H θέση της άρνησης και του επιρρήματος στην Αγγλική του 18ου αιώνα
Creators: name: Γουδοσιάδου, Ειρήνη Ευαγγέλου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Σύνταξη
Διαχρονία
Γλωσσική αλλαγή
Syntax
Diachrony
Language change

description: Η παρούσα διατριβή έχει ως σκοπό να ερευνήσει σε ποιο βαθμό υπήρχε η δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στον περιφραστικό τύπο που χρησιμοποιεί το βοηθητικό ρήμα do (σε αρνητικές και ερωτηματικές προτάσεις της Αγγλικής) και στην αντιστροφή ρήματος και υποκειμένου σε γραπτά του 17ου, 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα. Αρχικά, παρουσιάζονται οι θεωρίες που εξηγούν τη γλωσσική αλλαγή, ώστε να γίνει κατανοητό για ποιους λόγους η Αγγλική γλώσσα άλλαξε σε τέτοιο βαθμό, αφήνοντας πίσω την πλούσια σε κλίσεις, ελεύθερη σύνταξη που είχε κατά τον 10ο αιώνα για να καταλήξει στις αυστηρές συντακτικές δομές με ελάχιστες κλίσεις του σήμερα. Πιο συγκεκριμένα, οι θεωρίες της γραμματικοποίησης, της γλωσσικής αλλαγής λόγω επαφής με άλλες γλώσσες αλλά και της εσωτερικής γλωσσικής αλλαγής παρουσιάζονται και επιχειρείται μια συσχέτιση με την περίπτωση της Αγγλικής. Επιπλέον, γίνεται μια λεπτομερής ανάλυση της σύνταξης της άρνησης όπως επίσης και της θέσης του επιρρήματος σε όλη την ιστορική διαδρομή της Αγγλικής γλώσσας ώστε να καταδειχθεί η θέση τους μέσα στην πρόταση διαχρονικά. Επίσης, γραπτά από την Jane Austen, τον Adam Smith, τον Jonathan Swift και τον Daniel Defoe μεταξύ άλλων χρησιμοποιούνται ως δείγματα αυθεντικής γλώσσας της συγκεκριμένης περιόδου και αναλύονται ώστε να καθοριστεί το εάν οι ερωτήσεις και οι αρνήσεις που σχηματίζονται με την περίφραση do ήταν το ίδιο δημοφιλής όσο οι ερωτήσεις με αντιστροφή και οι αρνήσεις με απλή προσθήκη του not μετά από το ρήμα, οι οποίες ήταν οι κυρίαρχες δομές για πολλά χρόνια στην ιστορία της Αγγλικής. Εκτός από την άρνηση, η διατριβή εξετάζει τη θέση των επιρρημάτων συχνότητας και τρόπου, από τη στιγμή που ηθέση τους πριν ή μετά το ρήμα είναι χαρακτηριστικό της μετακίνησης του ρήματος, σύμφωνα με τη βιβλιογραφία. Η εμφάνιση του do είναι μία θεμελιώδης αλλαγή στην Αγγλική, και σηματοδότησε την πλήρη μεταστροφή της γλώσσας. Παρόλο που το φαινόμενο έχει μελετηθεί διεξοδικά στα Μεσαιωνικά Αγγλικά, περίοδο κατά την οποία το do πρωτοεμφανίστηκε ως δομή, η σύγχρονη Αγγλική παραμένει σε μεγάλο βαθμό χωρίς πολλές μελέτες, άρα προσφέρεται για μία μελέτη αυτού του είδους. Για τις ανάγκες της διατριβής χρησιμοποιήθηκαν corpora του Αρχείου Κειμένων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, διότι η μορφή που υπάρχουν (.txt) βοηθάει την ανάλυσή τους από σχετικό λογισμικό (AntCon). Tα αποτελέσματα φανερώνουν σημαντική πτώση και εντέλει την εξαφάνιση της δυνατότητας επιλογής από τα Μεσαιωνικά στα σύγχρονα Αγγλικά, περίοδο κατά την οποία η άρνηση πλέον φαίνεται σταθερά να σχηματίζεται με το do. Τελειώνοντας, θα αναφέρουμε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις κατά τις οποίες κάποιες αρνητικές και οι ερωτηματικές προτάσεις σχηματίζονται χωρίς το do υπό κάποιο συγκεκριμένο κοινωνικό πλάισιο
description: The present dissertation aims at investigating the extent to which optionality between do-support (i.e. the periphrastic formation of negative and interrogative clauses with do insertion) and lexical verb raising was still present in 17th, 18th and early 19th century English writings. First of all, the theories that explain language change are presented so as to understand why English transformed so dramatically, from its very flexible and fully inflectional Old English form of the 10th century, to the totally rigid and inflections-free form of today’s Modern English. To be specific, the notions of grammaticalisation, contact-induced language change and language-internal change are developed and related to the case of language change in English. Moreover, we provide a detailed description of the syntax of negation and adverb placement throughout. the history of the English language to point out all the alterations that have occurred diachronically and concern these two elements. Finally, writings by Jane Austen, Adam Smith, John Locke, Jonathan Swift and Daniel Defoe among others were analysed as pieces of original writings of the period, in order to define whether do structures were equally common as were inverted questions and negations using a simple postverbal not, found in abundance in previous periods of the history of the language. Apart from negation, the dissertation looks into the placement of frequency and manner adverbs, since their position before or after the verb in the clause is a diacritic of verb movement, according to literature. The rise of periphrastic do is a monumental transformation in English, and it marked its total reform. Although the phenomenon has been extensively studied in Middle English, which was the period it first appeared, Modern English has been largely underexamined and it thus offers fertile ground for a study of the specific type. For the purposes of the study corpora from Oxford University Text Archive were used since they are in a format (.txt) that allows concordance search by a relevant software (AntCon). The results show a significant decline and final disappearance of optionality from Middle to Modern English, a period when the relevant parameter seems to have been permanently fixed to the negative value. We will then go on to discuss some rare instances of negative and interrogative clauses without do-support in Modern English in terms of the social context in which they were used