Efficacy of medical treatment on acromegaly based on biochemical and radiological response: a systematic review and network meta-analysis
Creators: name: Καπαρουνάκη, Χρυσή Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Ακρομεγαλία
Αδένωμα υπόφυσης
Μετα-ανάλυση δικτύου
Acromegaly
Pituitary adenoma
Network meta-analysis

description: Acromegaly is a rare disorder resulting from a growth hormone-secreting pituitary adenoma. Clinical trial evidence for the management of acromegaly is scarce. The aim of the study was to compare treatments for acromegaly through a network meta-analysis, in terms of biochemical and radiological responses. This thesis reports outcomes only for high-level evidence, randomized trials. A systematic review and network meta-analysis was conducted according to the preferred reporting items for systematic reviews and network meta-analyses (PRISMA) guidelines and Cochrane Handbook assistance (PROSPERO registration: CRD 42023364373). Electronic databases, including PubMed (MEDLINE), Scopus, Web of Science and grey literature, were searched. The initial search included randomized, non-randomized trials and observational studies, evaluating the efficacy or safety of acromegaly treatments. Primary outcomes were the percentage of adjusted insulin-like growth factor 1 (IGF-1) normalization and tumor shrinkage. All statistical analysis was performed using the R software. The search identified 5,584 study reports. The systematic review included 11 randomized controlled trials, 10 of which contributed to network meta-analysis. Treatment ranking showed that pasireotide LAR and co-treatment of octreotide LAR with pegvisomant had the highest probabilities of being the best treatments (61.0% and 25.9%, respectively) for the outcome of adjusted IGF-1 normalization, and placebo had the best probability (80.7%) of being the worst treatment option. Pasireotide LAR was better than octreotide LAR (OR 3.86; 95% CIs 1.03 to 14.51) and oral octreotide capsules (OR 18.11; 95% CIs 1.27 to 258.92) for the same outcome of interest with a moderate amount of inconsistency (I2=63.8%). No important safety outcomes were observed. A meta-analysis was feasible for the outcome of adjusted IGF-1 normalization. Our findings support current evidence and propose the consideration of pasireotide LAR and combination treatments as alternative treatment options. Other parameters, such as cost and safety outcomes should be considered. The study received no funding.
description: Η ακρομεγαλία είναι μία σπάνια διαταραχή η οποία προκαλείται από αδένωμα στην υπόφυση που εκκρίνει αυξητική ορμόνη. Τα δεδομένα από κλινικές δοκιμές στη διαχείριση της ακρομεγαλίας είναι ελάχιστα. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν η σύγκριση των θεραπειών για την ακρομεγαλία όσον αφορά τη βιοχημική και ακτινολογική τους ανταπόκριση μέσω μίας μετα-ανάλυσης δικτύου. Η παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζει αποτελέσματα μόνο για τα δεδομένα υψηλής αποδεικτικής ισχύος, τα οποία πηγάζουν από τις τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές. Η συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση δικτύου πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τα προτιμώμενα στοιχεία αναφοράς για οδηγίες συστηματικών ανασκοπήσεων και μετα-αναλύσεων δικτύου (PRISMA) και με τη βοήθεια του εγχειριδίου Cochrane (αριθμός καταχώρησης στο PROSPERO: CRD 42023364373). Έγινε αναζήτηση στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed (MEDLINE), Scopus, Web of Science και της γκρίζας βιβλιογραφίας. Η αρχική έρευνα περιλάμβανε τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, μη τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές και μελέτες παρατήρησης που αξιολογούσαν την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των θεραπειών της ακρομεγαλίας. Ως πρωταρχικά αποτελέσματα θεωρήθηκαν το ποσοστό των ασθενών με φυσιολογικό ινσουλινόμορφο αυξητικό παράγοντα-1 (IGF-1) για το φύλο και την ηλικία του ασθενούς και η συρρίκνωση του όγκου. Η στατιστική ανάλυση έγινε χρησιμοποιώντας το λογισμικό R. Από την αναζήτηση εντοπίστηκαν 5.584 αναφορές μελετών. Η συστηματική ανασκόπηση περιλάμβανε 11 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες, από τις οποίες 10 συμμετείχαν στη μετα-ανάλυση δικτύου. Η κατάταξη των θεραπειών έδειξε ότι το pasireotide LAR και η συγχορήγηση octreotide LAR με pegvisomant έχουν τις υψηλότερες πιθανότητες να είναι οι καλύτερες θεραπείες (61,0% και 25,9% αντίστοιχα) για το αποτέλεσμα του ποσοστού των ασθενών με φυσιολογικό IGF-1, ενώ το placebo είχε την υψηλότερη πιθανότητα (80,7%) να αποτελεί τη χειρότερη θεραπευτική επιλογή. To pasireotide LAR ήταν καλύτερο από το octreotide LAR (OR 3.86; 95% CIs 1.03 to 14.51) και τις από του στόματος κάψουλες octreotide (OR 18.11; 95% CIs 1.27 to 258.92) με μέτριο βαθμό συνοχής (I2=63.8%). Τα αποτελέσματα που αφορούν την ασφάλεια των θεραπειών δεν ήταν σημαντικά. Τα ευρήματά μας υποστηρίζουν τα υπάρχοντα στοιχεία και προτείνουν την επιλογή του pasireotide LAR και του συνδυασμού θεραπειών σαν εναλλακτικές επιλογές θεραπείας. Άλλοι παράγοντες όπως το κόστος και η ασφάλεια πρέπει να ληφθούν υπόψιν. Η μελέτη δεν έλαβε χρηματοδότηση.