Η επίδραση δύο πρωτοκόλλων διάτασης στο εύρος κίνησης της άρθρωσης του ισχίου και την αλτική ικανότητα (cmj)
Creators: name: Κεχαγιάς, Ευάγγελος Σεβαστού
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Εύρος κίνησης
Στατική διάταση
Σκληρότητα
Range of motion
Static stretching
Stiffness

description: Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να διερευνηθούν οι επιδράσεις δύο πρωτοκόλλων διάτασης στο εύρος κίνησης της άρθρωσης του ισχίου, στην αλτική ικανότητα και στη σχέση εύρους κίνησης ισχίου με την απόδοση στο άλμα. Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 15 άτομα άντρες ηλικίας 22,80 ± 4,93 ετών, ύψους 1,81 ± 0,06 μέτρα και σωματικού βάρους 80,87 ± 10,66 κιλά, τα οποία ασχολούνται σε υψηλό επίπεδο με το άθλημα του στίβου. Οι συμμετέχοντες σε τρείς (3) διαφορετικές ημέρες εκτέλεσαν τρία διαφορετικά πρωτόκολλα: το πρώτο ακολούθησε η ομάδα ελέγχου (CG) όπου δεν πραγματοποιούνταν καμία διάταση, το δεύτερο η ομάδα που εκτέλεσε στατική διάταση (SS) και το τρίτο η ομάδα που εκτέλεσε δυναμική διάταση (DS). Το πρωτόκολλο άσκησης περιλάμβανε αξιολόγηση παθητικής διάτασης του εύρους κίνησης της άρθρωσης του ισχίου στο ισοκινητικό δυναμόμετρο (cybex) και για τα δύο πόδια, άμεση εκτέλεση δύο αλμάτων (CMJ) στο δυναμοδάπεδο, ακολουθούσε η παρέμβαση (στατική ή δυναμική διάταση ή καθόλου παρέμβαση) και στη συνέχεια άλματα (CMJ) στα 1,2,4 λεπτά μετά την παρέμβαση και το πρωτόκολλο ολοκληρώνονταν με τις μετρήσεις στο ισοκινητικό δυναμόμετρο (εύρος ισχίου και σκληρότητα). Οι μεταβλητές που αξιολογήθηκαν ήταν το ύψος του άλματος, ο ρυθμός ανάπτυξης της δύναμης (RFD), η κάθετη ταχύτητα απογείωσης (vertical take off), η μέση ισχύς των αλμάτων CMJ, το εύρος κίνησης της άρθρωσης του ισχίου και η σκληρότητα (stiffness). Τα αποτελέσματα των μετρήσεων έδειξαν ότι το εύρος κίνησης της άρθρωσης του ισχίου αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά (p&lt;0,05) και για τα δύο πρωτόκολλα στατικό και δυναμικό, με μεγαλύτερη βελτίωση να παρατηρείται για το δεξί πόδι και στο αριστερό μόνο μετά τις δυναμικές διατάσεις. Η παθητική σκληρότητα (stiffness) της άρθρωσης για το δεξί και το αριστερό πόδι αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στις δυναμικές διατάσεις ενώ δεν άλλαξε μετά το στατικό πρωτόκολλο και την ομάδα ελέγχου. Κανένα από τα πρωτόκολλα δεν επηρέασε το ύψος του άλματος ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης της δύναμης (RFD) στα 1 και 2 λεπτά μετά τις δυναμικές διατάσεις (δυναμικό πρωτόκολλο) αυξήθηκε όπως και η κάθετη ταχύτητα απογείωσης στο 1 λεπτό μετά από οποιαδήποτε παρέμβαση. Η μέση ισχύς του άλματος βελτιώθηκε στα 2 και 4 λεπτά μετά από οποιαδήποτε παρέμβαση. Δεν παρατηρήθηκε καμία συσχέτιση στη βελτίωση του εύρους κίνησης του ισχίου και της αλτικής ικανότητας σε κανένα από τα δύο πρωτόκολλα (στατικό, δυναμικό). Συμπερασματικά από τα αποτελέσματα προκύπτει ότι το εύρος κίνησης του ισχίου μπορεί να βελτιωθεί από ένα πρωτόκολλο στατικό ή δυναμικό όμως η σκληρότητα της άρθρωσης ιδιαίτερα στο δεξί πόδι που θεωρείται το επικρατές να μεγαλώνει συνδυαστικά με την αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης της δύναμης μετά το δυναμικό πρωτόκολλο. Η βελτίωση αυτή όμως δεν ήταν ικανή να επιφέρει αλλαγές στην απόδοση του άλματος.
description: The aim of this study was to investigate the effects of two stretching protocols on hip joint range of motion, jumping ability and the relationship between hip range of motion and jump ability. The sample of the study consisted of 15 men aged 22.80 ± 4.93 years, height 1.81 ± 0.06 meters and body weight 80.87 ± 10.66 kg, who are engaged in a high level of track and field events. The Participants on three (3) different days performed three different protocols: the first was followed by the control group (CG) where no stretching was performed, the second by the group performing static stretching (SS) and the third by the group performing dynamic stretching (DS). The exercise protocol included assessment of passive stretching of the range of motion of the hip joint in the isokinetic dynamometer (cybex) for both legs, immediate execution of two jumps (CMJ) on the dynamometer floor, followed by intervention (static or dynamic stretching and no intervention) then jumps (CMJ) at 1.2.4 minutes after the intervention and the protocol was completed with measurements on the isokinetic dynamometer (hip range of motion and stiffness). The variables which evaluated were jump height, rate of force development (RFD), vertical take-off speed, average power CMJ jump, hip joint range of motion and stiffness. The results of the measurements showed that the range of motion of the hip joint increased statistically significantly (p &lt;0.05) for both static and dynamic protocols, with a greater improvement observed for the right leg and the left only after dynamic stretching. The passive stiffness of the joint for the right and left foot increased statistically significantly in the dynamic stretches while it did not change after the static protocol and the control group. None of the protocols affected the jump height while the rate of force development (RFD) at 1 and 2 minutes after dynamic stretching (dynamic protocol) increased as well as did in the vertical take-off speed at 1 minute after any intervention. The average power of the jump improved to 2 and 4 minutes after any intervention. No correlation was observed in the improvement of hip range of motion and jumping ability in either of the two protocols (static, dynamic). In conclusion, the results show that the range of motion of the hip joint can be improved by a static or dynamic protocol but the stiffness of the joint especially in the right leg which is considered the dominant increased in combination with the increase in the rate of force development after the dynamic protocol. This improvement, however, was not able to make changes in jump performance.