Η επίδραση της ναρθηκοποίησης με ακίνητη διαταξική αποκατάσταση και των χαρακτηριστικών του μεταλλικού σκελετού στον περιοπροσθετικό ασθενή. Τρισδιάστατη ανάλυση πεπερασμένων στοιχείων:
Creators: name: Μαντά, Μαριάνθη Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2008
Subjects: Περιοπροσθετικός ασθενής
Ακίνητη διατοξική αποκατάσταση
Σύνδεσμοι
Πρόβολα
Ναρθηκοποίηση
Ανάλυση πεπερασμένων στοιχείων
Perioprosthetic patient
Cross-arch fixed partial dentures
Connectors
Cantilevers
Splinting
Finite element analysis

description: Ο σχεδιασμός του μεταλλικού σκελετού αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα πρόγνωσης των οδοντικά στηριζόμενων ακίνητων διατοξικών αποκαταστάσεων στον περιοπροσθετικό ασθενή. Η παρούσα μελέτη διερευνά την επίδραση της ναρθηκοποίησης με ακίνητη διατοξική αποκατάσταση χωρίς πρόβολα στον περιοπροσθετικό ασθενή, καθώς και τη μεταβολή των τάσεων στο μεταλλικό σκελετό, σε σχέση με την τοποθέτηση προβόλων και την αύξηση του μήκους των συνδέσμων. Η μεθοδολογία βασίστηκε στο σχεδιασμό 16 τρισδιάστατων υπολογιστικών μοντέλων τα οποία αναλύθηκαν με τη μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων. Το μοντέλο αναφοράς αποτελείται από μία ενόδοντη κάτω γνάθο με βραχύ οδοντικό τόξο. Το αρχικό μοντέλο τροποποιήθηκε ώστε να περιλαμβάνει ακίνητη διατοξική αποκατάσταση α. χωρίς πρόβολα, β. με 1 πρόβολο και γ. με 2 πρόβολα. Οι σύνδεσμοι όμορα του ακραίου δοντιού στηρίγματος λάμβαναν τιμές από 3-5 χιλ. Τόσο το αρχικό όσο και τα παραμετρικά μοντέλα μελετήθηκαν σε 2 επίπεδα οστικής στήριξης (50 και 30%). Μέγιστες τιμές von Mises τάσης υπολογίστηκαν τόσο για το οστούν όσο και για το μεταλλικό σκελετό. Υπό τους περιορισμούς της συγκεκριμένης μελέτης, τα αποτελέσματα έδειξαν πως: Α. η ναρθηκοποίηση των δοντιών στον περιοπροσθετικό ασθενή προκαλεί ανακατανομή τάσεων στην οστική ακρολοφία και την περιοχή του ακρορριζίου των ναρθηκοποιημένων δοντιών, Β. ο σύνδεσμος άπω του τελευταίου δοντιού στηρίγματος αναπτύσσει την υψηλότερη συγκέντρωση τάσεων για κάθε τύπο αποκατάστασης, Γ. η επιμήκυνση του προβόλου από τη μία στις δύο μονάδες (προγόμφιοι) έχει ως αποτέλεσμα σημαντική αύξηση των τάσεων στο σύνδεσμο αυτό, η οποία αγγίζει το όριο διαρροής του χρησιμοποιούμενου υλικού, Δ. η αύξηση του μήκους του συνδέσμου άπω του ακραίου δοντιού στηρίγματος στις ακίνητες διατοξικές αποκαταστάσεις με ένα και δύο πρόβολα προκαλεί σημαντική μείωση των τάσεων στον ίδιο το σύνδεσμο.
description: Designing and dimensioning of the metal framework has been considered a significant prognostic factor, affecting the long-term functionality of the tooth-supported cross-arch restorations, in patients with advance periodontal disease. The present study investigated: a. the splinting effect with cross-arch fixed partial denture without cantilevers on the stress field developed on the alveolar bone of the perioprosthetic patient, and b: the stress changes on the metal framework of the corss-arch fixed partial dentures applied on the perioprosthetic patient after the addition of cantilevers and the increase of the connectors’ vertical dimension proximal to the end-abutment. Sixteen models were analyzed by a 3d- finite element method. The structures were obtained from CT-images or constructed in a 3d- Computer-Aided Design environment. The initial model simulated a dentate mandible without molars. Initial model was modified to be restored with cross-arch FPDs with: a. no cantilevers, b: bilateral 1- unit cantilever and c: bilateral 2 -unit cantilevers. The connectors proximal to the end-abutment were tested in 3, 4 and 5mm of vertical dimension. The parametric models were investigated in two levels of severely reduced osseous support (50 and 30%). Maximum von Mises stress values were calculated for the metal framework and the alveolar bone. Within the limitations of the present study seems that: Α. even splinting with cross-arch fixed partial denture causes a more favorable stress distribution among some of the included teeth, other splinted teeth may accept higher stress levels compared to the prior splinting case, Β. the connector distal to the end-abutment for every type of investigated restoration presents the higher stress values, C. the addition of the a second cantilever unit results in considerable stress increase on the connector distal to the end-abutment, approximating the yield strength and D. the increase of the connector’s vertical dimension distal to the end-abutment in the cross-arch fixed partial dentures with 1 and 2 cantilever- units results in considerable stress decrease within the same connector.