L'heroine revoltee et le mythe grec modernise
Creators: name: Τζημοπούλου, Αλεξία-Ελίζα Δ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2007
Subjects: Αναπαραστατικότητα
Αναχρονισμός
Θεατρικότητα
Modern french dramatists
Stage directions
Theatrical materials
Representations on stage

description: Η επαναστατημένη ηρωϊδα και ο αρχαίος ελληνικός μύθος εκσυγχρονισμένος αποτελείται από δύο μεγάλα κεφάλαια. Το πρώτο, με κύριο άξονα τις ξεχωριστές μυθικές ηρωίδες(Αντιγόνη, Μήδεια, Ηλέκτρα, Κλυταιμνήστρα), αφιερώθηκε στην έννοια της εξέγερσης, προϊόν άμεσης αντίδρασης, εκδικητικής μανίας και αίσθημα δικαιοσύνης. Η μελέτη του γαλλικού θεάτρου του 20ου αιώνα, με έργα των Jean Giraudaux(Ηλέκτρα, 1937), Jean Anouilh(Αντιγόνη, 1942, Μήδεια, 1946), Jean-Paul Sartre(οι Μύγες, 1943) και Margeurite Yourcenar(Ηλέκτρα ή η πτώση των προσωπείων, 1954), έχει για κοινό γνώμονα την επαναστατημένη γυναικεία μορφή-με διαφορετική ενέργεια-, η οποία διακρίνεται σε συγκεκριμένα κείμενα του Αισχύλου(Χοηφόροι), του Σοφοκλή(Αντιγόνη, Ηλέκτρα) και του Ευριπίδη(Μήδεια, Ηλέκτρα), ενώ, παράλληλα οι αντιλήψεις των Hegel, Nietzsche και Camus χαιρετίζουν την ανωτερότητα ορισμένων γυναικών απέναντι στην εξουσία. Το δεύτερο κεφάλαιο προσεγγίζει τα ίδια θεατρικά έργα και μελετά τα στοχεία που προσφέρονται για σκηνική εκμετάλλευση(αντικείμενα, σκηνικές οδηγίες, θεατρικό κοστούμι, φωτισμός, τεχνικά εφέ,..). Τελικά, η αντιπαραβολή των δραμάτων με τα αρχαία ανεκτίμητα πρότυπά τους έδειξε ότι οι μοντέρνοι δραματουργοί και οι σκηνοθέτες, θέλοντας να εκφράσουν τα προσωπικά τους πιστεύω, προσάρμοσαν το μύθο καταφεύγοντας σε αναχρονισμούς, ποικίλες μορφές θεατρικότητας και παραμερίζοντας συχνά το θεϊκό στοιχείο, αλλά ενεργοποιώντας τη σκέψη του σύγχρονου θεατή σε σχέση με γεγονότα που αποδεικνύονται παντοτινά
description: The rebellious heroine and the modernized ancient Greek myth is composed of two major chapters. The first one is dedicated to the most important mythical heroines(Antigone, Medea, Electra, Clytemnestra), who are connected to the philosophical thought of Hegel, Nietzsche and Camus about the revolt, which takes a special place in this approach. Afterwards, subjects like divine laws, great-heartedness, courage, human weakness, justice, revenge and catharsis-"that cleanses our souls"-are developed and always compared with the same tragic heroines of the 20th century in the plays of Jean Giraudoux, Jean Anouilh, Jean-Paul Sartre and Marguerite Ypurcenar, captivated by the masterpieces of Eschyles, Sophocles and Euripides in the fifth century BC, where the theatre had reached its fukkest and finest form, On the other hand, the second chapter analyses the deeo relation between the text and the stage, intimately in collaboration with the elements of drama, which create the identity of each play already mentioned. The scemery, the costumes, the visible and invisible objects, the use of narratives, the noise, the lighting are a few things which contribute in the representation on stage and uncover the modernization of the Greek myth. To our knowledge, it is obvious that hte greatness of the tragedies has still its impact and continues to be an inspiration in every possible way