Δάνεια σε ελβετικό φράγκο – το ζήτημα και οι νομολογιακές του εξελίξεις
Creators: name: Βάρδα, Βασιλική Χρίστου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Δάνεια σε ελβετικό φράγκο
Ρήτρα συναλλαγματικής ισοτιμίας
Καταχρηστικοί γενικοί όροι συναλλαγών
Swiss franc loans
Exchange rate clause
Unfair contracts’ general terms

description: Η παρούσα διατριβή πραγματεύεται το ζήτημα του δανεισμού σε ελβετικό φράγκο εστιάζοντας ιδίως στην εκτενέστατη έως σήμερα νομολογιακή του αποτύπωση. Αρχικά, διερευνήσαμε κατά πόσον οι επίμαχες συμβάσεις συνιστούν κατά τη νομική τους φύση τυπικές δανειακές συμβάσεις κατ’ αρ.806επΑΚ. Έπειτα εξετάσαμε κατά πόσον η κατάρτιση των επίμαχων συμβάσεων παρίσταται σύννομη στο πλαίσιο της ελληνικής έννομης τάξης. Ακολούθως παραθέσαμε και αξιολογήσαμε τις νομικές βάσεις που οι δανειολήπτες επικαλέστηκαν κατά την αναζήτηση ένδικης προστασίας σε επίπεδο ατομικό. Αυτές οι νομικές βάσεις είναι ειδικότερα οι εξής: α) η ακυρότητα των δανειακών συμβάσεων λόγω εικονικότητας κατ’ αρ.138ΑΚ, β) η ακυρότητα των δανειακών συμβάσεων λόγω αντίθεσης στα χρηστά ήθη κατ’ αρ.178-179ΑΚ, γ) η ακυρότητα των δανειακών συμβάσεων λόγω αοριστίας της παροχής κατ’ αρ.371ΑΚ, δ) η ακυρωσία των δανειακών συμβάσεων λόγω πλάνης και απάτης κατ’ αρ.140 και 147ΑΚ αντίστοιχα, ε) η ακυρότητα της περιεχόμενης στις δανειακές συμβάσεις ρήτρας συναλλαγματικής ισοτιμίας κατ’ αρ.2 του ν.2251/1994 -κατά την ανάλυση αυτής της νομικής βάσης κάναμε εκτενή αναφορά στη θεμελιώδη για το δίκαιο των γ.ο.σ. αρχή της διαφάνειας και στις υποχρεώσεις ενημέρωσης που βάρυναν τα πιστωτικά ιδρύματα έναντι των πελατών τους/δανειοληπτών, ενώ έμφαση δώσαμε στο κατά πόσον η περιεχόμενη στις δανειακές συμβάσεις ρήτρα συναλλαγματικής ισοτιμίας παρίσταται δηλωτική του αρ.291ΑΚ, αλλά και στο κατά πόσον, σε περίπτωση κατάφασης της ακυρότητας αυτής της ρήτρας, η πλήρωση του προκύπτοντος συμβατικού κενού μπορεί να πραγματοποιηθεί διά της εφαρμογής του αρ.291ΑΚ-, ε) η αναπροσαρμογή των δανειακών συμβάσεων κατ’ αρ.288 και 388ΑΚ, λαμβανομένου υπόψη και του ισχύοντος ν.3869/2010 για τη «ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων», στ) η επιδίκαση αποζημίωσης σε βάρος των πιστωτικών ιδρυμάτων ι)λόγω πλημμελούς εκπλήρωσης εκ μέρους τους των υποχρεώσεων ενημέρωσης σε προσυμβατικό, κατ’ αρ.197-198ΑΚ, αλλά και σε συμβατικό επίπεδο, ιι)λόγω αδικοπραξίας κατ’ αρ.914ΑΚ, ιιι) λόγω ευθύνης τους ως παρεχόντων υπηρεσίες κατ’ αρ.8 του ν.2251/1994, ιν) λόγω χρήσης αθέμιτων εμπορικών πρακτικών κατ’ αρ.9 θ του ν.2251/1994, ζ) η επιδίκαση σε βάρος των πιστωτικών ιδρυμάτων χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης των δανειοληπτών κατ’ αρ.932 ΑΚ. Στη συνέχεια, αναφερθήκαμε στις παραμέτρους αναζήτησης εκ μέρους των δανειοληπτών ένδικης προστασίας μέσω της άσκησης συλλογικών αγωγών κατ’ αρ.20 παρ.16 του ν.2251/1994. Έπειτα παραθέσαμε εν συντομία την έως σήμερα παρέμβαση του Συνηγόρου του Καταναλωτή προς την κατεύθυνση της εξωδικαστικής επίλυσης του ζητήματος μεταξύ των συμβαλλομένων μερών, κατά τρόπο συμβιβαστικό. Τέλος δεν παραλείψαμε μια αδρομερή παρουσίαση της αντιμετώπισης του ζητήματος σε άλλες έννομες τάξεις, πλην της ελληνικής, στις οποίες ο δανεισμός σε ελβετικό φράγκο έλαβε αξιοσημείωτες διαστάσεις
description: The present thesis addresses the issue of Swiss franc loans and especially focuses on its extensive case law developments. At first we inspected whether the contracts in question do constitute typical lending contracts according to Article 806 of the Civil Code. We also examined whether the drafting of the contracts in question is consistent with the Greek legal framework. Furthermore we listed and assessed the causes of action upon which the borrowers brought suit while seeking judicial protection on an individual basis. In particular, these causes of action are: a) the nullity of the loan agreements on the basis of fictitiousness according to Article 138 of the Civil Code, b) the nullity of the loan agreements because of their contradiction with the principles of good faith, according to Article 178-179 of the Civil Code, c) the nullity of the loan agreements because of the ambiguity of provisions, according to Article 372 of the Civil Code, d) the revocability of the loan agreements because of their misleading character and on the basis of fraud, according to Articles 140 and 147 of the Civil Code, e) the nullity of the exchange rate clause based on Article 2 of the Law 2251/1994 – during the analysis of the aforementioned legal basis we made an extensive reference to the principle of transparency as one of the most fundamental principles of the law of contracts’ general terms, as well as to the obligations of the credit institutions to provide information to their clients/borrowers; we emphasized on whether the exchange rate clause reflects Article 291 of the Civil Code, as well as to which extent, in case the clause’s invalidity is accepted, the arising contractual gap can be covered with the implementation of the Article 291 of the Civil Code, e) the readjustment of the loan agreements according to Articles 288 and 388 of the Civil Code, also taking into account the Law 3869/2010, f) the adjudication of compensation burdening the credit institutions i) because of their failure to comply with their obligations not only during the pre-contractual stage according to Article 197-198 of the Civil Code but also during the contractual stage, ii) because of tort liability according to Article 914 of the Civil Code, iii) because of their liability as service providers according to Article 8 of Law 2251/1994, iv) because of the use of unfair commercial practices according to Article 9h of Law 2251/1994, g) the adjudication of compensation, burdening the credit institutions, for moral damages caused to the borrowers according to Article 932 of the Civil Code. We subsequently mentioned the parameters of the borrowers’ seeking judicial protection by filing class actions according to Article 20§16 of the Law 2251/1994. We also examined the intermediation of the Consumers’ Ombudsman to date, towards the direction of an out-of-court settlement of the dispute between the contracting parties. Finally, we did not omit a brief reference to the way other legal systems, in which the issue’s dimensions also appeared to be remarkable, decided to cope with it