Η πολιτική εκμετάλλευση του αθλητισμού από τα απολυταρχικά καθεστώτα της Ευρώπης του Μεσοπολέμου:
Creators: name: Ματσαρίδης, Απόστολος Στυλιανού
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2012
Subjects: Αθλητισμός
Πολιτική
Μεσοπόλεμος
Sport
Politics
Mid-war era

description: Ανέκαθεν ο αθλητισμός αποτελούσε ένα μέσο έμμεσης υπεροχής, το οποίο αναμφίβολα μεταφέρεται και σε άλλα επίπεδα. Ο ίδιος ο αγώνας, η έντασή, η επίπονη προσπάθεια και προετοιμασία είναι αυτά που δίνουν την αίσθηση της κάθαρσης μετά το πέρας του. Αυτός είναι και ένας από τους πλέον σημαντικούς λόγους που ο αθλητισμός, με όλες τις μορφές του, είχε και θα έχει τόσο μεγάλη απήχηση σε όλες τις κοινωνίες. Από την αρχαιότητα, την αθλητική νίκη ακολουθούσε η δόξα, η φήμη, και τις περισσότερες φορές άμεσα ή έμμεσα οικονομικά και πολιτικά οφέλη. Η κατάσταση ελαφρά διαφοροποιημένη, έφτασε και στις μέρες μας. Από τις πλέον ενδιαφέρουσες περιπτώσεις ήταν ο μεσοπόλεμος. Τα απολυταρχικά καθεστώτα έκαναν την εμφάνισή τους και η δυναμική τους ήταν ολοένα αυξανόμενη. Έτσι, στα μέσα της δεκαετίας του 1930, σε πολλές χώρες της Ευρώπης και του κόσμου εγκαθιδρύθηκαν δικτατορίες, με παρεμφερές αλλά και ιδιότυπο ιδεολογικό υπόβαθρο στην κάθε μια. Η Γερμανία και η Ιταλία ήταν οι κύριοι εκφραστές και εξετάζονται λεπτομερώς, καθώς και η πολύ ιδιαίτερη περίπτωση της Ελλάδας. Οι ομοιότητες των καθεστώτων είναι πολλές, ωστόσο η ταύτιση τους αυθαίρετη, γι’ αυτό γίνεται ξεχωριστή εξέταση του καθενός, ενώ εξετάζονται οι διαφορές τους κυρίως στη «θέαση» του αθλητισμού. Η αναγκαιότητα του αθλητισμού ως μέσο εξυγίανσης της φυλής στην εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, δεν ανιχνεύεται στις άλλες χώρες, οι οποίες δεν είχαν ως αυτοσκοπό τη φυλετική καθαρότητα και εξυγίανση. Επιπλέον στη Γερμανία εξυπηρετούνταν η «όψη», η εμφάνιση της νεολαίας, η «φασιστική αισθητική». Τέλος, η αθλητική νίκη θα υπαγόρευε στο υποσυνείδητο των ανθρώπων την γενικότερη υπεροχή, βιολογική και πολιτειακή. Στην Ιταλία ο αθλητισμός θεωρήθηκε ως «άρμα», ως παράλληλος δρόμος του φασισμού, ως δύο «βίοι παράλληλοι». Όπως στην Ιταλία, έτσι και στην Ελλάδα δεν φαίνεται να υπήρξαν πρακτικές ρατσισμού, ενώ η αγάπη και η προσήλωση στο έθνος δεν πήρε μισαλλόδοξο χαρακτήρα. Έτσι και ο αθλητισμός, δρούσε ευεργετικά στους πολίτες, τους συσπείρωνε, αλλά η κύριά του επίδραση είναι ότι μυούσε τους πολίτες στην έννοια της «ομάδος» και του γενικού συμφέροντος πάνω από το ατομικό, κάτι που αποκωδικοποιούνταν αναλόγως από την ιδεολογία του εκάστοτε καθεστώτος. Κύριος στόχος ήταν η νεολαία, η οποία με το πέρασμα του χρόνου θα παρήγαγε «νέους πολίτες», στα πρότυπα του «νέου ανθρώπου». Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο θεσμό των Βαλκανικών αγώνων, ο οποίος ξεκίνησε το 1929 και τελούνταν με μεγάλη επιτυχία σε χώρες της Βαλκανικής χερσονήσου, με σκοπό τη συμφιλίωση και την ανάπτυξη περεταίρω δεσμών μεταξύ τους. Η ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνο (1936), και του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου στην Ιταλία (1934), εξυπηρετούσε, συν τοις άλλοις, την επιβολή της υπεροχής της φασιστικής και εθνικοσοσιαλιστικής διακυβέρνησης, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, και απεδείχθη σε κάθε επίπεδο επιτυχής.
description: Athletics always represented an indirect way of ascendancy, which is undoubtedly expanded to several levels. The game on its own, the tension, the painful attempt, along with preparation is the contracted characteristics leading eventually to the expurgation. Therefore, this is one of the most insightful reasons why athletics-in all of its forms- created and is still creating a special kind of sensation to all societies. Even from the antiquity, the athletic victory was followed by glory, honor and most of the times, either directly or indirectly, by financial or political advantages. That instance, with minor differentiations, reached our days, too. One of the most interesting cases was the years between 1920 and 1940, when the federal regimes emerged and their power was rapidly increased. Thereby, dictatorships, characterized by similar or weird ideological background each one in many European countries in the middle of 1930’s, were established. Germany and Italy were the main advocators and are examined in detail, along with the special case of Greece. Regimes’ similarities are many, but their identification is illegal. That’s why we examine each one separately, while we examine their differences mainly in terms of the athletics’ “view”. The need of athletics, concerning its attribute of the tribal expurgation in national socialistic Germany, is not observed in other countries, where the expurgation and the tribal cleansing were not an end in itself. Additionally, in Germany what made sense was the “look”, juvenile’s appearance, “the fascist aesthetics”. Coming to an end, the athletic victory would prescribe both biologic and state ascendancy. In Italy, athletics is considered to be a “float”, as fascism’s byway, as “parallel lives”. As well as in Italy, in Greece we don’t have proofs that racial practices existed, whereas love and dedication towards nation were not characterized by intolerance. Thereby athletics had an effective impact on citizens because it coiled them, but above all instilled in them the notion of “unity”, the significance of the general good over the one of personal. This was codified each time by the ideology of the regime. The central scope was the juvenile that in the future would bear “new citizens” in the form of “the new man”. It is insightfully referred the institution of the “Balkan games”, which started in the year 1929 and were successfully performed in Balkan countries, having as a target the reconciliation and the much farther development of their in-between ties. The investigation of Berlin’s Olympic Games (1936), along with the FIFA world cup in Italy (1934) was also served the imposition of fascist and national socialistic governing ascendancy –inland and abroad- and it was a successful one from every point of view.