Το ζήτημα των προεδριών των Οικουμενικών Συνόδων:
Creators: name: Μεταλλίδης, Κωνσταντίνος Βύρωνα
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Οικουμενική Σύνοδος
πρόεδρος
αυτοκράτορας
Ecumenic Synod
president
emperor

description: Απαρχή των Οικουμενικών Συνόδων είναι η αποστολική Σύνοδος που έλαβε χώρα στα Ιεροσόλυμα, στο πρώτο μισό του 1ου αι. μ.Χ. Εκεί οι απόστολοι κλήθηκαν να λύσουν προβλήματα που παρουσιάστηκαν στην πρώτη Εκκλησία. Την παρακαταθήκη αυτή ακολούθησαν και οι κατά τόπους Εκκλησίες, συγκαλώντας τοπικές συνόδους για να αντιμετωπίσουν ζητήματα που τις απασχολούσαν. Για τα θέματα, όμως, που αφορούσαν σε ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας, πραγματοποιήθηκαν Οικουμενικές Σύνοδοι. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι συγκαλούνταν από τον αυτοκράτορα, μετά από παρότρυνση εκκλησιαστικών προσώπων, με απώτερο σκοπό την επικράτηση της Ορθοδοξίας και της ειρήνης του κράτους. Για μια επιστημονικά τεκμηριωμένη εξαγωγή συμπερασμάτων, σχετικά με τους προέδρους που έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στη σύγκληση αλλά και στη ροή των διαδικασιών των Οικουμενικών Συνόδων, ήταν αναγκαίο να μελετηθεί: το ιστορικό περιβάλλον, δηλαδή η κοινωνία, η πολιτική εξουσία και η εκκλησιαστική διοίκηση που χαρακτήριζαν την εποχή κατά την οποία συγκλήθηκε κάθε Σύνοδος, τα αίτια, οι αφορμές, τα περιστατικά σύγκλησης και τέλος, η θεματολογία κάθε Συνόδου. Τα συμπεράσματα, όπου καταλήξαμε, είναι τα εξής: Πρόεδρος της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου διετέλεσε ο Όσιος επίσκοπος Κορδούης και της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου ο Μελέτιος Αντιοχείας, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Νεκτάριος Κωνσταντινουπόλεως διαδοχικά. Την προεδρία της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου άσκησε ο Αλεξανδρείας Κύριλλος. Στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, οι αντιπρόσωποι του αυτοκράτορα, οι άρχοντες, ήταν αυτοί που άσκησαν τη δικαστική εξουσία καθώς, στα εκκλησιαστικά ζητήματα, την προεδρία κράτησαν ο επικεφαλής των εκπροσώπων του πάπα Πασχασίνος και ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ανατόλιος. Στην Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο προήδρευσε ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ευτύχιος, ενώ η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος είναι η μοναδική που διευθύνεται αποκλειστικά από τον αυτοκράτορα και τους εκπροσώπους του. Τέλος, την προεδρία της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου άσκησε αναμφίβολα ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος. Καταλήγοντας, αξίζει να σημειωθούν, πρώτον, το πόσο διαφορετικές ήταν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαμορφώθηκε η εικόνα κάθε Συνόδου και, δεύτερον, το πόσο έντονη - παρόλα αυτά - υπήρξε η παρουσία των αυτοκρατόρων, είτε έμμεση είτε άμεση, στις εργασίες των Οικουμενικών Συνόδων.
description: The apostolic session that took place in Jerusalem, in he first half of the first century AD, is considered to be the beginning of the Ecumenic Synods. The Apostols were gathered in order to solve some problems that appeared in the first church. This tradition was followed in turn by regional churches that organised regional sessions so as to solve matters of concern. However, whenever problems that were of concern to the whole church body arised, an Ecumenic Synod took place. The Ecumenic Synods were held by the Emperor, after he was prompted to do so by ecclesiastic people, and their ulterior goal was the predominance of the orthodoxy and the peace within the country. In order for the inference to be considered as scientifically documented, as far as the presidents that played a crucial role in the convergence and proceedings of the Ecumenic Synods were concerned, it was important to study the historical background, that is the society, the political power, as well as the ecclesiastic regimen that characterized the era that each Ecumenic Synod was convoked, the cause, the reason, the occasion of the convergence, and finally, the subject matter of each Synod. Our conclusions were the following; The President of the first Ecumenic Synod was Osios Bishop Kordoues, and presidents of the second Ecumenic Synod were Meletius of Antiocheia, Saint Gregory and Nektarios of Constantinoples respectively. In charge of the third Ecumenic Synod was Kyrillos of Alexandreia. In the fourth Ecumenic Synod, the emperor’s representatives, also known as archons, were the ones to wield juridicial power, while Paschasinos, who was in charge of the Pope’s representatives, and Anatolios, who was the patriarch of Constantinoples, were the ones to preside as far as the ecclesiastic issues were concerned. In the fifth Ecumenic Synod, Eutychios, who was the patriarch of Constantinoples presided, whereas the sixth Ecumenic Synod was the only one to be exlusively directed by the emperor and his representatives. Finally, Tarasios, who was another patriarch of Constantinoples, undoubtedly presided in the seventh Ecumenic Synod. Last but not least, on the one hand, the conditions under which the reflection of each Synod was formed were very different; on the other hand, the emperors’ direct or indirect presence has been extremely vital as far as the proceedings of the Ecumenic Synods were concerned.