Παλαιοντολογική, βιοστρωματογραφική και παλαιοοικολογική μελέτη των ιπαρρίω του Ελλαδικού χώρου:
Creators: name: Βλάχου, Θεοδώρα Δ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Ιπποειδή
Ανω Μειόκαινο
Θηλαστικά
Ελλάδα
Equidae
Mammalia
Late Miacene
Greece

description: Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε υλικό από 24 απολιθωματοφόρες θέσεις, τις πιο χαρακτηριστικές του Ελλαδικού χώρου. Η μορφολογική σύγκριση των δειγμάτων ανέδειξε την παρουσία τεσσάρων μορφολογικών ομάδων που αναφέρονται ως «μορφότυποι». Τα ονόματα τους προέρχονται από το πιο αντιπροσωπευτικό είδος της συγκεκριμένης μορφολογίας Η πιθανή αναγωγή των μορφότυπων σε επίπεδο γένους αφήνεται στην κρίση του εκάστοτε ερευνητή. Προσδιορίστηκαν συνολικά 16 είδη ιππαρίων, 7 εξ αυτών αναφέρονται για πρώτη φορά στον Ελλαδικό χώρο, και αναθεωρήθηκαν 9 είδη από παλαιότερες μελέτες. Αναγνωρίστηκαν συνολικά εννέα βιοζώνες, που παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους και ορίζουν τα διαστήματα MN9-MN10 (μόνο για την ηπειρωτική Ελλάδα), 8.6-7.3 Ma, 7,3-7,2 Ma, 7.2-7.0 Ma και ΜΝ13. Από τα είδη του μορφότυπου primigenium τα ιππάρια της Α. Μεσόγειου συνδέονται μεταξύ τους εξελικτικά σε ένα κλάδo, με το Η. sebastopolitanium να συγκεντρώνει τα πιο πρωτόγονα χαρακτηριστικά. Ο μορφότυπος macedonicum εξελίσσεται σε δύο κύριους παράλληλους κλάδους με κοινό πρόγονο πιθανότατα το H. minus της Μαύρης Θάλασσας ή κάποια κοντινή σε αυτό μορφή. Ο μορφότυπος dietrichi εξελίσσεται στην περιοχή της Α. Μεσογείου με δύο κύριους κλάδους. Ο ένας περιλαμβάνει το H. cf. dietrichi προερχόμενο πιθανότατα από μέλος του μορφότυπου macedonicum ενώ ο δεύτερος το τυπικό H. dietrichi (Σάμο) προέρχομενο από μέλος του μορφότυπου primigenium Το aff. H. forstenae αποτελεί έναν επιπλέον κλάδο του μορφότυπου dietrichi που αποσπάστηκε από αυτόν του H. cf. dietrichi στη διάρκεια της ΜΝ11. Ο μορφόρυπος proboscideum προέρχεται πιθανότατα από τον μορφότυπο primigenium. Το H. proboscideum μπορεί να προέρχεται είτε απευθείας από το H. moldavicum στις αρχές του Τουρολίου (ΜΝ11), είτε από κάποιο άλλο είδος του μορφότυπου primigenium. Το H. mediterraneum μπορεί να προέρχεται εξελικτικά είτε από το H. proboscideum είτε απευθείας από το H. moldavicum στις αρχές της ΜΝ12. Στη διάρκεια του Ανώτερου Βαλλέζιου, το περιβάλλον εκτιμάται ως ανοιχτό, με έντονη υγρασία. Στο τέλος της ΜΝ1ο μέχρι και της αρχές της ΜΝ12 γίνεται πιο ξηρό. Στο μέσο της ΜΝ12 στο Α. Αιγαίο και Δ. Τουρκία πιθανολογείται ένα ανοιχτό ζεστό και ξηρό (στεπώδες) περιβάλλον ενώ στα Βαλκάνια το κλίμα φαίνεται να γίνεται πιο υγρό και ψυχρό (λειμώνες) περιβάλλον. Στην ΜΝ13 επικρατούν ζεστές και υγρές συνθήκες. Η παρούσα εργασία απέτυχε να υποστηρίξει τη μέχρι σήμερα θεωρία της ομοιόμορφης πανιδικά ελληνοιρανικής Επαρχίας. Τα δεδομένα δείχνουν τις περιοχές εκατέρωθεν του Αιγαίου απομονωμένες σχεδόν σε όλο το Τουρόλιο, με μοναδική περίοδο επικοινωνίας το διάστημα από 7,3-7,2 Ma. Στην ΜΝ13 η χρονική απόκλιση των απολιθωματοφόρων θέσεων εκατέρωθεν του Αιγαίου δεν επιτρέπουν τον σχολιασμό σχετικά με την επικοινωνία ή μη των δύο περιοχών. Υπάρχουν ενδείξεις ωστόσο επικοινωνίας με την Κεντρική Ευρώπη στις αρχές της ΜΝ13, ενώ στο μέσο περίπου της ΜΝ13 τα Νότια Βαλκάνια φαίνεται να επηρεάζονται πανιδικά από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.
description: In this work we study hipparion remains which come from 24 well known fossiliferous sites, located in continental Greece and Samos. Morphological comparisons revealed four morphological groups referred to as "morphotypes". Their names come from the most representative type of specific morphology. The possible reduction of the “morphotype” at the genus level is left to the discretion of the researcher. We recognized 16 hipparion species in 24 fossiliferous localities. Seven of them are referred for first time in Greece and nine species were revised from earlier studies. We identify nine Hipparion biozones, with significant differences between them, defining the intervals MN9-MN10 (only for the Continetnal Greece), 8.6-7.3 Ma, 7,3-7,2 Ma , 7.2-7.0 Ma and MN13. The species of the primigenium morphotype in Eastern Mediterranean belong to the same evolutionary lineage. H. sebastopolitanium consist the most primitive characters. The macedonicum morphotype develops into two parallel lineages which converge backwards to a common ancestor probably H. minus from the Black Sea area or nearby this form. The dietrichi morphotype progresses in two main branches. One includes H. cf. dietrichi and probably comes from a member of macedonicum morphotype while the second one include the typical form of H. dietrichi (Samos) and probably derives from a member of primigenium morphotype. We presume that aff. H. forstenae is an additional lineage of the dietrichi morphotype which detached from the H. cf. dietrichi lineage during MN11. The proboscideum morphotype derived probably from primigenium morphotype with. Hipparion proboscideum can derive either directly from H. moldavicum during early Turolian (MN11), or from another nearby form of primigenium morphotype. Hipparion mediterraneum may be derived from H. proboscideum. In another case might derived directly from H. moldavicum at early MN12. During the Upper Vallesian, the environment estimated as open and humid. It becomes drier at the end of MN10. During MN12, Hipparion faunas suggest a warm and dry environment (steppe) for East Aegean and W. Turkey regions, and a more wet and cold environment (grasslands) for the Balkans. During MN13, paleoclimatic changes appear to affect as both areas causing significant changes in the compotition hipparion faunas and a marked decrease in the average weight of hipparions. The present study failed to support the homogeneity of Grecoiranian province. For most of the Turolian, the mammal fauna of Balkans appears to have been isolated from that of Anatolia, representing a distinct biogeographic region with palaecological differences. At 7,3-7,2 Ma, the mammal assemblages from Southern Balkans and Anatolia shared a very short period in common. Some hipparion species probably indicate relationships of Greek and Turkish faunas with North-Black Sea region during late Miocene (MN10-MN12). Maraghen hipparion fauna probably indicate relationships not only with North-Black Sea region but also with Anatolian and China. The few sites dated to MN13 do not allow conclusions related to the isolation or not between east and west to the Aegean Sea sectors. There are significant differences between Dytiko and Q5 faunas but remains unclear whether these differences due to chronological differences between faunas or zoogeographic isolation.