Αυτομοσχεύματα στην οδοντιατρική: πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα, ενδείξεις, αντενδείξεις και χρήση τους στην εμφυτευματολογία
Creators: name: Συντάκη-Τσατσανιά, Ολγα Θωμά
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: αυτομοσχεύματα
εμφυτεύματα
οστική αναγέννηση
autografts
implants
bone regeneration

description: Τα οστικά αυτομοσχεύματα είναι μοσχεύματα που προέρχονται από τον ίδιο οργανισμό στον οποίο θα τοποθετηθούν. Η οστεογεννητική, οστεοεπαγωγική και οστεοκαθηδηγητική τους δράση τα καθιστά την “χρυσή σταθερά” για την κάθετη ή/και οριζόντια οστική αναγέννηση ατροφικών φατνιακών ακρολοφιών αλλά και την πλήρωση οστικών ελλειμμάτων των γνάθων προκειμένου να τοποθετηθούν σε αυτές ενδοστικά εμφυτεύματα τιτανίου με σκοπό την προσθετική αποκατάσταση μερικά ή ολικά νωδών ασθενών. Μπορούν να προέλθουν από εξωστοματικές (κρανίο, λαγόνια ακρολοφία, κνήμη) αλλά και ενδοστοματικές (γενειακή σύμφυση, κλάδος και σώμα της κάτω γνάθου, κορωνοειδής απόφυση κ.α) πηγές. Η χρήση των εξωστοματικών οστικών μοσχευμάτων τείνει πλέον να περιοριστεί μόνο στις περιπτώσεις όπου απαιτούνται εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες οστού (αμφίπλευρα ελλείμματα, ολική νωδότητα), εξαιτίας της απαίτησης δεύτερης χειρουργικής επέμβασης, γενικής αναισθησίας, εξειδικευμένης ομάδας χειρουργών αλλά και λόγω της μετεγχειρητικής ταλαιπωρίας του ασθενή και των επιπλοκών που μπορεί να προκύψουν. Από τις ενδοστοματικές πηγές λήψης η γενειακή σύμφυση και ο κλάδος της κάτω γνάθου αποτελούν τις πλεονεκτικότερες θέσεις εξαιτίας της συμπαγούς κυρίως σύστασής τους που συνοδεύεται από μικρό βαθμό απορρόφησης και προσδίδει στα εμφυτεύματα αρχική σταθερότητα. Από τις δύο παραπάνω θέσεις ο κλάδος της κάτω γνάθου φαίνεται να υπερτερεί εξαιτίας της ευκολότερης πρόσβασης, του μεγαλύτερου βάθους αναισθησίας με μικρότερη ποσότητα φαρμάκων, της μικρότερης τομής και μικρότερου κινδύνου αλλαγής της μορφολογίας του προσώπου. Το περιορισμένο εύρος του όμως είναι ένα μειονέκτημα και για αυτό η αμέσως επόμενη πλεονεκτική θέση είναι η γενειακή σύμφυση.
description: The autogenous bone grafts come from the same organism in whom are going to be placed. Their advantages, compared to all the other bone grafts, and especially their osteogenic, osseoinductive and osseoconductive properties make them the “gold standard” in order to be used for the vertical and horizontal bone augmentation of resorbed jaws or for the bone regeneration of osseous defects. The autologous bone grafts can be harvested from extraoral (calvaria, tibia, iliac crest,) and intraoral (mandibular symphysis, ramus, retromolar region etc) sources. The extraoral bone grafts are used only in the cases that extremely quantities of bone are needed (large bone defects, extremely bone resorption) mostly because of their postsurgical complications. As it comes to intraoral sources the most commonly used are the mandibular symphysis and the ramus because they present less resorption and offer initial stability to the implants. Especially the ramus presents more advantages such as less morbidity, easier access to the region and greater depth of anesthesia with less quantity of medicines. However, there are cases where bone quantity, harvested from the ramus, is not enough, so the option in these cases is the mandibular symphysis.