Χερούβ στο Γενέσεως 3 και το Ιεζεκιήλ 28
Creators: name: Παλιούρας, Αθανάσιος (Γαβριήλ)
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Χερούβ
Γένεση
Ιεζεκιήλ
Cherub
Genesis
Ezekiel

description: Ὕβρις κατὰ τοῦ Θεοῦ θεωρήθηκε γιὰ τοὺς πρωτοπλάστους ἡ ἰσοθεΐα (Γεν. 3,4 ἔσεσθε ὡς Θεοί), τὴν ὁποία ὑποσχέθηκε ὁ ὄφις στὴν γυναίκα τοῦ παραδείσου ὅτι θὰ ἐπιτευχθεῖ διὰ τῆς βρώσεως τοῦ ξύλου τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, καὶ ἡ διάπραξη αὐτῆς τῆς ἁμαρτίας ἦταν ἡ αἰτία τῆς ἐξόδου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπὸ τὸν παράδεισο. Ὁ Θεὸς ἀπευθυνόμενος προσωπικὰ στὸν Ἀδάμ, τοῦ ἐξηγεῖ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους τιμωρεῖται, καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς παρακοῆς τοῦ ἄνδρα ἦταν ἡ τιμωρία του στὸ βασικὸ ρόλο του στὴν συνέχιση τῆς ζωῆς, δηλαδὴ στὴν ἐργασία, καὶ ἀκολούθως ἡ ἐπιστροφή του στὴν γῆ, ὁ θάνατος, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ εἶναι φυσικὸς καὶ δὲν κατονομάζεται. Ὕβρις κατὰ τοῦ Θεοῦ θεωρήθηκε ἡ ἰσοθεΐα (Ἰεζ. 28,2 καὶ εἶπας Θεὸς εἰμι ἐγὼ) τοῦ ἄρχοντος τῆς Τύρου, ἡ αἰτία τῆς ὁποίας δὲν κατονομάζεται ἀρχικά, ἀλλὰ ἐξηγεῖται ἀργότερα. Ὁ ἄρχοντας τῆς Τύρου δὲν καλεῖται σὲ ἀπολογία, ἀλλὰ ὁ Θεὸς αἰτιολογεῖ τὸν λόγο τῆς τιμωρίας του, διὰ στόματος Ἰεζεκιήλ. Οἱ Ο΄ ἀποδίδουν τὸ κείμενο ὑπὸ μορφὴ ἐρωτημάτων, οἱ δὲ Ν. Βάμβας καὶ Ἀ. Χαστούπης μὲ καταφατικὲς προτάσεις. Ὁ Ν. Βάμβας παρουσιάζει τὸν ἄρχοντα νὰ γνωρίζει τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ καλῶς κεκρυμμένα, τὰ ἀπόρρητα, ὁ δὲ Ἀ. Χαστούπης ὁμολογεῖ πὼς κανένας σοφὸς δὲν δύναται νὰ φτάσει στὴ σοφία τὸν ἄρχοντα. Οἱ τρεῖς μεταφράσεις ἀνακαλοῦν στὴ μνήμη μας τὸν Ἀδάμ, ὁ ὁποῖος, μετὰ τὴν παράβαση τῆς θείας ἐντολῆς, ἐρωτᾶται ἀπὸ τὸ Θεὸ γιὰ τὴν πράξη του. Πρὸ τῆς πτώσεως γνώριζε τὰ πάντα πλὴν τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου, καθὼς καὶ ὅλα τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ, τὰ μὴ ἀποκαλυπτόμενα στοὺς ἀνθρώπους. Ἡ τιμωρία τοῦ ἄρχοντος τῆς Τύρου ὁλοκληρώνεται σὲ δύο στάδια, ὅπως καὶ τοῦ Ἀδάμ. Καταστρέφεται ἡ πόλη του ἀπὸ ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι φέρουν μάχαιρες/ξίφη ὡς ὄργανο τῆς θείας τιμωρίας, καὶ ἀκολούθως ὁ ἄρχοντας, μετὰ τὴν κατάβασή του, πεθαίνει τραυματισμένος στὸ μέσον τῆς θαλάσσης, ἐκεῖ δηλαδὴ ὅπου ὕψωσε τὸ θρόνο του καὶ ἀξίωσε αὐθαίρετα γιὰ τὸν ἑαυτό του ἰσοθεΐα. Παρατηροῦμε ἐπίσης ὅτι ὁ ἄρχοντας, ὅπως καὶ ὁ Ἀδάμ, τιμωροῦνται ἀρχικὰ στὸν βασικὸ ρόλο τῆς δραστηριότητάς τους, ὁ μὲν στὴν γεωργικὴ ἐργασία του, ὁ δὲ στὴν πόλη του, τὴν ὁποία καὶ ἀνύψωσε, καὶ ἀκολούθως ἔρχεται ὁ σκληρὸς θάνατος μετὰ ἀπὸ μάχη. Στὴν δεύτερη ἑνότητα τοῦ Ἰεζ. 28, στὸν θρῆνο, φαίνεται πὼς ὁ Ἰεζεκιήλ, ποὺ ἀνήκει στὶς τάξεις τοῦ ἱερατείου, εἶναι σαφῶς ἐπηρεασμένος, τόσο ἀπὸ τὶς περὶ παραδείσου ἀφηγήσεις, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν λατρεία. Ἡ δεύτερη ἑνότητα, ἄν καὶ διαφέρει ὡς πρὸς τὸ λεξιλόγιο, μοιάζει νὰ εἶναι συνέχεια τῆς προφητείας ὡς σκωπτικοῦ ἄσματος ἐν εἴδει θρήνου, ποὺ ἐξυμνεῖ τὰ μεγαλεῖα τοῦ ἄρχοντος/βασιλέως. Κατὰ πρῶτον περιγράφονται τὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τοῦ ἄρχοντος, δύο κατὰ τοὺς Ο΄ καὶ τρία κατὰ τοὺς ἄλλους δύο μεταφραστές. Παρουσιάζεται ὁ ἄρχοντας/βασιλεὺς νὰ εἶναι τὸ ὡραιότερο καὶ τελειότερο δημιούργημα, τὸ ὁποῖο σφραγίζεται, ἤ ἀποτελεῖ τὴν σφραγίδα, τὴν ὁλοκλήρωση κάποιου ἔργου. Οἱ ἐκφράσεις αὐτὲς ἀνακαλοῦν στὴν μνήμη μας τὶς περὶ παραδείσου καὶ ἀνθρώπου ἀφηγήσεις ὅπου ὁ ἄνθρωπος, μετὰ καὶ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς δημιουργίας τοῦ ὁρατοῦ κόσμου, «πλάθεται» διὰ χειρῶν τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι διὰ τῆς ἐκφορᾶς τοῦ λόγου Του, «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσίν» Του (Γεν. 1,26). Τὶς ἐκφράσεις αὐτὲς νομίζουμε ὅτι ἀπηχοῦν καὶ οἱ τρεῖς μεταφράσεις. Μετὰ τὴν περιγραφὴ τῶν χαρακτηριστικῶν γνωρισμάτων τοῦ ἄρχοντος προσδιορίζεται ὁ τόπος γεννήσεως / κατοικίας του καὶ ἡ περιγραφὴ τῆς ἐξωτερικῆς του ἐνδυμασίας. Ἂν καὶ μεταφράζουν διαφορετικὰ οἱ τρεῖς μεταφραστὲς τὸ ἑβραϊκὸ ρῆμα, ὡς τόπος τοῦ ἄρχοντος προδιορίζεται ὁ παράδεισος/κῆπος τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς μᾶς ὑπενθυμίζει τὴν τοποθέτηση τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ, ἀμέσως μετὰ τὴν πλάση του στὸν παράδεισο ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀκολουθεῖ ἡ περιγραφὴ τῆς ἐξωτερικῆς ἐνδυμασίας / κάλυψης τοῦ ἄρχοντος μὲ τοὺς πολύτιμους λίθους, πράξη ποὺ ταιριάζει ἀπόλυτα σὲ βασιλικὸ ἀπόγονο καὶ μάλιστα πρωτότοκο. Ἡ πράξη αὐτὴ δὲν ἔχει ἀνάλογο στὸ Γεν.3. Θεωροῦμε ὅμως ὅτι ὁ Ἀδὰμ κατὰ τὴν πλάση του στολίστηκε μὲ ὅλα τὰ φυσικὰ καὶ πνευματικὰ χαρίσματα ἀπὸ τὸν Θεό. Μὲ τὴν γέννηση / κατοίκηση τοῦ ἄρχοντος στὸν παράδεισο τοῦ Θεοῦ γεμίζουν οἱ βασιλικὲς ἀποθῆκες μὲ χρυσό, στὴν ἐνδυμασία του ὑπῆρχε πλοῦτος χρυσοῦ κατὰ τοὺς δύο μεταφραστὲς Ο΄καὶ Ἀ. Χαστούπη, ἐνῶ στὸν Ν. Βάμβα ἀπαντᾶ τὸ ἅπαξ λεγόμενο ἀναφορικὰ μὲ τὴν ὑπηρεσία τῶν βασιλικῶν τυμπάνων καὶ αὐλῶν γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς γεννήσεώς του. Ἄν καὶ δὲν ἔχει ἀνάλογο στὸ Γεν. 3, μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ Ἰὼβ 38, 7, ὅπου ἄγγελοι αἰνοῦν τὸν Θεὸ κατὰ τὴν δημιουργία τῶν ἀστέρων τὴν τέταρτη ἡμέρα. Ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς γεννήσεώς του ὁ ἄρχοντας τοποθετεῖται μαζὶ μὲ τὸν Χεροὺβ στὸ ὄρος τοῦ Θεοῦ τὸ ἅγιον κατὰ τοὺς Ο΄, τὸ Χεροὺβ τὸν φύλακα μεταφράζει ὁ Ἀ. Χαστούπης. Νομίζουμε πὼς αὐτὴ ἡ τοποθέτηση ἑρμηνεύει καὶ τὸν λόγο τοῦ Ἀλεξανδρινοῦ φιλοσόφου Φίλωνος, ὅτι ὁ Θεὸς ἔταξε τὰ Χερουβὶμ ὡς φύλακες τοῦ παραδείσου, ὄχι ὡς ἐχθροὺς ποὺ πρόκειται νὰ παλέψουν, ἀλλὰ ὡς φίλους ἀγαπημένους . Ἐξ αὐτοῦ θεωροῦμε ὅτι ὁ Θεὸς τοποθέτησε ἀρχικὰ ὡς φύλακες τοῦ παραδείσου, ἐκτὸς τοῦ Ἀδὰμ καὶ τὰ Χερουβίμ. Ἡ ἀπόδοση τοῦ Ν. Βάμβα ὅτι ὁ ἄρχοντας εἶναι Χεροὺβ κεχρισμένο ἀντιστοιχεῖ στὸ ἑβραϊκὸ κείμενο. Ὁ Χαστούπης ἐναρμονίζει τὴ μετάφρασή του μὲ τὸ κείμενο τῶν Ο΄. Ἄμωμος / τέλειος, γεννήθηκε / κτίσθηκε ὁ ἄρχοντας καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἔζησε καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ εὑρέθηκε σὲ αὐτὸν ἀδικία / ἐνοχή. Ἄγνωστος παραμένει ὁ χρόνος τῆς ἀμώμου βιοτῆς τοῦ ἄρχοντος ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς γεννήσεως / κτίσεώς του μέχρι τὴν ἡμέρα ποὺ εὑρέθηκε σὲ αὐτὸν ἀδικία / ἐνοχή. Ἡ φράση αὐτὴ ἔχει ἀνάλογο στὸ Γεν. 3 τὴν ζωὴ τοῦ Ἀδὰμ στὸν παράδεισο μέχρι τὴν ἡμέρα ποὺ παρέβη μαζὶ μὲ τὴν γυναίκα τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Μετὰ τὴν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία εὑρέθη ἡ ἀδικία στὸν ἄρχοντα, προσδιορίζεται ποιὰ εἶναι ἡ ἁμαρτία τοῦ ἄρχοντος, γιὰ τὴν ὁποία θὰ τιμωρηθεῖ. Λόγῳ τοῦ μεγάλου ἐμπορίου του, «ἐπλήσθησαν τὰ ταμιεῖα» / τὸ μέσον του ἀπὸ ἀνομία καὶ γι’ αὐτὸ ἁμάρτησε. Δὲν προσδιορίζεται ἀρχικὰ ποιὰ εἶναι ἡ ἀνομία τοῦ ἄρχοντα ποὺ γεμίζει τὰ ἐντός του, ἁμαρτάνει καὶ τραυματίζεται κατὰ τοὺς Ο΄. Οἱ ἄλλοι δύο μεταφραστὲς προσδιορίζουν τὸν ἄρχοντα ὡς «πρᾶγμα βέβηλον» ποὺ ρίπτεται ἀπὸ τὸ ὄρος τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐξάγεται/καταστρέφεται ἀπὸ τοὺς πυρίνους λίθους. Ἀκολούθως προσδιορίζεται ἀκριβῶς, σὲ τί συνίσταται ἡ ἁμαρτία τοῦ ἄρχοντα καὶ ποιὰ εἶναι τὰ ἀποτελέσματά της. Ὕβριν διαπράττει ὁ ἄρχοντας καὶ διαφθείρει τὴν ἐπιστήμη καὶ τὸ κάλλος του. Αὐτὸ ἀνακαλεῖ στὴν μνήμη μας τὸ Γεν. 3, ὅπου ὁ Ἀδάμ, μὲ τὴν ἐπιθυμία του νὰ γίνει ἴσος μὲ τὸν Θεό, ἀμαύρωσε τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τὴν λαμπρότητα καὶ τὴν ὑπεροχή του ἔναντι ὅλων τῶν ἄλλων θείων δημιουργημάτων. Τιμωρεῖται παραδειγματικὰ ὁ ἄρχοντας καὶ ρίπτεται στὴν γῆ ἐνώπιων τῶν ἄλλων βασιλέων. Ἡ ἔκφραση αὐτὴ δὲν ἔχει ἀνάλογο στὸ Γεν. 3, ἀλλὰ μᾶς θυμίζει τὴν πτώση τοῦ Σατανᾶ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴν γῆ ἐν εἴδει ἀστραπῆς (Λουκ. 10,24). Ὁ προφήτης ἐπανέρχεται πάλι στὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν τῆς ἐμπορίας τοῦ ἄρχοντος. Ἔχει ὑπερηφανευθεῖ τόσο πολὺ πλέον, ποὺ βεβηλώνει καὶ τὰ ἱερά του. Ἡ πράξη του αὐτὴ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ἐξαχθεῖ πῦρ ἀπὸ μέσα του, τὸ ὁποῖο θὰ τὸν καταφάγει καὶ θὰ τὸν καταστήσει σποδό, στάκτη ἐπὶ τῆς γῆς, γιὰ νὰ ἐκπλαγοῦν οἱ πάντες ἀπὸ τὴν τελικὴ ἐξόντωσή του. Πῶς θὰ προέλθει ὅμως τὸ πῦρ ἀπὸ τὸ μέσον του; Ἀνακαλεῖται στὴ μνήμη μας ἡ περιγραφὴ τοῦ Χερουβικοῦ ἅρματος, ὅπου στὸ μέσον τῶν τεσσάρων Χερουβὶμ εἶναι «ὅρασις ὡς ἀνθράκων πυρὸς καιομένων» (Ἰεζ. 1,3). Στὴν παροῦσα ἐργασία προσπαθήσαμε νὰ ἀναλύσουμε τὸ Γεν. 3 καὶ τὸ Ἰεζ. 28 καὶ νὰ ἀνακαλύψουμε τὶς σχέσεις Χεροὺβ μὲ τὸν πρῶτο ἄνθρωπο, τὸν Ἀδάμ, καὶ τὸν βασιλέα τῆς Τύρου. Παρατηρήσαμε ἀρκετὲς ὁμοιότητες ἀλλὰ καὶ διαφορὲς μεταξὺ τῶν δύο κειμένων. Τὸ Χεροὺβ στὸ Γεν. 3 φυλάσσει τὴν ὁδὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐπανέλθει στὸν ἀπωλεσθέντα Παράδεισο. Στὸ πρόσωπο τοῦ ἄρχοντος τῆς Τύρου, τὸν ὁποῖο τὸ ἑβραϊκὸ κείμενο ἀποκαλεῖ «Χερούβ», περιγράφεται ὄχι μόνο ἡ τιμωρία καὶ ἡ ἐκδίωξη τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν παράδεισο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ ὄφεως ὡς τοῦ Πονηροῦ. Ἴσως τὸ Ἰεζ. 28 προϋποθέτει ἀφήγηση περὶ τοῦ Πονηροῦ ὡς ἀνήκοντος στὸ τάγμα τῶν Χερουβίμ, ὁ ὁποῖος ἐξέπεσε καὶ περιδιαβαίνει τὴν ὑπ’ οὐρανόν (βλ. Ἰώβ. 1-2), διαβρώνοντας τὸ ὑλικὸ συστατικὸ τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, μέχρι τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀπώλειάς του
description: He was considered by God to be the protagonists of the equation (Gen. 3: 4), which was promised to the woman of paradise that she would do well. Sin was the cause of the departure of the human race from paradise. Ὁ The person in charge at Adam, who explained why he was punished, and the result of the man's punishment, was the punishment of his vital role. , which must be natural and not named. According to God it was considered to be an equilibrium (Ezek. 28.2 and I am God) of the ruler of Tire, the cause of which is not initially named, but it is growing. The commencement of Tire is not invoked in praise, but God justifies the reason for his punishment through Ezekiel's mouth. They quote the text in the form of questions, by N. Vamvas et al. Shastoupi with affirmative suggestions. N. Cotton presents the prince to know everything, even the good, the secret, the secret. Khastoupi confesses that no wise person can reach the wisdom of the ruler. The three translations reflect on our memory of Adam, who, in violation of the Divine Soul, is asked about his deed. Before the fall, he knew everything except sin and death, as well as all the mysteries of God, with the overlapping of human beings. The punishment of the ruler of Tire is accomplished in two stages, as in Adam. It is destroyed by the great enemy city, the people carrying swords / swords as an instrument of divine punishment, and then, after its downfall, die in the middle of the sea. I was like. We also observe that, as Adam and Eve, they are initially punished for their essential role in their activity, both in their farming, in their home town, and in their home town. In the second section of jazz. 28, in the lair, it seems to Ezekiel, who belongs to the ranks of the Heratian, is clearly influenced, as far as paradise is concerned, as is worship. The second unit, if it differs from the vocabulary, seems to be a continuation of the prophecy of a mournful exaltation of the greatness of the ruler / king. The first describes the features of the ruler, two by two and three by two translators. It is presented that the coming / king is the oldest and most complete creation, which is sealed, or the seal, the completion of a project. The expressions that invoke our memory of paradise and human narratives of the human being, with the completion of the creation of the created world, are "wrought" by His hand. "Like Him" (Gen. 1,26). The expressions we think are the same as the three translations. The description of the characteristics of the ruler determines the place of birth / residence and the description of the outer garment. If the three Hebrew translators translate differently, the heaven / paradise of God is designated as the place of the ruler. This fact reminds us of the placement of the first human being, Adam, right after the creation of paradise in God. Following is a description of the outer garment / cover of the prince with gemstones, an act that is very much in the royal lineage and even a firstborn. This act has no analogy in Gen.3. We believe, however, that his creature was adorned with all physical and spiritual gifts from God. With the birth / habitation of the prince in the paradise of God, the king is filled with gold, at the expense of the golden empire of the two translators of Oka. Hastoupi, in N. Vamvas Responds to the so-called referendum on the service of the drum queen and so on the day of his birth. Even if it has no analogue in Gen. 3, it reminds us of Job 38, 7, where angels are Gods in the creation of the stars on the fourth day. On the day of his birth, Jeroboam puts together with Jeroboam in the name of God the saint, which Jerobo translates. Slapstick. We think that this placement interprets also the reason of the Alexandrian philosopher Philonos, that God made Cherubim the guardians of paradise, not your enemies. For this we believe that God has placed the guardians of paradise first, as Heaven and Cherubim. N. Vamvas's conception that the beginning is Heraev's congruent correspondence with the Hebrew text. Ασ Hastoupis harmonizes his translation with