Επίδραση της άσκησης στο εγκεφαλικό νατριουρητικό πεπτίδιο σε ασθενείς με υπερτροφία της αριστεράς κοιλίας της καρδιάς:
Creators: name: Παγκουρέλιας, Ευστάθιος Δ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια
Αθλητική καρδιά
Άσκηση
Εγκεφαλικό νατριουρητικό πεπτίδιο
Hypertrophic cardiomyopathy
Athlete’s heart
Exercise
Brain Natriuretic Peptide

description: Εισαγωγή-Σκοπός: Η διάκριση μεταξύ της «αθλητικής» καρδιάς και της υπερτροφικής μυοκαρδιοπάθειας (ΥΜΚ) στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ευχερής ενώ οι περιπτώσεις με υπερτροφία στη «γκρίζα ζώνη» (μέγιστο πάχος οποιουδήποτε μυοκαρδιακού τοιχώματος 12-15 mm), καθιστούν τη διαφορική διάγνωση δύσκολη. Το εγκεφαλικό νατριουρητικό πεπτίδιο (Brain natriuretic peptide, ΒΝΡ) έχει χρησιμοποιηθεί ελάχιστα για τη μελέτη και διάκριση της γκρίζας ζώνης ενώ περιορισμένη είναι η γνώση γύρω από τη φυσιολογία του ΒΝΡ και τις μεταβολές του σε συνάρτηση με διαφορετικά είδη άσκησης. Υλικό-Μέθοδοι: Στην παρούσα μελέτη συμμετείχαν 20 αθλητές αγωνισμάτων δυναμικής γύμνασης, 15 αθλητές στατικής γύμνασης, 15 ασθενείς με ΥΜΚ και 15 φυσιολογικοί εθελοντές. Μεταξύ των 65 συμμετεχόντων, υπήρχαν 9 ασθενείς με ΥΜΚ και 9 αθλητές με υπερτροφία γκρίζας ζώνης (12-15 mm). Όλοι οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε πλήρη υπερηχοκαρδιογραφική μελέτη, σε ισομετρική δοκιμασία handgrip, σε καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως και σε 3 αιμοληψίες για τον προσδιορισμό του ΒΝΡ στην ηρεμία, αμέσως μετά το handgrip και στο τέλος της δοκιμασίας κοπώσεως. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων στις τιμές του ΒΝΡ ηρεμίας (p&lt;0,0005), στις τιμές ΒΝΡ μετά τη δοκιμασία handgrip (p=0,001) και μετά την καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως (p&lt;0,0005). Σε κάθε περίπτωση οι ασθενείς με ΥΜΚ εμφάνισαν τις υψηλότερες τιμές ΒΝΡ συγκριτικά με τις άλλες ομάδες. Η μεταβολή του ΒΝΡ μετά τη δοκιμασία handgrip [(paired sample Wilcoxon test) για σύγκριση BNP ηρεμίας και ΒΝP μετά handgrip] δεν ήταν στατιστικά σημαντική για καμία από τις ομάδες αθλητές), ενώ μετά την καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κοπώσεως παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μεταβολή του ΒΝΡ, σε σχέση με το ΒΝΡ ηρεμίας, σε όλες τις ομάδες εκτός από την ομάδα των δυναμικών αθλητών (p=0,328). Με την τεχνική bootstrapping υπολογίσθηκαν τα όρια αναφοράς όλων των μεταβλητών που βρέθηκαν να διαφέρουν στατιστικά σημαντικά μεταξύ αθλητών με υπερτροφία γκρίζας ζώνης και ασθενών με ΥΜΚ στην ίδια περιοχή: τελοδιαστολική διάμετρος της αριστερής κοιλίας≤4,74 cm, χρόνος ισοογκωτικής χάλασης&gt;94 msec, κύμα Εm της διαφραγματικής πλευράς του μιτροειδικού δακτυλίου≤9,5 cm/sec, χρόνος επιβράδυνσης της διαμιτροειδικής ροής&gt;200 msec, E/A διατριγλωχινικής ≤1,63, σχετικό πάχος τοιχώματος&gt; 0,445 και ΒΝΡ ηρεμίας&gt; 9,84 pg/mL. Στη συνέχεια, από την εφαρμογή των παραπάνω ορίων, υπολογίσθηκε μια δεκαβάθμια κλίμακα (score) για τη διάκριση της ΥΜΚ γκρίζας ζώνης από την αθλητική καρδιά. Τιμές του score&gt;5 εμφάνισαν ευαισθησία της τάξης του 100%, ειδικότητα ίση με 77, 8% και περιοχή κάτω από την καμπύλη ROC (AUC) ίση με 0,958 (95%CI: 0,738-1,0) (p=0,00005, Standard Error=0,0342) για τη διάγνωση της ΥΜΚ σε έναν αθλητικό πληθυσμό γκρίζας ζώνης. Συμπεράσματα: 1) Καινοτομία της παρούσας διατριβής αποτελεί η εισαγωγή, για πρώτη φορά στη διεθνή βιβλιογραφία, μιας εύχρηστης δεκαβάθμιας κλίμακας βασισμένης σε απλά εργαστηριακά και υπερηχοκαρδιογραφικά δεδομένα για τη διάκριση της αθλητικής καρδιάς από την ΥΜΚ για τα άτομα που βρίσκονται στη γκρίζα ζώνη ως προς το μέγεθος της υπερτροφίας τους (12-15 mm). 2) Η συστηματική προπόνηση φαίνεται να αμβλύνει την απάντηση των ομοιοστατικών μηχανισμών του οργανισμού (και επομένως και της έκκρισης του ΒΝΡ) στην άσκηση, γεγονός που εξηγεί τη μη σημαντική άνοδο του ΒΝΡ μετά από ισοτονική κόπωση στους δυναμικούς αθλητές.
description: Introduction-Aim: The differentiation of athlete’s heart and hypertrophic cardiomyopathy (HCM) is under most circumstances plausible, however, there are certain cases presenting with a ‘grey zone’ hypertrophy (maximum thickness of any myocardial segment between 12-15 mm) making differential diagnosis complicated. So far, the usefulness of brain natriuretic peptide (BNP) in discrimination of ‘grey zone’ hypertrophy is rather unclear while knowledge concerning the physiology of BNP and its exercise-associated alterations is limited. Methods: Twenty power and 15 strength athletes, 15 patients with HCM and 15 normal volunteers were enrolled in this study. Among them, there were 9 athletes and 9 patients with mild HCM fulfilling the criteria for grey zone hypertrophy (12-15 mm). All the participants underwent a detailed echocardiographic study, an isometric handgrip test, a cardiopulmonary treadmill exercise stress test and plasma BNP measurement at rest, after handgrip and after treadmill exercise. Results: BNP values differed significantly between groups at rest (&lt;0.0005), after handgrip test (p=0.001) and after the cardiopulmonary exercise test (p&lt;0.0005), while HCM patients presented the higher values in any occasion. Comparing by paired samples Wilcoxon test BNP values at rest and after each study procedure, handgrip was not a significant stimulus to BNP elevation in any group, whereas after treadmill exercise, BNP values were elevated significantly in all groups except of power athletes (p=0.328). Additionally, by comparing a great amount of echocardiographic and other laboratory indices between athletes and HCM patients presenting with grey zone hypertrophy, 7 parameters were found to significantly differ: left ventricular end diastolic diameter (LVEDD), relative wall thickness (RWT) (Ratio of the sum of end diastolic thickness of Interventricular septum and posterior wall to LVEDD), deceleration time (DT) and isovolumic relaxation time (IVRT) of bicuspid inflow, Em wave obtained at the septal corner of mitral annulus, the E/A ratio of tricuspid inflow and BNP values at rest. Using bootstrapping techniques the optimal cut off values for the fore mentioned parameters were validated: (LVEDD≤4.74 cm, IVRT&gt;94 msec, Septum Em≤9.5 cm/sec, DT&gt;200 msec, tricuspid E/A ≤1.63, RWT&gt; 0,445 and ΒΝΡ at rest&gt; 9,84 pg/mL). Based on the fore mentioned cut offs a 10 point score was finally produced for the discrimination of grey zone hypertrophy. A score value&gt;5 showed a sensitivity of 100%, a specificity of 77.8% and an AUC=0.958 (95%CI: 0.738-1.0) (p=0.00005, Standard Error=0.0342) for distinguishing HCM patients in a mixed HCM-athletes grey zone population. Conclusions: 1) The innovation of the present dissertation is expressed through the introduction, for the first time in the literature, of a 10 point score, based on echocardiographic and laboratory indices, for the discrimination of grey zone hypertrophy. 2) Systemic training reduces the reaction of different homeostatic mechanisms of human body (including BNP release) during exercise, as this was proved in power athletes.