Variationen der Verführung in ausgewählten Erzählungen der deutschen Romantik:
Creators: name: Σεραφείμ, Χριστίνα Παναγιώτη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2012
Subjects: Γερμανικός ρομαντισμός
Ναρκισσισμός
Προσωποποίηση
German Romanticism
Narcissism
Personification

description: Ορυχεία και σπηλιές αλλά και απύθμενα βάθη υπηρετούν στην ρομαντική λογοτεχνία ως σκηνικά μιας πραγματικότητας αόρατης στο γυμνό μάτι. Η πλούσια συμβολική επιτρέπει στον αναγνώστη να κοιτάξει στα παρασκήνια ενός κόσμου που βρίσκεται πέρα από τα όρια του συνειδητού και του ασυνείδητου. Χαρακτηριστικά της τέχνης και της λογοτεχνίας της εποχής είναι η υπέρβαση κάθε ορίου αλλά και η διαφυγή από το πολιτισμικό και κοινωνικό καθεστώς, τόσο χωρικά όσο και χρονικά. Η αδυναμία των ρομαντικών να νιώσουν πληρότητα μέσα στο περιορισμένο και το μάταιο γεννά έναν αόριστο, άσβεστο πόθο που εμφανίζεται σε όλα τα λογοτεχνικά κείμενα εκείνης της εποχής. Η ανάγκη που πηγάζει από αυτό τον πόθο ήταν άλλωστε αυτή που συντέλεσε και στη δημιουργία των έργων του ρομαντισμού. Αποτέλεσμα της προσπάθειας εξισορρόπησης που βάλει κατά της ανεπάρκειας της καθημερινότητας είναι η εναλλαγή, η συνεχής κίνηση και η ανανέωση στη σκέψη και στα λογοτεχνικά κείμενα των ρομαντικών. Η δημιουργία μιας διαφορετικής πραγματικότητας αποδεικνύεται και για τους πρωταγωνιστές των ρομαντικών έργων ως άκρως αποπλανητική, όπως φαίνεται και μέσα από τα έργα: «Der Runenberg» (1804) του Ludwig Tieck, «Der goldne Topf» (1813/1814), «Das öde Haus» (1817) και «Die Bergwerke zu Falun» του E.T.A. Hoffman και «Das Marmorbild» (1818) του Joseph von Eichendorff. Πρόκειται για νουβέλες του όψιμου ρομαντισμού με έναν έφηβο πρωταγωνιστή που αποπλανείται από έναν θηλυκό πειρασμό. Στο πρώτο μέρος της εργασίας παρουσιάζεται η σαγηνευτική εξουσία της φύσης, που παίρνοντας μορφή γυναίκας, δεν λειτουργεί απλά ως το σκηνικό της αποπλάνησης αλλά παίζει καίριο ρόλο στη διαδραμάτισή της. Ο ρομαντικός ήρωας κορεσμένος από την κανονικότητα, την ασφάλεια και την μονοτονία της καθημερινότητας καταφεύγει στη φύση ως αντίποδα του πολιτισμού και της κοινωνίας. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται η γυναίκα ως πλανεύτρα και ο ήρωας πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε δυο ερωμένες. Ο διχασμός αυτός που βιώνει ο ήρωας, καθρέφτης και του εσωτερικού διχασμού του ανάμεσα στις κοινωνικές του υποχρεώσεις και τις προσωπικές του ανάγκες, τον εξαντλεί. Στο τελευταίο μέρος της εργασίας αναλύεται το πορτραίτο του ρομαντικού νέου, η κατάσταση του πριν να πέσει θύμα της αποπλάνησης και η σχέση που διαμορφώνει με την ερωμένη του. Η βάση και το συμπέρασμα της παρούσας έρευνας είναι ότι παρότι υπάρχει φαινομενικά ο «θύτης» η προδιάθεση για την αποπλάνηση ενυπάρχει ήδη μέσα στο ίδιο το «θύμα». Οι ήρωες τελικά αποπλανούνται από την ίδια τους την εικόνα χρησιμοποιώντας τη φύση και τη γυναίκα απλά ως μέσο. Η αναφορά στη μυθική φιγούρα του Νάρκισσου είναι προφανής σε κάθε μια από τις ιστορίες, αφού οι ήρωες κοιτώντας το αντικείμενο του πόθου τους αυτό που αντικρίζουν είναι ο εαυτός τους. Άλλωστε όπως διαπίστωσε και ο πρώιμος ρομαντικός August Wilhelm Schlegel «Dichter sind doch immer Narcisse» δηλαδή, οι ποιητές είναι πάντα Νάρκισσοι. Οι ήρωες των ιστοριών αυτών όντας και οι ίδιοι ποιητές αντικατοπτρίζουν τους δημιουργούς τους και εκφράζουν το ρομαντικό πνεύμα και την απαίτηση η τέχνη να έχει ως αντικείμενο την τέχνη και το δημιουργικό υποκείμενο. Οι ρομαντικοί άλλωστε αποστρέφονταν την μηχανιστική απομίμηση της φύσης και επεδίωκαν να δώσουν υπόσταση σε μια επιπλέον διάστασή της μέσα από την δική τους οπτική, αποσκοπώντας στο να «ρομαντικοποιηθεί» ο κόσμος μας, όπως υπαγορεύει και το γνωστό αξίωμα του Novalis «Die Welt muss romantisiert werden».
description: Mines and caves but also dark depths serve in romantic literature as the stage, where a reality invisible to the naked eye unfolds itself. A plethora of symbolisms allows the reader to look behind the scenes of a world beyond the conscious and the unconscious. Very characteristic of the art and literature of the time is the desire to exceed every limit and to escape the cultural and social norm both in time and in space. The inability of the romantics to derive satisfaction within the pointless confinement results in a vague, general, unquenchable desire that manifests itself in all the literary works of the time. It is the need that derived from this desire, in actuality, that lead to the creation of the romantic works. The result of the effort to compensate for the inadequacy of everyday life was the constant change and movement, the novelty both in the thinking and the literature of the romantics. The creation of an alternate reality proves to be extremely seductive for the protagonists of the romantic literary works, as one can clearly see in the works: “ Der Runenberg” (1804) of Ludwig Tieck, “Der goldne Topf” (1813/1814), “Das öde Haus” (1817) and “Die Bergwerke zu Falun” of E.T.A. Hoffman and “Das Marmorbild” (1818) of Joseph von Eichendorff. These are all novellas of late Romanticism with a teenage male protagonist who is seduced by female temptation. In the first part of the dissertation we see the seductive power of nature that takes on the form of a woman functioning, thus, not only as a setting for the seduction but playing a critical role in it. The romantic protagonist jaded by the mundanity, the banality and predictability of everyday life seeks refuge in its counterpart, nature. In the second part of the dissertation we see the woman as a seductress and the choice that the hero has to make between two mistresses. This conflict that the protagonist is facing, which mirrors the internal conflict, that he is experiencing between social responsibilities and his personal desires, exhausts him. Finally, the last part of the dissertation is focusing on the portrait of the young romantic, his state before he falls victim to the seduction and the relationship he forms with his lover. The thesis and the conclusion of the present study is, that although it would seem that there is a “perpetrator”, in fact there is an inclination and a predisposition to be seduced, that lies within the “victim” itself. The characters are actually seduced by their own image simply using nature and the female form as a means to that end. There is an apparent reference to the mythic figure of Narcissus in every one of the stories, when the protagonists look at the object of their lust and all they see is themselves. Moreover, just as the early romantic August Wilhelm Schlegel said “Dichter sind doch immer Narcisse” which means that poets are always narcissists. The heroes of these stories, like their creators, are poets who express the spirit of romanticism and demand, that art have art and the artist himself as its object. What is more, the romantics were averse to the mere mimic of nature and strived to breathe life into an alternate dimension of nature as seen through their eyes and to “romanticize” the world because as Novalis put it: “Die Welt muss romantisiert werden”, the world should be “romanticized”.