Χειρισμός του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 με θεραπεία βασιζόμενη στις ινκρετίνες. Συστηματική ανασκόπηση και μεταανάλυση.:
Creators: name: Καραγιάννης, Θωμάς Βασιλείου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Σακχαρώδης διαβήτης τύπου
Ινκρετίνες
Συστηματική ανασκόπηση
Type 2 diabetes mellitus
Incretins
Systematic review

description: Ο σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης είναι η εκτίμηση της αποτελεσματικότητας και ασφάλειας του ινκρετινομιμητικού φαρμάκου εξενατίδη (GLP-1 ανάλογο) και του ινκρετινοενισχυτικού φαρμάκου σιταγλιπτίνη (DPP-4 αναστολέας) στη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, με βάση τα αποτελέσματα δημοσιευμένων τυχαιοποιημένων κλινικών μελετών. Εφαρμόστηκε αναζήτηση στις ηλεκτρονικές βάσεις MEDLINE, The Cochrane Library και EMBASE. Οι επιλεγμένες μελέτες αξιολογήθηκαν με βάση τη διαδικασία τυχαιοποίησης, την απόκρυψη κατανομής και την τυφλοποίηση. Στη μεταανάλυση χρησιμοποιήθηκε το μοντέλο τυχαίων επιδράσεων (random effects) με κύρια έκβαση τη μεταβολή της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (A1C) και με δευτερεύουσες εκβάσεις την εμφάνιση υπογλυκαιμικών επεισοδίων και τη διακοπή εξαιτίας ανεπιθύμητων ενεργειών. Στη συστηματική ανασκόπηση συμπεριλήφθηκαν 26 τυχαιοποιημένες μελέτες, 11 με εξενατίδη και 15 με σιταγλιπτίνη. Η διάρκεια των μελετών κυμαίνονταν από 12 έως 54 εβδομάδες. Η προσθήκη εξενατίδης ή σιταγλιπτίνης σε ασθενείς με προϋπάρχουσα αντιδιαβητική αγωγή εμφάνισε μέτρια αποτελεσματικότητα συγκριτικά με την εικονική θεραπεία (placebo), ως προς τη μείωση της A1C (weighted mean A1C difference=-1% και -0,67%, αντίστοιχα). Παρόμοια, η σιταγλιπτίνη αποδείχθηκε αποτελεσματικότερη σε σχέση με το placebo (weighted mean A1C difference=-0,8%) και όταν χορηγήθηκε ως μονοθεραπεία. Συγκρίνοντας την εξενατίδη με γλαργινική ή ασπαρτική ινσουλίνη και τη σιταγλιτίνη με άλλα αντιδιαβητικά δισκία, καμία από τις δύο ουσίες δε φάνηκε να υστερεί ως προς την ελάττωση της A1C.
description: The objective of this systematic review is to assess the efficacy and safety of the incretin-mimetic exenatide (GLP-1 analogue) and the incretin-enhancer sitagliptin (DPP-4 inhibitor) on type 2 diabetes mellitus, based on the results of published randomized clinical trials. An electronic search was conducted in MEDLINE, The Cochrane Library and EMBASE. The quality of the selected studies was assessed, according to the adequate sequence generation, allocation concealment and blinding. A random-effects meta-analysis was performed, using the change in glycosylated hemoglobin (A1C) as the primary outcome and the occurence of hypoglycemia and discontinuation due to adverse events as secondary outcomes. 26 studies were identified, 11 trials evaluating exenatide and 15 trials sitagliptin treatment, ranging from 12 to 54 weeks duration. Exenatide and sitagliptin as add-on treatment were moderately effective in lowering A1C compared with placebo (weighted mean A1C difference=-1% and -0,67%, accordingly). Similarly, sitagliptin was more efficient in improving glycemia in drug naive patients compared with placebo (weighted mean A1C difference=-0,8%). Both exenatide and sitagliptin were found to be noninferior compared with other antidiabetic therapies, including insulin (glargine or biphasic aspart), metformin, sulfonylureas and thiazolidinediones.