Η Εκκλησία του Χριστού προ Χριστού. Συμβολή στην περί Εκκλησίας διδασκαλία της Εκκλησίας
Creators: name: Δουμάνης, Δημήτριος Εμμανουήλ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: Εκκλησία
Κοινωνία Προσώπων
Σύνθετη Υπόσταση
Church
Community of Persons
Composite Hypostasis – Synthetos hypostasis

description: Η παρούσα εργασία ακολουθεί την διδασκαλία των πατέρων περί Εκ-κλησίας. Είναι απαραίτητο να μιλήσουμε για αυτήν και να ξεκαθαρίσουμε ποια είναι η διδασκαλία των πατέρων για αυτήν, πριν μπορέσουμε να κάνουμε όποιονδήποτε ουσιαστικό διάλογο με όποιους δεν ανήκουν σε αυτήν. Η Εκκλησία του Χριστού σαφώς υπάρχει και προ της Σάρκωσης. Εμφανίζει διάφορες φάσεις καθώς αποκαλύπτεται σε διαφορετικές περιόδους στο πέρασμα των αιώνων. Φυσικά και υπάρχει στην Παλαιά Διαθήκη, όπου οι άνθρωποι σώζονταν όχι μόνο από την προσμονή του Χριστού, αλλά και από την πίστη τους σε Αυτόν. Η Πεντηκοστή είναι η αρχή της επί γης εμφάνισης της Εκκλησίας της Χάριτος. Αν θεωρήσουμε ότι η Πεντηκοστή είναι η αρχή της ύπαρξης της Εκκλησίας, τότε καθιστούμε την Εκκλησία υποδεέστερη της Πεντηκοστής και εξανεμίζομε κάθε σωστική χάρη από αυτήν. Στην πατερική διδασκαλία δεν υπάρχει σαφής διάκριση ανάμεσα στην Χριστολογία και στην Εκκλησιολογία. Οι πατέρες εξ αρχής θεωρούσαν την Εκκλησιολογία ως τμήμα της Χριστολογίας και γι αυτό ποτέ δεν αναπτύχθηκε ουσιαστικά κλάδος Εκκλησιολογίας. Ο Χριστός, ο Θεάνθρωπος, είναι και πρέπει να θεωρείται προαιώνιο Πρόσωπο. Παρότι σαρκώθηκε εν χρόνω και έλαβε την ανθρώπινη φύση σε συγκεκριμένη στιγμή στην ιστορία, είναι ο ίδιος και πριν και μετά την Σάρκωση. Η διδασκαλία των πατέρων είναι σαφής: Το όνομα Χριστός αποδίδεται στο Θεαρχικό πρόσωπο του Υιού και όχι σε κάποια από τις δύο φύσεις του, όπως υποστήριζαν οι αιρετικοί. Η υπόσταση του Χριστού έχει χαρακτηριστεί από τους πατέρες, ιδιαίτερα από τον άγιο Ιωάννη την Δαμασκηνό, ως σύνθετη. Ωστόσο αυτό δεν το εννοούσαν ως μετατροπή της υπόστασης από απλή σε διπλή, ή ως αλλοίωση του Λόγου του Θεού όταν εγένετο Σάρξ, αλλά ως το ενοποιον υπόστρωμα δύο φύσεων. Η υπόσταση του Χριστού χαρακτηρίζεται ως σύνθετη μετά την ενανθρώπηση επειδη κρατά ενωμένες, συν-θέτει, τις δύο φύσεις, Θεία και ανθρώπινη. Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός, ο όλος Χριστός και όχι κάποια από τις δύο φύσεις. Ο Χριστός ως κεφαλή της Εκκλησίας είναι ενωμένος με τα μέλη του σώματος της Εκκλησίας κατά Θεία Χάρη, όχι καθ΄ υπόσταση, ούτε κατά φύση. Άρα ως Θεός έχει την ιδιότητα να είναι κεφαλή της Εκκλησίας. Η Εκκλησία είναι τύπος και εικόνα της Αγίας Τριάδας. Η απόλυτη σχέση στην κοινωνία προσώπων που υπάρχει στην ενδο-αγιοτριαδική ενότητα, υπάρχει στην Εκκλησία ως σχετική κοινωνία του Άκτιστου Θεού με κτιστά λογικά όντα, αγγέλους και ανθρώπους. Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός. Γι αυτό το λόγο στην κεφαλή της Εκκλησίας βρίσκονται μαζί και τα τρία πρόσωπα της αδιαίρετης Αγίας Τριάδας. Αν και μόνο ο Χριστός σαρκώθηκε, παρόντα στην Σάρκωση, όπως διδάσκουν οι πατέρες, ήταν και τα άλλα δύο πρόσωπα. Η θεώρηση της Εκκλησίας μπορεί να γίνει από πολλές πλευρές. Η παρούσα εργασία υποστηρίζει ότι η Εκκλησία επιβάλεται να θεωρείται ως κοινωνία προσώπων. Υπάρχουν πολλά ονόματα και ιδιότητες της Εκκλησίας, αλλά αν θέλουμε να έχουμε σωστή θεώρηση της Εκκλησίας στην πλήρη και ουσιαστική διάστασή της, πρέπει να την προσεγγίζουμε ως κοινωνία προσώπων. Η Εκκλησία του Θεού είναι και η Βασιλεία του Θεού. Ο Χριστός ως Βασιλιάς βασιλεύει παντού. Αυτό το παντού είναι η Εκκλησία η οποία περιλαμβάνει το σύνολο του ορατού και αοράτου κόσμου, το σύνολο της κτίσεως. Οι έννοιες Εκκλησία, Βασιλεία, αλλά και Ευχαριστία ταυτίζονται. Μέσω της Θείας Ευχαριστίας πραγματώνεται και στο παρόν η εσχατολογική ένωση Θεού και ανθρώπων. Η Εκκλησία είναι μία διαρκώς βιούμενη εσχατο-λογική πραγματικότητα.
description: The present thesis adheres to the teaching of the Holy Fathers regarding the Church. It is neccessary to speak of the Church and to clarify what the patristic teachings regarding the Church are, before we can enter into a substantive dialogue with those who do not belong to the Church. It is clear that the Church of Christ exists also before the Incarnation of Christ. Different phases of the Church become manifest as it reveals itself in the various periods of time. Naturally it exists in the period of the Old Testament, when people are saved not just by virtue of waiting for the coming of Christ but by believing in Christ. The Pentecost is the beginning of the manifestation of the Church of Grace on the face of the Earth. If we consider the Pentecost as the temporal beginning of the existence of the Church, then we reduce the Church to something lower than the Pentecost and remove every saving Grace from the Church. There is no clear distinction between Christology and Ecclesiology, in the patristic teachings. From the beginning, Ecclesiology was considered an essential part of Christology, and for this reason a separate branch of Ecclesiology was never developed. Christ the God-man is and must be considered a pre-eternal Person. Even though he became incarnate in time and took on our human nature at a pecific point in time, he is the same Person before and after the Incarnation. The teaching of the Fathers is crystal clear: The name ‘Christ’ is attributed to the Person of the Son, to one person of the Holy Trinity, and not to the one or the other of his two natures, as claimed by various heretics. The hypostasis of Christ has been characterized by a number of Fathers, especially by St. John Damascene, as synthetos or composite. However, this was not understood as a transformation from simple to double, as an alteration of the Word of God on account of becoming flesh, but as the unifying substratum of two natures. The hypostasis of Christ is called com-posite after the Incarnation, because it holds together in union, com-poses, the two natures, divine and human. The Head of the Church is Christ, the whole Christ and not just one of his two natures. Christ, as the Head of the Church, is united with the members of the Body of the Church by means of Divine Grace, not hypostatically nor by nature. Therefore, he has the attribute of being the Head of the Church as God. The Church is a symbolic image and an icon of the Holy Trinity. The absolute relationship in the community of persons holding in the intra-trinitarian unity exists in the Church as a relative communion of the uncreated God with created rational beings, angels and humans. The Head of the Church is Christ. For this reason, all three persons of the indivisible Holy Trinity are at the Head of the Church. Even though only Christ was incarnate, the other two persons of the Holy Trinity were present in the Incarnation as the the Fathers teach us. The Church may be considered in many ways. The present thesis claims that the Church should be regarded as a community of persons. The Church has a lot of names and a lot of properties, but if we are to have the right perspective on the it, and do justice to its comprehensive and substantial dimensions, we need to approach it as a community of persons. God’s Church is the Kingdom of God. Christ the King rules over all. The reign of his Kingdom is the Church, which includes the entirety of the visible and the invisible world, the entire creation. The essence of the Church is the same as that of the Kingdom, as well as of the Eucharist. Through the Eucharist the eschatological union of God and men gets realized in the present. The Church is a continuously experienced eschatological reality.