Κατάγματα της κάτω γνάθου στο σκύλο. Αναδρομική μελέτη 31 περιστατικών
Creators: name: Τσαμπά, Νεφέλη Αθανασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Γνάθος σκύλου
Κάταγμα γνάθου
Κάτω γνάθος
Dog jaw
Jaw fracturesMandible

description: Η κάτω γνάθος αποτελείται από το δεξιό και το αριστερό ημιμόριο τα οποία συνδέονται με τη γενειακή σύμφυση. Κάθε ημιμόριο αποτελείται από το σώμα και τον κλάδο. Το οστό της γνάθου διαφέρει από τα μακρά οστά καθώς φέρει τα δόντια με τις ρίζες τους και δεν έχει μυελικό αυλό αλλά γναθιαίο πόρο. Οι μύες που κινούν την κάτω γνάθο είναι: ο μασητήρας, ο κροταφίτης, ο έσω και ο έξω πτερυγοειδής και ο διγάστορας. Συνηθέστερα τα αίτια πρόκλησης κατάγματος στην κάτω γνάθο είναι τραυματικής αιτιολογίας ενώ τα παθολογικά κατάγματα είναι λιγότερο συχνά. Σε κάθε περίπτωση στόχος μας στην προσπάθεια αποκατάστασης ενός ή περισσοτέρων καταγμάτων στην κάτω γνάθου είναι η επαναφορά/διατήρηση της φυσιολογικής σύγκλεισης των δοντιών. Οι μέθοδοι για την αποκατάσταση των καταγμάτων της κάτω γνάθου χωρίζονται στις μη επεμβατικές και τις επεμβατικές. Η επιλογή της μεθόδου γίνεται ανάλογα με τον τύπο και τη θέση του κατάγματος, την ηλικία και την ιδιοσυγκρασία του ζώου. Η συχνότερη επιπλοκή είναι η κακή σύγκλειση των οδοντικών φραγμών. Άλλη επιπλοκή είναι η καθυστερημένη πώρωση και η οστεομυελίτιδα που όμως εμφανίζεται σπάνια. Σχετικά με τις πιθανές επιπλοκές στα δόντια, η κάκωση αυτών μπορεί να οδηγήσει σε πόνο ή λοίμωξη των δοντιών. Σε γενικές γραμμές η πρόγνωση των καταγμάτων της κάτω γνάθου είναι καλή χωρίς επιπλοκές. Η παρούσα μελέτη αφορά περιστατικά τα οποία αντιμετωπίστηκαν στην Μονάδα Χειρουργικής-Μαιευτικής, της Κλινικής Ζώων Συντροφιάς, του τμήματος Κτηνιατρικής του Α.Π.Θ και αφορά σε 31 σκύλους οι οποίοι προσκομίστηκαν κατά το χρονικό διάστημα Ιανουάριος 2008 - Δεκέμβριος 2017. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η καταγραφή και η παράθεση πληροφοριών που σχετίζονται με την φυλή, το φύλο, την ηλικία, το μέγεθος, την αιτία και τον τύπο του κατάγματος, τον χρόνο προσκόμισης στην Κ.Ζ.Σ από την στιγμή του ατυχήματος, τον τρόπο που επιλέχθηκε για την αποκατάσταση του κατάγματος, τις ημέρες νοσηλείας και τις επιπλοκές που τυχόν εμφανίστηκαν. H πλειονότητα των καταγμάτων της κάτω γνάθου εμφανίζεται σε αρσενικούς σκύλους, ενώ οι σκύλοι μιγάδες και τα μικρόσωμα ζώα ήταν εκείνα στα οποία παρατηρήθηκε συχνότερα κάταγμα στην κάτω γνάθο. Η συχνότερη αιτία εμφάνισης καταγμάτων στη κάτω γνάθο του σκύλου είναι τα τροχαία ατυχήματα ενώ ακολουθούν τα δήγματα από άλλο σκύλο και συνολικά τα τραυματικά αίτια αποτελούν με μεγάλη διαφορά το συχνότερο αίτιο. Στην πλειοψηφία των περιστατικών τα κατάγματα αφορούσαν το σώμα της κάτω γνάθου, ακολουθούν αυτά που αφορούσαν τη γενειακή σύμφυση και τέλος τα κατάγματα του κλάδου της κάτω γνάθου. Ο μεγαλύτερος αριθμός ιδιοκτητών σκύλων με κάταγμα στην κάτω γνάθο προσκόμισαν το ζώο τους μετά την παρέλευση 24 ωρών από το ατύχημα. Στην πλειοψηφία των ζώων, η μέθοδος αποκατάστασης που επιλέχθηκε ήταν ο συνδυασμός τοποθέτησης διαδοντικού μεταλλικού ράμματος και ακρυλικής ρητίνης. Στο μεγαλύτερο αριθμό των ζώων δεν εμφανίστηκαν επιπλοκές, ενώ στα υπόλοιπα ζώα κυριαρχούσαν οι σχετικές με το χειρουργείο επιπλοκές. Στη μεγάλη πλειονότητα των ζώων, αποκαταστάθηκε πλήρως η φυσιολογική δομή και η λειτουργικότητα της κάτω γνάθου
description: The mandible consists of the body, which is the tooth bearing part, the ramus which contains the coronoid process, the condylar process, the angular process and the symphysis. These bones differ from the rest of the skeleton because not only they bear the teeth but also because they have a mandibular instead of a medullary canal. The action of the paired masseters (masseter, temporalis, medial and lateral pterygoid and digastric) move the mandible. Most mandibular fractures are of traumatic origin while pathologic fractures are not very common. In each case, ultimate goal of the surgical intervention, is to restore normal occlusion. Methods for the restoration of mandibular fractures are divided into a) non-invasive techniques and b) invasive techniques. Muzzle coaptation, interarcade bonding, interdental wiring techniques, reinforced interdental wiring techniques constitute the non-invasive techniques. On the other hand, intaosseous wires, miniplates and screws, external skeletal fixation, partial mandibulectomy and condylectomy constitute the invasive techniques. The choice of the modality of treatment depends on the type and the location of the fracture, as well as the age and the temper of the animal. Malocclusion represents the most common complication and is the reason why dogs should be re-examined on a regular basis after the fracture reconstruction. Another complication is delayed union, nonunion, malunion and osteomyelitis and soft tissue infection. Complications related to fractured teeth are pain, traumatic occlusion and abscessation. In general the prognosis for most mandibular fractures is good without major complications. The prognosis for return to normal function is guarded for geriatric patients with extensive bone loss, in patients with extremely comminuted fractures, in bilateral comminuted fractures and in patients with established skeletal malocclusion. The current study was conducted at the Surgery and Obstetrics Unit, Companion Animal Clinic, School of Veterinary Medicine, Aristotle University of Thessaloniki, from January 2008-December 2017. Thirty-one dogs were finally enrolled. The aim of the study was to record the signalment, size, cause and type of fracture and possible complications. The present study revealed a male predilection. Mixed-bred small-sized dogs seemed to be over-represented. Mandibular traumas were mainly traumatic in origin, while vehicular traumas were the most common cause. Most mandibular fractures involved the body. Most dogs were submitted to the clinic 24 hours after the accident. Interdental wiring combined with acrylic splint, was chosen more often as a therapeutic method, followed by muzzle coaptation. In most cases, no major complications were recorded. Moreover, normal occlusion and function were restored in the majority of animals