Ο Νίτσε και η Μουσική:
Creators: name: Πατάκα, Σοφία Απόστολου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Νίτσε
Μουσική
Σοπενάουερ
Nietzsche
Music
Schopenhauer

description: ο Nietzsche είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς φιλοσόφους της εποχής μας. Οι απόψεις του έχουν προκαλέσει ποικίλα και διφορούμενα σχόλια, ενώ βιβλία για τη ζωή και το έργο του εκδίδονται μαζικά. Επίσης, διάσημοι συγγραφείς, όπως ο Μπέρναρντ Σο ή ο Αλμπέρ Καμί, εμφανώς, επηρεάστηκαν από τα γραπτά του. Είναι γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Νίτσε αναθεώρησε πολλές από τις απόψεις του και «γκρέμισε» τα είδωλα των νεανικών του χρόνων, τον Σοπενάουερ και τον Βάγκνερ, όμως έμεινε πιστός στη θεώρησή του για τον κόσμο, τον οποίο έβλεπε πάντα, ως ένα «έργο τέχνης». Η άποψή του για την τέχνη, μπορούμε να πούμε πως είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, αλλά και γόνιμη σε ψυχολογικές παρατηρήσεις, αφού την αντιλαμβάνεται ως αλήθεια, ενώ θεωρεί και τον καλλιτέχνη έναν αναζητητή της αλήθειας. Μάλιστα, είναι ο πρώτος φιλόσοφος, μέχρι εκείνη την εποχή, που δίνει τόσο μεγάλη σημασία στον καλλιτέχνη, αλλά και στη φύση της παρόρμησης, η οποία οδηγεί στην καλλιτεχνική δημιουργία. Η αισθητική αποκτά, έτσι, καινούργιο νόημα, μετά τον Νίτσε, αφού η τέχνη δεν είναι απλά μίμηση της φυσικής πραγματικότητας, αλλά ένα μεταφυσικό συμπλήρωμά της. Ο φιλόσοφος βλέπει τη τέχνη ως σωτηρία από τη φρίκη και τον παραλογισμό της ύπαρξης, ενώ «η ύπαρξη και ο κόσμος δικαιώνεται αιώνια μόνο ως αισθητικό φαινόμενο». Η μουσική είναι η τέχνη, που κατέχει την πιο υψηλή θέση, όχι μόνο στην αισθητική, αλλά και στη γενικότερη φιλοσοφία του. Παρ’ ότι δεν είχε ένα σύστημα, όπως ο Καντ ή ο Σοπενάουερ, είναι αδύνατο να κατανοήσουμε το έργο του, αν αγνοήσουμε τη διάσταση της μουσικής. Επηρεασμένος από τον Σοπενάουερ, τον οποίο και θεωρούσε δάσκαλό του, όρισε τη μουσική, ως την άμεση γλώσσα της θέλησης και υποστήριξε πως είναι αυτή που «γεννά» την τραγωδία, το ύψιστο δημιούργημα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, το οποίο δείχνει πώς μπορεί ο άνθρωπος να συμβιβαστεί με την αθλιότητα της ύπαρξης και να την ξεπεράσει.
description: Nietzsche is one of the most popular philosophers of our times. His views have caused varying and diverse comments, while books about his life and his works have been published on a mass scale. In addition, famous authors such as Bernard Shaw and Albert Kami, have obviously been influenced by his writings. It remains a fact that during his life, Nietzsche revisited many of his beliefs and even demolished his childhood idols, Sopenhauer and Wagner while at the same time remained faithful to his cosmic theory which revolved around the notion that the world constitutes «a work of art». His views on art in general, are said to be quite original while at the same time fertile on psychological observations since he perceives art as the truth and therefore the artist a seeker of the truth. Moreover, he is considered the first among his kind, up to his era, to bring not only attention to the artist but also to the notion of impulsion which in turn leads to artistic creation. Thanks to Nietzsche, Esthetics adopts a whole new meaning since art is not only mimicking reality but becomes a supernatural supplement. The philosopher perceives art as a means of salvation from the horrors and the absurdity of existence, while «the existence and the world are eternally justified as an esthetical phenomenon». According to him, music is the highest form of art not only from the esthetical point of view but also in his personal philosophical views. Influenced by Sopenhauer, whom he considered his master, Nietzsche defined music as a direct method of expressing one’s will and named her responsible for giving birth to tragedy, the utmost creation of ancient Greek art, a fact which constitutes proof that man can not only come to terms with the misery of his existence but ultimately overcome it.