Επίγευση Αγιότητος. Ο Μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος και οι σχέσεις του με Ορθόδοξες πνευματικές μορφές του 20ου αιώνα
Creators: name: Γούλας, Χρήστος – Ελισαίος Αλέξανδρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Μητρόπουλος
Αγιότητα
Σιμωνόπετρα
Mitropoulos
Holiness
Simonopetra

description: Ο Δημήτρης Μητρόπουλος διέπρεψε στο μουσικό στερέωμα της εποχής του, τόσο ως διευθυντής ορχήστρας, όσο και ως πνευματικός άνθρωπος. Στη ζωή του είχε πολλά πρότυπα κληρικών και λαϊκών ανθρώπων να μιμηθεί πρωτίστως από το οικογενειακό του και συγγενικό του περιβάλλον, όσο και από τον ευρύτερο πνευματικό κύκλο της οικογένειάς του. Ορισμένα απ’ αυτά τα πρόσωπα είναι πλέον άγιοι της Εκκλησίας. Όλοι ανεξαιρέτως, όπως και ο ίδιος, ήταν συνειδητά μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Σημαντική επιρροή, στο πρώτο στάδιο της ζωής του, άσκησε ο θείος του Νικόλαος Μητρόπουλος ο μετέπειτα Νείλος μοναχός Σιμωνοπετρίτης. Ο Δημητράκης τον επισκέπτονταν στο Άγιο Όρος και μάλιστα σκέφτονταν στην εφηβεία του να τον μιμηθεί και να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο στο μοναστήρι του θείου του, δηλαδή, στην Μονή Σίμωνος Πέτρας. Ιδιαίτερη σχέση είχε με τον Ηγούμενο της Μονής Ιωαννίκιο και, κυρίως, με τον διάδοχό του Γέροντα Ιερώνυμο, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά τον ίδιο, αλλά και όλα τα μέλη της οικογένειάς του. Ουσιαστική βοήθεια αναγνωρίζει ο ίδιος ο Μητρόπουλος, για την λύση στο δίλλημα που αντιμετώπιζε στην εφηβεία του, ανάμεσα στην μουσική και τον μοναχισμό, σε έναν ιεράρχη που πήγε για να του μιλήσει. Ο ιεράρχης αυτός είναι ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο οποίος υπήρξε πνευματικός του θείου του Νικολάου και οικείος με την οικογένεια του μαέστρου. Η αντιμετώπιση του έφηβου Μητρόπουλου από τον Άγιο, έγινε, με τέτοια διάκριση και διορατικότητα, που ο μαέστρος θα λύσει οριστικά το δίλλημα και μάλιστα, θα διαπρέψει τόσο ως μουσικός, όσο και ως πνευματικός άνθρωπος. Τα πρόσωπα που είχε ως πρότυπα στην παιδική και την εφηβική του ηλικία ήταν, ως επί το πλείστον, συνδεδεμένα με το μετόχι της Σιμωνόπετρας στην Αθήνα, την Ανάληψη, όπου υπεύθυνος για την λειτουργία του ήταν ο ίδιος ο πατέρας του μαέστρου, αλλά και με τον κύκλο του Αγίου Ελισσαίου, όπως ο Παπαδιαμάντης, Μωραϊτίδης, π. Φιλόθεος Ζερβάκος, Άγιος Νικόλαος Πλανάς κα. Από αυτά τα πρόσωπα άλλα μεν γνώριζε άμεσα, ως οικείους της οικογένειας, αλλά έμμεσα μέσα από την σχέση των συγγενών του με αυτά. Στην Αμερική ο Μητρόπουλος σχετίστηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηναγόρα, αλλά και με τους διαδόχους του Μιχαήλ και Ιάκωβο, ενώ βρήκε πάλι τον φίλο του π. Βασίλειο Ευθυμίου, ήδη γνωστό του από τον πρώτο χρόνο των σπουδών του στο εξωτερικό. Ο Μητρόπουλος φαίνεται ότι είχε ενεργό ρόλο στην ενίσχυση του έργου της Αρχιεπισκοπής, όσο βέβαια του επέτρεπε το βαρύ του πρόγραμμα. Η περίοδος της Αμερικής θα πρέπει να θεωρηθεί ως η περίοδος της πνευματικής του ωριμότητας και ακμής. Ο Μητρόπουλος στην Αμερική πάντα μιλάει για την ιερατική του καταγωγή, για την πίστη του στον Θεό, για το εφηβικό δίλλημα περί μοναχισμού, για την υψηλή θεώρηση που είχε για την μουσική και για την ορθόδοξη πίστη του. Έζησε απλά και αναλώθηκε σε πολλές φιλανθρωπίες. Είχε κομποσχοίνι, φορούσε σταυρό, άναβε καντηλάκι σε εικόνα της Παναγίας, διάβαζε την Αγία Γραφή και φυσικά πάντα προσεύχονταν.
description: Dimitris Mitropoulos excelled at the musical scene of his time, both as a conductor and as a spiritual man. In his life he had many role models of clergy and people to emulate, primarily from family and relatives’ environment as well as from the wider spiritual circle of his family. Some of these people are now Saints of the Orthodox Church. All without exception, like himself, were conscious members of the Orthodox Church. His uncle, Nikolaos Mitropoulos, who later on became a monk called Nilos Simonopetritis, exerted an important influence at the first stage of his life. Little Dimitris used to visit him in Mount Athos and in fact when he was a teenager he was thinking of imitating him and follow the life of a monk in his uncle’s monastery, the Monastery of Simonos Petras. He had a special relationship with the Abbot of the Monastery called Ioannikios, but mainly with his successor, Elder Ieronimos, who knew both him and all the members of his family very well. Mitropoulos himself does acknowledge that he received essential help by a hierarch, who offered him a solution in the dilemma, that he was facing when he was a teenager, as to if he should follow music or monasticism. This hierarch was Saint Nektarios Pentapoleos, who was the spiritual father of his uncle Nikolaos and close to the family of the conductor. This issue, which tormented the teenager, was addressed by the Saint with such discretion and insight that the conductor was to definitively resolve this dilemma and in fact he was to excel both as a musician and as a spiritual person. The people whom he had as role models in his childhood and adolescence were predominately the ones who had very strong ties with the church of Analipsi (Ascension) which was the metohion (=annex/branch) of the Monastery of Simonos Petras in Athens. The person in charge there was the father of the conductor. He also had strong ties with the environment of the little church of Saint Elisseos, people like Papadiamandis, Moraitidis, Father Philotheos Zervakos, Saint Nikolaos Planas and others. He knew some of these people directly as acquaintances of his family and some others indirectly through the relationship that his relatives had with them. In the United States Mitropoulos was associated with Archbishop Athinagoras as well as with his successors Michael and Iakovos. He was also reunited with his friend Father Vassilios Efthimiou and acquaintance from the first year of his studies abroad. Mitropoulos was apparently playing a key role in supporting the work delivered by the Archdiocese for as long as his tight schedule would allow this. The period during which he lived at the United States should be regarded as the period of his spiritual maturity and peak. When Mitropoulos was at the United States he always used to talk about his priestly origin, his faith in God, his dilemma when he was a teenager whether or not to become a monk, how highly he thought of music as well as his orthodox faith. He lived a life of simplicity and he did lots of charity work. He had a rosary, he was wearing a cross, he used to light an oil lamp to venerate the icon of the Virgin Mary, he would study the Holy Scripture and, of course, he always used to pray.