La expresión de probabilidad, incertidumbre y conjetura en español y griego moderno
Creators: name: Καμπούρη, Ζαχαρούλα Κ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Εικασία
Πιθανότητα
Χρονικότητα
Μέλλοντας
Conjecture
Possibility
Temporality
Future

description: Η παρούσα διδακτορική διατριβή έχει ως τίτλο Η έκφραση της πιθανότητας, της αβεβαιότητας και εικασίας στην Ισπανική και Ελληνική γλώσσα. Σε αυτή την εργασία έγινε μια προσπάθεια προσέγγισης της λειτουργίας των χρόνων του μέλλοντα της οριστικής έγκλισης στα Ισπανικά και τα Νέα Ελληνικά. Αρχικά, παρουσιάζονται οι λόγοι που ώθησαν το ερευνητικό μας ενδιαφέρον στον συγκεκριμένο τομέα. Πιο συγκεκριμένα, γίνεται αναφορά στο γεγονός ότι σε έναν κόσμο κάθε φορά όλο και πιο παγκοσμιοποιημένο, όπου είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη εκμάθησης ξένων γλωσσών, η ισπανική κερδίζει συνεχώς έδαφος στις προτιμήσεις των Ελλήνων σπουδαστών. Η Ελληνική και η Ισπανική παρουσιάζουν ομοιότητες σε επίπεδο φωνητικής, φωνολογίας, σύνταξης και σημασιολογίας, ωστόσο το πεδίο της γλωσσολογικής έρευνας ανάμεσα σε αυτές τις δύο γλώσσες είναι ακόμη παρθένο. Σε αυτή τη μελέτη επιλέχθηκε το πεδίο του ρηματικού παραδείγματος, το οποίο αποτελεί ένα από τα κατεξοχήν πεδία στα οποία εντοπίζονται λάθη κατά την εκμάθηση της Ισπανικής από Έλληνες σπουδαστές, και ειδικότερα το πεδίο των αποκαλούμενων «μελλοντικών χρόνων». Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι χρόνοι δεν παρουσιάζουν μόνο χρονικά γεγονότα αλλά έχουν την ικανότητα να εκφράσουν μη χρονικά περιεχόμενα και να μεταφέρουν μηνύματα πέρα από συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια, σε αυτή την εργασία αναζητήθηκε στο πεδίο των μελλοντικών χρόνων η μελέτη των μηχανισμών μέσω των οποίων οι παραπάνω χρόνοι εκφράζουν πιθανότητα, αμφιβολία και εικασία. Ο στόχος αυτής της διατριβής είναι να εξηγήσει επαρκώς τις ομοιότητες και τις διαφορές που παρουσιάζουν οι χρόνοι του μέλλοντα και της υποθετικής στην οριστική έγκλιση στα Ισπανικά και Ελληνικά αντίστοιχα. Για το σκοπό αυτό, στηριχθήκαμε στη θεωρία της χρονικότητας, όπως προτάθηκε για τα Ισπανικά από τον Veiga (2008) και εν συνεχεία τροποποιήθηκε και εξελίχθηκε σε επόμενα έργα (μεταξύ άλλων Veiga 2012, 2013, 2015; Leontaridi 2019), προσαρμόζοντάς την ταυτόχρονα στη δομή του ελληνικού ρηματικού παραδείγματος. Η γλωσσολογική ανάλυση παρουσίασε ότι οι συμπτώσεις στις κατηγορίες της χρονικότητας και της χρονικής μετατόπισης που χαρακτηρίζουν τις δύο γλώσσες καθιστούν δυνατή την παραδοχή συστηματικών παραλληλισμών, τόσο σε σχέση με τις «ορθές» όσο και τις «μετατοπισμένες» χρήσεις των εν λόγω ρηματικών τύπων.
description: This doctoral dissertation is entitled The expression of probability, uncertainly and conjecture in Spanish and in Modern Greek. This work approaches the future tenses in Indicative in Spanish and in modern Greek, presenting first of all, the reasons that aroused our research interest in this field. In a world that is being globalized, the need for foreign language learning is now imperative. In particular, Spanish continuously gains ground in the preferences of Greek students. Greek and Spanish have similarities in terms of phonetics, phonology, syntax and semantics, nevertheless the field of linguistic research among these languages remains relatively vigin. For this study we have chosen to study the field of the verb paradigm, one of the fields where most of the errors that the Greek students make are detected when they learn Spanish, and especially in the field of the "future tenses”. Considering that the tenses not only express temporal events but also have the capacity to express extratemporal content and meanings that do not seem to correspond to the value that traditionally is assigned to them, in this dissertation we are try to study, in the field of the future tenses, the mechanisms through which these tenses express probability, uncertainty and conjecture. The present study aims to adequately characterize and explain the affinities and divergences through a contrastive analysis of the future and conditional tenses of the Spanish and Greek indicative. For this, we base our analysis on the theory of temporality as proposed for Spanish by Veiga (2008) and elaborated in several subsequent works (among others Veiga 2012, 2013, 2015; Leontaridi 2019), adapting it at the same time, to the structure of the Greek verbal paradigm. The analysis of the linguistic facts has revealed that the coincidences in the categories of temporality and temporal dislocation that characterize the two languages makes it possible to explain both ‘straight’ and ‘dislocated’ uses of a verbal form, and at the same time show that as far as the latter are concerned, we are dealing with systematic rather than ‘idiomatic’ uses in both languages.