O Αριστοτέλης για τoν σκοπό, το αντικείμενο και την μέθοδο της φυσικῆς ἐπιστήμης: Περί Ουρανού 3.7
Creators: name: Ρότσια Δήμου, Ελευθερία Μιχαήλ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: Αριστοτέλης
Φυσική Φιλοσοφία
Αρχαία ελληνική φιλοσοφία
Aristotle
Natural Philosophy
Ancient Greek Philosophy

description: Το έβδομο κεφάλαιο του τρίτου βιβλίου του έργου Περί Ουρανού, είναι ένα μικρό κεφάλαιο, στο οποίο ο Αριστοτέλης εξετάζει, κυρίως, την διαδικασία της γένεσης των τεσσάρων υποσελήνιων στοιχείων και, επίσης, στοχάζεται περί των συνθηκών που καθίστανται αναγκαίες για την παραγωγή ορθών και ασφαλών επιστημονικών θέσεων. Ο Αριστοτέλης αφορμάται από εκείνες τις θεωρίες του Τίμαιου που θεωρεί πως παρουσιάζουν την γένεση των υποσελήνιων στοιχείων λανθασμένα, και ο σκοπός του είναι να ασκήσει κριτική στις Πλατωνικές θεωρίες για την φυσική επιστήμη εν γένει. Από το εν λόγω κεφάλαιο του έργου αυτού, προκύπτει το ζήτημα του ποιος είναι ο σκοπός και το περιεχόμενο της φυσικής επιστήμης και ποια είναι η μέθοδος που οδηγεί σε ασφαλείς επιστημονικές θέσεις; Σχετικά με το ζήτημα αυτό, τρεις απαντήσεις προτείνονται στο κείμενο. Ο σκοπός (τέλος) της φυσικής επιστήμης είναι να εξετάσει το φαινόμενο που παρουσιάζεται πάντα κυρίως στις αισθήσεις. Το περιεχόμενο (ή αλλιώς το αντικείμενο μελέτης) της φυσικής επιστήμης είναι τα σώματα. Μια θεωρία πρέπει, α) να είναι εύλογη, β) να προϋποθέτει την γνώση των πρώτων αρχών και γ) κάθε συμπέρασμα πρέπει να κρίνεται βάσει του σκοπού• δηλαδή, την κατανόηση των φαινομένων. Eίναι κοινός τόπος μεταξύ των σχολιαστών να θεωρούν το κεφάλαιο αυτό ένα κεφάλαιο που αφορά στην άποψη του Αριστοτέλη για την μέθοδο της φυσικής επιστήμης. Η προσέγγισή μου διαφοροποιείται από αυτή των περισσότερων σχολιαστών. Πιο συγκεκριμένα, αυτό που θα με απασχολήσει εδώ είναι το εάν το κεφάλαιο 3.7 πραγματεύεται όντως την μέθοδο της φυσικής επιστήμης, και εάν ναι, κατά πόσο η μέθοδος αυτή διαφοροποιείται από τον πλατωνικό μύθο. Θα προσπαθήσω να δείξω ότι ο Αριστοτέλης, όντως, ασκεί κριτική στον Πλάτωνα σε μια μεθοδολογική βάση αλλά, παράλληλα, φιλοδοξεί να μιλήσει και για το αντικείμενο και για τον σκοπό της φυσικής επιστήμης, ασκώντας κριτική σε οντολογική και μεταφυσική βάση, στην θεωρία του Πλάτωνα για τα στοιχεία. Το συγκεκριμένο κεφάλαιο περιλαμβάνει απόψεις του Αριστοτέλη για τη μέθοδο αλλά δεν εξαντλεί τις απόψεις αυτές. Στρέφοντας το ενδιαφέρον στο αντικείμενο της επιστημονικής έρευνας γίνεται φανερό πως στο κεφάλαιο αυτό, ερχόμαστε αντιμέτωποι για ακόμη μια φορά με την διαφορά του αριστοτελισμού από τον πλατωνισμό, την σχέση του αντικειμένου των μαθηματικών και φυσικής. Για τον Αριστοτέλη τα αισθητά σώματα αποτελούν το αντικείμενο της φυσικής επιστήμης και αυτό το αντικείμενο αυτό ακολουθεί και ο σκοπός της φυσικής επιστήμης. Θεωρώ πως σε αυτό το κεφάλαιο ο Αριστοτέλης δεν καταδεικνύει την πορεία της μεθόδου της φυσικής επιστήμης, αλλά στρέφει το ενδιαφέρον του αναγνώστη στο αντικείμενο της φυσικής έρευνας- τα αισθητά σώματα. Τέλος, θα αναφερθώ στην άποψη του Αριστοτέλη για τον σκοπό της φυσικής έρευνας. Όπως θα δείξω παρακάτω στην ανάλυση του κειμένου και στην μετάφραση του κεφαλαίου αυτού του Περί Ουρανού, θεωρώ ότι ο Αριστοτέλης δηλώνει ποιος είναι ο σκοπός της φυσικής έρευνας.
description: Chapter seven of Aristotle's third book of the treatise On the Heavens is a small chapter, in which Aristotle mainly examines the process of the sublunar elements' generation and contemplates on the circumstances deemed necessary for the formulation of sound and foolproof scientific theories. This passage is a polemic response, as Aristotle wrote it having the Platonic Timaeus in mind. Aristotle uses Timaeus' theories, as a point of reference, and his objective is to criticize Plato's theories on natural science, as a whole. In the framework of the present paper, the aim is to highlight the content of this chapter of Aristotle's On the Heavens. In my opinion, one question arise from the above-mentioned chapter: What are the purpose and the subject matter of natural science and what method could lead us to sound and foolproof scientific theories? Three answers are proposed in the text: The purpose of natural science is to understand the phenomenon that is always apparent from the sense. The subject matter (or otherwise called, the study object) of natural science is the σώματα. A theory should a) be reasonable, b) assume the knowledge of the first principles and c) make sure that all the conclusions are criticized on the basis of its cause, thus the understanding of the phenomena. It is commonplace among scholars to regard this chapter as the one related to Aristotle's views on the method of natural science. My approach differentiates itself from the common standpoint. To be more specific, my main focus will lie on whether this chapter does indeed address the method of natural science and if so, on the extent to which this method differentiates itself from the Platonic myth. I will try to point out that Aristotle does indeed criticize Plato on a methodological basis, but on the same time, aspires to address the notions of the subject matter and the purpose of natural science, by criticizing Plato's element theory on an ontological and metaphysical basis. In this particular chapter, we do encounter Aristotle's views on the method; nevertheless, this chapter does not present these views in an exhaustive manner. By pointing our focus in the direction of the scientific research, it becomes evident that, in this chapter, we find ourselves once again face to face with the difference between Aristotelianism and Platonism, the correlation between the scope of mathematics and physics. From Aristotle's standpoint, sensible bodies make up the content of natural science ―its research subject matter― serving as a guideline for its ultimate purpose. Finally, I will refer to Aristotle's opinion on the purpose of natural research. The question whether Aristotle contemplates on the purpose of science or not, that appears in this passage, is strictly of translational nature. As I plan to illustrate, in the following analysis of the passage, as well as in the translation of the On the Heavens chapter's key points, it is my belief that Aristotle demonstrates (for the first time in a distinct way) the purpose of natural science.