Μελέτη της αντοχής στη θραύση δύο αυτοπολυμεριζόμενων ακρυλικών ρητινών για μεταβατικές αποκαταστάσεις πριν και μετά την παραμονή τους σε τεχνητό σάλιο:
Creators: name: Δήμου, Δαμιανός Αρχοντή
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2009
Subjects: Ακρυλικές ρυτίνες
Μεταβατικές αποκαταστάσεις
Προσωρινές αποκαταστάσεις
Αντοχή στη θραύση
Τεχνητό σάλιο
Acrylic resins
Interim restorations
Provisional restorations
Fracture toughness
Artificial saliva

description: Statement of the problem: The fracture toughness of two resins used to fabricate interim fixed prostheses after 30 days’ storage in artificial saliva. Materials and Methods: Two groups (n=12) of each of the 2 materials were prepared following the power analysis for the determination of the final sample size. A group of each material was stored for 30 days in artificial saliva that was prepared for the needs of this study and was renewed every day, while the other group remained for 72 hours in room temperature (23°C ± 2°C) and air pressure before the fracture toughness testing with the single-edge notch 3-point bending test. Using a universal testing machine, peak load to fracture was recorded and fracture toughness (ΚΙc) was calculated in MPa.m1/2. Median ΚΙc values were calculated and pair wise comparisons were performed (Games-Howell test, α=0.05). For better interpretation of the results, the viscoelastic properties of the materials using a dynamic mechanical analyzer (DMA) were studied and characterization using infrared spectroscopy (FTIR) was performed, before and after 30 days’ storage in artificial saliva. Results: The highest and lowest fracture toughness was found for the Bis-GMA resin before and after 30 days’ storage in artificial saliva respectively and there is a significant difference (p&lt;0.001) between them. There was no significant difference between the fracture toughness of the PMMA resin before and after 30 days’ storage in artificial saliva. There was no significant difference between the fracture toughness of the 2 resins either before nor after 30 days’ storage in artificial saliva. The PMMA resin presented a higher Tg than the Bis-GMA resin before (96°C to 77°C) and after (96°C to 88°C) 30 days’ storage in artificial saliva. No differences appeared in the FTIR spectra of both resins before and after 30 days’ storage in artificial saliva. Conclusions: Artificial saliva storage has a negative effect on the fracture toughness of both tested resins which was significant for the Bis-GMA resin, a fact that is correlated to the water effect as a plasticizer. The PMMA resin appeared to be less affected by artificial saliva as it could also be concluded by the viscoelastic properties’ studies of both resins. Further investigation of the viscoelastic properties of the resins used to fabricate interim fixed prostheses would apply with more clues for the dynamic behavior of these materials.
description: Το πρόβλημα: Η ανταπόκριση όσον αφορά στην αντοχή στη θραύση δύο ρητινών για μεταβατικές αποκαταστάσεις στην προσθετική οδοντιατρική, μετά την παραμονή των υλικών για 30 ημέρες σε τεχνητό σάλιο. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της έρευνας ήταν η συγκριτική μελέτη της αντοχής στη θραύση δύο ακρυλικών ρητινών για μεταβατικές αποκαταστάσεις στην προσθετική οδοντιατρική, μίας αυτοπολυμεριζόμενης ακρυλικής ρητίνης τύπου PMMA και μίας αυτοπολυμεριζόμενης ακρυλικής ρητίνης τύπου BisGMA, πριν και μετά την παραμονή τους σε τεχνητό σάλιο για 30 ημέρες. Υλικά και Μέθοδοι: Δύο ομάδες 12 δοκιμίων από καθένα εκ των 2 υλικών κατασκευάστηκαν ύστερα από ανάλυση ισχύος για τον προσδιορισμό του τελικού μεγέθους του δείγματος. Μία ομάδα από κάθε υλικό μπήκε για 30 ημέρες σε τεχνητό σάλιο που παρασκευάστηκε ειδικά για τη μελέτη και ανανεωνόταν κάθε ημέρα, ενώ η άλλη παρέμεινε για 72 ώρες σε θερμοκρασία δωματίου (23°C ± 2°C) σε συνθήκες ατμοσφαιρικού αέρα πριν υποβληθούν στη δοκιμασία της αντοχής στη θραύση με τη μέθοδο της φόρτισης τριών σημείων. Χρησιμοποιώντας μία διεθνή συσκευή φόρτισης μετρήθηκε το μέγιστο φορτίο τη στιγμή της θραύσης και έγινε ο υπολογισμός της αντοχής στη θραύση (ΚΙc) σε MPa.m1/2. Οι κατά ζεύγη συγκρίσεις των μέσων τιμών κάθε ομάδας έγιναν με τον έλεγχο Games–Howell (α=0.05) ο οποίος ενδείκνυται για περιπτώσεις άνισων διασπορών. Για την καλύτερη ερμηνεία των αποτελεσμάτων έγινε μελέτη των ιξωδοελαστικών ιδιοτήτων των υλικών με τη μέθοδο δυναμικής μηχανικής ανάλυσης (DMA) και χαρακτηρισμός με φασματοσκοπία υπερύθρου (FTIR) πριν και μετά την παραμονή τους στο τεχνητό σάλιο. Αποτελέσματα: Την υψηλότερη και τη χαμηλότερη αντοχή στη θραύση την παρουσίασε η ρητίνη τύπου Bis-GMA πριν (KIc=47.03 MPa.m1/2 ) και μετά (KIc=39.77 MPa.m1/2 ) την παραμονή στο τεχνητό σάλιο αντίστοιχα. Υπάρχει στατιστικά σημαντική μείωση της αντοχής στη θραύση για τη ρητίνη τύπου Bis-GMA μετά την παραμονή στο τεχνητό σάλιο (p&lt;0.001). Δεν παρατηρούνται στατιστικά σημαντικές διαφορές για τη ρητίνη τύπου PMMA πριν και μετά την παραμονή σε τεχνητό σάλιο ενώ δεν παρατηρούνται και στατιστικά σημαντικές διαφορές της αντοχής στη θραύση μεταξύ των 2 τύπων ρητινών ούτε πριν, ούτε μετά την παραμονή σε τεχνητό σάλιο. Η ρητίνη τύπου PMMA έχει υψηλότερη θερμοκρασία υαλώδους μετάπτωσης από τη ρητίνη τύπου Bis-GMA τόσο πριν (96°C έναντι 77°C), όσο και μετά την παραμονή σε τεχνητό σάλιο για 30 ημέρες (96°C έναντι 88°C). Δεν υπάρχουν διαφορές στο φάσμα του κάθε υλικού, πριν και μετά την παραμονή στο τεχνητό σάλιο. Συμπεράσματα: Η παραμονή στο τεχνητό σάλιο έχει επίδραση στην αντοχή στη θραύση και των δύο υλικών με στατιστικά σημαντική μείωση στα δοκίμια της ρητίνης τύπου Bis-GMA, γεγονός που σχετίζεται με τη δράση του νερού ως πλαστικοποιητής. Η ρητίνη τύπου PMMA φαίνεται να επηρεάζεται λιγότερο από την παραμονή στο τεχνητό σάλιο, κάτι που προκύπτει και από τη μελέτη των ιξωδοελαστικών ιδιοτήτων των υλικών. Απαιτούνται περισσότερες μελέτες που να αφορούν στις ιξωδοελαστικές ιδιότητες των ρητινών για μεταβατικές αποκαταστάσεις, ώστε να τεκμηριωθούν στοιχεία και για την δυναμική συμπεριφορά αυτών των υλικών.