Genomic abnormalities in apparently isolated polyhydramnios and the role of confirmed fetal karyotype: a systematic review and meta-analysis
Creators: name: Τσακμάκη, Ευαγγελία Ηλία
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: πολυάμνιο
γενομικές ανωμαλίες
προγεννητικός έλεγχος
idiopathic hydramnios
genomic anomalies
monogenic diseases

description: Objective: Polyhydramnios has been widely associated with fetal abnormalities and adverse pregnancy outcomes. Although commonly an incidental finding, idiopathic hydramnios is also associated with pregnancy and neonatal complications especially when severe or persistent. Moreover, structural abnormalities, chromosomal disorders or genetic syndromes, may be detected postnatally in seemingly isolated cases of polyhydramnios, highlighting the limitations of the prenatal fetal phenotype. The aim of this systematic review and meta-analysis was to assess the rate of genomic abnormalities detected in pregnancies with apparently isolated hydramnios and explore the role of confirmed fetal phenotype. Data sources: PubMed, Cochrane Library, Google Scholar and Scopus databases were searched up to May 4, 2024. Study eligibility criteria: Observational studies, published after the year 2000 and written in a European language, reporting on the genomic outcome of pregnancies complicated with prenatally diagnosed isolated polyhydramnios were included in this systematic review and meta-analysis. Study appraisal and synthesis methods: The main outcome was the incidence of genomic abnormalities, defined as chromosomal numerical or structural anomalies or monogenic syndromes, diagnosed prenatally or postnatally in neonates from pregnancies complicated with isolated polyhydramnios. Additional outcomes included the incidence of chromosomal abnormalities including both numerical and structural aberrations of the chromosomes (detected by karyotype/chromosomal microarray [CMA]), monogenic abnormalities (detected by next-generation sequencing [NGS] or clinical genetic examination after the result of a normal karyotype/CMA), genetic syndromes in general (diagnosed clinically with or without genetic confirmation), and structural abnormalities detected postnatally. Pooled proportions were calculated for each outcome. Results: Twelve studies (2561 pregnancies complicated with isolated hydramnios) were included in the meta-analysis. The pooled prevalence of genomic anomalies in fetuses with apparently isolated polyhydramnios (12 studies, 2634 fetuses) was 4.5% (95%CI 2.6-7.6). The pooled prevalence of chromosomal abnormalities (11 studies, 2427 fetuses) was 2.1% (95%CI 1.1-3.7). The proportion of major structural defects detected postnatally (9 studies, 1731 fetuses) was 2.9% (95%CI 1.5-5.4); in this particular subgroup (4 studies, 14 fetuses), the pooled prevalence of genomic anomalies was 29.8% (95%CI 11.3-58.6). A meta-regression analysis indicated that the rate of genomic anomalies was positively associated with the severity of hydramnios. Also, the pooled rate of monogenic anomalies was 5.6% (95%CI 2-5; I2 =58%) in the two studies using NGS for genomic diagnosis. Conclusion: The rate of genomic anomalies in apparently isolated polyhydramnios is approximately 4.5%, half of which are non-chromosomal. As many of the commonly diagnosed non-chromosomal syndromes are monogenic conditions with non-specific prenatal manifestations, NGS could have an additional yield of approximately 3% in these cases. However, more studies using NGS in the diagnostic workup would be needed for a more precise estimate.
description: Στόχος: Το πολυάμνιο έχει συσχετιστεί ευρέως με εμβρυϊκές ανωμαλίες και δυσμενή έκβαση της εγκυμοσύνης. Αν και συνήθως αποτελεί τυχαίο εύρημα, το ιδιοπαθές πολυάμνιο σχετίζεται επίσης με επιπλοκές της εγκυμοσύνης και του νεογνού, ιδίως όταν είναι σοβαρό ή επίμονο. Επιπλέον, δομικές ανωμαλίες, χρωμοσωμικές διαταραχές ή γενετικά σύνδρομα, μπορεί να ανιχνευθούν μετά τη γέννηση σε φαινομενικά μεμονωμένες περιπτώσεις πολυαμνίου, αναδεικνύοντας τους περιορισμούς του προγεννητικού εμβρυϊκού φαινοτύπου. Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης είναι να εκτιμηθεί το ποσοστό των γονιδιωματικών ανωμαλιών που ανιχνεύονται σε κυήσεις με φαινομενικά ιδιοπαθές πολυάμνιο και να διερευνηθεί ο ρόλος του επιβεβαιωμένου εμβρυϊκού φαινότυπου. Συλλογή δεδομένων: Διενεργήθηκε αναζηήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Cochrane Library, Google Scholar και Scopus μέχρι τις 4 Μαΐου 2024. Στη συστηματική αυτή ανασκόπηση και μετα-ανάλυση συμπεριλήφθηκαν μελέτες παρατήρησης, που δημοσιεύθηκαν μετά το 2000 γραμμένες σε κάποια ευρωπαϊκή γλώσσα οι οποίες αναφέρονται στη γενετική έκβαση κυήσεων που περιπλέκονταν με προγεννητικά διαγνωσμένο ιδιοπαθές πολυάμνιο. Μέθοδοι αξιολόγησης και σύνθεσης μελετών: Η κύρια έκβαση ήταν η συνολική συχνότητα εμφάνισης γενομικών ανωμαλιών, οι οποίες περιλαμβάνουν χρωμοσωμικές (αριθμητικές ή δομικές) ανωμαλίες ή μονογονιδιακά σύνδρομα, διαγνωσμένες προγεννητικά ή μεταγεννητικά σε νεογνά από εγκυμοσύνες που επιπλέκονται με ιδιοπαθές πολυάμνιο. Πρόσθετα αποτελέσματα περιλάμβαναν την επιμέρους συχνότητα εμφάνισης χρωμοσωμικών ανωμαλιών (που ανιχνεύθηκαν με καρυότυπο/χρωμοσωμική μικροσυστοιχία [CMA]), μονογονιδιακών ανωμαλιών (που ανιχνεύθηκαν με αλληλούχιση επόμενης γενιάς [NGS] ή κλινική γενετική εξέταση μετά το αποτέλεσμα ενός φυσιολογικού καρυότυπου/CMA), γενετικών συνδρόμων γενικά (που διαγνώστηκαν κλινικά με ή χωρίς γενετική επιβεβαίωση) και δομικών ανωμαλιών που ανιχνεύθηκαν μεταγεννητικά. Υπολογίστηκαν οι συγκεντρωτικές συχνότητες για κάθε έκβαση. Αποτελέσματα: Δώδεκα μελέτες (2634 εγκυμοσύνες με ιδιοπαθές πολυλάμνιο) συμπεριλήφθηκαν στη μετα-ανάλυση. Η συχνότητα των γονιδιακών ανωμαλιών σε έμβρυα με φαινομενικά ιδιοπαθές πολυάμνιο (12 μελέτες, 2634 έμβρυα) ήταν 4,5% (95% CI 2,6-7,6). Η συχνότητα των χρωμοσωμικών ανωμαλιών (11 μελέτες, 2427 έμβρυα) ήταν 2,1% (95% CI 1,1-3,7). Το ποσοστό των σημαντικών δομικών ανωμαλιών που ανιχνεύθηκαν μεταγεννητικά (9 μελέτες, 1731 έμβρυα) ήταν 2,9% (95% CI 1,5-5,4)- σε αυτή τη συγκεκριμένη υποομάδα (4 μελέτες, 14 έμβρυα), η συχνότητα των γενομικών ανωμαλιών ήταν 29,8% (95% CI 11,3-58,6). Η ανάλυση παλινδρόμησης έδειξε ότι το ποσοστό των γονιδιακών ανωμαλιών σχετίζεται θετικά με τη σοβαρότητα του πολυαμνίου. Επίσης, το ποσοστό μονογονιδιακών ανωμαλιών ήταν 5,6% (95%CI 2-5- I2 =58%) στις δύο μελέτες που χρησιμοποίησαν NGS διαγνωστικά. Συμπέρασμα: Το ποσοστό των γενετικών ανωμαλιών σε φαινομενικά ιδιοπαθές πολυάμνιο είναι περίπου 4,5%, οι μισές από τις οποίες είναι μη χρωμοσωμικές. Καθώς πολλά από τα συχνά διαγνωσμένα μη χρωμοσωμικά σύνδρομα είναι στην πραγματικότητα μονογονιδιακά νοσήματα με μη ειδικές προγεννητικές εκδηλώσεις, η NGS θα μπορούσε να έχει πρόσθετο όφελος κατά περίπου 3% σε αυτές τις περιπτώσεις. Ωστόσο, χρειάζονται περισσότερες μελέτες με χρήση της NGS ως εργαλείο προγεννητικής διάγνωσης για μια ακριβέστερη εκτίμηση.