Από το νόημα στην πράξη από τον Πλάτωνα στον Αριστοτέλη και τον Μάρξ
Creators: name: Μενεξίδου, Σταυρούλα Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Το νόημα και η πράξη στη φιλοσοφία
Πλάτωνας
Αριστοτέλης και Μάρξ
Τhe meaning and the practice in philosophy
Plato
Aristotle, Marx

description: Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι το νόημα και η πράξη στον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και τον Μαρξ. Από την εξέταση των σχετικών κειμένων, προκύπτει ότι ο Πλάτωνας δίνει έμφαση στο ότι, εφόσον όλες οι ανθρώπινες πράξεις είναι σκόπιμες και στηρίζονται σε συγκεκριμένες επιλογές, ακόμα και εκείνες που θα μπορούσαν να γίνονται υπό την επήρεια επιθυμίας, ευχαρίστησης, πάθους κλπ., βασίζονται σε κάποιες επιλογές, και τελικά αυτό που χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι μια μετρητική τέχνη με την οποία θα αποφεύγουμε τις διαστροφές που οφείλονται στην έλλειψη ή την υπερβολή. Επιπλέον, βασικό ρόλο στην πλατωνική θεωρία παίζει η έννοια της δικαιοσύνης: ο Πλάτωνας προσπαθεί να θεμελιώσει δικαίῳ και λόγῳ την ιεραρχία εντός της πόλεως. Στον Αριστοτέλη βασικό ρόλο παίζει η συναίνεση. Η αριστοτελική πράξις μπορεί να είναι είτε ατομική είτε συλλογική, όταν ακολουθούμε κάποια κοινά στάνταρ και αλληλοσυνδεόμαστε μέσω της επικοινωνίας ή μέσω της αμοιβαίας και κοινής κατανόησης σχετικά με το πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα με ὁμόνοια, και αυτή η ὁμόνοια δεν αφορά μόνο τους ὁλιγους (φιλοσόφους ή φιλοσόφους-βασιλείς του Πλάτωνα). Σε πιο πρακτικό επίπεδο ο Αριστοτέλης δίνει έμφαση όσον αφορά τη λήψη αποφάσεων στον συμβουλευτικό λόγο, για τον οποίο θεωρεί ότι θα πρέπει να αποτελεί ένα βασικό ενδιαφέρον των πολιτών, επειδή σχετίζεται με τα βασικά τους συμφέροντα. Τέλος, η πράξη σε πολιτικό επίπεδο καταλήγει στην επανάσταση, και νοηματοδοτείται μέσα από εκείνες τις παραγωγικές σχέσεις που διατηρούν τον χαρακτήρα της πραγματικής σχέσης μεταξύ υποκειμένου και παραγόμενου προϊόντος και μέσω του τελευταίου με τον χρήστη ή καταναλωτή, δηλ. με το κοινωνικό σύνολο. Έτσι, στον μαρξικό ορισμό της πράξης εμπεριέχεται το κριτήριο της γνησιότητας ή της (αριστοτελικής) εντελέχειας των παραγωγικών σχέσεων. Επιπλέον, σε επίπεδο επανάστασης ή ριζικής αλλαγής της κοινωνίας η πράξη αποκτά νόημα μέσα από την πάλη των τάξεων, των εκμεταλλευτών και των εκμεταλλευόμενων, με τελικό στόχο την εγκαθίδρυση της κομμουνιστικής κοινωνίας όπου θα έχει εκλείψει η υποταγή των ατόμων στον καταμερισμό εργασίας και η εργασία δε θα είναι απλώς μέσο προς το ζην αλλά η βασική ανάγκη του ζην.
description: The subject matter of this study is the meaning and the practice in Aristotle, Plato and Marx. From the observation of the relevant texts, it appears that Plato emphasizes that since all human actions are deliberate and are based on specific choices, even those that could be made under the influence of desire, pleasure, passion, etc, are based on some choices, and finally what is needed in such cases is a measuring art by which we will avoid distortions due to lack or exaggeration. In addition, the concept of justice plays a key role in Plato’s theory: Plato tries to establish the hierarchy within the city through law and speech. In Aristotle the consensus plays a key role. Aristotle’s practice may be either individual or collective, when we follow some common standards and interconnect through communication or through mutual and common understanding of how things should be done with amity, and this amity does not concern only the few (philosophers or philosophers-kings of Plato). At a more practical level, Aristotle puts emphasis on decision-making in the advisory speech, which he considers should be a key concern of the citizens because it is related to their core interests.Lastly, the practice at a political level ends in revolution, and is given meaning through those productive relations that maintain the character of the actual relation between the subject and the produced product and through the latter with the user or the consumer, namely with the society. Thus, the criterion of authenticity or (Aristotle's) actuality (entelechy) of productive relations is included in the Marxian definition of practice. Moreover, at the level of revolution or radical change of society, practice becomes meaningful through the struggle of the classes, the exploiters and the exploited, with the ultimate goal of establishing a communist society, where the subservience of individuals to the division of labor has ceased, and work will not just be a means of subsistence but the basic need of livelihood.