Ο Κανόνας της άπαξ ασκήσεως των ενδίκων μέσων, Η Αρχή ne bis in idem:
Creators: name: Μαυραντζά, Ευαγγελία Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Ενδικα μέσα
Αναγκαία ομοδικία
Απλή ομοδικία
Legal means
Joined as parties to the necessary
Joined as parties in procedural autonomy

description: H αρχή ne bis in idem (iudicatur) αποτυπώνεται στις διατάξεις 514, 541 και 555 ΚΠολΔ. Σκοπός της νομοθετικής πρόβλεψης του ανωτέρω κανόνα είναι η οικονομία της δίκης και η αποφυγή κατάτμησης της διαφοράς μεταξύ δικαστηρίων πρώτου και δεύτερου βαθμού δικαιοδοσίας και γι’αυτό η διάταξη του άρθρου 514 ΚΠολΔ παρουσιάζει στενή συγγένεια με το άρθρο 513 ΚΠολΔ. Αν παρά την απαγόρευση ασκηθεί δεύτερη έφεση, είναι δυνατόν η δεύτερη έφεση να ισχύσει ως δικόγραφο προσθέτων λόγων ή ως αντέφεση. Η ανωτέρω απαγόρευση τελεί υπό τις προϋποθέσεις να έχει ασκηθεί προηγουμένως άλλη έφεση, ακόμα κι αν αυτή έχει απορριφθεί ως απαράδεκτη, να υπάρχει ταυτότητα αποφάσεων και ταυτότητα διαδίκων. Η συνταγματική κατοχύρωση των ενδίκων μέσων επιδέχεται διπλή προσέγγιση, αφενός in abstracto και αφετέρου in concreto. Η κρατούσα άποψη αρνείται τη συνταγματική κατοχύρωση των περισσοτέρων βαθμών δικαιοδοσίας, καθώς επισημαίνει ότι το επιτρεπτό των ενδίκων μέσων ανήκει στη ρυθμιστική εξουσία του κοινού νομοθέτη. Η απαγόρευση του άρθρου 514 ΚΠολ δε συνιστά περιορισμό του συνταγματικού δικαιώματος για παροχή δικαστικής προστασίας, όπως αυτό κατοχυρώνεται στο άρθρο 20 του Συντάγματος, καθώς το άρθρο 514 ΚΠολΔ εμπεριέχει την απόλυτα σεβαστή ατομική ελευθερία για παροχή δικαστικής προστασίας, που ακόμα και ερήμην του σαφώς διατυπωμένου περιορισμού, δε θα μπορούσε να θεωρηθεί απεριόριστη, αφού σε αντίθετη περίπτωση θα προσέκρουε στο γενικό συμφέρον που απαιτεί ένα λειτουργικό σύστημα απονομής δικαιοσύνης, με στόχο την κατά το δυνατόν πιο γρήγορη και άμεση άμβλυνση των διαφορών των μελών ενός κράτους δικαίου. Στην αναγκαία ομοδικία, αν υιοθετήσουμε την κρατούσα στην ελληνική επιστήμη άποψη περί πλειόνων εννόμων σχέσεων της δίκης, δεν απαγορεύεται η άσκηση δεύτερης έφεσης από έτερο αναγκαίο ομόδικο, καθώς δεν πρόκειται περί του ΄΄αυτού’’ διαδίκου αν και ανήκει στην ίδια κοινότητα διαδίκων. Σε αυτή την περίπτωση, το δεύτερο ένδικο μέσο απορρίπτεται μεν ως απαράδεκτο λόγω έλλειψης εννόμου συμφέροντος, καθίσταται δε ενεργό αν το πρώτο ένδικο μέσο απορριφθεί. Από την άλλη, υιοθετώντας την αρχή του ενιαίου ομοδίκου, η μεταγενέστερη άσκηση ενδίκου μέσου από άλλον αναγκαίο ομόδικο αντιβαίνει στον κανόνα του άρθρου 514 ΚΠολΔ, γιατί η απόρριψη του πρώτου ενδίκου μέσου για οποιονδήποτε λόγο περατώνει οριστικά το στάδιο του ενδίκου μέσου για όλους τους αναγκαίους ομοδίκους. Επομένως, το νέο ένδικο μέσο δε θα πρέπει να θεωρηθεί απαράδεκτο, αλλά ουσιαστικά ανενεργό (άνευ αντικειμένου). Όσον αφορά στον αυτοτελώς προσθέτως παρεμβαίνοντα θεωρείται κατά πλάσμα δικαίου αναγκαίος ομόδικος. Επομένως, ο αυτοτελώς προσθέτως παρεμβαίνων και ο υπέρ ου η παρέμβαση δεν είναι ο ΄΄ίδιος διάδικος’’ με την έννοια του άρθρου 514 ΚΠολΔ, γεγονός που αποκλείει την πρόσκρουση στον κανόνα της άπαξ ασκήσεως των ενδίκων μέσων. Από αυτό, όμως, δε συνάγεται ότι έκαστος αυτών δικαιούται να ασκεί απεριόριστα και χωρίς καμία δέσμευση το ίδιο ένδικο μέσο. Στην απλή ομοδικία γίνεται δεκτό ότι έχουμε περισσότερες αυτοτελείς έννομες σχέσεις. Η πλήρης, λοιπόν, δικονομική αυτοτέλεια των απλών ομοδίκων συνεπάγεται ότι έχουμε παραβίαση του κανόνα του άρθρου 514 ΚΠολΔ μόνο στην περίπτωση που ο ίδιος κατά τα ατομικά χαρακτηριστικά απλός ομόδικος και με την ίδια ιδιότητα ασκήσει για δεύτερη φορά το ίδιο ένδικο μέσο.
description: The principle ne bis in idem (iudicatur) is reflected in provisions 514, 541 and 555 Code of Civil Procedure. Purpose of legislative provisions of this rule is the economy of the trial and to avoid splitting the difference between courts of first and second degree of jurisdiction and therefore the provision of Article 514 Code of Civil Procedure has a close affinity with the Code of Civil Procedure Article 513. If, despite the prohibition, a second appeal is filed, it is possible the second appeal to be applied as additional grounds or cross-appeal. The above prohibition takes place under the condition that previously another appeal has been filed, even if it is rejected as unacceptable, and under the condition that identity of decisions and identity of defendants exist. The constitutional guarantee of legal means is susceptible of double approach, on one side in abstracto and on the other side in concreto. The prevailing view denies the constitutional guarantee of more degrees of jurisdiction, and notes that the admissibility of legal means belongs to the regulating authority of common legislator. The prohibition of article 514 is not a limitation of the constitutional right to judicial protection as it is guaranteed in Article 20 of the Constitution, as Article 514 Code of Civil Procedure includes the absolutely respectable individual freedom of legal protection which, even in the absence of the staged reduction, could not be considered unlimited, because otherwise would contravene the public interest which requires a functional justice system aimed at the rapid and immediate reduction of differences between members of a state law. Joined as parties to the necessary, if we adopt the prevailing view in Greek science on a number of legal relations of the trial, it is prohibited to conduct second appeal from other necessary co-defendant, as he is not the same defendant, although he belongs to the same community parties. In this case, the second appeal is rejected as unacceptable, because of lack of legitimate interest, but it is rendered active if the first appeal is dismissed. On the other hand, adopting the principle of a single co-defendant, the subsequent appeal of another co-defendant need contrary to the rule of Article 514 Code of Civil Procedure, because the rejection of the first appeal for any reason terminate the final stage of appeal for all the necessary joined as parties. Therefore, the new appeal will be considered acceptable, but virtually inactive (not applicable). With regard to additionally self intervener, he is considered as necessary joined as parties. Therefore, the additionally self intervener and the recipient of the intervention is not the same party within the meaning of Article 514 Code of Civil Procedure, fact that excludes the impact on the rule of exercise of legal means once. However, it does not mean that each of them is entitled to exercise unlimited and without any obligation the same legal mean. In just joined as parties is accepted that we have more distinct legal relationships. Therefore, the complete procedural independence of simple defendants means that we have a violation of the rule in Article 514 Code of Civil Procedure only if the same person with the same individual characteristics and with the same attribute exercises the same legal mean for a second time.