The painful body: a trajectory of pain through female performance art
Creators: name: Τζούνη, Μαρία Ευαγγέλου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: γυναικεία τέχνη του περφόρμανς
ακρότητες του σώματος
Gina Pane, Marina Abramović, Orlan, Lady Gaga, Millie Brown
female performance art
body extremes

description: The performers that I have chosen to focus on in the present thesis re/present their pieces of art by working on their bodies or merely using their bodies as a malleable raw material so as to respond creatively on the sociopolitical challenges of their time. They use their bodies in order to show its limitless potential and provoke their audiences as the body is a boundless canvas to process on and express their artistry. When the body is disposed of manipulation, when it is cut and penetrated by needles and when it is presented in an unnatural way but depicted as the norm, then, the audience loses the comfort and the security of being distant from what the spectacle creates. Hence, the female body is presented through performance art to lead its appearance to extreme cases of representation and provoke the spectators’ reactions. The spectators are awakened from their former passivity as mere observers of the theatrical performances to a more active participation in them. The female body, presented in a rather “grotesque” way, manages to be spectated as such as it is most of the times concealed, mystified, “sexualized,” or completely eroticized. The female performers that I occupy with in my research come from different cultural backgrounds ranging from the 1960s experimental theatrical performances to today’s representational mediatized popular culture. Gina Pane, the French artist of Italian descent deals with body-cutting by inserting blades in her own body. Marina Abramović, the Serbian artist places her body in the center of attention and she tries to objectify the image of the “passive-performer, active spectator” with the intention to reverse balance and subsequently activate the spectators or even stimulate their most vicious and animalistic instincts. Orlan, the French artist, stresses the limits of the female body through surgical cosmetic surgeries as she tries to redefine the notion of female beauty through constant transformations and hybridizations of the self. Lady Gaga, the American artist of Italian origin, shocks her audience with her weird costumes, her haute-couture outfits and her own body transformations through media representations. Millie Brown, the English performer known as the “vomit artist,” causes almost controlled vomiting to her herself which she subsequently places on white canvases because she intends to create her “colorful” artistic outcomes as parts of an inverted expressivity. The specific artists present and treat the female body in a different, yet provocative way with the need to stress the limits that society and especially the American society along with mass media place on it. To conclude, the inner psychological need to test the body-limits and stress the physical boundaries through painful procedures, beautifying techniques, the incessant quest for youth and newness, and fashion are what four performers respond to. The body perception and representation ideology are presented from a differentiated angle through those artists’ experimentation and recreation. Even if they presented their pieces of performance art in more or less successful ways yet, they manage to challenge audience reception and vision of the body.
description: Στην παρούσα μεταπτυχιακή διατριβή οι περφόρμερς στις οποίες επικεντρώνω την έρευνά μου, αναπαριστούν τα καλλιτεχνικά τους αποτελέσματα δουλεύοντας πάνω στα σώματα τους ή χρησιμοποιώντας τα ως εύπλαστο πρωτογενές υλικό για να απαντήσουν δημιουργικά στις κοινωνικοπολιτικές προκλήσεις της εποχής τους. Οι συγκεκριμένες περφόρμερς χρησιμοποιούν τα σώματα τους με σκοπό να δείξουν τις απεριόριστες ικανότητες τους και να προκαλέσουν το κοινό τους καθώς το σώμα αποτελεί έναν ανεξάντλητο καμβά για να εργαστούν επάνω του και να εκφράσουν τις καλλιτεχνικές τους τάσεις. Όταν το σώμα διατίθεται για χειραγώγηση, όταν τέμνεται ή διαπερνάται από βελόνες και όταν παρουσιάζεται με έναν αφύσικο τρόπο που όμως απεικονίζεται ως κανόνας, τότε, το κοινό χάνει την άνεση και την ασφάλεια που προηγουμένως δημιουργούσε η απόσταση από αυτό που το θέαμα τώρα προκαλεί. Συνεπώς, το γυναικείο σώμα παρουσιάζεται μέσω της τέχνης της περφόρμανς για να επιφέρει με την εμφάνιση του ακραίες καταστάσεις αναπαράστασης και να προκαλέσει τις αντιδράσεις των θεατών. Οι θεατές επαγρυπνούν από την προηγούμενη παθητικότητά τους ως μόνοι παρατηρητές των περφόρμανς, σε μια πιο ενεργητική συμμετοχή τους σε αυτές. Το γυναικείο σώμα, παρουσιαζόμενο με έναν τρόπο «γκροτέσκο,» καταφέρνει να γίνεται θεατό ως τέτοιο διότι τις περισσότερες φορές συγκαλύπτεται, καθίσταται μυστηριώδες και αποδίδεται στο «φύλο και στο σεξ» ή στην ερωτική του εμφάνιση. Στη παρούσα έρευνα, οι γυναίκες περφόρμερς προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά πλαίσια που κυμαίνονται από την πειραματική θεατρική περφόρμανς του 1960 ως τη σύγχρονη λαϊκή κουλτούρα όπως αναπαρίσταται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Gina Pane, η γαλλίδα καλλιτέχνιδα με τις ιταλικές καταβολές, πραγματεύεται την τομή του σώματος με το να εισάγει λεπίδες στο ίδιο της το σώμα. Η Marina Abramović, η καλλιτέχνιδα από τη Σερβία, θέτει το σώμα της στο επίκεντρο της προσοχής και προσπαθεί να αντικειμενοποιήσει την εικόνα του/της «παθητικού/-ής περφόρμερ, ενεργητικού/-ής θεατή» με την πρόθεση να αντιστρέψει την ισορροπία και στην συνέχεια να ενεργοποιήσει τους θεατές ή ακόμη και να διεγείρει τα πιο διεφθαρμένα ένστικτά τους. Η Orlan, η γαλλίδα καλλιτέχνιδα, εντείνει τα όρια του γυναίκειου σώματος μέσω των πλαστικών αισθητικών επεμβάσεων και υβριδιώσεων του εαυτού. Η Lady Gaga, η αμερικανίδα καλλιτέχνιδα με τις ιταλικές καταβολές, σοκάρει το κοινό της με τα παράξενα κοστούμια της, τα υψηλής ραπτικής σύνολά της και τις μεταμορφώσεις του σώματος της μέσω των αναπαραστάσεων των μέσων. Η αγγλίδα Millie Brown, γνωστή ως η «καλλιτέχνιδα του εμετού,» προκαλεί σχεδόν ελεγχόμενους εμετούς στον εαυτό της, τους οποίους, έπειτα, τοποθετεί σε λευκούς καμβάδες επειδή σκοπεύει να δημιουργήσει «πολύχρωμα» καλλιτεχνικά αποτελέσματα ως μέρη μιας αντεστραμμένης εκφραστικότητας. Οι συγκεκραμένες καλλιτέχνιδες παρουσιάζουν και συμπεριφέρονται στο γυναικείο σώμα με ένα διαφορετικό και επιπλέον προκλητικό τρόπο λόγω της ανάγκης τους να πιέσουν τα όρια που η κοινωνία, και ειδικότερα η Αμερικανική κοινωνία, και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θέτουν σε αυτό. Καταλήγοντας, η εσωτερική ανάγκη για να δοκιμάσει κανείς τα όρια του σώματος του μέσω επίπονων διαδικασιών, τεχνικές καλλωπισμού, την ακατάπαυστη αναζήτηση της νεότητας και του καινούριου, και της μόδας, είναι αυτή που οι τέσσερις περφόρμερς καλούνται να εξετάσουν. Η αντίληψη του σώματος και η αναπαράσταση της ιδεολογίας παρουσιάζονται από μια διαφορετική οπτική γωνία μέσω του πειραματισμού και της αναδημιουργίας αυτών των καλλιτέχνιδων. Ακόμη και αν παρουσίασαν τα αποσπάσματα της τέχνης του περφόρμανς τους με περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένους τρόπους, καταφέρνουν ωστόσο να προκαλέσουν το κοινό ως προς την θέαση του σώματος.