Η Νομική Υφή του Μνημονίου της Ελλάδας από τη σκοπιά του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου:
Creators: name: Κεσεδοπούλου, Φωτεινή Σταύρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2012
Subjects: Μνημόνιο συνεννόησης
Πηγές του Διεθνούς Δικαίου
Δίκαιο Διεθνών Συμβάσεων
Memorandum of understanding
Sources of international law
International treaty law

description: Την 3η Μαΐου 2010 η Ελλάδα υπέγραψε με τα κράτη της Ευρωζώνης, για λογαριασμό των οποίων ενεργούσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Μνημόνιο Συνεννοήσεως, με το οποίο συμφώνησε να προβεί σε συγκεκριμένες διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία της χώρας. Το Μνημόνιο ενσωματώθηκε στην εθνική νομοθεσία με το Ν. 3845/2010. Την 8η Μαΐου 2010, πέντε ημέρες μετά, η χώρα υπέγραψε με τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης τη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης, με την οποία οι Δανειστές Ευρωπαίοι Εταίροι-μέλη της Ευρωζώνης συμφώνησαν να παράσχουν προς την Ελλάδα δάνειο ύψους 80 δις ευρώ. Το ζήτημα της νομικής υφής του Μνημονίου απασχόλησε το ΣτΕ, το οποίο με την υπ’ αριθμόν 668/2012 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, η οποία αποφάνθηκε υπέρ της συνταγματικότητας του Μνημονίου και του Νόμου 3845/2010. Η εργασία ασχολείται με την κρίση του ΣτΕ, αναλύοντας τις σκέψεις της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας. Αρχικά αναλύεται σε θεωρητικό επίπεδο η νομική υφή που θα μπορούσε να έχει ένα διεθνές κείμενο, εν πρώτοις ως προς τη δεσμευτικότητά του και κατά δεύτερον ως προς την κατηγορία στην οποία θα μπορούσε να καταταγεί. Συγκεκριμένα αναλύεται η πιθανότητα το Μνημόνιο να είναι στην πραγματικότητα μία Συνθήκη, ή μία σύμβαση η οποία είναι μεν δεσμευτική, δεν μπορεί όμως να θεωρηθεί Διεθνής Συνθήκη σύμφωνα με τη σύμβαση της Βιέννης. Εξετάζεται το ενδεχόμενο του χαρακτηρισμού του Μνημονίου ως εργαλείου soft law ή ως πολιτικής δέσμευσης. Τέλος, εξετάζεται το περιεχόμενο του Μνημονίου, οι συνθήκες σύναψής του και ο σκοπός που επιτελεί, ούτως ώστε να μπορέσει να υπαχθεί σε κάποια από τις μορφές που αναπτύχθηκαν ανωτέρω. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το Μνημόνιο πρέπει να θεωρείται ενσωματωμένο και ενιαίο με τη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης, και κατά συνέπεια είναι μία διεθνής συνθήκη. Και αυτοτελώς όμως θεωρούμενο, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα δεσμευτικό για τη χώρα κείμενο, που γεννά δικαιώματα και υποχρεώσεις, μολονότι δεν ανήκει στις θεσμοθετημένες πηγές του διεθνούς δικαίου.
description: On May 3rd Greece and the member states of Eurozone, on behalf of whom acted the European Committee, signed the Memorandum of Understanding. Greece agreed to proceed to some structural changes concerning the country’s economy. The Memorandum was incorporated in national legislation through the Law 3845/2010. On May 8th, five days later, the country and the member states of Eurozone signed the Loan Facility Agreement, according to which the Lenders- that is the European Partners, Members of Eurozone, agreed to provide Greece with a loan of 80 billion Euro. The issue of the legal texture of the MoU troubled the Council of State (High Court), that decided for the accordance of the MoU and the Law 3845/2010 with the Greek Constitution, with the Decision 668/2012 of the plenary session of the Court. The essay is about the Council of State’s judgment, analyzing the thoughts of the majority and the minority. For start, we analyze theoretically the legal texture an international text could have, firstly about the binding effect it could have, secondly about the category it could be enlisted. Specifically, we analyze the probability that the Memoradum is in fact a Treaty, or it could be an agreement that is actually binding, but cannot be considered an International Treaty with the criteria of the Vienna Convention on the Law of the Treaties. The probability that the MoU could be characterized as a soft law instrument, or a political commitment is also taken into concideration. Finally, we examine the content of the MoU, the conditions under which it was signed and the purpose it serves, so that it can be enlisted in one of the forms that were explicated above. We arrive at the conclusion that the MoU should be considered as one as the Loan Facility Agreement, and is therefore an international treaty. On the other hand, even taken as separate, it should be considered as a binding text for the country, that creates rights and obligations, even though it does not belong to the legislated sources of international law.