«Εν Αρχή Ην η Βία»; Σκέψεις για την βία ή αλλιώς «Βίας Εγκώμιον»
Creators: name: Κανλής, Αντώνιος Αθανασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: subject: Βία
subject: Οντολογία
subject: Ανθρωπολογία
subject: Violence
subject: Ontology
subject: Anthropology
subject: FOS: Sociology

description: Ο τίτλος του θέματος της διπλωματικής εργασίας είναι δηλωτικός των προθέσεών μας. Αρχικά θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα περί οντολογικού περιεχομένου της βίας. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι η βία ως τέτοια, αποτελεί εκείνο το προαπαιτούμενο εμφάνισης του όντος; Εάν η βία αποτελεί το συγκροτητικό ιστό της ύπαρξής μας, τότε με μια «σιδερένια αναγκαιότητα» θα περιμένουμε να εμφανίζεται σε κάθε έκφανση της ζωή μας. Η ομολογουμένως αναγνώριση της παρουσίας της, καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας, έρχεται να επιβεβαιώσει την οντολογική της υφή; Η αδιάλειπτη παρουσία της στην ιστορία, αρκεί για να της προσδώσει την κατηγορία του όντος; Η βία εν τέλει είναι ένα ανθρωπολογικό χαρακτηριστικό ή μήπως ``παράγεται`` εντός της ιστορίας ως προϊόν ή παραπροϊόν εάν προτιμάτε των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων των ανθρώπων; Είναι «η Βία η μαμή της ιστορίας»; «Η βία ποια βία»; Η έννοια, ενδύεται πολλές μορφές. Ατομική, συλλογική, κρατική, οικονομική, κοινωνική, ταξική. Τόσες ώστε να μπαίνουμε στον πειρασμό να αναρωτιόμαστε εάν αποτελεί εν τέλει, έννοια. Η καθημερινότητα μας είναι εμποτισμένη ή εάν προτιμάτε αλλιώς, εγκιβωτισμένη στη βία. Οι ηθικές μας αξίες, τα εργαλεία ερμηνείας της πραγματικότητας εντός της οποίας κινούμαστε, ιδεολογικά ή μη, καθορίζονται και επανακαθορίζονται από το ``βιαιόμετρο`` που μετρά πόση βία μπορεί να αντέξει ο πολιτικός, νομικός και κοινωνικός μας πολιτισμός. «Καταδικάζουμε την βία από όπου και εάν αυτή προέρχεται». «Προτάσσουμε βία στη βία που μας επιβάλλεται». Η βία ως φαινόμενο, με τις «τροπές» της όπως θα έλεγε ο Φιλόσοφος. Παλαιά και νέα,`` εσωτερική`` και εξωτερική, «θετική και αρνητική» σκοντάφτουμε συνεχώς μπροστά της, ίσως γιατί βρίσκεται πάντα εκεί, μπροστά μας, ή και πίσω μας. Η βία ως άλλος Ιανός, εκτός από το υποδουλωτικό διαθέτει και απελευθερωτικό πρόσωπο; Πότε και κάτω από ποιες περιστάσεις, δείχνει τα πρόσωπά της, με ποιους όρους, και σε ποιους; Τι σχέση μπορεί να έχει με την εκάστοτε εξουσία, και δύναμη; Στεκόμαστε αμήχανοι εμπρός της, αξιολογώντας την, ενίοτε αξιολογούμε τα αποτελέσματα της εφαρμογής της; Η βία μπορεί να είναι καλή, κακή, δίκαιη, άδικη ή και ιερή ακόμη. Διαβάζοντας κανείς τις άνωθεν γραμμές, θα διαπιστώσει εύκολα ίσως την επαναλαμβανόμενη αναφορά μας στη βία. «Βίας Εγκώμιον» λοιπόν, ή απλά κάτι άλλο;
description: The title of the thesis topic is indicative of our intentions. First, we will attempt to answer the question about the ontological content of violence. Can one argue that violence as such is that precondition for the appearance of being? If violence is the constitutive fabric of our existence, then with an "iron necessity" we would expect it to appear in every aspect of our lives. Does the admitted acknowledgement of its presence, throughout history, come to confirm its ontological texture? Is its uninterrupted presence in history sufficient to confer upon it the category of being? Is violence ultimately an anthropological characteristic or is it ``produced'' within history as a product, or by-product if you prefer, of people's social and productive relations? Is "Violence the midwife of history"? "Violence what violence"? The concept takes many forms. Individual, collective, state, economic, social, class. So many that we are tempted to wonder if it is, after all, a concept. Our everyday life is steeped, or if you prefer, embedded in violence. Our moral values, our tools for interpreting the reality in which we move, ideologically or otherwise, are determined and redefined by the “the measure of violence” and see how much violence our political, legal and social culture can withstand. "We condemn violence wherever it comes from. "We subordinate violence to violence imposed on us". Violence as a phenomenon, with its "tropes" as the Philosopher would say. Old and new, ``internal'' and external, ``positive and negative'' we constantly stumble before it, perhaps because it is always there, in front of us, or even behind us. Does violence as another Janus, besides being enslaving, possess a liberating face? When and under what circumstances, does it show its face, in what terms, and to whom? What relation can it have to the power, and force in question? Do we stand uncomfortably before it, evaluating it, sometimes evaluating the results of its application? Violence can be good, bad, just, unjust, or even sacred. Reading the above lines, one will perhaps easily notice our repeated reference to violence. "Praise of Violence" then, or just something else?
description: Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής. Συνεργαζόμενα Τμήματα, Θεολογίας, Οικονομικών Επιστημών, Αρχιτεκτόνων Μηχανικών