Επίπεδα απελίνης στο ορό παχύσαρκων παιδιών και εφήβων και η σχέσης τους με τον G212A πολυμορφισμό του του υποδοχέα της
Creators: name: Κοτανίδου, Ελένη Π.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2014
Subjects: Απελίνη
Παχυσαρκία
G212a πολυμορφισμός
Παιδιά
Apelin
Obesity
G212a polymorhism
Children

description: Εισαγωγή: Η παιδική παχυσαρκία αποτελεί ένα νόσημα με επιδημική διάσταση. Στην παθοφυσιολογία της παχυσαρκίας σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το λιποκύτταρο μέσω των κυτταροκινών που εκκρίνει, οι οποίες ονομάζονται λιποκυτταροκίνες. Η απελίνη αποτελεί μία ορμόνη η οποία ανοίκει στην οικογένεια των λιποκυτταροκινών. Η σχέση της απελίνη με την παχυσαρκία τελεί η υπό διερεύνηση. Ο υποδοχέας της απελίνης APJ ανοίκει στους G-protein–coupled υποδοχείς. Το γονίδιο που τον κωδικοποιεί φέρει πολλαπλές σημειακές μεταλλάξεις. Ο G212A πολυμορφισμός του γονιδίου του APJ έχει μελετηθεί στο καρδιαγγειακό σύστημα και έχει δειχθεί οτι το 212Α αλλήλιό του ασκεί ευεργετική επίδραση στην ομοιόσταση. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν αφενός η μέτρηση των επιπέδων της απελίνης στον ορό παχύσαρκων παιδιών και εφήβων και αφετέρου ο προσδιορισμός του G212A πολυμορφισμού του γονιδίου του APJ στα παχύσαρκα παιδιά και εφήβους προς αναζήτηση συσχετίσεων. Υλικό/ Μέθοδοι: Μελετήθηκαν 90 παχύσαρκοι συμμετέχοντες (45 παιδιά/45 έφηβοι) και 90 συμμετέχοντες φυσιολογικού βάρους μετά από στάθμιση ως προς την ηλικία και το φύλο. Διενεργήθηκε πλήρης κατά συστήματα κλινική εξέταση και αιμοληψία σε καθεστώς νηστείας. Στον παχύσαρκο πληθυσμό ο μεταβολισμός της γλυκόζης εκτιμήθηκε με την διεξαγωγή δοκιμασίας από του στόματος ανοχής γλυκόζης. Τα επίπεδα της απελίνης στον ορό προσδιορίσθηκαν με την τεχνική της ενζυμική ανοσοανάλυσης. Προκειμενου να διενεργηθεί η γονιδιακή μελέτη, το γενετικό υλικό των παχύσαρκων ασθενών απομονώθηκε από το ολικό περιφερικό τους αίμα και μετά την ενίσχυση του γενετικού προιόντος προσδιορίστηκε ο G212A πολυμορφισμός. Αποτελέσματα: Φυσιολογικό μεταβολισμό γλυκόζης παρουσίαζαν 26 παχύσαρκα άτομα ενώ 64/90 παχύσαρκοι συμμετέχοντες βρισκόταν σε προδιαβητική κατάσταση. Τα επίπεδα της απελίνης στον ορό βρέθηκαν σημαντικά μειωμένα στους παχύσαρκους συγκριτικά με τους υγιείς (1.45 ngmL-1 (0.63-4.54) vs 1.91 ngmL-1 (0.55-4.71), p:0.001). Διαχωρίζοντας το δείγμα με βάση το στάδιο ενήβωσης, η μείωση της απελίνης στον ορό διατηρούνταν σε στατιστικά σημαντική μόνο στα παχύσαρκα προεφηβικά παιδιά (1.56 ngmL-1 (0.67-3.9) vs 2.02 ngmL-1 (0.55-4.66), p:0.007). Οι παχύσαρκοι έφηβοι παρουσίαζαν στατιστική τάση για χαμηλότερα επίπεδα απελίνης σε σύγκριση με τους υγιείς (p:0.051). Με βάση την κατάσταση του μεταβολισμού της γλυκόζης τους, μόνο οι παχύσαρκοι με διαταραγμένο μεταβολισμό γλυκόζης είχαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα απελίνης σε σχέση με αυτά των υγιών (1.40 ngmL-1 (0.63-4.54) vs 1.90 ngmL-1 (0.55-4.71), p:0.002). Η κατανομή του G121A πολυμορφισμού στους παχύσαρκους διαμορφώθηκε ως εξής για κάθε γονότυπο: GG:53.3%, GA:38.9%, ΑΑ:7.8%. Η συχνότητα εμφάνισης των γονοτύπων στο δείγμα της παρούσας διατριβής δεν διέφερε από την αναμενόμενη συχνότητα της Καυκάσιας φυλής κατά HapMap (HapMap: GG:46.9%, GA:39.8%, ΑΑ:13.3%, p:0.232). Ο G212A πολυμορφισμός συσχετίστηκε σημαντικά με τα επίπεδα απελίνης στον ορό των παχύσαρκων (p:0.038). Στους παχύσαρκους, οι GG και GA γονοτυπικές ομάδες παρουσίαζαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα απελίνης ορού, σε σύγκριση με την ΑΑ ομάδα (p:0.013, p:0.016 αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Τα παχύσαρκα παιδιά παρουσιάζουν χαμηλότερα επίπεδα απελίνης στον ορό συγκριτικά με τα παιδιά φυσιολογικού βάρους. Ο διαταραγμένος μεταβολισμός της γλυκόζης σχετίζεται στενά με την μείωση της κυκλοφορούσας απελίνης σε καθεστώς παχυσαρκίας. Στην παχυσαρκία, ο ΑΑ γονότυπος του G212A πολυμορφισμού του γονιδίου του υποδοχέα της απελίνης, αποτελεί ευεργετικό παράγοντα για την διατήρηση των επιπέδων της απελίνης σε υψηλότερα επίπεδα σε σχέση με τους GA/GG γονοτύπους.
description: Introduction: Childhood obesity constitutes a worldwide epidemic. The adipocyte, plays a pivotal role in obesity pathophysiology through its secreting activity. Cytokines secreted by the adipocyte are known as adipokines. Apelin is a peptide hormone which belongs to the family of adipokines. Correlations among apelin and obesity are under investigation. Apelin receptor APJ belongs to G-protein-coupled receptors. The gene encoding APJ carries multiple single nucleotide mutations. The G212A apelin receptor polymorphism is reported as a functional single nucleotide polymorphism in the cardiovascular system of adults, since the 212A allele exerts beneficial effect on homeostasis. Purpose: The primary purpose of the protocol was measurement of serum apelin levels in obese children and adolescents. Secondly, after the study of the G212A polymorphism in the obese group, possible correlations were investigated. Material and Methods: A total of 90 obese participants (45 children /45 adolescents) and 90 normal weight participants after adjustment for age and gender were enrolled. A complete and systematic physical examination was performed in all participants. Blood tests were performed in fasting state. In the obese population, glucose metabolism was assessed with an oral glucose tolerance test. Levels of serum apelin were determined with an enzyme-linked-immunoabsorbent-assay. In order to proceed to the genetic analysis, DNA of the obese patients was isolated from peripheral total blood. After gene amplification, the G212A single nucleotide polymorphism of the APJ gene was studied in the obese population. Results: Glucose metabolism was found to be normal in 26 obese participants. The vast majority of the obese group presented prediabetes (64/90). Serum apelin levels were found significantly lower in obese participants compared to the healthy controls (1.45 ngmL-1 (0.63-4.54) vs 1.91 ngmL-1 (0.55-4.71), p:0.001). After grouping the population according to pubertal stage, serum apelin levels were found significantly decreased only in prepubertal obese children (1.56 ngmL-1 (0.67-3.9) vs 2.02 ngmL-1 (0.55-4.66), p:0.007). Obese adolescents presented a statistical trend for lower apelin compared to healthy adolescents (p:0.051). Among obese participants only those presenting obesity and prediabetes, presented significantly lower apelin levels compared to healthy controls (1.40 ngmL-1 (0.63-4.54) vs 1.90 ngmL-1 (0.55-4.71), p:0.002). G121A polymorphism distribution in obese patients for each genotype was 53.3% for GG, 38.9% for the heterozygous GA and 7.8% for AA patients. Genotype frequency in the obese population of the present study did not differ from the expected frequency in Caucasians according to HapMap (HapMap: GG:46.9%, GA:39.8%, AA:13.3%, p:0.232). However, G212A single nucleotide polymorphism was significantly correlated with serum apelin levels in obese subjects (p:0.038). Among obese participants, GA and GG genotype groups exhibited significantly lower levels of serum apelin, compared to the AA group (p:0.013, p:0.016 respectively). Conclusions: Obese children present lower serum apelin levels compared to normal weight children. Prediabetic status in obesity is closely related to the decrease in circulating apelin levels. In childhood and adolescent obesity, 212A allele of the G212A polymorphism is a beneficial factor in maintaining serum apelin levels intact. Obese children and adolescents with AA genotype present higher serum apelin levels compared to the GA or GG genotype obese individuals.