Φύση και πρόσωπο κατά τον Χρήστο Γιανναρά:
Creators: name: Παναγιωτόπουλος, Αλκιβιάδης Στέφανου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2012
Subjects: φύση
πρόσωπο
Χρήστος Γιανναράς
nature
person
Christos Υannaras

description: Η φύση και το πρόσωπο αποτελούν δύο βασικούς πυλώνες στη σκέψη του Χρήστου Γιανναρά, όπως αυτές διανθίζονται μέσα στην πλούσια εργογραφία του. Το ότι ο άνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εικόνα» Θεού σημαίνει για το Γιανναρά ότι προικίστηκε από το Θεό με το χάρισμα να είναι πρόσωπο, να υπάρχει δηλαδή με τον τρόπο που υπάρχει ο Θεός, πραγματοποιώντας τη ζωή ως αγάπη και όχι ως φυσική αναγκαιότητα. Η προσωπική ετερότητα του ανθρώπου εικονίζει τον ίδιο το Θεό, είναι ο κοινός τρόπος ύπαρξης του Θεού και του ανθρώπου, το ήθος της τριαδικής ζωής που αποτυπώθηκε στην ανθρώπινη ύπαρξη. Tο πρόσωπο προηγείται οντολογικά έναντι της ουσίας ή φύσης, υποστασιάζει τη φύση, η οποία αποτελεί το οντολογικό περιεχόμενο του προσώπου. Η αλήθεια του ανθρώπινου προσώπου βρίσκεται στους αντίποδες της αυτονομημένης ατομικότητας. Η επαναστατημένη τάση της φυσικής ατομικότητας να απολυτοποιηθεί σε αυτοσκοπό, οδήγησε, σύμφωνα με τον συγγραφέα, τον πρωτόπλαστο άνθρωπο στην ισοθεΐα, την αυτοθέωση και, επειδή αυτός ο τρόπος της ζωής δεν αντλεί ζωή από την ίδια τη ζωή, που είναι ο Θεός, οδηγεί αναπόφευκτα στον θάνατο. Μετά την πτώση, η ζωή στοχεύει στην αυτάρκεια και στην ατομική ηδονή. Ο άνθρωπος αρνείται την υπαρκτική αναφορά του στην προσωπική σχέση με το Θεό και περιορίζεται στα όρια της αυτοτέλειας της φύσης του, την θεοποιεί και εξαντλεί σ’ αυτήν το γεγονός της ύπαρξης. Έτσι το ηθικό πρόβλημα του ανθρώπου για τον Γιανναρά, είναι ένα πρόβλημα υπαρκτικό, πρόβλημα σωτηρίας από τη φυσική αναγκαιότητα (το χώρο, το χρόνο, τα πάθη, τη φθορά και το θάνατο), Η αποκατάσταση της ανθρώπινης φύσης στην αρχική μορφή της, γίνεται με την αλλαγή του τρόπου υπάρξεως του ανθρώπου, που είναι και το κύριο μέλημα της Εκκλησίας. Μέσα στην Εκκλησία ο πιστός παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό, με την ίδια του τη φύση, έτσι όπως είναι πια μετά την πτώση, οδηγώντας το στην προσωπική θέληση της κοινωνίας και σχέσης. Όλο αυτό το έργο καταστολής της ανταρσίας της φύσης, είναι χάρη-χάρισμα του Θεού και το μόνο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος είναι να ανταποκριθεί σ’ αυτήν την αγάπη του Θεού.
description: Nature and person constitute two key pillars in the thoughts of Chris Υannaras, as interspersed within his rich bibliography. The fact that man was created as "image" of God means according to Υannaras that he was gifted by God with the charisma to be a person, meaning, to exist in the way that God exists, experiencing life by the means of love rather than a natural necessity. The personal difference of man which depicts God Himself, is the common way of existence between God and man, the ethos of the Trinitarian life imprinted in human existence. The person ontologically precedes against the substance or nature, hypostasizing nature, which is the ontological content of the person. The truth of the human person is based upon the counterparts of the autonomized individuality. The revolutionary trend of physical individuality to be “an end in itself”, led, according to the author, the first created man regard himself as equal to God, and ultimately , in self-deification, and as this way of life does not draw life from life itself, which is God, it leads inevitably to death. After the fall, life aims at self sufficiency and personal pleasure. Man denies the existential reference to the personal relationship with God and is confined to the limits of the autonomy of his nature, deifies it and completes trough it the fact of existence. So the moral problem of man according to Giannaras is an existential problem, problem of salvation from natural necessity (space, time, passions, decay and death). Restoration of human nature in its original form, takes place by changing the way of human existence, which is the main concern of Church. Inside Church the believer is struggling against himself, against his own nature, as it is now after the fall, leading it to the personal willingness of community and relationship. All this work of repression of the revolution of nature is a gift-grace of God and the only thing that a human can do, is respond to this love of God.