Απόψεις και πρακτικές των επαγγελματιών υγείας σε ζητήματα ηθικής στην αναζωογόνηση
Creators: name: Τσιαπακίδου Σοφία, Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Αναζωογόνηση
ΚΑΡΠΑ
Ματαιοπονία
Resuscitation
CPR
Futility

description: Η καρδιακή ανακοπή είναι η αιφνίδια διακοπή καρδιακής λειτουργίας η οποία αναγνωρίζεται με απώλεια συνείδησης, απουσία ψηλαφητού σφυγμού στην καρωτίδα και άπνοια. Η καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση είναι προσπάθεια που αρχικά υποκαθιστά τις ζωτικές λειτουργίες (αναπνοή και κυκλοφορία) που έχουν διακοπεί, στοχεύοντας στην επαναφορά της αυτόματης κυκλοφορίας. Επαγγελματίες υγείας και απλοί πολίτες είναι σε θέση (μετά από εκπαίδευση) να εφαρμόσουν καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση εντός και εκτός υγειονομικών σχηματισμών. Καθώς ο θάνατος (πλην του εγκεφαλικού) είναι συνυφασμένος με την διακοπή της καρδιακής λειτουργίας συχνά υπάρχει ένας σημαντικός προβληματισμός τι σημαίνει καρδιακή ανακοπή, εάν σε κάθε διακοπή της καρδιακής λειτουργίας χρειάζεται καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, πότε η προσπάθεια αναζωογόνησης αποτελεί ματαιοπονία, πότε ξεκινάει και πότε διακόπτεται η προσπάθεια αναζωογόνησης, ποιος είναι ο ρόλος της οικογένειας και ποιες οι προγενέστερες επιθυμίες του θύματος καρδιακής ανακοπής. Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η καταγραφή των απόψεων των επαγγελματιών υγείας σε ζητήματα ηθικής σχετικά με την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση αλλά και των εφαρμοζόμενων πρακτικών στην καθημερινή κλινική πράξη. Επαγγελματίες υγείας κλήθηκαν εθελοντικά να απαντήσουν σε ένα ειδικά διαμορφωμένο ερωτηματολόγιο που περιείχε ερωτήσεις σχετικά με την άποψη τους αλλά την εφαρμοζόμενη πρακτική στον χώρο εργασίας τους. Οι ερωτήσεις διαμορφώθηκαν από τους προβληματισμούς και τα ερωτήματα στα οποία προσπαθούν να απαντήσουν οι κατευθυντήριες οδηγίες για την αναζωογόνηση 2015 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αναζωογόνησης στο κεφάλαιο της ηθικής στην αναζωογόνηση. Στην έρευνα συμμετείχαν 195 επαγγελματίες υγείας εκ των οποίων το 48,7% ήταν ιατροί, το 36,4% ήταν νοσηλευτές και το 14,9% ήταν διασώστες. Το 96,9% των συμμετεχόντων απάντησε ότι έχει συμμετέχει σε προσπάθεια αναζωογόνησης στα πλαίσια των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων, εκ των οποίων το 79% έχουν ξεκινήσει την προσπάθεια μόνοι τους ενώ περισσότερο από το 50% είχε συμμετάσχει σε προσπάθεια αναζωογόνησης πάνω από 10 φορές το τελευταίο έτος. Το 57,4% απάντησε ότι στον χώρο εργασίας τους γίνεται ΚΑΡΠΑ σε όλους του ασθενείς που πεθαίνουν, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις στις οποίες δεν εφαρμόζεται καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση. Στους χώρους εργασίας ο γιατρός είναι αυτός που παίρνει τόσο την απόφαση για την μη αναζωογόνηση στο 68,2% όσο και την απόφαση για διακοπή στο 74,5%. Οι συμμετέχοντες σε ποσοστό 43,1% πιστεύουν ότι οι συγγενείς δεν θα πρέπει να συμμετέχουν στην λήψη της απόφασης για μη έναρξη αναζωογόνησης, ενώ το 76,4% πιστεύουν ότι δεν θα οι συγγενείς να παρευρίσκονται κατά την εφαρμογή καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης. Σε ένα σημαντικό ποσοστό εφαρμόζεται καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση σε περιπτώσεις ματαιοπονίας και αυτό πιστεύουν ότι είναι ιατρικώς σωστό (34,9%), ότι είναι ηθικό (40%) και από φόβο εμπλοκής σε δικαστικές διαμάχες (32,3%) αν και περισσότεροι από τους μισούς δεν εφαρμόζουν την ίδια προσπάθεια, ποιοτικά και σε διάρκεια στις περιπτώσεις στις οποίες η εφαρμογή καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης θεωρείται ματαιοπονία. Οι επαγγελματίες υγείας είναι εκπαιδευμένοι στην εφαρμογή καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης. Προσπάθεια αναζωογόνησης γίνεται στις περισσότερες των περιπτώσεων ακόμα και αυτό είναι μάταιο. Την απόφαση για την μη έναρξη ΚΑΡΠΑ και για την διακοπή της προσπάθειας της παίρνει ο γιατρό. Οι επαγγελματίες υγείας σε μεγάλο ποσοστό πιστεύουν ότι οι συγγενείς θα πρέπει να συμμετέχουν στην λήψη αποφάσεων σχετικά με την εφαρμογή ΚΑΡΠΑ και ότι θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι επιθυμίες του ασθενούς.
description: Cardiac arrest is the sudden cessation of the automatic circulation and breathing that is recognized with loss of consciousness, in the absence of palpable pulse in carotid artery and apnea. Cardiopulmonary resuscitation (CPR) is an attempt to replace the interrupted vital functions (breathing and circulation), with aiming to restore automatic circulation. Healthcare professionals and ordinary citizens are able (after special training) to apply cardiopulmonary resuscitation inside and outside hospital environment. As death (except brain death) is related to cardiac arrest, there is a major concern about what cardiac arrest really means, whether cardiopulmonary resuscitation is required in every cardiac arrest, when the resuscitation effort is futile, when starting, not starting or stopping resuscitation attempts, the role of the family in resuscitation and what about cardiac arrest victims’ advance directives. The aim of this study is to record the views of healthcare professionals on bioethical issues regarding cardiopulmonary resuscitation and the practices applied in day-to-day clinical practice. Healthcare professionals voluntarily responded to a specially formulated questionnaire containing questions about their personal opinion and clinical practice at work. The questions have been drawn from the concerns and queries that the guidelines for resuscitation of the European Resuscitation Council in 2015 in the European Council's Resuscitation Guidelines of 2015 intended to address in the chapter of ethics. In the survey 195 healthcare professionals were participated, 48.7% of whom were doctors, 36.4% nurses and 14.9% paramedics or ambulance crew. 96.9% of the participants had participated in a resuscitation effort in the context of their professional duties, of which 79% had started the effort as first responder and more than 50% had participated in a CPR attempt more than 10 times the last year. The 57.4% responded that CPR is attempted to all cardiac arrest victims. In the workplace, the doctor is the one who takes both the not-to-start resuscitation decision at 68.2% and the decision to stop CPR at 74.5%. Participants in the 43.1% believe that family members should not be involved in not-to-start resuscitation decision making, while 76.4% believe that family presence is unnecessary during resuscitation. A significant percentage of CPR is applied in cases of futility and participants of the study believe it is happening because it is medically correct (34.9%), it is moral (40%) and due to the fear of a possible future judicial dispute (32.3%). Although more than the half of the responders do not apply the same effort, qualitatively and in duration in cases where the application of cardiopulmonary resuscitation is considered to be futile. Healthcare professionals are trained to apply cardiopulmonary resuscitation. An effort to resuscitate is done in the majority of cases of a cardiac arrest, and when it is futile. The decision not to start CPR and to stop the effort is taken by the doctor. Healthcare professionals consider that relatives should be involved in taking DNAR decisions and that the patient's wishes should be taken into account.