Η παρατακτική ανάλυση των μην αποφαντικών προτασιακών τύπων
Creators: name: Τσεπίδης, Σωτήριος Απόστολου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Αληθειακή θεωρία σημασίας
Μη αποφαντικές προτάσεις
Παρατακτική ανάλυση
Truth-theoretic semantics
Non-declarative sentences
Davidson’s paratactic analysis of mood

description: Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την παρατακτική ανάλυση που προτείνει ο Donald Davidson για τους μη αποφαντικούς προτασιακούς τύπους και αποτελείται από τέσσερα μέρη. Το πρώτο μέρος παρουσιάζει τα διακριτικά χαρακτηριστικά των τριών βασικών προτασιακών τύπων (αποφαντικών, ερωτηματικών, προστακτικών) ως προς τη μορφή και τη λειτουργία τους και διακρίνει τις αναλύσεις των μη αποφαντικών τύπων σε δύο κατηγορίες: αυτές που προϋποθέτουν ότι οι συνθήκες αλήθειας επαρκούν ως μέσο ανάλυσης (μία εκ των οποίων είναι η παρατακτική ανάλυση) και αυτές που προϋποθέτουν ότι οι συνθήκες αλήθειας δεν επαρκούν. Το δεύτερο μέρος περιγράφει το υπόβαθρο και το περιεχόμενο της παρατακτικής ανάλυσης. Ως προς το υπόβαθρο, επισημαίνεται ότι η ανάλυση βασίζεται στο φιλοσοφικό πρόγραμμα του Davidson για τη σημασία, την ανάλυση που είχε προτείνει για τον πλάγιο λόγο, τη διαφοροποίησή του από άλλες αναλύσεις και τον ορισμό τριών κριτηρίων για μια ικανοποιητική ανάλυση. Ως προς το περιεχόμενο, επισημαίνεται ότι κάθε εκφώνημα μη αποφαντικής πρότασης αναλύεται σε δύο εκφωνήματα: έναν αποφαντικό πυρήνα και έναν mood-setter, δηλαδή ένα εκφώνημα που αναφέρεται δεικτικά στον αποφαντικό πυρήνα αποδίδοντάς του μια δύναμη. Καθένα από τα συστατικά της παράταξης έχει συνθήκες αλήθειας, αλλά το αναλυόμενο εκφώνημα δεν έχει, διότι δεν συνδέονται συζευκτικά. Το τρίτο μέρος εξετάζει κριτικά την αρνητική επιχειρηματολογία του Davidson, δηλαδή τα επιχειρήματα που διατυπώνει έναντι άλλων αναλύσεων. Από τη μία πλευρά, δεν φαίνονται πειστικές οι ενστάσεις του έναντι της άποψης του Dummett ότι κάθε προτασιακός τύπος εκφωνείται με μια δύναμη υπό συμβατικά καθορισμένες συνθήκες. Από την άλλη πλευρά, φαίνονται πειστικές οι ενστάσεις του έναντι της άποψης του Lewis ότι κάθε εκφώνημα μη αποφαντικής πρότασης είναι μια ελλειπτική διατύπωση ενός αντίστοιχου ρητού επιτελεστικού εκφωνήματος. Το τέταρτο μέρος εξετάζει κριτικά τη θετική επιχειρηματολογία του Davidson, δηλαδή τα κριτήρια που ο ίδιος θέτει. Ακόμα κι αν θεωρηθούν κατάλληλα, ο τρόπος με τον οποίο υποτίθεται ότι ικανοποιούνται είναι προβληματικός. Το πρώτο δεν ικανοποιείται στις ερωτήσεις μερικής αγνοίας, διότι ο αποφαντικός πυρήνας τους δεν έχει συνθήκες αλήθειας, στους μεικτούς προτασιακούς τύπους, διότι η θέση του αποφαντικού πυρήνα μέσα στην ανάλυσή τους εγείρει σημασιολογικά ζητήματα, και σε διαδοχικές μη αποφαντικές μία εκ των οποίων περιέχει αναφορά στην άλλη, διότι ο αποφαντικός πυρήνας τους έχει διαφορετικές συνθήκες αλήθειας από αυτές που απαιτεί η ανάλυση. Το δεύτερο κριτήριο δεν ικανοποιείται, διότι, πρώτον, δεν προβλέπεται mood-setter για αποφαντικές προτάσεις, σε αντίθεση με την αρχική στόχευση της ανάλυσης, δεύτερον, παραμένει ανοικτό το ζήτημα αν ο mood-setter αποδίδει τη δύναμη γενικά ή ειδικά και, τρίτον, παραμένει ανοικτό το ζήτημα αν ο mood-setter φέρει ή όχι δηλωτική δύναμη. Το τρίτο κριτήριο δεν ικανοποιείται, διότι, πρώτον, υπάρχουν τεκμήρια που αποδεικνύουν ότι μια μη αποφαντική πρόταση δεν περιλαμβάνει δύο αληθειακά εκτιμήσιμα στοιχεία και, δεύτερον, οι λόγοι που, κατά τον Davidson, εξηγούν γιατί ο συνδυασμός των δύο στοιχείων δεν είναι αληθειακά εκτιμήσιμος είναι ασύμβατοι με την ανάλυση του πλαγίου λόγου που ο ίδιος εισηγείται.
description: This paper deals with the paratactic analysis that Donald Davidson suggests for non-declarative moods and it consists of four sections. The first section presents the distinguishing characteristics of the three major moods (declarative, interrogative, imperative) concerning both their form and their function and divides the analyses of non-declaratives into two categories: those which presuppose that truth conditions constitute a sufficient way of analysis (one of which is the paratactic analysis) and those which presuppose that truth conditions do not constitute a sufficient way of analysis. The second section describes the background and the content of the paratactic analysis. Regarding the background, it is mentioned that the analysis is based on Davidson’s philosophical project about meaning, the analysis which he had suggested for indirect speech, the distinction between him and other analyses and the stipulation of three criteria for an adequate analysis. Regarding the content, it is mentioned that each utterance of a non-declarative sentence is analysed into two utterances: an indicative core and a mood-setter, that is an utterance which demonstrates the indicative core, by ascribing a force to it. Each one of the components of the parataxis has truth conditions, but the analysandum has no truth conditions, because the two analysans are not combined conjunctively. The third section critically examines Davidson’s negative argumentation, namely the arguments that he states against other analyses. On the one hand, his objections against Dummett’s opinion that every mood is uttered with a force under conventionally determined conditions do not seem convincing. On the other hand, his objections against Lewis’ opinion that each utterance of a non-declarative comprises an elliptical expression of a corresponding explicit performative seem convincing. The fourth section critically examines Davidson’s positive argumentation, namely the criteria that he himself stipulates. Even if they are considered to be appropriate, the way in which they are allegedly satisfied is problematic. The first criterion is not satisfied in the case of wh-questions, because their indicative core has no truth conditions, nor in the case of mixed moods, because the position of the indicative core in their analysis raises semantical issues, nor in the case of successive non-declaratives one of which refers to the other, because their indicative core has different truth conditions from those that the analysis requires. The second criterion is not satisfied, because, firstly, no mood-setter is postulated for declaratives, contrary to the initial aim of the analysis, secondly, it remains open if the mood-setter ascribes the force generally or specifically and, thirdly, it remains open if the mood-setter bears assertoric force or not. The third criterion is not satisfied, because, firstly, there is evidence which prove that a non-declarative does not involve two truth evaluable elements and, secondly, the reasons which, according to Davidson, explain why the combination of the two elements is not truth evaluable are incompatible with the analysis of indirect speech that he himself proposes.