Η απαγόρευση πολιτικού κόμματος στην ελληνική έννομη τάξη.
Creators: name: Τσιούρδα, Ζωή Βασιλείου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: δικαστική απαγόρευση πολιτικού κόμματος
ελευθερία πολιτικού κόμματος
Χρυσή Αυγή
political party ban
party freedom
Golden Dawn

description: Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της απαγόρευσης πολιτικού κόμματος στην ελληνική έννομη τάξη. Πρόκειται για ένα θέμα που συζητήθηκε εκτενώς στην Αναθεωρητική Βουλή του 1975, όπου και απορρίφθηκε η πρόταση απαγόρευσης με ομόφωνη γνώμη Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης, λόγω της ανησυχίας ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την επανάληψη των πολιτικών αποκλεισμών του παρελθόντος. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος απαγορευόταν μέχρι τη μεταπολίτευση με τα λεγόμενα «ιδιώνυμα» και αυτό αποτέλεσε το βασικό επιχείρημα αποκλεισμού του άρθρου 12&amp;3 του Κυβερνητικού σχεδίου Συντάγματος του 1975 περί απαγορεύσεως. Το ζήτημα επανήλθε το 2012 με την είσοδο της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο και έκτοτε η καταστολή της άκρας δεξιάς δεν σταμάτησε να απασχολεί την επικαιρότητα. Αρχικά παρατίθεται η ανάλυση της πρώτης παραγράφου του άρθρου 29 Συντάγματος. Πρόκειται για τα όρια ελευθερίας του πολιτικού κόμματος. Από το άρθρο 29 συνάγεται ότι οι σκοποί του κόμματος είναι πολιτικοί. Πλην όμως η συνταγματοποίηση των σκοπών του κόμματος και η συνταγματοποίηση των χρησιμοποιούμενων μέσων προς επίτευξη αυτών των σκοπών δεν αποτελούν εννοιολογικό στοιχείο του κόμματος, διότι κάτι τέτοιο θα συρρίκνωνε σημαντικά το περιεχόμενο του και θα περιόριζε δραστικά την κομματική ελευθερία. Η προστασία που παρέχει το άρθρο 29 Συντάγματος στα κόμματα είναι απροϋπόθετη. Περαιτέρω η αναφορά στο άρθρο 29 επουδενί αποτελεί προϋπόθεση άσκησης των δικαιωμάτων της ίδρυσης και συμμετοχής σε πολιτικό κόμμα. Η άσκηση των δικαιωμάτων αυτών είναι ελεύθερη. Το άρθρο 29 Συντάγματος απλώς επιβεβαιώνει πανηγυρικά το θεσμικό ρόλο των κομμάτων στο πολιτικό σύστημα και εκφράζει μια ευχή του συνταγματικού νομοθέτη. Στη συνέχεια της εργασίας απορρίπτεται η θέση της δικαστικής απαγόρευσης των πολιτικών κομμάτων, τόσο στο πλαίσιο ενός ευθέως ελέγχου συνταγματικότητας, όσο και στο πλαίσιο ελέγχου νομιμότητας της οργάνωσης και της δράσης του πολιτικού κόμματος. Δεν μπορούν να τεθούν φραγμοί πέρα από αυτούς που θέτουν οι κοινοί ποινικοί νόμοι. Σε κάθε δε περίπτωση υπάρχει η δυνατότητα ενεργοποίησης του άρθρου 120 Σ, όταν η δημοκρατική τάξη απειλείται με κατάλυση, οπότε η ευθεία ή έμμεση απαγόρευση κόμματος δεν επάγεται επιπλέον προστασία. Επιπλέον, το πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να διαλυθεί ούτε με εναλλακτικά ερείσματα (άρθρο 12Σ, 25&amp;3Σ, 48Σ, 281 ΑΚ) . Η παραπάνω συζήτηση απαγόρευσης επανήλθε το 2012 εξ αιτίας της Χρυσής Αυγής, η οποία αποτελεί ιδιαίτερο πολιτικό μόρφωμα. Ένα πολιτικό κόμμα λειτουργεί επάλληλα με μία εγκληματική οργάνωση. Ωστόσο ούτε και σ’ αυτήν την ακραία περίπτωση μπορούμε να εφεύρουμε συνταγματικά ερείσματα απαγόρευσης. Η ως άνω θέση καταρρίπτεται πρώτον διότι το αποφάσισε το συνταγματικός νομοθέτης το 1975, δεύτερον διότι το κόμμα-εγκληματική οργάνωση εκφράζει την επιλογή μιας μερίδας ψηφοφόρων και το φρόνημα δεν αναχαιτίζεται με νομικά μέσα και τρίτον διότι η ιστορική εμπειρία αποκαλύπτει ότι αν αρχίσει να θέτει κάνεις όρια σε ιδέες και θέσεις, δεν υπάρχει τέλος. Το πρόβλημα της ισοπολιτείας όλων των κομμάτων είναι αδιαίρετο. Δεν υπάρχει εγγύηση ισοπολιτείας για κανένα κόμμα αν αφεθεί έστω μία ρωγμή στο οικοδόμημα της δημοκρατίας.
description: This thesis deals with the issue of political party ban in Greek law. It constitutes a burning issue that was extensively discussed by the Revising Parliament in 1975. Then, the ban proposal was rejected with a unanimous opinion of both Government party and Opposition parties because of the fear of repeating the political exclusions of the past decades. The Greek Communist Party was banned until the fall of the dictatorial regime and that was the basic argument against article 12&amp;3 of the governmental constitutional draft in 1975 for political party ban. The issue came up again in 2012 with the entrance of the Golden Dawn in the Greek Parliament and since then the suppression of the extremist right party busies permanently the timeliness. First of all, is provided an analysis of the first paragraph of the 29th article of Greek Constitution. It is about freedom limits of a political party. By article 29 it is deduced that the goals of a party are political. But the constitutionalisation of these goals and the means to achieve them do not constitute the conceptual elements of the party, because this would limit dramatically the party freedom. The protection of the article 29 is out of any premise. The article 29 certifies the crucial party role in Greek political system and expresses a wish of the constitutional legislator. Moreover, as the thesis is continued, the aspect of political party juridical ban is rejected, both in the context of a straight constitutionality control and in the context of legality control of political party’s organization and action. There are no limits apart from them that are imposed of the common criminal law system. In any case there is the possibility to activate the article 120, when democracy is threatened and so it is obvious that any direct or indirect ban does not protect our political system better. Furthermore the political party can’t be dismissed even with an alternative constitutional mean (article 12, 25&amp;3, 48 of the Greek Constitution or 281 Civil Code). The debate resumed in 2012 because of Golden Dawn that constitutes a special construct. A political party functions superimposed with a criminal organization. Nevertheless, neither in this extreme case we could create means of political party ban. The above position is rejected for the following briefly mentioned reasons; firstly because the constitutional legislator in 1975 decided the rejection of political party ban, secondly because the political party-criminal organization expresses the opinion of a number of voters and it is not possible to limit the political spirit through legal suppression and thirdly because of historical experience that reveals that if we start imposing limits and obstacles to ideas and expressions, there is no end. The problem of egalitarianism of all parties is indivisible. There is no egalitarianism guaranty for any political part if we let a crack in our democratic system.