Το αυτοκέφαλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρουμανίας κατά τον 19ος - 20ος αιώνα
Creators: name: Nistor, Dragos-Ionut ( Νίστορ, Ντράγος-ΙΟνούτς) Βαλέριου 
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: Αυτοκέφαλο
Εκκλησία της Ρουμανίας
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο
Autocephalous
Orthodox Church of Romania.
Ecumenical Patriarchate

description: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η έκθεση των γεγονότων που σχετίζονται με την εκκλησιαστική συγκρότηση της Ρουμανίας από το 19ο έως και τον 20ο αιώνα. Στην περίπτωση των Ορθόδοξων Εκκλησιών των Βαλκανίων μόνο το Οικουμενικό Πατριαρχείο δύναται να προχωρήσει στην ανακήρυξη του αυτοκέφαλου μίας τοπικής Εκκλησίας. Μετά το 1821 εντείνονται οι προσπάθειες τόσο των Ρουμάνων ηγεμόνων όσο και του ρουμανικού λαού για τη συγκρότηση ενός εθνικού κράτους και μίας ανεξάρτητης Εκκλησίας. Όσον αφορά τα εκκλησιαστικά ζητήματα της Εκκλησίας της Ρουμανίας, πολύ σημαντικοί ήταν οι Οργανικοί Κανονισμοί της Βλαχίας (1831) και της Μολδαβίας (1832), οι οποίοι έφεραν μεταρρυθμίσεις τόσο στις διοικητικές όσο και στις εκκλησιαστικές δομές των Ρουμανικών Πριγκιπάτων. Η ίδρυση «Υπουργείου Θρησκευμάτων» σε Βλαχία (1831) και Μολδαβία (1844) έφερε επίσημα την κρατική παρεμβατικότητα στα εκκλησιαστικά πράγματα του τόπου. Η ένωση των Πριγκιπάτων της Ρουμανίας (1859) έπειτα από τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856) έφερε στο προσκήνιο τον ηγεμόνα Αλέξανδρο Ιοάν Κούζα, ο οποίος εισήγαγε νέα μέτρα στην Εκκλησία της Ρουμανίας και προώθησε την ακόμη μεγαλύτερη υπαγωγή της υπό τον κρατικό έλεγχο. Αποκορύφωμα αυτών των προσπαθειών υπήρξε η μονομερής ανακήρυξη του αυτοκέφαλου της Ορθόδοξης Εκκλησίας στις 3 Δεκεμβρίου 1864, δίχως να προηγηθεί η, απαιτούμενη από τους εκκλησιαστικούς κανόνες, συνεννόηση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το γεγονός αυτό δοκίμασε τις σχέσεις μεταξύ της τοπικής Εκκλησίας και του Οικουμενικού Θρόνου. Ενδεικτική είναι η σχετική αλληλογραφία των Οικουμενικών Πατριαρχών Σωφρονίου Γ΄(1863-1866) και Ιωακείμ Γ΄(1878-1884), οι οποίοι καταδίκασαν την αυθαίρετη αυτή πράξη. Οι συνθήκες για μία επαναπροσέγγιση μεταξύ των δύο πλευρών βελτιώθηκαν μετά το 1877-1878 και την ανεξαρτητοποίηση της Ρουμανίας. Το 1885 το αρμόδιο υπουργείο και η εκκλησιαστική αρχή της χώρας υπέβαλαν επίσημο αίτημα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για την ανακήρυξη του αυτοκέφαλου της τοπικής Εκκλησίας, πρόταση που έγινε δεκτή και επικυρώθηκε δια του Πατριαρχικού και Συνοδικού Τόμου στις 25 Απριλίου 1885. Βέβαια, ακόμη και μετά την επίσημη ανακήρυξη του αυτοκέφαλού της, η τοπική Εκκλησία εξακολούθησε να βρίσκεται υπό τον κρατικό έλεγχο, όπως φαίνεται από τις παρεμβάσεις του κράτους τόσο στην εκλογή όσο και στη δράση των Μητροπολιτών Primat της Ρουμανίας. Στην 1η Δεκεμβρίου 1918 εντάχθηκαν στη διοικητική περιφέρεια της Ρουμανίας και οι Τρανσυλβανία, Μπουκοβίνα και Βεσσαραβία, με την εκκλησιαστική ένωση να ακολουθεί στις 30 Δεκεμβρίου 1919. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αποδεικνύοντας εκ νέου πνεύμα μεγαλοθυμίας έναντι της Εκκλησίας της Ρουμανίας, προχώρησε στην ανύψωσή της σε Πατριαρχείο με τον Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο της 30ης Ιουλίου 1925. Για λίγα χρόνια η Εκκλησία της Ρουμανίας κατάφερε να απαλλαχτεί από την πολιτειοκρατία, κάτι που διακόπηκε απότομα εξαιτίας του κομμουνιστικού καθεστώτος που ακολούθησε. Σήμερα το Πατριαρχείο Ρουμανίας είναι αναγνωρισμένο από το Ρουμανικό Σύνταγμα και διαθέτει όλες τις δομές μίας σύγχρονης Ορθόδοξης Εκκλησίας.
description: The aim of the present thesis is the presentation of events related to the ecclesiastical formation of Romania from the 19th to 20th century. In the case of Balkans’ Orthodox Churches only the Ecumenical Patriarchate can proceed with the nomination of a local autocephalous Church. After 1821 the Romanian rulers and their people intensified their efforts for the establishment of a nation state and an independent Church. Organic Regulations of Wallachia (1831) and Moldova (1832), which brought reforms in both the administrative and the ecclesiastical structures of the Romanian principalities, were very important for the ecclesiastical affairs of the Church of Romania. The foundation of "Ministry of Religious Affairs" in Wallachia (1831) and Moldova (1844) officially brought the state interventionism in ecclesiastical matters of Romania. The union of the Romanian principalities (1859) after the Crimean War (1853-1856) brought to power the Ruler Alexandru Ioan Cuza, who introduced new measures to Church of Romania and promoted even greater state control to it. The culmination of these efforts was the unilateral declaration of autocephalous Orthodox Church of Romania on December 3, 1864, without the required prior authorization of Ecumenical Patriarchate. This tested the relations between the local Church and the Ecumenical Throne. Indicative of this fact is the correspondence of the Ecumenical Patriarchs Sophronius III (1863-1866) and Joachim III (1878-1884), who condemned this arbitrary act. The conditions for a rapprochement between the two sides have improved since 1877-1878 and the independence of Romania. In 1885 the ministry and ecclesiastical authority of the country submitted a formal request to the Ecumenical Patriarchate for the declaration of autocephalous Church of Romania, proposal that was accepted and confirmed by the Patriarchal and Synodal Volume on April 25, 1885. Certainly, even after the official proclamation of its autocephalous, the Orthodox Church of Romania continued to be under state control, as it seems from the interventions of the state in both the election and the action of Metropolitans Primat of Romania. On December 1, 1918 Transylvania, Bukovina and Bessarabia were included in the administrative region of Romania,while the ecclesiastical union followed on December 30, 1919. Proving again spirit of magnanimity towards the Church of Romania, the Ecumenical Patriarchate proceeded to its elevation in Patriarchate through the Patriarchal and Synodical Volume of July 30, 1925. For a few years the Church of Romania managed to get rid of the state control, something that stopped abruptly due to the communist regime that followed. Today, the Romanian Patriarchate is recognized by the Romanian Constitution and has all the structures of a modern Orthodox Church.