Η Παραγωγή Ουσιαστικών στην Ελληνική: τέσσερα είδη Μεταρηματικών Ουσιαστικών
Creators: name: Πουταχίδου, Ραφαηλία Θεόφιλου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Παραγωγή Ουσιαστικών
Ουσιαστικά Ελληνικής
Μεταρηματικά Ουσιαστικά
Nominal Derivation
Greek Nominals
Deverbal Nominals

description: Το θέμα της παρούσας μελέτης είναι η ονοματοποίηση, η οποία, στο πλαίσιο της γενετικής γλωσσολογίας, έχει μέχρι στιγμής διερευνηθεί μέσω πρώιμων συντακτικών, μετασχηματιστικών προσεγγίσεων (Lees, 1960), πρώιμων λεξικαλιστικών προσεγγίσεων (Chomsky, 1970; Grimshaw, 1990), μεταγενέστερων συντακτικών προσεγγίσεων (Fu et al., 2001; Picallo, 1991; Alexiadou &amp; Stavrou, 1998) και μέσω προσεγγίσεων λεξικής σημασιολογίας (Baayen &amp; Lieber, 1997; Booij &amp; Lieber, 2004; Lieber, 2004; Melloni, 2011). Πιο συγκεκριμένα, η μελέτη εστιάζει σε τέσσερα είδη μεταρηματικών ουσιαστικών της ελληνικής, αυτά που παράγονται μέσω των ονοματοποιητών -sim(o), -s(i), -ma(t) and -m(ós), των οποίων οι ιδιότητες επιλογής βάσης, οι γραμματικές και οι σημασιολογικές ιδιότητες αποτελούν αντικείμενο εξέτασης. Ένα ακόμη υπό εξέταση θέμα είναι η κοινή υποκείμενη μορφοσυντακτική δομή των μεταρηματικών ουσιαστικών της ελληνικής. Αναντιστοιχίες μεταξύ των υποκείμενων και των επιφανειακών δομών των μεταρηματικών ουσιαστικών της ελληνικής, οι οποίες εμφανίζονται ως φαινομενικές αλλομορφίες, εξηγούνται με έναν εναλλακτικό τρόπο εδώ. Η παρούσα ανάλυση χρησιμοποιεί το θεωρητικό πλαίσιο της Κατανεμημένης Μορφολογίας (DM; Halle &amp; Marantz, 1993, 1994; Harley &amp; Noyer, 1999; Embick &amp; Noyer, 2007), το οποίο αποσυνδέει την μορφοσυντακτική αναπαράσταση από τη φωνολογική πραγμάτωση και, γι’ αυτό το λόγο, παρουσιάζει ορισμένα πλεονεκτήματα σε σχέση με τα λεξικαλιστικά μοντέλα. Τα ουσιαστικά που εξετάζονται εδώ, περιέχουν ρηματοποιητές στη δομή τους, εφόσον είναι μεταρηματικά. Οι ρηματοποιητές της ελληνικής: -íz, -(i)áz (-áz, -iáz, -jáz), -ón, -év, -én, -ár, -Ø (Spyropoulos et al., 2015; Efthymiou, 2018) και οι ρίζες που περικλείονται στα μεταρηματικά ουσιαστικά της ελληνικής υφίστανται αλλαγές κατά τη συγχώνευση των ονοματοποιητών. Αυτές οι αλλαγές εξηγούνται μέσω της υπόθεσης υποπροσδιορισμένων υποκείμενων μορφών των ρηματοποιητών και των ριζών, σύμφωνα με τους Spyropoulos et al. (2017a,b), Revithiadou et al. (2019) και Markopoulos (2018), καθώς και μέσω της υπόθεσης φωνολογικών κανόνων που μεταβάλλουν την ΦΔ των πραγματώσεων. Επιπλέον, τα ουσιαστικά κατατάσσονται σε κατηγορίες σύμφωνα με το είδος της επιλεγόμενης βάσης και εξάγονται κάποια πρώιμα συμπεράσματα σχετικά με τις σημασιολογικές ιδιότητες των ονοματοποιητών: τα ουσιαστικά σε -sim(o) δηλώνουν ενέργεια, αυτά σε -s(i) και -ma(t) δηλώνουν ενέργεια, αποτέλεσμα ή έννοια/ αντικείμενο και τέλος, αυτά σε -m(ós) δηλώνουν αποτέλεσμα ή έννοια. Η λεπτομερής διερεύνηση της σημασίας των ονοματοποιητών καθώς και ερωτήματα σχετικά με την ύπαρξη Φωνής και Όψης στο ρηματικό συστατικό που περικλείεται στα μεταρηματικά ουσιαστικά θεωρούνται θέματα που χρήζουν περεταίρω έρευνας. Βασικός σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η εξήγηση των μοτίβων μη ομαλής αλλομορφίας που παρατηρούνται στα μεταρηματικά ουσιαστικά της ελληνικής, χωρίς την υπόθεση αποθηκευμένων αλλομόρφων των θεμάτων ή Κανόνων Επαναπροσδιορισμού, έτσι ώστε να αναδειχθούν οι συστηματικότητες της ονοματοποίησης, οι οποίες συχνά παραβλέπονται
description: The topic of the current thesis is nominalization, which, in the generative literature, has so far been investigated via early syntactic, transformationalist accounts (Lees, 1960), early lexicalist accounts (Chomsky, 1970; Grimshaw, 1990), later syntactic (Fu et al., 2001; Picallo, 1991; Alexiadou &amp; Stavrou, 1998) and lexical-semantics accounts (Baayen &amp; Lieber, 1997; Booij &amp; Lieber, 2004; Lieber, 2004; Melloni, 2011). More specifically, the thesis focuses on four types of Greek deverbal nominals here, those derived using the nominalizers -sim(o), -s(i), -ma(t) and -m(ós), whose selectional, grammatical and semantic properties are examined. Another issue examined is the common underlying morphosyntactic structure of Greek deverbal nominals. Mismatches among underlying structures and surface forms of Greek deverbal nominals, manifesting as seeming allomorphies, are explained in an alternative way here. The present analysis is couched within the theoretical framework of Distributed Morphology (DM; Halle &amp; Marantz, 1993, 1994; Harley &amp; Noyer, 1999; Embick &amp; Noyer, 2007), which dissociates morphosyntactic representation from phonological exponence and, for that, exhibits specific strengths compared to lexicalist models. Nominals examined here, involve verbalizers in their structure, given that they are deverbal. Greek verbalizers: -íz, -(i)áz (-áz, -iáz, -jáz), -ón, -év, -én, -ár, -Ø (Spyropoulos et al., 2015; Efthymiou, 2018), and roots embedded in Greek deverbal nominals undergo alterations upon the merge of nominalizers. These alterations are explained by postulating underspecified underlying forms of verbalizers and roots, following Spyropoulos et al. (2017a,b), Revithiadou et al. (2019) and Markopoulos (2018), and by assuming phonological rules modifying the PF of exponents. Furthermore, nominals are classified into categories according to the type of selected base and some primary conclusions regarding the semantics of the nominalizers are drawn: -sim(o) nominals are action-denoting, -s(i) and -ma(t) nominals can be action, result and object/ concept-denoting, and finally -m(ós) nominals mostly denote results or concepts. A detailed investigation of the semantics of nominalizers as well as questions concerning the presence of Voice and Aspect within the verbal domain of deverbal nominals are considered topics requiring further research. The main goal of the current thesis is to explain irregular allomorphic patterns exhibited by Greek deverbal nominals, without assuming stem-listing or unmotivated Readjustment Rules, thus proving that nominalization is governed by systematicity and regularities that often go unnoticed