Αναδρομική μελέτη τραυμάτων από αγριόχοιρο κατά την κυνηγητική δραστηριότητα στο σκύλο
Creators: name: Τσελέκης, Δημήτριος Παναγιώτη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Αγριογούρουνο
Σκύλος
Τραύμα
Wildbore
Dog
Trauma

description: Τα τραύματα των κυνηγετικών σκύλων από αγριόχοιρους κατά την κυνηγετική διαδικασία είναι ιδιαίτερα συχνά. Σκοπός της μελέτης είναι η καταγραφή και η περιγραφή των χαρακτηριστικών των τραυματισμών, η περιγραφή του είδους και της εντόπισης των τραυμάτων, οι θεραπευτικές επιλογές και η τελική έκβαση των περιστατικών αυτών. Μελετήθηκαν 215 περιστατικά από μία ιδιωτική κλινική στη Δράμα και 22 περιστατικά που παραπέμφθηκαν στην Κλινική Ζώων Συντροφιάς του Α.Π.Θ. από το Σεπτέμβρη του 2007 έως τον Ιούνιο του 2017. Έγινε καταγραφή της εποχής και της περιοχής που συνέβη ο τραυματισμός, του φύλου του αγριόχοιρου, όπου αυτό ήταν γνωστό, των στοιχείων ταυτότητας των σκύλων, του χρόνου που μεσολάβησε από τη στιγμή του τραυματισμού έως την ανάληψη κτηνιατρικής φροντίδας, της γενικής κλινικής εικόνας, της εντόπισης και των χαρακτηριστικών του τραύματος, της θεραπευτικής αντιμετώπισης, της εξέλιξης και της τελικής έκβασης. Οι θηλυκοί αγριόχοιροι έτειναν να προκαλούν στατιστικά σημαντικά (p=0.011) περισσότερα χτυπήματα (66.7%) το δίμηνο Δεκεμβρίου- Ιανουαρίου. Οι αρσενικοί αγριόχοιροι προκαλούν περισσότερους τραυματισμούς σε σχέση με τους θηλυκούς (176/237). Οι περισσότεροι τραυματισμένοι σκύλοι(184) ήταν αρσενικοί, με συχνότερη τη φυλή Γκέκας (37.4%, 86/230). Ανάλογα με την κλινική εικόνα κατά την προσκόμιση παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά (p&lt;0.005) στο χρόνο νοσηλείας αφού οι σκύλοι με ήπια κλινική εικόνα νοσηλεύονταν 3.37 ημέρες, με μέτρια 5.03 ημέρες και με βαριά 7.75 ημέρες. Τα συχνότερα σημεία εντόπισης των τραυμάτων με φθίνουσα σειρά ήταν η κοιλιακή χώρα (38.8%, 92/237, το 65.2% αυτών είχε ενδείξεις ερευνητικής λαπαροτομής), τα οπίσθια άκρα (31.2%, 74/237) και ο θώρακας ( 22.4%, 53/237, το 66% είχε ενδείξεις ερευνητικής θωρακοτομής). Στο 44.7% (106/237) των ζώων τα τραύματα εντοπίζονταν σε περισσότερες από μία περιοχές. Παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση (p&lt;0.005) μεταξύ κοιλιακού τραύματος και θνησιμότητας αφού το 20.7% (19/92) των σκύλων απεβίωσαν. Η γενική θνησιμότητα ήταν 8.1% (16/235, ενώ σε 3 περιπτώσεις έγινε ευθανασία), και το 99% (199/201) των σκύλων που επιβίωσαν επέστρεψε στην κυνηγητική δραστηριότητα σε 20 ημέρες κατά διάμεσο χρόνο. Στην παρούσα μελέτη το μεγάλο ποσοστό αρσενικών σκύλων, το ποσοστό σκύλων με τραύματα σε πολλαπλά σημεία και το ποσοστό θνησιμότητας συμφωνούν με τα αντίστοιχα ποσοστά που αναφέρονται σε προηγούμενη μελέτη που αφορούσε τραύμα από αγριόχοιρο όσο και με μελέτες με δήγματααπό σκύλους. Αντίθετα, παρατηρήθηκαν περισσότερα τραύματα στο οπίσθιο μέρος του σώματος και στην κοιλιακή χώρα σε αντίθεση με μελέτες δηγμάτων από σκύλο σε σκύλο, όπου παρατηρούνται περισσότερα τραύματα στην κεφαλή και στη θωρακική χώρα. Οι αγριόχοιροι, ανεξαρτήτως φύλου, προκαλούν διατιτραίνοντα τραύματα στις σωματικές κοιλότητες, ενώ οι τραυματισμοί στην κοιλιακή κοιλότητα αποδείχθηκαν πιο επικίνδυνοι για την επιβίωση του σκύλου σε σχέση με αυτούς της θωρακικής κοιλότητας. Τέλος,τα διατιτραίνοντα τραύματα στη θωρακική χώρα απαιτούσαν περισσότερο χρόνο νοσηλείας και μακρύτερο χρόνο αποκατάστασης μέχρι την επιστροφή του σκύλου στην κυνηγητική δραστηριότητα
description: The purpose of this study was to describe the signalment, wound characteristics, treatment and outcome of wild boar injuries in dogs during hunting activity in Greece. Medical records of dogs were evaluated for wild boar injuries from 2007 to 2017 at the small animal clinic of Veterinary School of Thessaloniki and a private urban clinic. Information collected involved dog signalment, wild boar sex, general physical examination findings, wound characteristics, type of treatment, type of antibiotics used, survival to discharge, outcome and time to return to hunting activity. Female wild boars tended to cause more injuries during December- January (66.7%, p=0.011). Most of the times the injuries were caused by male wild boars (167/237). Dogs with light clinical condition on admission needed less days of hospitalization than those with medium or severe clinical condition (3.37 days, 5.03 days, 7.75 days respectively) with a statistical significance of p&lt;0.005. The most frequent site of injury was the abdomen (38.8%, 92/237, 65.2% needed exploratory laparotomy), followed by the hindlimbs (31.2%, 74/237) and the thorax (22.4%, 53/237, 66% had exploratory thoracotomy), while 44.7% (106/237) had multiple injuries. Abdominal trauma was correlated to mortality with a statistical significance of p&lt;0.005 as 20.7% (19/92) of dogs died. The mortality rate was 8.1% (16/235, 3 dogs were euthanized) while 99% of the dogs that survived returned to hunting activity in a median time of 20 days. The large percent of male dogs, multiple site injury and mortality rate are similar to the results reported in a previous wild boar study and dog bite studies. Most injuries were located in the back half of the body in contrast to dog bite injuries that are usually located in the front half of the body. Wild boars cause penetrating injuries in the dog’s body cavities, while abdominal penetrating injuries proved to have higher mortality rates than those of the thoracic cavity. Finally, penetrating injuries to the thoracic cavity demanded more hospitalization time and longer recovery time before the dogs could hunt again