Αυτοσυνείδηση και Απόλυτο στους Fichte, Schelling και Hegel
Creators: name: Πασχαλίδης, Αριστοτέλης-Ιωάννης Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Αυτοσυνείδηση
Απόλυτο
Γερμανικός Ιδελισμός
Self-consciousness
Absolute
German Idealism

description: Ο σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διαγράψει μια μεικτή (τόσο επιστημολογική όσο και μεταφυσική) γραμμή μεταξύ των συστημάτων των τριών Γερμανών ιδεαλιστών. Σε κάθε κεφάλαιο συζητούμε ένα ξεχωριστό φιλοσοφικό θέμα ενός διαφορετικού φιλοσόφου, ως εκ τούτου κάθε κεφάλαιο θα μπορούσε να διαβαστεί ανεξέρτητα. Στο πρώτο κεφάλαιο, αναλύουμε και ερμηνεύουμε την Παραγωγή της Παράστασης (Deduktion der Vorstellung) του Fichte στο Θεμέλιο της σύνολης Επιστημολογίας (1794/1795). Ο βασικός μας σκοπός είναι να ρίξουμε φως στον τρόπο με τον οποίο ο Fichte παράγει την παράσταση του Εγώ, διασαφηνίζοντας την μηχανική πίσω απ’ την εν λόγω Παραγωγή. Πέραν τούτου, προτείνουμε επίσης έναν νέο ορισμό για το Anstoß και αξιώνουμε μία κοινωνιολογική υπόθεση, θεωρώντας το Μη-Εγώ ως άλλο Εγώ (ή ως ένα Εσύ). Στα συμπεράσματά μας υποστηρίζεται η άποψη ότι ο Fichte στην Παραγωγή της Παράστασης –κατά κάποιον τρόπο– μας δείχνει πώς το Εγώ μετατρέπεται σε φιλόσοφο. Στο δεύτερο κεφάλαιο, συζητούμε την έννοια της ιστορίας στο Σύστημα του υπερβατολογικού ιδεαλισμού (1800). Εκεί, ενδιαφερόμαστε κυρίως για την διαδρομή και την κίνηση της ιστορίας της νόησης (Intelligenz) προς την πραγματοποίηση του ιδεώδους. Προς αυτήν την κατεύθυνση, σχηματοποιούμε την έννοια της ιστορίας, παρουσιάζοντάς την κατ’ αρχάς ξεδιπλωμένη και έπειτα ως τελειωμένο όλον, δίδοντας έτσι την εικόνα σύνολης της διαδρομής της ιστορίας. Εν συνεχεία, διά των τριών περιόδων της ιστορίας συνθέτουμε και αναλύουμε το βασίλειο της συνείδησης, διευκρινίζοντας την σχέση των εννοιών του θανάτου και του Θεού· ενώ συνάμα ρίχνουμε φως στο σκοτεινό πρόβλημα, που φέρει προς επίλυση ο Schelling, με ένα ιδιαίτερο παράδειγμα. Τέλος, προχωρώντας σε μία κριτική διερεύνηση της εν λόγω απόψεως της ιστορίας, αφού πρώτα προβούμε στις απαραίτητες φιλοσοφικές και ερμηνευτικές προεκτάσεις, παρέχουμε, ουσιαστικά, τον ορισμό της σελλινγκιανής αυτογνωσίας. Στο τρίτο κεφάλαιο, καταπιανόμαστε με την έννοια του απολύτου στην Διδασκαλία περί της Ουσίας, το δεύτερο βιβλίο της Επιστήμης της Λογικής του Hegel. Ο φιλόδοξος στόχος μας σε αυτό το κεφάλαιο είναι η ανάπτυξη ενός πραγματικού παραδείγματος για το εγελιανό απόλυτο, δεδομένου ότι κανείς άλλος δεν έχει επιχειρήσει κάτι παρόμοιο στην έρευνα (ή δεν το γνωρίζουμε). Το παράδειγμά μας εμφανίζεται στο συμπέρασμα, έχοντας πρώτα συγκρίνει το εγελιανό απόλυτο με την διάσημη αριστοτελική «νόηση της νοήσεως» και έχοντας επίσης αναφερθεί στην πιθανότητα ο Hegel, με τους όρους που προτείνει για την σχέση όλου και μερών, να απαντά εμμέσως στον πλατωνικό Παρμενίδη. Επιπλέον, διερευνούμε το ιδίωμα, ορίζοντας συγχρόνως τον τρόπο ως ταυτότητα όρασης και νόησης. Τέλος, αναλύουμε την Παρατήρηση του Hegel, μη συλλαμβάνοντας το εγελιανό απόλυτο ως μια αμιγή απάντηση στην σπινοζική υπόσταση
description: The objective of the present thesis is to draw a mixed (both epistemological and metaphysical) line among the systems of the three German idealists. In each chapter we discuss a different philosophical issue of a different philosopher, thus each chapter could be also read independently. In chapter 1, we interpret and analyze Fichte’s Deduction of Representation (Deduktion der Vorstellung) in the Grundlage der gesamten Wissenschaftslehre (1794/1795). Our main scope is to shed light in the way Fichte deduces the I’s representation, clarifying the mechanics behind this Deduction. Apart from that, we also propose a new definition for the Anstoß and we raise a sociological hypothesis, seeing the Not-I as another I (or as a You). Our conclusion states that in the Deduction of Representation Fichte –in a way– shows us how the I becomes a philosopher. In chapter 2, we discuss the Concept of History in the Schelling’s System of Transcendental Idealism (1800). There, we are mainly interested in the route and motion of the history of intellect (Intelligenz) toward the realization of the ideal. To this end, we schematize the concept of history, presenting it first as unraveling and then as a complete whole, thus giving a picture of the entire route of history. Moving on, we compose and analyze the kingdom of consciousness through the three periods of history, clarifying the relationship of the concepts of death and God. At the same time, we shed light on the obscure problem, which Schelling suggests, by means of a popular example. Finally, moving toward a critical interrogation of the particular view of history and after we make the necessary philosophical and hermeneutical expansions, we provide the definition of the Schellingian self-knowledge. In chapter 3, we deal with the notion of the Absolute in the Doctrine of Essence, the second book of Hegel’s Science of Logic. Our ambitious aim in this chapter is to develop a pragmatic example for the Hegelian absolute, since nobody else has done something similar in the research (or we are not aware of it). Our example appears in the conclusion, having first compared the Hegelian absolute with the famous Aristotelian “Thought thinking itself” and also talked about the possibility that Hegel, with the conditions he proposes for the relation of the whole and parts, indirectly answers to platonic Parmenides. Moreover, we explore the Attribute, defining at the same time modus as identity of vision and intellect. Finally, we analyze Hegel’s Remark, not conceiving the Hegelian absolute as a sheer answer to the Spinozan substance