Υλοποίηση Προγραμμάτων κοινωνικής ένταξης από ιδρύματα για αναπήρους της Κεντρικής Μακεδονίας: Εκτιμήσεις εργαζομένων
Creators: name: Κουτρουμανίδου, Βαρβάρα Μιχαήλ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Ιδρυματοποίηση
Ποιότητα ζωής
Νοητική ανεπάρκεια
Institutionalization
Quality of life
Intellectual disability

description: Οι ορισμοί που ανιχνεύονται στις βιβλιογραφικές πηγές διεθνώς, σχετικά με την ιδρυματοποίηση, άπτονται της διάκρισης εις βάρος των ατόμων με αναπηρίες και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακόμη, πολλές φορές ο ιδρυματισμός προσεγγίζεται και μέσα από την έννοια της αποϊδρυματοποίησης. Παρά το γεγονός ότι, τις τελευταίες δεκαετίες η αποϊδρυματοποίηση των ατόμων με αναπηρίες και ψυχικά νοσήματα αποτελεί την κυρίαρχη τάση στις περισσότερες χώρες, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να διαμένουν σε ιδρύματα. Αυτό είναι αποτέλεσμα, της κακής συνεργασίας μεταξύ των κοινωνικών και υγειονομικών αρχών, καθώς και των θεσμικών ελλείψεων, που αν δεν υπήρχαν, θα απομακρύνονταν πολλά εμπόδια για την ένταξη των ατόμων με αναπηρίες στην κοινωνία. Το νοηματικό κέντρο της παρούσας εργασίας, περιστρέφεται γύρω από την ύπαρξη «ανοικτών» ή «κλειστών» ιδρυμάτων προς την κοινωνία. Ο σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να ερευνηθεί, αν τα άτομα με ειδικές ανάγκες που διαμένουν σε ιδρύματα έχουν επικοινωνία και αλληλεπίδραση με την κοινότητα ή όχι. Επομένως, το κεντρικό ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: τα ιδρύματα που φιλοξενούν άτομα με ειδικές ανάγκες, υλοποιούν προγράμματα κοινωνικής ένταξης για τους περιθαλπόμενους κι’ αν ναι, ποιά είναι τα χαρακτηριστικά των προγραμμάτων αυτών και ποιά τα αποτελέσματά τους; Η μέθοδος που θα χρησιμοποιηθεί για την απάντηση του παραπάνω ερωτήματος, είναι η ποιοτική έρευνα και το εργαλείο που θα χρησιμοποιηθεί είναι η ημιδομημένη συνέντευξη. Επιλέγεται αυτό το είδος έρευνας, διότι κρίνεται απαραίτητο να ερμηνευτούν φαινόμενα που συναντώνται στα ιδρύματα και επομένως η ανάγκη απόκτησης προσωπικών εμπειριών και αμεσότητας που ακολουθεί τις προσωπικές εμπειρίες, θα αποτελεί κομμάτι της έρευνας αυτής. Τα ευρήματα της έρευνας έδειξαν ότι, σε κάποιες χώρες έχουν γίνει αρκετά βήματα σχετικά με την αποϊδρυματοποίηση, ενώ σε άλλες δεν έχει κερδίσει πολύ έδαφος. Από την έρευνα που διεξήχθη στα τέσσερα δημόσια ιδρύματα ατόμων με αναπηρίες «κλειστού» τύπου, της Κεντρικής Μακεδονίας, συνάγεται ότι, σε όλα οργανώνονται προγράμματα και δράσεις που σαν σκοπό έχουν την κοινωνική ένταξη των περιθαλπόμενων. Τα προγράμματα αυτά, οργανώνονται από το προσωπικό, σε συνεργασία με εθελοντές και φορείς της κοινότητας. Ωστόσο, από τα ευρήματα φαίνεται ότι, οι δράσεις κοινωνικοποίησης που πραγματοποιούνται δεν αρκούν, προκειμένου τα άτομα με αναπηρίες που διαμένουν εκεί να καλλιεργήσουν τις κοινωνικές τους δεξιότητες και να ενταχθούν στην κοινότητα, κάτι που μαζί με τις δεξιότητες αυτοπροσδιορισμού, αποτελούν
description: institutionalization relate to discrimination against people with disabilities and human rights. Moreover, institutionalization is often approached through the concept of deinstitutionalization. Despite the fact that in recent decades the deinstitutionalization of people with disabilities and mental illness has been the prevailing trend in most countries, many people still live in institutions. This is a result of poor cooperation between the social and health authorities, as well as institutional shortcomings, which, if they did not exist, would remove many obstacles to the inclusion of people with disabilities into society. The purpose of this paper is to investigate whether people with disabilities living in institutions have communication and interaction with the community or not. Therefore, the central question that arises is: do institutions that host people with disabilities implement social inclusion programs for inpatients and, if so, what are the characteristics of these programs and what are their results? The method to be used to answer the above question is qualitative research and the tool to be used is the interview. This type of research is chosen because it is necessary to interpret phenomena that we will encounter in institutions and the need to gain personal experiences and the immediacy that follows personal experiences is part of this research. The research findings have shown that in some countries many steps have been taken for deinstitutionalization, while in other countries deinstitutionalization has not gained much ground. From the research conducted in the four public institutions of people with disabilities in Central Macedonia, it can be concluded that, in all of them, programs and actions are organized that aim at the social integration of the residents. These programs are organized by the staff, in collaboration with volunteers and community organizations. However, the findings show that the socialization actions that are carried out in the institutions are not enough for people with disabilities living there, to cultivate their social skills and integrate into the community and its is well known that social inclusion together with self-determination skills are key prerequisites for a good level of Quality of Life.