Επίδραση των ελεύθερων ριζών οξυγόνου στο σύνδρομο ισχαιμίας-επαναιμάτωσης του παγκρέατος
Creators: name: Αποστολίδης, Δημοσθένης Ν.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2006
Subjects: Εκκαθαριστές
Αλλοπουρινόλη
Νιμεσουλίδη
Scavengers
Allopourinol
Nimesulide

description: Σκοπός της πειραματικής αυτής εργασίας είναι η μελέτη της επίδρασης ενός αναστολέα της παραγωγής ΕΡΟ, της αλλοπουρινόλης, και ενός αναστολέα της παραγωγής ΕΡΟ, αλλά και εκκαθαριστή ΕΡΟ(scavenger) της νιμεσουλίδης στην παραγωγή ΕΡΟ και στην πρόληψη της ιστικής βλάβης του παγκρέατος από το σύνδρομο ισχαιμίας-επαναιμάτωσης (I/E). Μελετήθηκαν, συνολικά, 30 (τριάντα) κόνικλοι, που υποβλήθηκαν χειρουργικά σε ισχαιμία και επαναιμάτωση του παγκρέατος διάρκειας 30 λεπτών έκαστη. Τα επίπεδα της νεοπτερίνης και της υπεροξειδικής δισμουτάσης (SOD) προσδιορίστηκαν στο αρτηριακό αίμα 5 λεπτά πριν την έναρξη της ισχαμίας, 5 λεπτά πριν από το τέλος της φάσης της ισχαιμίας και 5 λεπτά πριν από το τέλος της φάσης της επαναιμάτωσης. Στη συνέχεια, τα πειραματόζωα θυσιάστηκαν και έγινε ιστολογική μελέτη μονιμοποιημένων τομών του παγκρέατος σε κοινό οπτικό μικροσκόπιο με χρώση εωσίνης-αιματοξυλίνης, χωρίς γνώση των ομάδων ταξινόμησης (Α,Β,Γ). Τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: Ομάδα ελέγχου (Α), που υποβλήθηκε σε ισχαιμία/επαναιμάτωση χωρίς να χορηγηθεί αντιοξειδωτικός παράγοντας (ομάδα Α-ομάδα ελέγχου), ομάδα Β στην οποία χορηγήθηκε 10 λεπτά πριν από την έναρξη της ισχαιμίας αλλοπουρινόλη Ι.V. σε δόση 30 mg/kg Β.Σ. και ομάδα Γ, στην οποία χορηγήθηκε ενδοπεριτοναϊκά νιμεσουλίδη, σε δόση 50 mg/kg Β.Σ., 20 λεπτά πριν από την ισχαιμία. Και στις τρεις ομάδες των πειραματοζώων (Α,Β,Γ), τα επίπεδα νεοπτερίνης και σουπεροξειδικής δισμουτάσης αυξήθηκαν σημαντικά κατά τη φάση της ισχαιμίας. Κατά τη φάση της επαναιμάτωσης (ΙΙ), στην ομάδα ελέγχου (Α), τα επίπεδα της νεοπτερίνης παρέμειναν υψηλά, ενώ της δισμουτάσης αυξήθηκαν πολύ περισσότερο. Στις ομάδες (Β,Γ), αντίθετα, που έλαβαν αντιοξειδωτικό παράγοντα (All ή Ni), τα επίπεδα της δισμουτάσης μειώθηκαν. Στην ομάδα (Γ) που έλαβε νιμεσουλίδη μειώθηκαν σημαντικά και τα επίπεδα νεοπτερίνης, ανώ, αντίθετα, στην ομάδα που έλαβε αλλοπουρινόλη (Β) αυξήθηκαν συγκριτικά με την ομάδα Α των μαρτύρων. Στη φάση της επαναιμάτωσης, μόνο στην ομάδα της νιμεσουλίδης (Γ), τα επίπεδα δισμουτάσης και τα επίπεδα της νεοπτερίνης ήταν σημαντικά χαμηλότερα από εκείνα της ομάδας (Α μαρτύρων) που δεν έλαβε κανένα αντιοξειδωτικό παράγοντα. Σε ό,τι αφορά τα παθολογοανατομικά ευρήματα, η ιστολογική μελέτη πολλαπλών τομών από τα παρασκευάσματα της ομάδας που έλαβε νιμεσουλίδη (Γ) έδειξε περιορισμένου βαθμού αλλοιώσεις οξείας παγκρεατίτιδας, που αφορούσαν κυρίως φυσιολογικές αδενοκυψέλες με ήπιο μεσοκυττάριο οίδημα. Αντίθετα, στην ομάδα των μαρτύρων (Α) που δεν έλαβε All ή Ni παρατηρήθηκαν μετρίου έως σοβαρού βαθμού αλλοιώσεις οξείας παγκρεατίτιδας (νεκρώσεις, έντονες φλεγμονώδεις κυτταρικές και εκτεταμένες αιμορραγικές διηθήσεις). Στην ομάδα της αλλοπουρινόλης (Γ) παρατηρήθηκε μία μάλλον ενδιάμεση κατάσταση από άποψη ιστολογικών βλαβών σε σχέση με την ομάδα α μαρτύρων και Γ (νιμεσουλίδη). Σε όλες τις ομάδες (Α,Β,Γ), δεν παρατηρήθηκαν αλλοιώσεις των νησιδίων του Langerhans, των αγγείων ή των νεύρων. Τα αποτελέσματα συμφωνούν με μελέτες άλλων ερευνητών ότι οι Ε.Ρ.Ο ενέχονται σημαντικά στις βλάβες Ι/Ε και μάλιστα για το μελετούμενο όργανο - πάγκρεας οι ιστικές βλάβες που προκλήθηκαν στην ομάδα Α (μαρτύρων) είναι τύπου παγκρεατίτιδος. Η συγκεκριμμένη, όμως, μελέτη καταδεικνύει για πρώτη φορά την μεγαλύτερη, συγκριτικά με την αλλοπουρινόλη, δυνατότητα της νιμεσουλίδης να καταστέλλει in vivo τη φλεγμονώδη διαδικασία της ισχαιμίας/επαναιμάτωσης, μετριάζοντας το οξειδωτικό stress, όπως αυτό εκφράζεται στην παρούσα μελέτη από τα επίπεδα Νεοπτερίνης (ηπιότερες συγκριτικά ιστικές βλάβες άρα και μεγαλύτερη προστασία σε σχέση με την Αλλοπουρινόλη)
description: Free oxygen radicals are involved in the pathogenesis of visceral ischemia-reperfusion injury. Major sources of oxygen radicals are xanthino-oxidase activity and the neutrophil «respiratory burst», which are inhibited by allopurinol and nimesulide, respectively. The present study was designed in order to investigate the effect of beforehand allopurinol and nimesulide administration on ischemia/reperfusion-induced injury of the pancreas. Thirty rabbits were surgically exposed to ischemia and reperfusion of the pancreas, each phase of thirty minutes' duration. In all of them, blood samples were drawn and the concentrations of neopterin and superoxide dismoutase were measured, five minutes before the onset of ischemia, five minutes before the onset of reperfusion, and five minutes before the end of reperfusion. All animals were divided into three groups: In group A, no antioxidant was administered (control group). In group B, allopurinol (30 mg/kg) was intravenously given, ten minutes before the onset of ischemia. In group C, animals were given an intraperitoneal injection of nimesulid (50 mg/kg), twenty minutes before the onset of ischemia. After the end of the experiment, all animals were sacrificed and their pancreas was totally removed and fixed. Tissues were embedded in paraphin and stained with hematoxylin and eosin. A pathologist unaware of the experimental design examined the sections by means of optical microscopy. In all three groups, neopterin and SOD levels were significantly increased with ischemia. In the control group (A), neopterin levels remained high during reperfusion, while SOD concentrations were further increased. On the contrary, in both groups B and C, where an antioxidant was administered, SOD levels during reperfusion were decreased. In group C (nimesulide) neopterin levels were also decreased during reperfusion, while in group B (allopurinol) they continued to rise. During reperfusion, SOD and neopterin levels in group C were significantly lower, compared to those of the control group. Microscopically, the pancreas of the control group demonstrated severe lesions consistent with oedematous pancreatitis and areas of acinar necrosis. In group C (nimesulide), on the contrary, only mild interstitial oedema with almost normal acini was observed. In group B (allopurinol) intermediate lesions were observed. Islet cells, vessels and nerves were normal in all groups. Ischemia and reperfusion, even of a relatively short duration, can induce serious damage of the acinar cells; free oxygen radicals, most probably, play an important role in the process. Based on the present findings and previously published data, it is not clear whether xanthine oxidase is causatively involved in ischemia/reperfusion injury of the pancreas, but it seems likely that allopurinol administration can be beneficial. Moreover, the present study has shown - to the best of our knowledge for the first time in an in-vivo model - that nimesulide is more potent as an antioxidant, compared to allopurinol, and can significantly attenuate the damage caused by ischemia and reperfusion. We postulate that it would be useful to further investigate the antioxidant properties of nimesulide in a clinical setting