Επίδρασις των αντισωμάτων έναντι της γαγγλιοσίδης GM1 στα εκφυλιστικά νοσήματα του κεντρικού νευρικού συστήματος και η σημασία της στην θεραπευτική αντιμετώπιση των νόσων αυτών:
Creators: name: Χατζηφιλίππου, Ελένη Φ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Γαγγλιοσίδες και εκφυλιστικά νοσήματα του κεντρικού νευρικού συστήματος
Γαγγλιοσίδες και άνοιες
Γαγγλιοσίδες και πολλαπλή σκλήρυνση
Γαγγλιοσίδες και νόσος Πάρκινσον
Gangliosides and degenerative diseases of central nervous system
Gangliosides and dementia
Gangliosides and MS
Gangliosides and Parkinson’s disease

description: Στόχος της διατριβής ήταν η διερεύνηση των επιπέδων των αντισωμάτων έναντι των γαγγλιοσιδών GM1, GD1b και GQ1b στον ορό ασθενών πασχόντων από εκφυλιστικά νοσήματα του ΚΝΣ όπως διάφορες μορφές άνοιας και νόσο Alzheimer, πολλαπλή σκλήρυνση, νόσο του Parkinson, νόσο του κινητικού νευρώνα και ελαιο-γέφυρο-παρεγκεφαλιδική εκφύλιση. Τα επίπεδα των αντι-γαγγλιοσιδικών αντισωμάτων συγκρίθηκαν εν συνεχεία με κλινικά στοιχεία των ασθενών προκειμένου να διεξαχθεί κάποιο συμπέρασμα γύρω από το ρόλο αυτών των αντισωμάτων στην αιτιοπαθογένεια των εξεταζόμενων νόσων καθώς και στη θεραπευτική αντιμετώπισή τους. Χρησιμοποιήθηκε η ανοσοενζυμική τεχνική Elisa. Εξετάστηκαν 103 ασθενείς με διάφορες μορφές άνοιας καί νόσο Alzheimer, ηλικίας 71.3±8.4 έτη και 60 υγιείς μάρτυρες παραπλήσιας ηλικίας. Οι περισσότεροι ασθενείς έπασχαν από αγγειακή και μετωποκροταφική άνοια καθώς και από A.D. 66% των ασθενών σημείωσαν παθολογικά επίπεδα των anti-GM1 IgM (37.7±8.9 EU/ml), 35% παθολογικά anti-GD1b IgM (30.6±3.7 EU/ml), ενώ μόνο 9% εμφάνισαν υψηλές συγκεντρώσεις των anti-GQ1b IgM. Ασθενείς ηλικίας 66-86 ετών εμφάνισαν τις υψηλότερες συγκεντρώσεις στα anti-GM1 IgM (28.0-37.0 EU/ml) (p=0.0005), σε σχέση με νεώτερους ασθενείς και παρουσίασαν βαρύτερη ανοϊκή διαταραχή (MMSE 1-18/30) (p=0.0005). Αντίθετα δεν διαπιστώθηκε κάποια συσχέτιση με τα άλλα δυο αντι-γαγγλιοσιδικά αντισώματα (p&gt;0.05). Τέλος οριακή και επομένως μη αξιολογήσιμη ήταν η συσχέτιση (p=0.048) των μορφών άνοιας και των anti-GM1 IgM. Δεν βρέθηκε συσχέτιση με τα anti-GQ1b IgM, ενώ σημαντική ήταν η συσχέτιση με τα anti-GD1b IgM όπου διαπιστώθηκε ότι, ασθενείς με υψηλά anti-GD1b (27.4±8.4 EU/ml) έπασχαν από A.D, με οριακή συγκέντρωση εμφάνισαν μεικτή άνοια και με φυσιολογικά επίπεδα anti-GD1b IgM έπασχαν από αγγειακή άνοια (p&lt;0.05). Στην πολλαπλή σκλήρυνση (Σ.Κ.Π) εξετάστηκαν 56 ασθενείς ηλικίας 39.4±1.4 έτη και 44 υγιείς μάρτυρες παραπλήσιας ηλικίας. 75% των ασθενών σημείωσαν παθολογικά επίπεδα anti-GM1 IgM (35.9±9.2 EU/ml), 57% είχαν αυξημένα anti-GD1b IgM (35.0±5.2 EU/ml), ενώ μόνο 29% εμφάνισαν παθολογικά επίπεδα των anti-GQ1b IgM (31.0±4.2 EU/ml). Δεν διαπιστώθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ των αντι-γαγγλιοσιδικών αντισωμάτων και κλινικών παραμέτρων της νόσου (p&gt;0.05), ενώ βρέθηκε ότι, ασθενείς με βαριά αναπηρία (EDSS 4-6) είχαν διάρκεια νόσου 8.9-14 έτη. Στην νόσο του Parkinson εξετάστηκαν 44 ασθενείς ηλικίας 67.0±11.9 έτη και 44 υγιείς μάρτυρες παραπλήσιας ηλικίας. 68% των ασθενών σημείωσαν παθολογικά επίπεδα των anti-GM1 IgM (32.4±5.9 EU/ml), 34% είχαν αυξημένες συγκεντρώσεις anti-GD1b IgM (27.3±1.6 EU/ml), ενώ δεν εμφάνισαν παθολογικά anti-GQ1b IgM. Δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές συσχετίσεις των τριών αντι-γαγγλιοσιδικών αντισωμάτων με τις κλινικές παραμέτρους της νόσου (p&gt;0.05). Σημαντική ήταν η συσχέτιση με το βαθμό γνωστικής έκπτωσης και των anti-GM1 IgM, καθώς ασθενείς με υψηλότερα anti-GM1 IgM είχαν βαρύτερη ανοϊκή διαταραχή (UPDRS I: 7-9, MMSE: 0-25/30) (p&lt;0.05). Δεν διαπιστώθηκε ωστόσο, ανάλογη συσχέτιση με τα anti-GD1b IgM/anti-GQ1b IgM (p&gt;0.05). Οι ασθενείς της ομάδας ΚΝΣ-2 παρουσίασαν τις υψηλότερες συγκεντρώσεις anti-GM1 IgM (34.7±10.2 EU/ml) σε σχέση με τις άλλες κατηγορίες. Ωστόσο, λόγω του μικρού αριθμού ασθενών δεν κατέστη δυνατή πιο ενδελεχής σύγκριση. Ως προς τα anti-GD1b IgM τα υψηλότερα επίπεδα εμφάνισαν οι ασθενείς με Σ.Κ.Π (27.5±9.7 EU/ml) ενώ anti-GQ1b ανιχνεύτηκαν μόνο σε φυσιολογικές συγκεντρώσεις ανεξαρτήτως νόσου. Οι υγιείς μάρτυρες δεν εμφάνισαν παθολογικά επίπεδα σε κανένα από τα τρία αντι-γαγγλιοσιδικά αντισώματα (p=0.0005). Στην παρούσα μελέτη ανιχνεύτηκαν σημαντικοί ανοσοβιολογικοί δείκτες της νευρωνικής εκφύλισης σε νοσήματα του ΚΝΣ.
description: The aim of the present study was the determination of the levels of antibodies against the gangliosides GM1, GD1b and GQ1b in the serum of patients suffered from neurodegenerative diseases of the CNS, such as several types of dementia and Alzheimer’s disease, multiple sclerosis, Parkinson’s disease, motor neuron disease and oleo-ponto-cerebellar ataxia. The levels of the examined antibodies have been compared with several clinical parameters, in order to find out more about the role of anti-ganglioside antibodies in the pathogenesis of those diseases and in the therapeutic approach. 103 demented patients have been examined compared to 60 healthy individuals of a common age. Most of the patients suffered from vascular, frontotemporal dementia and AD. 66% of the patients revealed pathological levels of anti-GM1 IgM (37.7±8.9 EU/ml), 35 % pathological anti-GD1b IgM (30.6±3.7 EU/ml) and only 9% had increased anti-GQ1b IgM. Patients between 66-86 years demonstrated the highest levels of anti-GM1 IgM (28.0-37.0 EU/ml) (p=0.0005), compared to younger patients and revealed a severe cognitive impairment (MMSE 1-18/30) (p=0.0005). There was no significant comparison with the other anti-ganglioside antibodies (p&gt;0.05). No significant correlation of the anti-GM1 IgM/ anti-GQ1n IgM with the types of dementia have been detected. However the correlation with the anti-GD1b IgM was important. Patients with AD demonstrated increased concentrations of anti-GD1b IgM (27.4±8.4 EU/ml), patients with mixed dementia revealed border levels while vascular patients had normal levels of antibodies (p&lt;0.05). 56 patients with multiple sclerosis have been examined compared to 44 healthy controls of a common age. 75% of the MS patients revealed high levels of anti-GM1 IgM (35.9±9.2 EU/ml), 57% had increased anti-GD1b IgM (35.0±5.2 EU/ml), while only 29% had pathological concentrations of anti-GQ1b IgM (31.0±4.2 EU/ml). There was no significant correlation between the three anti-ganglioside antibodies and the clinical parameters of the MS. However, patients with EDSS 4-6 demonstrated the longer duration of the disease (8.9-14 years). 44 patients with Parkinson’s disease with an age of 67.0 years have also been examined compared to 44 healthy individuals. 68% of the patients demonstrated pathological levels of anti-GM1 IgM (32.4±5.9 EU/ml), 34% revealed increased anti-GD1b IgM (27.3±1.6 EU/ml), while no pathological anti-GQ1b IgM have been determined in the sera of PD-patients. The investigation revealed no significant correlations with the clinical parameters of the patients (p&gt;0.05). However, patients with severe cognitive impairment (UPDRS 7-9 and MMSE 0-25/30) revealed the most increased anti-GM1 IgM (p&lt;0.05). There was no correlation with anti-GD1b or anti-GQ1b IgM. Patients of the group CNS-2 demonstrated the highest levels of anti-GM1 IgM (34.7±10.2 EU/ml) compared to the other groups. Due to the small number of patients in this group no other comparisons could be made. Patients with MS revealed the highest levels of anti-GD1b IgM (27.5±9.7 EU/ml), while anti-GQ1b IgM have been determined only in normal levels in every group. Healthy controls demonstrated no pathological levels of the examined anti-ganglioside antibodies (p=0.0005). The present thesis demonstrate the presence of other important biological markers for neurodegeneration in the sera of patients with degenerative diseases of CNS.