Retinal Displacement Following Primary Rhegmatogenous Retinal Detachment Repair: Scleral Buckling versus Pars Plana Vitrectomy: A Prospective Non-randomised Study
Creators: name: Διάφας, Αστέριος Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Αποκόλληση αμφιβληστροειδούς
Μέθοδος με χρήση σκληρικού μοσχεύματος
Υαλοειδεκτομή
Rhegmatogenous retinal detachment
Scleral buckling
Pars plana vitrectomy

description: The present thesis aimed to investigate and compare the retinal displacement and the metamorphopsia in patients with primary rhegmatogenous retinal detachment treated with pars plana vitrectomy or scleral buckling. This prospective non-randomized interventional study lasted one and a half years and recruited 107 patients who underwent successful retinal reattachment surgery. The vessel printing on the fundus autofluorescence photos and the M-chart were used to evaluate the retinal displacement and the metamorphopsia, respectively. We also assessed the vision-related quality of life using the 25-item visual function questionnaire, the postoperative visual acuity, and the optical coherence tomographic findings. We found that the proportion of eyes with retinal displacement at six months postoperatively was significantly lower in the scleral buckling group than in the pars plana vitrectomy group. The postoperative vertical and horizontal metamorphopsia were significantly less in the scleral buckling group. We also found no significant difference between the two study groups regarding vision-related quality of life and visual acuity. Thus, we concluded that although the surgical procedure does not affect the quality of life, and none of them is superior in terms of postoperative visual acuity improvement, scleral buckling offered improved both anatomical outcomes with less retinal displacement and functional outcomes with less metamorphopsia.
description: Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η διερεύνηση και σύγκριση της μετατόπισης του αμφιβληστροειδούς και της μεταμορφοψίας σε ασθενείς με πρωτοπαθή ρηγματογενή αποκόλληση αμφιβληστροειδούς που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση με τη μέθοδο του σκληρικού μοσχεύματος ή της υαλοειδεκτομής. Ήταν μια προοπτική μη τυχαιοποιημένη παρεμβατική μελέτη που διήρκεσε ενάμιση χρόνο και περιλάμβανε 107 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε επιτυχή χειρουργική επέμβαση αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς. Το αποτύπωμα των αγγείων στις φωτογραφίες αυτοφθορισμού και το διάγραμμα «Μ» χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση της μετατόπισης του αμφιβληστροειδούς και της μεταμορφοψίας, αντίστοιχα. Αξιολογήσαμε επίσης την ποιότητα ζωής που σχετίζεται με την όραση χρησιμοποιώντας το ερωτηματολόγιο οπτικής λειτουργίας 25 σημείων, τη μετεγχειρητική οπτική οξύτητα και τα ευρήματα οπτικής τομογραφίας συνοχής. Η μελέτη αυτή βρήκε ότι το ποσοστό των ματιών με μετατόπιση αμφιβληστροειδούς στους έξι μήνες μετεγχειρητικά ήταν σημαντικά χαμηλότερο στην ομάδα τους σκληρικού μοσχεύματος σε σύγκριση με την ομάδα της υαλοειδεκτομής. Η μετεγχειρητική κατακόρυφη και οριζόντια μεταμορφοψία ήταν επίσης σημαντικά μικρότερη στην ομάδα του σκληρικού μοσχεύματος. Διαπιστώσαμε ακόμη ότι δεν υπήρχε σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων μελέτης όσον αφορά την ποιότητα ζωής που σχετίζεται με την όραση και την οπτική οξύτητα. Καταλήξαμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι παρόλο που η χειρουργική επέμβαση δεν επηρεάζει την ποιότητα ζωής και καμία από αυτές δεν είναι ανώτερη όσον αφορά τη μετεγχειρητική βελτίωση της οπτικής οξύτητας, η μέθοδος με τη χρήση του σκληρικού μοσχεύματος προσέφερε βελτιωμένα ανατομικά αποτελέσματα με λιγότερη μετατόπιση του αμφιβληστροειδούς και λειτουργικά αποτελέσματα με λιγότερη μεταμορφοψία.