Το Σαμαρειτικό σχίσμα:
Creators: name: Γκεμιτζή, Βασιλική Πέτρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2012
Subjects: Σαμαρειτικό
σχίσμα
Samareitikon
schism

description: Το «Σαμαρειτικό σχίσμα» καλύπτει μία μακρά περίοδο του χρόνου, αφού τα δύο Βασίλεια συνήθιζαν να έχουν συνεχώς εντάσεις. Μετά την πτώση της Σαμάρειας οι Ιουδαίοι προσπάθησαν να τονίσουν τον μονοθεϊσμό στην Ιερουσαλήμ. Η μετέπειτα αιχμαλωσία δεν άλλαξε κάτι σε αυτό με αποτέλεσμα τα ιστορικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης να δεχτούν δευτερονομιστική επεξεργασία. Οπότε το «Σαμαρειτικό σχίσμα» ενισχύθηκε ιδιαίτερα από τη δευτερονομιστική ιστοριογραφία και τον χρονικογράφο, ο οποίος τόνισε το ναό της Ιερουσαλήμ και τη βασιλεία του Δαβίδ. Ωστόσο οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο Βασίλεια δε σταμάτησαν. Αυτό συνέβη μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ, όταν κυριάρχησε το κοινωνικό μοντέλο, που συνδύαζε πίστη στο Νόμο και κοινή εθνική καταγωγή. Έτσι, η ηγεσία της Σαμάρειας απορρίφθηκε από τους Ιουδαίους, ώστε να συμμετάσχουν στο χτίσιμο του ναού, εφ’ όσον θεωρούνταν ως η συνέχεια της αμαρτίας του βόρειου Βασιλείου. Φυσικά το πραγματικό κίνητρο της ηγεσίας της Σαμάρειας ήταν πολιτικό, αφού ήθελε να έχει τον έλεγχο στην κοινότητα της Ιουδαίας. Έτσι, σύναψαν μικτούς γάμους με μέλη της αρχιερατικής οικογένειας της Ιερουσαλήμ. Το δίλλημα, που αντιμετώπισε ο Μανασσής, οδήγησε στο χτίσιμο του ναού στο όρος Γαριζίν. Παρ’ όλ’ αυτά οι σχέσεις ανάμεσα στους Σαμαρείτες και Ιουδαίους δε σταμάτησαν. Σοβαρά προβλήματα ανάμεσά τους προέκυψαν κατά το 2ο αι. π. Χ. Μέχρι τότε οι Σαμαρείτες αντιμετωπίζονταν ως η συνέχεια της «αμαρτίας του Ιεροβοάμ» και του βόρειου Βασιλείου. Συνεπώς τα ιστορικά βιβλία της παλαιάς Διαθήκης δεν περιέχουν τίποτα το αντι-σαμαρειτικό. Ο εχθρός για τους Ιουδαίους σε αυτά τα κείμενα ήταν το βόρειο Βασίλειο και όχι η σαμαρειτική θρησκευτική κοινότητα του όρους Γαριζίν, η οποία δεν υπήρχε μέχρι το 2ο αι.π.Χ. Όταν άρχισε να υπάρχει οι Ιουδαίοι προσπάθησαν να αποδώσουν αντι-σαμαρειτικό περιεχόμενο στα ιστορικά βιβλία της παλαιάς Διαθήκης, ώστε να συνδέσουν την κοινότητα των Σαμαρειτών με την ειδωλολατρία από την αρχή.
description: The “Samareitikon schism” covers a long period of time as the two kingdoms used to have fights all the time. After the captivity of Samaria, Judas tried to endure the monotheism in Jerusalem. The following captivity of Jerusalem did not change this purpose, having as a result the historic books of the Old Testament to accept the deuteronomistic treatment. So, the “Samareitikon schism” was especially backed up by the deuteronomistic historiography and the chronicographer who pointed out the temple of Jerusalem and the kingdom of David. However, the relationships between the two kingdoms did not stop. This happened after the captivity of Jerusalem when a new social pattern dominated, which included faith to the Law and common national origin. So, the leaders of Samaria was rejected by Judas to participate to the building of the temple as they were thought to be the continuers “of the sin” of the north kingdom. Of course the real motive of the leaders Samaria was political as they wanted to have the control to the community of Judah. So, they had mixed marriages with members of the arc hieratic family of Jerusalem. The dilemma that Manassis confronted led to the building of the temple of the mountain of Garizin. However, the relationships between Samaritans and Judas still did not stop. Serious problems between them raised during the second century B.C. Till then the Samaritans were thought as the continuers “of the sin” of Jeroboam and the north kingdom. As a result the historic books of the Old Testament have nothing to do with the “Samaretikon schism”. The enemy concerned the north kingdom, not the Samaritan community of the mountain of Garizin, which did not exist until the second century B.C. When it started exist Judas tried to give anti-Samaritan meaning to the historic books of the O.T. so as to connect this community with the pagans from the beginning.