Διαπολιτισμικές και διακειμενικές συγκρίσεις σε θεατρικό λόγο ερωτευμένων γυναικών: από την Κρήτη στην Βερόνα
Creators: name: Kosmopoulou, Despina
Publisher: name: iNTERCULTURAL tRANSLATION iNTERSEMIOTIC
Year: 2024
Subjects: Ερωτόκριτος; Κρητική Λογοτεχνία; διακειμενικότητα; Erotokritos; Cretan literature; intertextuality

description: Η κρητική λογοτεχνία δέχθηκε από πολύ νωρίς επιδράσεις στον τομέα της τέχνης και της λογοτεχνίας, καθώς αναφορές στον αναγεννησιακό πολιτισμό της Δύσης υπάρχουν από το 1415 και αυτή ήταν η κύρια αιτία της Κρητικής Αναγέννησης. Η γυναίκα των έργων της Κρητικής Αναγέννησης αποτελεί αντικείμενο πόθου με απότοκο τον πρωταγωνιστικό ρόλο του έρωτα στα έργα αυτά, αλλά είναι χαρακτηριστικά στοιχεία αποτελούν η «τιμή» και η ιπποσύνη. Το ύφος διαφοροποιείται από εκείνο του Μεσαίωνα και γίνεται γοητευτικό και εξευγενισμένο και οι πρωταγωνιστές βρίσκονται σε ανταγωνισμό για ένα γυναικείο χαμόγελο. Ο Ερωτόκριτος ακολουθεί αυτή ακριβώς τη φιλοσοφία, παρόλο που αρκετοί μελετητές του προσδίδουν ιστορικό χαρακτήρα εξαιτίας της μονομαχίας με τον Καραμανίτη εν τέλει υπάρχει διακειμενικός διάλογος μεταξύ Κορνάρου και Bojardo, ο οποίος κινείται με το ίδιο μοτίβο. Το έργο έχει διασκευαστεί για το θέατρο αρκετές φορές με μεγαλύτερη σε έκταση εκείνη του Μουδατσάκι. Στην εν λόγω μελέτη παρακολουθούμε την Αρετούσα του Κορνάρου να συνομιλεί διακειμενικά με εκείνη του Μουδατσάκι, αλλά και με τη σχεδόν συνομήλική της Ιουλιέτα του Σαίξπηρ. Οι ομοιότητες και οι διαφορές είναι εμφανείς σε δύο έργα, που δεν εκφράζουν μόνο τον νεανικό έρωτα, αλλά και τις κοινωνικοπολιτικές αντιλήψεις της εποχής και του τόπου της η καθεμιά. Η συνεσταλμένη Αρετούσα και η πιο τολμηρή Ιουλιέτα στέκονται απέναντι στον έρωτα δυνατές και παίρνουν από αυτόν διαφορετικά φινάλε σε κείμενα, που αποκαλύπτουν η μία την αισιόδοξη ματιά του Κορνάρου και η άλλη την πεσιμιστική διάθεση του Σαίξπηρ. 

Cretan literature was influenced from a very early age in the field of art and literature, as references to the Renaissance culture of the West exist since 1415 and was the main cause of the Cretan Renaissance. The woman of the Cretan Renaissance poems are “objects” of desire which results love to take the leading role in these poems. "Honor" and chivalry are characteristic elements too. The poetic style diverges from that of the Middle Ages and becomes charming and refined and the protagonists compete for a woman's smile. Erotokritos follows exactly this philosophy, although several scholars gave him a historical character because of the duel with Karamanitis. In the end there is an intertextual dialogue between Kornaros and Bojardo, which moves along with the same pattern. The work has been adapted for the theater several times, with the longest being that of Moudatsaki. In this study, we watch Arethoussa of Kornaros conversing intertextually with that of Moudatsaki, but also with Shakespeare's Juliet, who is almost the same age. The similarities and differences are evident in two works, which express not only young love, but also the socio-political perceptions of the time and place of each one. The timid Arethusa and the bolder Juliet stand strong against love and receive different endings in texts, which reveal the first one the optimistic view of Cornaro’s poetry and the other the pessimistic disposition of Shakespeare.
description: iNTERCULTURAL tRANSLATION iNTERSEMIOTIC, Vol 13, No 1 (2024)