Μεταμορφώσεις της έννοιας "απειλή κατά της ειρήνης" μετά την πρώτη επέμβαση στο Ιράκ:
Creators: name: Ασθενίδης, Θεμιστοκλής Ιορδάνη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Απειλή κατά της ειρήνης
Συμβούλιο Ασφαλείας
Ενδοκρατικές κρίσεις
Threat against peace
Security council
Innerstate crises

description: Πρωταρχικός σκοπός του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών είναι η διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Ωστόσο ο Ψυχρός Πόλεμος, και η μακροχρόνια διαμάχη μεταξύ ΗΠΑ-ΕΣΣΔ και των συμμάχων τους, επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την αποτελεσματικότητα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Το Συμβούλιο Ασφαλείας είναι το επιφορτισμένο για την διατήρηση της ειρήνης όργανο του ΟΗΕ, και λειτουργεί βάσει των διατάξεων του Κεφαλαίου 7 του Χάρτη του Οργανισμού, αποφασίζοντας και επιβάλλοντας τα απαραίτητα μέτρα για την αποκατάσταση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την ομαλοποίηση των διεθνών σχέσεων, κατέστη δυνατό να λειτουργήσει το ΣΑ απρόσκοπτα πλέον, διευρύνοντας τους τομείς δράσης του, που μέχρι τότε εξαντλούνταν στην αντιμετώπιση κρίσεων που προέρχονταν από πολεμικές ενέργειες μεταξύ κρατών. Έτσι, η περαιτέρω στάση του ΣΑ ως πολιτικού οργάνου, έδειξε ότι η έννοια «απειλή κατά της ειρήνης» επρόκειτο να λάβει μια νέα πιο διασταλτική έννοια και να αποσυνδεθεί από την μέχρι τότε ταύτισή της με τις διακρατικές συρράξεις. Η πρακτική του ΣΑ, όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από τις αποφάσεις που αυτό εξέδιδε, και αφορούσαν στην «απειλή κατά τις ειρήνης», κατατάσσει τους γενεσιουργούς λόγους των διεθνών κρίσεων σε τρεις κύριες και αλληλοσυμπληρούμενες κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία αφορά στις εμφύλιες διαμάχες. Ενώ λοιπόν από τον Χάρτη ισχύει η γενική απαγόρευση εμπλοκής σε ζητήματα εγχώριας δικαιοδοσίας των κρατών, ωστόσο όταν ο αντίκτυπος και τα αποτελέσματα μιας εσωτερικής σύρραξης επεκτείνονται και εκτός των συνόρων μιας χώρας, οφείλουν να απασχολούν την διεθνή κοινότητα και το διεθνές δίκαιο. Αυτή είναι η νομιμοποιητική βάση επάνω στην οποία στηρίχθηκε η δράση του ΣΑ. Η δεύτερη κατηγορία αφορά στην ύπαρξη ανθρωπιστικών κρίσεων που προκαλούνται κατά την διάρκεια ή ως αποτέλεσμα πολεμικών συγκρούσεων ή από άλλη κοινωνική ή οικονομική αιτία, και κατά παράβαση του ανθρωπιστικού δικαίου. Η αδυναμία παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας, καθώς και η συχνά δεινή κατάσταση στην οποία περιέρχεται κατά βάση ο άμαχος πληθυσμός μιας χώρας, αποτελεί, σύμφωνα με την πολιτική που το ΣΑ ακολούθησε, «απειλή κατά της ειρήνης» και ως τέτοια έπρεπε να αντιμετωπισθεί, μέσω ανάπτυξης στρατιωτικών και ειρηνευτικών αποστολών. Μια τρίτη κατηγορία αφορά στις διεθνείς κρίσεις που προκύπτουν από την μη ύπαρξη σταθερών και δημοκρατικών κυβερνήσεων. Δίχως ο κοινοβουλευτισμός να είναι απαιτούμενος για την σταθερότητα μιας χώρας, οι ενδεχόμενες συνέπειες για την περιφερειακή και διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, από την ένταση που ακολουθεί την πτώση ή την απομάκρυνση με πραξικόπημα μιας νόμιμης κυβέρνησης, νομιμοποιεί την λήψη μέτρων από το ΣΑ για την αποκατάσταση της ομαλότητας. Είναι σαφές ότι το ΣΑ ως πολιτικό όργανο πρέπει να διέπεται από προσαρμοστικότητα στις συνεχώς μεταβαλλόμενες διεθνείς εξελίξεις, με τον κοινό τόπο, την ανάγκη για ειρήνη και διεθνή σταθερότητα. Εκτός από τις παραδοσιακές μορφές απειλών, όπως οι διακρατικές συρράξεις, οι εμφύλιοι πόλεμοι, οι ανθρωπιστικές κρίσεις, αντίστοιχα το ΣΑ ίσως χρειασθεί να επεκτείνει ξανά τον ρόλο του στο μέλλον, αντιμετωπίζοντας κρίσεις που δεν είναι σήμερα ορατές. Προς αυτό το σκοπό σημαντικό ρόλο θα έχει η ευελιξία του οργάνου και η μη πιστή προσκόλληση στα κείμενα του διεθνούς δικαίου, αλλά στο σκοπό του Χάρτη.
description: The primary objective of the United Nations is to maintain international peace and security. But during the Cold War and the long-running dispute between the USA and the USSR and its allies, the effectiveness of the Security Council has been greatly influenced. The Security Council is the UN body that is responsible for peacekeeping, and operates under the provisions of Chapter 7 of the Charter of the UN, acting in and imposing the necessary measures to restore international peace and security. After the end of the Cold War and the normalization of international relations, it was possible for the Security Council to operate in a more effective way, expanding the areas of it’s activity, which, by then were limited in dealing with the crisis emanating from armed conflict between states. Thus, the further conduct of the SC as a political institution, showed that the term "threat to peace" was to take a new, more broadly definition and separated from it by identification with transnational conflicts. The practice of the Security Council, as expressed through the decisions that have adopted and were to "threat to peace", declares the root reasons of international crises on three major and complementary categories. The first category relates to civil strife. While the Charter includes a general prohibition of engagement in matters of domestic jurisdiction of states, however, when the impact and the results of an internal conflict extend beyond the borders of one state, it should then concern the international community and the international law. This is the legitimizing basis on which the action and measures taken by the Security Council were taken. The second category concerns the existence of a humanitarian crisis caused during or as a result of war or other social or economic turbulance, and in violation of humanitarian law. Failure to provide humanitarian assistance, and the often dire situation in which mainly the civilian population of a country encounters, is in accordance with the policy followed by the Security Council, "threat to peace" and as such should be addressed through development of military and peacekeeping missions. A third category relates to international crises resulting from the absence of a stable and democratic government. Without parliamentarism to be needed for political stability in a country, the possible consequences for regional and international peace and security, the tension following the collapse or removal in a coup of an elected government, legitimizes action by the Security Council to restore stability. It is clear that the Security Council as a political body should be governed by adaptability to the ever changing international developments, and have as commonplace, the need for peace and international stability. In addition to traditional threats such as transnational conflicts, civil wars, humanitarian crises, respectively, the Security Council may have to expand it’s role again in the future, facing crises that are currently not predictable. Towards this end, the flexibility of the Security Council will be the most important principle and not a true adherence to the instruments of international law, but in general to the purposes of the Charter.