Οι θεατρίνοι της καθημερινότητας: Περιμένοντας τον Γκοντό, Ιστορία ζωολογικού κήπου, Ο Ρόζενκρατζ και ο Γκίλντεστερν είναι νεκροί.:
Creators: name: Δαλιάκα, Αναστασία Σταύρου-Σπύρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Γέλιο
Εαυτός
Θεατρικότητα
Laughter
Self
Performativity

description: Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη του τρόπου με τον οποίο τρία θεατρικά έργα της ιστορικής περιόδου που ακολούθησε το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, παρουσιάζουν τη σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του και τους άλλους, στο πλαίσιο μιας εχθρικής και πολλές φορές ακατανόητης για το άτομο πραγματικότητας. Πρόκειται για τα έργα Περιμένοντας τον Γκοντό (1948) του Σάμουελ Μπέκετ, Ιστορία Ζωολογικού κήπου (1958) του Έντουαρντ Άλμπυ και Ο Ρόζενκρατζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί (1966) του Τομ Στόπαρντ. Στην εργασία τα τρία έργα εξετάζονται σε συνδυασμό, λόγω των κοινών μοτίβων τα οποία επανέρχονται στην πλοκή, τη θεματολογία, τη φόρμα και τους χαρακτήρες τους. Ωστόσο, η έρευνα εστιάζεται κατά κύριο λόγο στις σχέσεις ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές του κάθε έργου. Το χιούμορ των κειμένων αναδεικνύεται σε εργαλείο για τη συγκρότηση της ταυτότητας των ηρώων αλλά και για την εναλλακτική θεώρηση της ανθρώπινης εμπειρίας μέσα στον κόσμο. Η ανάλυση που επιχειρείται φιλοδοξεί να καταδείξει πως τα τρία έργα καταθέτουν ένα στοχασμό για την ανθρώπινη ύπαρξη και την τέχνη του θεάτρου, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο επικοινωνίας με το κοινό ένα ιδιότυπο χιούμορ που αναδεικνύει πτυχές της ανθρώπινης θεατρικότητας και αποκαλύπτει τους μηχανισμούς της σκηνικής δράσης του ηθοποιού. Στόχος της ανάλυσης είναι να αποδειχθεί το γεγονός πως οι συγγραφείς εκμεταλλεύονται την ικανότητα του ανθρώπου να παίζει και να γελά για να πλάσουν τους χαρακτήρες τους, συνδέοντας την ιδέα της διαμόρφωσης του εαυτού με τη θεατρικότητα και το γέλιο, δύο ανθρώπινες λειτουργίες οι οποίες για να ολοκληρωθούν προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός μάρτυρα. Η εργασία είναι χωρισμένη σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος είναι οργανωμένο σε τρία κεφάλαια στα οποία επιχειρείται μία ανάλυση του κάθε έργου ξεχωριστά, έχοντας υπόψη ότι το έργο του Μπέκετ είναι αυτό που θέτει τους προβληματισμούς και για τα μεταγενέστερα έργα. Το δεύτερο μέρος χωρίζεται σε δύο κεφάλαια. Στο πρώτο επιχειρείται μια λεπτομερής ανάλυση των κωμικών πτυχών των χαρακτήρων και διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο τεχνικές που ανήκουν στη μακραίωνη παράδοση της κωμωδίας, γίνονται εργαλεία για την κατασκευή της ταυτότητας των ηρώων και ενισχύουν τη θεατρικότητα των κειμένων. Επιπλέον, εφαρμόζονται σε συγκεκριμένα παραδείγματα από το κάθε έργο θεωρίες που διερευνούν τη φύση και την προέλευση του γέλιου, ώστε να διερευνηθεί ο τρόπος με τον οποίο προσλαμβάνει ο θεατής τα κωμικά μοτίβα των έργων. Στο δεύτερο κεφάλαιο, υποστηρίζεται πως η σχέση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών κάθε έργου μπορεί να αναλυθεί ως η σχέση ανάμεσα στον ηθοποιό και το κοινό του. Για το σκοπό αυτό εφαρμόζονται σε κάθε ένα από τα τρία πρωταγωνιστικά ντουέτα, οι διαπιστώσεις ενός άρθρου φαινομενολογίας που αντιμετωπίζει τη σχέση ηθοποιού – θεατή ως μία σχέση ομιλητή – ακροατή.
description: This present thesis is a study of the way three plays of the historical era that followed the end of the Second World War picture the relationships formed between the individual, itself and others amidst a cruel and often incomprehensible reality. The plays are Waiting for Godot (1948) by Samuel Beckett, Zoo Story (1958) by Edward Albee and Rosencrantz and Guildenstern are Dead (1966) by Tom Stoppard. The three plays are examined in relation to one another, due to the reoccurring themes which we encounter within their storyline, thematology, form and characters. However, the main analysis focuses on the relationship between the two main characters of each play. We find that the sense of humor that characterizes the plays serves as a tool for the formation of each hero’s identity as well as for an alternative view of the human experience of the world. The attempted analysis aspires to prove that the plays reflect upon the human existence and the theatrical art, using as a means of communication with their audience a bizarre sense of humor which reveals aspects both of human performativity and of an actor’s scenic behavior. The aim is to prove that the writers take as a starting point the human ability for play and laughter in order to shape their characters, thus connecting the process of the formation of one’s self with the idea of performativity and the ability to laugh, two human functions that require the presence of a witness to be completed as an experience. The thesis is divided into two parts. The first one includes three chapters where an analysis of each play separately is attempted while keeping in mind that Beckett’s play is the one that primarily sets the questions that all of them seek to answer. The second part comprises of two chapters. Firstly, it deals with the analysis of the comic aspects of the plays and investigates how comic techniques that derive from the long tradition of comedy are used in order to construct the heroes’ identities and enhance the theatricality of the plays. Also, it deals with the way the audience receives the comic motifs. For that purpose, theories which explore the origin and nature of laughter are applied to specific examples from each play. Secondly, the relationship between the two main characters of each play is analyzed as a relationship of an actor with his audience. To serve this end, a phenomenological essay that treats the actor – audience relationship as a speaker – listener relationship is applied to each duet of characters.