Ο πολιτικός λόγος του Ενβέρ Χότζα και η ιδιοτυπία του αλβανικού σοσιαλισμού
Creators: name: Γκίνη, Ελένη Shpetim
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Αλβανία
Χότζα Ενβέρ
Κομμουνιστικό κόμμα Αλβανίας
Albania
Hoxha Enver
Communist party of Albania

description: Τίτλος της εργασίας είναι “ο πολιτικός λόγος του Ενβέρ Χότζα και η ιδιοτυπία του αλβανικού σοσιαλισμού”. Σε μια γενική εισαγωγή διαγράφεται το πολιτικό και ψυχολογικό προφίλ του Χότζα. Το έμφυτο πάθος του για εξουσία αποτέλεσε τη βασική κινητήρια δύναμη των πολιτικών κινήσεών του σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Ο βασικότερος άξονας για τη διατήρηση της εξουσίας και την οικοδόμηση της προπαγάνδας του αποτέλεσε ο εθνικισμός. Το πρώτο κεφάλαιο ξεκινά με την ίδρυση του κομμουνιστικού κόμματος της Αλβανίας το 1941 και τη δράση του και ολοκληρώνεται με την καθοριστική ανάληψη της εξουσίας στη μεταπολεμική Αλβανία, υπό την ηγεσία του Χότζα, το 1944. Η επικράτηση της εξουσίας του επισφραγίστηκε με τη συνέλευση στο μπεράτι, τον Οκτώβριο 1944. Στο δεύτερο κεφάλαιο γίνεται αναφορά στην Αλβανο-Γιουγκοσλαβική συμμαχία από το 1944 έως και το 1948. Ο γιουγκοσλαβικός έλεγχος, ο οποίος ξεκίνησε από την ίδρυση του κομμουνιστικού κόμματος της Αλβανίας, συνεχώς αυξανόταν, μεταπολεμικά και μέχρι τη ρήξη των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Η δυσχερής οικονομική κατάσταση της Αλβανίας την οδήγησε σε ολοένα πιο ισχυρή εξάρτηση, υπογράφοντας αλλεπάλληλες οικονομικές συμβάσεις. Αποκορύφωμα της εξάρτησης ήταν η 8η ολομέλεια, τον Φεβρουάριο του 1948, όταν ο Χότζα υποχρεώθηκε να εγκρίνει τη συγχώνευση της Αλβανικής οικονομίας με τη Γιουγκοσλαβική. Οι διαφωνίες μεταξύ Τίτο και Στάλιν το 1947 οδήγησαν στη ρήξη με τη Γιουγκοσλαβία το 1948 και τη στροφή στη Σοβιετική Ενωση. Στο τρίτο κεφάλαιο αναλύεται η συμμαχία με τη Σοβιετική Ενωση από το 1948-1961. Ο Χότζα οργάνωσε τη δική του απολυταρχική κυβέρνηση, με τη θέσπιση συντάγματος τον Νοέμβριο του 1948, πιστού αντίγραφου του σοβιετικού. Η εξουσία του θα κινδυνεύσει μετά τον θάνατο του Στάλιν τον Μάρτιο του 1953, και την άνοδο του Χρουστσόφ, τέλη 1953. Η πολιτική της αποσταλινοποίησης και της «ειρηνικής συνύπαρξης» που πρέσβευε η νέα ηγεσία, σήμαναν συναγερμό για την προσωπική του εξουσία και το μέλλον του δογματικού του συστήματος. Στη συνάντηση των 81 κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων στη Μόσχα, τον Νοέμβριο του 1960, εναντιώθηκε ανοιχτά στην πολιτική του Χρουστσόφ, και όντας δογματικός, έμεινε πιστός στις σταλινικές αρχές. Το 1961 διέλυσε τις σχέσεις με τη σοβιετική ένωση και στράφηκε στη συμμαχία με την Κίνα. Η εφαρμογή της πολιτιστικής επανάστασης του έδωσε την ευκαιρία να ενδυναμώσει την εξουσία του, χωρίς να φοβάται πιθανή παρέμβαση. Η κατάσταση όμως άλλαξε μετά την ένταξη της κίνας στον Ο.Η.Ε το 1971, το άνοιγμά της στις ΗΠΑ και την κινοσοβιετική προσέγγιση, όταν μειώθηκε το ενδιαφέρον της για την Αλβανία. Η ρήξη των αλβανοκινεζικών σχέσεων επήλθε το 1978, και μαζί με αυτή και η απομόνωση της χώρας. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Χότζα στράφηκε στις εθνικές αξίες και επικέντρωσε την πολιτική δράση του στο ζήτημα της ανεξαρτησίας. Η έγκριση του συντάγματος του 1976 αποτέλεσε το πλαίσιο για τη συνέχιση του καθεστώτος του. Τέθηκε σε ισχύ η πολιτική της αυτοδυναμίας, με την έγκριση ειδικού νόμου που πρέσβευε τη στήριξη στις δικές της δυνάμεις και οδήγησε στην οριστική απομόνωση της χώρας.
description: The title of my paper is «Enver Hoxha’s political speech and the particularity of albanian socialism». Hoxha’s political and psychological profile is adumbraded in a general introduction. His inherent passion for power constituted the prime mover of his political decision through the entire course of his career. Nationalism was the most basic axis for the maintenance of his authority and the formation of his propaganda. The first chapter starts with the establishment of the communist party of albania in 1941 and its action and it concludes with hoxha’s total and absolute rise to power in the post-war albania of 1944. The predominance of his authority was sealed in the october 1944 assembly. The second chapter refers to the albano-yugoslav alliance that lasted from 1944 to 1948. The control exerted by the yugoslavs, which started as soon as the albanian democratic party was founded, kept on increasing, until finally the two countries seized relations. Albania’s continuous declining financial state led to an increasing financial dependence, leading, in turn, to successive financial treaties. The culmination of all this was the 8th plenary session, in which hoxha was compelled to merge the albanian and yugoslav economies. Intense disagreements between tito and stalin in 1947 led to the seizure of relations with Yugoslavia in 1948 and the turn for aid at the Soviet Union. The third chapter is about the alliance with the soviet union from 1948 to 1961. Hoxha set up his own authoritarian government with the creation of the constitution, an exact copy of the soviet one, in Novemeber of 1948 . After Stalin’s death in March of 1953 and khrushchev’s succession late that year, hoxha’s authority was in danger. The policies of destalinisation and ‘peaceful co-existence’ adopted by the latter were alarming to his personal power and the future of his dogmatic system. In the meeting of 81 communist and worker parties at moscow in november of 1960, Hoxha openly contravened Khrushchev’s politics and, dogmatic as he was, remained faithful to stalin’s principals. In 1961 he dissolved his relations with the soviet union and turned to china in order to form a new alliance. The application of a political revolution gave him the chance to empower his authority without fear of potential interference. But the situation changed one more, after china became a member of the united nations in 1971, made an opening to the USA and adopted the chinosoviet approach, and lost interest in albania. The chinoalbanese alliance came to an end in 1978, and with it came albania’s isolation. Under these circumstances, hoxha turned to national values and focused his political action on the issue of independence. The approval of the 1976 constitution constituted the framework for the continuation of his regime. He firmly applied the policy of self-reliance, after it went into force with the approval of a special law which mediated that albania should rely on her own powers, thus leading to the countries total and irrevocable isolation.