Σχέση συλλογικής σύμβασης εργασίας και διαιτητικής απόφασης:
Creators: name: Πασιαλή, Ελένη Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: συλλογική σύμβαση εργασίας
διαιτητική απόφαση
ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις
collective labour contract
arbitration award
free collective negotiations

description: Αφετηρία της παρούσας μελέτης αποτέλεσε ο προβληματισμός που έχει αναπτυχθεί σε θεωρία και νομολογία γύρω από το άρθρο 16 παρ. 3 του ν. 1876/1990 και ο οποίος εδράζεται στη δυνατότητα ή μη πλήρους εξομοίωσης της δ.α. με τη σ.σ.ε.. Ένα πρώτο ζήτημα που απασχόλησε θεωρία και νομολογία αναφορικά με το σύστημα διαιτησίας του ν. 1876/1990 είναι κατά πόσο οι περιπτώσεις μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία αντιτίθενται στο Σ και τις ΔΣΕ υπ’ αριθμό 98/1949 και 154/1981. Η όλη επιστημονική διαμάχη ξεκίνησε υπό τον προϊσχύσαντα ν. 3239/1955, απασχόλησε μέχρι και τη ΔΟΕ το 2003 για να αντιμετωπιστεί το 2004 από την ολομέλεια του ΑΠ, ο οποίος, με την υπ’ αριθμό 25/2004 απόφασή του, έκρινε ότι δεν υπάρχει θέμα αντισυνταγματικότητας ή αντίθεσης στις ΔΣΕ υπ’ αριθμό 98 και 154. Περαιτέρω, αμφισβητήθηκε η νομική φύση της δ.α. και κατ’ επέκταση ο δικαστικός της έλεγχος. Επικράτησε σε θεωρία και νομολογία η άποψη ότι πρόκειται για αυτόνομη ιδιωτική πράξη που θέτει κανόνες δικαίου και από την αμφισβήτησή της γεννώνται ιδιωτικές διαφορές που υπάγονται στα τακτικά πολιτικά δικαστήρια. Η αντίθετη άποψη υποστηρίζει το διοικητικό χαρακτήρα της δ.α. και την προσβολή της με αίτηση ακύρωσης ενώπιον του Σ.τ.Ε. Εν συνεχεία, εκφράσθηκαν αντιρρήσεις αναφορικά με το δυνατό περιεχόμενο μιας δ.α., από τις οποίες εμφανίζονται εντονότερες αυτές που βάλλουν κατά του ενοχικού μέρους, ενώ ως προς τη δυνατότητα της δ.α. να ρυθμίζει κανονιστικούς όρους οι αντιρρήσεις είναι περιορισμένες. Αναφορικά με την ερμηνεία μιας σ.σ.ε. ή μιας δ.α. με νέα δ.α. εκφράστηκε η άποψη ότι δεν είναι αυτονόητη, αφού ο νομοθέτης προσέβλεψε σε αυθεντική ερμηνεία που γίνεται από τους κοινωνικούς εταίρους. Εν προκειμένω, η μελέτη υποστηρίζει την άποψη ότι είναι δυνατή η ερμηνεία μιας σ.σ.ε. ή μιας δ.α. με νέα δ.α., εφόσον τα μέρη εντοπίζουν ασαφείς όρους και ξεκινούν διαπραγματεύσεις προς κατάρτιση ερμηνευτικής σ.σ.ε., πλην όμως αυτές αποβαίνουν άκαρπες με αποτέλεσμα η διαφορά να οδηγείται στη διαιτησία. Ένα άλλο μείζον θέμα που απασχόλησε θεωρία και νομολογία είναι αυτό της αναδρομικότητας της δ.α. πέραν του χρονικού σημείου που τίθεται στο άρθρο 16 παρ. 3 κατ’ απόκλιση των ρυθμίσεων που ισχύουν για τη σ.σ.ε. (άρθρο 9 παρ. 2, 3) είτε κατόπιν σχετικής συμφωνίας των μερών είτε από το διαιτητή ελλείψει σχετικής συμφωνίας. Το ζήτημα επιλύθηκε από τον ΑΠ με την υπ’ αριθμό 223/2001 απόφασή του με την οποία αναγνώρισε τόσο στα ίδια τα μέρη όσο και στο διαιτητή το δικαίωμα να θέτουν χρονικό σημείο έναρξης της δ.α απώτερο από αυτό που προβλέπει το άρθρο 16 παρ. 3 του ν. 1876/1990. Τέλος, αναφορικά με τα θέματα του τύπου, των διατυπώσεων δημοσιότητας, των ειδών, της ειδικής ικανότητας και αρμοδιότητας προσφυγής στη διαιτησία, τη δέσμευση και την επέκταση αυτής και τη συρροή της δ.α. τόσο με άλλη δ.α. ή σ.σ.ε. όσο και με άλλες πηγές του Εργατικού Δικαίου, δεν έχουν εκφρασθεί αμφισβητήσεις που χρήζουν αναφοράς. Ισχύει, λοιπόν, ως προς τα ανωτέρω ζητήματα ό,τι ισχύει επί σ.σ.ε..
description: This study is motivated by the concern that has developed in theory and jurisprudence surrounding Article 16 paragraph 3 of Law 1876/1990 and which focuses on the possibility of complete equation of an arbitration award with a collective labour contract. A first issue that was dealt with by theory and jurisprudence regarding the arbitration system of Law 1876/1990 is whether the cases of unilateral recourse to arbitration are opposed to the Constitution and to the International Labour Conventions under numbers 98/1949 and 154/1981. The whole scientific controversy started under the old Law 3239/1955, it was faced even by the International Labour Organization in 2003 and it was finally resolved in 2004 by the full Supreme Court, which, with its decision under number 25/2004, judged that there is no opposition to the Constitution or to the International Labour Conventions under numbers 98 and 154. Further, there were disputes about the legal nature of an arbitration award and consequently the competent court to judge. The view prevailed in theory and jurisprudence is that an arbitration award constitutes an independent private legal act, which lays down rules and when it is argued, it brings about private disputes that are judged by the ordinary civil courts. The opposite view is in favour of the administrative nature of the arbitration award and it further supports that the competent court to judge is the Council of State after an application for annulment. Then, there were objections regarding the possible content of an arbitration award of which appear more pronounced those arguing about contractual terms and as to whether the arbitration award contains regulatory terms, objections are limited. Regarding the interpretation of a collective labour contract or an arbitration award with a new arbitration award, it has been expressed that it is not obvious, since the legislator sought an authentic interpretation made by the social partners. In this case, the study supports the view that the interpretation of a collective labour contract or an arbitration award with a new arbitration award is possible, when the parties identify ambiguous terms and begin negotiations to develop an interpretative collective labour contract, but negotiations prove to be ineffective so the dispute is submitted to arbitration. Another major matter that divide theory and jurisprudence is that of an arbitration award’s retroactivity. Spesifically, it is argued if it is possible for an arbitration award to come into force earlier than the time appointed in Article 16 paragraph 3 after a specific agreement of the parties and in case that such an agreement is absent if the arbitrator has the right to do so. This issue was resolved by the Supreme Court which under its decision No 223/2001 recognized the possibility mentioned above both within the parties and the arbitrator. Finally, there have not been expressed doubts about the form, the publicity formalities or the types of the arbitration awards, the specific capability and competence of social partners to refer a dispute to arbitration, the number of employers and employees who are obliged by an arbitration award or about which rule of Labour Law is finally applied to a labour relationship, to which more than one rule are applicable. Consequently, the provisions referring to collective labour contracts are unquestionably applicable to the matters mentioned above.