Η εξαιρετική νομιμοποίηση των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων κατά τον ν. 4354-2015
Creators: name: Δανιηλίδης, Γεώργιος Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: ν. 4354-2015
Εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων
Εξαιρετική νομιμοποίηση
Credit Servicing Firms
Servicing of non-performing loans
Exceptional legalization

description: Σε εκπλήρωση ανειλημμένης με το από 19/08/2015 Μνημόνιο Κατανοήσεως υποχρέωσης, ο Έλληνας νομοθέτης ανταποκρίθηκε στην αδήριτη ανάγκη για εξυγίανση των δανειακών χαρτοφυλακίων και βελτίωση της αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας των πιστωτικών ιδρυμάτων με τη θέσπιση του ν. 4354/2015.Με αυτόν επιχειρείται η δημιουργία δευτερογενούς αγοράς μη εξυπηρετούμενων δανείων και η μεταβίβαση ή η ανάθεση της διαχείριση τους σε εταιρείες ειδικού σκοπού προς όφελος τόσο των πιστωτικών ιδρυμάτων όσο και των οφειλετών. Ειδικότερα, η δραστική αντιμετώπιση του προβλήματος των ΜΕΔ κατά τα επόμενα χρόνια χαρακτηρίζεται ως ζωτικής σημασίας, ώστε να μπορέσουν οι τράπεζες να επικεντρωθούν στην αναδιοργάνωση των δραστηριοτήτων τους με εφαρμογή σύγχρονων επιχειρηματικών μοντέλων και στην αναζήτηση νέων επικερδών αναπτυξιακών ευκαιριών και δραστηριοτήτων, στην ολοκλήρωση του ψηφιακού μετασχηματισμού τους, και κυρίως να επιτελέσουν εκ νέου το διαμεσολαβητικό τους ρόλο. Η εμπλοκή των εταιρειών απόκτησης (ΕΑΑΔΠ) και των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις (ΕΔΑΔΠ) στην ήδη υπάρχουσα έννομη σχέση των δανειοληπτών με τα πιστωτικά ιδρύματα πέραν των ουσιαστικού δικαίου ζητημάτων που εγείρει, παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον και εξ επόψεως δικονομικού δικαίου, λόγω της διάταξης του άρθρου 2§4 του νόμου, η οποία απονέμει στις τελευταίες ιδιότητα μη δικαιούχου διαδίκου. Εύλογα, η εισαγωγή μιας νέας ακόμη κατηγορίας μη δικαιούχου διαδίκου στην ελληνική έννομη τάξη, η οποία, λόγω του όγκου των μη εξυπηρετούμενων δανείων, αναμένεται να απασχολήσει έντονα τη δικαστηριακή πρακτική, συγκεντρώνει την προσοχή της θεωρίας του δικονομικού δικαίου. Η συνδρομή της τελευταίας είναι αναγκαία για την υπόδειξη των κενών του νόμου, την εξεύρεση δογματικά ορθών λύσεων σχετικά με τα πρακτικά προβλήματα που θα ανακύψουν και τη διατύπωση de lege ferenda προτάσεων. Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελούν τα δικονομικά ζητήματα που αναφύονται κατά την εφαρμογή των διατάξεων του ν. 4354/2015 και ειδικότερα αυτής του άρθρου 2§4 ν. 4354/2015, που αφορά τη λειτουργία των ΕΔΑΔΠ στη διαγνωστική διαδικασία και την αναγκαστική εκτέλεση. Προς τούτο εξετάζεται η ευρύτερη έννοια του διαδίκου και του εξαιρετικά νομιμοποιούμενου διαδίκου στην πολιτική δίκη, ενώ επιχειρείται επίσης συσχέτιση της διαχείρισης απαιτήσεων με συγγενείς θεσμούς του ουσιαστικού δικαίου, με σκοπό την εξεύρεση πιθανών ερμηνευτικών εργαλείων και λύσεων. Εκτός πεδίου της έρευνας αφέθηκε η ουσιαστικού δικαίου έννομη σχέση που συνδέει τις ΕΔΑΔΠ με τους αληθείς φορείς τ ων απαιτήσεων και τους οφειλέτες, καθώς και οι επιμέρους κανονιστικές ρυθμίσεις που διέπουν τη λειτουργίας τους και την ασκούμενη εποπτεία από την ΤτΕ.
description: The Hellenic Government by the virtue of its binding from the 19-08-2015 Memorandum of Understanding introduced special legislation as regards the arrears and non-performing loans of the credit institutions. Law 4354/2015 «Servicing of non-performing loans, wage settlements and other urgent provisions implementing the agreement on fiscal targets and structural reforms» (Government Gazette, vol. Α’ 176/16.12.2015), attempted the creation of a subsidiary market of non-performing loans by the transfer or the entrustment of the relevant claims’ servicing to special-purpose limited companies. Specifically, the successful handle of the NpL within the next years is vital for the banks, in order to recover and concentrate on the reorganization of their activities with the application of modern business plans, the search for new profitable chances, and the completion of their digital transformation. The involvement of these companies in the legal relationship between the debtor and the creditor arises many questions as well as in the realm of civil procedure law. According to the provision of Art. 2 (4) is constituted the exceptional legalization of the Credit Servicing Firms (CSFs) in legal proceedings as non-beneficiary litigants. The extension of res judicata to the true beneficiary is also explicitly envisaged as well as the principle of non-deterioration of the debtor ‘s legal situation. The objective of the thesis is to research the exceptional legalization of these companies within the frame of the civil trial and the civil procedure, the procedural matters of importance and mainly the fundament of this legalization (law or autonomy of private will), its type (shared or explicit right) and the debtor’s means of defense. Hence, thorough research of the “litigant ‘s” and “non-beneficiary or non-liable litigant’ s” meaning in civil procedure law was conducted and the management of credit claims was correlated with other types of contract, in order similar solutions to be adapted. Out of investigation was set the substantive-law relationship between the bank institutions and the servicing companies as well the operating legal framework of the latter and their supervision by the Βank of Greece.