Medievalist (Re)Imaginings of the Past in Thomas Chatterton and John Keats
Creators: name: Μισκάκη, Αναστασία Νικολαόυ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Ιστορία
Ρομαντισμός
Ποίηση
Αναγνώσεις Μεσαιωνισμού
Μυθιστορία
Μπαλάντα
History
Romanticism
Poetry
Medievalism
Romance
Ballad

description: This MA thesis compares and contrasts selected texts by British poets Thomas Chatterton and John Keats in order to explore how the two writers represent the past. Both Chatterton and Keats produced medievalist poetry which seems to align itself with the idea that history can be (re)constructed in the hands of the poet. Chatterton is famous for creating his own medieval persona, a fifteenth-century Bristolian monk named Thomas Rowley, whose supposedly original manuscripts caused an extended controversy. A number of Rowleyan writings, such as Bristowe Tragedie: Or the Dethe of Syr Charles Bawdin (1772), “Elinoure and Juga” (1769), “Songe toe Ella” (1777), as well as non-Rowleyan works, for example “The Romaunte of the Cnyghte” and its modernised version (1777), are characterised by romance elements which Chatterton utilises in order to (re)imagine and at times challenge heroism and honour through irony. Keats wrote at the height of Medievalism and produced narrative romances such as Isabella; Or, the Pot of Basil (1820), The Eve of St Agnes (1820), as well as the ballad “La Belle Dame sans Merci” (1820). These texts envision a dark and ruthless medieval world, but also reconstruct history through symbolic terms, thus reflecting on their genre as romances/ballads per se. This thesis argues that Chatterton and Keats’s medievalist writings can be related since both poets explore the stimulating link between history and literature by producing poetry which bears historiographical elements and by offering their own subversive accounts of history.
description: Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία αντιπαραβάλλει επιλεγμένα έργα των Βρετανών ποιητών Τόμας Τσάτερτον και Τζον Κητς με σκοπό να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο οι δύο συγγραφείς αναπαριστούν το παρελθόν. Αμφότεροι συνέθεσαν ποίηση η οποία φέρει μεσαιωνικά χαρακτηριστικά και δείχνει να συμβαδίζει με την ιδέα πως η ιστορία είναι δυνατό να ανακατασκευαστεί στα χέρια του ποιητή. Ο Τσάτερτον είναι κυρίως γνωστός ως ο ποιητής που εμπνεύστηκε μια μεσαιωνική φιγούρα, έναν μοναχό του δέκατου πέμπτου αιώνα από το Μπρίστολ, τον Τόμας Ράουλι, του οποίου τα γραπτά, αν και φερόμενα ως αυθεντικά, προκάλεσαν μεγάλη διαμάχη μεταξύ λογοτεχνικών κριτικών της εποχής. Αρκετά γραπτά του Ράουλι, όπως τα Bristowe Tragedie: Or the Dethe of Syr Charles Bawdin (1772), “Elinoure and Juga” (1769), “Songe toe Ella” (1777), αλλά και έργα που αποδίδονται στον ίδιο τον Τσάτερτον, όπως για παράδειγμα το “Romaunte of the Cnyghte” καθώς και η έκδοση του ίδιου ποιήματος στη σύγχρονη αγγλική γλώσσα (1777), φέρουν χαρακτηριστικά που συνήθως απαντώνται σε μεσαιωνικές μυθιστορίες. Αυτά ο Τσάτερτον τα αξιοποιεί με σκοπό να ανασχεδιάσει και ενίοτε να αμφισβητήσει τις ιδέες του ηρωισμού και της τιμής χρησιμοποιώντας ειρωνεία. Ο Κητς έγραψε τις αφηγηματικές μυθιστορίες του, Isabella; Or, the Pot of Basil (1820) και The Eve of St Agnes (1820), όπως και την μπαλάντα “La Belle Dame sans Merci” (1820) όταν το ρεύμα του Μεσαιωνισμού ήταν στα ύψη του. Μέσω των συγκεκριμένων κειμένων ο Κητς οραματίζεται έναν σκοτεινό και αδίστακτο μεσαιωνικό κόσμο. Ωστόσο, συγχρόνως, τα κείμενα αυτά αναπλάθουν την ιστορία με συμβολικούς όρους, εφιστώντας την προσοχή στην φύση του λογοτεχνικού είδους στο οποίο ανήκουν ως μυθιστορίες/μπαλάντες. Στην συγκεκριμένη μεταπτυχιακή εργασία υποστηρίζεται ότι τα γραπτά του Τσάτερτον και του Κητς, τα οποία φέρουν χαρακτηριστικά μεσαιωνικής ποίησης, μπορούν να συσχετισθούν, αφού και οι δύο ποιητές εξερευνούν την συναρπαστική σχέση μεταξύ ιστορίας και λογοτεχνίας μέσω ποιημάτων που χαρακτηρίζονται από ιστοριογραφικά στοιχεία, προσφέροντας, έτσι, τις δικές τους ανατρεπτικές εκδοχές της ιστορίας.