Les modalités du tragique dans le théâtre d’ Albert Camus:
Creators: name: Πρασσά, Μαρία Κ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Καμύ
Τραγωδία
Θέατρο
Δράμα
Camus
Tragedy
Theatre
Drama

description: Βασισμένη στη ρητή πρόθεση του Albert Camus να γράψει τη μοντέρνα τραγωδία έχοντας οδηγό το κλασσικό μοντέλο της, η παρούσα διατριβή έχει στόχο να εντοπίσει τους τρόπους, τις μορφές που εκφράζουν την έννοια του τραγικού στο θέατρο του συγγραφέα. Ο σαφής προσανατολισμός των θεατρικών κειμένων του Camus προς το τραγικό είδος υποστηρίζει την ανίχνευση των στοιχείων που πιστοποιούν την απόπειρα του συγγραφέα. Η αισθητική της ταύτισης στο έργο τέχνης της μορφής και του περιεχομένου, που εμπίπτει στο πλαίσιο της διαλεκτικής θεώρησης της καλλιτεχνικής δημιουργίας, χαρακτηρίζει την ιδιαίτερη υπόσταση της τραγωδίας, κατευθύνει τον Camus στη σύνθεση του λογοτεχνικού του έργου και υπαγορεύει τη θεωρητική μας προσέγγιση των θεατρικών του έργων, η οποία καταρχήν επιδιώκει να καταδείξει την ουσιαστική συνάφεια της τραγωδίας με τη φιλοσοφική σκέψη και την αισθητική του Camus, δημιουργώντας παράλληλα ένα θεωρητικό υπόβαθρο που θα στηρίξει την αναλυτική μελέτη των θεατρικών έργων του. Με οδηγό τις επιστήμες του ανθρώπου αλλά και μέσα από το πρίσμα της λογοτεχνικής θεωρίας ερευνώνται οι έννοιες που συνιστούν το τραγικό και συστήνουν την τραγωδία, στοιχεία τα οποία ανιχνεύονται στη συνέχεια στα κείμενα, μέσα από την παράλληλη μελέτη μορφής και περιεχομένου. Η στοιχειοθέτηση της έννοιας του τραγικού, που εξετάζεται ως φιλοσοφική κατηγορία, ως θεματική και ως δραματική κατηγορία καταδεικνύει τη δυαδικότητα που διέπει τόσο την τραγωδία όσο και τη φιλοσοφική σκέψη και την αισθητική του Camus. Ο άνθρωπος του παραλόγου που επαναστατεί είναι ο τραγικός ήρωας, έτσι που η έννοια του τραγικού αναδεικνύεται σχεδόν ταυτόσημη με την έννοια του absurde της σκέψης του Camus. Στο αριστοτελικό θέατρο κλασσικής δομής του Camus – το οποίο ωστόσο παρουσιάζει μορφολογική ποικιλία – τα πρόσωπα συγκλίνουν στο σύνθετο πορτρέτο του τραγικού ήρωα. Στερημένοι επιλογής, οι τραγικοί ήρωες του Camus βασανίζονται από την εσωτερική διαμάχη ή από τη σύγκρουσή τους με άλλα πρόσωπα. Σύμφωνες με τον τραγικό δυϊσμό, οι ευγενικές τους προθέσεις πραγματώνονται μέσα από επιλογές που συνιστούν «αμαρτία». Δομικός πυρήνας των έργων είναι ο διάλογος σε μια αυστηρά επεξεργασμένη γλώσσα, σύμφωνα με το κλασικό μοντέλο της τραγωδίας που ο Camus ακολουθεί και σε άλλα μορφολογικά του στοιχεία. H αναζήτηση του μοντέρνου ύφους διαφαίνεται σε κάποια μορφολογικά στοιχεία που προαναγγέλλουν το θέατρο του παραλόγου, από το οποίο όμως το θέατρο του Camus διαχωρίζεται σαφώς. Για τον Camus το πιο ελκυστικό στοιχείο στην τραγωδία είναι η « κάθαρση », που εξασφαλίζει ένα νόημα προερχόμενο από την αίσθηση της αποκατάστασης της κοσμικής τάξης.
description: Based on Albert Camus’ explicit intention to write the modern tragedy having the classical model as his guide, the present thesis seeks to find the modalities of the tragic in author’s dramatic texts. The plain orientation of Camus’ theatre towards the tragic art supports the search of the elements attesting the author’s attempt. The esthetics of identification of content and form in the work of art, that falls into the dialectical conception of artistic creation, guides Camus in the composition of his literary work and dictates our theoretical approach of his dramatic work that intends to demonstrate the essential affinity between tragedy and Camus’ philosophical thought and esthetics, creating at the same time a theoretical base supporting the analytical examination of his dramatic texts. Using the human sciences but also the theory of literature we investigate the concepts that introduce the notion of the tragic and constitute tragedy, elements that we detect then in the texts, through the parallel study of content and form. The formation of the idea of the tragic, which is examined as philosophical and dramatic category as well as tragedy’s thematic field, confirms the duality ruling tragedy and Camus’ thought and artistic work. The absurd man that revolts is the tragic hero, so that the concept of the tragic is revealed almost identical to the notion of « l’absurde camusien ». In Camus’ theatre, which is of classical structure although presenting morphological variety, the principal dramatis personae converge to the complicated, enigmatic status of the tragic hero; they lack real choice and are tortured by inner conflict or by the collision with other characters. In accordance with the tragic dualism, their good or high intentions are realized through options which constitute hamartia leading to hubris. The structural axis of Camus’ plays is dialogue, written in an elaborated, poetic language revoking the classical model of tragedy followed by the author also in other structural aspects. On the other side, the constant concern of Albert Camus for modernity and the research of the new dramatic style which would be able to renovate tragedy appear through certain structural elements announcing the theatre of the absurd that follows chronologically the theatre of Camus, from which is although explicitly divergent. For Camus, the most attractive aspect of tragedy seems to be catharsis, which assures a meaning resulting from the sense of reestablishment of cosmic order.