Martyrdom in the New Testament and the Nag-Hammadi Texts: The Case of the 2 Apocalypse of James
Creators: name: Goshovsky, Ivan (Ιβάν Γκοσόβσκι Βλαδίμηρου)
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Β΄ Αποκάλυψη Ιακώβου
Μαρτύριο
Κείμενα τού NAG-HAMMADI
2nd Apocalypse of James
Martyrdom
Nag-Hammadi texts

description: Στην παρούσα μελέτη, η εστίαση είναι στην ιστορία του θανάτου του Ιακώβου του Δίκαιου στη Δεύτερη Αποκάλυψη του Ιακώβου στο Nag-Hammadi. Στην χριστιανική παράδοση, το όνομα James μερικές φορές χρησιμοποιείται χωρίς διευκρινίσεις και για αυτό είναι δύσκολο να αποφασιστεί σε ποιόν Ιάκωβο αναφέρεται ο συγγραφέας, ειδικά στην Καινή Διαθήκη. Για κάποιο χρονικό διάστημα, Ιάκωβος ο Δίκαιος κατέχει την κεντρική θέση στην εβραϊκή-χριστιανική λογοτεχνία και στην εκκλησιαστική παράδοση. Η παράδοση του Ιακώβου χρησιμοποιήθηκε επίσης για τα συμφέροντα των λεγόμενων « Γνωστικών ». Η Δεύτερη Αποκάλυψη του Ιακώβου είναι ένα παράδειγμα μιας τέτοιας χρήσης. Ιάκωβος ο Δίκαιος ήταν ο ηγέτης της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ. Η εκλογή του αδελφού του Ιησού στη θέση αυτή σχετίζεται με τις αρχές της εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ. Σε αντίθεση με το ιστορικό κείμενο του Ευσεβίου, στην Καινή Διαθήκη - ο Πέτρος απεικονίζεται ως ο πρώτος ηγέτης της χριστιανικής κοινότητας στην Ιερουσαλήμ, και ο Ιάκωβος πήρε τη θέση του μόνο μετά την αναχώρηση του Πέτρου από την Ιερουσαλήμ (Πράξεις 12:17). Από αρχαιοτάτων χρόνων και μετά, στα αρχαία ελληνικά, ο όρος μάρτυς αποτελούσε ένα φυσικό μέρος της νομικής γλώσσας των ελληνικών δικαστηρίων και θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιηθεί μεταφορικά για όλα τα είδη των βεβαιώσεων και των παρατηρήσεων. Ωστόσο, από τα μέσα του δεύτερου αιώνα μ.Χ., αυτή η λέξη απέκτησε τη νέα έννοια θανάτου για μια αιτία και αργότερα την έννοια του «μάρτυρα» στη χριστιανική λογοτεχνία. Ως εκ τούτου, κατά την Ύστερη Αρχαιότητα, ο όρος μάρτυρας είχε μια ευρύτερη έννοια από ό, τι ακριβώς εκείνη ενός "μάρτυρα" στους χριστιανικούς κύκλους. Στην Χριστιανική λογοτεχνία της Ύστερης Αρχαιότητας, οι όροι μαρτύριο και μάρτυρας σχετίζονταν με την έντονη επιθυμία να πεθάνουν στα χέρια των διωκτών. Η σκηνή του μαρτυρίου του Στεφάνου είναι η πιο γλαφυρή περιγραφή της σκηνής του μαρτυρίου στην Καινή Διαθήκη και κατά πάσα πιθανότητα σε όλη την εβραϊκή-χριστιανική λογοτεχνία της περιόδου αυτής. Από τις αρχές της χριστιανικής παράδοσης, η εικόνα του Στεφάνου θεωρήθηκε ως παράδειγμα ενός «τέλειου χριστιανικού μάρτυρα». Αν θα μπορούσαμε να αποδείξουμε ότι η Δεύτερη Αποκάλυψη του Ιακώβου έχει πολλές δομικές ομοιότητες με το αφήγημα του μαρτυρίου του Στεφάνου στις πράξεις, τότε αυτό θα μπορούσε να είναι ένα ισχυρό επιχείρημα για την υπόθεση ότι ο Ιάκωβος ο Δίκαιος στη δεύτερη Αποκάλυψη του Ιακώβου απεικονίζεται ως χριστιανός μάρτυρας σε αντίθεση με ένα θύμα μιας εξωδικαστικής εκτέλεσης. Στην παρούσα μελέτη, ο όρος «τέλειου μάρτυρα» δηλώνει ένα άτομο του οποίου η εκτέλεση ταιριάζει στην απεικόνιση της Καινής Διαθήκης του μαρτυρίου (ακριβέστερα, το μαρτύριο του Στεφάνου), στο βαθμό που ο μάρτυρας μπορεί να θεωρηθεί ως imitatio Christi. Ενώ, στην άλλη περίπτωση, η εκτέλεση ενός θεωρείται μάλλον ως θύμα ενός εγκλήματος ενάντια στο θέλημα του Θεού, παρά ως ένα παράδειγμα ενός τέλειου θανάτου ενός οπαδού του Ιησού. Ένα τέτοιο παράδειγμα του δεύτερου τύπου του μαρτυρίου είναι ο Ζαχαρίας, ο γιος του Ιωδαέ, από το δεύτερο βιβλίο των Β' Χρονικών. Ο κύριος στόχος της παρούσας μελέτης είναι να διευκρινίσει με ποιο τύπο εμφανίστηκε η έκθεση του μαρτυρίου του Ιάκωβου Δικαίου στην Δεύτερη Αποκάλυψη του Ιακώβου
description: In the current study, the focus is on the story of James’ death in the Second Apocalypse of James in Nag-Hammadi. In Christian tradition, the name James sometimes is used without clarification and so it is difficult to decide which James the author is referring to, especially in the New Testament. For some time, James the Just held the central place in Jewish-Christian literature and in the church tradition. The ‘James’ tradition’ was also used to further interests of the so-called ‘Gnostics’ as well. The Second Apocalypse of James is an example of such a usage. In addition to being called Jesus’ brother, James is also known as ‘the Just’ and ‘the Righteous’. James the Just was the leader of the Jerusalem church. The election of Jesus’ brother to this position is associated with the beginnings of the church in Jerusalem. Unlike Eusebius’ historical tractate, in the New-Testament Peter is portrayed as the first leader of the Christian community in Jerusalem, and James took his place only after Peter’s departure from Jerusalem (Acts 12:17). From the earliest times onwards in ancient Greek, the term μάρτυς was a natural part of the legal language of the Greek courts and could be used metaphorically for all kinds of attestation and observation. However, since the mid-second century A.D. this word acquired the new meaning of “dying for a cause” and later the meaning of “witness” in Christian literature. Therefore, in Late Antiquity, the term martyr had a broader meaning than just that of a “witness” in Christian circles. In Christian literature of Late Antiquity, the terms martyrdom and martyr were related to the intense desire to die at the hands of persecutors. Stephen’s martyrdom scene is the most vivid description of a martyrdom scene in the New Testament and probably in all Jewish-Christian literature of this period. From the early times in the Christian tradition, the figure of Stephen was considered as the example of a ‘perfect Christian martyr’. If we could establish that the Second Apocalypse of James has many structural similarities with the narrative of Stephen’s martyrdom in the Acts then this could be a strong argument for the assumption that James in the Second Apocalypse of James is depicted as a Christian martyr contrasted to a victim of an extrajudicial execution. In the current study, the term ‘perfect martyr’ denotes a person whose execution fits in the New Testament depiction of martyrdom (more precisely, Stephen’s martyrdom) to the extent that the martyr can be considered as an imitatio Christi. Whereas, in the other case, the executed one is considered rather as a victim of a crime against God’s will than as an example of a perfect death of a follower of Jesus. Such an example of the second type of martyrdom is Zechariah, son of Jehoiada, from the Second Book of Chronicles. The major aim of the current study is to clarify in which type the martyrdom report of James the Just appeared in the Second Apocalypse of James