Μεταβολές οξείδωσης λιπαρών οξέων μετά από χορήγηση μοξιφλοξασίνης σε επίμυες με λοίμωξη μαλακών μορίων από St. Maltophilia
Creators: name: Ιωαννίδης, Ορέστης Μάρκελλου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2008
Subjects: Μοξιφλοξανίνη
Ανοσοκαταστολή
Λοίμωξη μαλακών μορίων
Υπεροξείδωση λιπαρών οξέων
Φλεγμονή
Μαλονική διαλδεΰδη (MDA)
Stenotrophomonas maltophilia
Moxifloxacin
Immunosuppression
Soft tissue infection
Lipid peroxidation
Inlammation
Malonodialdengde (MDA)

description: Σκοπός της εργασίας: Η μελέτη της επίδρασης της μοξιφλοξασίνης στην επιβίωση ανοσοκατασταλμένων επίμυων με λοίμωξη μαλακών μορίων από Stenotrophomonas maltophilia, όπως επίσης και η μελέτη της επίδρασης χορηγούμενης μοξιφλοξασίνης στην εξέλιξη της υπεροξείδωσης των λιπαρών οξέων και στην εξέλιξη της φλεγμονής Υλικό-Μέθοδοι: Ως πειραματόζωα χρησιμοποιήθηκαν 156 αρσενικοί λευκοί WISTAR επίμυες. Η ουδετεροπενία επιτεύχτηκε μετά από την ενδοπεριτοναϊκή χορήγηση κυκλοφωσφαμίδης 100 mg/kg βάρος σώματος την πρώτη μέρα και 150 mg/kg βάρος σώματος την τρίτη μέρα. Την πέμπτη μέρα ενέθηκαν ενδομυϊκά στο δεξιό γλουτό των ζωικών προτύπων 1x108 cfu/kg του στελέχους της Stenotrophomonas maltophilia Τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε εφτά ομάδες ως εξής: στην ομάδα Α ήταν οι μάρτυρες, στην ομάδα Β χορηγήθηκε μοξιφλοξασίνη μία δόση ανά 24ωρο, στην ομάδα Γ φυσιολογικός ορός μία δόση ανά 24ωρο, στην ομάδα Δ μοξιφλοξασίνη δύο δόσεις ανά 24ωρο, στην ομάδα Ε φυσιολογικός ορός δύο δόσεις ανά 24ωρο, στην ομάδα ΣΤ μοξιφλοξασίνη τρεις δόσεις ανά 24ωρο και στην ομάδα Ζ φυσιολογικός ορός τρεις δόσεις ανά 24ωρο. Η ομάδα Α περιλάμβανε 12 πειραματόζωα ενώ οι άλλες ομάδες από 24. Η ομάδα Α και 12 επίμυες από κάθε ομάδα χρησιμοποιηθήκαν για την μελέτη της επιβίωσης. Στους υπόλοιπους 12 επίμυες κάθε ομάδας μελετήθηκε η υπεροξείδωση των λιπαρών οξέων και η φλεγμονή διενεργηθήκαν αιμοληψίες στις 6 ώρες (6 επίμυες ανά ομάδα) και στις 30 ώρες (6 επίμυες ανά ομάδα) από την χορήγηση του μικροβίου. Δείκτη της υπεροξείδωση των λιπαρών οξέων αποτέλεσε η μαλονική διαλδεΰδη (MDA) και δείκτη της φλεγμονής οι τιμές των λευκών αιμοσφαιρίων (WBC) σε δείγματα αίματος που ελήφθησαν από τα πειραματόζωα στα προαναφερθέντα χρονικά διαστήματα. Αποτελέσματα: Η χορήγηση μίας δόσης μοξιφλοξασίνης δεν συνοδεύτηκε από στατιστικώς σημαντική αύξηση της επιβίωσης ενώ η χορήγηση δύο και τριών δόσεων μοξιφλοξασίνης ανά 24ωρο συνοδεύτηκε από στατιστικά σημαντική παράταση της επιβίωσης των πειραματόζωων (p=0,021 και p=0,000 αντίστοιχα). Τα επίπεδα των λευκών αιμοσφαιρίων και της μαλονικής διαλδεΰδης δεν διέφεραν στατιστικά μεταξύ των πειραματόζωων των ομάδων ελέγχου και παρέμβασης στις 6 ώρες από την χορήγηση του μικροβίου. Αντίθετα, στις 30 ώρες ανιχνεύτηκαν επίπεδα MDA στατιστικώς σημαντικά υψηλότερα στην ομάδα στην οποία χορηγήθηκε μοξιφλοξασίνη δύο δόσεις ανά 24ώρο σε σχέση με την ομάδα που έλαβε φυσιολογικό ορό στις αντίστοιχες δόσεις (p=0,044) καθώς και επίπεδα λευκών αιμοσφαιρίων στατιστικώς σημαντικά χαμηλότερα στην ίδια ομάδα (p=0,026). Στις υπόλοιπες ομάδες δεν παρατηρηθήκαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές. Συμπέρασμα: H μοξιφλοξασίνη πιθανώς ασκεί διέγερση της αλυσίδας της υπεροξείδωσης των λιπαρών οξέων και αύξηση της φαγοκυττάρωσης, όπως φαίνεται από την αύξηση της μαλονικής διαλδεΰδης και την παράταση της επιβίωσης, χωρίς όμως αυτή να δρα τοξικά όπως φαίνεται και από την ελάττωση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων. Όλα τα παραπάνω οφείλονται στην έμφυτη ιδιότητα των κινολόνων να αυξάνουν τον σχηματισμό ελευθέρων ριζών. H μοξιφλοξασίνη θα μπορούσε ίσως να αποτελέσει, υπό προϋποθέσεις, σημαντικό φάρμακο στην μάχη κατά των λοιμώξεων στους ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς όσο και στις λοιμώξεις που οφείλονται στην Stenotrophomonas maltophilia. Λέξεις κλειδιά: μοξιφλοξασίνη, Stenotrophomonas maltophilia, ανοσοκαταστολή, λοίμωξη μαλακών μορίων, υπεροξείδωση λιπαρών οξέων, φλεγμονή, μαλονική διαλδεΰδη (MDA)
description: Objective: To investigate the effect of moxifloxacin on the survival of immunosuppressed rats with soft tissue infection from Stenotrophomonas maltophilia, as well as the effect of moxifloxacin in the progress of lipid peroxidation and inflammation. Design – Methods: Neutropenia was achieved by intraperitoneal administration of cyclophosphamide 100mg/kg on the first day and 150 mg/kg on the third day. On the fifth day 1x108 cfu/kg of Stenotrophomonas maltophilia was administrated intramuscularly in the right clunis. One hundred and fifty six white male WISTAR rats were divided into seven groups as following: group A (n=12) was used as control group, groups B (n=24) received moxifloxacin once per day, group C (n=24) received saline once per day, group D (n=24) received moxifloxacin twice per day, group E (n=24) received saline twice per day, group F (n=24) received moxifloxacin three times per day and group G (n=24) received saline three times per day. Group A and 12 rats from every group were used to investigate survival. The other 12 rats of every group were used to investigate the progress of lipid peroxidation and inflammation by blood samples taken 6 hours (6 rats per group) and 30 hours (6 rats per group) after the administration of Stenotrophomonas maltophilia. Malonodialdehyde (MDA) was used as indice of lipid peroxidation and white blood cells counts (WBC) was used as indice of inflammation. Results: Moxifloxacin administration once per day didn’t result in a statistically significant prolongation of the rats survival, while the administration of 2 or 3 doses per day resulted in a statistically significant prolongation of the rats survival (p=0,021 and p=0,000 respectively). Comparisons of values of WBC counts and MDA concentrations at 6 hours between the control and the moxifloxacin group were not statistically significant different. On the other hand, at 30 hours, MDA concentrations showed statistically significant elevations (p=0,044) and white blood cell counts statistically significant reductions (p=0,026) in the group that received moxifloxacin twice per day compared to the group that received saline twice per day. In the other groups no statistically significant variations were observed. Conclusion: Moxifloxacin possibly stimulates lipid peroxidation and enhances phagocytosis, as depicted by MDA production and survival prolongation, without being toxic as depicted by white blood cell count. Therefore, moxifloxacin could possibly take its place, under conditions, for the treatment of infections in immunosuppressed patients as well as infections caused by Stenotrophomonas maltophilia. Key words: moxifloxacin, Stenotrophomonas maltophilia, immunosuppression, soft tissue infection, lipid peroxidation, inflammation, malonodialdehyde (MDA)