Ο αριθμός ως ορίζοντας του όντος. Έρευνες για την έννοια του Ενός στον Πλωτίνο.
Creators: name: Ζέλκα, Τριανταφυλλιά Ευρυπίδη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Αριθμός, Ένα, Πλωτίνος, πλατωνικά είδη, ουσιώδης αριθμός, ενότητα, ειδητική ενότητα, απειρία, πέρας, πολλαπλότητα, καθαρή διάνοια, ενότητα και Στωϊκισμός
Number, One, Plotinus, platonic Forms, substantial number, Unity, formal unity, infinity, limit, multiplicity, pure intellect, Unity and Stoicism.

description: Στην πραγματεία Περί Αριθμών ο Πλωτίνος συλλαμβάνει και συστηματοποιεί τη θεωρία του αριθμού σύμφωνα με την ύστερη φιλοσοφία του Πλάτωνα, στην οποία ο αριθμός νοείται ως μορφοποιητική και παραγωγική δύναμη του Αγαθού (Ένα - αρχέτυπο) σε μια διαβαθμισμένη διαλεκτική συσχέτιση προς τα όντα. Ο αριθμός στο νοητό κόσμο καθιδρύει ενότητα και πολλαπλότητα, αντανακλώντας την εικόνα (είδωλο) του Ενός ως την οικεία του ετερότητα. Η πολλαπλότητα θεωρείται ως μια τετραμερής τροπή του ουσιώδους αριθμού που περιγράφεται ως «αριθμὸς ηνωμένος», «εξεληλιγμένος», «περιέχων» και «εν εαυτώ κινούμενος». Η συγκεκριμένη φύση του ουσιώδους αριθμού διορίζει τη δομή του σύμπαντος, κατ’ αναλογία προς την ειδητική ενότητα, η οποία ονομάζεται «πηλίκος αριθμός» και επιφέρει την περατότητα στα όντα του νοητού. Η περατότητα διασώζει τα όντα από τη διαφυγή τους στην απειρία και παρέχει στην καθαρή διάνοια την αληθή γνώση των όντων. Η ανθρώπινη διάνοια (επίνοια), στην οξυδερκή της φύση, αναγνωρίζει και κατηγορεί το «Ένα» στα αισθητά πράγματα, όμως δεν παράγει την ειδητική ενότητά τους. Ο Στωϊκισμός αξιώνει ότι η εν λόγω ενότητα αναφέρεται από την ψυχή ως ένα «κενό πάθημα» των αισθητών διαμέσου της φαντασίας. Ο Πλωτίνος, διαμετρικά αντίθετος στην προσέγγιση του Στωϊκισμού, ισχυρίζεται σφοδρά ότι η ενότητα των όντων πηγάζει από το «Παντελές Ζωντανό Ον» και τον Νου, ο οποίος είναι αυτάρκης και, συνάμα, αποτελεί το αντικείμενο επιθυμίας της καθαρής διάνοιας στην θεωρητική της ανάβαση προς την αληθή Επιστήμη και το Ένα
description: Plotinus in the treatise On Numbers, conceives and constitutes the theory of Number, according to Plato’s late philosophy, where Number is viewed as a formation and productive power of Good (One-Archetype), in a graded dialectical relation with Beings. Number in the Intelligible Realm establishes Unity and Multiplicity, reflecting the image (eidolon) of the One, as its inherent “alteritas”. Multiplicity is suggested as a quadripartite modification of the substantial number which is described as “united”, “unfolded”, “encompassing” and “number moving in itself”. This specific nature of ssubstantial number defines the structure of the whole universe in proportion to the formal unity, which is called quotient figure (pelikos arithmos) and delimits the intelligible things. “Limit” preserves Beings from escaping to Infinity and provides the true Knowledge of Beings to pure intellect. Human rational conception (epinoia), in its perspicacious nature, distinguishes and predicates “one” in the sensible things, but does not produce their formal unity. Stoicism claims that this unity is reported by soul as an empty way of being affected by sensible things through imagination. Diametrically opposed to Stoicism's approach, Plotinus strongly asserts that the unity of Beings derives from the “perfect living being” and Nous which is self-sufficient and at the same time is the object of the pure intellect's desire in its contemplative ascent towards the true Science and the One.