Ο Γρηγόριος Παλαμάς και η ‘’Σχολή Θεσσαλονίκης ‘’.Η περίπτωση του Γιώργου Ιωάννου
Creators: name: Κριθαργιώτη, Αγγελική Κοσμά
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: Γρηγόριος Παλαμάς
Γιώργος Ιωάννου
Σχολή Θεσσαλονίκης
Saint Gregory Palamas
Giorgos Ioannou
Literary School of Thessaloniki

description: Η παρούσα εργασία επιμερίζεται σε τρία Κεφάλαια.Αρχόμενοι του πρώτου κεφαλαίου παρατίθενται εισαγωγικές πληροφορίες γραμματολογικού κυρίως χαρακτήρα για τον Γρηγόριο Παλαμά,τη Σχολή Θες/νίκης και τον Ησυχασμό.Εκτίθενται στοιχεία της διδασκαλίας του πρώτου καθώς και της αντίθεσής του με τον Βαρλαάμ Καλαβρό (η λεγόμενη ‘’περί την ασκητικήν μέθοδον διαφωνία’’).Στο Κεφάλαιο αυτό περιέχονται και αντιπροσωπευτικές πληροφορίες αναφορικά με τον Γιώργο Ιωάννου ,τη ζωή του ,τον τρόπο αντίληψης ,γραφής και έκφρασής του από άποψη τεχνοτροπίας.Το Κεφάλαιο κλείνει με την τέταρτη ενότητα και κάποια πιο σαφή στοιχεία γύρω από το χαρακτήρα του ησυχαστικού κινήματος.Στο δεύτερο κεφάλαιο ,εν συνεχεία επιλέγονται αρκετοί από τους πιο αντιπροσωπευτικούς ποιητές ,κυρίως πεζογράφους της Σχολής,τα έργα των οποίων οι θεματολογίες τους και τα τεχνοτροπικά εκφραστικά μέσα ,που μεταχειρίζονται ανομολόγητα διαλέγονται και μας παραπέμπούν σε στοιχεία ησυχασμού.Λόγου χάρη οι καταβολές του εσωτερικού μονολόγου μπορούν να αναβρεθούν στη νοερά προσευχή των ησυχαστών.Επίσης σε κάποιες περιπτώσεις τα έργα αυτών παρουσιάζουν σε έντονο βαθμό διάχυτη θρησευτικότητα ή έχουν ως σημείο αναφοράς την περίοδο εκείνη του Βυζαντίου, οπότε εκδηλώθηκε το κίνημα και έδρασε ο Παλαμάς.Άλλα πάλι δημιουργήματα επιλέγουν να αναδείξουν ζητήματα κοινωνικοπολιτικά ,όπως εν προκειμένω το κίνημα των Zηλωτών.Ωστόσο ,βέβαια,υπάρχουν και εκείνοι των οποίων η θρησκευτικότητα δεν συνεπάγεται ιδιαίτερη σχέση με τον Παλαμά,όπως παραδείγματος χάρη η περίπτωση του Κ.Μοσκώφ αλλά και άλλων .Στη δεύτερη ενότητα επικεντρωνόμαστε στους δυο πιο φανερούς εκφραστές του Αγίου, Ν.Γ.Πεντζίκη και Γ.Ιωάννου.Γίνεται ακόμη λόγος για το έντονο βυζαντινό στοιχείο που ανιχνεύεται στα διηγήματα του τελευταίου και συνάμα διενεργείται η απαρίθμιση των ποικίλων βυζαντινών εκκλησιών,που εκθέτει στα έργα του.Το δεύτερο Κεφάλαιο ολοκλωρώνεται με τις αναφορές του Γ.Ιωάννου στα κατηχητικά ,όπου σύχναζε και ‘’διατρέφετο’’ και τα οποία κατά τα λεγόμενά του τον στιγμάτισαν ως προσωπικότητα.Ο διηγηματογράφος –υμνητής της Θεσσαλονίκης ξεκινά από τη βάση των κατηχητικών καταλήγοντας εν τέλει να παίρνει στοιχεία από την κοινοτηκότητα και το αίσθημα συλλογικότητας του Αγίου. Στο τελευταίο αλλά κυριότερο κεφάλαιο παρατίθενται επιλεγμένα αποσπάσματα ,καίριας σημασίας,που αποτυπώνουν και αποδεικνύουν έμπρακτα τη θετική αποτίμηση του Αγίου από τον λογοτέχνη.Στα διηγήματα του εξίσου εμπειριοκράτη Ιωάννου συναντούμε έναν κατάφωρο υπομνηματισμό και μια προσπάθεια μεταλαμπάδευσης ,μετουσίωσης και μεταστοιχείωσης του ησυχαστικού φρονήματος στο χώρο της λογοτεχνίας.Το πεζογράφημα ‘’η πρωτεύουσα των προσφύγων ‘’και ειδικότερα η τιτλοφορούμενη ενότητα ως ‘’ο Χριστός αρχηγός μας...’’συνιστούν –πέραν της ύψιστης λογοτεχνικής τους αξίας-μια λογοτεχνική επιτομή της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης.
description: This work is shared in three chapters. Starting with the first chapter they are given introductory information with grammatology mainly character about Gregory Palamas, the Thessaloniki School and Hesychasm. They are presented elements of the teaching of the first and as well of the opposition with Barlaam Kalavros (called '' About the disagreement of ascetic method’’). This chapter contains representative information about George Ioannou, his life, his writing perception and expression in terms of style. The chapter closes with the fourth section and with some clearer elements around the character of the movement of hesichasm.Then, in the second chapter, are selected several of the most representative poets, especially novelists of ‘’ School’’, their projects,their thematologies and their stylistically expressive means, that they treat,converse so much unspeakable and refer us to elements of Hesychasm. For example, the origins of internal monologue can be found on the prayer of hesichast . Also, in some cases, their projects show strong a diffuse religiosity to a large extent ,or have as a reference at the time of Byzantium so manifested the movement and acted Palamas. Others creations choose to show off sociopolitical issues, as here the Zealot movement. But, of course, there are those whose religiosity does not imply any special relationship with Palama, e.g the case of K. Moskov and others. In the second section we focus on the two most mouthpiece of Santa ,N.G. Pentziki and G. Ioannou. It talks about the strong Byzantine element which is detected on the short stories of Ioannou and also it is conducted the enumeration of various Byzantine churches, which exposes in his works. The second chapter concludes with references of G. Ioannou to the catechetical, where was frequented and was dieted, which in his words stigmatized him as personality. The short story writer – praiser-of Thessaloniki start from the basis of catechetical ending up getting data from the sociability and the feeling of collectivity of Saint. At the last but the premier chapter are presented selected abstracts , illustrating and demonstrate in practice its positive assessment of St. from the writer. In the short stories of equally empiricist Ioannis we meet a blatant annotation and an attempt at conveying, denaturing and transmutation of the morale of hesichasm in the field of literature. The novel '' the refugee capital '' and in particular the section captioned as '' Christ our leader ... '' are – apart from the highest literary merit-a literary compendium of the Orthodox Christian tradition.