Η παρουσία και η λειτουργία των επισκόπων στις Πανορθοδόξους Συνόδους. Ιστορικοδογματική έρευνα
Creators: name: Βλάχος, Βασίλειος Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Επίσκοποι
Οικουμενική
Σύνοδος
Bishops
Ecumenical
Council

description: Σκοπός της εργασίας μας ήταν να αποτυπώσουμε τον αγιοπνευματικό τρόπο λειτουργίας των επισκόπων που συμμετείχαν στις Οικουμενικές Συνόδους. Τα αποτελέσματα της έρευνάς μας δύναται να αποτυπωθούν στα παρακάτω γενικά συμπεράσματα. Όλες οι Οικουμενικές Σύνοδοι συνεκλήθησαν από ευσεβείς αυτοκράτορες. Οι τελευταίοι ήταν τις περισσότερες φορές παρόντες στις συζητήσεις – διενέξεις, έρχονταν σε επαφή με τους συμμετέχοντες και επενέβαιναν συχνά, κυρίως σε θέματα τάξεως. Η εν γένει παρουσία των επισκόπων στις Συνόδους, φανερώνει την προσπάθεια για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή σε αυτές. Έγινε φανερό ότι ουδεμία σύνοδος αγνοήσε ποτέ το λαό, όπως και ο λαός δεν αγνόησε ποτέ καμία σύνοδο. Πλήθος ατόμων παρίσταντο ενώ δικαίωμα λόγου, είχαν όλοι οι συμμετέχοντες. Τα Πρακτικά των Συνόδων υποδεικνύουν ότι ουδείς τίθεται υπεράνω της Συνόδου. Η συμμετοχή είναι υποχρεωτική και όποιος την περιφρονεί καταδικάζεται. Η έκφραση του αλαθήτου της Εκκλησίας εκφράζεται κυρίως από τις Οικουμενικές Συνόδους, δευτερευόντως δε και από τις Τοπικές. Οι Πατέρες έθεταν αδιαμφισβήτητα υπέρ πάσαν φιλία και σχέση, την πίστη και την αλήθεια και προέβαιναν σε ομόφωνη καθαίρεση των κατά κόσμον φίλων τους όταν αυτό ήταν επιβεβλημένο. Οι επίσκοποι διακρίνονταν για την αμοιβαία ενημέρωση τους, ενώ ενημέρωναν τον κλήρο, τους μοναχούς και τον λαό. Από τα Πρακτικά διαφαίνεται ότι δεν είναι ορθή η εκτίμηση ορισμένων περί σχετικής υποχρεώσεως των επισκόπων να ζητούν άδεια για τις σχετικές τους ενέργειες από τους κατέχοντες τα πρεσβεία τιμής επισκόπους. Έκδηλη ήταν η αυτοσυνειδησία των συμμετεχόντων πατέρων περί της οικουμενικότητας των Συνόδων. Κάθε σύνοδος είχε τη συνείδηση ότι ενεργούσε ως επόμενη των προηγούμενων Οικουμενικών συνόδων. Οι Συνοδικοί Πατέρες αντιμετωπίζοντας τα θέματα των ετεροδόξων και σχισματικών, κατέδειξαν ότι η μετάνοια αποτελεί τη λύση κάθε εκκλησιαστικού προβλήματος. Ειδικότερα στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο είναι άξιο θαυμασμού η ελευθερία που απολάμβαναν όλοι οι παρευρισκόμενοι. Η Β’Οικουμενική Σύνοδος υποδεικνύει ότι άσχετα με τον λόγο σύγκλησης και το όποιο κανονικό ζήτημα έχει προκύψει, πριν αυτό επιλυθεί, προτεραιότητα έχουν τα δογματικά θέματα. Στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο, αποδείξαμε ότι δεν ισχύει η σύγχρονη επικρατούσα άποψη ότι είχε τεθεί στη συμμετοχή των αντιπροσωπειών κάθε μητροπολιτικής περιφέρειας ο περιοριστικός όρος των τριών εκπροσώπων, για την αντιπροσωπευτική ισορροπία στη σύνθεση των μελών της συνόδου. Η ληστρική σύνοδος της Εφέσου του 449μ.Χ. βρίθει καινοτομιών. Οι εργασίες της διεξήχθησαν μέσα σε ένα κλίμα βίας και τρομοκρατίας, με περιοριστικούς όρους ως προς τον αριθμό των συμμετεχόντων, το δικαίωμα ψήφου και το δικαίωμα λόγου. Έγινε εύκολα αντιληπτό ότι ο Διόσκορος θεωρείτο αιρετικός από τους Πατέρες της Δ’, ΣΤ’ και Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου. Η άποψη ότι «Διόσκορος ού δι’ αίρεσιν καθηρέθη» είναι εσφαλμένη και δεν μπορεί να υποστηριχθεί από τις πηγές. Οι Πατέρες σαφέστατα απαγορεύουν οιανδήποτε αμφισβήτηση στις αποφάσεις των Συνόδων. Τέλος από τα Πρακτικά της Ζ’Οικουμενικής Συνόδου διεφάνη ότι η έκφραση «Εκκλησία διεσχισμένην καί διηρημένην» του αγίου Ταρασίου δεν δύναται επ’ουδενί να χρησιμοποιηθεί για πάγιες καταστάσεις αιρέσεων των προηγούμενων αιώνων όπως χαρακτηριστικά ο ίδιος ο άγιος είχε προσωπικά καταδικάσει, δηλαδή τον Αρειανισμό, Μακεδονισμό, Μονοφυσιτισμό κλπ... Οιαδήποτε επιλεκτική και αποσπασματική χρήση της συγκεκριμένης έκφρασης θεωρούμε ότι είναι τουλάχιστον άστοχη και αδικεί κατάφορα τον άγιο.
description: During our research we tried to illustrate the function of the Bishops at the Ecumenical Councils, as guided by the Holy Spirit. The general conclusions of this examination are listed below. All of the Ecumenical Councils were convened by pious emperors. These emperors were present in most of the discussions and disputes, coming in contact with the participants and intervening when required to ensure order during the Council. Generally speaking, the presence of the bishops itself reflects the great effort of both the emperors and the bishops themselves to ensure the highest participation possible. It is clear that no Council ever disregarded the lay people, and likewise, the lay people never disregarded any Council. All of the participants had the right to speak during the Council. The Acts indicate that nothing may supersede the decisions of the Council. Participation is obligatory and anyone who ignores the Council is ex-communicated. The infallibility of the Church is expressed mainly through the Ecumenical Councils, and to a lesser extent through local synods. Church Fathers placed Truth and Faith above friendship and relationships. They would not hesitate to unfrock a fellow bishop when necessary. The Acts show that any bishop has the authority to act of his own accord and does not require permission from any other bishop, regardless of the “presveia timis-primacy of honor” honorific title. It is clear that the participating Fathers were fully aware of the ecumenical nature of the Councils. The Council Fathers, addressing the issues of heterodoxy and schism, showed that repentance constitutes the solution to these ecclesiastical issues. Regarding the First Ecumenical Council it is significant that all were given the right to act freely in the Council framework. The Second Council demonstrated that regardless of the reason for convening a Council, dogmatic issues shall be the first priority. Examination of the Third Council disproves the contemporary widely-held belief that each metropolitan prefecture could only send a maximum of three delegates in order to have balance in Council representation. The 449 A.D. “Listrik Synod” (Robber Council) of Ephesus was full of unprecedented actions. From the Acts of the Fourth, Sixth and Seventh Councils it is clear that Dioskoros is to be considered a heretic. The view that “Dioskoros was not condemned for heresy” is incorrect and cannot be justified by the sources. The Church Fathers strictly forbid any doubt regarding the decisions of the Councils. Any deviation from the way the Fathers used to function, as depicted in the Acts of the Ecumenical Councils, is forbidden. Regarding the Seventh Ecumenical Council, focus was given to the words of Patriarch Saint Tarasios: “I see the Church – which is founded on the cornerstone, Christ - torn and divided.” From the Acts it is clear that the Saint Tarasios’ words shall not be used for the permanent heresies he had condemned, such as Arianism, Makedonism, Monophysitism, etc. Any exploitation for specific interests is inappropriate and a corruption of Saint Tarasios’ intent.