Διαχρονικό Δίκαιο στη Νομοθεσία περί ναρκωτικών
Creators: name: Μπουζούκη, Καλλιόπη Σταύρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Διαχρονικό
Νομοθεσία
Ναρκωτικά
Intertemporal
Legislation
Drugs

description: Στο πλαίσιο της παρούσας εργασίας εξετάζεται η εφαρμογή των αρχών του διαχρονικού ποινικού δικαίου στη νομοθεσία περί ναρκωτικών. Ειδικότερα, αφού αναλύονται η δικαιοπολιτική θεμελίωση της αρχής της αναδρομικής εφαρμογής του επιεικέστερου ποινικού νόμου και η έννοια του επιεικέστερου ποινικού νόμου, επιχειρείται η σύγκριση των βασικότερων διατάξεων του Ν. 4139/2013 με αυτές του Ν. 3459/2006, προκειμένου να κριθεί ποια διάταξη πρέπει να υπερισχύει κάθε φορά ως ευμενέστερη για τον κατηγορούμενο. Στο χώρο του ποινικού δικαίου συχνά τίθενται ζητήματα σύγκρουσης των νόμων στο χρόνο επειδή οι νομοθετικές μεταβολές είναι πολλές και συχνές. Το ζήτημα της διαχρονικότητας αποκτά άλλη διάσταση στο χώρο του ποινικού δικαίου ενόψει της εφαρμογής δύο αρχών, της απαγόρευσης της αναδρομικής εφαρμογής του αυστηρότερου μεταγενέστερου της πραξης ποινικού νόμου, που έχει συνταγματική θεμελίωση στο άρθρο 7 Σ. και της επιταγής εφαρμογής του επιεικέστερου όλων των νόμων που ίσχυσαν κατά το χρονικό διάστημα από την τέλεση της πράξης μέχρι την αμετάκλητη εκδίκασή της, που επιτάσσεται από το άρθρο 2 ΠΚ Από τη διατύπωση του άρθρου 2 ΠΚ συνάγεται πρώτα πρώτα, ότι το ευμενέστερο ενός νόμου θα κριθεί στη συγκεκριμένη κάθε φορά περίπτωση και όχι αφηρημένα και ότι οι νόμοι που καλούνται να εφαρμοστούν θα συγκριθούν ως σύνολα με τις ευνοϊκές και τις δυσμενείς τους ρυθμίσεις και στο τέλος θα εφαρμοστεί εκείνος ο νόμος που παράγει τα ευμενέστερα για τον κατηγορούμενο αποτελέσματα.Η προσφατη νομολογία του ΑΠ έχει ασχοληθεί συχνά, εξαιτίας του πληθωρισμού που εμφανίζει η νομοθετική δραστηριότητα στη χώρα μας με το ζήτημα της αναδρομικής εφαρμογής του επιεικέστερου νόμου και την ορθή εφαρμογή και ερμηνεία της σχετικής αρχής, συγκρίνοντας τις διατάξεις του Ν 4139/2013 με τις αντίστοιχες του Ν. 3459/2006.Κατά πάγια νομολογιακή θέση, η νέα διάταξη του άρθρου 20 Ν. 4139/2013 είναι επιεικέστερη σε σχέση με την αντίστοιχη του Ν. 3459/2006 καθώς προβλέπει μικρότερο πλαίσιο στερητικής της ελευθερίας ποινής Τα ζητήματα διαχρονικού δικαίου που γεννώνται σχετικά με το άρθρο 23 παρ. 2α του Ν 4139/2013 αντιμετώπισε η απόφαση 1/2015 της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου. Επρόκειτο για μια υπόθεση διακίνησης μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών, και η απόφαση της Ολομέλειας απέρριψε την αίτηση αναίρεσης των κατηγορουμένων με τα εξής επιχειρήματα: το άρθρο 23 παρ. 2 του Ν 4139/2013 προβλέπει μεν αυστηρότερη χρηματική ποινή, αλλά εισάγει ευνοϊκότερη για τον κατηγορούμενο προϋπόθεση, πρέπει να συντρέχει, πέρα από την επιβαρυντική περίσταση της κατ΄επάγγελμα διακίνησης ναρκωτικών επίσης ένα προσδοκώμενο όφελος που να υπερβαίνει τις 75.000 ευρώ, ρύθμιση που είναι ευμενέστερη για τον κατηγορούμενο Επιπλέον, ως προς το προσδοκώμενο όφελος τονίστηκε ότι αποτελεί διευκρίνιση προϋπόθεσης και όχι πρόσθετο στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος του άρθρου 23 παρ. 2 Ν. 4139/2013.Αυτή είναι η κυρίαρχη τάση στη νομολογία . Η θέση αυτή συνάντησε τη δικαιολογημένη κριτική από πλευράς θεωρίας. Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι κατά την κατάστρωση του δικανικού συλλογισμού όταν τίθενται ζητήματα διαχρονικού δικαίου εφαρμοστέος θα πρέπει να κηρύσσεται ο νόμος που παράγει τα ευμενέστερα για τον κατηγορούμενο αποτελέσματα
description: In this context of the present dissertation is examined the application of the principles of the intertemporal law on Greek legislation about drug offences. In particular, after, the foundations of the principles of the retroactive application of the criminal law that is more tolerant than the law that was applicable before, are analyzed and as well is analyzed the meaning of the tolerant criminal law we try to compare the basic articles of the Act 4139/2013 and the Act 3459/2006 as to adjudge which article of the above Acts must prevail as more tolerant for the person that was held guilty of any criminal offence, in certain cases In the field of criminal law, the law conflict in time is posed often because Greek legislation is changed commonly. The intertemporal law gains importance in the field of criminal law because of the application of two principles, the prohibition of the imposition of the heavier penalty to the person that was found guilty, than the one that was applicable at the time that the criminal offence was committed , which has constitutional foundation on Greek Constitution, article 7 and the dictation of application of the most tolerant Act of all the Acts that have been applied from the time that the criminal offence was committed till the time of the irrevocable judgment , that is based on the article 2 of the Greek penal code. From the statement of the article 2 of the penal code we conclude, first of all, that the tolerant of an act will be judged in the particular criminal case , thus in concreto and not in abstracto . and that the acts that are called to be applied in a certain case shall be compared as alls with the tolerant and not tolerant articles and in the end shall be applied that law that produces the more favorable results for the person that was found guilty The recent case law of the Greek Supreme Court has been occupied often, because of the plurality of the legislation in our country by the issue of the application of most tolerant Act and the right application and interpretation of the above principle , comparing the articles of the Act 4139/2013 and the Act 3459/2006 According to the case law of the Greek Supreme Court, the new article 20 of the Act 4139/2013 is more tolerant than the equivalent article of the previous Act 3459/2006 because the new article imposes minor prison sentence The legal decision 1/2015 of the Greek Supreme Court has dealt with the issues of intertempral law that have been bear by the application of the article 23 of Act 4139/2013 . It was a case of transport of large amount of drugs and the Supreme Court has rejected the appeal of the applicants based on the following arguments, the article 23 of Act 4139/2013 imposes minor money penalty but requires the expectation of profit to be over 75.000 euro of this criminal offence, the transportation of drugs, that is more favourable for the person that was held guilty. Moreover the decision has enhanced that the expectation of profit to be over 75.000 euro, is a clarification of the condition and not additional element of the constituent elements of the offence of article 23 Act 4139/2013. That is the major tendency of decisions in case law of the Supreme Court But these arguments have been criticized by the theoretical of criminal law. In conclusion we may say that, when a decision of a criminal case is going to be held on criminal law when the intertemporal law is posed, the article that is going to be applied in that case, is the certain, that produces the more favourable results for the person that is held guilty
description: Σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας Κύπρου