Der Pikaro als Delinquent
Creators: name: Θεοχάρη, Μαρία – Ειρήνη Βασιλείου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Πικαρικό μυθιστόρημα
Πίκαρο
Παραβάτης
Picaresque novel
Picaro
Delinquent

description: The present focuses on the picaresque novel and especially the protagonist of this literary genre, the picaro, as a delinquent personality. Taking as examples two contemporary picaresque novels, The White Tiger by Aravind Adiga, and Die Abenteuer des Joel Spazierer by the Austrian writer Michael Köhlmeier my paper discusses the delinquent behavior of the two protagonists and the reason for it. The thesis consists of two parts. Firstly, I provide the theoretical foundations for the definition of the picaresque novel and how it differs from the two other popular genres during the 16th century in Spain, where it came into being, the courtly and the bucolic romance. After that, I give a brief introduction into the history of the picaresque novel from the 16th century until today. The second part focuses on the two novels themselves. In both texts, the main characters Balram and Joel initially are presented as victims of their societal circumstances: Balram, due to his poverty in rural India, has to leave school and to work already as a little child, being exploited by his employers, and Joel grows up in a family environment where he learns from a very early age that he successes in life only by cheating other people. As a consequence, both develop into delinquents, Balram by killing his boss in order to steal his money, which he uses to set up a taxi company, whereas Joel commits two murders and survives through fraud and theft. At the end of my thesis, there is a comparison between the two heroes in the light of delinquency as diverging behavior from the prevalent ethics of the society in question. Although at the outset, both of the heroes has been victims of their environments, they choose to develop into liars, crooks, blackmailers and even murderers. Committing these acts of delinquency they don’t show any inhibits or moral dilemmas; on the contrary, they excuse themselves referring to the “evil’ that exists in the world and to which they both wish to adapt for their own advanatge.
description: Η παρούσα πτυχιακή εργασία έχει ως αντικείμενο το πικαρικό μυθιστόρημα και πιο συγκεκριμένα την μελέτη του πρωταγωνιστή αυτού του είδους του πίκαρο ως παραβάτη κοινωνικών και νομοθετικών κανόνων. Μέσα από δύο σύγχρονα πικαρικά μυθιστορήματα Ο λευκός Τίγρης του ινδικής καταγωγής Άραβιντ Αντίγκα και Οι περιπέτειες του Τζοέλ Σπατσίερερ του Αυστριακού Μίχαελ Κοέλμαιερ διερευνάται, αν οι ήρωες των δύο αυτών ιστοριών υπόκεινται σε παραβατική συμπεριφορά. Η εργασία αποτελείται από δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος γίνεται μια θεωρητική προσέγγιση στο ερώτημα τι είναι το πικαρικό είδος, ποια είναι τα χαρακτηριστικά του και πως ξεχωρίζει από τα άλλα δύο είδη μυθιστορημάτων της εποχής, δηλαδή το ιπποτικό και το βουκολικό. Ακολουθεί η ιστορία του εν λόγω είδους από την εμφάνισή του στην Ισπανία το 16ο αιώνα μέχρι σήμερα. Το δεύτερο μέρος εστιάζει στα δύο προαναφερθέντα μυθιστορήματα. Οι πρωταγωνιστές των δύο βιβλίων, Μπάλραμ και Τζοέλ, παρουσιάζονται αρχικά ως θύματα: ο πρώτος λόγω της οικονομικής ανέχειας βρίσκεται να τον εκμεταλλεύονται οι εργοδότες του, και ο δεύτερος μέσω της οικογένειάς του έμαθε πολύ νωρίς ότι με απάτες μπορεί κανείς να ορθοποδήσει στη ζωή του. Ωστόσο, οι δυο πρωταγωνιστές εξελίσσονται από θύμα σε δράστη: Ο Μπάλραμ σκοτώνει το αφεντικό του και ανοίγει μια εταιρία ταξί με τα κλεμμένα χρήματα του αφεντικού του, και ο Τζοέλ διαπράττει φόνους, πλαστογραφεί ταυτότητες ή πτυχία και επιβιώνει με απάτες κάθε τύπου. Στο τέλος της εργασίας γίνεται η σύγκριση των δύο ηρώων κάτω από το πρίσμα της παραβατικότητας τους, η οποία ορίζεται ως αποκλίνουσα συμπεριφορά ως προς την επικρατούσα ηθική. Αποδεικνύεται ότι και οι δύο ήρωες των μυθιστορημάτων συμπεριφέρονται ως παραβάτες και, κατά την διάρκεια της ζωής τους, αποκτούν πολυάριθμες ταυτότητες και ρόλους. Έτσι, από θύματα εξελίσσονται στην πορεία της ζωής τους σε ψεύτες, απατεώνες, εκβιαστές και δολοφόνους, δηλαδή σε δράστες χωρίς, ωστόσο, να δείξουν μετάνοια ή ηθικά διλλήματα εξαιτίας των παραβατικών πράξεών τους. Αντιθέτως, τις δικαιολογούν με την «κακία» που υπάρχει στον κόσμο και στην οποία πρέπει και οι ίδιοι να προσαρμοστούν προκειμένου να επιβιώσουν.