Effect of glucagon-like peptide-1 receptor agonists as add-on therapy to insulin on metabolic outcomes in type 1 diabetes mellitus: a systematic review and meta-analysis
Creators: name: Ρέμπελου, Ελένη Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: αγωνιστές υποδοχέα πεπτιδίου-1 τύπου γλυκαγόνης
διαβήτης τύπου 1
συστηματική ανασκόπηση
glucagon-like peptide-1 receptor agonists
type 1 diabetes mellitus
systematic review

description: Aims: We conducted a systematic review to compare the efficacy and safety of GLP-1 RA versus placebo, in addition to insulin treatment in patients with type 1 diabetes (T1D). Methods: We searched PubMed and Cochrane up to November 2023. Randomized controlled trials (RCTs) with a duration of ≥12 weeks were eligible for the primary outcome (change in HbA1c) and change in body weight. RCTs with a duration of ≥4 weeks were eligible for the incidence of severe hypoglycemia, time-in-range , total insulin dose (TID), change in C-peptide and glucagon levels. We calculated mean differences (MDs) for continuous outcomes and odds ratios (ORs) for severe hypoglycemia, alongside 95% CIs using an inverse-variance weighted random-effects model. Results: 25 RCTs were eligible. Compared with placebo, use of GLP-1RA was associated with a reduction in HbA1c (MD -0.23%, 95% CI -0.30, -0.17), body weight (MD -3.93 Kg, 95% CI -4.29, -3.56) and TID (MD -5.74 U/day, 95% CI -7.30, -4.19). Addition of GLP-1RA did not significantly affect time-in-range. Based on data from 13 studies, the odds for severe hypoglycemia were similar between patients receiving GLP1-RA and placebo. Qualitative assessment of individual trials showed that addition of GLP-1RA does not prevent progressive C-peptide loss and that patients receiving a GLP-1RA do not have inadequate glucagon secretion in response to hypoglycemia. Conclusion: The addition of GLP-1RA on top of insulin in people with T1D results in a modest reduction in HbA1c, body weight and TID, without increasing the risk for severe hypoglycemia.
description: Στόχοι: Πραγματοποιήσαμε μια συστηματική ανασκόπηση για να συγκρίνουμε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του GLP-1 RA έναντι του εικονικού φαρμάκου, επιπλέον της θεραπείας με ινσουλίνη σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1. Μέθοδοι: Αναζητήσαμε το PubMed και το Cochrane έως τον Νοέμβριο του 2023. Τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές (RCTs) με διάρκεια ≥12 εβδομάδων ήταν κατάλληλες για την κύρια έκβαση (αλλαγή στην γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη) και την αλλαγή στο σωματικό βάρος. Οι RCT διάρκειας ≥4 εβδομάδων ήταν επιλέξιμες για τη συχνότητα εμφάνισης σοβαρής υπογλυκαιμίας, χρονικού εύρους, συνολικής δόσης ινσουλίνης, αλλαγής στα επίπεδα του πεπτιδίου C και της γλυκαγόνης. Υπολογίσαμε τις μέσες διαφορές (MDs) για τα συνεχή αποτελέσματα και τις αναλογίες πιθανοτήτων (ORs) για σοβαρή υπογλυκαιμία, παράλληλα με το 95% CI χρησιμοποιώντας ένα μοντέλο σταθμισμένων τυχαίων επιδράσεων αντίστροφης διακύμανσης. Αποτελέσματα: 25 RCT ήταν επιλέξιμες. Σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, η χρήση του GLP-1RA συσχετίστηκε με μείωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (MD -0,23%, 95% CI -0,30, -0,17), του σωματικού βάρους (MD -3,93 Kg, 95% CI -4,29, -3,56) και της συνολικής δόσης ινσουλίνης (MD -5,74 U/ημέρα, 95% CI -7,30, -4,19). Η προσθήκη του GLP-1RA δεν επηρέασε σημαντικά το χρονικό διάστημα εντός του εύρους. Με βάση δεδομένα από 13 μελέτες, οι πιθανότητες για σοβαρή υπογλυκαιμία ήταν παρόμοιες μεταξύ ασθενών που έλαβαν GLP1-RA και εικονικό φάρμακο. Η ποιοτική αξιολόγηση μεμονωμένων δοκιμών έδειξε ότι η προσθήκη GLP-1RA δεν αποτρέπει την προοδευτική απώλεια C-πεπτιδίου και ότι οι ασθενείς που λαμβάνουν GLP-1RA δεν έχουν ανεπαρκή έκκριση γλυκαγόνης ως απόκριση στην υπογλυκαιμία. Συμπέρασμα: Η προσθήκη GLP-1RA πάνω από ινσουλίνη σε άτομα με διαβήτη τύπου 1 οδηγεί σε μέτρια μείωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης, του σωματικού βάρους και της συνολικής δόσης ινσουλίνης, χωρίς να αυξάνει τον κίνδυνο για σοβαρή υπογλυκαιμία.