Δικονομικές Αποκλίσεις στον Ν.4139/2013 σε σχέση με τον ΚΠΔ και ο βαθμός στον οποίο δικαιολογούνται εξαιτίας της φύσης των σχετικών υποθέσεων
Creators: name: Πιτσιούνη, Σοφία Χρήστου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Ν.4139/2013
Εξαρτήσεις
Ναρκωτικά
Law 4139/2013
Addictions
Drugs

description: Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται σε ζητήματα ουσιαστικού και δικονομικού ποινικού δικαίου. Πραγματοποιείται μία προσπάθεια ανάλυσης των δικονομικών διατάξεων του Ν.4139/2013, σε συνδυασμό με τις αλλαγές που επέφερε ο νέος Νόμος περί Ναρκωτικών αλλά και τις δικονομικές αποκλίσεις συγκριτικά με τον ΚΠΔ. Είναι εμφανές, ότι παρουσιάζονται αρκετές ομοιότητες με τον προϊσχύοντα Ν.3459/2006. Έντονες είναι και οι «συγκρούσεις» του Ν.4139/2013 ως ειδικότερου νόμου με τον ΚΠΔ. Επίσης, παρουσιάζονται αρκετές και πολύπλοκες προβληματικές, που θα απασχολήσουν περαιτέρω στο μέλλον και την θεωρία και τη νομολογία. Μία από τις βασικότερες και πιο ραγδαίες αλλαγές που επήλθε με το νέο νόμο περί ναρκωτικών, υπήρξε η αλλαγή της υλικής αρμοδιότητας. Ο νέος νόμος περί ναρκωτικών, εισήγαγε την αρμοδιότητα των Μονομελών Εφετείων, ενώ μέχρι τότε αρμόδια ήταν τα Τριμελή Εφετεία. Μία επιπλέον πολύ σημαντική αλλαγή που επέφερε ο Ν.4139/2013, υπήρξε η απευθείας παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατήριο και ο τρόπος περάτωσης της ανάκρισης και παραπομπής του κατηγορουμένου στο ακροατήριο με απευθείας κλήση του για παραβάσεις σχετικές με ναρκωτικά. Αυτή η μορφή «εξπρές» παραπομπής, προκαλεί το ερώτημα αν μπορεί τελικά ο Εισαγγελέας Εφετών να διαπιστώσει και να αποφασίσει με ευκρίνεια αν προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις ενοχής, χωρίς περαιτέρω συμπλήρωση ανάκρισης. Το βασικό ζήτημα που προκύπτει είναι αν η κρίση του Εισαγγελέα Εφετών και η σύμφωνη γνώμη του Προέδρου Εφετών, μπορεί να θεωρηθεί «δίκαιη», και όχι προκατειλημμένη. Παράλληλα, στο 308 Α ΚΠΔ ορίζεται ότι σε περίπτωση απαλλαγής του κατηγορουμένου, η υπόθεση επιστρέφει στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών για να αποφανθεί. Σε περίπτωση απαλλαγής, όμως στο Ν. 4139/2013, η υπόθεση διαβιβάζεται στο Συμβούλιο Εφετών. Ενδεχομένως, ο νομοθέτης να θεώρησε ότι οι υποθέσεις που αφορούν ναρκωτικά είναι πιο βαρύνουσας σημασίας και για το λόγο αυτό να επέλεξε για αυτό το ρόλο το Συμβούλιο Εφετών. Παράλληλα, ο νομοθέτης, μεριμνά ειδικώς και ως προς το θέμα της ανάκρισης σε υποθέσεις περί ναρκωτικών. Και στον προϊσχύοντα νόμο και στο νεότερο, παρατηρείται η προσπάθεια του νομοθέτη για εξειδίκευση ως προς την ανάκριση, καθότι ορίζει εξειδικευμένους ανακριτές. Είναι προφανές, ότι θέλει να εστιάσει περισσότερο στο ζήτημα των ναρκωτικών, εγείροντας όμως την εύλογη απορία, αν αυτή η εξειδίκευση μπορεί να αποτιμηθεί θετικά. Συμπερασματικά, διαπιστώνεται ότι ενώ ο Ν. 4139/2013 παρέχει ένα σημαντικό εργαλείο αναθεώρησης της ποινικής αντιμετώπισης των εξαρτημένων δραστών, εντούτοις δικονομικά φαίνεται να προσκρούει εντόνως με τον υπάρχοντα ΚΠΔ, αλλά και να διαφοροποιείται από αυτόν. Έκδηλο είναι το φαινόμενο της επιτάχυνσης στις ενέργειες προδικασίας, αλλά και σε αυτές που την ακολουθούν. Παρατηρείται ότι αυτή η λογική επιτάχυνσης αλλά παράλληλα και η μονομελής σύνθεση του δικαστηρίου, σε συνδυασμό με την γενικότερα τάση για εξειδίκευση, να προέκυψε από την ανάγκη να αποσυμφορηθεί το δικαστικό σύστημα. Οι παραβάσεις όμως των ναρκωτικών αφορούν κακουργήματα, που καθιστούν αυτή την επιτάχυνση αν όχι περιττή, ίσως όχι καλά εμπεριστατωμένη. Ορθότερο, ενδεχομένως θα μπορούσε να θεωρηθεί μία συνεργασία των δικαστικών λειτουργών, με μία ομάδα ειδικών. Στο πρότυπο των “drug treatment courts” που εφαρμόζονται και λειτουργούν στον Καναδά, υπάρχει νομοθετική ρύθμιση για υποθέσεις που αφορούν αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά
description: The following dissertation focuses on issues of substantive and procedural criminal law. An attempt is made to analyze the procedural provisions of L.4139 / 2013, in combination with the changes introduced by the new Drugs Act, as well as the procedural deviations compared to the CPC. It is obvious that there are several similarities with the previous Law 3459/2006. The "conflicts" of L.4139/2013 are also intense as a more specific law with the CPC. Also, several complex problems are presented, which will further concern the theory and case law. One of the most basic and fastest changes brought about by the new drug law was the change of court assignment. The new drug law introduced the jurisdiction of the One Member Criminal Court of Appeal, whereas the three-member Appeal Criminal Court was competent up to then. An additional very important change brought about by Law 4139/13 was the direct referral of the accused to the court and the way of terminating the interrogation and referral of the accused to the court by direct calling for drug-related offenses. This form of "express" referral raises the question of whether the Prosecutor of Appeals can eventually find and decide clearly whether there is sufficient evidence of guilt without further inquiries. The key issue is whether the judgment of the Prosecutor of Appeals and the assent of the President of the Court of Appeal can be considered "fair" rather than biased. At the same time, Article 308 A of the CPC stipulates that if the accused is dismissed, the case shall be returned to the Council of Misdemeanors Judges for a ruling. In the case of an exemption, however, in Law 4139/2013, the case is referred to the Court of Appeal. Possibly, the legislator considered that drug cases were more important, and thus the Appeals Council was considered fit for this role. At the same time, the legislator also specially deals with the issue of drug law enforcement. Both in the previous law and in the newer one, the legislator's attempt to specialize in interrogation is observed, as he appoints specialized examining magistrates. It is obvious that he wants to focus more on the issue of drugs, but raises the reasonable question whether this specialization can be positively assessed. In conclusion, while Law 4139/2013 provides an important tool for reviewing the criminal offense of addicted perpetrators, it appears to be procedurally striking with the existing CPC but also differentiating it from it. The phenomenon of acceleration in pre-trial actions is obvious, but also in those who follow it. It is noted that this acceleration logic, but also the unilateral composition of the court, coupled with the general tendency to specialize, arose from the need to decongest the judicial system. But drug offenses involve felonies that make this acceleration, if not unnecessary, perhaps not well-informed. A co-operation of judicial officers, with a group of experts, could possibly be considered. In the pattern of the "drug treatment courts" that are being implemented and operating in Canada, there is legislation on cases involving drug-related offenses
description: Σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας Κύπρου