Το μυθολογικό παράδειγμα του Μελεάγρου στο Ι της Ιλιάδας:
Creators: name: Πολίτου, Βασιλική Χαρίλαου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2009
Subjects: Μελέαγρος
Παράδειγμα
Δομή
Πρεσβεία
Meleager
paradigm
structure
Embassy

description: Στον πρόλογο προτείνω μια νέα δομή της Ιλιάδας, την οποία ορίζω ως χωροχρονική και που το μυθολογικό παράδειγμα του Μελεάγρου με βοήθησε να τη διακρίνω. Στον κύριο κορμό ανασκευάζω την προομηρική παράδοση σχετικά με τον τρόπο θανάτου του Μελεάγρου. Η εκδοχή του δαδιού, πιστεύω, είναι η παλιότερη, ενώ ο επικός θάνατος μεταγενέστερος. Η κατάρα, ωστόσο, δεν αντικαθιστά την παλιά εκδοχή του δαδιού, αλλά συνδέεται με την αρχή της εξελικτικής πορείας του μύθου. Σχετικά με το συνοπτικά αφηγημένο πόλεμο των Αιτωλών και των Κουρήτων τάσσομαι με τον Bremmer, που ανάγει τις ρίζες της ιστορίας σε μια πανάρχαια δραστηριότητα κυνηγιού και μύησης του εφήβου από το θείο του. Σχετικά με τη διαδραστική σχέση μύθου και Ιλιάδας και τις απόψεις γένεσης της Ιλιάδας βάσει του μύθου του Μελεάγρου θεωρώ πως ο Όμηρος γνώριζε πολλές εκδοχές του μύθου και δεν επινόησε, αλλά υπερθεμάτισε το θυμό, τη σκάλα των αγαπημένων προσώπων, το ρόλο της Κλεοπάτρας, ώστε να καλύψει τα ίχνη μετατόπισης της κύριας αφήγησης χάρη στην πολυσήμαντη λειτουργία του παραδείγματος και στο μύθο, που αφήνει στον ήρωα την ελευθερία να επιλέξει και στον ποιητή να τον διαχειριστεί. Για τη σκάλα, ειδικότερα, που χρησιμεύει ως αποθεματικό υλικό, ακολουθώ τον Κακριδή, με τη διαφορά ότι στον παραδοσιακό επικό μύθο του Μελεάγρου οι φίλοι υπάρχουν και κρατούν την ίδια θέση, που έχουν και στην ομηρική εκδοχή. Με τη σκάλα της αύξουσας αγάπης, επίσης, δημιουργείται ηθική πίεση στον ήρωα και γεννάται ζήτημα ικεσίας ή μη, αποζημίωσης, υποχώρησης του ήρωα, Άτης, εφαρμογής της Αλληγορίας των Λιτών στο μύθο του Μελεάγρου και στην Ιλιάδα. Στο Μελέαγρο, δηλαδή, οι Λιτές προσδίδουν τραγικότητα. Έχουμε πλήρη ικεσία από τον Οινέα, μερικώς προσλαμβανόμενη από το Μελέαγρο. Στη Ι δε διακρίνω ικεσία από την Πρεσβεία ούτε ο Αχιλλέας πέφτει θύμα Άτης. Η Αλληγορία παραθλάται παραινετικά, κρατά τις ισορροπίες, που σέβεται ο Αχιλλέας μέσω των υποχωρήσεών του και στους τρεις φίλους( στον Οδυσσέα στο Ι 427-9). Ο Οδυσσέας επιτυγχάνει και επικεντρώνεται στο πάθος του Αχιλλέα λέγοντας ειλικρινά πως γιατρειά(με τα δώρα) δε θα έρθει( Ι 149-50). Η Άτη τυφλώνει τον Πάτροκλο και ο θάνατός του εντάσσεται στο πλαίσιο δράσης-αντίδρασης της Αλληγορίας πάνω στον Αχιλλέα. Ο Έκτορας πέφτει θύμα Άτης λόγω σχεδίου Δία και όχι λόγω της απόρριψης των Λιτών, καθώς και στην περίπτωσή του εφαρμόζεται η Αλληγορία μέσω της σκάλας αγάπης στο Ζ και Χ. Απορρίπτει , βέβαια, τις λιτές της Ανδρομάχης και τις ικεσίες Πριάμου και Εκάβης, αλλά οι Λιτές δεν τον τιμωρούν• τον κάνουν, αντίθετα, συμπαθή. Αυτές οι λιτές στον Έκτορα συμπληρώνουν την Αλληγορία του Ι. Ως προς το όνομα της Κλεοπάτρας θεωρώ ότι είναι το κύριο είτε προέρχεται από την παράδοση είτε το επινόησε ο ποιητής μέσα από τα λόγια της. Αμφισβητώ τον αναγραμματισμό Κλεοπάτρας και Πατρόκλου. Κατέχουν την υψηλότερη θέση στη σκάλα, όμως στον Αχιλλέα η σκάλα έντεχνα κορυφώνεται στον πατέρα, γι’ αυτό κι η Κλεοπάτρα δεν καθρεπτίζει τον Πάτροκλο. Επεξηγώ, καταληκτικά, την πρωτογενή χωρική δομή του μύθου του Μελεάγρου, που εντάσσεται στους σφαιρικού σχήματος(σελ.41)λόγους της Πρεσβείας, παράγοντες που με οδήγησαν στη χωροχρονική δομή της Ιλιάδας.
description: In the preface, I offer a fundamental new structure of the Iliad based on space-time continuum, a conclusion that I drew from the mythological paradigm of Meleager. In the paper I restructure the prehomeric tradition regarding the way Meleager died. The epic death follows the brand’s version. The curse does not replace the brand, but it is connected with the beginning of the mythological evolutionary course. As far as the Curetes and the Aetolians’ war is concerned, I agree with Bremmer on the history’s outset based on an ancient hunting initiation of an adolescent by his own uncle. Regarding the interactive relation between myth and Iliad and regarding the views of an iliadic genesis, as if Homer modeled the Iliad on a putative epic Meleagros, I believe that Homer already knew many versions of the myth and he did not invent, but just highlighted the anger, the ascending scale of affection, Cleopatra’s part, in order to cover up the moving trails of the main narrative thanks to the example’s meaningful function and also to the myth that generates our hero’s free choice and allows the poet’s use of it. About the scale, specifically, which is a stock motive, I agree with Kakridis, I think however that Homer has not altered the usual order of suppliants regarding friends, who exist in the traditional epic myth and preserve the same order in the Homeric version. The matter of begging or not, of compensation, of hero’s concession, of Άτης’ appearance and of Allegory of the Prayers’s application to Meleager’s myth and to Iliad arise. Λιταί make Meleager far more tragic. Oineus makes full ‘ικετεία, which is partly assumed by Meleager. The ambassadors do not supplicate neither Achilles is Άτης’ victim. The Allegory penetrates in an exhortative way and it is used like a stable equilibrium, that Achilles respects through his own concessions to his tree friends (to Odysseus I 427-9). Odysseus achieves his goal and focuses to Achilles’ πάθος by speaking his mind that Achilles won’t be healed even if he accepts the gifts ( Ι 149-50). Άτη blinds Patroclus and his death integrates in the act-react logic of the Allegory towards Achilles. As far as Hector is concerned, he is Άτης’victim due to Zeus’ plan. The Allegory, after all, is applied through the scale of affection in Z and X. Even though he does reject Andromaches’ Λιταί and his parents’ supplications, Λιταί not only they don’t punish him, but make him, instead, likeable. These Λιταί complete the Allegory in I. Cleopatra’s name was either known from the mythological tradition or Homer invented it as mirroring her speech, not as a syntagmatic anagram of Patroclus. Even though they both are in the highest order of the scale, in the Iliad the father figure secretly rises the scale to the highest pitch. In conclusion, I clarify the primary spatial form of Meleager’s myth, which is integrated in the Embassy’s spherical speeches, factors that led me to the spatiotemporal structure of the Iliad.