Η προστασία μη χρηματικών αξιώσεων μέσω της παυλιανής αγωγής (939 Επ. Ακ)
Creators: name: Ρίζος, Ευριπίδης Αθανασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2007
Subjects: Καταδολίευση δανειστών
Παυλιανή αγωγή
Μη χρηματική αξίωση
Defraudign creditors
Actio Pauliana
Non-monetary claims
Glaubigeranfechtung

description: Η παυλιανή αγωγή (όπως έχει επικρατήσει να λέγεται το δικαίωμα διάρρηξης καταδολιευτικών απαλλοτριώσεων) έχει ρόλο παρεπόμενο σε σχέση με ορισμένη αξίωση του προσώπου, που βλάπτεται από απαλλοτριώσεις περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη του. Ωστόσο, αμφισβητείται το είδος των αξιώσεων που μπορούν να υπαχθούν στο προστατευτικό πεδίο του δικαιώματος διάρρηξης. Εν προκειμένω, εξετάζεται η δυνατότητα προστασίας και μη χρηματικών αξιώσεων, καθώς είναι δεδομένη η προστασία των χρηματικών μέσω της παυλιανής αγωγής. Προς το σκοπό αυτό ερμηνεύονται οι 939-946 ΑΚ και οι 936§3, 992 ΚΠολΔ. Από τη γραμματική ερμηνεία δεν προκύπτει κάποιο σαφές πόρισμα, καθώς αφήνονται δύο αντίθετα μεταξύ τους ερμηνευτικά ενδεχόμενα. Από την ιστορική ερμηνεία και τη συγκριτική εξέταση επίσης δεν προκύπτει κάποιο ασφαλές συμπέρασμα. Στη συνέχεια επιστρατεύεται συστηματική ερμηνεία, δηλαδή ο συστηματικός συσχετισμός της παυλιανής αγωγής με συναφείς θεσμούς, όπως η πτωχευτική ανάκληση, η αναδοχή χρέους λόγω μεταβίβασης περιουσίας (479 ΑΚ), οι διατάξεις του Γενικού Ενοχικού Δικαίου περί υπαίτιας αδυναμίας παροχής, οι διατάξειςερί αδικοπραξιών και αδικαιολόγητου πλουτισμού, η εμπράγματη ασφάλεια και η εικονικότητα. Από το συσχετισμό αυτό δεν προκύπτει κάποιο αποφασιστικό επιχείρημα, πέραν της έλλειψης κάποιου ενδοσυστηματικού εμποδίου ως προς την κατάφαση της προστασίας αυτής. Τη λύση δίνει η τελολογική ερμηνεία. Η παυλιανή αγωγή συνιστά το αποτέλεσμα της στάθμισης αντιτιθέμενων συμφερόντων (του δανειστή, του οφειλέτη και του τρίτου). Έτσι, αν ο οφειλέτης έχει επιδείξει καταχρηστική συμπεριφορά, δηλαδή αν έχει επιδιώξει σκόπιμα τη ματαίωση της ικανοποίησης της αξίωσης του δανειστή του και ο αποκτών τρίτος γνωρίζει το δόλο του οφειλέτη ή δεν έχει δώσει για αντάλλαγμα για την απόκτηση του περιουσιακού στοιχείου που του μεταβιβάστηκε, τότε θα προστατευθεί το συμφέρον του δανειστή. Αυτό θα συμβεί ακόμα και αν υπάρχει επαρκής περιουσία του οφειλέτη για να καλύψει τη δευτερογενή αξίωση αποζημίωσης. Ο δανειστής αποκτά το δικαίωμα διάρρηξης, το οποίο πρέπει να ασκηθεί δικαστικά. Μετά την ευδοκίμηση του σχετικού ένδικου βοηθήματος, ο τρίτος παραμένει μεν φορέας του απαλλοτριωθέντος περιουσιακού δικαιώματος, αλλά δεν μπορεί ντο αντιτάξει με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο έναντι του δανειστή που πέτυχε τη διάρρηξη, o οποίος μπορεί να ικανοποιήσει την αξίωσή του, σαν να μην είχε λάβει ποτέ χώρα η μεταβίβαση.
description: Actio pauliana (i.e. the term most commonly used to describe the right of any creditor to void transactions of his debtor that defraud the creditor) has a sequential role in relation to a specific claim of a creditor, who is being harmed by any alienation of property made by his debtor. Nevertheless, the kind of claims that can be protected by this particular act is not clear. This essay examines the possibility of the protection of non-monetary claims, as the protection of monetary claims by means of actio pauliana is a given. To this end, it is necessary to interpret art. 939-946 of the Greek Civil Code as well as art. 936§3,992 of the Greek Civil Procedure Code. From a purely grammatical reading, no clear conclusion can be drawn, as there arise two opposite interpretations. From the point of view of historical method of interpretation and from a comparative examination of this legal institution no safe conclusions can be drawn either. The systematic method of interpretation is being applied next, that is the systematic connection of actio pauliana with similar legal institutions, such as revocation of bankruptcy, undertaking of debts due to conveyance of the whole property (art. 479 GCC), the statutes of the Law of Obligations in relation to liability due to breach of contract, the statutes in relation to torts and unjust enrichment, real guarantee and simulation. This connection yields no safe inferences, apart from the lack of any inner-systematic impediments against the admission of the protection. The teleological method of interpretation provides the solution. Actio pauliana is the very result of balancing opposed interests (those of the creditor, the debtor and the third person who entered into the transaction). The interest of the creditor will prevail, if the debtor abuses his right to trade, which means that he intentionally pursued to hinder his creditor, and the third person was not in good faith or did not give anything in return for the conveyed property. This will transpire,even if the debtor spares enough property to pay compensation to his creditor. The creditor acquires the right to challenge the transaction, necessarily using the proper action (actio pauliana). Provided that the action meets with unappealable success, the third person remains the owner of the conveyed property, but he cannot object his right to the creditor, who managed to void the conveyance. The claim of the creditor can now be met, as if the transaction never took hold.