Τα επικήδεια ζώων στη λατινική ποίηση: από την παραδοσιακή τυπολογία στον μεταποιητικό στοχασμό
Creators: name: Πατεράκη, Ιωάννα Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Λατινικά επικήδεια ζώων
Νεκρά ζώα
Μεταποιητικός στοχασμός
Latin funerary poems on animals
Dead animals
Metapoetic reflection

description: Θέμα της παρούσας εργασίας αποτελούν τα επικήδεια ζώων στη λατινική ποίηση. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται το π. 3 του Κάτουλλου, η Am. 2. 6 του Οβιδίου, το Silv. 2. 4 του Στάτιου και το 11. 69 του Μαρτιάλη. Επιπλέον, εξετάζεται και η αρεταλογία 1. 109 του Μαρτιάλη για ένα σκυλί, επειδή παραπέμπει στα κατουλλικά passer-poemata (π. 2-3). Τα επικήδεια ζώων αποτελούσαν προσφιλές θέμα λογοτεχνικής δημιουργίας από την ελληνιστική εποχή και μετά. Τα τυπολογικά τους μοτίβα απαντούν σε θρηνητικά κείμενα για τον θάνατο προσφιλών προσώπων. Τα παραπάνω μοτίβα επαναπροσαρμόζουν στα θρηνητικά τους στιχουργήματα για νεκρά ζώα και οι Ρωμαίοι ποιητές. Όλοι τους άντλησαν την θεματολογία τους από το 7ο βιβλίο με τα επιτύμβια για ζώα της Παλατινής Ανθολογίας (ΠΑ 7. 189-216), αλλά και από τα κείμενα των προκατόχων τους. Σε αντίθεση με τα τιμώμενα ζώα της Παλατινής Ανθολογίας, τα νεκρά ζώα των τεσσάρων ποιητών αποτελούν φορείς μεταποιητικών εννοιών. Επιπλέον, προσαρμόζοντας την παραδοσιακή θρηνητική τυπολογία στα ποιήματά τους, καταφέρνουν να της προσδώσουν ανάλογη συμβολική – μεταποιητική αξία. Μέσα από τους μεταποιητικούς συμβολισμούς, οι Ρωμαίοι ποιητές κατορθώνουν να μιλήσουν για την ίδια την τέχνη τους, τον θάνατο και την παρακμή των λογοτεχνικών ειδών, τους προκατόχους τους και τις ανησυχίες τους πάνω στην πρόσληψη του έργου τους. Στην παρούσα εργασία εξετάζεται αρχικά η παραδοσιακή θρηνητική τυπολογία για προσφιλή πρόσωπα στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία και τα επιγραφικά κείμενα και η επανεμφάνισή της στα επιτύμβια για ζώα της Παλατινής Ανθολογίας. Έπειτα εξετάζεται η προσαρμογή της τυπολογίας στα αντίστοιχα θρηνητικά στιχουργήματα για την απώλεια ζώων που συνέθεσαν οι τέσσερις Ρωμαίοι ποιητές. Τέλος, αναλύεται περαιτέρω η μεταποιητική της αξιοποίηση και δίδεται έμφαση στα θέματα που εστιάζει ο κάθε ποιητής.
description: The present thesis surveys the Epicedia for animals in Latin poetry. More specifically, the examined texts are Catullus’ c. 3, Ovid’s Am. 2. 6, Statius’ Silv. 2. 4 and Martial’s epigram 11. 69. Moreover, Martial’s praise for a dog is also examined (1. 109), because of its’ intertextual relation with Catullus’ passer-poems (cc. 2-3). Funerary poetry for animals had been a favorite subject of Literature from the Hellenistic era onwards. Typical motifs of the genre are found mostly in the funerary poetry for beloved persons, and these are readjusted by the Roman poets in their laments for dead animals. Most Roman poets drew the subject from the 7th Book of the Greek Anthology that also includes epitaphs to dead animals (AP 189-216), as well as from the works of their predecessors. In contrast to the Greek Anthology, the dead animals in the texts of the four Roman poets are bearers of a metapoetic notion. Furthermore, the Roman poets readjust the traditional lament motifs to their own texts, thus ascribing a symbolical or metapoetic value to these motifs. In this way, they manage to talk about their art, the death and decline of literary genres, as well as their predecessors and the preoccupations regarding the reception of their work.This thesis examines first the traditional motifs of lamentation for beloved persons in the Ancient Greek literature and in the funerary epigrams, as well as the repetition of the traditional motifs in the epitaphs to the dead animals of the Greek Anthology. Later on, it focuses on the readjustments of these motifs in the corresponding laments for dead animals, which are composed by the four Roman poets. Finally, the metapoetic motifs are further analyzed and emphasis is laid on the topics on which each poet focuses.