Η Μεθοδολογία της Κριτικής του Καθαρού Λόγου του Immanuel Kant
Creators: name: Λαζαρίδης, Αναστάσιος-Γεώργιος Νικολάου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: subject: Kant
subject: Κριτική
subject: Μεθοδολογία
subject: Αρχιτεκτονική
subject: Κανόνας
subject: Ιστορία
subject: Critique
subject: Methodology
subject: Architecture
subject: FOS: Civil engineering
subject: Canon
subject: History

description: Η υπερβατολογική μεθοδολογία αποτελεί το δεύτερο μέρος της κριτικής του καθαρού λόγου, ενώ το πρώτο μέρος είναι η υπερβατολογική στοιχειολογία. Αν και θεωρητικά ισότιμο με το πρώτο μέρος, στην ουσία είναι πολύ βραχύτερο (το 1/6 περίπου) και από σημασιολογική άποψη ίσως μικρότερης σημαντικότητας. «Μικρότερης σημαντικότητας» επειδή στη στοιχειολογία αναπτύσσονται όλες οι αρχές και οι ιδέες που συνιστούν την κριτική ως ένα ενιαίο, δομημένο και πλήρες φιλοσοφικό σύστημα τέτοιο ώστε η όλη ανάπτυξη θα μπορούσε να παραλείπει την μεθοδολογία χωρίς να χάνει ουσιαστική κατανόηση το όλο έργο. Η μεθοδολογία προσθέττει (και όχι μόνη της αποκλειστικά) την χρήση του καθαρού λόγου σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας.Το «ίσως» (μικρότερης σημαντικότητας) υπονοεί την θεμελιακή σημασία της στροφής του καθαρού λόγου στη πρακτική του χρήση, δηλαδή στην ηθική. Ο κανών της μεθοδολογίας αποδίδει την πρώτη θετική και απόλυτη χρήση του καθαρού λόγου στη φιλοσοφία του υπερβατολογικού ιδεαλισμού. Είναι το προανάκρουσμα των «ηθικών έργων» του Kant και το κριτικό πλαίσιό τους.Η μεθοδολογία αποτελείται από τεσσερα μέρη:α. η πειθαρχία του καθαρού λόγου β. ο κανών του καθαρού λόγου γ. η αρχιτεκτονική του καθαρού λόγου δ. η ιστορία του καθαρού λόγου.Η ιστορία αποτελεί μια βραχεία διαδρομή των κυριωτέρων φιλοσοφικών θέσεων όσον αφορά τις πηγές και τις δυνατότητες πρόσκτησης της γνώσης. Η αισθησιοκρατία αντιπαρατίθεται στην νοησιαρχία, ο εμπειρισμός στην επιστημονικότητα και ο δογματισμός στον σκεπτικισμό. Στο τέλος η κριτική χρήση του λόγου υπερβαίνει τις αντιθέσεις και δείχνει την μόνη οδό προσέγγισης του αληθούς. Η πειθαρχία-παίδευση του καθαρού λόγου ασχολείται με την θεωρητική χρήση του λόγου στην δυνατότητα ορισμών, αποδείξεων, υποθέσεων αλλά και στην καταχρηστική του εκμετάλευση για αλλότριες αντιπαραθέσεις. Είναι μια ενότητα που μέσω γνώσης (παίδευση) οδηγεί στην αυτοπειθαρχία και αυτοσυνείδηση του λόγου. Η αρχιτεκτονική του καθαρού λόγου δίνει το θεωρητικό υπόβαθρο όλων των επιστημών με μια αναγκαιότητα που συνδέει τις αναδιπλώσεις του λόγου με την ενυπάρχουσα και περιβάλλουσα φύση. Ο πυρήνας της ανάπτυξης της επιστήμης είναι πάντα μια ιδέα του καθαρού λόγου. Τέλος ο κανόνας του καθαρού λόγου μεταστρέφει τα μεγάλα ερωτήματα του λόγου σε ερωτήματα περί του πρακτέου. Πώς η καθολικότητα του καθαρού λόγου οδηγεί τα πεπερασμένα έλλογα όντα; Με ποιο τρόπο το καθολικό οδηγεί το ατομικό μέσω της κατηγορικής προσταγής και πώς το ατομικό αποκρίνεται μέσω της ελευθερίας; Ποια είναι η γνωσιακή τεκμηρίωση αυτής της σχέσης; Παρά την κυριαρχία του καθαρού λόγου στην φιλοσοφία του Kant, ο ίδιος αναρωτιέται «μήπως είναι η φύση» (η οδηγός δύναμη;). Μπορούμε και εμείς να αναρωτηθούμε με τη σειρά μας: μα και ο καθαρός λόγος πού ανήκει;
description: Transcendental methodology constitutes the second part of the critique of pure reason, while the transcendental doctrine of elements constitutes the first one. Although the transcendental methodology is considered being theoretically equal to the first part, it is substantially shorter (about 1/6 of the doctrine of elements) and from the semantic point of view it could be considered of “minor importance”. This could be happen because, since in the doctrine of elements all the principles and the ideas constituting the critique are analyzed as one united, strictly formed and complete philosophical system, whose total development could leave out the methodology and simultaneously the whole work would not lose its substantial understanding. The methodology adds the use of pure reason, namely its application to the total spectre of human activity. The important in the expression “of minor importance” implies the fundamental meaning of the pure reason turn to its practical use, namely the ethics. The canon of methodology attributes the first positive and absolute use of pure reason to the philosophy of transcendental idealism. It is the announcement of Kant’s “moral works” as well as their critical frame. Methodology consist of four parts:a.the discipline of pure reason b. the canon of pure reason c. the architecture of pure reason d. the history of pure reason.History constitutes a short course of principal philosophical views concerning the sources and the possibilities of the acquisition of knowledge. Sensualism is opposed to rationalism, empiricism is opposed to scientism and dogmatism is opposed to skepticism. Finally the critical use of reason surpasses the opponents and initiates the only way of approaching the truth. The discipline-(training) of the pure reason deals with the theoretical use of the reason to the possibility of definitions, evidences, assumptions and to its undue exploitations for alienate oppositions. It is a unity which leads through knowledge to self-discipline and to self-conscience of the reason. The architecture of pure reason provides the theoretical base of all sciences with necessity which unites the forms of the reason with the inherent and surrounding nature. The nucleus of a science’s development is always an idea of the pure reason. Finally the canon of pure reason converts the great questions of reason to practical questions of what is to be done. How does the universality of the pure reason lead the finite rational beings? In which way does the catholic lead the individual through the categorical dictate, and how does the individual respond through freedom? What is the cognitive substantiation of this relationship? Despite the pure reason’s supremacy due to Kant’s philosophy, Kant wonders “can it be the nature”(the leading force?). We can also wonder with our turn: But the pure reason, where does it belong to?