Η έννοια του χρόνου στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη
Creators: name: Καρυδόπουλος, Ευστράτιος Θεμιστοκλή
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Πλάτων
Αριστοτέλης
Χρόνος
Plato
Aristotle
Time

description: Αντικείμενο μελέτης της παρούσης διπλωματικής εργασίας αποτελεί η εξέταση της διάστασης του χρόνου στους δύο σπουδαιότερους φιλοσόφους της αρχαιότητας, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Οι δύο φιλόσοφοι φαίνεται να είναι οι πρώτοι, οι οποίοι ασχολήθηκαν συστηματικά με τη μελέτη της έννοιας του χρόνου σε μια δύσκολη προσπάθεια να ανακαλύψουν την αλήθεια της δημιουργίας και της σύστασης του σύμπαντος. Ο Πλάτων εξετάζει τον χρόνο στο έργο του με τίτλο Τίμαιος. Στο πλαίσιο της αφήγησης ενός κοσμογονικού μύθου ο φιλόσοφος έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει τη δική θεωρία του για τη γέννηση του σύμπαντος και την εμφάνιση του χρόνου. Ο χρόνος παρουσιάζεται σε αντιδιαστολή προς την αιωνιότητα του νοητού κόσμου των Ιδεών. Ο Πλάτων περιγράφει τη σχέση του χρόνου με τον ουρανό και διατείνεται ότι ο χρόνος συνιστά την περιστροφική κίνηση της σφαίρας του σύμπαντος. Επιπλέον, στην εργασία γίνεται λόγος και για τον καθοριστικό ρόλο του ήλιου που σε συνάρτηση με τον χρόνο οδηγεί τον άνθρωπο στη θέαση του αγαθού. Το κύριο μέρος της εργασίας είναι η εξέταση του χρόνου από τον Αριστοτέλη. Ο φιλόσοφος εξετάζει το θέμα του χρόνου στο τέταρτο βιβλίο των Φυσικών. Ο Αριστοτέλης ορίζει τον χρόνο ως αριθμό της κίνησης σύμφωνα με το πριν και το μετά, ένας περίπλοκος και δυσνόητος ορισμός. Η βασική καινοτομία του Αριστοτέλη είναι ότι δεν ταυτίζει τον χρόνο με κάποια συγκεκριμένη κίνηση, όπως ο δάσκαλός του ο Πλάτων, αλλά επιχειρεί να δείξει ότι πρόκειται για μια ξεχωριστή διάσταση του φυσικού κόσμου. Για τον Αριστοτέλη, ουσιαστικά, ο χρόνος λειτουργεί ως μέτρο, αποδίδοντας την χρονική ποσότητα της κίνησης. Τέλος, στην εργασία αναλύεται η αριστοτελική σύλληψη του παρόντος, καθώς και ο κομβικός ρόλος της ψυχής στην αντίληψη του χρόνου.
description: This essay is a study of time as conceived by two of the most important philosophers of antiquity, Plato and Aristotle. They were the first to study time systematically in their attempt to understand the true nature of reality. Plato investigates the notion of time in Timaeus. He presents his theory of time in the context of a cosmogonical myth. Time is opposed to the eternity of the intelligible world of the Forms. Plato focuses on the relation between time and the heavenly motions, claiming that time is the rotary motion of the spherical universe. In this essay, particular attention is paid to the relation between time and the Sun, which helps humans in their arduous ascend to the Good. The second and more extended part of this essay studies the notion of time in Aristotle. The philosopher studies time in the fourth book of Physics. Aristotle defines time as the number of motion according to before and after, a complex and elusive definition. The main innovation of Aristotle is that he does not identify time with a certain motion, as Plato did, but tries to prove that time is different from motion and constitutes a distinct dimension. For Aristotle time functions essentially as measure of the quantity of motion. The essay concludes with a discussion of Aristotle’s concept of now, and of the important connection between soul and time in his thought.