Dystopian Possibilities and Hopeful Visions of Posthuman Subjectivity in Kay Adshead’s Animal (2003) and Lucy Prebble’s The Effect (2012)
Creators: name: Μπαρούτα, Μαγδαληνή Αθανασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Σύγχρονο Βρετανικό Θέατρο
Μεταουμανιστική Υποκειμενικότητα
Βιοηθική
Contemporary British Theatre
Posthuman Subjectivity
Bioethics

description: The primary focus of this thesis is to explore how both Kay Adshead’s Animal (2003) and Lucy Prebble’s The Effect (2012), despite being written almost a decade apart, address one of the most ethically ambiguous twenty-first-century issues, namely the ramifications of experiments on human subjects for the development of new mind-altering pharmaceuticals. More specifically, the present thesis seeks to delineate the ways in which both plays dramatize how the identity, agency and autonomy of the subjects/participants in medical trials can be compromised through the restrictive forms of posthumanization prescribed by modern medicine. This thesis argues that the two plays highlight the bioethical transgressions and unjust power relations that can emerge in clinical trials. It also investigates how both plays explore the convergence of biopolitics with the development of new mind-altering drugs by global pharmaceutical corporations within the context of neoliberalism and advanced capitalism. Moreover, the two playwrights’ often-divergent approaches to the aforementioned concerns will be examined and analyzed. On the one hand, it will be argued that Kay Adshead’s Animal, written in 2003, incorporates elements of magic realism, which craft an unsettling dystopia, premised on the possibility of new pharmaceuticals transforming into chemical weapons. Τhis insertion of fantastical elements in the play will also be analyzed as the playwrights’ means of criticizing contemporary medicine’s perception of beings that deviate from strictly human categorization as beast-like aberrations in need of therapy. On the other hand, this thesis will also point out that Lucy Prebble’s The Effect, which premiered in 2012, when the human-technology interface had already become a much more tangible part of everyday reality, dramatizes these issues as grounded in contemporary times and employs more realistic characters and setting. It will also be argued that The Effect incorporates hopeful instances through affect and interconnectedness, which can function as an antidote to modern psychiatry’s totalizing view of subjects as fully controllable through the brain. To substantiate this analysis, Rosi Braidotti’s conceptualization of posthuman subjectivity, as presented primarily in her work The Posthuman (2013), will be utilized, with particular emphasis on examining the posthuman subject as both vulnerable to biopower, violence and control and as the site of resistance and ongoing transformation. Furthermore, to elucidate the present analysis, Michel Foucault’s ideas, as presented in his work The Birth of Biopolitics (2008), will be implemented, regarding the role of biopolitics and biopower in regulating human life and establishing social norms and categories which make vulnerable subjects susceptible to abuse and manipulation. Finally, the theoretical ground concerning the bioethical ambiguities and possible transgressions involved in medical trials will be substantiated through the recently published interdisciplinary volume Bioethics and the Posthumanities (2022). Ultimately this thesis illustrates how the aforementioned plays, which remain relatively underexplored, reveal a tendency in contemporary British drama through their attempt to provide answers to contemporary queries regarding the present and future reshaping of subjectivity through emerging posthumanizing technologies.
description: Η παρούσα διατριβή επικεντρώνεται κυρίως στη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο τόσο το Animal (2003) της Kay Adshead όσο και το The Effect (2012) της Lucy Prebble, παρόλο που γράφτηκαν με διαφορά σχεδόν μιας δεκαετίας, διερευνούν ένα από τα πιο ηθικά διφορούμενα ζητήματα του εικοστού πρώτου αιώνα, δηλαδή τις επιπτώσεις των πειραμάτων σε ανθρώπους για την ανάπτυξη νέων ψυχοτρόπων φαρμάκων. Πιο συγκεκριμένα, η παρούσα διατριβή επιδιώκει να σκιαγραφήσει τους τρόπους με τους οποίους και τα δύο έργα δραματοποιούν το πως η ταυτότητα, η αυτενέργεια και η αυτονομία των υποκειμένων/συμμετεχόντων σε ιατρικά πειράματα μπορούν να διακυβευθούν μέσω των περιοριστικών μορφών μεταουμανοποίησης (posthumanization) που επιβάλλει η σύγχρονη ιατρική. Η παρούσα διατριβή υποστηρίζει ότι τα δύο θεατρικά έργα τονίζουν τις παραβάσεις που σχετίζονται με τη βιοηθική και τις αθέμιτες σχέσεις εξουσίας που μπορούν να αναδυθούν στις κλινικές δοκιμές. Εξετάζει επίσης πώς και τα δύο έργα διερευνούν τη σύγκλιση της βιοπολιτικής με την ανάπτυξη νέων ψυχοτρόπων φαρμάκων από παγκόσμιες φαρμακευτικές εταιρίες στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού και του προηγμένου καπιταλισμού. Επιπλέον, θα εξεταστούν και θα αναλυθούν οι συχνά αποκλίνουσες προσεγγίσεις των δύο θεατρικών συγγραφέων σχετικά με τους προαναφερθέντες προβληματισμούς. Από τη μία πλευρά, θα υποστηριχθεί ότι το Animal της Kay Adshead, γραμμένο το 2003, ενσωματώνει στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, τα οποία φιλοτεχνούν μια ανησυχητική δυστοπία, με αφετηρία την πιθανότητα τα νέα φαρμακευτικά προϊόντα να μετατραπούν σε χημικά όπλα. Η εισαγωγή φανταστικών στοιχείων στο έργο θα αναλυθεί επίσης ως ένα μέσο με το οποίο η δραματουργός ασκεί κριτική στον τρόπο που η σύγχρονη ιατρική αντιμετωπίζει τα όντα που αποκλίνουν από μια αυστηρά ανθρώπινη κατηγοριοποίηση ως κτηνώδεις παρεκκλίσεις που χρήζουν θεραπείας. Από την άλλη πλευρά, η παρούσα διατριβή θα επισημάνει επίσης ότι το έργο The Effect της Lucy Prebble, το οποίο έκανε πρεμιέρα το 2012, όταν η διεπαφή ανθρώπου-τεχνολογίας είχε ήδη γίνει ένα πολύ πιο απτό κομμάτι της καθημερινής πραγματικότητας, δραματοποιεί τα ζητήματα αυτά ως γειωμένα στη σύγχρονη εποχή και χρησιμοποιεί πιο ρεαλιστικούς χαρακτήρες και σκηνικά. Θα υποστηριχθεί επίσης ότι το The Effect ενσωματώνει ελπιδοφόρες ενδείξεις μέσω του θυμικού (affect), της διασύνδεσης και αλληλεπίδρασης των υποκειμένων, τα οποία μπορούν να λειτουργήσουν ως αντίδοτο στην ολοκληρωτική θεώρηση της σύγχρονης ψυχιατρικής ότι τα υποκείμενα μπορούν να ελεγχθούν πλήρως μέσω του εγκεφάλου. Για την τεκμηρίωση αυτής της ανάλυσης θα αξιοποιηθεί η εννοιολόγηση της μεταουμανιστικής υποκειμενικότητας (posthuman subjectivity) από τη Rosi Braidotti, όπως παρουσιάζεται κυρίως στο έργο της The Posthuman (2013), με ιδιαίτερη έμφαση στην εξέταση του μεταουμανιστικού υποκειμένου (posthuman subject) τόσο ως ευάλωτου στη βιοεξουσία, τη βία και τον έλεγχο όσο και ως θέσης αντίστασης και συνεχούς μετασχηματισμού. Επιπλέον, για να διαφωτιστεί η παρούσα ανάλυση, θα εφαρμοστούν οι ιδέες του Michel Foucault, όπως παρουσιάζονται στο έργο του The Birth of Biopolitics (2008), σχετικά με τον ρόλο της βιοπολιτικής και της βιοεξουσίας στον έλεγχο της ανθρώπινης ζωής και την καθιέρωση κοινωνικών κανόνων και κατηγοριών που καθιστούν τα ευάλωτα υποκείμενα ευπαθή στην κακοποίηση και τη χειραγώγηση. Τέλος, το θεωρητικό υπόβαθρο σχετικά με τις ασάφειες και τις πιθανές παραβάσεις βιοηθικής που σχετίζονται με τις κλινικές δοκιμές θα τεκμηριωθεί μέσω του πρόσφατα δημοσιευμένου διεπιστημονικού τόμου Bioethics and the Posthumanities (2022). Εν τέλει, η παρούσα διατριβή καταδεικνύει πώς τα προαναφερθέντα έργα, τα οποία παραμένουν σχετικά ανεξερεύνητα, αποκαλύπτουν μια τάση στο σύγχρονο βρετανικό θέατρο μέσω της προσπάθειάς τους να δώσουν απαντήσεις σε σύγχρονα ερωτήματα σχετικά με την παρούσα και μελλοντική αναδιαμόρφωση της υποκειμενικότητας μέσω των αναδυόμενων μεταουμανιστικών τεχνολογιών (posthumanizing technologies).