Η επίδραση του τρόπου σύνδεσης του εμφυτεύματος με το διαβλεννογόνιο στήριγμα επούλωσης στη διατήρηση του αυχενικού περιεμφυτευματικού οστικού υποστρώματος: Κλινική, μικροβιολογική, ανοσολογική και ακ:
Creators: name: Μεντή, Σοφία Θεόδωρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Οδοντικά εμφυτεύματα
Εξωτερικό εξάγωνο
Εσωτερικό εξάγωνο
Dental implants
External connection
Internal connection

description: Σκοπός: Η διερεύνηση της επίδρασης του τρόπου σύνδεσης του εμφυτεύματος με το διαβλεννογόνιο στήριγμα επούλωσης στην διατήρηση του αυχενικού περιεμφυτευματικού οστικού υποστρώματος, σε σχέση με κλινικές, μικροβιολογικές, ανοσολογικές και ακτινογραφικές παραμέτρους κάθε εμφυτεύματος.Υλικά και μέθοδος: Στην παρούσα Τυχαιοποιημένη Προοπτική Συγκριτική Κλινική Μελέτη περιλήφθηκαν 20 διφασικά εμφυτεύματα, που τοποθετήθηκαν σε ασθενείς με χρόνια γενικευμένη περιοδοντίτιδα, στη φάση διατήρησης του αποτελέσματος, και μερικά νωδούς. Τα εμφυτεύματα διαχωρίστηκαν σε δύο ομάδες, ανάλογα με τον τύπο σύνδεσης εμφυτεύματος - διαβλεννογόνιου στηρίγματος επούλωσης. Στην ομάδα Α τοποθετήθηκαν εμφυτεύματα OSSEOTITE, External Connection, Parallel Walled Implants, ενώ στην ομάδα Β OSSEOTITE, Internal Connection, Parallel Walled Implants, (Biomet 3i, Indiana, U.S.A.). Πραγματοποιήθηκαν κλινικές καταγραφές για το βάθος περιεμφυτευματικής σχισμής, τους δείκτες αιμορραγίας και πλάκας, το εύρος κερατινοποιημένων ιστών και το πάχος βλεννογόνου. Ταυτόχρονα λήφθηκαν δείγματα υποουλικής πλάκας, τα οποία εξετάστηκαν για τους πληθυσμούς των μικροβιακών ειδών: Porphyromonas gingivalis, Treponema denticola και Tannerella forsythia, τα οποία θεωρούνται ως τα σημαντικότερο παθογόνα για τη χρόνια περιοδοντίτιδα. Για τη διερεύνηση της ανοσολογικής απάντησης του ξενιστή λήφθηκαν δείγματα υγρού της περιεμφυτευματικής σχισμής, που εξετάστηκαν ως προς την ΜΜΡ-8. Η ακτινογραφική απεικόνιση της οστικής παρυφής έγινε με τη χρήση της ψηφιακής αφαιρετικής ακτινογραφίας. Οι χρονικές στιγμές αναφοράς της μελέτης περιελάμβαναν την ημέρα τοποθέτησης του εμφυτεύματος, την ημέρα της αποκάλυψης, τις δύο και έξι εβδομάδες από την αποκάλυψη. Την ημέρα τοποθέτησης και την ημέρα αποκάλυψης πραγματοποιούνταν οι ακτινογραφικές εξετάσεις, στις δύο εβδομάδες από την αποκάλυψη γινόταν ανοσολογικός και μικροβιολογικός έλεγχος, ενώ στις έξι εβδομάδες από την αποκάλυψη εφαρμοζόταν δειγματοληψία μικροβιακής πλάκας και υγρού της περιεμφυτευματικής σχισμής, καθώς και κλινικές καταγραφές και ακτινογραφικός έλεγχος. Αποτελέσματα: Η ανίχνευση των μικροβιακών πληθυσμών των βακτηρίων δεν αποκάλυψε καμία στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων, σε καμία από τις χρονικές στιγμές και τις θέσεις δειγματοληψίας. Όσον αφορά τις κλινικές παραμέτρους δεν βρέθηκε καμιά στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων. Τα εμφυτεύματα εξωτερικού εξαγώνου παρουσίασαν μεγαλύτερο μέσο βάθος περιεμφυτευματικής σχισμής σε σχέση με τα εσωτερικού εξαγώνου – 2.95mm έναντι 2.50mm, αντίστοιχα-, χωρίς ωστόσο η διαφορά αυτή να φτάσει στατιστικά σημαντικά επίπεδα. Καμία διαφορά δεν παρατηρήθηκε αντίστοιχα για τις ανοσολογικές παραμέτρους μεταξύ των δύο ομάδων. Ωστόσο, η απώλεια σε mm περιεμφυτευματικού αυχενικού οστού, από την τοποθέτηση έως τις έξι εβδομάδες από την αποκάλυψη, υπήρξε στατιστικά σημαντική μεταξύ των δύο ομάδων, με την ομάδα Α να εμφανίζει απώλεια κατά μέσο όρο 1.44 mm, ενώ η ομάδα Β 0.46 mm (Mann-Whitney test, p=0.003). Συμπεράσματα: Η ύπαρξη διαφορών στον τρόπο σύνδεσης του εμφυτεύματος με το διαβλεννογόνιο στήριγμα επούλωσης, μεταξύ εμφυτευμάτων εξωτερικού και εσωτερικού εξαγώνου, από τη στιγμή της τοποθέτησης, έως και έξι εβδομάδες από την αποκάλυψη, αντικατοπτρίζεται στην ακτινογραφική εικόνα, με τα εμφυτεύματα εξωτερικού εξαγώνου να εμφανίζουν κατά μέσο όρο ένα χιλιοστό μεγαλύτερη οστική απώλεια. Η διαφορά, ωστόσο, αυτή δεν συμπίπτει με τα μικροβιολογικά, κλινικά και ανοσολογικά ευρήματα, όπου τα δύο διαφορετικά συστήματα δεν εμφανίζουν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Το γεγονός αυτό φαίνεται να υποστηρίζει το ενδεχόμενο πως η μικροκίνηση μεταξύ των δύο τμημάτων είναι η βασική αιτία της οστικής απορρόφησης, και όχι τόσο η συγκεκριμένη σύνθεση της χλωρίδας στην περιοχή του μικροκενού.
description: Aim: The effect of the connection type between the implant and the healing abutment to the maintenance of the cervical periimplant bone, according to clinical, microbiological, immunological and radiographic parameters. Materials and methods: In this Randomized, Prospective, Parallel Clinical study 20 two-stage implants were involved, placed to patients diagnosed with chronic, generalized periodontitis, during the maintenance phase, and partially edentulous. The implants were divided into two groups, depending on the type of the implant-healing abutment connection. In group Α OSSEOTITE, External Connection, Parallel Walled Implants were placed, while group Β consisted of OSSEOTITE, Internal Connection, Parallel Walled Implants (Biomet 3i, Indiana, U.S.A.). Clinical parameters, regarding the depth of the periimplant crevice, bleeding on probing and plaque indices, the width of the keratinized tissues and the gingival thickness, were recorded. At the same time samples of subgingival plaque were obtained and analyzed for three microbial species: Porphyromonas gingivalis, Treponema denticola and Tannerella forsythia, which are considered to be important pathogens for chronic periodontitis. For the examination of the host’s immunological response, samples of periimplant crevicular fluid were obtained and analyzed for the detection of ΜΜΡ-8. The radiographic imaging of the cervical bone was performed by digital subtraction radiography. The reference time points of the study were: the day of the implant placement, the day of the implant exposure, two and six weeks later. At the days of the implant placement and exposure radiographic examinations were performed. At two weeks immunological and microbiological screening took place, while at six weeks all parameters –clinical, microbiological, immunological and radiographic- were recorded. Results: The calculation of the bacterial counts did not reveal any statistically significant difference between the two groups. Also, regarding the clinical parameters, the groups did not present any significant differences. The external hexagon implants revealed greater periimplant cervical depth, compared to the internal hexagon implants, 2.95mm versus 2.50mm, respectively. However this difference did not reach statistically significant levels. No differences were recorded for the immunological parameter between the two groups. However, periimplant bone loss in mm, from implant placement until six weeks after the implant exposure, was statistically significant between the groups, with group Α presenting a mean of 1.44 mm, while group Β 0.46 mm (Mann-Whitney test, p=0.003). Conclusion: The differences of the connection type between implant and healing abutment, between implants with external and internal connection, from implant placement until six weeks after the implant exposure, are detected in the radiographic images. External hexagon implants exhibit a mean of one mm greater bone loss. This difference, however, does not agree with the clinical, microbiological and immunological findings, where statistically significant differences between the two groups are not detected. This fact supports the hypothesis that the micromovement between the two parts is the main cause of bone resorption, rather than the microbial population colonizing the microgap.