Περιγραφική και χειρουργική ανατομία του προσωπικού νεύρου. Αντιμετώπιση παράλυσης του προσωπικού νεύρου κατά την χειρουργική της παρωτίδας (Διεγχειρητική αποκατάσταση διατομής του νεύρου και διαχείριση της μετεγχειρητικής παράλυσης
Creators: name: Αβουζουκλίδου, Δήμητρα Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Τραυματισμός προσωπικού νεύρου
Ανατομία προσωπικού νεύρου
Τεχνικές αποκατάστασης προσωπικού νεύρου
Facial nerve injury
Facial nerve anatomy
Facial nerve rehabilitation techniques

description: Το προσωπικό νεύρο είναι η 7η εγκεφαλική συζυγία, υπεύθυνη για την κινητική νεύρωση των μυών του προσώπου, για την παρασυμπαθητική των σιελογόνων και του δακρυϊκού αδένα αλλά και την αγωγή αισθητικών ερεθισμάτων. Διαγράφει μια πορεία από το στέλεχος του εγκεφάλου έως την έξοδό του από το βελονομαστοειδές τρήμα, μετά από το οποίο ξεκινάει η πλούσια διακλάδωσή του στο πρόσωπο. Ο τραυματισμός του προσωπικού νεύρου είναι πιθανό να γίνει σε όλες τις μοίρες του είτε μετά από κάκωση, είτε μετά από χειρουργικές επεμβάσεις τις περιοχής. Η χειρουργική της παρωτίδας πιο συγκεκριμένα έχει ένα ικανό ποσοστό πάρεσης του προσωπικού νεύρου ή των κλάδων του, που κυμαίνεται ανάλογα με το είδος της παρωτιδεκτομής, τον τύπο, τη θέση και την έκταση του όγκου αλλά και της εμπειρίας του χειρουργού. Η πάρεση του προσωπικού, όταν συμβαίνει είναι μια τραγική χειρουργική επιπλοκή, η οποία προκαλεί μεγάλο πρόβλημα στον ασθενή και η αποκατάστασή της έχει απασχολήσει ιδιαίτερα ερευνητές και χειρουργούς. Υπάρχουν διάφορα διλήμματα όσον αφορά στην στρατηγική της αντιμετώπισης της πάρεσης του προσωπικού μετά από χειρουργική επέμβαση, όπως είναι α) το αν θα επιχειρηθεί χειρουργική αποκατάσταση ή παρακολούθηση, β) η επιλογή του χρόνου παρέμβασης για αποκατάσταση αλλά και γ) το είδος της επέμβασης. Η οξεία διαταραχή του προσωπικού νεύρου απαιτεί ταχεία αντιμετώπιση με πρωταρχικό στόχο την άμεση αποκατάσταση. Ο τραυματισμός χωρίζεται σε οξύ (έως 72 ώρες), υποξύ (72 ώρες έως 12-18 μήνες) και μακροχρόνιο (άνω των 12-18 μηνών). Η αποκατάσταση της συνέχειας του προσωπικού νεύρου θα πρέπει να εκτελείται στην οξεία φάση. Ωστόσο, η αναδόμηση μπορεί να πραγματοποιηθεί με επιτυχία έως και 12 μήνες από τον τραυματισμό. Η επανορθωτική προσέγγιση υπαγορεύεται από πολλούς παράγοντες όπως η αιτιολογία και ο μηχανισμός του τραυματισμού, η διάρκεια από την έναρξη της παράλυσης, η ηλικία του ασθενούς, οι συννοσηρότητες, οι παράγοντες κινδύνου και οι υποκειμενικές ανάγκες και επιθυμίες του ασθενούς. Έχουν αναπτυχθεί διάφορα μέσα ώστε να βοηθήσουν το χειρουργό στη λήψη αυτών των αποφάσεων. Τόσο διαγνωστικά μέσω απεικονίσεων, τοποδιαγνωστικών και ηλεκτροφυσιολογικών δοκιμασιών, όσο και θεραπευτικά με την ανάπτυξη διάφορων τεχνικών αποκατάστασης. Σε περιπτώσεις διατομής του νεύρου η άμεση αποκατάσταση με τη συρραφή των κολοβωμάτων του νεύρου εφόσον το έλλειμμα δεν είναι μεγάλο είναι ο καλύτερος δρόμος. Σε περιπτώσεις όμως, που υπάρχουν μεγάλα ελλείμματα τότε μπορεί να διερευνηθεί η πιθανότητα της τοποθέτησης μοσχεύματος ή της μεταφοράς και αντικατάστασης νεύρων. Τα νεύρα που έχουν χρησιμοποιηθεί κυρίως για αυτές τις περιπτώσεις είναι το μείζων ωτιαίο, το νεύρο της γαστροκνημίας, το μασητήριο, το υπογλώσσιο και το ετερόπλευρο προσωπικό νεύρο. Επίσης υπάρχουν ακόμη πιο περίπλοκες τεχνικές, που αφορούν σε περιπτώσεις που δεν αρκεί η αποκατάσταση της συνέχειας του νεύρου αλλά χρειάζεται και μεταφορά αγγειούμενου μυικού κρημνού ή σε περιπτώσεις που οι μύες είναι πλήρως απονευρωμένοι και απαιτείται μεταφορά μυός, συνήθως του κροταφίτη. Τα τελευταία χρόνια στη φαρέτρα έχει προστεθεί και η θεραπεία με βοτουλινική τοξίνη, η οποία μπορεί να βοηθήσει αρκετά τόσο ως μονοθεραπεία όσο και συμπληρωματικά. Επίσης κάποιες τεχνικές συνδυάζονται και με φυσικοθεραπεία και νευρομυϊκή επανεκπαίδευση.
description: The facial nerve is the 7th cranial nerve, responsible for the motor innervation of the facial muscles, for the parasympathetic innervation of the salivary and lacrimal glands and the conduction of sensory stimuli. It traces a course from the brainstem to its exit from the stylomastoid fossa, after which the branching begins. Injury to the facial nerve is likely to occur either after trauma or after surgical operations of the region. Parotid surgery could lead to paresis of the facial nerve. The rate of paresis varies depending on the type of parotidectomy, the type, location and extent of the tumour and the experience of the surgeon. Facial paresis is a devastating surgical complication that causes great distress to the patient and its recovery has been of great concern to researchers and surgeons. There are several dilemmas regarding the strategy of dealing with facial paresis after surgery, such as a) whether to attempt surgical repair or observation, b) the choice of intervention time for rehabilitation and c) the type of surgery. Acute disruption of the facial nerve requires rapid treatment with the primary goal of immediate rehabilitation. The injury is divided into acute (up to 72 hours), subacute (72 hours to 12-18 months) and long-term (more than 12-18 months). Restoration of the continuity of the facial nerve should be performed in the acute phase. However, reconstruction can be successfully performed up to 12 months after injury. The rehabilitative approach is dictated by many factors such as the aetiology and mechanism of injury, the duration since the onset of paralysis, the age of the patient, comorbidities, risk factors and the subjective needs and wishes of the patient. Various tools have been developed to assist the surgeon in making these decisions, both diagnostically (imaging, topodiagnostic and electrophysiological tests), and therapeutically through the development of various rehabilitation techniques. In cases of nerve transection, immediate repair by suturing the nerve stumps, if the deficit is not large, is the best way. However, in cases where large deficits exist, the possibility of graft placement or nerve transfer can be explored. The nerves that have been used mainly for these cases are the greater auricular nerve, the sural, the masseter, the hypoglossal nerve and the contralateral facial nerve. There are also even more complex techniques, which concern cases where it is not enough to restore the continuity of the nerve but also require the transfer of a vascularized muscle flap or in cases where the muscles are completely denervated and static techniques are used. In recent years, botulinum toxin therapy has been added to the quiver, which can be quite helpful both as a monotherapy and as a complementary treatment. Some techniques are also combined with physiotherapy and neuromuscular re-education.