Ανάπτυξη μαθηματικού μοντέλου υπολογισμού της απαιτούμενης δόσης της ατιπαμεζόλης, για την αντιστροφή της δράσης των α2-αδρενεργικών αγωνιστών στον σκύλο
Creators: name: Κυριακίδου, Αδαμαντία Απόστολου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: α2-αδρενεργικοί αγωνιστές
Ατιπαμεζόλη
Κλίμακα αξιολόγησης του επιπέδου συνείδησης
a2-adrenergic agonists
Atipamezole
Sedation scoring system

description: Η ξυλαζίνη, η μεδετομιδίνη και η δεξμεδετομιδίνη είναι οι πιο ευρέως χρησιμοποιούμενοι α2-αδρενεργικοί αγωνιστές. Το πιο σημαντικό πλεονέκτημα της χρήσης τους είναι η ύπαρξη ανταγωνιστών, οι κυριότεροι από τους οποίους είναι η ατιπαμεζόλη και η υοχιμβίνη, και έτσι είναι δυνατή η αντιστροφή της δράσης τους μετά το πέρας της διαδικασίας για την οποία χρησιμοποιήθηκαν. Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν ο προσδιορισμός της δόσης της ατιπαμεζόλης σε σχέση με το χρόνο, και τη δόση της ξυλαζίνης, της μεδετομιδίνης ή της δεξμεδετομιδίνης, με την ανάπτυξη γραμμικών μαθηματικών μοντέλων. Συνολικά συμμετείχαν 45 σκύλοι που προσκομίστηκαν στην Κλινική Ζώων Συντροφιάς για διενέργεια διαγνωστικών χειρισμών, και χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, στην κάθε μία από τις οποίες χορηγήθηκε ένας από τους τρεις α2-αδρενεργικούς αγωνιστές που αναφέρθηκαν πριν την έναρξη των χειρισμών, ενώ μετά το πέρας της διαδικασίας χορηγήθηκε ατιπαμεζόλη ενδομυϊκά σε όλες τις περιπτώσεις. Το εύρος των δόσεων των α2-αδρενεργικών αγωνιστών που χρησιμοποιήθηκαν επιλέχθηκε με βάση την κλινική εμπειρία από προηγούμενη χρήση τους και τροποποιήθηκε αναλόγως του περιστατικού και του ζώου. Για την πιο σωστή και αντικειμενική αξιολόγηση του επιπέδου συνείδησης τους, χρησιμοποιήθηκε μια κλίμακα βαθμολόγησης, με έλεγχο των εξής παραμέτρων: αντίδραση σε φωνητικές εντολές, συμπεριφορά στον χώρο, στάση σώματος, αντιδράσεις των οφθαλμών καθώς και αντίδραση σε εξωτερικά ερεθίσματα. Η δόση της ατιπαμεζόλης που χορηγήθηκε βασίστηκε στα αποτελέσματα από τη κλίμακα βαθμολόγησης αλλά και τις μετρήσεις της καρδιακής συχνότητας, λόγω της γνωστής σχέσης που υπάρχει μεταξύ της καρδιακής συχνότητας και του βάθους ηρέμησης μετά τη χορήγηση κάποιου από τους α2-αδρενεργικούς αγωνιστές. Αυτό που παρατηρήθηκε κλινικά ήταν ότι όταν η τιμή της καρδιακής συχνότητας αυξανόταν, πλησιάζοντας την αρχική προαναισθητική, το αποτέλεσμα της βαθμολόγησης πλησίαζε την ανώτερη τιμή και έτσι η δόση της ατιπαμεζόλης που χορηγούνταν ήταν χαμηλή (εικόνα που περιγράφει ζώο που πλησιάζει σε κατάσταση πλήρους εγρήγορσης). Αντίθετα, όταν η καρδιακή συχνότητα μειωνόταν (σε σχέση με την αρχική προαναισθητική), το αποτέλεσμα της βαθμολόγησης πλησίαζε την κατώτερη τιμή, και έτσι η δόση της ατιπαμεζόλης που χορηγούνταν ήταν υψηλή (εικόνα που περιγράφει ζώο με κλινικά εμφανή αποτελέσματα της χορήγησης α2-αδρενεργικού αγωνιστή). Συμπερασματικά, δεδομένων των περιορισμών της μελέτης, προέκυψε πως δεν υπάρχει στατιστικώς σημαντική σχέση μεταξύ της δόσης της ατιπαμεζόλης και της ηλικίας σε καμία από τις τρεις ομάδες. Επιπλέον, τα μοντέλα για τις ομάδες της δεξμεδετομιδίνης και της μεδετομιδίνης παρουσιάζουν στατιστική σημαντικότητα, ως προς τον χρόνο και τη δόση του α2-αγωνιστή, σε αντίθεση με το μοντέλο για την ομάδα της ξυλαζίνης, το οποίο δεν παρουσιάζει στατιστική σημαντικότητα. Τέλος, με βάση την κλινική εικόνα του κάθε ζώου, φάνηκε πως η διακύμανση των τιμών της κλίμακας βαθμολόγησης του επιπέδου συνείδησής τους, σε σχέση με το χρόνο, χρησιμοποιήθηκε επιτυχώς για τον υπολογισμό της δόσης της ατιπαμεζόλης που χορηγήθηκε.
description: A2-adrenergic agonists are a widely used class of drugs in veterinary clinical practice. The three most used drugs in small animal medicine are xylazine, medetomidine and dexmedetomidine. The most important advantage of their use is that their effects can be fully reversed after the administration of specific α2-adrenergic antagonists, the most widely used of which are atipamezole and yohimbine. The aim of this study was to define the dose of atipamezole after the administration of xylazine, medetomidine and dexmedetomidine in wide time intervals, by developing linear regression models. Forty-five clinically healthy dogs that were submitted in the Companion Animal Clinic, participated in our study and were allocated into three groups. In each group one of the three α2-adrenergic agonists were administered intramuscularly, and at the end of the procedure atipamezole was given intramuscularly in all cases. The dose range of the α2-adrenergic agonists that were administered was defined based on previous experience from their use in the clinic and was modified in each case. In order to be highly objective, a sedation scoring system was used, based on parameter rating, including vocalization, posture, appearance, interactive behaviours and restrainability. The estimation of the dose of atipamezole was based both on the results from the sedation scoring system and the heart rate values due to the well-known correlation of the depth of sedation from α2-adrenergic agonists and the heart rate. When the heart rate increased, approaching the pre-anesthetic value, the score of the sedation system approached the upper limit, thus the dose of atipamezole that was administered was low (describing a fully alert dog). In contrast, when the heart rate decreased (compared to the pre-anesthetic value), the score of the sedation system approached the lower limit, resulting in a high dose of atipamezole (describing a dog with clinically obvious effects of the administration of the α2-agonist). In conclusion, considering the limitations of the study, it came out that there is no statistically significant correlation between the dose of atipamezole and the age of the dogs, in any of the three groups. In addition, in groups D and M, there is statistically significant correlation between the dose of atipamezole and the time between the administration of the α2-agonist and the administration of atipamezole, and the dose of the α2-agonist, while in group X there is not. Finally, considering the clinical state of each animal, it is concluded that the variance of the prices of the sedation scoring system over time, was successfully used for the calculation of the dose of atipamezole that was administered.