Management of vascular trauma in tertiary hospital
Creators: name: Τζαμτζίδου, Σοφία Αβράαμ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Αγγειακό τραύμα
Αυτόλογο φλεβικό μόσχευμα
Ενδαγγειακές τεχνικές
Vascular trauma
Autologous vein graft
Endovascular techniques

description: Vascular trauma poses significant challenges in surgical practice, especially in tertiary healthcare settings where injury types and severities vary widely. Although accounting for a small percentage of all trauma cases, vascular injuries are associated with high complication and mortality rates, necessitating prompt intervention. These injuries can result from blunt or penetrating mechanisms, such as motor vehicle collisions, falls, or violent encounters. Their management is often complicated by delayed diagnosis and the frequent presence of concomitant injuries. This study aims to examine the epidemiology, management strategies, and outcomes of vascular trauma cases treated at a tertiary hospital. By analyzing patient demographics, injury mechanisms, and the effectiveness of surgical and endovascular interventions, it seeks to identify factors influencing patient outcomes. It also investigates how injury type, anatomical location, and surgical techniques affect complication rates and recovery. This retrospective observational study included 75 patients with confirmed vascular injuries over two years. Patients of all ages and injury locations were included. Data were extracted from medical records and follow-up evaluations. Patients were divided into two groups: Group 1 (upper and lower extremities) and Group 2 (torso, neck, or shoulder). Statistical analyses included descriptive statistics, chi-square tests, and logistic regression to determine predictors of poor outcomes. The study population included 75 patients, with 69% males and a mean age of 36.4 years. Injuries were primarily located in the extremities (83%), with 17% involving the torso, neck, or shoulders. Traffic accidents were the leading cause (60%), followed by sharp injuries (25%) and firearms (15%). Surgical interventions were performed in 90% of cases, using autologous vein grafts in 56%, synthetic grafts in 20%, and end-to-end anastomoses in 24%. The surgical success rate was 60%, defined as restored vascular flow and limb function without complications. Complications occurred in 65% of patients, including thrombosis (30%), nerve injury (20%), and mortality (10%). Group 2 had a significantly higher complication rate (85%) than Group 1 (55%). Autologous vein grafts were associated with lower complication rates and better outcomes than synthetic grafts. Vascular injuries in the torso and neck are associated with higher complication rates. Autologous vein grafts improve outcomes and reduce complications compared to synthetic alternatives. These findings highlight the need for specialized surgical teams and prompt interventions to optimize recovery and minimize severe outcomes like limb loss and mortality.
description: Το αγγειακό τραύμα αποτελεί σημαντική πρόκληση στη χειρουργική πρακτική, ιδιαίτερα σε τριτοβάθμια κέντρα υγειονομικής περίθαλψης, όπου οι τύποι και η σοβαρότητα των τραυματισμών ποικίλλουν ευρέως. Παρόλο που αντιπροσωπεύουν ένα μικρό ποσοστό όλων των περιστατικών τραύματος, οι αγγειακοί τραυματισμοί συνδέονται με υψηλά ποσοστά επιπλοκών και θνησιμότητας, απαιτώντας άμεση παρέμβαση. Αυτοί οι τραυματισμοί μπορεί να προκληθούν από αμβλύ ή νύσσουν μηχανισμό, όπως συμβαίνει σε τροχαία ατυχήματα, πτώσεις ή βίαιες συμπλοκές. Η διαχείρισή τους συχνά περιπλέκεται από καθυστερημένη διάγνωση και τη συχνή παρουσία συνυπαρχόντων τραυματισμών. Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στη διερεύνηση της επιδημιολογίας, των στρατηγικών διαχείρισης και των αποτελεσμάτων των αγγειακών τραυματισμών που αντιμετωπίστηκαν σε ένα τριτοβάθμιο νοσοκομείο. Με την ανάλυση των δημογραφικών χαρακτηριστικών των ασθενών, των μηχανισμών τραυματισμού και της αποτελεσματικότητας των χειρουργικών και ενδαγγειακών παρεμβάσεων, η μελέτη επιδιώκει να εντοπίσει παράγοντες που επηρεάζουν την έκβαση των ασθενών. Επιπλέον, εξετάζεται πώς ο τύπος τραυματισμού, η ανατομική θέση και οι χειρουργικές τεχνικές επηρεάζουν τα ποσοστά επιπλοκών και την ανάρρωση. Η μελέτη αυτή, που είναι αναδρομική παρατηρητική, περιέλαβε 75 ασθενείς με επιβεβαιωμένους αγγειακούς τραυματισμούς σε διάστημα δύο ετών. Συμπεριλήφθηκαν ασθενείς όλων των ηλικιών και θέσεων τραυματισμού. Τα δεδομένα αντλήθηκαν από ιατρικά αρχεία και αξιολογήσεις παρακολούθησης. Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: Ομάδα 1 (άνω και κάτω άκρα) και Ομάδα 2 (κορμός, τράχηλος, θώρακας ή ωμοπλάτη). Η στατιστική ανάλυση περιλάμβανε περιγραφική στατιστική, χ² τεστ και λογιστική παλινδρόμηση για τον προσδιορισμό παραγόντων που σχετίζονται με αρνητικά αποτελέσματα. Ο πληθυσμός της μελέτης περιλάμβανε 75 ασθενείς, εκ των οποίων το 69% ήταν άνδρες, με μέση ηλικία 36,4 έτη. Οι τραυματισμοί εντοπίζονταν κυρίως στα άκρα (83%), ενώ το 17% αφορούσε τον κορμό, τον τράχηλο ή την ώμοπλάτη. Τα τροχαία ατυχήματα αποτελούσαν την κύρια αιτία (60%), ακολουθούμενα από τραύματα με αιχμηρά αντικείμενα (25%) και πυροβόλα όπλα (15%). Χειρουργικές παρεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν στο 90% των περιπτώσεων, με χρήση αυτόλογων φλεβικών μοσχευμάτων στο 56%, συνθετικών μοσχευμάτων στο 20% και αναστομώσεων άκρο προς άκρο στο 24%. Το ποσοστό επιτυχίας των χειρουργικών παρεμβάσεων ήταν 60%, οριζόμενο ως η αποκατάσταση της αγγειακής ροής και της λειτουργίας των άκρων χωρίς επιπλοκές. Επιπλοκές παρατηρήθηκαν στο 65% των ασθενών, περιλαμβάνοντας θρόμβωση (30%), νευρικές βλάβες (20%) και θνησιμότητα (10%). Η Ομάδα 2 είχε σημαντικά υψηλότερο ποσοστό επιπλοκών (85%) σε σύγκριση με την Ομάδα 1 (55%). Τα αυτόλογα φλεβικά μοσχεύματα σχετίζονταν με χαμηλότερα ποσοστά επιπλοκών και καλύτερα αποτελέσματα σε σύγκριση με τα συνθετικά μοσχεύματα. Οι αγγειακοί τραυματισμοί στον κορμό και τον τράχηλο σχετίζονται με υψηλότερα ποσοστά επιπλοκών. Τα αυτόλογα φλεβικά μοσχεύματα βελτιώνουν τα αποτελέσματα και μειώνουν τις επιπλοκές σε σχέση με τα συνθετικά μοσχεύματα. Τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν την ανάγκη για εξειδικευμένες χειρουργικές ομάδες και άμεσες παρεμβάσεις για τη βελτιστοποίηση της ανάρρωσης και την ελαχιστοποίηση σοβαρών επιπλοκών, όπως η απώλεια άκρων και η θνησιμότητα.