Comparative efficacy of glucose lowering agents on liver steatosis in patients with type 2 Diabetes Mellitus: a network meta-analysis
Creators: name: Παπανδρέου, Στυλιανός Προκόπιου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2
Ηπατική στεάτωση
Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση δικτύου
Type 2 Diabetes Mellitus
Liver steatosis
Systematic review and network meta-analysis

description: Εισαγωγή: Η συσχέτιση μεταξύ του Σακχαρώδους Διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2) και της Μη Αλκοολικής Λιπώδους Νόσου του Ήπατος (ΜΑΛΝΗ) είναι ήδη γνωστή. Η ευνοϊκή επίδραση διάφορων υπογλυκαιμικών φαρμάκων στη λιπώδη διήθηση/στεάτωση του ήπατος είναι τεκμηριωμένη. Ο ρόλος της μελέτης εκβάσεων που σχετίζονται με τη Μαγνητική Τομογραφία (ΜΤ) τονίζεται στις πρόσφατες οδηγίες. Σκοπός: Η σύγκριση της επίδρασης και της αποτελεσματικότητας των υπογλυκαιμικών φαρμάκων στη στεάτωση του ήπατος, όπως αυτή αξιολογείται αποκλειστικά μέσω ΜΤ, σε ασθενείς με ΣΔτ2 ασχέτως της συνύπαρξης ΜΑΛΝΗ. Μέθοδοι: Αναζητήσαμε κλινικές δοκιμές με διάρκεια τουλάχιστον 12 εβδομάδων, οι οποίες μελετούν την επίδραση υπογλυκαιμικών φαρμάκων στη στεάτωση του ήπατος μέσω ΜΤ (ποσοστό μεταβολής της ποσότητας του ηπατικού λίπους) σε ασθενείς με ΣΔτ2, στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Medline, Embase και Cochrane Library, σε μητρώα καταχώρησης κλινικών δοκιμών και σε πηγές γκρίζας βιβλιογραφίας. Οι δευτερεύουσες εκβάσεις αποτελεσματικότητας της έρευνάς μας αφορούν στο λιπώδη ιστό. Πραγματοποιήσαμε μετα-ανάλυση σύμφωνα με το μοντέλο τυχαίων επιδράσεων και τη μέθοδο frequentist, για να υπολογίσουμε μέσες διαφορές με 95% διαστήματα εμπιστοσύνης. Ιεραρχήσαμε τις ουσίες βασιζόμενοι σε P-scores. Εκτιμήσαμε τον κίνδυνο συστηματικού σφάλματος για όλες τις εκβάσεις ενδιαφέροντος και αξιολογήσαμε την εμπιστοσύνη στις εκτιμήσεις μας για την πρωτεύουσα έκβαση. Αποτελέσματα: Συμπεριλάβαμε 31 κλινικές δοκιμές με συνολικά 1909 ασθενείς οι οποίοι έλαβαν φάρμακα που βασίζονται στο φαινόμενο ινκρετίνης, ανάλογα ινσουλίνης, μετφορμίνη, πιογλιταζόνη, αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT-2), σουλφονυλουρίες ή τιρζεπατίδη. Συνολικά, οι αγωνιστές των υποδοχέων του γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου-1 (GLP-1) και οι SGLT-2 αναστολείς ήταν οι πιο αποτελεσματικοί για τη μείωση της ποσότητας του ηπατικού λίπους. Η εξενατίδη αναδείχθηκε ο καλύτερος αγωνιστής υποδοχέων GLP-1 στην ιεραρχία, ακολουθούμενη από τη λιραγλουτίδη, ενώ η εμπαγλιφλοζίνη αναδείχθηκε ο καλύτερος SGLT-2 αναστολέας. Η θεραπεία με πιογλιταζόνη είχε ως αποτέλεσμα την περιορισμένη μείωση της ηπατικής στεάτωσης. Οι αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1 και οι SGLT-2 αναστολείς εμφάνισαν, επιπλέον, τις πιο ευεργετικές επιδράσεις και στο λιπώδη ιστό. Η εμπιστοσύνη στις εκτιμήσεις μας για την πρωτεύουσα έκβαση κρίθηκε χαμηλή έως πολύ χαμηλή. Συμπέρασμα: Οι αγωνιστές των GLP-1 υποδοχέων και οι SGLT-2 αναστολείς είναι τα πιο αποτελεσματικά υπογλυκαιμικά φάρμακα για τη μείωση της ηπατικής στεάτωσης σε ασθενείς με ΣΔτ2.
description: Background: The correlation between type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) and non-alcoholic fatty liver disease (NAFLD) is well known. Efficacy of several glucose lowering agents on fatty liver has been documented. The role of Magnetic Resonance Imaging (MRI)-related outcomes is highlighted in recent guidelines. Aim: To assess the comparative efficacy of glucose lowering drugs on liver steatosis, only as assessed by means of MRI, in patients with T2DM regardless of the presence of NAFLD. Methods: We searched Medline, Embase, the Cochrane Library, clinical trial registries and grey literature sources for studies assessing the effect of glucose lowering drugs on liver steatosis by means of MRI (percentage change in liver fat content) in patients with T2DM with a duration of intervention of at least 12 weeks. Secondary efficacy outcomes pertained to adipose tissue. We performed random effects frequentist network meta- analysis to estimate mean differences with 95% confidence intervals and ranked agents by means of P-scores. We assessed risk of bias for all outcomes of interest and evaluated the confidence in our estimates for the primary outcome. Results: We included 31 trials with 1909 patients treated with incretin-based therapies, insulin analogues, metformin, pioglitazone, sodium-glucose cotransporter-2 (SGLT-2) inhibitors, sulphonylureas or tirzepatide. Overall, glucagon-like peptide-1 receptor agonists (GLP-1 RAs) and SGLT-2 inhibitors were the most efficacious in terms of reduction of liver fat content. Exenatide was ranked the best GLP-1 RA, followed by liraglutide, while empagliflozin was ranked the best SGLT-2 inhibitor. Treatment with pioglitazone resulted in modest reduction in liver steatosis. GLP-1 RAs and SGLT-2 inhibitors had also the most favorable effect on adipose tissue. The confidence in our estimates for the primary outcome was low to very low. Conclusions: GLP-1 RAs and SGLT-2 inhibitors are the most efficacious glucose lowering drugs for liver steatosis in patients with T2DM.