Το επεισόδιο της Βυβλίδας και του Καύνου (Met. 9.454-665): Μία Ηρωίδα στις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου
Creators: name: Τσερκέζος, Στυλιανός Παύλου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Μεταμορφώσεις
Βυβλίδα και Καύνος
Διασταύρωση ειδών
Metamorphoses
Byblis and Caunus
Cross-genre

description: Σκοπός της ανά χείρας εργασίας είναι να αναδείξει την πολυείδεια που απαντά στο επεισόδιο της Βυβλίδας και του Καύνου. Η αιμομικτική ιστορία ήδη από την εποχή του Αριστοτέλη. Οι παραδεδομένες εκδοχές ποικίλουν όσον αφορά την απόδοση του πάθους σε ένα από τα δύο πρόσωπα, την ένδοση ή όχι σε αυτά και την κατάληξη των ηρώων. Στην οβιδιακή πραγμάτευση το πάθος αποδίδεται στη Βυβλίδα. Ο ποιητής στο παρόν επεισόδιο αναδεικνύει τη μακρά του θητεία στη ρητορική, την ελεγεία και τη τραγωδία. Η Βυβλίδα παρουσιάζεται ως μια ιδιότυπη puella, η οποία αρκετές φορές παραβιάζει τις συμβάσεις του ελεγειακού κώδικα, ενώ κάποιες άλλες δρα σύμφωνα με την οβιδιακή doctrina. Οι απηχήσεις στο πρότερο έργο του Οβίδιου ποικίλλουν, ενώ η σύνταξη της επιστολής συντάσσει, κατά κάποιον τρόπο, την ηρωίδα με τις έτερες puellae επιστολογράφους του οβιδιακού corpus, τις Ηρωίδες. Η επιστολή της Βυβλίδας όσον αφορά τη σύνθεση αλλά και την έκβαση απηχεί αυτή της ηρωιδικής Φαίδρας και της Κανάκης. Μεταξύ των επιστολών απαντούν λεξιλογικές και υφολογικές ομοιότητες, ενώ η δομή της επιστολής της Βυβλίδας ακολουθεί αυτή των Ηρωίδων. Δύο μονόλογοι πλαισιώνουν την επιστολή της Βυβλίδας, στους οποίους ανιχνεύονται η τέχνη και οι τεχνικές των δραματικών μονολόγων, όπως αυτός της Μήδειας του Ευριπίδη. Ο εσωτερικός κόσμος της Βυβλίδας παρουσιάζεται διχασμένος, οι αμφίρροπες δυνάμεις του pudor και του amor την οδηγούν σε δραματικές μεταπτώσεις και οι σκέψεις της ηρωίδας εξελίσσονται συνειρμικά. Στην ευλογοφανή επιχειρηματολογία της αναδεικνύονται τα στοιχεία της ρητορικής τέχνης του Οβίδιου, τα οποία ανοικειώνουν την παράδοση των εσωτερικών μονολόγων των μετακλασσικών χρόνων. Ο αφηγητής πανταχού παρών σχολιάζει την κατάσταση της ηρωίδας∙ οι λόγοι τους βρισκόμενοι σε απόλυτη συμφωνία αλληλοπροωθούν τη δράση και το επικό πλαίσιο συναρμόζει μία ιστορία υψηλού πάθους.
description: The purpose of this paper is to highlight the generic versatility that occurs in the episode of Byblis and Caunus. The incest story dates from the time of Aristotle. The attested versions vary with regard to the attribution of the passion whether to Byblis or Caunus, the recession or not in their emotions and the fate of the heroes. In the ovidian story, the passion is attributed to Byblis. The poet in the particular episode underlines his long term in rhetoric, elegy, and tragedy. Byblis is presented as a peculiar puella, which several times violates the conventions of the elegiac code, while some others, act according to the ovidian doctrina. Reflections on Ovid's earlier work vary, while the composition of the letter, somehow, collocates the heroine with the other letter composers of the ovidian corpus, the Heroins. The letter of Byblis regarding composition and outcome echoes that of the heroic Phaedra and Canace. Between the letters there are lexical and stylistic similarities, while the structure of the letter of Byblis follows that of the Heroins. Two monologues frame the letter of Byblis, in which the art and techniques of the dramatic monologues, such as that of the Medea of Euripides, are traced. Byblis inner world appears divided, the ambiguous forces of pudor and amor lead her to dramatic transitions and the heroine's thoughts evolve sequentially. In her plausible argumentation the elements of the rhetoric art of Ovid are revealed, which defamiliarize the tradition of the internal monologues of the post-classical times. The omnipresent narrator comments heroines emotional state∙ their speeches in absolute accordance co-endorse the action and the epic decorum convenes a story of high passion.