Καρδιοαναπνευστικές ανταποκρίσεις κατά τη δοκιμασία κόπωσης αιμοκαθαιρόμενων ασθενών
Creators: name: Σαμαρά, Αναστασία Παναγιώτη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Ασθενείς υπό περιοδική αιμοκάθαρση
Καρδιοαναπνευστικοί δείκτες
Μέγιστο και υπομέγιστο τεστ κόπωσης
Hemodialysis patients
Cardiopulmonary indices
Maximal and submaximal exercise testing

description: Οι ασθενείς με ΧΝΝ τελικού σταδίου που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση, παρουσιάζουν μειωμένη φυσική επάρκεια, γεγονός που τους περιορίζει ακόμα και στις καθημερινές δραστηριότητες τους. Πολλά αίτια ενοχοποιούνται για τη μειωμένη αυτή ικανότητα για σωματικό έργο των ασθενών. Οι μορφολογικές και λειτουργικές ανωμαλίες των σκελετικών μυών, οι διαταραχές της καρδιακής λειτουργίας, η δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, η αναιμία, η κατάθλιψη, καθώς και άλλες παθολογικές καταστάσεις που συνοδεύουν την χρόνια ουραιμία, οδηγούν τους ασθενείς αυτούς σε υποκινητικότητα και ως φαύλος κύκλος σε σοβαρή μείωση της φυσικής τους επάρκειας, σε αίσθημα συνεχούς κόπωση, τάση για κοινωνική απομόνωση και τέλος, υποβαθμίζουν περαιτέρω την, ήδη χαμηλή, ποιότητα ζωής τους. Σκοπός της έρευνας ήταν η μελέτη των καρδιοαναπνευστικών ανταποκρίσεων σε δύο πρωτόκολλα δοκιμασίας κόπωσης και κατά τα πρώτα στάδια της αποκατάστασης, αιμοκαθαιρόμενων ασθενών τελικού σταδίου νεφρικής νόσου, με μέτριου και σοβαρού βαθμού λειτουργική ανεπάρκεια. Η μελέτη έγινε σε 20 ασθενείς, που χωρίστηκαν σε δύο ομάδες σύμφωνα με το βαθμό της λειτουργικής τους ικανότητας. Στην ομάδα Α συμμετείχαν οι ασθενείς κατά ΝΥΗΑ ΙΙ, ΙΙΙ και στην ομάδα Β οι ασθενείς κατά ΝΥΗΑ Ι. Η τρίτη ομάδα Γ χρησίμευσε ως ομάδα ελέγχου με αντίστοιχης ηλικίας υγιή καθιστικό πληθυσμό. Σε όλους κατά την έναρξη της μελέτης πραγματοποιήθηκε κλινικός έλεγχος, που περιελάμβανε κλινική εξέταση, λήψη ιστορικού, ηλεκτροκαρδιογράφημα ηρεμίας και δοκιμασία κοπώσεως με ταυτόχρονη εργοσπιρομέτρηση. Οι παράμετροι που αξιολογήθηκαν ήταν η καρδιακή συχνότητα ηρεμίας, η μέγιστη καρδιακή συχνότητα, ο μέγιστος πνευμονικός αερισμός, η επιτευχθείσα πρόσληψη οξυγόνου, τα αναπνευστικά ισοδύναμα προς το διοξείδιο και το οξυγόνο, ο χρόνος επίτευξης του αναερόβιου κατωφλιού όπως και ο συνολικός χρόνος κόπωσης, η καρδιακή συχνότητα στο πρώτο λεπτό της αποκατάστασης, ο χρόνος που απαιτείται για να μειωθεί η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου στο μισό κατά τη φάση της αποκατάστασης και η διαφορά της καρδιακής συχνότητας από την ηρεμία έως την μέγιστη τιμή της και από τη μέγιστη τιμή της έως το πρώτο λεπτό της αποκατάστασης. Ακόμη όλοι οι εξεταζόμενοι υπεβλήθησαν σε δεύτερη δοκιμασία κοπώσεως στο προσωπικό αναπνευστικό αναερόβιο κατώφλι. Οι παράμετροι που αξιολογήθηκαν ήταν η καρδιακή συχνότητα ηρεμίας, μέγιστη και αποκατάστασης κατά το πρώτο, τρίτο και πέμπτο λεπτό, ο πνευμονικός αερισμός, τα αναπνευστικά ισοδύναμα ως προς το διοξείδιο και το οξυγόνο, ο χρόνος ανταπόκρισης της καρδιακής συχνότητας και της πρόσληψης οξυγόνου και οι διαφορές της καρδιακής συχνότητας σε κάθε στάδιο. Κατά τη μέγιστη δοκιμασία κοπώσεως όλες οι μετρούμενες παράμετροι παρουσίασαν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Κατά τη δοκιμασία κοπώσεως στο αναπνευστικό αναερόβιο κατώφλι διαφορά παρουσίασαν τα αναπνευστικά ισοδύναμα ως προς το διοξείδιο και το οξυγόνο και η διαφορά της καρδιακής συχνότητας από τη μέγιστη τιμή της ως το πρώτο λεπτό της αποκατάστασης. Συμπεραίνεται λοιπόν ότι η δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο τελικού σταδίου αμβλύνει την ανταπόκριση της καρδιακής συχνότητας κατά την οξεία άσκηση. Ακόμη, ότι οι διαφορές της φυσικής επάρκειας ανάμεσα σε αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς και υγιείς διακρίνονται και σε υπομέγιστη δοκιμασία κοπώσεως. Τέλος, κρίνεται ότι το μέγιστο τεστ κοπώσεως είναι το πλέον κατάλληλο για την αξιολόγηση των ασθενών αυτών ανεξάρτητα από τον βαθμό της λειτουργικής τους ικανότητας.
description: End–stage renal disease patients on hemodialysis (HD) are characterised by poor exercise intolerance, limiting their everyday activities. Many factors contribute to this diminished ability to perform, such as morphological and functional abnormalities of skeletal muscles, cardiac function disturbances, dysautonomia of nervous system, anemia, depression and other pathological situations common in chronic uremia. The above mentioned causes lead these patients to inactivity, deconditioning, diminished functional capacity, feeling of tiredness, social isolation and finally lower the quality of their life. Aim of the present research was the assessment of cardiopulmonary adaptations during two protocols of exercise tests (the first in maximum effort and the second in anaerobic threshold), and during recovery phase in patients in hemodialysis with moderate to severe functional incapacity. Twenty patients were divided in two groups according to their functional capacity as measured by NYHA. Group A consisted of patients according to NYHA II, III and group B according to NYHA I. Ten healthy individuals were used as controls (group C). In the beginning of the study all subjects underwent a physical examination, electrocardiograph and an exercise test with ergospirometry. The parameters evaluated were heart rate at rest, maximum heart rate, maximum ventilatory equivalent, VO2peak, VE/VCO2, VE/VO2, time to reach anaerobic threshold as well as total exercise time, heart rate recovery in the first minute, t ½ VO2, and Δ of heart rate rest to its maximum grade and Δ of maximum heart rate to first minute of recovery. Moreover, all subjects were submitted to a second exercise test according to their ventilatory anaerobic threshold. The parameters evaluated this time were heart rate rest, maximum and recovery to the 1st, 3rd and 5th minute, ventilatory equivalent, VE/VCO2, VE/VO2, mean response time of heart rate and VO2 and Δ of heart rate at each stage. During maximum exercise test all the groups had significant statistical differences in all parameters examined. During the second submaximal exercise test there were differences in VE/VCO2, VE/VO2 and Δ of heart rate from its maximum rate to the 1st minute of recovery. The results demonstrate that dysfunction of autonomic nervous system in end-stage renal disease patients blunts the response of heart rate during acute bout of exercise. Furthermore, that there is a significant difference in physical capacity between patients with kidney disease and healthy individuals comparable even in submaximal exercise tests. Finally it is evident from our findings that maximal exercise test is the most appropriate test to evaluate patients with chronic kidney disease, independently of their functional capacity.