Το πρόσωπο του Χριστού στο Νίκο Καζαντζάκη:
Creators: name: Χατζηαποστόλου, Μαρία Σταύρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Καζαντζάκης
Χριστός
Πρόσωπο
Kazantzaki
Christ
Face

description: Ο Νίκος Καζαντζάκης είναι αναμφίβολα ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες συγγραφείς, όχι μόνο γιατί το έργο του έχει παγκόσμια αναγνώριση, αλλά και επειδή είχε βασανιστεί με καύση υπαρξιακά ερωτήματα που ταλανίζουν τον άνθρωπο εδώ και αιώνες. Για το μεγάλο Κρητικό, ο άνθρωπος ανακαλύπτει το Θεό μέσα από τη συνεχή αναζήτηση, αμφισβήτηση, ακόμη και άρνηση. Το κλειδί για την ερμηνεία του έργου του είναι ότι πρέπει πρώτα να ακούσουν τη θλίψη του αν θέλουμε να κατανοήσουμε τη σκέψη του. Γνωρίζουμε όλοι σύγκρουση του δημιουργού με την ίδρυση της εποχής του, και τότε η Εκκλησία επιδιώκει τη δίωξη και ο κατηγορούμενος στο σύνολό της ιδιαίτερα ιερόσυλη Τελευταίος Πειρασμός. Θεία Πρόνοια, όμως, έλαμψε στο πρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα Α, έτσι Νίκου Καζαντζάκη δεν aforistike ποτέ από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, παρά την επικρατούσα αντίληψη. Το πρόσωπο του Χριστού, τον Θεάνθρωπο, τα βασανιστήρια περισσότερο απ 'όλους και όλα στη ζωή του Νίκου Καζαντζάκη και συγκλόνισε όλους την ύπαρξή του, οδηγώντας τον σε μια αέναη αναζήτηση. Ο αληθινός Χριστός του Καζαντζάκη βόλτες και μάχες μαζί με το λαό. Και το χρέος του ο πραγματικός άνθρωπος είναι να ακολουθήσει τα βήματα του Χριστού, σταυρώθηκε μαζί του, να γίνει μέτοχος της Αναστάσεως. Ο Χριστός σταυρώθηκε για Καζαντζάκη. Και γι 'αυτό ακριβώς αναστήθηκε. Ένα άλλο γεγονός που δείχνει την μακρά γνωριμία ότι αισθάνθηκε το μεγάλο Κρητικό με την ασκητική παράδοση, η αγαπημένη του μυστική θεολογία είναι η Αγίου Ιωάννη της Κλίμακος, ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος. Στη σκέψη του Καζαντζάκη αιχμή του δόρατος είναι το πώς να αναστηθεί ένας άνθρωπος πρέπει πρώτα να σταυρωθεί με το μοντέλο του Χριστού, καθώς και ο συγγραφέας λέει ότι "ανάσταση χωρίς σταύρωση δεν υπάρχει". Η στάση του Καζαντζάκη και ηρώων απέναντι στον θάνατο είναι μια στάση ηρωισμού και συνεχής μάχη, όπου ο θάνατος θεωρείται μια θαρραλέα ανάληψη ευθύνης από τον άνθρωπο και μέσα από επικοινωνία με τον Θεό και τον συνάνθρωπο, ο άνθρωπος πρέπει να περιέλθουν χείλος του γκρεμού για να φτάσει τον Θεό . Η Ασκητική είναι μια κραυγή ελευθερίας, υπαρξιακή κραυγή του μεγάλου Κρητικού, η αντανάκλαση του αγώνα ανάμεσα στον άνθρωπο και το Θεό και τον προβληματισμό των αιματηρών και αέναη μάχη της ύλης και του πνεύματος. Αλλά αυτά τα δύο πρόσωπα, τον Θεό και τον άνθρωπο, και τα δύο αυτά στοιχεία, η ύλη και το πνεύμα όχι, αντίπαλοι αλλά σύμμαχοι στον αγώνα και τους αγωνιστές, καθώς και το σύνολο της αγώνας είναι για να "κάνουν τη ζωή υλικό." Η παγκόσμια έργο του συγγραφέα υπάρχει πουθενά dyalistikos manichaismos με μοιραίες συνέπειες ενοχοποιητικά σάρκα, την ύλη και τον κόσμο. Ο Καζαντζάκης εδώ είναι πολύ πατερική. Ο Καζαντζάκης και εξειδικευμένο και βαθύ μυστικιστικό της πατερικής σκέψης, και ακολούθησε μέση κάποιο επιβαρυντικό viologikotitas, και να φέρουν τη σκέψη του τις αδυναμίες και τα ελαττώματα του πατερική παράδοση και θεολογία. Το θέμα, ωστόσο, το πνεύμα που εξέφρασε ο Καζαντζάκης θα οδηγήσει σε μετασχηματισμό της συνείδησης στα πλαίσια της προοπτικής μιας ολιστικής ανθρωπολογίας. Ο Θεός φωνάζει "βοήθεια!" με την ανθρώπινη. Και εδώ βρίσκεται η καρδιά της ορθόδοξης θεολογίας, δεδομένου ότι ο Θεός παίρνει τους κινδύνους και δημιουργεί ένα πλάσμα που είναι σε θέση να αποδεχθεί ή να απορρίψει, διότι το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο είναι η ελευθερία. Το προοίμιο αναφέρει: "Αν είστε σε μένα, αν και για να σας σώσει, θα είστε για πάντα μέσα μου και την ύπαρξή μου Ζωοδότης." Με βάση αυτό το σκεπτικό, κατ 'ουσίαν, υποστηρίζει ότι ο Καζαντζάκης είναι ότι αν ο Θεός είναι ανύπαρκτη στο επιστημολογικό μου, υπάρχει σχεδόν μέσα μου, που είναι οντολογικά.Με άλλα λόγια, ο Θεός είναι οντολογικά ούτως ή άλλως, αλλά ο άνθρωπος δεν τον δέχεται ως Κύριος και Δημιουργός, δεν υπάρχει κανένα επιστημολογικό Και ας υπάρχει στη νοητή πραγματικότητα. Σε αυτό το σημείο συναντάμε και πάλι την κεντρική διδασκαλία της ελευθερίας της Εκκλησίας και ανεξάρτητου, ο άνθρωπος είναι πραγματικά πηγή έμπνευσης του Νίκου Καζαντζάκη και γυρίζει εχθρική σε κάθε σύστημα. Ο Θεός κινδυνεύουν να προκαλέσουν μια ελεύθερη πλάσμα που έχει τη δύναμη να αρνηθεί οποιαδήποτε στιγμή. Και πράγματι το πιο ανθρωπολογία είναι theanthropologia, οντολογικό τρόπο ζωής με τον οποίο ο Θεός δίνει νόημα και ζωοδότη την ανθρώπινη ζωή. Ο Θεός της Ορθοδοξίας είναι ένας χαμένος Θεός κυρίως μέσα από την άσκηση των δικών της ελευθερίας και την ελευθερία τους μέσα από το είναι που δημιούργησε και του έδωσε την αποφασιστικότητα, που δείχνει τόσο στην ηττημένος και νικητής. Η ελευθερία ως ο κύριος παράγοντας που τιμά το ανθρώπινο πρόσωπο είναι τόσο η κεντρική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Απλά κυρίως από αυτή την πορεία της συλλογιστικής κρύβεται η αντίληψη του «Ο Θεός θα σας γλιτώσει με σώσεις". Η κυρίαρχη έκφραση της ασκητικής, αλλά είναι σίγουρα μια φράση που είναι η ταφόπλακα του μεγάλου συγγραφέα: "! Δεν ελπίζω τίποτα, τίποτα δεν φοβάται, είμαι ελεύθερος". Μέσα σε αυτό το σημείο ο Καζαντζάκης υψιπέτης συναντηθούμε ξανά για να διδάξουν τους Πατέρες της Εκκλησίας, ένας Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Γρηγόριος Νύσσης. Στα τέλη της δεκαετίας dogmatologist Nickolas Ματσούκας, η επιγραφή στον τάφο του Καζαντζάκη εκφράζει τα τρία στάδια της πνευματικής ζωής του ανθρώπου: η σχέση υπηρέτη-Κύριε, που χαρακτηρίζεται από το αρνητικό συναίσθημα του φόβου, η σχέση μίσθωσης-εργοδότη, που χαρακτηρίζεται από την προσδοκία ανταμοιβής και, τέλος, την τέλεια σχέση πατέρα-παιδιού, που είναι πιστός και ο Θεός, η οποία κυριαρχείται από την έννοια της αγάπης και ο άνθρωπος έχει φτάσει σε ένα επίπεδο yiotitas με τον Θεό Πατέρα. Η χημική ένωση στην ευδαιμονία του Θεού είναι αληθινή αγάπη, η οποία οδηγεί στην αιώνια και άσβεστη δίψα του ανθρώπου να ενώσει τον Εσταυρωμένο αγάπη.
description: Nikos Kazantzakis is undoubtedly one of the greatest Greek authors, not just because his work enjoys worldwide recognition, but also because he was tortured with burning existential questions that have plagued humans for centuries. For the great Cretan, the man discovers God through continuous exploration, questioning and even denial. The key to the interpretation of his work is that it must first listen to the grief of whether we want to understand his thinking. We all know the author's conflict with the establishment of his epoch, and then the Church seeks to prosecute and the accused as a whole particularly sacrilegious Last Temptation. Divine Providence, however, shone in the face of the Ecumenical Patriarch Athenagoras A΄, so Nikos Kazantzakis not aforistike ever by the Orthodox Catholic Church, despite the prevailing perception. The person of Christ, the God-man, torture more than anyone and all the life of Nikos Kazantzakis and shocked all his existence, leading him to a perpetual search. The true Christ by Kazantzakis walks and fights together with the people. And the debt of the real man is to follow in the footsteps of Christ, crucified with him, to become a shareholder of the Resurrection. The Christ is crucified on Kazantzakis. And so I just resurrected. Another fact which indicates the long acquaintance that he felt the great Cretan with the ascetic tradition, the beloved of mystical theology is the Saint John Climacus, Saint Isaac the Syrian, Saint Nicholas Kavasilas and Saint Symeon the New Theologian. In thought of Kazantzakis spearhead is how to resurrect a man must first be crucified on the model of Christ, as well as the author says that “resurrection without crucifixion is not exist”. The attitude of Kazantzakis and heroes face of death is an attitude of heroism and constant battle, where death is seen as a courageous assumption of responsibility by the man and through communion with God and fellow man, man must reach brink of the abyss to reach God. The Ascetic is a cry of freedom, existential cry of the great Cretan, the reflection of the struggle between man and God and the reflection of bloody and perpetual battle of matter and spirit. But these two faces, God and man, and these two elements, matter and spirit, not adversaries but allies in the fight and fighters, and the whole struggle is to "make the material life." The global work of the writer there is nowhere dyalistikos manichaismos with fatal consequences incriminating flesh, of matter and the world. Kazantzakis here is very patristic. Kazantzakis as knowledgeable and profound mystic of patristic thought, and followed middle of an incriminating viologikotitas, and bear the thought of the weaknesses and flaws of the patristic tradition and theology. The matter, however, the spirit expressed by Kazantzakis will lead to a transformation of consciousness within the perspective of a holistic anthropology. God cries out "help!" to the human. And here lies the very heart of Orthodox theology, since God takes risks and creates a creature who is capable to accept or to refuse, because the greatest gift of God to man is freedom. The preamble reads: "If you're in me, though to save you, you will be forever in me and my existence Life-Giver." In view of this reasoning, in essence, argues that Kazantzakis is that if God is nonexistent within my epistemological, there is practically inside me, that is ontologically. In other words, God is ontologically anyway, but the man did not accept him as Lord and Creator, there is no epistemological And let there be on the imaginary reality. At this point we encounter again the central teaching of the Church's freedom and man's independent, really inspiring Nikos Kazantzakis and turns hostile to each system. God risked creating a free creature that has the strength to refuse at any time. And indeed the most anthropology is theanthropologia, an ontological way of life in which God gives meaning and zoodoti human life. God of Orthodoxy is a loser God primarily through the exercise of their own liberty and freedom through the being who created and gave him the determination, which shows both in the loser and winner. Freedom as the prime factor which honors the human person is both the central teaching of our Church. Just mainly from this course of reasoning underlies the perception of "God will save you save me." The predominant expression of the ascetic but is certainly a phrase that is the tombstone of the great writer: "I hope nothing, fear nothing, I am free!". Within this paragraph soarer Kazantzakis meet again to teach the Fathers of the Church, one John of Damascus, a Gregory of Nyssa. In the late dogmatologist Nickolas Matsoukas, the inscription on the tomb of Kazantzakis expresses the three stages of the spiritual life of man: the servant-Lord relationship, characterized by the negative emotion of fear, the lease-employer relationship, characterized by the expectation reward and finally, the perfect father-child relationship, that is faithful and God, which is dominated by the concept of love and man has reached a level yiotitas with God the Father. The compound in the bliss of God is true love, which leads to the eternal and unquenchable thirst of man to join the Crucified Love.