Ο έρωτας στο Συμπόσιο του Πλάτωνα και τη Λυρική ποίηση της Σαπφώς
Creators: name: Κιουρτίδου, Βασιλική Χρήστου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Έρωτας
Σαπφώ
Πλάτων
Eros
Sappho
Plato

description: Το έργο που μελετάται στην παρουσία εργασία είναι το πλατωνικό Συμπόσιο αλλά και η Λυρική ποίηση της Σαπφώς. Το Συμπόσιο του Πλάτωνα πραγματεύεται το θέμα του έρωτα μεταξύ των ανθρώπων. Την εποχή εκείνη ήταν διαδεδομένη η έντονη φιλία που προέκυπτε από τις σχέσεις μεταξύ ενός δασκάλου και ενός μαθητή. Παρόλο που ο Πλάτωνας δεν την ενέκρινε, αναφέρεται σε αυτήν για να επεξηγήσει τη βαθιά σημασία που είχε ο έρωτας ο οποίος ήταν ηθικός αλλά και με κάποιο τρόπο συνδεδεμένος με τις αρετές και την ευδαιμονία. Στο Συμπόσιο γίνεται μία κατά σειρά ομιλία από τους παρευρισκόμενους, που ξεκινά από τον Φαίδρο και τον Παυσανία, έπειτα από τον Ερυξίμαχο και τον Αριστοφάνη και τέλος έρχονται εκείνες του Αγάθων και του Σωκράτη. Αφού ολοκληρωθεί η ομιλία του καθενός γίνεται η εμφάνιση του Αλκιβιάδη, που ενσαρκώνει με τα επαινετικά λόγια του τον έρωτα αλλά και τον Σωκράτη. Ο καθένας με τη σειρά του δίνει ένα εγκώμιο για τον έρωτα αλλά στην πορεία της ανάλυσης γίνεται φανερό ότι ο ένας συμπληρώνει τον επόμενο ή και αναιρεί τον προηγούμενο, μέχρι τη στιγμή που θα έρθει η σειρά του Σωκράτη να επαινέσει τον έρωτα και να εξηγήσει ποιά είναι η πραγματική φύση του. Ο έρωτας έχει κάτι το θεϊκό διότι γεννήθηκε από τον Πόρο και την Πενία και βαδίζει πάντα με τη θεά της ομορφιάς. Μέσα από την ανηφορική και δύσκολη για τους περισσότερους πορεία προς το ιδανικό, ο έρωτας αποκτά καίρια σημασία για αυτή την ανάβαση αρκεί να διαθέτει πνευματικά αγαθά και να μην προσκολλάται στις σαρκικές απολαύσεις. Ο Πλάτων θεώρησε τον έρωτα ως κάτι ενδιάμεσο μεταξύ θνητότητας και αθανασίας, γνώσης και αμάθειας αλλά ο ουσιαστικός σκοπός είναι να φτάσει κανείς στην αθανασία. Τον αποκαλεί δαίμων διότι βρίσκεται μεταξύ σοφίας και άγνοιας και έχει μια ροπή προς τη φιλοσοφία, όπως και η ίδια η επιστήμη άλλωστε. Το νόημα του έρωτα λοιπόν ερευνούνταν τότε από τους φιλοσόφους αλλά συναντάται και πολύ νωρίτερα στη λυρική ποίηση. Στην αρχαϊκή λυρική ποίηση υπήρχαν πολλοί εκφραστές που μέσω των ποιημάτων τους προσπάθησαν να αποδώσουν την έννοια που έχει ο έρωτας στις ζωές τους. Ιδιαίτερη απήχηση έβρισκαν τα ποιήματα της Σαπφώς, που μέσα από αυτά υμνούσε την θεά Αφροδίτη και συνάμα τον έρωτα. Βασικά χαρακτηριστικά της ήταν η μεγάλη εκφραστικότητα των μέσων, το γλαφυρό της ύφος και η απλότητα των λέξεων που χρησιμοποιούσε για να εκφράσει τα συναισθήματα της. Συνήθως η στέρηση ενός προσώπου την έστρεφαν προς της αναζήτηση βοήθειας από την θεά, αλλά και η αναμονή της για αυτή την πλήρωση που προσδοκούσε, την μεταμόρφωναν σε ένα πρόσωπο με ανώτερη φιλοσοφική σκέψη, που έδιναν νόημα στον πνευματικό έρωτα. Τα συναισθήματα που την κυρίευαν, γέμιζαν την καρδιά της με δυνατά λόγια που επαινούσαν τον έρωτα ως το πιο σημαντικό στοιχείο της ζωής σε σημείο να αναζητά μέχρι και τον θάνατο αν δεν είναι κυριευμένη από αυτόν τον μαγικό δαίμονα. Συμπεραίνεται ότι τα έργα τους έχουν δώσει μια νέα σκοπιά πάνω στο ζήτημα του έρωτος και μια χροιά που εξυψώνει την ψυχή του ανθρώπου, όταν βρίσκεται υπό την επιρροή του ερωτικού συναισθήματος
description: Eros is studied in this postgraduate dissertation through the Platonic Symposium and the Lyric Poetry of Sappho. Plato's Symposium deals with the subject of eros between people. The strong friendship that resulted from the relationship between a teacher and a student was widespread at that time. Although Plato did not approve of it, he refers to it to explain the profound significance of eros which was moral, but also in some way connected with virtues and eudemonia. At the Symposium, there is a series of speeches by the attendees, starting with Phaedrus and Pausanias, followed by Eryximachos and Aristophanes, and finally those of Agathon and Socrates. After the speech by everyone present, the appearance of Alcibiades takes place, who embodies with his praiseworthy words eros and Socrates. Everyone in turn praises love but in the course of the discussion it becomes obvious that one completes the next or even undoes the previous one, until the time comes for Socrates to praise eros and explain what it is in its true nature. Eros has something divine because it was born from Poros and Penia and always walks with the goddess of beauty. Through this uphill and difficult, for most people, path to the ideal, eros acquires crucial importance for this ascent as long as is spiritual and does not satisfy only carnal pleasures. Plato considered eros as something in between mortality and immortality, knowledge and ignorance but the essential purpose is to reach immortality. He calls him a demon because he is between wisdom and ignorance and has a penchant for philosophy, as does episteme.The meaning of eros was studied by philosophers but it was also found, much earlier, in lyric poetry. In archaic lyric poetry there were many exponents who through their poems tried to convey the meaning of eros in their lives. Particularly popular were the poems of Sappho, through which she praised her beloved goddess Aphrodite and at the same time eros. Her main characteristics were the great expressiveness of the media, her elegant style and the simplicity of the words she used to express her feelings. Usually the deprivation of a person turned her to seeking help from the goddess, but also her waiting for this fulfillment that she expected, transformed her into a person with a higher philosophical thought, which gave meaning to spiritual eros. The emotions that possessed her filled her heart with strong words that praised eros as the most important element of life to the point that she seeks even death if she is not possessed by this magical demon. In other words, it is concluded that their works have given a new perspective on the issue of eros and a tone that elevates the human soul, when it is under the influence of erotic emotion