Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος (784-806):
Creators: name: Παπαχαρίση, Ιφιγένεια Νικολάου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2014
Subjects: πατριάρχης Ταράσιος
Ζ οικουμενική σύνοδος
Εικονομαχία
patriarch Tarasios
VII ecumenical council
iconoclasm

description: Η παρούσα εργασία παρουσιάζει τη ζωή, τη δράση και το έργο του πατριάρχη Ταρασίου. Ο Ταράσιος είναι πατριάρχης Κωνσταντινούπολης από το 784 έως το 806, μεσούσης της εικονομαχίας. Η γέννηση του Ταρασίου, τοποθετείται γύρω στο 730 στην Κωνσταντινούπολη. Η οικογένειά του είχε κοινωνική και οικονομική επιφάνεια. Ο ίδιος έλαβε άριστη μόρφωση και αυτό συνεπάγεται και από το γεγονός της μετέπειτα επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, πρωτασηκρήτης του παλατιού. Στο πατριαρχικό αξίωμα ανήλθε την 25η Δεκεμβρίου του 784. Ήδη από το 780 αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο ανήλικος Κωνσταντίνος ΣΤ’ που μοιράστηκε την εξουσία με τη μητέρα του Ειρήνη την Αθηναία. Πρωταρχικός της στόχος ήταν η αποκατάσταση της εκκλησιαστικής ενότητας που είχε διαταραχθεί εξαιτίας της εικονομαχίας. Η εκλογή του Ταρασίου πραγματοποιήθηκε στο παλάτι της Μαγναύρας με τη συγκατάθεση της πλειοψηφίας του λαού. Παρά τις αρχικές του αντιστάσεις, εντέλει αποδέχθηκε το αξίωμα με την προϋπόθεση να συγκληθεί άμεσα σύνοδος για την κατάλυση της εικονομαχίας. Η Ζ’ οικουμενική σύνοδος πραγματοποιήθηκε το 787 στη Νίκαια της Βιθυνίας και επανέφερε την απόδοση τιμής και προσκύνησης των εικόνων, αποκατέστησε τους μετανοούντες εικονομάχους στις επισκοπές τους και έθεσε το ζήτημα των σιμωνιακών χειροτονιών. Ένα άλλο θέμα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει ο Ταράσιος ήταν το ζήτημα του δεύτερου γάμου του Κωνσταντίνου ΣΤ’. Ο μεν βιογράφος του παρουσιάζει την άτεγκτη στάση του πατριάρχη απέναντι στην αυτοκρατορική βούληση, ο δε χρονογράφος Θεοφάνης πληροφορεί για τη διαμάχη που ξέσπασε ανάμεσα στον Ταράσιο και στους μοναχούς της μονής του Σακ(κ)ουδίου, εξαιτίας της ανεκτικής στάσης που διατήρησε ο πατριάρχης για το ζήτημα του αυτοκρατορικού γάμου. Η διαμάχη κράτησε μέχρι που ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΣΤ’, έπειτα από συνωμοσία της μητέρας του, απομακρύνθηκε οριστικά από την εξουσία αφού πρώτα τον τύφλωσε. Η Ειρήνη η Αθηναία κράτησε μόνη της την εξουσία έως το 802. Νέος αυτοκράτορας του Βυζαντίου στέφθηκε από τον Ταράσιο ο Νικηφόρος Α’ (802-811). Κατά τα 22 χρόνια της πατριαρχίας του επιτέλεσε πλούσιο φιλανθρωπικό έργο, υποστήριξε το δικαίωμα του ασύλου του ναού και τίμησε τα λείψανα της αγίας Ευφημίας, κάνοντας πράξη τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου περί απόδοσης τιμής και προσκύνησης των εικόνων και κατ’ επέκταση των ιερών λειψάνων. Έπειτα από ασθένεια που τον ταλαιπώρησε, αλλά δεν τον απομάκρυνε από τα καθημερινά του καθήκοντα, κοιμήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 806 και ενταφιάστηκε στις 25 Φεβρουαρίου στην μονή του Στενού που είχε η ιδρύσει ο ίδιος. Στο πατριαρχικό αξίωμα τον διαδέχθηκε ο ασηκρήτης Νικηφόρος Α’ (806-815). Ο βιογράφος του αναφέρεται σε θαύματα μετά θάνατον από το έλαιο του τάφου του. Ο Ταράσιος ανακηρύχθηκε άγιος από την εκκλησία και η μνήμη του εορτάζεται στις 25 Φεβρουαρίου. Παρά τις μαρτυρίες των πηγών ότι ο Ταράσιος ήταν πολυγραφότατος, δεν έχει να παρουσιάσει σημαντικό συγγραφικό έργο. Ο πατριάρχης Ταράσιος υπηρέτησε με συνέπεια το αξίωμα με το οποίο τιμήθηκε, έχοντας πλήρη επίγνωση των ευθυνών του καθώς και της δυσκολίας και της ιδιαιτερότητας της κατάστασης που επικρατούσε στην εκκλησία λόγω της εικονομαχίας. Συνέβαλε καθοριστικά στην αποκατάσταση της εκκλησιαστικής ενότητας. Αποδείχθηκε αντάξιος των περιστάσεων και των προσδοκιών όλων.
description: This Master's thesis presents the life, the action and the writing work of patriarch Tarasios. Tarasios is patriarch of Constantinople from 784 to 806, in the middle of iconoclasm. Tarasios was born in Constantinople circa 730. His family had social and financial standing. He received excellent education and this implies the fact of a subsequent professional career as protasikritis in palace. He ordained patriarch of Constantinople on 25 December of 784. Already in 780 Emperor of Byzantium was the minor Constantine VI who shared the throne with his mother Irene the Athenian. Her primary aim, the restoration of church unity, was disturbed because of iconoclasm. The election of Tarasios was held in the palace of Magnaura with the consent of the majority of the people of Constantinople. Despite his initial resistance, he accepted finally the office by the term to be convened ecumenical council to combat iconoclasm. The VII ecumenical council was held in 787 in Nicaea of Bithynia. The council decided to restore the honoring and veneration of images, restored the repentant iconoclasts in their dioceses and raised the issue of bishops who ordained by paying financial compensation. Tarasios was faced the issue of the second marriage of Constantine VI. His biographer, Ignatios the Deagon, presents the intransigent attitude of the patriarch against the imperial will, and the chronicler Theophanes the Confessor informs about the controversy that erupted between Tarasios and the monks of the monastery of Sak(k)oudion, because of Tarasio’s tolerant attitude about the imperial marriage. The conflict lasted until Emperor Constantine VI removed from his throne, after being blinded by his mother. Irene kept herself the power of the empire until 802. New Byzantine emperor crowned by Tarasios Nicephorus I (802-811). During the 22 years of his patriarchy, Tarasios has done extensive charity work, supported the right of ecclesiastic asylum and he honored the sacred relics of St. Euphemia, implementing the decisions of the VII Ecumenical Synod on honoring and veneration of images, and thus the relics. An illness battered him but not staved him off from his daily duties. Tarasios died on February 18, 806 and was buried on February 25 in the monastery of Stenon that had founded himself. In patriarchal office succeeded him asikritis Nikephoros I (806-815). His biographer refers to miracles after death from the oil of his tomb. Tarasios became a saint by the church and his memory is celebrated on February 25. Despite the testimony of sources that Tarasios was prolific, he has no important writings to present. The patriarch Tarasios consistently served the office to which he was honored, fully aware of his responsibilities and the difficulty and the specificity of the situation in the church because of iconoclasm. He contributed significantly to the restoration of church unity and he proved worthy of the circumstances and aspirations of all.