพมหานคร

description: Cryptococcus neoformans เป็นเชื้อราฉวยโอกาส ที่เป็นสาเหตุของการก่อโรค cryptococcosis ทั้งในคนและสัตว์ โดยเฉพาะผู้ป่วยภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง จากการแพร่กระจายของเชื้อ C. neoformans พบได้ทั่วโลกนั้น การลดความเสี่ยงการติดเชื้อจึงเป็นวิธีที่สำคัญในด้านสุขอนามัย ดังนั้น วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้เพื่อสำรวจเชื้อ C. neoformans จากสิ่งขับถ่ายนกพิราบใน 11 เขตของกรุงเทพมหานคร ช่วงระยะเวลาปีค.ศ. 2011 ถึง 2012 และประเมินประสิทธิภาพของน้ำยาฆ่าเชื้อต่อเชื้อ C. neoformans ผสมกับสิ่งขับถ่ายนกพิราบ (Colimba livia) และเชื้อบริสุทธิ์ ด้วยวิธีการทดลอง นำไอโซเลตทั้งหมดแยกวินิจฉัยด้วยการเพาะแยกบนอาหารเลี้ยงเชื้อจำเพาะ (caffeic acid agar) ระบุตัวตนเชื้อด้วยคุณลักษณะทางชีวเคมี พร้อมทั้งยืนยันเชื้อด้วยวิธีปฏิกิริยาลูกโซ่พอลิเมอเรสแบบ multiplex และประเมินประสิทธิภาพของน้ำยาฆ่าเชื้อทั้ง 3 ชนิด (กลุ่มควอเทอนารีแอมโนเนียม กลุ่มโซเดียมไฮโปคลอไรด์ และกลุ่มโพแทสเซียม โมโนเปอร์ซัลเฟต) ด้วยวิธี Dilution-neutralization (EN 1656:2000) ผลการศึกษา พบเชื้อ C. neoformans ซีโรไทป์ A ในสิ่งขับถ่ายนกพิราบจำนวน 18 ตัวอย่างจากทั้งหมด 164 ตัวอย่าง (ร้อยละ 10.97) ซึ่งเขตลาดพร้าวมีอุบัติการณ์พบเชื้อสูงสุด โดยที่ปริมาณเชื้อ C. neoformans จากสิ่งขับถ่ายนกพิราบแบบแห้งมีปริมาณเชื้อมากกว่าสิ่งขับถ่ายนกพิราบแบบเปียกอย่างมีนัยสำคัญ อีกทั้งยังสามารถแยกเชื้อได้ทั้งบริเวณภายในและภายนอกอาคาร ผลการทดสอบประสิทธิภาพของน้ำยาฆ่าเชื้อ พบว่า กลุ่มเชื้อ C. neoformans ผสมกับสิ่งขับถ่ายนกพิราบมีความทนต่อการถูกทำลายของน้ำฆ่าเชื้อทั้ง 3 ชนิดในแง่ของระดับความเข้มข้นและระยะเวลาสัมผัสสูงกว่ากลุ่มเชื้อบริสุทธิ์ ซึ่งน้ำยาฆ่าเชื้อกลุ่มควอเทอนารีแอมโนเนียมมีประสิทธิภาพสูงสุดต่อการทำลายเชื้อ C. neoformans ที่ซึ่งมีความแตกต่างของชนิดโฮสต์และสิ่งแวดล้อม ดังนั้น การศึกษานี้ เชื้อ C. neoformans ยังคงมีการแพร่กระจายในบางพื้นที่ของกรุงเทพมหานครและควรใช้น้ำยาฆ่าเชื้อกลุ่มควอเทอนารีแอมโนเนียมที่ระดับความเข้มข้นอย่างน้อย 310 มิลลิกรัมต่อลิตรในระยะเวลา 1 นาที ซึ่งอยู่ในช่วงระดับแนะนำสำหรับนำไปใช้ลดการปนเปื้อนในสิ่งแวดล้อม
DOI: 10.14457/cu.the.2013.762
title: การเข้าเฝือกภายในช่องปากด้วยอะคริลิกทันตกรรมเพื่อดามกระดูกขากรรไกรล่างหัก

description: การศึกษานี้ มีจุดประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อเปรียบเทียบแรงจากการถ่วงน้ำหนักระหว่างการมัดลวดเพียงอย่างเดียวกับการมัดลวดร่วมกับการใส่อะคริลิกทันตกรรม 2) เพื่อทดสอบการอักเสบของเนื้อเยื่อในช่องปาก 3) เพื่อติดตามผลการรักษาในสัตว์ป่วยที่รักษาด้วยวิธีการดามเฝือกภายในช่องปากด้วยการมัดลวดร่วมกับอะคริลิก การศึกษาได้แบ่งเป็น 3 ระยะ ระยะที่ 1 ทำการศึกษาในซากส่วนหัวของสุนัข 7 ตัว เพื่อเปรียบเทียบแรงจากการถ่วงน้ำหนักระหว่าง 2 วิธี ได้แก่ การมัดลวดเพียงอย่างเดียว และการมัดลวดร่วมกับการใส่อะคริลิก โดยถ่วงน้ำหนัก 1, 2 และ 3 กิโลกรัม เป็นเวลา 10 นาที หลังจากนั้น ถ่ายภาพทางรังสีวิทยาด้านข้างเพื่อนำช่องระหว่างรอยหักไปวัด และนำไปคำนวณแรงด้วยกฎของโมเมนตัมและสมดุลแรง แรง S1 คือ แรงที่ได้จากการมัดลวดเพียงอย่างเดียว และแรง S2 คือ แรงที่ได้จากการมัดลวดร่วมกับการใส่อะคริลิก โดยใช้ paired t-test ในการทดสอบ ผลจากการศึกษานี้นั้น แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P&lt;0.05) (-22.76 และ -3.58) ระยะที่ 2 ทำการศึกษาในสุนัขทดลอง 3 ตัว โดยการใส่อะคริลิกทันตกรรมที่บริเวณฟันเขี้ยวด้านบน และทำการตรวจการอักเสบของเหงือกในวันที่ 1, 2, 3, 7 และ 14 หลังการใส่ ผลการทดสอบพบว่า ไม่มีการอักเสบของเนื้อเยื่อหรือมีการอักเสบของเนื้อเยื่อเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ระยะที่ 3 ศึกษาในสุนัขป่วย 2 ตัว ที่มีการหักของขากรรไกรล่างส่วน body สุนัขได้รับการดามกระดูกด้วยการมัดลวดร่วมกับการใส่อะคริลิกทันตกรรม หลังจากการใส่ 2 เดือน พบว่ามีการพอกของกระดูก และหลังการใส่ 4 เดือน พบว่า กระดูกมีการเชื่อมกัน จากการศึกษานี้ สรุปได้ว่า การดามกระดูกด้วยการมัดลวดร่วมกับการใส่อะคริลิกทันตกรรมสามารถรับแรงได้มากกว่าการมัดลวดเพียงอย่างเดียวและอะคริลิกทันตกรรมไม่เหนี่ยวนำให้เนื้อเยื่อในบริเวณที่ใส่เกิดการอักเสบภายใน 14 วัน และการดามกระดูกด้วยวิธีนี้ ช่วยจัดการปัญหาการหักของขากรรไกรล่างส่วน body ได้ดี
DOI: 10.14457/cu.the.2013.763
title: อุบัติการณ์ของเอนไซม์เบตาแลคทาเมสชนิดฤทธิ์ขยายในตัวอย่างเชื้อ อี. โคไลที่แยกได้จากสุนัขและแมว

description: เอนไซม์เบตาแลคทาเมสชนิดฤทธิ์ขยาย (extended-spectrum beta-lactamases; ESBLs) สร้างมาจากยีนบนพลาสมิดของแบคทีเรียแฟมิลี่ Enterobacteriaceae โดยเฉพาะเชื้อ Escherichia coli (E. coli) เอนไซม์นี้สามารถไฮโดรไลซิสยาต้านแบคทีเรียกลุ่มเบตาแลคแทมได้เกือบทั้งกลุ่ม และมักก่อให้เกิดการดื้อยาต้านแบคทีเรียหลายกลุ่มพร้อมกัน (multidrug resistance; MDR) ปัจจุบันมีรายงานทางระบาดวิทยาทั่วโลกมากขึ้น แต่ข้อมูลการศึกษาในสัตว์เลี้ยงยังมีไม่มากนัก ดังนั้นงานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาอุบัติการณ์ของ ESBLs ในตัวอย่างเชื้อ E. coli ที่ได้จากสุนัขและแมวป่วย จำนวน 250 ตัวอย่าง และความสัมพันธ์ระหว่าง ESBLs และการเกิด MDR ผลการศึกษาพบว่า อุบัติการณ์ของตัวอย่างเชื้อ E. coli ที่มีความสามารถในการสร้าง ESBLs ในสุนัขและแมวป่วย เท่ากับ 32.80% (82 ตัวอย่าง) ซึ่ง 79.27% มาจากสุนัข (65 ตัวอย่าง) และ 20.73% มาจากแมว (17 ตัวอย่าง) นอกจากนี้ยังพบว่า 100% ของเชื้อที่มีความสามารถในการสร้าง ESBLs เกิด MDR ซึ่งพบการดื้อต่อยา 3, 4, 5, 6 และ 7 กลุ่มพร้อมกันเท่ากับ 3.7%, 14.6%, 17.1%, 39.0% และ 25.6% ตามลำดับ โดยกลุ่มยาที่เชื้อมักดื้อยา ได้แก่ beta-latams (100%), fluoroquinolones (96.34%), tetracyclines (90.24%), aminoglycosides (84.15%), phenicols (84.15%) และ potentiated sulfonamides (78.05%) แต่ดื้อต่อยากลุ่ม furans ในระดับปานกลาง (34.15%) จากการศึกษานี้สรุปได้ว่า ในสุนัขและแมว พบอุบัติการณ์ของเชื้อ E. coli ที่มีความสามารถในการสร้างเอนไซม์เบตาแลคทาเมสชนิดฤทธิ์ขยายมากกว่าที่มีรายงานในสัตว์เลี้ยงทั่วโลก และเอนไซม์เบตาแลคทาเมสชนิดฤทธิ์ขยาย มีความสัมพันธ์ต่อการเกิดการดื้อยาต้านแบคทีเรียหลายกลุ่มพร้อมกัน โดยเชื้อส่วนใหญ่ดื้อต่อยากลุ่มหลักที่ใช้ในการรักษาสุนัขและแมว ข้อมูลจากการวิจัยในครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลทางระบาดวิทยา เพื่อวางแผนเฝ้าระวังเชื้อแบคทีเรียที่มีความสามารถในการสร้าง ESBLs ในประเทศไทยต่อไป