Grammatical Complexity in Diachrony: A case study in the ‘be going to’ construction
Creators: name: Συμεωνίδης, Βασίλειος Μηνά
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Γλωσσική πολυπλοκότητα
Γραμματικοποίηση
Be going to
Linguistic complexity
Grammaticalization

description: Linguistic complexity is a subject that has ignited strong disagreements among scholars and its measurement undoubtedly constitutes an intricate task. In this study, we examine how grammatical complexity changes diachronically through the emergence of new grammatical items, focusing on the grammaticalization path of the extensively studied be going to construction of English. Our aim is to demonstrate that such changes can be conceived of as universal complexity-alteration paths that take place in parallel to grammaticalization processes. An important theoretical commitment of this study is the distinction between two types of complexity: 1) structural static complexity, defined as form-meaning correspondence ratio of a construction and 2) dynamic complexity, which will be defined as static complexity divided by entrenchment degree of a language construction per time unit. Entrenchment degree will be taken to be analogous to type frequency -given that type frequency contributes to productivity and higher productivity leads to higher entrenchment. For the estimation of frequencies, a corpus-based research has been conducted. This information will reveal the level of processing difficulty associated with each phase of the construction along its temporal continuum. Our hypothesis is that any tendency towards structural simplification or complexification of the grammatical system will be neutralized if we also take the cognitive effect of processing into account (dynamic complexity). By combining static complexity with processing difficulty, the estimation of complexity -understood both as a systemic concept and as a dynamic cognitive process at the same time- offers us interesting evidence as to how grammatical complexity evolves through time. Particularly, we found that grammars do not become simpler or more complex in the passing of time, as it has been often proposed. Contrastingly, it is assumed that there is a balancing mechanism between structural and cognitive processes that maintains overall complexity in languages over time.
description: Η γλωσσική πολυπλοκότητα είναι θέμα που έχει πυροδοτήσει έντονες διαφωνίες μεταξύ των ερευνητών και η μέτρηση της αποτελεί αναμφισβήτητα ένα ιδιαίτερα δύσκολο έργο. Στην παρούσα εργασία, ερευνήθηκε πώς η γραμματική πολυπλοκότητα αλλάζει διαχρονικά κατά τη δημιουργία νέων γραμματικών στοιχείων, με αντικείμενο μελέτης τη διαδικασία γραμματικοποίησης του be going to, μιας δομής της Αγγλικής γλώσσας που έχει αναλυθεί εκτενώς. Στόχος ήταν να αναδειχτεί πως αυτές οι αλλαγές μπορούν να γίνουν αντιληπτές ως καθολικά “μονοπάτια” μεταβολής της π., παράλληλα με τις διαδικασίες της γραμματικοποίησης. Μια σημαντική θεωρητική παραδοχή της παρούσας έρευνας υπήρξε η διάκριση σε δύο τύπους πολυπλοκότητας: 1) τη δομική (στατική) πολυπλοκότητα που υπολογίστηκε από την αναλογία των αντιστοιχιών μορφής-λειτουργίας της δομής σε κάθε φάση της και 2) τη δυναμική πολυπλοκότητα, η οποία ορίστηκε ως ο λόγος της δομικής π. προς το βαθμό της γνωστικής εδραίωσης της δομής ανά μονάδα χρόνου. Ο βαθμός γνωστικής εδραίωσης ορίστηκε ως ανάλογος της συχνότητας τύπου, δεδομένου ότι μεγαλύτερη συχνότητα τύπου συνεισφέρει θετικά στην παραγωγικότητα μιας δομής και μεγαλύτερη παραγωγικότητα οδηγεί σε ισχυρότερη εδραίωσή της. Τέλος, για τον υπολογισμό των συχνοτήτων, αναλύθηκαν σώματα κειμένων της Αγγλικής. Η δυναμική π. μας φανέρωσε το επίπεδο της δυσκολίας γνωστικής επεξεργασίας της δομής σε κάθε φάση της γραμματικοποίησής της. Η υπόθεση εργασίας μας ήταν η εξής: οποιαδήποτε τάση προς δομική πολυπλοκοποίηση ή απλοποίηση εξουδετερώνεται όταν λαμβάνεται υπόψη ο παράγοντας της γνωστικής επεξεργασίας της γλώσσας. Με τον συνδυασμό που προτάθηκε δομικής π. και γνωστικών παραγόντων, ο υπολογισμός της π. -τόσο με τη συστημική έννοια του όρου, όσο και ως μιας δυναμικής γνωστικής διαδικασίας- αποκάλυψε ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με το πώς εξελίσσεται η γραμματική π. στο χρόνο. Συγκεκριμένα, βρέθηκε ότι οι γλωσσικές γραμματικές δεν γίνονται απαραιτήτως απλούστερες ή πιο πολύπλοκες στο πέρασμα του χρόνου, όπως έχει προταθεί πολλές φορές. Αντίθετα, εικάζεται ότι υπάρχει ένας μηχανισμός ισορρόπησης μεταξύ δομικών και γνωστικών διεργασιών που εμπλέκονται στη γλωσσική αλλαγή, ο οποίος διατηρεί τη συνολική πολυπλοκότητα των γλωσσών σε σταθερά επίπεδα διαχρονικά.