Πολυμορφισμοί γονιδίων και συσχέτιση με τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 σε άτομα με παχυσαρκία
Creators: name: Καλέσης, Κωνσταντίνος Νικολάου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Παχυσαρκία
Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2
Γονιδιακοί πολυμορφισμοί
Obesity
Diabetes melllitus type 2
Gene polymorphisms

description: Η συνεχής αύξηση των περιστατικών παχυσαρκίας και σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ2) στο πληθυσμό, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την παγκόσμια δημόσια υγεία. Ενώ κάθε μία από αυτές τις καταστάσεις μπορεί να εκδηλωθεί μεμονωμένα, η στενή τους σχέση και η συχνή συνύπαρξή τους υποδηλώνει ένα πολύπλοκο και εν μέρει κοινό δίκτυο παθογένειας. Η σύγχρονη έρευνα έχει αρχίσει να αποκαλύπτει τους γενετικούς πολυμορφισμούς που συνδέουν αυτές τις δύο καταστάσεις, προσφέροντας έτσι μια κατεύθυνση για πιο πλήρη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η γενετική προδιάθεση συμβάλλει στην εμφάνιση τους. Ωστόσο, το γενετικό υπόβαθρο του φαινότυπου της «μεταβολικά υγιούς παχυσαρκίας» δεν έχει πλήρως αποσαφηνιστεί. Σκοπός της παρούσας μελέτης ασθενών-μαρτύρων ήταν η διερεύνηση της διαφοράς της συχνότητας των γονιδιακών πολυμορφισμών TCF7L2 rs7903146, FTO rs9939609 και PPARγ rs1801282 μεταξύ δύο ομάδων πληθυσμού: Η πρώτη με παχυσαρκία (Δείκτης Μάζας Σώματος &gt; 30 kg/m2) χωρίς ΣΔ2 (n=136, 54.4% γυναίκες, μέση ηλικία 50 έτη) και η δεύτερη με παχυσαρκία και ΣΔ2 (n=121, 53.7% γυναίκες, μέση ηλικία 54 έτη). Επιπρόσθετος σκοπός ήταν η διερεύνηση της σχέσης αυτών των πολυμορφισμών με τα επίπεδα της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι γονότυποι ΤΤ για τα γονίδια TCF7L2 και FTO ήταν συχνότεροι στην ομάδα των ατόμων με ΣΔ2 συγκριτικά με την ομάδα χωρίς ΣΔ2 (p&lt;0.001 και p=0.006 αντίστοιχα), υποδηλώνοντας πιθανό προδιαθεσικό ρόλο τους στην ανάπτυξη ΣΔ2. Αντίθετα, ο ομόζυγος πολυμορφισμός στο PPARγ (GG) φαίνεται να διαδραματίζει προστατευτικό ρόλο με 79% μικρότερη πιθανότητα των φορέων να εμφανίσουν ΣΔ2 (p&lt;0.001). Δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση κανενός πολυμορφισμού με τα επίπεδα της HbA1c. Συμπερασματικά, η ύπαρξη των συγκεκριμένων πολυμορφισμών στα TCF7L2 και FTO ενδεχομένως να σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης ΣΔ2 σε άτομα με παχυσαρκία, ενώ αντίστοιχα ο πολυμορφισμός στο PPARγ πιθανώς να διαδραματίζει προστατευτικό ρόλο. Τα ευρήματα αυτά αναμένεται να συμβάλλουν στην καλύτερη κατανόηση της μοριακής υπογραφής αυτών των νοσημάτων που θα βελτιώσει και θα εξατομικεύσει την αντιμετώπιση. Λέξεις κλειδιά: παχυσαρκία, σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2, γονιδιακοί πολυμορφισμοί, TCF7L2, FTO, PPARγ , HbA1c, εξατομικευμένη ιατρική
description: The continuous increase in the incidence of obesity and type 2 diabetes (Τ2DM) in the population is one of the biggest challenges to global public health. While each of these conditions can manifest in isolation, their close relationship and frequent coexistence suggest a complex and partly shared pathogenesis network. Modern research has begun to uncover the genetic polymorphisms that link these two conditions, thus offering a direction for a more complete understanding of how genetic predisposition contributes to their occurrence. However, the genetic background of 'metabolically healthy obesity' has not been fully elucidated. The purpose of the present case-control study was to investigate the difference in the frequency of the TCF7L2 rs7903146, FTO rs9939609 and PPARγ rs1801282 gene polymorphisms between two groups: the first with obesity without T2DM and the second with obesity and T2DM. An additional objective was to investigate the association between these polymorphisms and glycated hemoglobin (HbA1c) levels. The results showed that the TCF7L2 TT and FTO TT genotypes were more frequent in the group of subjects with T2DM compared to the group without T2DM (p&lt;0.001 and p=0.006 respectively), suggesting their possible role in the development of T2DM. In contrast, the homozygous polymorphism in PPARγ (GG) appears to play a protective role, with carriers having a 79% lower probability of developing T2DM (p&lt;0.001). No correlation was observed between any of the polymorphisms and HbA1c levels. In conclusion, specific polymorphisms in TCF7L2 and FTO may be related to the risk of developing T2DM in individuals with obesity, while the polymorphism in PPARγ seems to play a protective role. These findings are expected to contribute to the discovery of the molecular signature of these diseases and to a more personalized therapeutic approach. Keywords: obesity, type 2 diabetes mellitus, gene polymorphisms, TCFL2, FTO, PPARγ, HbA1c, personalized medicine