Επίδραση της κτηνιατρικής φαρμακευτικής ουσίας Eprinomectin(B1a) σε σκαθάρια της κοπριάς:
Creators: name: Προύσαλη, Σοφία Παναγιώτη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2009
Subjects: Περιβαλλοντικές επιπτώσεις
Eprinomectin
Σκαθάρια
Κοπριά
Βοοειδή
Environmental risks
Beetles
Dung
Cattle

description: Οι δραστικές ουσίες των κτηνιατρικών φαρμάκων καταλήγουν στο περιβάλλον σε μικρότερες ή μεγαλύτερες συγκεντρώσεις, ακολουθώντας διάφορες οδούς με κυριότερη αυτή της θεραπευτικής χορήγησης των ουσιών στα παραγωγικά ζώα, η οποία θεωρείται ότι συμβάλλει σημαντικά στη ρύπανση των χερσαίων και υδάτινων οικοσυστημάτων. Αποδέκτες των βλαπτικών επιπτώσεων του γεγονότος αυτού είναι διάφοροι ασπόνδυλοι οργανισμοί μη-στόχοι καθώς και σπονδυλωτοί οργανισμοί, μέσω της τροφικής αλυσίδας, αλλά και ο ίδιος ο άνθρωπος. Εκτός από τη μελέτη των οξέων επιπτώσεων των δραστικών κτηνιατρικών φαρμακευτικών ουσιών σε οργανισμούς μη-στόχους, οι ερευνητές δίνουν έμφαση και στις χρόνιες επιπτώσεις από τη δράση των ουσιών αυτών καθώς και των μεταβολιτών τους. Η απαίτηση για εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από τη χρήση των κτηνιατρικών φαρμακευτικών προϊόντων οδήγησε τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (European Medicine Agency, EMEA) στη θέσπιση Οδηγιών και Κανονισμών που ορίζουν το νομοθετικό πλαίσιο, βάσει του οποίου ελέγχεται ένα κτηνιατρικό φάρμακο προτού λάβει άδεια εμπορίας. Προκειμένου για τα ενδο-εξωπαρασιτοκτόνα φάρμακα, απαιτούνται δοκιμές σε συγκεκριμένους οργανισμούς μη-στόχους όπως είναι οι προνύμφες των μυγών και των σκαθαριών της κοπριάς. Η βιολογική δράση των εντόμων της κοπριάς είναι πολύ σημαντική καθώς συμβάλλει στην ανακύκλωση των θρεπτικών συστατικών που αποβάλλονται με τα κόπρανα των ζώων και γενικά στην παραγωγικότητα των λειμώνων. Μεταξύ των αντιπαρασιτικών ουσιών με τοξική δράση για τα έντομα της κοπριάς κυρίαρχη θέση κατέχουν οι αβερμεκτίνες. Η eprinomectin είναι μία ημισυνθετική ουσία της οικογένειας των αβερμεκτινών που προορίζεται για τοπική εφαρμογή (pour-on) σε βοοειδή και έχει το πλεονέκτημα ότι δεν απαιτείται χρόνος αναμονής για το γάλα. Περιορισμένος είναι ο αριθμός των πειραματικών εργασιών σχετικά με τη δράση της eprinomectin πάνω στα έντομα της κοπριάς και πιο συγκεκριμένα στα σκαθάρια της κοπριάς. Στα πλαίσια της παρούσας εργασίας πραγματοποιήθηκαν τρεις πειραματισμοί με τους οποίους εξετάστηκε η επίδραση της eprinomectin στις προνύμφες των ειδών σκαθαριών της κοπριάς Aphodius lugens (Creutzer, 1799), Aphodius sturmi (Harold, 1870) και Euoniticellus fulvus (Goeze, 1777) (Α´, Β´ και Γ´ πειραματισμός, αντίστοιχα). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Α´ πειραματισμού δεν διαπιστώθηκε επίδραση της eprinomectin στην επιβίωση των προνυμφών έως και την τρίτη εβδομάδα του πειραματισμού. Εντούτοις, παρατηρήθηκε ότι υπάρχουν ενδείξεις για επίδραση της ουσίας στην ανάπτυξη των προνυμφών την έβδομη εβδομάδα του πειραματισμού και σε όλο το εύρος τιμών των συγκεντρώσεων της ουσίας από 10 έως και 160 μg eprinomectin/kg ξηρής ουσίας (ξ.ο.) κοπριάς. Όσον αφορά στην ουσία αναφοράς (ivermectin), αυτή φάνηκε να επηρέασε την ανάπτυξη των προνυμφών την έβδομη εβδομάδα, σε συγκέντρωση 120,5 μg ivermectin/kg ξ.ο. κοπριάς, χωρίς όμως να επιδρά στην επιβίωσή τους τις τρεις πρώτες εβδομάδες του πειραματισμού. Απουσία επίδρασης της eprinomectin στην επιβίωση των προνυμφών έως και την τρίτη εβδομάδα, παρατηρήθηκε και στην περίπτωση του Β´ πειραματισμού, ενώ διαπιστώθηκε επίδραση στην επιβίωση των προνυμφών την έβδομη εβδομάδα του πειραματισμού αυτού, στη συγκέντρωση των 1600μg eprinomectin/kg ξ.ο. κοπριάς. Τέλος, στην περίπτωση του Γ´ πειραματισμού διαπιστώθηκε υψηλότερη θνησιμότητα των προνυμφών του 1ου σταδίου σε σύγκριση με αυτών του 2ου σταδίου ανάπτυξης, που αποδόθηκε στους χειρισμούς κατά τη διάρκεια του πειραματισμού και όχι στην επίδραση της eprinomectin. Τα αποτελέσματα των παραπάνω πειραματισμών είναι δύσκολο να συγκριθούν με αυτά των αντίστοιχων πειραματικών εργασιών της Διεθνούς βιβλιογραφίας, λόγω εφαρμογής σε αυτές διαφορετικών μεταξύ τους πρωτοκόλλων, γεγονός που καταδεικνύει την απαίτηση για περαιτέρω έρευνα στα πλαίσια του ελέγχου των οικοτοξικολογικών επιπτώσεων των αντιπαρασιτικών ουσιών.
description: The active ingredients of the veterinary medicines reach the environment, in various concentration levels, following different pathways, the most important of which is that of farm animal treatment, which is considered to pollute the terrestrial and aquatic ecosystems to a great extent. The negative effect of veterinary pharmaceuticals do not only influence non-target invertebrates, but it also extents to vertebrates, through the food chain, and even to humans. Apart from on the acute impact of veterinary pharmaceuticals on non-target organisms, scientists also underline the chronic impact of pharmaceuticals and their metabolites. The requirement for environmental risk assessment of veterinary medicinal products led to the enactment of Directives and Regulations by the European Medicine Agency (EMEA), in order to evaluate any veterinary medicine that is submitted for a Marketing Authorization. Concerning the endectocides, assays on specific non-target organisms, like dung fly and dung beetle larvae, are required. The dung fauna plays an important role on nutrient recycling and pasture productivity in general. Avermectins are among the main parasiticides that may exhibit toxicity on dung insects. Eprinomectin is a semi-synthetic compound of the avermectin family, which is designed for pour-on application on cattle, having the advantage of being suitable for use also on dairy cattle. A limited number of experimental studies examine the effect of eprinomectin on dung insects and dung beetles, in particular. For the purposes of the present study, three bioassays were conducted in order to test the effect of eprinomectin on the larvae of the native dung beetle species Aphodius lugens (Creutzer, 1799), Aphodius sturmi (Harold, 1870), and Euoniticellus fulvus (Goeze, 1777) (bioassay A, B and C, respectively). According to the results of bioassay A, no effect of eprinomectin on larval survival, was recorded until the third week. However, larval development was considered to be inhibited by eprinomectin up to the seventh week, at concentration values ranging from 10 to 160 μg eprinomectin/kg dung dry weight (d.w.). Larval development was considered to be also inhibited by the reference substance (ivermectin) up to the seventh week of the bioassay, at a concentration of 120.5 μg ivermectin/kg dung d.w., although no effect on larval survival was observed during the fist three weeks. In the case of bioassay B, no effect on larval survival was observed until the third week, nevertheless larval survival was affected up to the seventh week, at the concentration of 1600 μg eprinomectin/kg dung d.w. In the case of bioassay C, higher mortality of the 1st instar larvae was observed comparing to the 2nd instar larvae. This finding was not attributed to the effect of eprinomectin, but to the handling of the larvae during the bioassay. It is difficult to compare the results of the above bioassays to those of relevant experimental studies that are found in international literature, due to the differences on the protocols that are followed each time. This fact demonstrates the need for further investigation in the field of ecotoxicological impact of antiparasitic agents.