Ο Ισραήλ στην Ελληνιστική εποχή:
Creators: name: Τσαλίδου, Δέσποινα Κυριάκου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Ισραήλ
Εξελληνισμός
Μακκαβαίοι
Israel
Hellenization
Maccabees

description: Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου προέκυψε έντονο το πρόβλημα της διαδοχής του και ξέσπασαν διαμάχες μεταξύ των χαρακτηρισμένων ως διαδόχων του, οι οποίες θα ανατάραζαν τους λαούς της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου για πάνω από δύο αιώνες. Από τον αγώνα αυτόν για τη διαδοχή προέκυψαν τρία ανεξάρτητα κράτη: της Μακεδονίας με τη δυναστεία των Αντιγονιδών, της Αιγύπτου με τους Πτολεμαίους και της Εγγύς Ανατολής με τους Σελευκίδες. Καθ’ όλη τη διάρκεια της επεκτατικής πολιτικής του Αλεξάνδρου και της εποχής των διαδόχων, οι Ιουδαίοι επηρεάστηκαν από το ελληνικό στοιχείο σε διάφορους τομείς της ζωής τους, όπως στον πολιτικό, οικονομικό, στρατιωτικό, φιλοσοφικό και αλλού. Βέβαια, τη μεγαλύτερη επίδραση τη δέχτηκε ο Ιουδαϊσμός στον τομέα της γλώσσας, γεγονός που φαίνεται στην εμφάνιση διγλωσσίας ή ακόμα και πολυγλωσσίας. Η οικουμενικότητα του ελληνιστικού πολιτισμού γίνεται φανερή από τη χρήση της ελληνικής γλώσσας όχι μόνο μεταξύ των Ελλήνων, αλλά και των εξελληνισμένων γηγενών. Ωστόσο, η διείσδυση αυτή του ελληνικού στοιχείου δεν οδήγησε στην αλλοίωση της θρησκευτικής τους πίστης και στην εξαφάνιση της εθνικής τους ταυτότητας. Αντίθετα, μάλιστα, οι Ιουδαίοι της διασποράς εξακολουθούσαν να διατηρούν στενές σχέσεις με την Ιερουσαλήμ, να πιστεύουν ελεύθερα στη θρησκεία τους και να τελούν τις λειτουργίες τους. Το κίνημα, δηλαδή, της διασποράς βρισκόταν ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μια μεριά ήταν οι ελληνιστικές αξίες και από την άλλη υπήρχε ο μωσαϊκός νόμος και η αυστηρή τήρησή του. Μεγαλύτερη απόδειξη της σχέσης ελληνισμού και ιουδαϊσμού υπήρξε η Μετάφραση των Εβδομήκοντα, η οποία είναι η παλαιότερη και σπουδαιότερη μετάφραση του πρωτότυπου εβραϊκού κειμένου της Παλαιάς Διαθήκης. Το βιβλίο αυτό συμπεριλήφθηκε στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, ώστε να είναι διαθέσιμη στον ελληνόφωνο πληθυσμό, εβραϊκό και εθνικό. Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Ιουδαίων δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα με την παρουσία του ελληνικού στοιχείου στη ζωή τους, ωστόσο υπήρχε μια μερίδα που αντιστάθηκε σθεναρά στον εξελληνισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η οικογένεια των Μακκαβαίων, οι οποίοι υπήρξαν εμψυχωτές της αντίστασης των Ιουδαίων εναντίον των Σελευκιδών, που προσπάθησαν να τους εξελληνίσουν με τη βία. Ουσιαστικά, η εξέγερση στρεφόταν κατά των Ιουδαίων «ελληνιστών», εναντίον δηλαδή της ιερατικής αριστοκρατίας και των μεγάλων δουλοκτητών. Οι Εθνικοί, από την άλλη, αν και θεωρούσαν τον Ιουδαϊσμό ως ένα παράξενο φαινόμενο, παρ’ όλα αυτά οι περισσότεροι θαύμαζαν και σέβονταν πολλούς από τους κανόνες του Νόμου των Ιουδαίων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός δεκτικού ακροατηρίου. Εντούτοις, υπήρξε και αρνητική στάση απέναντι στην παρουσία των Ιουδαίων στα ελληνικά βασίλεια και στην ιουδαϊκή θρησκεία στο σύνολό της. Βέβαια, η αντίδραση τόσο των Ελλήνων, όσο και των Ιουδαίων είναι δικαιολογημένη, καθώς, όπως είναι γνωστό, σε κάθε παράδοση υπάρχει δυσπιστία απέναντι σε ξένους λαούς, στα ήθη και στα έθιμα που φέρνουν μαζί τους. Συμπερασματικά, λοιπόν, μπορεί να ειπωθεί ότι ο Ελληνισμός επέδρασε στον Ιουδαϊσμό των ελληνιστικών χρόνων σε όλα τα επίπεδα τόσο σε περιόδους θρησκευτικής ανοχής, όσο και σε περιόδους συγκρούσεων και διωγμών. Δημιουργήθηκε ένα κράμα ελληνικής και ιουδαϊκής σκέψης, του οποίου η επιρροή φτάνει και στην περίοδο του Χριστιανισμού.
description: After Alexander the Great’s death, the very important issue of his succession emerged and caused disputes, among the so called successors, which would agitate the people of Middle East and Mediterranean area for more than two centuries. The “battle” about the succession led to three independent states : the state of Macedonia by the Antigonid dynasty, the state of Egypt by the Ptolemaic dynasty and the state of Near East by the Seleucid’s dynasty. Throughout Alexander’s expansive policy era, as well as his successor’s time, the Jews were decisively influenced by the Greek presence in various sectors of their life, politically, financially, militarily, philosophically, etc., resulting to a great effect on language, fact that caused the appearance of bilingualism or even multilingualism. The universality of Hellenistic culture became obvious from the use of Greek language not only among Greeks, but also from the “Hellenized” natives. Nevertheless, the penetration of Greek features did not lead to deterioration of either their religious faith or their national identity. To the contrary, the immigrants Jews continued to feel very close to Jerusalem and their religion by performing freely their religious customs. Naturally, they came to leave between two worlds as they had to do with the Hellenistic values whilst there was the Mosaic Law and the strict obligation to comply with it. The greatest proof of the relationship between Hellenism and Jews is the Septuagint, the oldest and most important translation from the original text of the Old Testament. The Septuagint was available to all Greek – speaking population, Jewish and national, from the library of Alexandria. Despite the fact that the majority of Jews did not have any problems caused by the presence of Greeks in their everyday life, there was a small group of them, such as the Maccabees, who strongly resisted to “hellenization”. The Maccabees were the main animators and inspirers of the Jewish resistance against Seleucids, who tried to “Hellenize” them by force. Actually, the revolt was turning against the “Hellenists” Jews, specifically against the priestly aristocracy and the rich slave-owners. Most locals, on the other hand, even though they considered Judaism as a weird phenomenon, admired and respected many of Jewish laws, therefore creating a receptive audience. However, there was also a negative attitude towards Jewish presence in Greek kingdoms and Jewish religion altogether. Naturally, the reaction of Greeks and Jews can be justified if one takes under consideration that every local culture – society behaves with mistrust and disbelief towards foreigners and their customs. In conclusion, one can confidently claim Hellenism acted upon Judaism during the Hellenistic era. The influence affected all levels of daily life in periods of religious tolerance as well as in periods of conflicts and persecutions. An alloy of Greek and Jewish thoughts and ideas was generated and its effect reaches the period of Christianity.