Ανοιχτός χώρος και αρχαία ελληνική τραγωδία: η επανασύνδεση της υπαίθρου και των αρχαίων σωζόμενων θεάτρων με την ιστορική αναβίωση και την μοντέρνα σκηνική ερμηνεία της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας μέ:
Creators: name: Δράμογλου, Σταυρούλα Προδρόμου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: ανοιχτός χώρος
αρχαία ελληνική τραγωδία
υπαίθρια παράσταση
open space
ancient greek tragdey
outdoor performance

description: η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία εξετάζει το θέμα του ανοιχτού χώρου ως μόνου κατάλληλου σκηνικού χώρου για το ανέβασμα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. ξεκινώντας από τις απόψεις διαφόρων σκηνοθετών και ανθρώπων του θεάτρου, ανιχνεύουμε μέσα στον χρόνο τις υπαίθριες παραστάσεις στον ελλαδικό χώρο και τις χώρες του εξωτερικού. μέσα από την έρευνά μας εντοπίζουμε το κίνημα του ανοιχτού χώρου (open – air theatre movement) που ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αι. στην Αμερική και οδήγησε πολλούς Αμερικανούς ιδιώτες και θεατρικούς συντελεστές να κτίσουν ελληνικά υπαίθρια θέατρα κατά τα αρχαία ελληνικά πρότυπα. ωστόσο, αυτός που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην επανασύνδεση του ανοιχτού χώρου και της επιστροφής του αρχαίου ελληνικού δράματος στα σωζόμενα αρχαία ελληνικά θέατρα θα είναι ο Max Reinhardt. οι παραστάσεις του σε διαφορετικά είδη ανοιχτών χώρων (πλατείες, αγορές, προσόψεις εκκλησιών, δάση, βουνά, κάστρα, λίμνες, τσίρκα κά) θα επαναφέρει στη μνήμη το θεατρικό παρελθόν των πρόγονων μας και θα υποκινήσει άλλους καλλιτέχνες να ασχοληθούν με την σκηνική ερμηνεία ελληνικής τραγωδίας σε υπαίθριους χώρους. μετά την περιήγηση μας αυτή στην ιστορική αλλά και μοντέρνα αναβίωση της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, θα παρακολουθήσουμε πιο στενά τις θεατρικές εξελίξεις στον ελλαδικό χώρο. έτσι θα διαπιστώσουμε μια έντονη κινητικότητα πάνω στο θέμα της τραγωδίας πάντα σε συνάρτηση με τον εξωτερικό χώρο που ξεκινάει από τις επιταγές του ρομαντισμού που θέτουν ξεκάθαρα το αίτημα για την λειτουργία των αρχαίων ελληνικών θεάτρων σε άμεση σχέση με την έννοια του έθνους και την τόνωση της ελληνικής εθνικής συνείδησης. επίσης, θα εξετάσουμε τη συμβολή, μέσα από την ενασχόληση και τις παραστάσεις τους, του Γεώργιου Μιστριώτη, του Λίνου Καρζή, του Φώτου Πολίτη, της Εύας και Αγγέλου Σικελιανού, του Δημήτρη Ροντήρη, καθώς και τις απόψεις ηθοποιών, σκηνοθετών και κριτικών για το θέμα, οι οποίοι θα συμβάλλουν όλοι με τη σειρά τους στα συχνά ανεβάσματα – αναβιώσεις τραγωδίας μετά την επαναλειτουργία των ελληνικών θεάτρων. ταυτόχρονα θα δούμε τις πρώτες προσπάθειες για την ίδρυση φεστιβάλ αρχαίου ελληνικού δράματος. τέλος, θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι η σκηνοθεσία τραγωδίας σε ανοιχτούς χώρους συνδέεται άρρηκτα με την τόσο σύγχρονη έννοια ενός λαϊκού θεάτρου, ενός θεάτρου αποκλειστικά για τον λαό (people’s theatre).
description: This thesis dissertation examines the issue of open space as the only suitable scenic space for the productions of ancient greek tragedy. starting with the aspects and points of view of different directors and working theatre people, we retrace inside the times the outdoors performances in the greek land as well as in foreign countries. from our research, we locate the open – air theatre movement, which started in the beginning of 20th century in America and leaded many American contributors and theatre workers to build greek open – air theatres, which imitated the ancient greek architectural standards. however, Max Reinhardt will be the one determinate man who will connect the open space with the ancient greek drama and its return at the preserved ancient greek theatres. his performances in different open – air spaces genres, such as squares, markets, churches facades, woods, mountains, castles, lakes, circuses, will recall in our memory the theatrical past of our ancestors and it will inspire and motivate other artists to work on the scenic interpretation of greek tragedy in the open. After this chronical touring in the theatre history, in addition with the modern revival of ancient greek tragedy, we will follow more intensively the progress in the theatre of Greece. Thus, we will find out an intensive movability upon tragedy’s issues always in relation with open - air space, which actually starts from the romantic movement and its suggestions. These last ones clearly bring up for discussion the request for the function of ancient greek theatres connected directly with the idea of nation and its vivification of greek national conscience. furthermore, we will examine the contribution, from their practice and performances of Giorgos Mistriotis, Linos Karzis, Fotos Politis, Eva and Angelos Sikelianos, Dimitris Rondiris, as well as the opinions and suggestions of actors, directors and critics upon the subject. All these artists will contribute each one by directing very frequents productions and revivals of tragedy after the reopening of greek theatres. at the same time, we will see the first efforts for establishment of greek drama festivals. at the end, we conclude that the tragedy’s direction outdoors performances connect indissolubly with the so modern concept of a popular theatre, a theatre exclusive for the people.