Στωική αιτιότητα: Ειμαρμένη και ηθική υπευθυνότητα
Creators: name: Γεωργιάδου, Ραφαέλα-Μαρία Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Στωική αιτιότητα
Ειμαρμένη
Υπευθυνότητα
Stoic causality
Fate
Responsibility

description: Ο σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να παρουσιάσει τη συνύπαρξη της ειμαρμένης με την ηθική υπευθυνότητα μέσα στη στωική αιτιοκρατική σκέψη, και αυτό να γίνει με μια κειμενοκεντρική προσέγγιση. Στο πρώτο κεφάλαιο, αναλύουμε την έννοια του αιτίου. Συνεχίζει με μια προσπάθεια να προσδιοριστεί ο ντετερμινισμός του Χρύσιπ-που, και εδώ σημαντικές είναι οι απόψεις της Bobzien, του Salles και του Sharples. Ξεχωρίζει την αρχή ότι «τα πάντα γίνονται σύμφωνα με την ειμαρμένη». Ολοκληρώνεται με τα δύο βασικά επιχειρήματα, που μετέρχεται ο Χρύσιππος, για να αποδείξει τη στωική αιτιοκρατία, το πρώτο βασίζεται στην αρχή της Διτιμίας και το δεύτερο στην ύπαρξη της μαντικής. Το δεύτερο κεφάλαιο αφορμάται από τη συζήτηση για το ενδεχόμενον και τα τέσσερα χρυσίππεια αξιώματα (πιθανό, απίθανο, αναγκαίο, μη αναγκαίο). Σχολιάζει την αμφιλεγόμενη σημασία της Ανάγκης και στέκεται στη συσχέτιση της μαντικής με την αιτιότητα. Το τρίτο κεφάλαιο ασχολείται με το επιχείρημα του αργού λόγου, δηλαδή την πολεμική ότι ο ντετερμινισμός οδηγεί στη νωθρότητα και στην αδράνεια, καθώς ισχυρίζεται ότι η αρχή της ειμαρμένης αποτρέπει το άτομο από οποιαδήποτε προσπάθεια. Διερευνάται η ορθότητα του συλλογισμού και ακολουθεί η απάντηση του Χρύσιππου με τη διατύπωση της θεωρίας των συνειμαρμένων. Το τέταρτο κεφάλαιο εξετάζει το πολέμιο επιχείρημα για το ασυμβίβαστο του στωικού ντετερμινισμού και της ηθικής υπευθυνότητας, δηλαδή ότι η ηθική ανάληψη των ευθυνών καταστρέφεται από την ειμαρμένη. Ο Χρύσιππος απαντά με τη διάκριση των αιτίων και διευκρινίζει τι εννοούν οι Στωικοί με την αιτιότητα. Κάνει χρήση μιας αναλογίας, του κυλίνδρου και του κώνου για να δείξει την αντιστοίχιση των αιτίων τόσο στη φύση όσο και στην ανθρώπινη πράξη. Το πέμπτο και τελευταίο κεφάλαιο πραγματεύεται τη στωική ελευθερία και το πρόβλημα του κακού. Γίνεται αναφορά στη σημασία της ελευθερίας πριν τους Στωικούς, και αναλύεται έπειτα ως στωική έννοια με έμφαση στην επικτήτεια παράδοση. Σκιαγραφείται το δίπολο ελευθερία και ειμαρμένη. Στη συνέχεια, γίνεται μια σύντομη αναφορά στην αναλογία του σκύλου με το κάρο. Και ολοκληρώνεται με το πρόβλημα που προκύπτει, όταν συνυπάρχει το κακό με την τελειότητα της πανθεϊστικής φύσης ή την θεία πρόνοια
description: The aim of the present Thesis is to illustrate the coexistence of Fate with moral responsibility into stoic deterministic thought, as we can perceive it through the ancient texts. In the first chapter, we analyse the definition of causation and It continues with an attempt to specify the determinism of Chrysippus, and the views of Bobzien, Salles and Sharples are important here. It stands out the principle that "everything happens in accordance with fate". It concludes with the two main arguments, that Chrysippus uses, to prove Stoic determinism, the first is based on the principle of Bivalence and the second on the existence of divination. The second chapter deals with the discussion of the contingency and the four modal accounts (possible, impossible, necessary, non-necessary). Furthermore, it comments on the controversial meaning of Necessity and stands on the relation of predicting the future to causality. The third chapter deals with the Idle argument, that is, the polemic that determinism leads to laziness and inertia, as he claims that the principle of Fate discourages the individual from any effort. The correctness of thinking is investigated and it follows Chrysippus' answer with the formulation of the concept of co-fatedness. The fourth chapter examines the controversial argument about the incompatibility of stoic determinism and moral responsibility, namely that moral responsibility is destroyed by Fate. Chrysippus responds by dividing the causes and clarifying what the Stoics mean by causation. It uses a ratio, the cylinder and the cone to show the causality of both nature and human action. The fifth and final chapter discusses the stoic freedom and the problem of evil. Reference is made to the importance of freedom before the Stoics, and is then analysed as a Stoic concept with an emphasis on Epictetus' corpus. The dipole freedom is outlined. A brief reference is then made to the simile of the dog and the cart. And it ends with the problem that arises, when evil coexists with the perfection of the pantheistic nature or divine providence