Μητρότητα και χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών: δικαίωμα, ελπίδα και κοινωνικός αποκλεισμός
Creators: name: Λαϊνά, Γεωργία Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: Μητρότητα και εξάρτηση
Χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών
Motherhood and addiction
Drug use

description: Αισθάνομαι την ανάγκη να τονίσω αρχικά το πόσο ευγνώμων νιώθω στη δυνατότητα που μου δόθηκε να υποστηρίξω την προσωπική επιλογή του συγκεκριμένου θέματος της μεταπτυχιακής αυτής συγγραφής. Μια επιλογή που πιθανά να μην είχε την ίδια σημασία αν δεν συνοδευόταν από τις πολύτιμες μαρτυρίες που εξίσου γενναιόδωρα μου πρόσφεραν όλες εκείνες οι υπέροχες γυναίκες. Τις ευχαριστώ πολύ για αυτό. Η επιλογή αυτή δεν υπήρξε καθόλου τυχαία καθώς συνδυάζει το προσωπικό ενδιαφέρον με την επαγγελματική εμπειρία και ενασχόληση μου με τον χώρο των εξαρτήσεων από ναρκωτικές ουσίες τα τελευταία δέκα χρόνια. Έναν χώρο επιφορτισμένο με αρκετές προκαταλήψεις, στερεότυπα και έντονο κοινωνικό στιγματισμό. Μια εξαρτητική διαταραχή που φαίνεται στην πλειοψηφία της να μην αντιμετωπίζεται ως ασθένεια αλλά περισσότερο ως αποτέλεσμα μιας εγωκεντρικής προσωπικής επιλογής, μιας κακομαθημένης συμπεριφοράς που αφορά κυρίως άτομα χαμηλού κοινωνικοοικονομικού και εκπαιδευτικού επιπέδου. Πως ορίζεται το δικαίωμα στη μητρότητα; Αποτελεί η μητρότητα επιλογή, επιβολή, υποχρέωση, δικαίωμα ή απαγόρευση; Έχουν όλες οι γυναίκες την δυνατότητα ή την ικανότητα να υποστηρίξουν μια τέτοια επιλογή; Τι συμβαίνει λοιπόν με το δικαίωμα αυτό της επιλογής όταν μια γυναίκα αποκλίνει σημαντικά από το κοινωνικά επιτρεπτό ή ακόμα όταν ζει επικίνδυνα; Πόσο επιτρεπτό είναι για μια γυναίκα που βρίσκεται από την επίδραση μιας εξάρτησης να είναι σε θέση να γίνει μητέρα; Η αλήθεια είναι ότι η πρώτη ανάγνωση σε τόσο έντονα ερωτήματα τα οποία είναι επιφορτισμένα με ηθικές εκφράσεις υψηλής ηθικής συναίσθησης, συνεπάγεται και μια έκκληση για αδιαμφισβήτητη ολική απαγόρευση. Ή ακόμα η θέση του όλα ή τίποτα μπορεί να αποτελεί την ευκολότερη επιλογή. Ξεφεύγουμε από οποιουσδήποτε δύσκολους ηθικούς συλλογισμούς. Απαλλασσόμαστε από το να πάρουμε μια απόφαση η οποία πρέπει να παρθεί χωρίς καμία διαβεβαίωση ότι αργότερα μπορεί να θεωρηθεί λανθασμένη. Αλλά το να εγκαταλείψουμε το ερώτημα απλά επειδή η απάντηση είναι δύσκολη να βρεθεί, σημαίνει να εγκαταλείψουμε την ίδια την ηθική, να εγκαταλείψουμε το θάρρος να επιλέγουμε μεταξύ καλού ή κακού, ουσιαστικά το θάρρος να ζούμε. Προφανώς το παραπάνω σκεπτικό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες δεν θα είχε νόημα να αναζητήσουμε ένα όριο. Δίνοντας ιδιαίτερη σημασία σε όλο αυτό τον κοινωνικό αντίκτυπο που έχει μια εξαρτητική συμπεριφορά από ναρκωτικά ή ακόμα και από άλλες ΄΄κοινωνικές΄΄ εξαρτητικές ουσίες, δεν είναι καθόλου δύσκολο να φανταστούμε πόση αρνητική σκέψη και στιγματισμό συνοδεύει η επιλογή μιας γυναίκας που αντιμετωπίζει προβλήματα ουσιοεξάρτησης, να βιώσει τη μοναδική και πιο ουσιώδη για εκείνη εμπειρία της μητρότητας. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που αισθάνθηκα την ανάγκη να υπερασπιστώ αυτή ακριβώς την επιλογή εκείνων των γυναικών, όπου αναγνωρίζοντας τον προσωπικό αγώνα που δίνουν απέναντι στην εξάρτησή τους, παλεύουν να διεκδικήσουν το δικαίωμα που έχουν και εκείνες κυρίως απέναντι στη ζωή. Ειδικότερα οι γυναίκες που βρίσκονται σε εξάρτηση και είναι ή πρόκειται να γίνουν μητέρες αξίζουν την ίδια ευαισθησία και τον ίδιο σεβασμό που αξίζουν και οι υπόλοιπες μητέρες. Αξίζουν τον ίδιο σεβασμό που με μεγαλύτερη ευκολία προσφέρεται και σε εκείνες τις μητέρες που επιθυμούν τα παιδιά τους να πραγματώσουν τις δικές τους επιθυμίες, σε εκείνες τις μητέρες που επιμένουν να δημιουργούν ανασφαλείς ανθρώπους χωρίς αυτόνομες πρωτοβουλίες, σε εκείνες τις μητέρες που θεωρούν την επένδυση και ενθάρρυνση της συναισθηματικής νοημοσύνης πολυτέλεια ή ακόμα και σε εκείνες τις μητέρες που κινδυνεύουν να παραμορφώσουν τα παιδιά τους ταΐζοντας τα. Η εγκυμοσύνη έχει περιγραφεί ως ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για τις χρήστες, μια μοναδική ή λυτρωτική δυνατότητα για εκείνες προκειμένου να κινητοποιηθούν απέναντι στην εξαρτητική τους συμπεριφορά με το να σταματήσουν τη χρήση, να φροντίσουν τον εαυτό τους έτσι ώστε να φροντίσουν για την υγείας τους, να επαναπροσδιορίσουν τις σχέσεις με τα σημαντικά για εκείνες πρόσωπα, να ιεραρχήσουν πια τις πραγματικές τους ανάγκες (EMCDDA, 2014). Η εγκυμοσύνη αποτελεί μια ευκαιρία να αγαπήσουν τον εαυτό τους. Ας δώσουμε λοιπόν και σε εκείνες μια δεύτερη ευκαιρία.
description: Initially, I need to emphasize how grateful I feel for the opportunity to support my personal choice of this postgraduate. A choice would be probably will not have the same meaning, if will not accompanied by the valuable testimonies, where all those lovely women they gave me. Thanks theme a lot for it! This choice was not at all incidentally, because combining my personal interest with my professional experience of dependencies on drugs for the last ten years. A place charged with a lot of prejudice, stereotypes and strong social stigmatization. An addictive disorder that appears –in the majority- not treated as a disease but rather as a result of an egocentric personal choice, as a spoiled behavior, relating mainly those with low social economic and educationally level. How can we defined the privilege to motherhood? Is motherhood choice, enforcement, obligation, right or prohibition? Have all women the opportunity or the ability rather than support such a choice? What is going on with this choice, when a woman diverges significantly from socially permissible or furthermore when living dangerously? How be allowed for a woman to become a mother, when she is under the influence of an addiction? The truth is that the first reading to a such difficult questions, which are emotionally charged, implies a need for unquestionable total ban. Or even the position of all or nothing, may be the best option. Shake off any difficult ethical considerations or syllogisms. Without any assurance, exempt from the make a decision which must be taken and later can be considered incorrect. But to giving up the question just because the answer is difficult to find, it means giving up the morality, giving up the courage to choose between good or bad, the courage to live. Obviously, the above considerations does not mean that there are situations in which it would be pointless to seek for a limit. Paying attention to all this social impact which has an addictive behavior, is not difficult to imagine how much negative thinking and stigmatization accompanies the choice of an addicted woman, to live the experience of motherhood. There are sometimes, when I need to defend this choice of those women, where recognizing this personal struggle against their dependence, they are struggling to claim their right on life. Women who are dependent on drugs and are or will become mothers, deserves the same sensitivity and the same respect where deserve all mothers. They deserve the same respect where have those mothers who depress their children in order to express their wishes, they deserve the same respect who have those mothers who insist to create insecure people without autonomous initiatives, or even in those mothers who risk to warp their children by feeding them overly. Pregnancy has been described as a "window of opportunity" for addicted mothers, a unique opportunity for those in order to move against addictive behavior, to stop the use and to care of their health, to redefine their relationships(EMCDDA, 2014). Pregnancy is an opportunity to love themselves. Let's give them a second chance.