title: Widerspieglung der politischen „īrān-šahrī” Gedanken in „fatāvāye ǧahān-dārī“ von „ḍīāʾuddīn baranī“
Creators: name: Zarhani, Hosseyn
Publisher: name: University Library Heidelberg
Year: 2015

description: Historiker und Intellektueller „ḍīāʾuddīn muʾayed al-mulk raǧab baranī“ (1285-1375 n.Chr.) persischsprachiger muslimischer inder- ist nicht gebührend bei den Politilogen der Islam und Iran bekannt; sein Buch „fatāvāye ǧahān-dārī“ wurde als eine wichtige Quelle für politische Theorie in der Ära von Delhi-Sultanat nicht wahrgenommen. Ein Bemerkenswerter Aspekt seines Buches ist die Verherrlichung der iranisch-vorislamischen Regentschaft von Sasaniden in Iran. Dieses Schreiben versucht zwei Fragen nachzugehen: A) Was sind die wichtigsten Kriterien Barani’s politischen Gedanken? B) Was sind die vorislamisch-iranischen Merkmale seines Gedanken, und Warum hat Barani sich diese zur Gestaltung seines eingenen politischen Gedanken zu eigen gemacht? Barani ist von der Tradition von „Siāsat nāmeh“ bei „Neẓām al-molk“ und indirekterweise durch die vorislamischen-iranischen politischen Tradition beeinflüsst. Die wichtigste Komponent der Regentschaft ist für ihn nicht der Kalif oder Imam sondern der König, welcher, der Auserwählte und sStellvertreter Gottes auf der Erde ist. Außerdem hat der König in der politischen „īrān-šahrī” Gedanken eine sehr wichtige Verantwortung gegenüber der offiziellen Religion. Barani’s Einstellung bezüglich des Verhältnises von Religion und Politik ist die Fortsetzung der „īrān-šahrī” Politik. Er hält die Hybridisierung der Institutionen von Politik und Religion, wie es bei dem Kalifen zu verstehen ist, für unmöglich. Zum Schutz der Religion ist seiner Meinung nach die beste Methode die Regenschaftsmethode der Sasaniden. Das Buch „fatāvāye ǧahān-dārī“ scheint eines der wichtigsten Bücher der „īrān-šahrī” tradition zu sein, das außerhalb Iran und nach dem Islam geschrieben wurde. <strong>بازتاب اندیشه های سیاسی ایرانشهری در فتاوای جهان داری ضیا الدین برنی</strong> <strong>سید حسین زرهانی</strong> نام ضیاءالدین بن مؤیدالملک رجب برَی(۱۳۵۷-۱۲۸۵م)، مورخ و متفکر مهم سیاسی مسلمانِ فارسی‌زبانِ هندوستانی چندان برای پژوهشگران اندیشه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی سیاسی در اسلام به‌ویژه در ایران شناخته‌شده نیست و کتاب فتاوای جهان‌داری او هم چنان به عنوان یک منبع مهم اندیشه‌ی سیاسی که در زمان سلاطین دهلی نگاشته شده، مورد بحث قرار نگرفته است. پس از بررسی اجمالی کتاب، نکته‌ی قابل توجه گرایش برنی به عنوان متفکری هندی به شیوه‌ی حکمرانی شاهان پیش از اسلام در ایران و فرهنگ ایران ساسانی است. در این پژوهش محقق می‌کوشد به دو پرسش زیر پاسخ دهد: الف) مهم‌ترین مؤلفه‌های اندیشه‌ی سیاسی ضیاءالدین برنی چیستند ؟ ب) مهمترین عناصر اندیشه‌ی سیاسی برنی که تحت تاثیر فرهنگ ایران پیش از اسلام شکل گرفته اند کدامند و چرا برنی از آنان برای شکل دهی نظریه‌ی سیاسی خود رفته است؟ بر پایه یافته‌های این پژوهش، برنی از اندیشه‌ی سیاسی ایران پیش از اسلام به‌ویژه اندیشه‌ی ایران‌شهری به شکل غیرمستقیم و سنت سیاست‌نامه‌ی خواجه نظام الملک طوسی متأثر است. پادشاه و نه خلیفه یا امام، مهم‌ترین رکن نظام اندیشه‌ی سیاسی برنی است .شاهی که برگزیده‌ی خداوند است و جانشین او بر زمین. به‌علاوه شاه بر اساس سنت سیاسی ایرانشهری دارای وظایف خطیری در قبال مذهب رسمی است. . اندیشه‌ی برنی درباره‌ی نسبت دین و حکمرانی تا حد زیادی در تداوم اندیشه ایران‌شهری است. او امکان تداوم سنت اسلامی همسان‌سازی نهاد دین و سیاست را در چارچوب خلافت غیرممکن دانسته و برای حفظ دین او بهترین نمونه‌های فرمانروایی را پادشاهی ساسانیان معرفی می‌کند.. در واقع به نظر می‌رسد که فتاوای جهان‌داری یکی از مهم‌ترین آثار تحت تاثیر سنت اندیشه‌ی سیاسی ایران‌شهری است که در خارج از قلمرو جغرافیایی ایران پس از اسلام نگاشته شده و بدین لحاظ دارای اهمیت بسیار ویژه‌ای است.