Επίδραση δύο προγραμμάτων άσκησης για την αποκατάσταση διαστρεμμάτων ποδοκνημικής
Creators: name: Λαζάρου, Λάζαρος Σ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: διάστρεμμα ποδοκνημικής
φυσικοθεραπεία
ασκήσεις ισορροπίας
ασκήσεις ιδιοδέκτριας νευρομυϊκής διευκόλυνσης PNF
ankle sprain
physiotherapy
balance exercises
proprioceptive neuromuscular facilitation PNF exercises

description: Τα διαστρέμματα ποδοκνημικής (ΠΔΚ) είναι πολύ συχνός τραυματισμός, που αν δεν αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά είναι πιθανό να οδηγήσουν σε χρόνια συμπτωματολογία, όπως πόνος και δυσκολία εκτέλεσης καθημερινών λειτουργικών ή αθλητικών δραστηριοτήτων. Η συχνότητα εμφάνισης νέου τραυματισμού στο άκρο πόδι είναι επίσης υψηλή για τα άτομα με διάστρεμμα ΠΔΚ που δεν έχουν συμμετάσχει σε προγράμματα φυσικοθεραπευτικής άσκησης. Οι οδηγίες αντιμετώπισης των διαστρεμμάτων στην κλινική άσκηση συστήνουν την εφαρμογή ασκήσεων ιδιοδεκτικότητας ως μία μέθοδο φυσικοθεραπευτικής αποκατάστασης. Οι συστάσεις βασίζονται όμως σε περιορισμένα βιβλιογραφικά δεδομένα και προκρίνεται η εκπόνηση νέων μελετών για να καθοριστεί το πιο αποτελεσματικό πρόγραμμα ασκήσεων ιδιοδεκτικότητας. Στόχοι: Να αξιολογηθεί η επίδραση δύο προγραμμάτων ασκήσεων ισορροπίας και PNF σε άτομα με διάστρεμμα ΠΔΚ. Μέθοδος: Στη μελέτη συμμετείχαν δύο ομάδες: ισορροπίας και PNF. Η κατανομή των συμμετεχόντων σε μία από τις δύο ομάδες ήταν τυχαία και στρωματοποιημένη ως προς το φύλο, το ιστορικό διαστρέμματος στο ίδιο άκρο πόδι και το επίπεδο αθλητικής δραστηριότητας. Για κάθε συμμετέχοντα εφαρμόστηκαν δέκα συνεδρίες φυσικοθεραπευτικής άσκησης και πραγματοποιήθηκαν τρεις μετρήσεις: πριν την παρέμβαση, μετά την παρέμβαση και δύο μήνες μετά την παρέμβαση. Στις μετρήσεις αξιολογήθηκαν οι ακόλουθες εξαρτημένες μεταβλητές: Ικανότητα ισορροπίας, αίσθηση θέσης ΠΔΚ, μυϊκή δύναμη και ηλεκτρομυογραφική (ΗΜΓ) δραστηριότητα στο άκρο πόδι, πόνος, εύρος κίνησης ΠΔΚ και λειτουργικότητα. Ακόμη, αξιολογήθηκε η συχνότητα εμφάνισης νέου τραυματισμού, 12 μήνες μετά την παρέμβαση. Αποτελέσματα - Συμπεράσματα: Για τα άτομα με διάστρεμμα στην ΠΔΚ, τα προγράμματα ασκήσεων ισορροπίας και PNF συστήνονται ως μέθοδος αποκατάστασης στην κλινική άσκηση. Στην παρούσα μελέτη βρέθηκε ότι τα προγράμματα ισορροπίας και PNF είχαν ως αποτέλεσμα σημαντική (p &lt; 0.017, rs = 0.56 - 0.63) ενδυνάμωση και σημαντική (p &lt; 0.017, rs = 0.60 and 0.63) βελτίωση του εύρους ραχιαίας κάμψης στο άκρο πόδι, καθώς και σημαντική (p &lt; 0.017, rs = 0.54 - 0.64) βελτίωση της λειτουργικότητας δύο μήνες μετά την παρέμβαση. Επίσης, οι ασκήσεις ισορροπίας διαπιστώθηκε ότι είναι μία αποτελεσματική μέθοδος προφύλαξης από νέους τραυματισμούς στο άκρο πόδι έως 12 μήνες μετά την παρέμβαση. Το πρόγραμμα ισορροπίας ήταν επίσης αποτελεσματικό (p &lt; 0.017, rs = 0.54 - 0.63) για τη μείωση του πόνου, δύο μήνες μετά την παρέμβαση. Δύο μήνες μετά την παρέμβαση, μόνο το πρόγραμμα ισορροπίας βελτίωσε σημαντικά την ικανότητα ισορροπίας στο μετωπιαίο επίπεδο (p = 0.008, r = 0.57) και την αίσθηση θέσης της πελματιαίας κάμψης στην ΠΔΚ (p = 0.015, r = 0.55). Δύο μήνες μετά την παρέμβαση, το πρόγραμμα ισορροπίας βελτίωσε σημαντικά (p = 0.012, r = 0.56) την ΗΜΓ δραστηριότητα του μακρού περονιαίου μυ κατά την ισοκινητική αξιολόγηση της δύναμης για την πελματιαία κάμψη, και το πρόγραμμα PNF βελτίωσε σημαντικά (p = 0.013, r = 0.56) την ΗΜΓ δραστηριότητα του πρόσθιου κνημιαίου μυ κατά την ισοκινητική αξιολόγηση δύναμης για τον υπτιασμό. Για τα σημαντικά αποτελέσματα που διαπιστώθηκαν, τα μεγέθη αποτελέσματος που βρέθηκαν ήταν μεγάλα (&gt; 0.5), αναδεικνύοντας τη σημαντικότητα των ευρημάτων της μελέτης στην κλινική άσκηση.
description: Ankle sprains are very common musculoskeletal injuries and they have to be effectively rehabilitated, otherwise they may lead to chronic symptoms and pain in the performance of functional or sports activities. The risk for recurrent ankle injuries is also high for the individuals with ankle sprain who have not participated in programs of physiotherapeutic exercise. Clinical guidelines recommend participation in proprioceptive training programs after the sprain, as a treatment of physiotherapy. Nevertheless recommendation is based on weak evidence. In addition, clinical guidelines highlight the need for further research into the effects of different proprioceptive training programs in individuals with ankle sprain. Aims: To investigate the effects of two supervised proprioceptive training programs, balance and PNF, on individuals with ankle sprain. Method: Two intervention groups, balance and PNF, were included. Group allocation was random and stratified, ensuring that balance and PNF groups were balanced for gender, history of sprain to the injured ankle and sports activity level. Each participant received 10 training sessions, supervised by the same physiotherapist. Measures were recorded at baseline, at the end of training and eight weeks after training. Assessment included the following dependent variables: balance performance, ankle position sense, strength and EMG activity of the ankle, pain, ankle ROM and functional and performance. In addition, recurrent injury rate was assessed 12 months after the intervention. Results-Conclusions: For individuals with ankle sprain, supervised balance and PNF training programs are recommended as a treatment of physiotherapy in clinical practice. In this study, both balance and PNF programs resulted in significant improvements in ankle strength (p &lt; 0.017, rs = 0.56 - 0.63), dorsiflexion ROM (p &lt; 0.017, rs = 0.60 and 0.63) and function (p &lt; 0.017, rs = 0.54 - 0.64) two months after the intervention. In addition, the balance program was effective in reducing the risk for recurrent ankle injuries 12 months after the intervention. Eight weeks after training, significant improvements in pain (p &lt; 0.017, rs = 0.54 - 0.63) were solely observed for the balance group. In addition, the balance group significantly improved performance in the frontal plane balance test (p = 0.008, r = 0.57) and ankle plantar flexion position sense (p = 0.015, r = 0.55). Eight weeks after training, the balance group significantly improved the EMG activity of peroneus longus muscle (p = 0.012, r = 0.56), during ankle isokinetic plantar flexion testing. The PNF group significantly improved the EMG activity of tibialis anterior muscle (p = 0.013, r = 0.56), during ankle isokinetic inversion testing. For all significant findings the effect sizes were large (&gt; 0.5), indicating the significance of findings in clinical practice.