Το ά. 17 της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/790 για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και τα συγγενικά δικαιώματα: η ευθύνη των παρόχων επιγραμμικών υπηρεσιών ανταλλαγής περιεχομένου και οι απορρέουσες προβληματικές
Creators: name: Κοέν, Τζένη Μύριαμ Σαμουήλ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Οδηγία (ΕΕ) 2019/790
ευθύνη παρόχων επιγραμμικών υπηρεσιών διαμοιρασμού περιεχομένου
ενίσχυση συστήματος αδειοδότησης
Directive (EU) 2019/790
Liability of online content sharing service providers
Reinforcement of the licensing system

description: Η παρούσα εργασία ασχολείται με το ά. 17 της Οδηγίας 2019/790 της ΕΕ για τα πνευματικά δικαιώματα και τα συγγενικά δικαιώματα στην ενιαία ψηφιακή αγορά, το οποίο ενσωματώθηκε στο εθνικό δίκαιο με το ά. 20 Ν 4996/2022, εισάγοντας το νέο ά. 66ΣΤ Ν 2121/1993. Σκοπός της παρούσας είναι η διερεύνηση της ευθύνης των παρόχων επιγραμμικών υπηρεσιών διαμοιρασμού περιεχομένου, κατά τη διακίνηση προστατευόμενων έργων από τους χρήστες, η οποία συνίσταται σε προσβολή του δικαίου της πνευματικής ιδιοκτησίας. Στο Πρώτο Κεφάλαιο εξετάζουμε το ιστορικό και κοινωνικό υπόβαθρο της ψήφισης της Οδηγίας, καθώς και το πεδίο εφαρμογής και τους στόχους αυτής. Στη συνέχεια, στο Δεύτερο Κεφάλαιο παρατηρούμε την επίδραση των νέων μορφών χρήσης περιεχομένου στο σύγχρονο επιγραμμικό πλαίσιο που ευνοεί τον διασυνοριακό διαμοιρασμό προστατευόμενου από την πνευματική ιδιοκτησία περιεχομένου, σε μια εποχή όπου και οι ίδιοι οι χρήστες έχουν ενεργητικό ρόλο στο περιεχόμενο που καθίσταται διαθέσιμο ψηφιακά. Κατόπιν, στο Τρίτο Κεφάλαιο εστιάζουμε στην ενίσχυση του συστήματος απόκτησης αδειών από τους παρόχους επιγραμμικών υπηρεσιών περιεχομένου από τους δικαιούχους, προκειμένου να είναι σύννομη η διακίνηση και εκμετάλλευση των έργων τους επιγραμμικά, καλύπτοντας και τους χρήστες των πλατφορμών που διατηρούν οι πάροχοι, αποδίδοντας φυσικά τη σχετική αμοιβή στους δικαιούχους. Στο επόμενο Τέταρτο Κεφάλαιο, προχωράμε στο σχολιασμό του νέου καθεστώτος αυξημένης και πρωτογενούς ευθύνης των παρόχων επιγραμμικών υπηρεσιών ανταλλαγής περιεχομένου και αναλύουμε υπό ποιες προϋποθέσεις μπορούν οι πάροχοι να απαλλάσσονται από αυτή. Στο Πέμπτο Κεφάλαιο περνάμε στην εξέταση του κατά πόσο οι επιβαλλόμενες από τον νομοθέτη υποχρεώσεις είναι συμβατές με τα θεμελιώδη δικαιώματα χρηστών, όπως η ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης, εξαιτίας της -έμμεσης- υποχρέωσης προς χρήση μηχανισμών φιλτραρίσματος, προκειμένου να καθίσταται δυνατή η προκαταβολική αναγνώριση περιεχομένου. Παράλληλα στο σχετικό Κεφάλαιο θίγουμε και το ζήτημα της Προσφυγή της Πολωνίας στο ΔΕΕ το 2019, όπου εξέτασε και το Δικαστήριο το ως άνω ζήτημα της συμβατότητας των διατάξεων με τα θεμελιώδη δικαιώματα των χρηστών. Και σε ένα Έκτο και τελευταίο κεφάλαιο, προσεγγίζουμε την ελληνική ενσωμάτωση του ά 17 της Οδηγίας, όπου παρατηρούμε τον εκσυγχρονισμό του εθνικού δικαίου για την Πνευματική Ιδιοκτησία
description: This thesis examines Article 17 of EU Directive 2019/790 on copyright and related rights in the Digital Single Market, which has been incorporated into Greek law through Article 20 N 4996/2022, introducing the new Article 66ΣΤ N 2121/1993. The purpose of this thesis is to explore the liability of online content-sharing service providers in case of infringement of intellectual property rights by their users. In Chapter 1, the historical and social background of the Directive's adoption is examined, along with its scope and objectives. Chapter 2 focuses on the impact of new forms of content use in the contemporary online environment that facilitates cross-border sharing of protected content, considering the active role of users, who nowadays can upload content online themselves as well. Chapter 3 refers to the reinforcement of the licensing system by online content service providers from rightsholders, aiming to ensure lawful use and exploitation of their works online, including the uploads by users of the respective platforms, and the proper remuneration of rightsholders. In the following Chapter 4, we discuss the increased and primary liability regime for online content sharing service providers, analysing the conditions under which providers can be exempted from such liability. Chapter 5 examines the compatibility of the obligations imposed on the providers by the legislator, with users' fundamental rights, such as freedom of expression and information, due to the indirect obligation to implement filtering mechanisms for the pre-identification of content. Additionally, it addresses the case of Poland's referral to the Court of Justice of the European Union (CJEU) in 2019, where the compatibility of the provisions with users' fundamental rights was examined by the CJEU. Finally, Chapter 6 approaches the Greek implementation of Article 17 of the Directive, highlighting the modernization of national intellectual property law