End-Weight Manifestations in Greek binomials
Creators: name: Κικιοπούλου, Αθηνά Ευαγγέλου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Τελικό Βάρος
Διώνυμα
Σειρά Λέξεων
End-Weight
Binomials
Word Order

description: Prosodic End-Weight refers to the tendency of prosodically heavier constituents to occupy a position closer to the end of a sentence, so as to coincide with nuclear stress (Ryan, 2019). Coordination in binomial structures is probably its most well-studied aspect. Maybe the most well-known analysis comes from Cooper and Ross (1975), who suggest that, among other factors, phonological properties that can be associated with the second slot in an irreversible binomial of the type A and B, are lowness and backness in vowels, greater word length (in terms of syllable count), as well as complexity of codas (Oakeshott-Taylor, 1984; Benor and Levy, 2006; Mollin 2012). The current study seeks to investigate the phonological aspects that can potentially determine word order in coordination in Standard Modern Greek under the principle of End-Weight. The language exemplifies certain tendencies that seem to coincide with manifestations related to Prosodic End-Weight. An observed potential effect of vowel quality is illustrated in patterns of ablaut structures like din-dan and platsa-plutsa, and a syllable-count one in fixed expressions like “ήζε θαη έζηκα” [ˈiζi ce ˈeζima] „customs‟ Moreover, a stress-related tendency has been observed in Greek acronyms by Topintzi and Kainada (2012) and Revithiadou et al. (2015), according to which acronyms, the final syllables of which bear codas (especially illegal ones) are more likely to attract stress than open final syllables. The main aim is to experimentally explore the potential effects of vowel quality, syllable count, and final syllable coda status (null and singleton, in stressed and unstressed environments) in the ordering of constituents in Greek. Two forced choice tasks have been designed to test the potential legitimacy of these presumed tendencies, following a methodology similar to Bolinger (1962), Oakeshott-Taylor (1984), and Parker (2003); in both tasks, the participants read a Greek sentence ending in a binomial and are asked to indicate which order of the two constituents they prefer (A and B or B and A). In the first task, the constituent words are not parts of a frozen form, but random pairings. The second task follows the same methodology, but utilizes nonce words, after Pinker and Birdsong (1979), Parker (2003), and Ryan (2019), aiming at completely eliminating any semantic effects, and grasping better phonological control of word structure, through the creation of minimal pairs. The tendencies emerging from the results indicate that there are indeed effects of vowel backness for the nonce word task, while significant effects derive from both tasks for the word length and the coda parameter. These results in accord with Ryan‟s (2019) predictions for prosodically heavier constituents, suggest that Greek words with back vowels, more syllables, or word-final codas are more preferred in positions of nuclear phrasal stress, a conclusion which is especially interesting for Greek, since it is a weight-insensitive system (Drachman and Malikouti-Drachman, 1999). Finally, the motivation behind this preference is examined considering issues such as frequency (Fenk-Oczlon, 1989) and markedness (Benor and Levy, 2006), but also the relevance of Greek to a weight-sensitive system of gradient nature (Duarte-Garcia 2017). This study concludes that neither theory can successfully describe the findings of this study, and that the status of the stress-weight interface currently remains undetermined for Greek.
description: Ο όρος Προσωδικό Τελικό Βάρος αναφέρεται στην τάση βαρύτερων προσωδικών μονάδων να καταλαμβάνουν θέσεις πιο κοντά στο τέλος μια πρότασης, με σκοπό την επιτονική ευθυγράμμιση (Ryan, 2019). Η πιο συστηματικά μελετημένη μορφή του φαινομένου είναι η παράταξη σε διωνυμικές φράσεις. Ίσως η πιο γνωστή ανάλυσή του είναι των Cooper and Ross (1975), οι οποίοι προτείνουν ότι, μεταξύ άλλων, οι φωνολογικές ιδιότητες που μπορούν να συσχετιστούν με την δεύτερη θέση ενός διωνύμου Α και Β, είναι ανοιχτά και οπίσθια φωνήεντα, περισσότερες συλλαβές, καθώς και η φύση των συλλαβικών εκβάσεων μιας λέξης (Oakeshott-Taylor, 1984; Benor and Levy, 2006; Mollin 2012). Η παρούσα μελέτη στοχεύει να ερευνήσει τα φωνολογικά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν πιθανώς να ορίσουν την σειρά των λέξεων σε παρατακτικά σχήματα στη Νέα Ελληνική σύμφωνα με την αρχή του Τελικού Βάρους. Υπάρχουν διάφορα παραδείγματα στη Νέα Ελληνική Γλώσσα τα οποία δείχνουν να συμπίπτουν με εκφάνσεις σχετικές με το Προσωδικό Τελικό Βάρος. Μία πιθανή έκφανση σχετική με την ποιότητα των φωνηέντων παρατηρείται σε εκφράσεις όπως din-dan και platsa-plutsa, καθώς μία συλλαβική έκφανση σε παγιωμένες εκφράσεις όπως «ήθη και έθιμα» [ˈiθi ce ˈeθima]. Μια ακόμα έκφανση σχετική με τον τονισμό βρίσκεται στα αποτελέσματα από τις μελέτες των Topintzi and Kainada (2012) και Revithiadou et al. (2015) σύμφωνα με τις οποίες ακρωνύμια των οποίων οι τελικές συλλαβές περιέχουν εκβάσεις συμφώνων έχουν την τάση να τονίζονται στην λήγουσα, περισσότερο από αυτές που είναι ανοιχτές. Ο βασικός στόχος της μελέτης αυτής είναι να ερευνήσει πειραματικά την πιθανή επιρροή της ποιότητας των φωνηέντων, του αριθμού συλλαβών, και της ύπαρξης και μη τελικών συλλαβικών εκβάσεων (σε συνδυασμό με τον ρόλο του τονισμού) στην σειρά των λέξεων στα Ελληνικά. Δύο ερωτηματολόγια κλειστού τύπου σχεδιάστηκαν στοχεύοντας να ερευνήσουν την ορθότητα των παραπάνω υποθέσεων, ακολουθώντας μεθοδολογίες όπως των Bolinger (1962), Oakeshott-Taylor (1984), και Parker (2003). Και στα δύο ερωτηματολόγια, οι συμμετέχοντες έπρεπε να διαβάσουν μια πρόταση στα Ελληνικά, η οποία τελείωνε σε ένα διώνυμο, και να υποδείξουν ποια σειρά λέξεων προτιμούν μέσα στην φράση, «Α και Β» ή «Β και Α». Στο πρώτο ερωτηματολόγιο, οι φράσεις δεν αποτελούν παγιωμένες εκφράσεις, αλλά τυχαία ζεύγη. Το δεύτερο ερωτηματολόγιο ακολουθεί την ίδια μεθοδολογία, αλλά περιέχει ζεύγη ψευδο-λέξεων, όπως στα πειράματα των Pinker and Birdsong (1979), Parker (2003), και Ryan (2019), στοχεύοντας στην εξάλειψη σημασιολογικών παραγόντων, καθώς και στον μεγαλύτερο έλεγχο της φωνολογικής δομής των λέξεων. Οι τάσεις που προκύπτουν από τα αποτελέσματα δείχνουν ότι όντως η ποιότητα των φωνηέντων είναι ένας σημαντικός παράγοντας στο δεύτερο πείραμα, αλλά στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα προκύπτουν και από τα δύο πειράματα για τις παραμέτρους του αριθμού συλλαβών και της τελικής συλλαβικής έκβασης. Τα αποτελέσματα αυτά είναι σύμφωνα με την πρόβλεψη του Ryan (2019) για την συμπεριφορά προσωδικά βαρύτερων μονάδων, και δείχνουν ότι οι Ελληνικές λέξεις που περιέχουν οπίσθια φωνήεντα, περισσότερες συλλαβές, ή τελικές συλλαβές με εκβάσεις, προτιμώνται σε θέσεις που μπορούν να συμπίπτουν με το πυρηνικό τονικό ύψος της φράσης, ένα συμπέρασμα ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τα Νέα Ελληνικά, μία γλώσσα που δεν θεωρείται ότι έχει φωνολογικό βάρος (Drachman and Malikouti-Drachman, 1999). Τέλος, η τάση που παρατηρείται ερμηνεύεται λαμβάνοντας υπόψη παράγοντες όπως η λεξική συχνότητα (Fenk-Oczlon, 1989) και το μαρκάρισμα (Benor and Levy, 2006), καθώς και η σχετικότητα της Ελληνικής με συστήματα φωνολογικού βάρους με διαβαθμίσεις (Duarte-Garcia 2017). Το συμπέρασμα της παρούσας έρευνας είναι ότι καμία ερμηνεία δε μπορεί να περιγράψει ολοκληρωτικά τα αποτελέσματα, και ότι η διεπαφή τονισμού και βάρους παραμένει ανοιχτό ζήτημα για τα Νέα Ελληνικά.