Μη τραυματικές μυελοπάθειες στο σκύλο. Αναδρομική μελέτη των περιστατικών της περιόδου 2007-2016
Creators: name: Μπάλλα, Σοφία Στέφανου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Μη τραυματικές μυελοπάθειες
Σκύλος
Σπονδυλική Στήλη
Non-traumatic myelopathies
Dog
Spinal Spine

description: Οι μυελοπάθειες είναι διάφορης αιτιολογίας παθήσεις του νωτιαίου μυελού, με κλινική εικόνα και συμπτωματολογία που ποικίλλει ανάλογα με τα νευροτόμια που προσβάλλονται. Η συστηματική νευρολογική εξέταση είναι απαραίτητη ώστε να διαφοροποιηθούν οι μυελοπάθειες από άλλες παθήσεις (ιδιαίτερα μυοσκελετικές και ορθοπεδικές) που εκδηλώνονται με ανάλογες ή και παρόμοιες κινητικές διαταραχές. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να καταγραφεί η συχνότητα των μυελοπαθειών σε σκύλους που προσκομίστηκαν κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας (2007-2017) στην Κλινική Ζώων Συντροφιάς του Τμήματος Κτηνιατρικής, της Σχολής Επιστημών Υγείας ΑΠΘ, να σχολιαστεί η διαγνωστική προσέγγιση, η εξέλιξη και η έκβαση των περιστατικών. Στη μελέτη, δεν περιλήφθηκαν οι τραυματικές μυελοπάθειες,εφόσον η αιτιολογία τους ήταν προφανής. Τα δεδομένα αντλήθηκαν από το έντυπο και το ηλεκτρονικό αρχείο της ΚΖΣ και της Μονάδας Απεικονιστικής Διαγνωστικής της Κλινικής και αφορούσαν σε 758 σκύλους που προσκομίστηκαν στο χρονικό διάστημα από τον Ιανουάριο του 2007 μέχρι το Δεκέμβριο του 2017, με ιστορικό και κλινική εικόνα μυελοπάθειας, από τα οποία συμπεριλήφθηκαν τελικά 618. Το ποσοστό που αφορούσε μη τραυματικές μυελοπάθειες επί του συνόλου των περιστατικών που προσκομίστηκαν στην ΚΖΣ είναι 6%. Μεγάλο ποσοστό σκύλων (23,1%) ήταν ακαθόριστης φυλής , ενώ από τα υπόλοιπα ζώα τα περισσότερα ανήκαν σε μικρόσωμες φυλές (32,7%). Η πλειονότητα των σκύλων ήτανπεριστατικά 2ης γνώμης (80,4%). Το μεγαλύτερο ποσοστό των περιστατικών ήταν οξείες μυελοπάθειες (56%) και προσκομίστηκαν μετά την πάροδο πέντε ημερών από την εμφάνιση των συμπτωμάτων (81,2%).Οι περισσότεροι σκύλοι (56,8%) προσκομίστηκαν στην οξεία φάση της μυελοπάθειας, ενώ οι υπόλοιποι είχαν ύφεση συμπτωμάτων τη στιγμή της προσκόμισης. Η πλειονότητα των σκύλων προσκομίστηκαν λόγω παραπληγίας (32,5%). Στο σύνολο των ζώων, το 20,2 % προσκομίστηκε λόγω αιφνίδιου άλγους, που ήταν και το μοναδικό σύμπτωμα σε ποσοστό9,9% απο αυτά. Το 97,7% των σκύλων της μελέτης εμφάνιζαν συμπτώματα εστιακής μυελοπάθειας. Πιο συγκεκριμένα, 60,5 % εμφάνιζαν θωρακοοσφυϊκό, 20,4 % αυχενικό, 8,9 % αυχενοθωρακικό και 7,9% οσφυοϊερό σύνδρομο. Με βάση τα ευρήματα της νευρολογικής εξέτασης, η μυελοπάθεια εκτιμήθηκε ως πολύ σοβαρού βαθμού στο 16,5 % των περιστατικών. Όσον αφορά την τελική αιτιολογική διάγνωση, αυτή τέθηκε στο 54,8% των περιστατικών. Στην πλειονότητα των περιστατικών (51,1%) διαγνώστηκε εκφυλιστική δισκοπάθεια με δευτερογενή συμπίεση του ΝΜ και ακολουθούσαν τα νεοπλάσματα, οι μυελίτιδες και η ισχαιμική μυελοπάθεια. Σε ποσοστό 15,7% των περιστατικών δεν τέθηκε αιτιολογική διάγνωση. Αναφορικά με τη διαγνωστική προσέγγιση, σε 49,7 % των περιστατικών έγιναν ακτινογραφήματα της σπονδυλικής στήλης που συνέβαλαν στην αιτιολογική διάγνωση στο 64,8 % αυτών. Μυελογραφία διενεργήθηκε στην πλειονότητα των σκύλων (55,8%) και ήταν καθοριστική στην τελική διάγνωση σε ποσοστό 77,1 % των περιπτώσεων. Στο 7,1 % των περιστατικών, έγινε αξονική τομογραφία και σε 10,2 % μαγνητική τομογραφία, που συνέβαλαν στη διάγνωση σε ποσοστό 77,3% και 90,5 %, αντίστοιχα. Σε 20 περιπτώσεις έγινε βιοψία που ήταν διαγνωστική στις 17, σε 14 ζώα πραγματοποιήθηκε καλλιέργεια από το υλικό της βιοψίας και συνέβαλε στην τελική διάγνωση. Λήψη και ανάλυση ΕΝΥ πραγματοποιήθηκε στο 10,2 % των περιστατικών και τα ευρήματά της ήταν παθολογικά σε ποσοστό 41,3 %. Νεκροτομή έγινε μόνο στο 1,1 % των σκύλων και τα ευρήματά της συνέβαλαν στην τελική διάγνωση. Αναφορικά με τη θεραπεία που εφαρμόστηκε, στο 34,2% των σκύλων η θεραπεία ήταν αιτιολογική, στο 50,3 % συμπτωματική/παρηγορητική και στο 15,5 % δεν έγινε καμία. Συνολικά 77 % των ζώων επιβίωσαν, 16 % από αυτά πέθαναν ή τους έγινε ευθανασία, ενώ η έκβαση παρέμεινε άγνωστη στο 7 % των περιστατικών. Από τους σκύλους που επιβίωσαν, σε 58,4% διαπιστώθηκε βελτίωση της κλινικής εικόνας, σε 25,2% στασιμότητα και σε 4,2 % επιδείνωση, ενώ σε 11,8% των περιστατικών δεν υπήρξαν σχετικά δεδομένα
description: Myelopathies are diseases of the spinal cord of multifactorial etiologies and clinical presentation depending on the extent of affected spinal cord segments. Systematic neurological examination is necessary to differentiate myelopathies from other diseases (particularly musculoskeletal and orthopedic) manifested by similar or comparable locomotor dysfunction. Τhe aim of the present study was to report the incidence of myelopathies in dogs, presented within a decade (2007-2017) at the Clinic of Companion Animals, School of Veterinary Medicine at Aristotle University of Thessaloniki, and comment on the diagnostic approach, diagnosis, follow up and outcome. Traumatic myelopathies were not included, as their etiology was obvious. Data were retrieved from the case files of 758 dogs examined at the Clinic between January 2007 and December 2017, with history and clinical presentation suggesting myelopathy. At the end, only 618 dogs were included in the study, due to inclusion criteria limits. The incidence of non-traumatic myelopathies from all cases presented was 6%. A large part (23.1%) were mixed breed dogs, while most of the remaining animals belonged to small breeds (32.7%). The majority of dogs were second opinion cases (80.4%). Most cases were acute myelopathies (56%) and presented five days after the onset of the symptoms (81.2%). The majority of dogs were presented due to paraplegia (32.5%). Sudden pain was a clinical feature in 20.2% of cases, and the sole clinical sign in 9.9% of them. A focal myelopathy was diagnosed in 7.7% of dogs. More specifically, 60.5% presented signs of thoracolumbar, 20.4% of cervical, 8.9% of cervicothoracic and 7.9% of lumbosacral syndrome. Final diagnosis was reached in 54.8% of the cases. In the majority of cases (51.1%), degenerative disc disease was diagnosed, followed by spinal cord neoplasms, myelitis and vascular (ischemic) myelopathy. No causative diagnosis was reported in 15.7% of the cases. Regarding the diagnostic approach, in plain radiographs of the spine were performed in 49.7% of the cases and contributed to the etiologic diagnosis to 64.8% of them. Myelography was performed in the majority of dogs (55.8%) and was important in the final diagnosis in 77.1% of the cases. Computed tomography (CT) was performed in 7.1% and magnetic resonance imaging (MRI) in 10.2% of the dogs. Both advanced imaging methods contributed to the diagnosis in 77.3% (CT) and 90.5% (MRI) of the cases, respectively. Cerebrospinal fluid (CSF) analysis was carried out in 10.2% of the cases, with abnormal findings recorded in almost half of them and contributing to the final diagnosis. A post mortem examination was done in very few (1.1%) of the dogs and was diagnostic in all cases. Regarding to the treatment which was applied, 34.2% of dogs received etiologic treatment, 50.3% symptomatic / palliative therapy, while in 15.5% no treatment was attempted. In total, 77% of the animals survived, 16% of them died or were euthanized and 7% were lost to follow up. Of the surviving animals, 58.4% improved clinically, in 25.2% no improvement was notice and 4.2% deteriorated