Images et symboles de la plenitude impossible dans la poesie d'Yves Bonnefoy:
Creators: name: Δαμάσκου, Ευτυχία-Σοφία Χρήστου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Αδύνατη πληρότητα
Αναίρεση εικόνων
Θεωρία των τεσσάρων στοιχείων
Impossible fulfilment
Images of obeyance
Four elements theory

description: Ο Yves Bonnefoy θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους Γάλλους ποιητές. Το κίνητρο για τη μελέτη της ποίησής του είναι το γεγονός ότι οι εικόνες που ξεπροβάλλουν μέσα από τους στίχους του αποδεικνύουν ότι πρόκειται για μια ποίηση με πολυδιάστατο νόημα, ικανή να ταξιδεύει τον αναγνώστη σε ένα διαφορετικό κάθε φορά προορισμό. Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στις εξής ποιητικές συλλογές: Du mouvement et d’immobilité de Douve (1953), Hier régnant désert (1958), Pierre écrite (1965), Dans le leurre du seuil (1975). Tο αντικείμενο της έρευνάς μας είναι η η συγκρότηση και η μεταμόρφωση των ποιητικών εικόνων και των συμβολισμών τους, υπό το πρίσμα της « plénitude impossible ». Ειδικότερα, χρησιμοποιώντας τον όρο « plénitude impossible » o Bonnefoy προσδιορίζει την ποιητική δημιουργία ως μια « εν τη γεννέσει αδύνατη πληρότητα ». Βασιζόμενοι στον ιδιαίτερο αυτόν ορισμό, προσεγγίσαμε τις εικόνες στην ποίηση του Βonnefoy μέσα από ένα διπλό πρίσμα, αναζητώντας, πρώτον, την ολοκλήρωση μιας εικόνας μέσα από μια διαδικασία εξέλιξης, και, δεύτερον, την ακεραιότητα μιας εικόνας με την έννοια της διατήρησης του κυρίαρχου στοιχείου της. Κατά συνέπεια, ο όρος « impossible » δηλώνει ότι η ολοκλήρωση ή η ακεραιότητα της ποιητικής εικόνας είτε αναιρείται, είτε αναστέλλεται. Έτσι λοιπόν, η έρευνά μας επικεντρώνεται στην παρουσίαση και ανάλυση εικόνων οι οποίες παραμένουν ανολοκλήρωτες. Η αποδελτίωση των εικόνων αυτών μας οδήγησε σε δυο βασικές ομάδες, οι οποίες με τη σειρά τους χωρίζονται σε επιμέρους θεματικές ενότητες. Η πρώτη ομάδα αφορά εικόνες που καταλήγουν σε αντίθετη εικόνα. Η δεύτερη ομάδα αποτελείται από εικόνες των οποίων η ολοκλήρωση παραμένει μετέωρη. Για την προσέγγιση των εικόνων που αφορούν τη μελέτη μας, βασιστήκαμε κυρίως στη θεωρία του Gaston Bachelard, τη σχετική με τα τέσσερα στοιχεία, η οποία έχει ως στόχο τον καθορισμό της σύστασης των ποιητικών εικόνων. Όσον αφορά τον καταμερισμό των στοιχείων αυτών, η παρουσία τους είναι διάσπαρτη σε όλες τις ποιητικές συλλογές που μελετήσαμε, ενώ χαρακτηριστικές είναι οι εικόνες συμβίωσης ή εναλλαγής στοιχείων. Ωστόσο, ιδιαίτερη βάση δώσαμε και στις μελέτες των Giguère, Gasarian, Jackson, Himy, Leuwers, Finck, κ.α., οι οποίες εμβαθύνουν περισσότερο στην ανάλυση των συμβολισμών των ποιητικών εικόνων του Bonnefoy και όχι τόσο στα κυρίαρχα στοιχεία του Bachelard. Έτσι, μέσα από μια διαλεκτική ανάμεσα στις αναλύσεις των κριτικών και την προσωπική μας προσέγγιση, καταλήγουμε σε σαφή συμπεράσματα αναφορικά με τη φύση και τη λειτουργία των εικόνων αυτών και των συμβολισμών τους. Όπως προκύπτει από την ανάλυση των στίχων, υπάρχει μια συνεχής προσπάθεια γέννησης ή επανεκκίνησης νέων ποιητικών εικόνων, την οποία ο Starobinski ερμηνεύει ως « μέθοδο ρήξης και επανεκκίνησης » (« pratique de rupture et de recommencement »), σύμφωνα με την οποία η εικόνα πρέπει διαρκώς να καταστρέφει την εικόνα, ούτως ώστε να ξαναγεννηθεί και να καταστραφεί εκ νέου, κι αυτό προκειμένου να μην πέσει θύμα γενίκευσης ή αφηρημένων εννοιών. Η συγγραφή αυτής της εργασίας μας έδωσε τη δυνατότητα όχι μόνο να μελετήσουμε έναν από τους σημαντικότερους Γάλλους ποιητές, αλλά επίσης να προσεγγίσουμε την ποίηση ως μέσο παραγωγής και αναπαραγωγής εικόνων, διαδικασία η οποία εξασφαλίζει στον αναγνώστη ένα διαρκές και ανεπανάληπτο ταξίδι στον κόσμο της ίδιας του της φαντασίας. Η ποίησή του ανάγεται σε προσπάθεια πραγμάτωσης της πληρότητας και της τελειότητας, όμως, η διαφεύγουσα ολοκλήρωσή των ποιητικών εικόνων αναβάλλει συνεχώς τη βίωση της εμπειρίας του ιδανικού, ενώ συγχρόνως τροφοδοτεί την ποιητική συνείδηση και την οδηγεί στην αέναη δημιουργία.
description: Yves Bonnefoy is one of the greatest modern French poets. The most important motive for studying his poetry is the fact that the images immerging from his verses confirm that it consists on a meaningfull poetry, able to make the reader evade from reality. The present work focuses on the following collections: Du mouvement et d’immobilité de Douve (1953), Hier régnant désert (1958), Pierre écrite (1965), Dans le leurre du seuil (1975). The object of our study is the composition and the transformation of the poetic images, as well as their symbolisms, both considered from the angle of the “plénitude impossible”. In particular, by using the term “plénitude impossible”, Bonnefoy intends to define the poetic creation as the impossible fulfillement. Based on this definition, we apporoached the images emanating from Bonnefoy’s poetry, by using a double prism; firstly, the accomplishment of an image through a procedure of evolution, and, secondly, the integrity of an image, in the sens of the maintenance of its dominant element. Consequently, the terme “impossble” declares that the accomplishment or the integrity of the image is either refuted or left in abeyance. Thus, our study concentrates on the presentation and the analysis of poetic images that remain uncompleted. Indexing these images led us to two basic categories which, in their turn, are separated in further themes. The first category concerns images that end up in an opposite image. The second one consists on images whose fulfillement is refuted or postponed. As regards the approach of the images concerned by our study, we were based on Bachelard’s work and more precisely on his four element theory, which aims to define the constitution of the poetic images. The presence of the four basic elements is scattered in all of the studied collections, whereas their coexistence and alternation are quite caracteristic. However, we paid particular attention to the studies of Giguère, Gasarian, Jackson, Himy, Leuwers, Finck et all., who emphasise more in the symbolism of Bonnefoy’s poetic images, than Bachelard’s elements. Therefore, through a dialog between these critics and our psychoanalytical approach, we reach some very clear conclusions regarding the nature and the function of those images, as well as their symbolisms. As it comes up from our analysis, there is a continual effort of creation or restart of new poeic images, which is interpreted by Starobinski as a “practice of rupture and restart” (« pratique de rupture et de recommencement »), according to which, one image should constantly destroy another, in order to be reborn and redestroyed so that it avoids being turned into an abstact conceptualisation. Writing this work gave us the chance not only to study the poetry of one of the most important French poets, but also to approach the poetry as a means of production and reproduction of images, as well as a procedure that assure to the reader a durable and unique journey in his own imagination. Bonnefoy’s poetry consists on an effort of realisation of the fulfillement and perfection, however, the missed fulfilement of the poetic images constantly postpones the experience of the ideal, while at the same time it nourishes the poetic consciousness and leads it to the eternal creation.