Διαφορές στον κινητικό έλεγχο των πελματιαίων καμπτήρων σε μέγιστες ισομετρικές προσπάθειες σε προπονημένους και απροπόνητους
Creators: name: Αρβανιτίδου, Έλλη Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Κίνηση-στόχος
Παραμόρφωση Αχιλλείου τένοντα
Ποδοκνημική άρθρωση
Goal-directed movement
Achilles tendon strain
Ankle joint

description: Η παρούσα μελέτη είχε ως στόχο να διερευνήσει τις διαφορές στον κινητικό έλεγχο των πελματιαίων καμπτήρων μυών κατά τη διάρκεια μέγιστων ισομετρικών προσπαθειών μεταξύ προπονημένων και μη προπονημένων ατόμων, αξιολογώντας τους βασικούς παράγοντες που συμβάλλουν στις διαφορές στον κινητικό έλεγχο. Συμμετείχαν είκοσι τέσσερις υγιείς ενήλικες άνδρες εθελοντές ηλικίας, οι οποίοι κατηγοριοποιήθηκαν σε δύο ομάδες με βάση την προπονητική τους κατάσταση: προπονημένοι (n=12) (22±2,9 ετών) και μη προπονημένοι (n=12) (22,7±2,3 ετών). Στην ομάδα των προπονημένων εντάχθηκαν τα άτομα που έκαναν προπόνηση δύναμης για τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα για περισσότερο από έξι μήνες. Για κάθε συμμετέχοντα προσδιορίστηκε η μέγιστη εκούσια σύσπαση (ΜΕΣ) των πελματιαίων καμπτήρων, που αποτέλεσε τη βάση για τη δοκιμασία-στόχο, η οποία περιελάμβανε 30 ισομετρικές συσπάσεις στο 80% της ΜΕΣ του συμμετέχοντα. Κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας στόχου είχε ως στόχο να ταιριάζει με τη δύναμη στόχο, αξιολογώντας την επάρκεια του κινητικού ελέγχου. Επιπλέον, η απεικόνιση με υπερήχους χρησιμοποιήθηκε για να εξεταστούν οι επιδράσεις του περιφερικού συστήματος στον κινητικό έλεγχο κατά τη διάρκεια της δοκιμής.Η ανάλυση αποκάλυψε αξιοσημείωτες διαφορές μεταξύ προπονημένων και μη προπονημένων ατόμων σε διάφορες πτυχές του κινητικού ελέγχου. Τα προπονημένα άτομα παρουσίασαν στατιστικά σημαντικά υψηλότερη τυπική απόκλιση του ρυθμού ανάπτυξης δύναμης (Rate of force Development-RFD) σε σύγκριση με τα μη προπονημένα άτομα, ενδεικτικό της μεγαλύτερης μεταβλητότητας στην παραγωγή δύναμης. Επιπλέον, τα προπονημένα άτομα επέδειξαν μικρότερο χρόνο για τη μέγιστη δύναμη σε επιτυχείς προσπάθειες, αναδεικνύοντας την ανώτερη νευρομυϊκή αποτελεσματικότητα και τον συντονισμό που αποκτήθηκαν μέσω της προπόνησης. Ενώ δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά στο συνολικό ρυθμό ανάπτυξης δύναμης μεταξύ των ομάδων, και οι δύο παρουσίασαν σημαντικές τιμές RFD, υπογραμμίζοντας την ικανότητα για ταχεία παραγωγή δύναμης και στις δύο ομάδες. Επιπλέον, το σφάλμα δύναμης δεν διέφερε σημαντικά μεταξύ προπονημένων και μη προπονημένων ατόμων, υποδηλώνοντας συγκρίσιμα επίπεδα κινητικού ελέγχου και ακρίβειας κατά τη διάρκεια μέγιστων ισομετρικών συστολών. Επιπλέον, βρέθηκε μέτρια αρνητική συσχέτιση, από την ανάλυση συντελεστή συσχέτισης Pearson, στο Strain πριν και μετά με το RFD στις μέγιστες επιτυχημένες προσπάθειες και στο Strain μετά με το RFD στις επιτυχημένες προσπάθειες και στα δύο γκρουπ. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η προπονητική κατάσταση επηρεάζει σημαντικά διάφορες πτυχές του κινητικού ελέγχου, συμπεριλαμβανομένης της μεταβλητότητας του RFD και του χρόνου μέχρι τη μέγιστη δύναμη. Τα προπονημένα άτομα παρουσιάζουν ανώτερη νευρομυϊκή προσαρμοστικότητα και αποτελεσματικότητα, που πιθανώς αποδίδεται στη συνεπή προπόνηση δύναμης. Ωστόσο, τόσο τα προπονημένα όσο και τα μη προπονημένα άτομα επιδεικνύουν συγκρίσιμες ικανότητες στην παραγωγή δύναμης και την ακρίβεια κατά τη διάρκεια μέγιστων προσπαθειών, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα απόκτησης κινητικών δεξιοτήτων σε διαφορετικούς πληθυσμούς. Αυτές οι γνώσεις συμβάλλουν στη βαθύτερη κατανόηση των νευρομυϊκών προσαρμογών σε προπονητικά ερεθίσματα και υπογραμμίζουν τη σημασία των προσαρμοσμένων προπονητικών προσεγγίσεων για τη βελτιστοποίηση της κινητικής απόδοσης και την ελαχιστοποίηση των κινδύνων τραυματισμού.
description: This study aimed to investigate the disparities in motor control of plantar flexor muscles during maximal isometric efforts between trained and untrained individuals, elucidating key factors contributing to motor control differences. Twenty-four healthy adult male volunteers participated, categorized into two groups based on their training status: trained (n=12) (22±2,9 yr) and untrained (n=12) (22,7±2,3 yr). Maximum Voluntary Contraction (MVC) was determined for each participant, serving as a basis for the target test, comprising 30 isometric contractions at 80% of the participant's MVC. The trajectory of applied force during the target test was aimed to match the target force, assessing motor control proficiency. Additionally, ultrasound imaging was utilized to examine peripheral system influences on motor control during the test. The analysis revealed noteworthy differences between trained and untrained subjects in several aspects of motor control. Trained individuals exhibited a significantly higher standard deviation of the Rate of Force Development (RFD) compared to untrained subjects, indicative of greater variability in force generation. Additionally, trained subjects demonstrated shorter time to peak force in successful attempts, highlighting superior neuromuscular efficiency and coordination acquired through training. While no significant difference was observed in the overall rate of force development between groups, both exhibited substantial RFD values, underscoring the capacity for rapid force production across both cohorts. Furthermore, force error did not significantly differ between trained and untrained subjects, suggesting comparable levels of motor control and accuracy during maximal isometric contractions. Additionally, a moderate negative correlation was found, from the Pearson correlation coefficient analysis, between Strain before and after with RFD in the maximal successful attempts and between Strain after with RFD in the successful attempts in both groups. The findings suggest that training status significantly influences various aspects of motor control, including RFD variability and time to peak force. Trained individuals exhibit superior neuromuscular adaptability and efficiency, likely attributed to consistent strength training. However, both trained and untrained subjects demonstrate comparable abilities in force generation and accuracy during maximal efforts, highlighting the potential for motor skill acquisition across diverse populations. These insights contribute to a deeper understanding of neuromuscular adaptations to training stimuli and underscore the importance of tailored training approaches for optimizing motor performance and minimizing injury risks. Further research in this domain is warranted to elucidate the underlying mechanisms and inform evidence-based interventions for enhancing human movement capabilities.