Η έννοια "αρχηγός" στην Καινή Διαθήκη και η εκκλησιαστική δομή στην αρχέγονη Εκκλησία:
Creators: name: Ολυμπίου, Ελένη Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Αρχηγός
Εκκλησιαστική δομή
Χριστιανική κοινότητα
Leader
Ecclesiastical structure
Christian society

description: Αντικείμενο της μεταπτυχιακής αυτής εργασίας είναι η διερεύνηση της έννοιας της λέξεως αρχηγός στα κείμενα της Κ.Δ., και η παρουσίαση της εκκλησιαστικής δομής στην αρχέγονη Εκκλησία. Το προσωνύμιο «αρχηγός» αποδίδεται στον Κύριο με την έννοια του «αρχηγού της ζωής», του «αρχηγού της σωτηρίας», του «αρχηγού και τελειωτή». Η λέξις «αρχηγός» είναι σύνθετη από το «αρχή» και «ηγούμαι» ή «άγω», σημαίνει δε το «πρώτον είναι», είτε κατά το χρόνο, είτε κατά την τάξη. Με τη χρονική έννοια υποδηλώνεται κυρίως η έναρξη, ενώ με την τακτική, η εξουσία. Στο κείμενο των Ο΄της Π.Δ., η λέξις «αρχηγός» απαντάται 34 φορές, δηλώνει δε τον στρατιωτικό ή πολιτικό ηγέτη και έχει τακτική σημασία. Στην Ισραηλιτική αντίληψη ήταν πολύ ανεπτυγμένη η ιδέα του άρχειν και άρχεσθαι, ο Γιαχβέ ήταν εκείνος που καθοδηγούσε το λαό με τους αντιπροσώπους του στη γή, τους προφήτες, διδασκάλους, ιερείς. Στην Κ.Δ., η λέξις «αρχηγός» απαντάται δύο φορές στις Πράξεις των Αποστόλων ( Πραξ 3,14-15 • 5, 31) και δύο φορές στην προς Εβραίους επιστολή ( Εβρ 2, 10• 12, 2). Η έννοια του αρχηγού σχετίζεται με τη δομή της αρχέγονης εκκλησίας. Η Ανάσταση, η Πεντηκοστή και η αποστολή των μαθητών για τον ευαγγελισμό του κόσμου απετέλεσαν και τις κατάλληλες συνθήκες για την ύπαρξη και τη σύσταση της Εκκλησίας, που συγκροτήθηκε αγιοπνευματικά την Πεντηκοστή και φανερώθηκε και φανερώνεται ως σήμερα ως «σώμα Χριστού». Την εποχή αυτή συστήνονται με κίνητρο την αγάπη και οι χριστιανικές κοινότητες, που είναι υπεύθυνες για όλη την εκκλησιαστική ζωή και έχουν κύριο έργο τους την ιεραποστολή, την ελεημοσύνη, την κοινοκτημοσύνη, την ακτημοσύνη, την απελευθέρωση αιχμαλώτων. Οι αποφάσεις λαμβάνονται συνοδικά. Αυτό αποτέλεσε και τη βάση και το θεμέλιο της συνοδικότητας, μιας εννοίας, που αποτελούσε το sine qua non της εκκλησιολογικής αυτοσυνειδησίας της αρχέγονης χριστιανικής κοινότητας. Οι χριστιανικές κοινότητες, κατανοούσαν την ύπαρξή τους ως «λαός του Θεού» , ως «βασίλειον ιεράτευμα», τα δε μέλη τους ταυτίζονταν με την Εκκλησία, η οποία αποτελούσε το σώμα, έχοντας ως «κεφαλή», τον Χριστό. Η εικόνα αυτή αναγνωρίζει και την αναγκαιότητα του πρωτείου. Η συνοδικότητα λοιπόν και το πρωτείο αποτελούσαν δύο πτυχές της χριστιανικής εκκλησιολογίας. Η μεν πρώτη ήταν η έκφραση της χαρισματικής υπόστασης της εκκλησίας ενώ η έννοια της δεύτερης σχετιζόταν με την καθιδρυματική της υπόσταση. Στην καρδιά της Εκκλησίας, ήταν και είναι η Ευχαριστία, που αποτελεί τη ζωντανή έκφραση του εσχατολογικού χαρακτήρα της εκκλησιολογικής ταυτότητας της χριστιανικής κοινότητας. Με την εσχατολογική αυτή σύλληψη του μυστηρίου της Εκκλησίας, η αρχέγονη χριστιανική κοινότητα ήθελε να δείξει πως πέρα από την ιεραρχικά δομημένη θρησκευτική κοινότητα που ήταν, αποτελούσε συγχρόνως και την αντανάκλαση της εσχατολογικής φανέρωσης της Βασιλείας του Θεού.
description: The subject of this master thesis is to investigate the meaning of the word “Leader” in the New Testament texts and the presentation of the ecclesiastical structure in the primitive Church. The surname "Leader" is given to the Lord in the sense of "Leader of Life", the "Leader of salvation", the "Starter and finisher”. The word "leader" is combined from the "start" and "lead" or "to be led", it means "being the first one" either in time or in the order. By the time meaning the start is essentially meant, while in order, the authority. The text of the OT (LXX), the word "Leader" is met 34 times, shows military or political leader and has an order meaning. In the Jewish understanding was not developed idea of the “start”, Yahweh was the one who guided his people with his representatives into the earth, prophets, teachers, priests. In the New Testament, the word "Leader" is met twice in the Acts of the Apostles (Acts 3,14-15. 5, 31) and twice in Hebrews (Heb 2, 10. 12, 2). The concept of the leader is associated with the structure of the primitive Church. The Resurrection, Pentecost and the sending of disciples to evangelize the world became the appropriate conditions for the existence and establishment of the Church, constituted by the Holy Spirit at Pentecost and has been and is revealed till today as the "Body of Christ." At that time, the Christian communities are established with a motive of love, which are responsible for the entire ecclesiastical life and have mission, charity, free love, the lack of property, the release of prisoners, as their prime business. Decisions are synodic. This was the basis and foundation of conciliarity, a concept, which was the essential condition “sine qua non” of the ecclesiological self-understanding of the primitive Christian community. The Christian communities understood their existence as "people of God" as a "royal priesthood", so the members identified with the Church, which formed the body, having Christ as the "head". This image recognizes the need of primacy. The congressional system and the primacy were two aspects of Christian ecclesiology. The first was an expression of charismatic hypostasis of the church while the meaning of the second associated with its constitutional hypostasis. The Eucharist was in the heart of the Church, which is the living expression of the eschatological nature of ecclesiological identity of the Christian community. With this eschatological conception of the mystery of the Church, the ancient Christian community wanted to show that beyond the hierarchical structured religious community, it was a parallel reflection of the eschatological revelation of the kingdom of God.