Όψεις της αναπαράστασης της ομοφυλόφιλης επιθυμίας στο έργο του Γιώργου Ιωάννου
Creators: name: Ποιμενίδης, Γιώργος Αθανασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Γιώργος Ιωάννου
Ομοφυλοφιλία
Σεξουαλικότητα
Giorgos Ioannou
Homosexual desire
Sexuality

description: Στόχος αυτής της μεταπτυχιακής εργασίας είναι να επανεξετάσει την εμπεδωμένη κριτική αναπαράσταση του Γιώργου Ιωάννου ως μονοδιάστατου και αμετακίνητου από την τεχνοτροπία της πρώιμης παραγωγής του συγγραφέα, και να αποκαταστήσει μια αντίθετη εικόνα του ως λογοτέχνη που ανανεώνει την εκφραστική του δυναμική στην όψιμη παραγωγή του, με στήριγμα μια ανανεωμένη αναπαράσταση της ομοφυλόφιλης επιθυμίας. Η πραγμάτευση εκκινεί με μια σύντομη επισκόπηση των εκδοχών πρόσληψης του έργου και αναπαράστασης του δημιουργού του από την κριτική, με στάσεις στους σημαντικότερους αναγνώστες του Ιωάννου, από τον Κοτζιά και τον Μαρωνίτη μέχρι την Ιακωβίδου και την Zimbone. Τα πορίσματα της κριτικής παραβάλλονται κατόπιν με το αυτοείδωλο που αποκομίζει κανείς προσεγγίζοντας τον συγγραφέα, τόσο διαβάζοντας τα πεζογραφήματά του, όσο και μελετώντας την κριτική του δραστηριότητα και τις συνεντεύξεις του, και εξετάζεται η ταύτιση και η απόκλιση των κριτικών αναπαραστάσεων από τις εκδοχές αυτοαναπαράστασής του. Στη συνέχεια, η απόπειρα να εξεταστεί η σεξουαλικότητα στο έργο του Ιωάννου οργανώνεται πάνω σε τρεις άξονες με παραπληρωματική στόχευση. Ο πρώτος άξονας είναι η σφυγμομέτρηση της μετάβασης από την συγκάλυψη, ως βασικό τρόπο διαχείρισης της αποκλίνουσας επιθυμίας στον πρώιμο Ιωάννου, στην ελευθερόστομη αποκάλυψη των υστερότερων συλλογών. Στην οργάνωση του δεύτερου επιχειρήματος πρωτεύοντα ρόλο διαδραματίζει η αναπαράσταση των σχέσεων μεταξύ ομοφύλων μέσα στο έργο του. Η διασάλευση του παραδοσιακού τρόπου θεώρησης της ανδρικής φιλίας, της σχέσης δασκάλου-μαθητή και πατέρα-γιου ωθεί σε μια ομοφυλοφιλικά ενημερωμένη και αιρετικά εναλλακτική θέαση του κόσμου της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Η σκοπιά από την οποία αντιμετωπίζεται το έργο του Ιωάννου στον τρίτο άξονα είναι η γλώσσα, αντικρισμένη στην οργανωτική και αποδιοργανωτική της δυναμική: με απτά παραδείγματα από την συλλογή Επιτάφιος θρήνος, συμπεραίνεται πως ο Ιωάννου, απηχώντας την προγενέστερη μεταφραστική του στρατηγική, διασπείρει την λογοτεχνία του με δάνεια από την εκκλησιαστική παράδοση με στόχευση την διαλεκτική επαναδιαπραγμάτευση και κατανοητική συμφιλίωση των δύο αποκλινόντων λόγων και την διασάλευση της κανονιστικής θεώρησης της σεξουαλικότητας
description: The aim of this thesis is to challenge the long-standing view adopted by Greek literary criticism in reference to Yorgos Ioannou, namely that of a writer confined to the literary and aesthetic mannerisms of his three early short-story collections; on the contrary it will be argued that there are changes in his later collections through the renegotiation of dealing with homosexual desire in his literary output. In the first chapter a brief survey of the main critical approaches both older and recent is presented. Their conclusions are then compared to the self-image of Ioannou, as it emerges from his short-stories, criticism, polemics and interviews, with the aim to single out convergences and divergences between representation and self-representation. In the following three chapters homosexuality -as portrayed in Ioannou’s works- is studied in compliance with recent theoretical work on sexuality, and organized in three chapters: a) we study the transition from secrecy as the main mode of dealing with abjected desire in his early works, to outspoken disclosure in his later collections, b) we focus on the notion of homosociality in Ioannou, that questions the normative ways in which relationships between men (friendship, teacher/student, father/son) are conceived, and triggers a homosexually informed way of grasping the spectrum of human sexuality, and c) we examine Ioannou’s fiction with regard to language, in all its constructive and deconstructive potentiality. Certain examples of Ioannou’s translation methods (mixing words from different periods of the greek language) together with certain stories from his 1982 collection Epitaphios thrinos are examined, which prove that the author, resuming a translational strategy coined by himself at an earlier point, is consistently borrowing from biblical language, in order to dialectically renegotiate and empathetically reconcile the two divergent discourses of homosexuality and religion, as well as to question the normative understanding of sexuality