Το μέρος και το όλο στην εκπλήρωση της παροχής
Creators: name: Καλλιδοπούλου, Μαρία Περικλή
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: Μερική εκπλήρωση παροχής
Μερική εκπλήρωση ενοχής
Ανώμαλη εξέλιξη ενοχής
Partial performance
Partial fulfillment of contractual obligations
Irregular termination of contract

description: Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το θεσμό της μερικής εκπλήρωσης της παροχής. Σκοπός της ενοχής γενικά είναι η εκπλήρωση της οφειλόμενης παροχής. Ωστόσο, η εξελικτική πορεία της ενοχής από τη γέννηση έως την απόσβεσή της δεν είναι πάντα ομαλή ούτε, άλλωστε, προβλέψιμη. Όταν η ενοχική σχέση εξελίσσεται κατά τρόπο ανώμαλο, ο νομοθέτης καλείται να προσφέρει λύσεις για την αντιμετώπιση της σύγκρουσης των συμφερόντων δανειστή και οφειλέτη. Η νομοθετική ρύθμιση είναι κυρίως προσανατολισμένη στην περίπτωση της ολοκληρωτικής -προσωρινής ή οριστικής- αδυναμίας εκπλήρωσης του σκοπού της ενοχής, ενώ διατάξεις που αντιμετωπίζουν τη μερική ματαίωση της ικανοποίησης του δανειστή απαντώνται σπανιότερα (ΑΚ 316 για τη μερική εκπλήρωση, ΑΚ 337 για τη μερική αδυναμία παροχής, ΑΚ 384 για τη μερική υπερημερία). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η ρύθμιση της τελευταίας αυτής κατηγορίας ανώμαλης εξέλιξης της ενοχής να εμφανίζεται αποσπασματική και ατελής. Το ως άνω κενό στη νομοθετική ρύθμιση επιλύεται με αναλογία δικαίου, με την υιοθέτηση, δηλαδή, λύσεων, που απορρέουν από το γενικό πλέγμα διατάξεων που ρυθμίζουν ζητήματα μερικής εκπλήρωσης του σκοπού της ενοχής. Το πρώτο κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στον εννοιολογικό προσδιορισμό και τη διάκριση της μερικής εκπλήρωσης της ενοχής από τη μερική εκπλήρωση της παροχής (υπό ΙΙ Α), της μερικής εκπλήρωσης από τη μερική αδυναμία παροχής (υπό ΙΙ Β), της μερικής εκπλήρωσης από τη μη προσήκουσα εκπλήρωση της παροχής (υπό ΙΙ Γ) καθώς και της μερικής από την ολική εκπλήρωση της παροχής (υπό ΙΙ Δ). Ακολούθως (υπό ΙΙΙ), αναλύονται οι προϋποθέσεις της μερικής εκπλήρωσης της παροχής, ήτοι το διαιρετό και το ενιαίο της τελευταίας. Στη συνέχεια (υπό ΙV), προσδιορίζεται το νομικό πλαίσιο που διέπει την ανώμαλη εξέλιξη της ενοχής γενικά, ενώ παράλληλα εντοπίζονται εκείνες οι διατάξεις που αφορούν ειδικά σε θέματα μερικής εκπλήρωσης. Πέρα από την ιδιαίτερη έμφαση που δίδεται στη ρύθμιση της μερικής εκπλήρωσης κατά τη διάταξη του άρθρου 316 ΑΚ (υπό V), επιχειρείται περεταίρω η αντιμετώπιση ζητημάτων που δεν καλύπτονται από τη νομοθετική ρύθμιση, όπως η περίπτωση της μερικής υπερημερίας οφειλέτη (υπό VΙ) και της μερικής υπερημερίας δανειστή (υπό VΙΙ). Έπειτα, ερευνάται η ρύθμιση της μερικής αδυναμίας παροχής σε συνδυασμό με την εξαίρεση που εισάγει η διάταξη του άρθρου 337 ΑΚ (υπό VΙΙΙ). Στο επόμενο κεφάλαιο (υπό ΙΧ), αποσαφηνίζονται οι έννοιες της ένστασης μη προσήκουσας προσφοράς και μη προσήκουσας εκπλήρωσης της σύμβασης. Η παρούσα μελέτη ολοκληρώνεται (υπό Χ, ΧΙ) με τη συγκριτική επισκόπηση του θεσμού της μερικής εκπλήρωσης τόσο στη Σύμβαση της Βιέννης, όσο και στο Σχέδιο Κοινού Πλαισίου Αναφοράς (DCFR). Τελικός στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αναζήτηση των γενικότερων αρχών που διέπουν τη σχέση του μέρους και του όλου κατά την εκπλήρωση της παροχής.
description: The topic of this thesis is the partial performance of obligations deriving from a contract. By and large the purpose of an obligation is the fulfillment of the expected performance. However, the evolution of an obligation from its birth to its extinction is not always regular neither predictable. When a contractual bond develops in an anomalous way, the legislator is required to provide solutions, so as the conflict of interests between creditor and debtor is addressed. Legislation is mainly focused on the case of total - temporary or peremptory - impossibility of performance, whereas provisions dealing with the partial cancelation of the fulfillment of the creditor’s interest are rarely met (Article 316 CC for partial performance, Article 337 CC for partial impossibility of performance, Article 384 CC for partial default). As a result, the regulation of the latter appears to be fragmentary and deficient. The aforementioned gap in the legislation is resolved by legal analogy, which namely means that provisions deriving from the general principles that regulate partial performance are adopted. The first chapter analyzes the definitions and also distinguishes the concepts of partial fulfillment of obligations and partial performance (Part II A), partial performance and partial impossibility of performance (Part II B), partial performance and improper performance (Part II C), as well as the concepts of partial and whole performance (Part II D). Afterwards (Part III), the prerequisites of partial performance are examined; particularly the performance needs to be divisible and to be executed as a whole. Subsequently (Part IV), the general legal framework that regulates the irregular performance is examined, while the specific provisions concerning particular partial performance are detected. In addition to the special emphasis that is given to the provision of partial performance pursuant to Article 316 CC (Part V), it is furthermore explored how several issues that are not covered from any specific provision in the Civil Code could be addressed. Such issues include the partial default of the debtor (Part VI) and the partial default of the creditor (Part VII). Moreover, partial impossibility of performance is examined, in conjunction with the exception introduced by the provision of Article 337 CC (Part VIII). In the next chapter (Part IX), the concepts of plea of improper offer and plea of improper fulfillment of the contractual obligations are clarified. This thesis concludes (Part X, XI) with a comparative overview of partial performance both in the Vienna Convention and in the Draft Common Frame of Reference (DCFR). In conclusion, the ultimate aim of this thesis is the finding for general principles regulating the relation between the part and the whole in regard to the fulfillment of the contractual obligations.