Το ζήτημα της ευδαιμονίας στη φιλοσοφία του Επίκουρου και του Πλωτίνου
Creators: name: Ανδρεοπούλου, Κυριακούλα Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Ευδαιμονία
Επίκουρος
Πλωτίνος
Happiness
Epicurus
Plotinus

description: Το θέμα της παρούσας εργασίας είναι η ευδαιμονία στη φιλοσοφία του Επίκουρου και του Πλωτίνου. Στον Επίκουρο η μακάρια ζωή ορίζεται από την απονία του σώματος και την αταραξία της ζωής. Στις δύο αυτές καταστάσεις θα μας οδηγήσουν η ικανοποίηση των επιθυμιών και η ηδονή. Ο νηφάλιος στοχασμός είναι αυτός που θα ορίσει τις κατάλληλες επιθυμίες για την επίτευξη του σκοπού μας, επιλέγοντας με βάση τη διάκρισή τους σε φυσικές και αναγκαίες, σε φυσικές αλλά μη αναγκαίες και σε μη φυσικές μη αναγκαίες. Οι δράσεις του υποκειμένου που απαλλάσσουν από τον πόνο είναι οι κινητικές ηδονές και η αταραξία της ψυχής και η απονία συνιστούν την καταστηματική ηδονή που ταυτίζεται με την ευδαιμονία. Η λιτότητα και η μεσότητα οδηγούν στην ευδαιμονία και η φρόνηση μάς διδάσκει ότι η αρετή είναι αχώριστη από την ευτυχισμένη ζωή. Ως προς τη σχέση χρόνου και ευδαιμονίας: η καταστηματική ηδονή δεν αυξάνεται αν αυξηθεί η διάρκειά της, γιατί η ηδονή είναι το ανώτερο αγαθό και χαρακτηρίζεται από πληρότητα. Η φιλία και η κοινότητα των φίλων, η ζωή που στοχεύει στην ευδαιμονία αποτέλεσε καθημερινή μέριμνα στον επικούρειο Κήπο. Στον αντίποδα αυτού, ο Πλωτίνος θα τοποθετήσει την ευδαιμονία στο επίπεδο του υπέρτατου όντος και στην ατομική μας προσπάθεια να ενωθούμε μαζί του, να επανέλθουμε δηλαδή σε αυτό που πραγματικά είμαστε. Ασκώντας κριτική στις θέσεις των Περιπατητικών, θα διαχωρίσει την ευζωία από την ευδαιμονία, καθώς μόνο όποιος έχει επίγνωση ότι το αγαθό είναι ηδονή έχει ευζωία. Αιτία της ευδαιμονίας έτσι γίνεται η δυνατότητα που έχει ο Νους να διακρίνει ότι το αγαθό είναι ηδονή. Επίσης η ευζωία έχει πολλές πτυχές και στο ανώτερο επίπεδό της θα υπάρχει στο υπέρτατο ον, στη νοητική φύση. Η ευδαιμονία είναι αποτέλεσμα ενάρετης ζωής και σοφίας και περιέχει την άνοδο στη σφαίρα του αληθινού όντος. Τέλος, δεν αυξάνεται η ευδαιμονία με τον χρόνο, γιατί αυτός είναι μια διάσπαση, απείκασμα της αιωνιότητας. Η ευδαιμονία ανήκει στην αιωνιότητα, στην πλήρη στιγμή που συνδέεται με τη ζωή του Νου. Συγκρίνοντας του δύο φιλοσόφους αντιλαμβανόμαστε πως και για τους δύο είναι εφικτή η ευδαιμονία. Υλιστική από τη μια η προσέγγιση του Επίκουρου με αφετηρία τη σωματική ηδονή και τέλος την καταστηματική ηδονή -ευδαιμονία . Ιδεαλιστής ο Πλωτίνος, αφήνει πίσω του την υλική πραγματικότητα με στόχο την ένωση με το Εν, όπου βιώνεται η ευδαιμονία.
description: The subject of this thesis is happiness in the philosophy of Epicurus and Plotinus. In Epicurus the happy life is defined by the abundance of the body and the restlessness of life. Sober reasoning will define which desires lead us to ataraxia. The satisfaction of desires that sober reasoning chooses, leads to pleasure. The actions of the subject that release from pain are the kinetic pleasures and the restlessness of the soul and the freedom from pain constitute the katastematic pleasure that is identified with happiness. Austerity and moderation lead to happiness, and prudence teaches us that virtue is inseparable from the happy life. In terms of the relationship between time and happiness, the katastematic pleasure does not increase if its duration increases, because pleasure is the highest good and is characterized by completeness. Friendship and community, the life that aims at happiness was applied consistently and indiscriminately in the Epicurean Garden. In contrast to this, Plotinus will place happiness at the level of the supreme being and in our individual effort to unite with it, that is, to return to what we really are. Criticizing the positions of the Peripatetics Plotinus separates well-being from happiness because only someone who is aware that the good is pleasure has well-being. The cause of happiness thus becomes the ability of the Intellect to distinguish that the good is pleasure. Also, well-being has many aspects and at its highest level it will exist in the supreme being, in the intelligible nature. Happiness is the result of virtuous living and wisdom and contains the ascension to the realm of true being. Finally, happiness does not increase with time, because it is a reflection of eternity. Happiness belongs to eternity, to the complete moment associated with the life of the Mind. When we compare the two philosophers we realize that happiness is possible for both. On the one hand, Epicurus's approach is materialistic, starting with physical pleasure and ending with katastematic pleasure-happiness. Plotinus is an idealist, he leaves behind material reality with the goal of union with the One, where happiness can be experienced.