La poetique de l' incongruite dans les essais de Montaigne
Creators: name: Τσιρκινίδης, Δημήτριος Χ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2005
Subjects: Διακειμενικότητα
Ασεμνος λόγος
Ποιητική
Ραμπελαί
Intertextuality
Incongruity
Poetics
Rabelais

description: Η διαδικασία της γραφής των Δοκιμίων του Montaigne προϋποθέτει την ψυχική-διανοητική αλλά και τη σωματική συμμετοχή του συγγραφέα. Κατά τη διεργασία αυτή παρεκκλίνει από τους κανόνες της ευπρέπειας και του κοινωνικά αποδεκτού, με τη χρήση μάλιστα ενός άσεμνου λόγου. Ο λόγος και η γραφή κωδικοποιούνται με σκοπό να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη και τη συμμετοχή του στη διαδικασία που θα αναδείξει τη λογοτεχνικότητα του κειμένου. Η φαντασία και η αντίληψή του θα τον οδηγήσουν στην αποκωδικοποίηση των στοιχείων που θα αποδώσουν στο κείμενο τη διαχρονική του υπόσταση. Ο αναγνώστης μετέχει ενεργά στη διαδικασία παραγωγής του έργου και προσδίδει παράλληλα μία άλλη υπόσταση στον άσεμνο λόγο, σύμφωνα με τη θεωρία της διακειμενικότητας. Εξάλλου η κάθε κοινωνία έχει τις δικές της νόρμες και το δικό της savoir vivre, ενώ κάθε φορά δίνει νέο ορισμό στους όρους ευπρέπεια και αποδεκτό. Στα Δοκίμια ο άσεμνος λόγος και οι βωμολοχίες σχετίζονται με το ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του. Το σώμα κατέχει στο έργο του Montaigne πρωταρχική και συμβολική θέση καθώς δηλώνει παρόν ως πνοή της γραφής και αλλάζει την οπτική των πραγμάτων που έως τώρα θεωρούνταν απαξιωτικά. Η μελέτη της σχέσης της γραφής με το σώμα οδηγεί σε ένα σύστημα δράσης-αντίδρασης του κειμένου με άλλα έργα μέσα στο οποίο κάθε τι που φαίνεται να προσβάλλει την αισθητική αποκτά ποιητική υπόσταση και μετατρέπει τις ωμές εικόνες σε διαχρονικά σύμβολα. Ο συμβολικός λόγος προσδίδει μία μη συμβατική ερμηνεία των πραγματικών γεγονότων, και καθιστά τη βωμολοχία ποιητική ανατροπή. Πότε άμεσος και συγκεκριμένος και πότε αλληγορικός, ο λόγος του Montaigne δεν είναι ποτέ αθώος. Σόχος παραμένει η κινητοποίηση του αναγνώστη διαμέσου μιας ωμής αλλά απτής εικόνας που θα επιφέρει τη΄λύτρωση του λόγου και την αθανασία του λογοτεχνικού έργου. Σε κάθε περίπτωση το λογοτεχνικό έργο είναι και αυτό μία αντίδραση του σώματος
description: Montaigne's Essays writing involves the writer's mental and intellectual as well as physical participation. During writing his Essays, Montaigne deviates from norms related to what is decent and socially acceptable. To that end, he even resorts to the use of incongruous language. Language and prose are codified in order to attract each and every reader's interest and bring about his active involvement. This process gives the text a distinct literary beuaty. The reader's imagination and perception will help him decode those elements that give the text its diachronic value. The reader is thus actively involved in the writing procedure. He gives also a different dimension to incongruous speech, as the theory of intertextuality suggests. Besides, every society has its own norms ans its own "savoir vivre' and might give a different definition to the terms "decent" and "acceptable", as the case may be. In the Essays, incongruous language and profanities refer to the human body and its functions. The body in Montaigne's work is instrumental and has a symbolic significance. It is present as an inspiration for writing and transforms the way we view all the things that, up to now, we used to think of as derogatory. The study of the bond between writing and the human body leads to an action-retraction relationship between the present text and others works. Within it, whatever used to insult into epic and diachronic symbols. Symbolic language leads to an uncenventional interpretation of facts and subverts profanity into poetry. Whether direct and precise or figurative, Montaigne's language is never naive. Its constant aim is to activate the reader through crude yet substantial images that will eventually liberate and make the literary work immortal. After all, literature itself is a physical reaction