Η περί Κτίσεως διδασκαλία του Νίκου Νησιώτη και η συμβολή του στην Οικουμενική Κίνηση με βάση το διάλογό του με τον Υπαρξισμό
Creators: name: Τσιάτσος, Παναγιώτης Ανδρέα
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Νησιώτης-Υπαρξισμός
Οικουμενική Κίνηση
Nissiotis-Existentialism
Ecumenical Movement

description: Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία στοχεύει στην ανάδειξη των βασικότερων πτυχών της διδασκαλίας του Νίκου Νησιώτη περί Κτίσεως, καθώς επίσης της κριτικής που ασκεί στο φιλοσοφικό ρεύμα του Υπαρξισμού και ιδίως τον Kierkegaard ως προς τον απαξιωτικό τρόπο με τον οποίο αυτός θεωρεί τη Δημιουργία. Περαιτέρω, επιχειρεί να τονίσει την καθοριστική συμβολή του Έλληνα στοχαστή στην Οικουμενική Κίνηση εξετάζοντας τη δράση του υπό το πρίσμα της ορθόδοξης δογματικής διδασκαλίας. Στο πρώτο σκέλος παρουσιάζεται η σκέψη του Νησιώτη αναφορικά με την Κτίση, απαντώντας σε καίρια ερωτήματα περί του «τί», «πώς» και «γιατί» δημιουργεί ο Θεός, για να καταλήξει στο συμπέρασμα περί του τελικού σκοπού της Δημιουργίας. Αναδεικνύεται μεταξύ άλλων η σημασία της Σάρκωσης και του ανθρώπινου πολιτισμού, ενώ προκρίνεται η εκκλησιολογική θεώρηση της Κτίσεως. Στο δεύτερο σκέλος αναλύεται η αντίληψη του Kierkegaard και των υπαρξιστών περί της Δημιουργίας, με τον πρώτο να αντιλαμβάνεται επί της ουσίας δύο δημιουργίες και τον Αδάμ ως προϋφιστάμενο «φανταστικό» πρόσωπο εκτός της ιστορίας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην εξ ορθοδόξου επόψεως κριτική τοποθέτηση του Νησιώτη, ο οποίος απαντά στα προαναφερθέντα υπογραμμίζοντας επιπλέον τον χριστομονιστικό κίνδυνο από την επιμονή των υπαρξιστών στο αποκλειστικό πάθος του Χριστού. Καταδεικνύεται επίσης η άρνηση της πλήρους ενανθρώπησης του Λόγου και η ροπή του Kierkegaard προς έναν νέο απολλιναρισμό. Στο τρίτο σκέλος τονίζεται η δράση του Νησιώτη στην Οικουμενική Κίνηση και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται μεταξύ άλλων στην ανάδειξη της τρισυπόστατης φύσης του Θεού έναντι παντός είδους μονισμού, εισάγοντας τον όρο «πνευματολογική χριστολογία» προκειμένου να διαφυλαχθεί ακέραια και σε ισορροπία η τριαδικότητα. Τέλος, υπογραμμίζεται η σημασία του όρου «πρόσωπο», όπως τον κατανοεί ο Νησιώτης, η έννοια της «ορθοδοξίας» και του περιεκτικού τρόπου θεώρησής της, ενώ ιδιαίτερη θέση κατέχουν η οντολογική ενότητα της Εκκλησίας και η χριστιανική ενότητα ως αναγκαία διαχρονική κοινή μαρτυρία στην υπηρεσία του κόσμου
description: The present graduate paper aims to illustrate the most significant aspects of the teaching of Nikos Nissiotis on Creation, as well as his critisism on the philosophical movement of Existensialism - especially Kierkegaard and the dismissing way in which he views Creation. Moreover, this paper attempts to identify the determinant contribution of the Greek thinker to the Ecumenical Movement, examining his work in the light of Orthodox Dogmatic teaching. The first part presents the views of Nissiotis concerning Creation, giving answers to crucial questions regarding “what”, “how” and “why” God creates, to reach the conclusion of the final purpose of Creation. Among other key points, the significance of Incarnation is highlighted along with the importance of human civilisation, while the ecclesiological approach of Creation is also emphasised on. In the second part, the views of Kierkegaard on Creation are analysed along with the views of existentialists - with Kierkegaard apprehending two separate creations and seeing Adam as an imaginary figure, preexisting outside time. Particular emphasis is also given to the critical approach of Nissiotis as presented by the orthodox standpoint. Nissiotis responds to the pre-mentioned questions, also highlighting the dangers of christomonism triggered by the persistent focus of existentialists, exclusively on the passion of the Christ. The denial of the complete incarnation of the Word is also demonstrated along with Kierkegaard’s inclination to a new apollinaristic perspective. The third part underlines the work of Nissiotis in regard to the Ecumenical Movement and the World Council of Churches. In addition to this, special attention is given to the stressing of the triune nature of God in opposition to any kind of monism, introducing the term “Pneumatological Christology”, which aims to conserve intactly and harmonically the trinity. In the end, the importance of the term “person” is underlined as Nissiotis perceives it, the meaning of “Orthodoxy” and the comprehensive ways it is understood. Particular focus is also placed on the ontological unity of the Church and the christian unity as a mutual and necessary timeless witness in the service of the world