The Vagantendichtung: The Secular Latin Poetry of the Wandering Scholars of the Middle Ages:
Creators: name: Ζακαριάν, Δαυιδ Ασοτ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: περιπλανώμενοι φοιτητές
διαφθορά των κληρικών
κοσμική λατινική ποίηση
vagantes, goliard
Carmina Burana, Carmina Cantabrigiensia
secular Latin poetry

description: Η παρούσα εργασία συγκεντρώνει τις υπάρχουσες ιστορικές και φιλολογικές πληροφορίες και τις έρευνες στον τομέα των μεσαιωνικών σπουδών, προκειμένου να περιγράψει τα κύρια διακριτικά χαρακτηριστικά της Vagantendichtung - της λατινικής κοσμικής ποίησης που έχει γραφτεί από λόγιους κληρικούς, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν περιπλανώμενοι φοιτητές. Χρησιμοποιώντας τις εκτενείς γνώσεις τους της κλασικής λογοτεχνίας, έγραφαν ποιήματα και τραγούδια που αντικατόπτριζαν την εποχή τους. Η ποίηση τους διασκέδαζε αλλά και καταδίκαζε τις υφιστάμενες κοινωνικές συνθήκες καθώς και τη διαφθορά των κληρικών που κατείχαν αξιώματα. Αυτό το είδος ποίησης, που έδειχνε το υψηλό επίπεδο μόρφωσης των συγγραφέων, θα μπορούσε να τους επιτρέψει να βρουν ένα ισχυρό προστάτη στην υπηρεσία του οποίου θα εξασφάλιζαν μια σχετικά άνετη ζωή. Αυτή η εργασία κάνει μια ιστορική ανασκόπηση της ανάπτυξης της κοσμικής λατινικής ποίησης και περιγράφει τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες (10ος – 13ος αιώνας), οι οποίες διαμόρφωσαν τη μορφή και το περιεχόμενο της Vagantendichtung. Επιπλέον, ένα κεφάλαιο επιχειρεί να αποσαφηνίσει τη σύγχυση που έχει δημιουργηθεί από την αδιάκριτη χρήση των λέξεων goliard και goliardic, οι οποίες λανθασμένα συνδέονται με την ποίηση των vagantes. Η ανάπτυξη της κοσμικής λατινικής ποίησης στο μεσαίωνα παρουσιάζεται μέσω μιας ανασκόπησης των βιογραφιών και έργων των πιο διακεκριμένων ποιητών της Vagantendichtung – του Sedulius Scotus (9ος αιώνας), Hugh Primas (γ. 1090 - 1160), του Archpoet (12ος αιώνας), του Peter Blois (γ. 1130 - 1212), Walter (Walther) του Châtillon (τέλη του 12ου - αρχές του 13ου αιώνα). Αυτοί οι ποιητές ανήκαν σε διαφορετικές γενιές και συνέβαλαν στη διαμόρφωση του «κινήματος» των vagantes. Αν και τα δείγματα της Vagantendichtung βρέθηκαν σε ένα μεγάλο αριθμό των μεσαιωνικών χειρογράφων, η παρούσα εργασία αναλύει τα Cambridge Songs ή Carmina Cantabrigiensia (γ. 1050), που γράφτηκαν κατά βάση από τους πρώτους vagantes, και το περίφημο Carmina Burana ή Codex Buranum (γ. 1230), τη μεγαλύτερη και πιο σημαντική συλλογή της vagantendichtung. τα δύο αυτά χειρόγραφα δείχνουν πώς η μορφή και το περιεχόμενο της Vagantendichtung αναπτύχθηκαν από τον ένατο έως και το δέκατο τρίτο αιώνα. Τέλος, στο παράρτημα συζητιέται ένα από τα πρωτότυπα χαρακτηριστικά της Vagantendichtung, το λεγόμενο «goliardic μέτρο» ή το Vagantenstrophe. Αυτό το κεφάλαιο επίσης δείχνει πως το Vagantenstrophe σε κάποιο βαθμό επηρέασε τις λογοτεχνίες ορισμένων ευρωπαϊκών λαών στους ερχόμενους αιώνες.
description: This paper brings together the existing historical and philological information and the researches in the field of medieval studies in order to outline the main distinctive characteristics of the Vagantendichtung – the secular Latin poetry written by educated clerics most of whom were wandering scholars who deployed their extensive knowledge of classical literature to write learned pieces of poetry. Not only was their poetry entertaining but it also aimed at condemning the existing social conditions and the corruption of values among the clergy. This kind of poetry could enable them to find a powerful patron in whose service they would secure a comparatively carefree life. This paper provides a historical overview of the development of secular Latin poetry and the socio-political conditions (10th - 13th centuries) which shaped the form and the content of the Vagantendichtung. It attempts to clarify the confusion which has been created by the indiscriminate use of the word ‘goliard’ and ‘goliardic’ wrongly attached to the poetry of the vagantes. Τo illustrate the development of secular Latin poetry in the middle ages the paper presents the major poets of the Vagantendichtung –Sedulius Scotus (9th century), Hugh Primas (c. 1090 - 1160), the Archpoet (12th century), Peter of Blois (c. 1130 - 1212), Walter (Walther) of Châtillon (end of the 12th- beginning of the 13th centuries): those poets belonged to different generations and contributed to the formation of the ‘movement’ of the vagantes in the Middle Ages. Although samples of the Vagantendichtung are found in a large number of medieval manuscripts, this paper discusses the Cambridge Songs or Carmina Cantabrigiensia (c. 1050), which were basically written by the early vagantes, and the famous Carmina Burana or Codex Buranum (c. 1230), the largest and most important collection of the Vagantendichtung. These two manuscripts show how the form and content of the Vagantendichtung developed from the ninth to the thirteenth centuries. Finally, in the appendix one of the original characteristics of the Vagantendichtung, the so-called ‘goliardic metre’ or the Vagantenstrophe, is discussed and illustrated by examples. This section also traces how this metre influenced, to some extent, later vernacular literatures.