Η υπέρβαση των ορίων της διαχειριστικής εξουσίας των οργάνων εκπροσώπησης της εταιρείας:
Creators: name: Αποστόλου, Ευαγγελία Τρύφωνος
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2009
Subjects: Σκοπός
Υπέρβαση
Εκπροσώπηση
Εταιρία
Διοίκηση
Representation
Limits
Management

description: Η διαχείριση μίας εταιρίας τόσο με τη στενή έννοια , όσο και με την ευρεία έννοια (ή άλλως εκπροσώπηση μίας εταιρίας ) , οριοθετείται από εταιρικό σκοπό, από το αντικείμενο δηλ. της εταιρικής δραστηριότητας και την έκτασή της, από τις διατάξεις του καταστατικού και από τις αποφάσεις των εταίρων, ως ανώτατου οργάνου της εταιρίας. Η υπέρβαση των ορίων της διαχείρισης με την στενή του όρου έννοια δεν επισύρει νομικά ζητήματα, καθώς έχει ως αποτέλεσμα την υποχρέωση αποζημίωσης της εταιρίας από το διαχειριστικό της όργανο.Αντίθετα, η υπέρβαση των ορίων της εξουσίας εκπροσώπησης των διαχειριστικών οργάνων της εταιρίας γεννά αμφισβητήσεις ως προς τη δέσμευση ή μη της εταιρίας απέναντι στους συναλλασσόμενους με αυτή τρίτους. Ειδικότερα, πριν την παρέμβαση του κοινοτικού νομοθέτη, προσπάθησαν να δώσουν λύση στο προαναφερόμενο ζήτημα δύο θεωρίες, η θεωρία της Prokura και η ultra vires θεωρία ή άλλως η principe de la specialite de la personne morale. Η πρώτη θεωρία, γερμανικής προέλευσης, υποστήριζε ότι η εταιρία δεσμεύεται ακόμη και από πράξεις που υπερβαίνουν τα όρια της διαχείρισής της, ενώ μία επιεικέστερη εκδοχή της, δεχόταν ότι η εταιρία δε δεσμεύεται από τις προαναφερόμενες πράξεις, αν αποδείξει ότι ο συναλλασσόμενοςμε αυτήν τρίτος ήταν κακόπιστος. Η δεύτερη θεωρία, αγγλοσαξονικής και γαλλικής προέλευσης, υποστήριζε ότι η εταιρία δεν δεσμεύεται απέναντι στους τρίτους για πράξεις που υπερβαίνουν τα προαναφερόμενα όρια, εκτός αν τρίτος αποδείξει ότι ήταν καλόπιστος Κατά το προϊσχύον δίκαιο, η επιστήμη και η νομολογία ακολουθούσε για είδους εταιρία – πλην της αφανούς – τη δεύτερη θεωρία, στηρίζοντας την άποψη της στις διατάξεις των άρθρων 70 παρ. 1 και 68 παρ. 1 Α.Κ, υπό τη προϋπόθεση βέβαια μη ευδοκίμησης του άρθρου 281 Α.Κ.Ο κοινοτικός νομοθέτης, με το άρθρο 9 παρ. 1 της πρώτης κοινοτικής οδηγίας της 9ης Μαρτίου 1968 (1968/151/ΕΟΚ ) όρισε ότι οι πράξεις που υπερβαίνουν τον εμπορικό σκοπό δεσμεύουν την εταιρία, ενώ παρείχε τη δυνατότητα στα κράτη μέλη να παρεκκλίνουν από τον παραπάνω αυστηρό κανόνα και να υιοθετήσουν – πλην της ως άνω κοινοτικής ρυθμίσεως - την επιεική παραλλαγή της πρώτης θεωρίας. Αντίθετα, με τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 2 της προαναφερόμενης Οδηγίας καθιερώθηκε η αρχή του μη ανατάξιμου προς τους τρίτους των περιορισμών της εξουσίας των διαχειριστικών οργάνων της εταιρίας από το καταστατικό ή από αποφάσεις των εταίρων, ακόμη και αν έχουν υποβληθεί στις διατυπώσεις δημοσιότηταςΟ εθνικός νομοθέτης εναρμονίστηκε με τις παραπάνω κοινοτικές διατάξεις με τις διατάξεις των άρθρων 22 και 23 π.δ. 409/1986 για την ανώνυμη εταιρία και με τη διάταξη του άρθρου 8 του π.δ. 419/1986 για την Ε.Π.Ε και την ετερόρρυθμη κατά μετοχές εταιρία.Σύμφωνα, λοιπόν, τις διατάξεις των άρθρων 22 παρ. 1β του Ν. 2190/1920 και 18 παρ. 1 του Ν. 3190/1955 ο έλληνα νομοθέτης σχετικά με τις πράξεις των διαχειριστικών οργάνων των κεφαλαιουχικών εταιριών που υπερβαίνουν τον εταιρικό σκοπό εφάρμοσε τη θεωρία της Prokura στην επιεική της μορφή.Να σημειωθεί εδώ ότι δημιουργείται ζήτημα ως προς το είδος της κακής πίστης του τρίτου, την τύχη των πράξεων του διαχειριστικού οργάνου που γίνονται καθ’ υπέρβαση του εταιρικού σκοπού, αν αποδεικνύεται η κακή πίστη των τρίτων καθώς και με τον αν χωρεί μετέπειτα έγκριση των πράξεων αυτών και υπό ποιες προϋποθέσεις. Όμως, εξαιτίας της διαφορετικής διατύπωσης των διατάξεων του άρθρου 22 παρ. 2 του Ν 2190/1920 και του άρθρου 18 παρ. 1 εδ. γ του Ν. 3190/1955 η αρχή του μη ανατάξιμου προς τους τρίτους των περιορισμών της εξουσίας των εταιρικών διοικητών, που προκύπτουν από το καταστατικό ή από απόφαση των εταίρων, την οποία καθιέρωσε η ως άνω Οδηγία, εφαρμόστηκε μόνο στην Ε.Π.Ε και στην κατά μετοχές ετερόρρυθμη εταιρία. Αντίθετα, στην Α.Ε η διάταξη του άρθρου 22 παρ. 2 του Ν. 2190/1920 επέτρεπε την επίκληση των περιορισμών της εξουσίας εκπροσώπησης των οργάνων της εταιρίας, που απορρέουν από το καταστατικό της ή από αποφάσεις των εταίρων έναντι των καλόπιστων τρίτων. Έτσι, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ανωτέρω ανομοιομορφία, που δημιουργήθηκε στο ελληνικό δίκαιο και να επιτευχθεί πιστή εναρμόνιση με τις προαναφερόμενες κοινοτικές διατάξεις, ακολούθησε δεύτερη τροποποίηση του άρθρου 22 παρ. 2 του Ν. 2190/1920, η οποία έγινε με το άρθρο 29 του Ν. 3604/2007.Φυσικά, τα ανωτέρω χρήζουν κριτικής, για την οποία γίνεται λόγος στην παρούσα.Οι τροποποιημένες πλέον διατάξεις των άρθρων 22 παρ. 1 β και παρ. 2 του Ν. 2190/1920 και 18 παρ. 1 Ν. 3190/1955 εφαρμόζονται όχι μόνο επί των κανονικών κεφαλαιουχικών εταιριών, αλλά και επί των ελαττωματικών ή ανώμαλων εταιριών. Επίσης, ισχύουν και για τις πράξεις που επιχειρούν τα υποκατάστατα όργανα των ως άνω εταιριών.Επιπλέον, για την ενότητα της νομικής επιστήμης και της νομολογίας χρειάζεται να ερμηνευτούν προς την ίδια κατεύθυνση τα άρθρα 68 και 70 Α.Κ, ώστε να προαναφερόμενα να ισχύσουν και στις προσωπικές εταιρίες. Τέλος, προτείνεται αναλογική εφαρμογή των ανωτέρω εθνικών διατάξεων και για την περίπτωση που η υπέρβαση των ορίων εκπροσωπευτικής εξουσίας γίνεται κατά το στάδιο που η εταιρία τελεί υπό εκκαθάριση.
description: Τhis scientific research is dealing with the consequences of breaking the limits of management’s authority of representation a company, especially the limited companies. First of all, this authority is limited by the purpose of corporation, the articles of memorandum of association and the decisions of its partners. Afterwards, this research describes and criticizes two theories, who tried to solve this problem before the European Legislation, the theory of Prokura and the Ultra Vires theory or principe de la specialite de la personne morale. Hereafter, this research refers to the European Legislation, which solved that problem with the articles 9 paragraph 1 and 2 of the First Directive of 9th March 1968. Contemporaneously, it criticizes those articles, because they weren’t equable, although they concern the same matter.Further more, this research refers to the Greek Legislation, after this European Directive. It is worth noting that this law did not give a satisfied solution, and as a consequence the Greek law subjects to contestation and this research tries to suggest satisfied solutions.