cometadata/datacite-titles-descriptions-related-identifiers huggingface dataset:
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1482
title: หลักเกณฑ์การประเมินเพื่อขอเลื่อนวิทยฐานะครูและกลยุทธ์การขับเคลื่อนที่พึงประสงค์ : การวิจัยแบบพหุวิธี

description: การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) วิเคราะห์และเปรียบเทียบหลักเกณฑ์ฯ และกลยุทธ์การขับเคลื่อนแบบเดิมและแบบใหม่ (2) วิเคราะห์และเปรียบเทียบผลของการใช้หลักเกณฑ์ฯ และกลยุทธ์การขับเคลื่อนแบบเดิมและแบบใหม่ ที่เกิดกับครูและนักเรียนจำแนกตามภูมิหลังของครู และ (3) วิเคราะห์หลักเกณฑ์ฯ และกลยุทธ์การขับเคลื่อนที่พึงประสงค์ตามมุมมองของผู้เกี่ยวข้อง การวิจัยแบ่งเป็น 3 ขั้นตอน ขั้นตอนแรกใช้วิธีวิจัยเชิงบรรยายโดยการวิเคราะห์เอกสาร และการสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้องกับหลักเกณฑ์ฯ ขั้นตอนที่สองใช้วิธีวิจัยเชิงสำรวจเพื่อศึกษาผลของการใช้หลักเกณฑ์ฯ แบบเดิมและแบบใหม่ กลุ่มตัวอย่างคือ ครู คศ. 2 และ คศ. 3 จำนวน 409 คน เป็นครูในกรุงเทพมหานคร เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามที่พัฒนาขึ้นจากการศึกษาเอกสารที่เกี่ยวข้อง โดยมีค่าความเที่ยงทั้งฉบับเท่ากับ 0.9634 และโมเดลการวัดมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และขั้นตอนที่สามใช้วิธีวิจัยเชิงผสม โดยนำข้อมูลเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์กลุ่มที่ศึกษาขั้นตอนที่ 1 ในเรื่องหลักเกณฑ์ฯ พึงประสงค์มาสร้างเป็นแบบสอบถาม จากนั้นเก็บข้อมูลกับกลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นกลุ่มเดียวกับขั้นตอนที่ 2 เพื่อตอบคำถามของการวิจัย วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติบรรยาย และสถิติอนุมาน ได้แก่ การวิเคราะห์สถิติที (t-test) วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (one-way ANOVA) การวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุคูณ (MANOVA) การวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ (Correlation) การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ (exploratory factor analysis) โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS for Windows และการวิเคราะห์โมเดลการวัดด้วยโปรแกรม LISREL 8.72 ผลการวิจัยมีดังนี้(1) ในภาพรวมหลักเกณฑ์ฯ แบบเดิมและแบบใหม่ มีความแตกต่างกันในเรื่องของการประเมินในส่วนผลการปฏิบัติงานเท่านั้น หลักเกณฑ์แบบใหม่จะเน้นไปที่ผลที่เกิดขึ้นกับนักเรียน ส่วนหลักเกณฑ์การประเมินแบบเดิมจะเน้นไปที่เอกสารหรือรายงาน ที่ผู้ขอรับการประเมินทำการส่งเข้ามา สำหรับกลยุทธ์การขับเคลื่อนหลักเกณฑ์ฯ แบบเดิมและแบบใหม่ไปสู่ครูพบว่า มีความแตกต่างกันในหน่วยงานระดับนโยบาย (ก.ค.ศ.) คือการขับเคลื่อนหลักเกณฑ์แบบเดิมใช้การชี้แจงกับเขตพื้นที่การศึกษาพร้อมกันทั่วประเทศ แต่หลักเกณฑ์การประเมินแบบใหม่ ใช้การชี้แจงกับโดยแยกชี้แจงกับเขตพื้นที่การศึกษาตามภูมิภาค 4 ภูมิภาค (2) ผลของการใช้หลักเกณฑ์ฯ พบว่า ครูมีการรับรู้ที่ถูกต้องเกี่ยวกับสาระของหลักเกณฑ์และความยากในการนำหลักเกณฑ์ไปปฏิบัติอยู่ในระดับปานกลาง การรับรู้ที่ถูกต้องเกี่ยวกับสาระของหลักเกณฑ์ฯ แบบเดิมสูงกว่าแบบใหม่อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และไม่แตกต่างเมื่อจำแนกตามภูมิหลัง ความยากในการนำหลักเกณฑ์แบบเดิมไปปฏิบัติมีค่าแตกต่างกันตามขนาดของโรงเรียน ครูทั้งสองวิทยฐานะมีพฤติกรรมการปฏิบัติงานอยู่ในระดับมากในทุกด้าน และไม่แตกต่างเมื่อจำแนกตามภูมิหลัง ครูทั้งสองวิทยฐานะมีคุณภาพการปฏิบัติงานอยู่ในระดับมาก ครู คศ. 3 มีค่าเฉลี่ยสูงกว่าครู คศ. 2 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนของครูทั้งสองวิทยฐานะอยู่ในระดับมาก และไม่มีความแตกต่างเมื่อจำแนกตามภูมิหลัง (3) หลักเกณฑ์ฯ และกลยุทธ์การขับเคลื่อนที่พึงประสงค์ควรจะเน้นหลักเกณฑ์ฯ ที่ครูสามารถทำผลงานไปพร้อมกับการปฏิบัติงานประจำวัน ควรจัดให้มีหน่วยงานที่ให้คำปรึกษาแนะนำแก่ครู ทำการประเมินในสภาพจริง และเน้นการประเมินที่กระบวนการจัดการเรียนการสอนของครูมากกว่าการทำผลงานทางวิชาการ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1483
title: ผลกระทบของอุตสาหกรรมประมงต่อการตั้งถิ่นฐานชุมชนท่าฉลอม อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร

description: ศึกษา 1) วิวัฒนาการการตั้งถิ่นฐานของชุมชนท่าฉลอมตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน 2) ผลกระทบจากการพัฒนาขนาดอุตสาหกรรมประมงในจังหวัดสมุทรสาคร ที่มีผลต่อการตั้งถิ่นฐานของชุมชนท่าฉลอม โดยการศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ มีหน่วยวิเคราะห์เป็นระดับครัวเรือน ใช้ข้อมูลทุติยภูมิเป็นเครื่องมือวิจัยหลักและแบบสอบถามเป็นส่วนสนับสนุนผลการวิจัย โดยเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสำรวจทางกายภาพ สัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้อง และการใช้แบบสอบถาม นำข้อมูลตัวแปรต้นและตัวแปรตามมาซ้อนทับเพื่อหาความสัมพันธ์ของตัวแปร จากการศึกษาปรากฏการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในชุมชน จึงได้แบ่งช่วงเวลาในการศึกษาเป็น 3 ช่วง ยุคประมงพื้นบ้าน (ก่อน พ.ศ. 2504) ยุคเริ่มการพัฒนาอุตสาหกรรมประมงตามแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 1-4 (พ.ศ. 2504-2524) และยุคทองของอุตสาหกรรมประมง (พ.ศ. 2525-2553) ผลการศึกษา จากการนำข้อมูลตัวแปรของขนาดของอุตสาหกรรมประมงซ้อนทับกับตัวแปรการตั้งถิ่นฐาน โดยแบ่งช่วงการศึกษาเป็น 3 ช่วงเวลา พบว่า ช่วงเวลาที่รูปแบบการตั้งถิ่นฐานของชุมชนมีการเปลี่ยนแปลงมากที่สุด อยู่ในยุคเริ่มการพัฒนาอุตสาหกรรมประมงเพื่อส่งออกตามแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 1-4 (พ.ศ. 2504-2524)ซึ่งช่วงเวลาดังกล่าวพื้นที่ชุมชนท่าฉลอมมีจำนวนโรงงานอุตสาหกรรมประมงขนาดเล็ก ขนาดกลางและขนาดใหญ่เพิ่มขึ้นมากที่สุด โดยอุตสาหกรรมประมงที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงการตั้งถิ่นฐานของชุมชนมากที่สุด ได้แก่ อุตสาหกรรมประมงขนาดกลาง ซึ่งมีสัดส่วนต่อการจ้างงานแรงงานมากที่สุด โดยอุตสาหกรรมประมงขนาดกลางส่งผลกระทบต่อ รูปแบบการใช้ประโยชน์อาคารและมวลอาคารและที่ว่างของชุมชนมากที่สุด การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นจะเป็นการใช้ประโยชน์อาคารที่พักอาศัยประเภท ห้องแถว บ้านเช่า อพาร์ทเมนต์ ที่มีสัดส่วนเพิ่มขึ้นตามความต้องการของแรงงานต่างด้าวที่เข้ามารับจ้างในโรงงานอุตสาหกรรมประมง และจากความต้องการที่พักอาศัยที่มีปริมาณเพิ่มมากขึ้นนี้ ส่งผลให้เกิดการขยายขนาดอาคารและเพิ่มจำนวนชั้นของอาคารที่สร้างขึ้นมาใหม่ ขนาดของมวลอาคารประเภทหอพัก อพาร์ทเมนต์ จึงมีขนาดมวลอาคารใหญ่ขึ้น ซึ่งการเปลี่ยนแปลงขนาดของมวลอาคารนี้ส่งผลให้ที่โล่งว่างภายในชุมชนมีสัดส่วนลดลง และชุมชนมีความหนาแน่นมากขึ้น การศึกษาครั้งนี้มีข้อเสนอแนะเพื่อเป็นแนวทางในการวางแผนพัฒนาชุมชนให้คงอยู่ต่อไปในอนาคต
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1484
title: การศึกษาการจัดการเรียนการสอนศิลปะตามลัทธิโพสท์อิมเพรสชั่นนิสม์สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย

description: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการจัดการเรียนการสอนศิลปะตามลัทธิโพสท์อิมเพรสชั่นนิสม์ สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวนทั้งหมด 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้กิจกรรมวาดภาพระบายสีโดยใช้เทคนิคการสร้างสรรค์งานศิลปะ ตามลัทธิโพสท์อิมเพรสชั่นนิสม์ในวิชาศิลปะ จำนวน 3 แผนการจัดการเรียรู้ ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ที่ 1 เรื่อง จุดสีสร้างสรรค์ภาพทิวทัศน์ แผนการจัดการเรียนรู้ที่ 2 เรื่อง รอยแปรงสร้างสรรค์ภาพทิวทัศน์ และแผนการจัดการเรียรู้ที่ 3 เรื่อง การลดทอนรายละเอียดสร้างสรรค์ภาพทิวทัศน์ 2) แบบประเมินพุทธพิสัยก่อน และหลังเรียนวิชาศิลปะ 3) แบบประเมินจิตพิสัยผู้เรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมวาดภาพโดยใช้เทคนิคสร้างสรรค์ตามลัทธิโพสท์อิมเพรสชันนิสม์ 4) แบบประเมินทักษะพิสัยผู้เรียนจากกิจกรรมวาดภาพโดยใช้เทคนิคสร้างสรรค์ตามลัทธิโพสท์อิมเพรสชันนิสม์ ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัชฌิมเลขคณิตส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่า (t- test)ผลการวิจัยพบว่า 1. ด้านพุทธิพิสัย ผลสัมฤทธิ์ด้านความรู้เรื่องกิจกรรมวาดภาพระบายสีด้านเทคนิคการสร้างสรรค์งานศิลปะ ตามลัทธิโพสท์อิมเพรสชั่นนิสม์ในวิชาศิลปะ สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย หลังได้รับการจัดกิจกรรมการสอนวาดภาพระบายสีจำนวน 3 เรื่อง คือ จุดสีสร้างสรรค์ภาพทิวทัศน์ รอยแปรงสร้างสรรค์ภาพทิวทัศน์ และการลดทอนรายละเอียดสร้างสรรค์ภาพทิวทัศน์ คะแนนหลังเข้ารับการสอนสูงกว่าคะแนนก่อนเข้ารับการสอน 2. ด้านเจตคติ มีการเปลี่ยนแปลงด้านเจตคติเรื่องกิจกรรมวาดภาพระบายสีในวิชาศิลปะด้านเทคนิคการสร้างสรรค์งานศิลปะ ตามลัทธิโพสท์อิมเพรสชั่นนิสม์สหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย หลังได้รับการจัดกิจกรรมวาดภาพระบายสีโดยใช้เทคนิคการสร้างสรรค์งานศิลปะ ตามลัทธิโพสท์อิมเพรสชั่นนิสม์มีคะแนนมากกว่าก่อนเข้ารับการสอน 3. ด้านทักษะพิสัยผู้เรียนจากการปฏิบัติกิจกรรมวาดภาพระบายสีโดยใช้เทคนิคการสร้างสรรค์งานศิลปะ ตามลัทธิโพสท์อิมเพรสชั่นนิสม์ มีความพึงพอใจอยู่ในระดับเห็นด้วยดีทั้ง 3 เรื่อง ได้แก่ จุดสีสร้างสรรค์ภาพทิวทัศน์ รอยแปรงสร้างสรรค์ภาพทิวทัศน์ และการลดทอนรายละเอียดสร้างสรรค์ภาพทิวทัศน์ ข้อเสนอแนะเพื่อการวิจัยคือ การจัดกิจกรรมวาดภาพระบายสีโดยใช้เทคนิคการสร้างสรรค์งานศิลปะ ตามลัทธิโพสท์อิมเพรสชั่นนิสม์ มีส่วนช่วยพัฒนาศักยภาพทางการเรียนการสอนศิลปศึกษาในด้านพุทธิพิสัย ทักษะพิสัยและจิตพิสัยที่มีการพัฒนาด้านความรู้ และหลักการอื่นๆ การพัฒนาทางด้านเจตคติต่อการเรียนศิลปะ สามารถนำมาปรับใช้ในการจัดการเรียนการสอนในระดับอื่นๆ ได้ และส่งเสริมผู้เรียนให้มีความคิดสร้างสรรค์งานศิลปะ ตามลัทธิโพสท์อิมเพรสชั่นนิสม์ได้ด้วยตนเอง
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1485
title: โมเดลของการตรวจสอบปริมาณและคุณภาพของจุดควบคุมภาพ สำหรับดาวเทียมรายละเอียดสูง WorldView-1

description: ศึกษาวิธีตรวจสอบปริมาณ คุณภาพของจุดควบคุมภาพด้วยวิธี Hold Out Validation (HOV) และวิธี Leave One Out Cross Validation (LOOCV) เพื่อใช้คัดกรองจุดควบคุมภาพที่มีคุณภาพ จุดควบคุมภาพจำเป็นต่อการปรับแก้ภาพเชิงเรขาคณิต โดยเฉพาะการปรับปรุงแบบจำลองเซนเซอร์บันทึกภาพ ในงานวิจัยได้มีการเสนอการปรับปรุงแบบจำลองเซนเซอร์ทางกายภาพที่เหมาะสม กับข้อมูลภาพถ่ายดาวเทียม WorldView-1 ที่ใช้ในงานวิจัยคือ การประมาณค่าการวางตัวภายนอกของเซนเซอร์เป็นค่าแก้คงที่สำหรับการประมาณตำแหน่งของเซนเซอร์ และค่ามุมเอียงรอบแกน X แกน Y ของเซนเซอร์ ส่วนค่าแก้มุมเอียงรอบแกน Z ของเซนเซอร์ เป็นสมการโพลีโนเมียลกำลังสอง ซึ่งในการนี้ต้องการสัมประสิทธิ์ที่ไม่ทราบค่า 8 ค่า ดังนั้นจึงมีความจำเป็นต้องใช้จุดควบคุมภาพถ่ายภาคพื้นดิน (GCPs) อย่างน้อย 4 จุด เพื่อใช้ในการปรับปรุงแบบจำลองของเซนเซอร์ จากนั้นเป็นงานวิจัยโมเดลของการตรวจสอบปริมาณและคุณภาพของจุดควบคุมภาพจากวิธี HOV สามารถเลือกจุดควบคุมภาพ 72 จุดจากจุดทั้งหมด 78 จุด คิดเป็น 92% โดยแบ่งเป็น GCPs 13 จุด และจุดตรวจสอบอิสระ 59 จุด นอกจากนี้วิธี HOV ยังบ่งชี้จุดที่มีค่าผิดปกติ 6 จุด ส่วนวิธี LOOCV สามารถเลือกจุดควบคุมภาพได้ 52 จุดจากทั้งหมด 78 จุด คิดเป็น 67% วิธี LOOCV ให้แบ่งจุดควบคุมภาพเป็น GCPs 8 จุด และเป็นจุดตรวจสอบอิสระ 44 จุด และวิธี LOOCV บ่งชี้จุดที่มีค่าผิดปกติ 26 จุด ซึ่งสรุปได้ในที่นี้ว่า การเลือกจุดควบคุมภาพที่ได้จากวิธี HOV จะมีจำนวนจุดมากกว่าวิธี LOOCV ในขณะเดียวอาจมองได้ว่าวิธี LOOCV มีเกณฑ์การคัดครองสูงกว่าวิธี HOV เมื่อนำผลการปรับปรุงแบบจำลองเซนเซอร์ข้างต้นไปใช้ในดัดแก้ภาพออร์โธ และในงานวิจัยยังมีการวาง GCPs บริเวณขอบเขตภาพในแนวขนานกับเส้นทางวงโคจร ผลการปรับปรุงแบบจำลองเซนเซอร์ได้ RMSE ของการปรับแก้เท่ากับ 0.17 เมตร และเมื่อประเมินความละเอียดถูกต้องของภาพออร์โทตามมาตรฐาน NSSDA พบว่า ภาพออร์โทที่ใช้ GCPs 13 จุด และจุดตรวจสอบอิสระ 59 จุดจากวิธี HOV มีความละเอียดถูกต้องเท่ากับ 1.31 เมตร (2.62 จุดภาพ) และภาพออร์โทที่ใช้ GCPs 8 จุด และจุดตรวจสอบ 44 จุดจากวิธี LOOCV มีความละเอียดถูกต้องเท่ากับ 0.70 เมตร (1.40 จุดภาพ) ซึ่งแสดงให้เห็นว่าวิธี LOOCV ส่งผลให้คุณภาพออร์โทที่ผลิตได้ดีกว่าวิธี HOV ในชุดข้อมูลในงานวิจัยนี้
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1486
title: การวิเคราะห์แบบการเรียน ความสุขในการเรียน และทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น

description: ศึกษา (1) แบบการเรียน ความสุขในการเรียน และทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้ของนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (2) วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างแบบการเรียนความสุขในการเรียน และทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้ของนักเรียนของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และ (3) วิเคราะห์ความสุขในการเรียนและทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้ จำแนกตามแบบการเรียนกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จังหวัดอ่างทอง จำนวน 411 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามเกี่ยวกับแบบการเรียนตามแนวคิดของ Grasha และ Riechmann (1975) แบบสอบถามเกี่ยวกับความสุขในการเรียนตามทฤษฏีการเรียนรู้อย่างมีความสุข ของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขึ้นพื้นฐาน (2540) แบบสอบถามเกี่ยวกับทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้ ตามแนวคิดของ Hautamäki et al. (2002) และแบบทดสอบเกี่ยวกับทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้ด้านสมรรถนะในการเรียนรู้ตามแนวคิดของ Hautamäki et al. (2002) การวิเคราะห์ข้อมูล (1) วิเคราะห์โดยใช้สถิติภาคบรรยาย ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าสูงสุด ค่าต่ำสุด ส่วนเบี่ยงเบนมาตราฐาน และการวิเคราะห์ไขว้ (2) การวิเคราะห์โดยใช้สถิติอนุมาน ได้แก่ สถิติทดสอบไค-สแควร์ สถิติที (t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวน (one-way ANOVA)ผลการวิจัยที่สำคัญสรุปได้ดังนี้ (1) นักเรียนส่วนใหญ่มีแบบการเรียนแบบมีส่วนร่วมมากที่สุด รองลงมาได้แก่แบบการเรียนแบบร่วมมือ แบบการเรียนแบบแข่งขัน แบบการเรียนแบบพึ่งพา แบบการเรียนแบบหลีกเลี่ยง และแบบการเรียนแบบอิสระตามลำดับ ผลการวิเคราะห์ด้วยสถิติทดสอบไค-สแควร์ของตัวแปรแบบการเรียนกับเพศและเกรดฉลี่ยสะสม พบว่ามีความสัมพันธ์กับแบบการเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (2) นักเรียนส่วนใหญ่มีความสุขในการเรียนระดับมาก ผลการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของความสุขในการเรียน พบว่าเพศและเกรดเฉลี่ยสะสมมีผลต่อความสุขในการเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (3) นักเรียนส่วนใหญ่มีทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้ในระดับมาก ผลการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้ พบว่าขนาดโรงเรียน เพศและเกรดเฉลี่ยสะสมมีผลต่อทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (4) แบบการเรียนมีความสัมพันธ์กับความสุขในการเรียน แบบการเรียนมีความสัมพันธ์กับทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้ และความสุขในการเรียนมีความสัมพันธ์กับทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (5) แบบการเรียนต่างกันมีผลต่อความสุขในการเรียนแตกต่างกัน และแบบการเรียนต่างกันมีผลต่อทักษะการเรียนเพื่อการเรียนรู้แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1487
title: การศึกษาการหาวิถีของยานพาหนะโดยใช้ระบบดาวเทียมนำหน

description: วิถีของยานพาหนะเป็นองค์ประกอบสำคัญในงานทำแผนที่ชนิดเคลื่อนที่ได้ วิธีหนึ่งที่ทำได้รวดเร็วและให้ค่าความถูกต้องสูง ได้แก่ การใช้ระบบดาวเทียมนำหน แต่มักจะเกิดปัญหาการบดบังสัญญาณไปจนถึงไม่มีสัญญาณในพื้นที่เมืองหนาแน่นที่เต็มไปด้วยตึกสูง ส่งผลให้จำนวนดาวเทียมและคุณภาพสัญญาณไม่ดีพอสำหรับการคำนวณวิถี ซึ่งระบบนำหนด้วยการวัดความเฉื่อย (Inertial navigation system, INS) ได้ถูกนำมาบูรณาการร่วมกับ GPS เรียกว่าระบบ GPS/INS สามารถลดข้อจำกัดในพื้นที่ดังกล่าว งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินถึงการมีค่าพิกัดให้ใช้งานได้ (Availability) ของวิถีของยานพาหนะ แบ่งออกเป็น 3 กรณี ได้แก่ (1) ใช้ระบบดาวเทียม GPS เพียงระบบเดียว (2) ใช้ระบบดาวเทียม GPS/GLONASS และ (3) ระบบบูรณาการ GPS/INS ทดสอบทั้งพื้นที่ชานเมืองและในเมืองหนาแน่น พร้อมทั้งได้ประเมินเปรียบเทียบวิถีของยานพาหนะจากการใช้ระบบสถานีฐานของกรมที่ดิน เพื่อสร้างข้อมูลสถานีฐานเสมือน (Virtual base station) กับการตั้งสถานีฐานจริงในพื้นที่ สุดท้ายเป็นการประเมินถึงศักยภาพของซอฟต์แวร์ฟรีเปิดรหัส RTKLIB เปรียบเทียบกับกลุ่มซอฟต์แวร์เชิงพาณิชย์ ที่ใช้งานกันโดยทั่วไปในการหาวิถีของยานพาหนะผลการศึกษาพบว่า ระบบดาวเทียม GPS/GLONASS มีค่า Availability เพิ่มขึ้นประมาณ 13% และ 45% ในพื้นที่ชานเมืองและในเมืองตามลำดับเมื่อเทียบกับระบบดาวเทียม GPS ในขณะที่ระบบ GPS/INS สามารถให้ค่าพิกัดตำแหน่งครบถ้วนตลอดเส้นทางที่แตกต่างกันทั้งสองพื้นที่ ส่วนการเปรียบเทียบวิถีของยานพาหนะที่คำนวณได้จากการใช้สถานีฐานเสมือนที่สร้างจากระบบ VRS กับการตั้งสถานีฐานจริงในพื้นที่พบว่า มีค่าต่างรากความคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ย (RMSE) ในทางราบ 0.04 เมตร ทางดิ่ง 0.18 เมตร สุดท้ายการประมวลผลในภายหลังของวิถีของยานพาหนะที่ได้จากการรับสัญญาณดาวเทียมนำหนด้วยกลุ่มซอฟต์แวร์เชิงพาณิชย์ พบว่าให้ค่าพิกัดที่สอดคล้องกัน ในขณะที่ผลการคำนวณวิถีของยานพาหนะที่ได้จากซอฟต์แวร์ฟรีเปิดรหัส RTKLIB ทั้ง fixed และ float solution จำนวน 6,411 epochs มีค่าต่างทางตำแหน่งทางราบ 0.32 เมตร ทางดิ่ง 0.45 เมตร และหากพิจารณาเฉพาะ fixed solution ที่มีจำนวน 895 epochs มีค่าต่างทางตำแหน่งทางราบ 0.02 เมตร ทางดิ่ง 0.04 เมตร เมื่อเทียบกับซอฟต์แวร์เชิงพาณิชย์
DOI: 10.25919/5d9abced17398
title: Parkes observations for project P456 semester 2019APRS_51

description: The Parkes Pulsar Timing Array (PPTA) project has three primary goals: (a) detection of gravitational waves from astronomical sources, (b) establishment of a pulsar timescale, and (c) improvement of our understanding of Solar-system dynamics. The PPTA is the oldest of three international pulsar timing groups. We have the smallest telescope and the smallest group, but the best measurements and the best results. Our bound on the strength of the incoherent gravitational wave background is the only bound which significantly constrains theoretical models. We have maintained our leading position because: we have the southern sky; we have a small but well-focussed group; we have the best-calibrated receivers; and we have been able to observe with an almost regular cadence of 15 to 20 days over a wide bandwidth. With this proposal we aim to maintain our pre-eminent position in the field. Unlike most observing proposals, this is a continuing proposal for which the observations will continue to improve bounds on ultra-low-frequency gravitational waves until they are finally detected. Continued Parkes observations will remain valuable at least until the first stage of the SKA is able to improve on our sensitivity and observing cadence. Even after the gravitational wave background is detected we will want to continue observations in support of the nascent field of gravitational wave astronomy!
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1488
title: ปัญหาและแนวทางในการจัดเตรียมความพร้อมด้านกายภาพเพื่อสนับสนุนสายการผลิต กรณีศึกษา บริษัทโซนี่ เทคโนโลยี ประเทศไทย จำกัด (อยุธยาเทคโนโลยีเซ็นเตอร์)

description: บริษัทโซนี่ เทคโนโลยี ประเทศไทย เป็นโรงงานอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ที่ประกอบการผลิตกล้องดีเอสแอลอาร์ และชิ้นส่วนประกอบของกล้องดีเอสแอลอาร์ เมื่อมีผลิตภัณฑ์ใหม่ทางโรงงานจำเป็นต้องเตรียมการในการติดตั้งเครื่องจักรและอุปกรณ์ที่ใช้ เพื่อให้ได้สายการผลิตตามความต้องการของการประกอบผลิตภัณฑ์นั้นๆ โดยเครื่องจักรและอุปกรณ์ดังกล่าวจำเป็นต้องมีการเตรียมสนับสนุนด้านกายภาพ ทั้งพื้นที่การผลิต และงานระบบประกอบอาคารต่างๆ การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเข้าใจในสภาพปัจจุบัน และปัญหาที่เกิดขึ้นในการจัดเตรียมความพร้อมดังกล่าว และนำเสนอแนะแนวทางแก้ไข ตลอดจนนำเสนอโครงสร้างสำหรับบริหารโครงการการจัดเตรียมความพร้อมดังกล่าวต่อไป การศึกษานี้ใช้แนวทางการศึกษาแบบกรณีศึกษา (Case study approach) โดยในการเลือกโครงการ 10 กรณีศึกษา ที่อยู่ช่วง พ.ศ. 2551 ถึง พ.ศ. 2553 เก็บข้อมูลโดยการสำรวจเอกสารที่เกี่ยวข้องในหัวข้อข้อมูลทั่วไปของโครงการ ความต้องการด้านกายภาพ กระบวนการจัดเตรียมความพร้อมด้านกายภาพ และสัมภาษณ์ผู้เกี่ยวข้องในเรื่องปัญหาและสาเหตุของปัญหา การแก้ปัญหา และผลจากการแก้ปัญหาในแต่ละกรณีศึกษา จากนั้นจึงนำปัญหาและสาเหตุที่ได้มาวิเคราะห์ลักษณะปัญหา ความสัมพันธ์ของปัญหากับขั้นตอนการดำเนินการ บทบาทและหน้าที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และโครงสร้างการบริหารโครงการที่เกี่ยวข้องกับการจัดเตรียมความพร้อมด้านกายภาพเพื่อตอบปัญหาการวิจัยจากการศึกษาปัญหาพบว่าทุกโครงการมีปัญหาจากกระบวนการดำเนินการและการประสานงานในปัจจุบัน โดยพบว่ามี 7 ปัญหา ได้แก่ (1) พื้นที่เกินความต้องการ (2) พื้นที่ไม่เพียงพอ (3) ระบบไฟฟ้าไม่เพียงพอ (4) ระบบระบายควันไม่เพียงพอ (5) ระบบปรับอากาศไม่เพียงพอ (6) ขาดระบบไฟฟ้าที่ต้องการ และ (7) ขาดระบบระบายควันพิเศษ ปัญหาที่พบสามารถจัดรูปแบบตามลักษณะของสาเหตุได้ 3 รูปแบบ ได้แก่ ปัญหารูปแบบที่ (1) มีสาเหตุจากข้อมูลทางด้านกายภาพไม่ครบถ้วน และขาดเอกสารมาตรฐานที่ระบุถึงรายการความต้องการด้านกายภาพ ปัญหารูปแบบที่ (2) มีสาเหตุจากการเปลี่ยนแปลงความต้องการเชิงปริมาณ และมีการปรับคุณภาพสายการผลิต และรูปแบบที่ (3) มีสาเหตุจากความผิดพลาดในส่วนดำเนินการออกแบบระบบประกอบอาคาร และยังพบว่าปัญหาที่พบมีความสัมพันธ์กับบทบาทและหน้าที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และมีความสัมพันธ์กับโครงสร้างการบริหารการจัดเตรียมความพร้อมด้านกายภาพ จากการศึกษาสรุปได้ว่าปัญหาที่พบมาจากสาเหตุที่สามารถควบคุมได้ ได้แก่ ข้อมูลทางด้านกายภาพไม่ครบถ้วน และความผิดพลาดในส่วนดำเนินการออกแบบระบบประกอบอาคาร และสาเหตุที่ควบคุมได้ยาก ได้แก่ การเปลี่ยนแปลงความต้องการเชิงปริมาณ และมีการปรับคุณภาพสายการผลิต การศึกษานี้นำเสนอแนวความคิดในการจัดเตรียมความพร้อมด้านกายภาพ พร้อมเครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูลที่สำคัญ และเสนอให้มีส่วนงานบริหารทรัพยากรกายภาพ (Facility management) ทำหน้าที่เป็นส่วนประสานงานการจัดเตรียมความพร้อมด้านกายภาพ และการบริหารโครงการ
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1489
title: การประกอบเซอร์วิชที่หลายระดับความละเอียดโดยการทำนายเชิงคุณภาพในการให้บริการ

description: การประกอบเซอร์วิซเป็นการสร้างเซอร์วิซใหม่ขึ้นมาจากการทำงานร่วมกันของเซอร์วิซที่มีอยู่แล้ว โดยการกำหนดประเภทของเซอร์วิซหรือเซอร์วิซนามธรรมที่ต้องการให้ทำงานร่วมกันขึ้นมา แล้วเลือกเซอร์วิซอินสแตนซ์ที่เหมาะสมของแต่ละประเภทเซอร์วิซนามธรรมมาประกอบเป็นเซอร์วิซใหม่ ปัญหาที่เกิดขึ้นในการประกอบเซอร์วิซ ซึ่งในงานวิจัยนี้ให้ความสนใจมีสองประเด็นได้แก่ (1) การเลือกเซอร์วิซอินสแตนซ์ของแต่ละประเภทเซอร์วิซ มักพิจารณาจากคุณภาพของการให้บริการหรือคิวโอเอส แต่คิวโอเอสมักเปลี่ยนแปลงตามสภาพการใช้งานหรือช่วงเวลาในการใช้งาน ดังนั้นในการประกอบเซอร์วิซจึงไม่สามารถ ใช้เพียงค่าคิวโอเอสที่ผู้ให้บริการประกาศไว้มาพิจารณาได้ แต่ต้องคำนึงถึงความเป็นพลวัตของค่าคิวโอเอสด้วย (2) งานวิจัยด้านการประกอบเซอร์วิซจะทำการเลือกเซอร์วิซอินสแตนซ์ที่ทำงานได้ตรงตามประเภทเซอร์วิซนามธรรมหนึ่งๆ มาประกอบกัน แต่หากเซอร์วิซอินสแตนซ์มีขอบเขตการทำงานที่ไม่ตรงตามประเภทเซอร์วิซนามธรรมหนึ่งๆ พอดี ก็จะไม่ถูกเลือกมา ทำให้เสียโอกาสในการประกอบเซอร์วิซเนื่องจากเซอร์วิซอินสแตนซ์นั้น อาจมีค่าคิวโอเอสที่ดีก็เป็นได้ งานวิจัยนี้เสนอแนวทางสองประเด็นคือ(1) วิธีการทำนายค่าคิวโอเอสของเซอร์วิซอินสแตนซ์ ได้แก่ เวลาตอบกลับ ความเชื่อถือได้ และสภาพพร้อมใช้งาน โดยใช้ข่ายงานประสาทเทียม แล้วนำค่าที่ทำนายได้มาพิจารณาในการประกอบเซอร์วิซสำหรับการใช้งานในช่วงเวลาต่างๆ (2) วิธีการประกอบเซอร์วิซด้วยขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรม โดยพิจารณากรณีที่เซอร์วิซอินสแตนซ์ที่เลือกมาประกอบมีขนาดใหญ่กว่า หรือมีขอบเขตการทำงานที่กว้างกว่าประเภทเซอร์วิซนามธรรมที่กำหนดไว้ด้วย จากการทดลองพบว่า การทำนายค่าคิวโอเอสเป็นประโยชน์ต่อการประกอบเซอร์วิซ เนื่องจากการประกอบเซอร์วิซ ณ เวลาต่างๆ จะได้เซอร์วิซประกอบที่แตกต่างกัน ซึ่งหมายถึงว่าเซอร์วิซอินสแตนซ์ที่ถูกเลือกมาประกอบจะแตกต่างกัน ณ เวลาที่แตกต่างกัน อีกทั้งการพิจารณาเซอร์วิซอินสแตนซ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าประเภทของเซอร์วิซนามธรรมก็มีประโยชน์เช่นกัน เนื่องจากเซอร์วิซอินสแตนซ์เหล่านี้จะถูกเลือกมาประกอบ จึงเป็นการเพิ่มโอกาสในการที่จะได้ผลลัพธ์ของการประกอบเซอร์วิซที่มีคิวโอเอสที่ดี
DOI: 10.14457/cu.the.2010.1491
title: พฤติกรรมการนิเทศที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการสอนของครู

description: ศึกษาพฤติกรรมการนิเทศที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการสอนของครู ประชากรที่ศึกษา ได้แก่ ครูที่ได้รับการเลื่อนวิทยฐานะเป็นครูชำนาญการพิเศษ ในปีพุทธศักราช 2552 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามหาสารคาม เขต 1 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาร้อยเอ็ด เขต 1 และสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุดรธานี เขต 1 จำนวน 1,641 คน โดยการเก็บข้อมูลแบ่งเป็น 2 ขั้นตอนคือ 1) การเก็บข้อมูลเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือ ครูที่ได้รับการเลื่อนวิทยฐานะเป็นครูชำนาญการพิเศษ ในปีพุทธศักราช 2552 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาทั้ง 3 เขต จำนวน 322 คน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบมีระบบ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน นำเสนอในรูปตารางประกอบคำบรรยาย และ 2) การเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้นิเทศครูชำนาญการพิเศษ จำนวน 10 คน ใช้วิธีการเลือกตัวอย่างแบบก้อนหิมะ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา แล้วนำเสนอในรูปแบบความเรียง ผลการวิจัยพบว่า1. ในภาพรวมพฤติกรรมการนิเทศส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการสอนของครู อยู่ในระดับมากทุกด้าน โดยพฤติกรรมการนิเทศด้านการสร้างความสัมพันธ์มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด รองลงมาคือ ด้านการเสริมแรง และด้านการให้ครูมีส่วนร่วม ตามลำดับ 2. เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า พฤติกรรมการนิเทศที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุดในแต่ละด้าน มีดังนี้ 1) ด้านการสร้างความสัมพันธ์คือ ผู้นิเทศให้ครูมีอิสระในการแสดงความคิดหรือความสามารถของตนเอง 2) ด้านการให้คำปรึกษาแนะนำคือ ผู้นิเทศให้คำแนะนำในการจัดทำแผนการสอน และการจัดกิจกรรมอย่างชัดเจนและเหมาะสม 3) ด้านการรับฟังความคิดเห็นคือ ผู้นิเทศรับฟังและซักถามเพื่อสร้างความมั่นใจว่าครูมองเห็นปัญหา และยอมรับที่จะเปลี่ยนแปลงหรือพัฒนาพฤติกรรมการสอนให้ดียิ่งขึ้น 4) ด้านการใช้กิจกรรมนิเทศคือ ผู้นิเทศแจ้งครูให้ทราบถึงแหล่งความรู้ต่างๆ เพื่อเป็นทางเลือกที่ใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อการจัดการเรียนการสอน 5) ด้านการให้ครูมีส่วนร่วมคือ ผู้นิเทศเปิดโอกาสให้ครูมีส่วนร่วมในการวิเคราะห์ปัญหา และแนวทางแก้ปัญหาที่เหมาะสม 6) ด้านการประเมินผลการสอนคือ ผู้นิเทศให้ครูเป็นผู้เลือกเครื่องมือการประเมินผลการสอนที่เหมาะสมด้วยตนเอง 7) ด้านการติดตามพัฒนาการของครูคือ ผู้นิเทศติดตามผลการปฏิบัติงานของครูที่ได้นำวิธีการสอนไปใช้ และให้คำแนะนำเพิ่มเติม และ 8) ด้านการเสริมแรงคือ ผู้นิเทศให้เกียรติและยกย่องผลงานและพัฒนาการของครู ซึ่งทำให้ครูเกิดความภาคภูมิใจ