Το «προσωρινό δεδικασμένο της αποφάσεως των ασφαλιστικών μέτρων κατά τον ΚΠολΔ-Χρονικά όρια:
Creators: name: Πολύζος, Αθανάσιος Νικολάου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Ασφαλιστικά μέτρα
Προσωρινό Δεδικασμένο
Χρονικά όρια
Provisional force
Provisional remedies
Time limits

description: Με την παρούσα διπλωματική εργασία επιχειρείται η οριοθέτηση της έννοιας του «προσωρινού δεδικασμένου» που αναδίδεται από την απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων, καθώς και η διαγραφή των αντικειμενικών, υποκειμενικών και χρονικών του ορίων. Ειδικότερα, ως «προσωρινό δεδικασμένο» νοείται η δεσμευτική ενέργεια της αποφάσεως των ασφαλιστικών μέτρων. Η ενέργεια αυτή αναδίδεται από το διαγνωστικό σκέλος του διατακτικού της αποφάσεως. Καλύπτει έτσι μόνιμα με το μανδύα της νομιμότητας την αυθεντική διάγνωση της υπάρξεως ή μη του δικονομικού διαπλαστικού δικαιώματος προς παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας (κύριο αντικείμενο δίκης), δηλαδή του συνταγματικώς κατοχυρωμένου (20 I Συντ. και 6 I ΕΣΔΑ) δικαιώματος προς λήψη ασφαλιστικών μέτρων (682 ΚΠολΔ). Αντιθέτως, η κρίση ως προς την ασφαλιστέα αξίωση δεν είναι αυθεντική, με αποτέλεσμα το «προσωρινό δεδικασμένο» να μην την περιβάλλει με τη δεσμευτική του ενέργεια (695 ΚΠολΔ). Συνιστούν δε το «προσωρινό δεδικασμένο» μαζί με τη διαπλαστική ενέργεια και την εκτελεστότητα τις επιμέρους κύριες όψεις της προσωρινής ισχύος της αποφάσεως των ασφαλιστικών μέτρων. Από τη συγκριτική λοιπόν επισκόπηση της έννοιας και της λειτουργίας τόσο του κατά κυριολεξία δεδικασμένου (321 επ.) όσο και του «προσωρινού δεδικασμένου» διαπιστώνεται η συστοιχία (αντίστοιχη λειτουργία) του τελευταίου προς το πρώτο. Συγκεκριμένα, και το «προσωρινό δεδικασμένο» παρίσταται ως αίτημα της ασφάλειας του δικαίου, καθώς και ως μέσο διασφαλίσεως της πραγματικής ισχύος του δικαιώματος προσωρινής δικαστικής προστασίας. Περαιτέρω, για τη χάραξη των αντικειμενικών και υποκειμενικών ορίων του «προσωρινού δεδικασμένου» ουσιώδης καθίσταται η αναλογική εφαρμογή των διατάξεων των 322, 324, 325 και 330. Αναφορικώς με τα αντικειμενικά όρια, συνοπτικώς τονίζεται ότι το πόρισμα του τελικού συλλογισμού της αποφάσεως των ασφαλιστικών μέτρων καλύπτεται απολύτως από το «προσωρινό δεδικασμένο», υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, σε αναφορά προς το αυτό αντικείμενο και για την ίδια ιστορική και νομική αιτία, η ορθότητα της σχετικής δικαστικής κρίσεως. Η δε λειτουργία του «προσωρινού δεδικασμένου» διαχωρίζεται σε θετική και αρνητική. Οι διατάξεις των 696-698 θέτουν, με την πρόβλεψη των ανακλητικών-μεταρρυθμιστικών αιτήσεων (ιδιόρρυθμα ένδικα βοηθήματα), ορισμένους κανόνες αμυντικής προστασίας του ηττηθέντος στη δίκη των ασφαλιστικών μέτρων διαδίκου. Οι αιτήσεις αυτές, στρεφόμενες μόνο κατ’ αποφάσεως που δέχεται αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, λειτουργούν αντισταθμιστικά στη ρητή απαγόρευση ασκήσεως ενδίκων μέσων (699 ΚΠολΔ), καθότι αποκαθιστούν τις ελλείπουσες (ενόψει και της ταχύτητας της διαδικασίας) εγγυήσεις ορθότητας της αποφάσεως των ασφαλιστικών μέτρων. Σε περίπτωση ευδοκιμήσεως της ανακλητικής-μεταρρυθμιστικής αιτήσεως, η απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων και οι ενδιάμεσες έννομες σχέσεις, οι οποίες διαμορφώθηκαν επί τη βάσει της αποφάσεως αυτής, δεν ανατρέπονται αναδρομικώς. Ομοίως δεν ανατρέπεται αναδρομικώς η απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων και σε περίπτωση τελεσίδικης αποδικάσεως του ουσιαστικού δικαιώματος, καθώς και σε περίπτωση αυτοδίκαιας άρσεως της αποφάσεως των ασφαλιστικών μέτρων. Κύριο δογματικό θεμέλιο της κρατούσας γνώμης περί μη αναδρομικής ανατροπής των ασφαλιστικών μέτρων και των ενδιαμέσων έννομων σχέσεων είναι η ύπαρξη και η λειτουργία του «προσωρινού δεδικασμένου». Τη μη αναδρομική ανατροπή υπαγορεύουν και σταθμίσεις για την προάσπιση της ασφάλειας των συναλλαγών, αφού ευχερώς γίνεται αντιληπτή η ανασφάλεια δικαίου που θα συνεπαγόταν τυχόν αναδρομική ανατροπή των ασφαλιστικών μέτρων.
description: In the present thesis, the delimitation of the concept of "provisional force of final judgement" emanated from the judgement of provisional remedies, as well as the deletion of the objective, subjective and time limits, is attempted. In particular, the "provisional force of final judgement" is meant as the binding act of the judgement of provisional remedies. This act emanates from the diagnostic part of the wording of the sentence. Therefore, it permanently and legitimately mantles the authentic diagnosis of the occurrence or not of the procedural formation right, granting provisional judicial protection (main trial object), that is, of the constitutionally consolidated right (20 I Con. and 6 I ESDA) for getting insurance measures (682 CCiv.P). Conversely, the judgement regarding the insurance claim is not authentic, with the result that the "provisional force of final judgement" does not cover it with its binding act (695 CCiv.P). Thus, the "provisional force of final judjement", along with the formation act and the enforceability, constitute the partial main aspects of the temporary effect of the judgements of provisional remedies. Therefore, from the comparative survey of the concept and the function of both the force of final judgment in a strict sense (321 CCiv.P) and the "provisional force of final judgement", the correlation (corresponding function) of the latter to the former is established. In particular, the "provisional force of final judgement" is witnessed as a claim of insurance law as well as a means of safeguarding the actual effect of the provisional judicial protection right. Further, for the drawing of the actual objective and subjective limits of the "provisional force of final judjement", the pro rata enforcement of provisions 322, 324, 325 and 330 CCiv.P becomes essential. With regard to the objective limits, it is concisely stressed that the illation of the final reasoning of the judgement of insurance measures is strictly covered by the "provisional force of final judgement", in the aspect that the rightness of the relevant judicial judgement cannot be questioned with regard to this object and for the same historical and legal cause. On the other hand, the function of the "provisional force of final judgement" is distinguished in positive and negative. The provisions of 696-698 set definite rules of defensive protection of the defeated in the provisional remedies trial litigant, with the provision of revocatory - reformative petitions (peculiar legal means). These petitions, set only against a judgement accepting a petition for provisional remedies, counterbalance the explicit interdiction of using legal means (699 CCiv.P), since they redress the lacking guaranties for the rightness of the judgements of provisional remedies (considering in addition the swiftness of the procedure). In the case of success of the revocatory-reformative petition, the judgement of provisional remedies and the intermediate legal relations formed on the basis of this judgement are not retrospectively refuted. Similarly, the judgement of provisional remedies is not retrospectively refuted in the case of irreversible final judgement of the substantial right, as well as in the case of de jure repeal of the judgement of provisional remedies. The occurence and the function of "provisional force of final judgement" is the main assertive foundation of the prevalent viewpoint about the non retrospective refutation of the provisional remedies and the intermediate legal relations. The non retrospective refutation is also dictated by weighing up the protection of the security of transactions, since the law insecurity implied by a possible retrospective refutation of provisional remedies can be easily comprehended.