Η λατρεία της Θεάς Τύχης κατά την ελληνορωμαϊκή περίοδο στον Ελλαδικό χώρο. Κατεύθυνση Θρησκειολογία
Creators: name: Μπετίκη, Γεσθημανή Περικλή
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Θεά Τύχη
Fortuna
Λατρεία ελληνιστικής περιόδου
Tyche
Religion of the Hellenistic period

description: Στην παρούσα εργασία διερευνήθηκε το θέμα της λατρείας της θέας Τύχης κατά την ελληνορωμαϊκή περίοδο. Η θεοποίηση των αφηρημένων εννοιών έγινε κατά την ελληνιστική εποχή. Σε αυτό οδήγησαν πολυποίκιλοι παράγοντες που επικρατούσαν τότε. Η παλαιότερη αναφορά για την Τύχη ανάγεται τον όγδοο αιώνα π.Χ στη Θεογονία του Ησίοδου. Η αντίστοιχη ιταλική θεά, η Fortuna ήταν μια θεότητα με πολλή μεγάλη σημασία στη ρωμαϊκή λατρεία. Η εισαγωγή της λατρείας της στη Ρώμη αποδίδεται στον Σέρβιο Τύλλιο και αρχικά ήταν θεά της γονιμότητας. Η συζήτηση γύρω από την Τύχη αρχίζει τον πέμπτο και τέταρτο αιώνα π.Χ., ενω η λατρεία της είχε διαδοθεί πλήρως τον τρίτο αιώνα και ιερά της υπήρχαν σε κάθε μεγάλη πόλη. Ως προστάτιδα θεά μιας πόλης εμφανιζόταν να φορά στέμμα με τα τείχη της πόλης. Άλλες φορές ήταν όρθια και άλλες καθιστή. Αρκετά συχνά εμφανιζόταν τυφλή, ενώ βασικά στοιχεία της εικονογραφίας της είναι: το Κέρας της Αμαλθείας, η κοσμική σφαίρα, το πηδάλιο, ο τροχός, το στέμμα, ο πόλος. Με διάδημα παριστανόταν κυρίως κατά την αυτοκρατορική περίοδο με την μορφή της Fortuna- Ίσιδας. Η σύνδεση των δυο θεών ευνοήθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα. Επίσης, συνδέθηκε και με αρκετές θεότητες του ελληνικού δωδεκάθεου, του ρωμαϊκού πανθέου αλλά και ανατολικές. Επιπλέον, αρκετά συχνά συνδεόταν με τις προσωποποιημένες αφηρημένες έννοιες και μυθολογικά όντα. Κατά την ύστερη αρχαιότητα γνώρισαν μεγάλη διάδοση και οι συνθέσεις με ομάδες Τυχών.
description: In this paper, the issue of worship of goddess Tyche in the Greco-Roman period was examined. Deification of abstract concepts was done in the Hellenistic era. A variety of factors prevailing at the time had led to that. The earliest reference to Tyche dates back to the eighth century B.C., in Hesiod’s Theogony. The corresponding Roman goddess, Fortuna, was a goddess with great importance in Italian and Roman religion. The introduction of her worship in Rome is attributed to Servius Tullius and, in the beginning, she was the goddess of fertility. Until the second and first centuries B.C., she was the national goddess, while she was later associated with the fortune of every emperor. The discussion about Tyche began during the fifth and fourth centuries B.C. and her worship had become widespread in the third century and temples dedicated to the goddess were found in every big city. As patron goddess of a city she appears wearing a crown with the city walls. Sometimes she is standing and other times she is sitting. Quite often she appears as a blind goddess, while the basic features of her iconography include the following: cornucopia (horn of plenty), sphere, helm, wheel, crown, and pole. She mostly appears with a diadem in the imperial period, in the form of Fortuna / Isis. The connection between the two goddesses was favoured by Julius Caesar. Besides, she was associated with several deities of the twelve Olympians, the Roman Pantheon, and some Eastern deities. In addition, quite often, she was associated with some personified abstract concepts and mythological creatures. In Late Antiquity, compositions with groups of Tyches were also widespread.