Η επίδραση της προπόνησης πετοσφαίρισης παραλίας σε αθλητές πετοσφαίρισης σάλας: φυσιολογικά χαρακτηριστικά και ημγ δραστηριότητα
Creators: name: Μπαλασάς, Δημήτριος Γ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2014
Subjects: Πετοσφαίριση σάλας
Πετοσφαίριση παραλίας
Κάθετα άλματα
Ισοκινητική δύναμη
Indoor Volleyball
Beach Volleyball
Vertical Jumps
Isokinetic Strength

description: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να εξεταστεί η επίδραση της συστηματικής προπόνησης πετοσφαίρισης παραλίας στα φυσιολογικά χαρακτηριστικά και την ηλεκτρομυογραφική (ΗΜΓ) δραστηριότητα των αθλητών πετοσφαίρισης σάλας. Δεκατέσσερις άρρενες ερασιτέχνες αθλητές πετοσφαίρισης σάλας συμμετείχαν στην έρευνα και υποβλήθηκαν σε ελέγχους: λιπομέτρησης, καρδιοαναπνευστικής αντοχής, μέγιστης ισοκινητικής δύναμης των καμπτήρων και εκτεινόντων του γονάτου και της ποδοκνημικής άρθρωσης, κατακόρυφου άλματος και ΗΜΓ δραστηριότητας σε σκληρή και αμμώδη επιφάνεια. Η συλλογή των δεδομένων έγινε σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση (αρχική μέτρηση) έγινε στο τέλος της αγωνιστικής δραστηριότητας των αθλητών στην πετοσφαίριση σάλας (ακριβώς πριν από την έναρξη της συστηματικής ενασχόλησης τους με την πετοσφαίριση παραλίας). Ενώ, η δεύτερη φάση (τελική μέτρηση) έγινε μετά από δώδεκα εβδομάδες, όταν οι αθλητές τελείωναν τις αγωνιστικές υποχρεώσεις τους στην πετοσφαίριση παραλίας. Για τη σύγκριση των μέσων όρων των τιμών χρησιμοποιήθηκε η ανάλυση paired t-test, ενώ για τη συσχέτιση μεταξύ της ισοκινητικής δύναμης των αγωνιστών μυών με την επίδοση του κάθετου άλματος χρησιμοποιήθηκε το test του Pearson (Pearson’s correlation). Από τα αποτελέσματα φάνηκε ότι υπήρχε στατιστικά σημαντική μείωση στη σωματική μάζα και το σωματικό λίπος (p&lt; .01). Ακόμη, η αερόβια ικανότητα όπως εκφράζεται από την VO2max παρουσίασε στατιστικά σημαντική βελτίωση (p&lt; .01), που πιθανόν να οφείλεται στην αυξημένη ενεργειακή δαπάνη κατά τη δραστηριότητα στην άμμο. Η ισοκινητική δύναμη των πρόσθιων μηριαίων παρουσίασε στατιστικά σημαντική αύξηση και στις τρεις γωνιακές ταχύτητες των 300, 180 και 60ο•s-1 (p&lt; .05), ενώ δεν παρουσιάστηκε σημαντική μεταβολή στην ισοκινητική δύναμη των οπισθίων μηριαίων. Επιπλέον η ισοκινητική δύναμη των εκτεινόντων της ποδοκνημικής (γαστροκνήμιοι) δε μεταβλήθηκε ενώ υπήρξε στατιστικά σημαντική βελτίωση στην ισοκινητική δύναμη των καμπτήρων της ποδοκνημικής (πρόσθιοι κνημιαίοι) στις γωνιακές ταχύτητες των 180 (p&lt; .01), 120 (p&lt; .05) και 60ο•s-1 (p&lt; .01). Η επίδοση του άλματος από ημικάθισμα (SJ) παρουσίασε βελτίωση (p&lt; .05) στη τελική μέτρηση σε σχέση με την αρχική για τις συγκρίσεις και στα δύο εδάφη (σκληρό και αμμώδες). Αντίστοιχη βελτίωση (p&lt; .05) της επίδοσης παρουσιάστηκε και στο άλμα από προδιάταση (CMJ) στη τελική μέτρηση σε σχέση με την αρχική για τις συγκρίσεις και στα δύο εδάφη. Οι βελτιώσεις αυτές στις επιδόσεις των αλμάτων σχετίζονταν θετικά και σημαντικά με την αυξημένη ισοκινητική δύναμη των πρόσθιων μηριαίων στις γωνιακές ταχύτητες των 300ο•s-1 (r=.795, p
description: The purpose o this dissertation was to examine the effect of systematic beach volleyball training on physiological characteristics and EMG activity of indoor volleyball players. Fourteen male amateur indoor volleyball players participated in this study and underwent the measurements below: skinfold measurement, cardiovascular endurance, maximum isokinetic strength of knee and ankle extensions and flexors, vertical jump and EMG activity on solid ground and on sand. Data collection occurred in two phases. The first phase (initial measurement) occurred at the end of competitive indoor volleyball season (exactly before they began systematic beach volleyball training). The second phase (final measurement) occurred after twelve weeks, when the beach volleyball period came to end. For the means comparison the paired t-test was used, whereas for the correlations between isokinetic strength of the agonist muscles and vertical jump Pearson’s r was used. The results revealed that there was statistically significant decrease in body mass and fat (p&lt; .01). Moreover, aerobic capacity as expressed from VO2max revealed statistical significant improvement (p&lt; .01), which is explained probably due to the increased energy demand during performance on sand. The isokinetic strength of quadriceps revealed statistically important difference in angular velocities of 300, 180 και 60ο•s-1 (p&lt; .05), whereas no important difference was observed in the isokinetic strength of the hamstrings. Moreover, isokinetic strength of plantar flexors remained unchanged whereas there was a significant difference in the isokinetic strength of dorsi flexors at angular velocities of 180 (p&lt; .01), 120 (p&lt; .05) και 60ο•s-1 (p&lt; .01). Squat Jump (SJ) performance revealed an increase (p&lt; .05) at final measurement in comparison to the initial in both ground surfaces, solid and sand. Respectively, an important improvement was revealed in Counter Movement Jump (CMJ) performance at final measurement in comparison to the initial in both ground surfaces, solid and sand. These improvements were correlated positively and significantly with the increased isokinetic strength of the quadriceps at angular velocities of 300ο•s-1 (r=.795, p