Ο Παιδαγωγικός χαρακτήρας των Ιερών Κανόνων
Creators: name: Ιατρίδου, Ελένη-Νικολέττα Κλεάνθη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: Παιδαγωγία
Σωτηρία
Θεραπεία
Pedagogy
Redemption
Remedy

description: Το θέμα της εργασίας είναι «Ο Παιδαγωγικός Χαρακτήρας των Ιερών Κανόνων». Η ανάπτυξη του θέματος έγινε σε τέσσερα κεφάλαια. Στο πρώτο κεφάλαιο εξετάζεται ο ρόλος των Οικουμενικών Συνόδων, στη θέσπιση των Ιερών Κανόνων, ώστε να αποκτήσουν οικουμενικότητα, διαχρονικότητα και αυθεντικότητα. Καταδεικνύεται ότι οι Κανόνες δεν αποτελούν την έκφραση κάποιου νομικού πνεύματος αλλά στηρίζονται στη θεόπνευστη Αγία Γραφή και στην εκκλησιαστική παράδοση και στοχεύουν στη σωτηρία των πιστών. Και ενώ οι Σύνοδοι, κήρυξαν το αναλλοίωτο των Κανόνων, των προηγούμενων Συνόδων, δεν δίστασαν να μεταβάλλουν το γράμμα αυτών, ώστε να κάνουν τους Κανόνες αποτελεσματικότερους. Στο δεύτερο κεφάλαιο αναφέρεται πως οι Κανόνες ορίζουν το ορθό, για δύο λόγους, στηρίζονται στην Αγία Γραφή και στην Αποστολική παράδοση και θεσπίστηκαν από τις Οικουμενικές Συνόδους. Επίσης, όσον αφορά στην ερμηνεία των Ιερών Κανόνων διαπιστώνεται ότι εφόσον αποτελούν έκφραση του Αγίου Πνεύματος δεν είναι δυνατόν να ερμηνευτούν επιφανειακά. Είναι απαραίτητη η επαρκής θεολογική κατάρτιση και το υγιές εκκλησιαστικό φρόνημα του μελετητή. Στην παρούσα εργασία γίνεται χρήση των ερμηνειών των τριών κανονολόγων του Βαλσαμώνος , του Ζωναρά και του Αριστηνού. Τέλος, σχετικά με την εφαρμογή των Κανόνων, καταδεικνύεται ότι ο άνθρωπος δεν υπήρξε ποτέ υποχείριό τους και ότι ουδέποτε οδηγήθηκε η Εκκλησία σε μια άγονη και δικανική κατάσταση, αυτής της κατά γράμμα τήρησης των Κανόνων. Γι’ αυτό άλλωστε καθιερώθηκε και ο θεσμός της «οικονομίας», δηλαδή της συγκατάβασης και επιείκειας σε ορισμένες περιπτώσεις, της αναστολής της αυστηρής επιβολής των κανονικών και εκκλησιαστικών διατάξεων, χωρίς μετακίνηση των δογματικών ορίων. Στο τρίτο κεφάλαιο, μέσα από τον σχολιασμό μιας σειράς Κανόνων που αφορούν τα εκκλησιαστικά επιτίμια και την εκκλησιαστική οικονομία γίνεται μια απόπειρα να ερμηνευτεί πως στόχος των Κανόνων δεν είναι η τιμωρία αλλά η παιδαγωγία του ποιμνίου. Στο τέταρτο κεφάλαιο γίνεται αναφορά ειδικά για τα εκκλησιαστικά αδικήματα και τους Κανόνες που θεσπίστηκαν, όχι για την τιμωρία αλλά για την παιδαγωγία των κληρικών. Κλείνοντας θέλω να πιστεύω ότι τουλάχιστον προσπάθησα να αναδείξω πως μέσα στην Εκκλησία, τα επιτίμια αποκτούν πραγματικό νόημα καθώς οδηγούν αυτόν που διέπραξε το αδίκημα να συνειδητοποιήσει την αμαρτία, να αναμορφώσει τον χαρακτήρα του και να επανενταχτεί στους κόλπους της Εκκλησίας μέσα από τον προσανατολισμό του στους νόμους και τις αξίες της.
description: The subject of the Master Thesis is “The Educational Nature of the Holy Canons”. It was developed in four chapters. The first chapter includes a discussion of the role of the Ecumenical Synods at the institution of the Holy Canons, so that they become universal, timeless and authentic. It is demonstrated that the Canons do not constitute the expression of a legal spirit, but they are based on the God-inspired Holy Scriptures and the ecclesiastical tradition, and they aim at the salvation of the believers. And although the Synods declared the Canons of the previous Synods unalterable, they did not hesitate to convert their strict interpretation in order to make the Canons more effective. In the second chapter it is mentioned that the Canons determine what is right for two reasons, that they are based on the Holy Scriptures and the apostolic tradition, and they were instituted by the Ecumenical Synods. Moreover, concerning the interpretation of the Holy Canons, it is established that, as long as they are an expression of the Holy Spirit, they cannot be interpreted superficially. An adequate theological training and the student’s healthy ecclesiastical convictions are essential. The present thesis uses interpretations by the three canon law experts Balsamon, Zonaras and Aristinos. Finally, as to the application of the Canons, it is demonstrated that man has never been their stooge, as well as that the Church has never been driven to a fruitless, legalist state, that of adhering to the Canons to the letter. Hence the establishment of the institution of “economy”, which is indulgence and leniency in certain cases, and suspension of the strict enforcement of canonical and ecclesiastical restrictions, without shifting the dogmatic boundaries. In the third chapter, the commentation on a series of Canons concerning ecclesiastical penances and ecclesiastical economy is an attempt to interpret that the Canons aim not at the punishment, but at the pedagogy of the flock. The fourth chapter is a reference specifically to the ecclesiastical offences and Canons instituted, targeting not the punishment but the pedagogy of the clergy. As a closing remark I would like to think that I have at least tried to give prominence to the fact that inside the Church, penances acquire a true meaning, as they guide the one who committed the offence towards the realization of the sin, the reshaping of their character and their reintegration to the folds of the Church through their orientation towards its laws and values.