Αγωγή και Εκπαίδευση. Σπουδή στην κανονική και πατερική γραμματεία
Creators: name: Τσιπούρας, Στυλιανός Αντωνίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Αγωγή
Βυζάντιο
Κανόνες
Education
Byzantine
Rules

description: Στην πληθυσμιακά πολυφυλετική, διοικητικά εκρωμαϊσμένη, γλωσσικά και πνευματικά εξελληνισμένη και μυστηριακά ορθόδοξη χριστιανική Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ο κόσμος εγκεντρίζεται στα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά με αποτέλεσμα να υιοθετεί μία ενοποιό πολιτισμική συνοχή σε αντίθεση με την εθνική. Παρατηρείται ένα δυναμικά εξελισσόμενο μοντέλο σταδιακού καθαγιασμού του ελληνισμού και εποικοδομητικού εξελληνισμού του χριστιανισμού που αρμονικά συμπλέκονται, συμπορεύονται και συνδημιουργούν ως ενιαία ολότητα. Ένα από τα σπουδαιότερα στοιχεία σύνθεσης και μετάδοσης αυτής της μοναδικής, συνεκτικής, αυτοκρατορικής πολιτισμικής παράδοσης αποτελεί η παρεχόμενη αγωγή και το σύστημα εκπαίδευσης, το οποίο με την παρούσα εργασία εξετάζεται με ιδιαίτερη ξεχωριστή ματιά μέσα από συγκεκριμένη κατηγορία πηγών, όπως είναι οι πηγές του Κανονικού Δικαίου, τα αγιολογικά κείμενα με τη συμπερίληψη των ερευνητικών δεδομένων και εργασιών άλλων μελετητών προς αυτήν την κατεύθυνση. Με το πόνημα αυτό καταβάλλεται προσπάθεια να παρουσιασθεί η αγωγή και η εκπαίδευση καθόλη τη διάρκεια της "Βυζαντινής Αυτοκρατορίας". Στους Βυζαντινούς η αγωγή είχε ατομική και κοινωνική κατεύθυνση και χαρακτηριζόταν γενικά και ειδικά από χριστιανικό πνεύμα. Και τα δυο συνυπήρχαν, συνυφαίνονταν και συνεκφράζονταν στο ιδεώδες του "πεπαιδευμένου" «καλού χριστιανού», στη "μετάληψη αγιότητος", το οποίο δύναται να χαρακτηρισθεί ως "ιδεώδες του αγίου" επειδή "τούτο εστί το θέλημα του Θεού". Το παιδευτικό ιδεώδες του «καλού χριστιανού» ήταν τόκος και συγχορδία της γόνιμης σύνθεσης της ιδέας του «αθλητή Χριστού», των Πατέρων της Εκκλησίας και της εκλεκτικής συμπερίληψης, συγχώνευσης και συναφομοίωσης των ιδεωδών της «καλοκαγαθίας» και του «καλού πολίτη» της αρχαιότητας, στο αγαθό άτομο της ελληνιστικής περιόδου, της χρηστοήθειας του Πλουτάρχου και τη μόρφωση του ρήτορος Κουϊντιλιανού. Σε ατομικό επίπεδο επιδίωκε την πνευματική μόρφωση του ατόμου, τη ρητορική του δυνατότητα, την ηθικοποίηση του, αλλά κύρια και πρωταρχικά να το οδηγήσει να συνειδητοποιήσει τον αληθινό και υψηλό προορισμό του στη ζωή, να το οδηγήσει να αντιληφθεί ότι είναι κύρια πνευματικά «ον», ότι έχει μια ψυχή για την οποία είναι προσωπικά υπεύθυνο, ότι όφειλε να τη φροντίσει, να την καλλιεργήσει, να την ασκήσει για να επιτύχει την τελειοποίησή του και την ομοίωσή του προς τον Θεό. Απαραίτητη όμως προϋπόθεση για την απόκτηση των αρετών και την ομοίωση προς τον Θεό –εκτός της θείας χάρης και της προσωπικής προσπάθειας – ήταν η εκρίζωση των κακών προδιαθέσεων και έξεων από την ψυχή του παιδιού αφενός και η παράλληλη και ταυτόχρονη σπορά σε αυτή των ιδιοτήτων του Θεού. Σε κοινωνικό επίπεδο επιζητούσε τον σεβασμό και την πειθαρχία του ατόμου προς την κοινότητα και τη σύμπραξη και συμβολή του προς το «κοινό καλό». Ο καλός χριστιανός που απέδιδε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ», που διακρινόταν από πνεύμα διακονίας, που διακατεχόταν από το αίσθημα της προσωρινότητας στον επίγειο κόσμο και της αναζήτησης της ουράνιας πολιτείας, που είχε μέγιστη εντολή την αγαπητική προσφορά και την ελεημοσύνη, ήταν με μηδενική απόκλιση προσδιορισμένο ότι αβίαστα, άδολα και ανυστερόβουλα θα συνέβαλε στο «κοινό καλό». Έργο λοιπόν της αγωγής ήταν η μίμηση του Χριστού και η "Δημιουργία της Βασιλείας του Θεού επί της γης"
description: In the multi-racial, Roman-controlled, linguistically and spiritually Hellenistic and mystical Orthodox Christian Eastern Roman Empire, the people are concentrated in the above-mentioned characteristics, resulting in a unified cultural consistency unlike the national one. There is a dynamically evolving model of gradual sanctification of Hellenism and constructive Hellenism of Christianity that harmoniously interlock, co-exist and co-create as a single entity. One of the most important elements of the synthesis and transmission of this unique, coherent, imperial cultural tradition is the treatment and the system of education, which in the present study is examined with a particular distinction through a specific category of sources such as the sources of Normal Law, the hagiological texts by including the research data and the work of other scholars in this direction. In the Byzantines, the general purpose of education had an individual and social direction which coexisted in the ideal of the "trained" "good Christian which can be described as "the saint's ideal", to become godly because "this is the will of God". However, other factors had to contribute to the success of the work of healing: heredity, the environment, the learning option, the "grace of God" and the teacher's teaching tactics. The child entered primary education mainly at the age of six or seven years. Such schools were scattered in towns and villages, but education in rural areas was not well organized. It is argued that in the Eastern Empire every boy and every girl whose parents could pay was trained. This means that an unknown number of poor children remained illiterate. State measures for the education of the children of the people have been found since the 9th century. Boys and girls were co-operating. The attendance was an average of three years. The learning process always began with prayer. The students came to school at dawn and finished with sunset. Intermediate breaks did not exist. However, pauses were made, such as lunch for food in their home. The teaching year throughout the Byzantine Empire began in mid-October and ended in mid-June. The lessons were interrupted during Sundays and Christmas, Easter and Three Hierarchal Feasts.The Secondary School aimed at the full Hellenization of speech and spirit. Such schools existed in many parts of the Empire and were either private or communal. The attendance took place three to four years. The Latin language, as well as all the dialects were only oral, was never taught in primary schools and secondary schools. The teacher's remuneration came from donations and bequests, and later from parental contributions in kind and money. At the age of sixteen, the young graduate from secondary school was considered to have had adequate education and qualifications for a career in the state apparatus. But if he wanted to become a doctor, a lawyer or a senior executive had to go on to higher education. For those wishing to pursue higher education, there were, depending on the type of studies that each specialized or not, desired in one or more subjects of education in different cities of the empire, especially in Constantinople. Theodosius B, with two consecutive decrees, was the one who radically transformed the Academy of Constantine into a real university, renamed Tetradesion, because it was adorned with four schools or a Pandidaktirio - supported and controlled by the emperor. The reorganized university acquired its own building - in the area of Capitolium - with large rooms of traditions and lectures. As far as theological education is concerned, we have distinguished it in monastic and ecclesiastical education. The monastic education was intended to serve the needs of the cult and functional life of the monastery and to ensure the continuation of its existence. Typical monasteries and wills give us a general picture of the aforementioned claim as well as the life of St. John of Stoudos. Eastern monasticism, always moving within the framework of the Christian tradition, established the "primacy of the simple" and prevented it from being converted from an ascetic to a study center. From the 5th century AD , alongside the imperial university, the so-called "Patriarchal School" functioned for the theological training of students. This institution presented the possibility of introducing a distinct originality in it. Unlike the state university, which accepted only young people who had completed their studies in secondary education, this was also the case for young children and youngsters who wanted to attend classes as listeners, free from any school duty.The Patriarchal School was run by a commanding committee of twelve priests, led by the teacher of the "Gospel", who also held the title of Ecumenical Master. The operation of the School ends with the Latin invasion. With the recovery of the city in 1261, German Patriarch G (1265) took care of persuading the emperor of the necessity of the re-establishment of the Patriarchal School, which continued its course after the fall as "Great School of the Genus"