Η σχέση έρωτα, φιλίας και δικαίου στον Πλάτωνα:
Creators: name: Μπούκτση, Αναστασία Βασιλείου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Ερωτας
Φιλία
Δίκαιο
Eros
Frindship
Justice

description: Ο Έρως για τον Πλάτωνα καθίσταται το ενδιάμεσο στάδιο για να ΄΄ανέβει΄΄ ο άνθρωπος από το ένα καλόν στα δύο, εν συνεχεία στα πολλά, για να φθάσει τέλος στο καθ’ αυτό καλόν και να ζήσει τη γοητεία της θέας του. Αποτελεί μία οντολογική διεργασία, κατά τη διάρκεια της οποίας η πραγματικότητα ιεραρχείται σε δύο επίπεδα: α) στο αισθητό και β) στο ιδεατό. Ο έρωτας ορίζεται ως η μανία προς το κάλλος. Συγκεκριμένα, η κλίμακα του έρωτα που περιγράφεται στο Συμπόσιο αρχίζει από το κατώτερο επίπεδο του ανθρώπινου έρωτα για το ωραίο και το καλό και οδηγεί αναβαθμό αναβαθμό τον εραστή στο ανώτατο επίπεδο του θείου έρωτα. Η αποκάλυψη της Διοτίμας στο τελικό στάδιο της μύησης στα Μεγάλα Μυστήρια αντανακλά μία αληθινή μυστικιστική θεία κοινωνία. Η έλξη προς την εξωτερική ομορφιά προσλαμβάνει μεταφυσικό χαρακτήρα, από τη στιγμή που καθίσταται απαραίτητη προϋπόθεση του πλατωνικού έρωτα τόσο η αισθησιακή όσο και η πνευματική έλξη. Ο Πλάτων, όπως επισημαίνεται , εξάγει τη φιλία από την ενορατική πηγή του έρωτα. Ο έρωτας λοιπόν, στην πλατωνική του εκδοχή, εκπροσωπεί τη φιλοσοφική εξιδανίκευση του πάθους, που επιδιώκει τη μεταφυσική μετάβαση της ψυχής στη σφαίρα των ιδεών. Αντανακλά ένα υπερβατικό, θρησκευτικό πάθος συμμετοχής και ένωσης με τις μη αισθητές ιδέες, οι οποίες δίδουν περιεχόμενο και νόημα στον απατηλό κόσμο του ανθρώπου και τη ζωή του μέσα σ’ αυτόν. Η πρακτική χρησιμότητα αποτελεί το εγγενές κύριο στοιχείο της φιλίας και βέβαια δεν εξαντλεί το περιεχόμενο της. Ενώ ίσως αρχίζει ως μέσον για την εξασφάλιση αγαθών, αναγκαίων για την ευτυχiα (πίστη, ασφάλεια και εμπιστοσύνη στη βοήθεια των φίλων), σύντομα μετατρέπεται σε ευδαιμονία (με διάθεση καλής θέλησης και αγάπης) και ελευθερία. Το δίκαιο και το άδικο θεωρούνται ως διαθέσεις της ψυχής. Πρόκειται κατ’ ουσία για μία απεικόνιση του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου και της ψυχής του.Η ατομική ψυχή απαρτίζεται από τρία διαφορετικά στοιχεία: το επιθυμητικόν, το θυμοειδές και το λογιστικόν : «καθάπερ ἐν τῇ πόλει συνεῖχεν αὐτήν τρία ὄντα γένη, χρηματιστικόν, ἐπικουρητικόν, βουλευτικόν». Στην ψυχή, η δικαιοσύνη συνίσταται στο ότι καθένα από αυτά τα τρία μέρη πράττει το δικό του ρόλο, χωρίς να υπεισέρχεται στην περιοχή των δύο άλλων. Από αυτό το γεγονός συνάγεται ότι η ουσία της δικαιοσύνης δεν εντοπίζεται στην διϋποκειμενική σφαίρα και σε εξωτερικές πράξεις, αλλά αποτελεί εσωτερική κατάσταση και διάθεση του υποκειμένου, τόσο του συλλογικού (πόλις) όσο και του ατομικού (ψυχή).
description: Eros for Plato is rendered the intermediary stage in order to lift up the person from the one good in two, then in many, so the man can reach the end of this good and lives the charm of its view. It constitutes an ontological activity with duration, in which the reality of Eros is rated in two levels: a) in the perceptible and b) in ideal. The love is fixed as the fury to beauty. Concretely, the scale of love that is described in the Conference begins from the inferior level of human love for beautiful and good and it leads gradually the lover to the maximum level of divine love. The revelation of Diotima’s speech in the Big Mysteries reflects a genuine mystic divine society. The attraction to the exterior beauty engages metaphysical character, from the moment where is rendered essential condition of platonic love so much the sensual and intellectual attraction. Backs, as it is pointed out, friendship is exported from the insightful source of love. Therefore, Eros, in its platonic version, represents the philosophical superiority of passion that seeks the metaphysical passage of soul, which is settled in the idealistic world of Plato. It reflects the upper and religious passion of attendance and union in contrary to the imperceptible ideas. That gives content and meaning in the illusory world of a person and his life. The practical usefulness constitutes the innate main element of friendship and of course does not exhaust its content. While, perhaps it begins as a mean for the guarantee of goods, necessary for eytychia, (faith, safety and confidence through the help of friends) at an early date is changed in bliss (with disposal of good will and love) and freedom. The right and unfair are considered as disposals of soul. This is a depiction of internal world of a person and his soul. The individual soul is composed from three different elements: epithymitikon, thymoeides,logistikon. In justice, each one of these three parts has its own role, without entering into the region of the two others. From this point of view, we can conclude that the substance of justice is not located in subjective ball and in exterior action, but constitutes internal situation and disposal of subject, so much collective (city) what individual (soul).