Συγκριτική μελέτη κόλλας ιστών οκτυλ-2-κυανοακρυλικής και ραμμάτων υπό τάση στην επούλωση τόμων δέρματος επίμυων: πειραματική μελέτη
Creators: name: Πέπε, Παναγιώτα Γ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2006
Subjects: Κυανοακρυλική κόλλα
Υπό τάση
Under tension

description: Κατά κανόνα οι τομές δέρματος αποκαθίστανται με ράμματα διαφόρου υλικού και μεγέθους. Την τελευταία δεκαετία χρησιμοποιήθηκαν συνθετικές κόλλες ιστών στην σύγκλειση τραυμάτων, με αποτέλεσμα να επιτυγχάνεται η συνένωση χωρίς συρραφή. Αυτό μελετήθηκε σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει τάση στις συγκλειόμενες επιφάνειες. Σύμφωνα με τους Williams and Wilkins109η επιλογή των κυανοακρυλικών κολλών είναι ιδανική για τοπική χρήση με την εύκολη εφαρμογή τους και το γρήγορο πολυμερισμό τους. Η ιστοτοξικότητα των κολλών εξαρτάται από το μήκος της αλυσίδας και τα προιόντα πολυμερισμού. Ένα επιπλέον πλεονέκτημα της κόλλας είναι ότι το πολυμερές της κόλλας δεν επηρρεάζεται από την υγρασία, όπως συμβαίνει με τη χρήση των κολλητικών ταινιών. Σύμφωνα με τους Philipp et Blondeel34 το μετεγχειρητικό ερύθημα που προκαλείται από τις κόλλες είναι μικρότερο από τις άλλες παραδοσιακές μεθόδους σύγκλεισης, ενώ το κοσμητικό αποτέλεσμα της εφαρμογής τους είναι εξαιρετικό. Από τις διαθέσιμες στο εμπόριο συνθετικές κόλλες ιστών επικρατέστερη είναι η οκτυλ-2-κυανοακρυλική (Dermabond).Είναι ανθεκτικότερη από τις άλλες, λόγω της μακριάς αλυσίδας που υπάρχει στην χημική σύνθεση της. Τα κυριότερα πλεονεκτήματα τους είναι η σημαντική ελάττωση του χρόνου εφαρμογής, το καλό αισθητικό αποτέλεσμα και η μικρότερη επιβάρυνση του ασθενούς καθώς και η ανώδυνη χωρίς την χρήση τοπικής αναισθησίας εφαρμογή. Η κλινική εφαρμογή των ιστικών κολλών σε τομές δέρματος υπό τάση θα αποτελούσε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εναλλακτική λύση στην σύγκλειση μιας επιφάνειας. Η παρούσα εργασία έχει σαν σκοπό την μελέτη εφαρμογής της συνθετικής κόλλας και τη συμπεριφορά της σε τομές δέρματος υπό τάση, που πραγματοποιούνται με την κλασική μέθοδο των ραμμάτων και της κόλλας. Τα αποτελέσματα συγκρίνουν την ανθεκτικότητα των υλικών σύγκλεισης κατά την διαδικασία της επούλωσης. Ακολούθως γίνεται ιστολογική μελέτη για εκτίμηση του αποτελέσματος και ιστολοπαθολογικός έλεγχος κυττάρου τύπου ξένου σώματος και στοιχείων φλεγμονής. Ακολουθήθηκε συγκεκριμένο πρωτόκολλο σε 44 λευκούς επίμυες (albino rats) ηλικίας 3 μηνών και βάρους 250-300 γραμμαρίων. Τα πειραματόζωα διαιρέθηκαν σε δύο ομάδες (ομάδα Α και ομάδα Β) από 22 επίμυες σε κάθε ομάδα. Στην ομάδα Α τοποθετήθηκαν ράμματα prolene 4-0 για τη συρραφή της δερματικής τομής, ενώ στην ομάδα Β χρησιμοποιήθηκε κόλλα οκτυλ-2-κυανοακρυλική (Dermabond). Κάθε ομάδα διαιρέθηκε σε δύο υποομάδες από ένδεκα πειραματόζωα σε κάθε υποομάδα Σε κάθε υποομάδα δημιουργήθηκε χειρουργικό τραύμα δύο εκατοστών με διαφορετική εντόπιση (ράχη, μηρός) και διαφορετικό τρόπο συρραφής. Στην συνέχεια έγινε έλεγχος της ανθεκτικότητας των δερματικών τομών με εφαρμογή δύναμη διάσπασης σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.( την πρώτη έως την τεσσαρακοστή δεύτερη μετεγχειρητική ημέρα). Επίσης έγινε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων συγκρίνοντας τις δυο ομάδες πειραματόζωων. Ο ιστoπαθολογικός έλεγχος από το κεντρικό τμήμα του τραύματος και τον σύστοιχο μηροβουβωνικό λεμφαδένα ήταν απαραίτητος, ώστε να μελετηθεί και να συγκριθεί η διαδικασία επούλωσης και στις δύο ομάδες. Η βιοστατική ανάλυση έδειξε ότι υπάρχει στατιστική σημαντικότητα στη σύγκριση των αποτελεσμάτων της δύναμης διάσπασης των δύο ομάδων αποδεικνύοντας ότι είναι μεγαλύτερη η αντοχή του τραύματος όταν έχει συρραφεί. Η απαιτούμενη δύναμη διάσπασης (tensile strength) είναι μεγαλύτερη στα τραύματα που έχουν συρραφεί, από αυτή που εφαρμόζεται στα τραύματα που έχει εφαρμοστεί κόλλα. Οι ουλές που δημιουργούνται με την κλασική μέθοδο των ραμμάτων είναι πιο ανθεκτικές από αυτές που δημιουργούνται με την χρήση της κυανοακρυλικής κόλλας ιστών. Έγινε ιστοπαθολογικός έλεγχος τμήματος δέρματος από την ράχη ή τον μηρό και του σύστοιχου προς το τραυματισθέν άκρο μηροβουβωνικού λεμφαδένα για τον έλεγχο κυττάρων τύπου ξένου σώματος. Είχαμε ήπια αντίδραση ξένου σώματος στην οκτυλ-2-κυανοακρυλική κόλλα, που ήταν πολύ ανεκτή από τον οργανισμό δέκτη. Από την ιστολογική μελέτη διαπιστώνουμε διαφορετικού βαθμού φλεγμονώδη διήθηση στο χόριο του δέρματος από λεμφοκύτταρα και πλασματοκύτταρα καθώς και άφθονα νεόπλαστα υπεραιμικά τριχοειδή αγγεία που είναι έντονα τις πρώτες μετεγχειρητικές ημέρες και στη συνέχεια δίνουν τη θέση τους σε ινώδη συνδετικό ιστό με άφθονες κολλαγόνες ίνες. Στο υποδόριο λίπος εμφανίζονται αρχικά αρκετοί λεμφαδένες διαφόρου μεγέθους, που εξαφανίζονται σταδιακά και εξαρτηματικοί αδένες που προοδευτικά ελαττώνονται.. Αν και η οικονομία στο χρόνο εφαρμογής της κόλλας είναι σημαντικό πλεονέκτημα, ωστόσο απαιτείται περαιτέρω έρευνα στη βελτίωση της σύνθεσης των κυανοακρυλικών ιστικών κολλών, ώστε να παρέχεται αντίστοιχη ανθεκτικότητα σε δυσμενείς συνθήκες συρραφής τραύματος, όπως σε αυτές που εφαρμόζεται τάση στο σημείο συρραφής. κατά την σύγκλειση του χειρουργικού τραύματος
description: Generally cutaneous incisions are closed with the use of varying material and size stitches. During the last decade tissue glues have been used in repairing injuries, achieving conjuncture without the use of stitches. This was examined in cases where there was no tension between the surfaces. According to Williams and Wilkins the choice of cyanoacrylate glues is ideal for topical use, as they are easy to be applied and quick to be polymerized. Tissue glues toxicity depends on its chain length and the polymerisation products. Another advantage of the glue is that its polymer is water resistant unlike sterile strips. According to Philipp and Blondeel, post operational erythema induced by tissue glues is less than that caused by other traditional cohesive methods, although the aesthetic result of their application is excellent. Among tissue synthetic glues available, octyl-2-cyanoacrylate (Dermabond) is the most prevailed. It is more tolerant than the others due to the long chain existing in its chemical synthesis. Main advantages are the significant reduction of its application time, the satisfying aesthetic result and also the painless and without topical anaesthesia application. Clinical use of tissue glues on cutaneous incisions under tension would be an extremely interesting alternative to dermis conjuncture. This essay examines the cyanoacrylate glue application and its behaviour to cutaneous incisions under tension. This method compared stitching materials tolerance during healing process. Also a histological examination was made in order to estimate the inflammation process and its factors. A specific protocol was applied to 44 albino rats, three months old and weighing 250-300gr. Laboratory animals were divided into two groups (A and B)consisting of 22 rats in each. In group A prolene 4-0 was used during stitching and in group B octyl-2-cyanoacrylate glue (Dermabond) was applied. Each group was divided into two sub-groups each one consisting of 11 rats. In each sub-group we created a surgical trauma 2 cm long in different positions and with different conjuncture methods. The cutaneous incision tolerance control was made using tensile strength during different times (from the first till the 42nd post-operational day).Also a statistical analysis of the results was made between the two animal groups. Trauma histopathological examination and lymph node dissection were done to compare the healing process in both groups. Biostatistical analysis concluded that there is a statistical importance between the results of the tensile strength in both groups. Tensile strength required is more increased in traumas where we used prolene 4-0, than the ones where tissue glue was applied. The scars caused by the classic method of stitching are stronger than those resulting from the use of cyanoacrylate tissue glue. Histological examination proved that the inflammatory process in dermis differs relating to the post operative day. In the subcutaneous fat tissue we detect initially numerous lymph nodes which disappear gradually. Although tissue glue application is less time consuming, further research should be done to improve cyanoacrylate glues, in order to achieve the same level of tissue strength conjunction as the one resulting from the use of stitches