Επίδραση των εκλεκτικών αναστολέων της κυκλοοξυγενάσης 2 στην πώρωση καταγμάτων του επίμυα:
Creators: name: Ακριτόπουλος, Παναγιώτης Μ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Πώρωση καταγμάτων
Εκλεκτικοί αναστολείς της κυκλοξυγενάσης 2
Παρεκοξίμπη
Οστική επούλωση
Fracture healing
Selective cycloxygenase-2 (COX-2) inhibitors
Parecoxib
Bone healing

description: Εισαγωγή Τα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) χρησιμοποιούνται ευρέως για την ανακούφιση του μετεγχειρητικού πόνου στην ορθοπαιδική, εμποδίζουν όμως την πώρωση των καταγμάτων, αναστέλλοντας την κυκλοοξυγενάση και τη σύνθεση των προσταγλανδινών. Η επίδραση της νεότερης κατηγορίας των ΜΣΑΦ, των εκλεκτικών αναστολέων της κυκλοξυγενάσης 2 (COX-2), στην πώρωση των καταγμάτων εμφανίστηκε αμφιλεγόμενη: Σε ορισμένες μελέτες οι εκλεκτικοί αναστολείς της COX-2 παρουσίασαν ανασταλτική επίδραση στην οστική πώρωση, παρόμοια με αυτήν που παρατηρήθηκε με τους μη εκλεκτικούς αναστολείς της COX, ενώ σε άλλες μελέτες, οι εκλεκτικοί αναστολείς της COX-2 παρουσίασαν μεγαλύτερη ή μικρότερη ή και αμελητέα επίδραση στην οστική πώρωση. Σκοπός Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν η πειραματική μελέτη της επίδρασης της παρεκοξίμπης, ενός νέου εκλεκτικού αναστολέα της κυκλοοξυγενάσης-2, στην οστική πώρωση στους επίμυες. Στη μελέτη μας χρησιμοποιήσαμε το πειραματικό μοντέλο των Bonnarens και Einhorn, και η παρεκοξίμπη χορηγήθηκε σε ένα σχήμα θεραπείας παρόμοιο με αυτά που χρησιμοποιούνται στην κλινική πράξη, δηλαδή σχετικά υψηλή δόση και βραχύ χρονικό διάστημα (επί 7 ημέρες μετά το κάταγμα). Υλικό-Μέθοδος Χρησιμοποιήθηκαν 120 επίμυες Albino Wistar, ηλικίας 12 εβδομάδων, στους οποίους προκλήθηκε κλειστό κάταγμα της διάφυσης του μηριαίου μετά από ενδομυελική ήλωση, σύμφωνα με τη μέθοδο των Bonnarens και Einhorn. Οι επίμυες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες (Α,Β,Γ) και η κάθε ομάδα σε δυο υποομάδες (Α1-Α2, Β1-Β2, Γ1-Γ2). Στις υποομάδες Α2-Β2-Γ2, (ομάδα μελέτης, 60 πειραματόζωα) χορηγούνταν μετεγχειρητικώς, και για διάστημα 7 ημερών, παρεκοξίμπη (1.06mg/kg ημερησίως ενδοπεριτοναϊκώς). Στις υποομάδες Α1-Β1-Γ1 (ομάδα ελέγχου, 60 πειραματόζωα) χορηγήθηκε με τον ίδιο τρόπο φυσιολογικός ορός. Η ακτινολογική εκτίμηση του κατάγματος γινόταν αμέσως μετά την πρόκληση του και η ακτινολογική εκτίμηση του πώρου έγινε την 14η (ομάδα Α), την 28η (ομάδα Β) και την 42η (ομάδα Γ) μετεγχειρητική ημέρα. Μετά την ακτινολογική εξέταση, τα πειραματόζωα θανατώνονταν και γινόταν παρασκευή ιστοτεμαχίου από την περιοχή του τμηθέντος μηριαίου οστού, για την ιστολογική εκτίμηση της πώρωσης. Από τη μελέτη αποκλείστηκαν οι επίμυες που δεν πληρούσαν τα απαιτούμενα ακτινολογικά κριτήρια (κατάλληλη ενδομυελική ήλωση και απλό εγκάρσιο ή λοξό κάταγμα). Αποτελέσματα 2 εβδομάδες μετά το κάταγμα, η ακτινολογική μελέτη έδειξε σημεία πώρωσης του κατάγματος σε ποσοστό 10% στην ομάδα μελέτης και 30% στην ομάδα ελέγχου. Κατά την ιστολογική μελέτη, σε αμφότερες τις υποομάδες μελέτης και ελέγχου παρατηρήθηκε άθροιση οστεοβλαστών και ύπαρξη νησίδων οστεοκλαστών στην καταγματική περιοχή, παραμονή ινώδους συνδετικού ιστού, έναρξη νεοαγγειογένεσης, εμφάνιση συστημάτων του Havers και εμφάνιση στοίχων χονδροκυττάρων. Μερικά από τα πειραματόζωα της ομάδας ελέγχου εμφάνισαν ευρήματα ταχύτερης πώρωσης του κατάγματος. 4 εβδομάδες μετά το κάταγμα, η ακτινολογική μελέτη έδειξε σημεία πώρωσης του κατάγματος σε ποσοστό 60% στην ομάδα μελέτης και 80% στην ομάδα ελέγχου. Κατά την ιστολογική μελέτη, σε αμφότερες τις ομάδες παρατηρήθηκε άθροιση οστεοβλαστών, εμφάνιση στοίχων χονδροκυττάρων, έναρξη νεοαγγειογένεσης, αριθμός οστεοκυττάρων μέσα σε σχηματιζόμενες οστικές κοιλότητες και έναρξη σχηματισμού οστεώνων. 6 εβδομάδες μετά το κάταγμα, η ακτινολογική απεικόνιση έδειξε σημεία πώρωσης του κατάγματος σε ποσοστό 80% στην ομάδα μελέτης και 90% στην ομάδα ελέγχου. Κατά την ιστολογική μελέτη παρατηρήθηκε εμφάνιση οστεοποιημένων χόνδρων, παρουσία οστεώνων, συστημάτων Havers και συστημάτων Volkmann. Ακόμη, διαπιστώθηκε η ύπαρξη περιφερικών αγγειακών συστήματων, οστικών κυττάρων μέσα σε οστικές κοιλότητες, αποτιτανωμένης μεσοκυττάριας ουσίας κατά τόπους, και παραμονή οστεοβλαστών και οστεοκλαστών.Οι διαφορές που παρατηρήθηκαν μεταξύ των διαφόρων υποομάδων δεν ήταν στατιστικώς σημαντικές. Συμπεράσματα Η μελέτη μας είναι η πρώτη πειραματική μελέτη της επίδρασης της παρεκοξίμπης στην πώρωση καταγμάτων σε λευκούς επίμυες Wistar, στην οποία χρησιμοποιήθηκε ένα σχήμα θεραπείας παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιείται στην κλινική πράξη, και στην οποία μελετήθηκε η βραχυπρόθεσμη αλλά και η μακροπρόθεσμη επίδραση μιας σύντομης θεραπείας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της εργασίας μας, η παρεκοξίμπη, όταν χορηγείται στούς επίμυες για σύντομο χρονικό διάστημα μετά το κάταγμα, έχει ανασταλτική επίδραση στην επούλωση του κατάγματος, η οποία όμως φαίνεται να είναι παροδική και να μην έχει σημαντικές μακροπρόθεσμες συνέπειες. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να εκτιμηθεί αν η ανασταλτική δράση της παρεκοξίμπης στην αποκατάσταση των οστών είναι αναστρέψιμη στον άνθρωπο, και αν είναι ασφαλές να χρησιμοποιείται ως αναλγητικό σε οστικά κατάγματα για την ανακούφιση του μετατραυματικού και του μετεγχειρητικού πόνου στην ορθοπαιδική.
description: Introduction In the past few years numerous studies have been conducted to study the effect of traditional Non Steroid Anti-Inflammatory Drugs (NSAIDs) on the healing of fractures, and they have shown that cyclooxygenase inhibitors (COX inhibitors) prevent the healing of fractures by inhibiting prostaglandin synthesis. About two decades ago it was observed that there are two iso-enzymes of cyclooxygenase COX-1 and COX-2) and that COX-2 is responsible for the inflammatory response. Based on this discovery selective inhibitors of COX-2 were developed in the past decade, which in previous studies showed a controversial effect on the healing of fractures. Aim The purpose of this work was to study the effect of parecoxib, a new selective inhibitor of COX-2, on bone healing in rats. Parecoxib is used in injectable form for intramuscular or intravenous administration, for a short period after fracture. In our study we decided to use a treatment pattern similar to clinical treatment patterns. Materials and Methods 120 Albino Wistar rats aged 12 weeks were used. Closed non-displaced mid-diaphyseal fractures in the middle of the left femoral shaft were generated in each animal. The rats were separated into three groups (A, B, C) and each group into two subgroups (Α1-Α2, Β1-Β2, C1-C2). Subgroups Α2-Β2-C2 (the study groups, 60 animals) were given parecoxib sodium 1.06mg/kg intraperitoneally for 7 days postoperatively. Subgroups Α1-Β1-C1 (the control group, 60 animals) were given normal saline intraperitoneally for 7 days postoperatively. On the 2nd, 4th and 6th week after surgery, radiographic evaluation was conducted in groups A, B and C respectively. After the mice were killed, the left femora were taken and sections from the area of the newly formed callus were studied histologically. Rats that did not meet the required radiological criteria (suitable intramedular nailing and simple transverse fracture) were excluded from the study. The SPSS package was used for the statistical study Results At 2 weeks after fracture, radiographic signs of healing of the fracture were observed in 10% of the study group and 30% of the control group. The histologic observations in both groups were the following: osteoblasts and osteoclasts in the fracture region, fibrous connective tissue, signs of neoangiogenesis, appearance of Havers systems, appearance of chondrocytes. Fracture recovery was shown to be more advanced in some animals of the control group. At 4 weeks after fracture the percentage of fracture healing, as observed radiographically, was 60% in the study group and 80% in the control group. The histologic observations in both groups showed osteoblasts, appearance of chondrocytes, intense vascularity and some osteocytes within bone cavities. At 6 weeks after the occurrence of fracture, the radiographic imaging showed similar signs of fracture healing, namely 80% in the study group and 90% in the control group. The histologic observations in both groups were the following: appearance of ossified cartilage tissue, systems of Havers, systems of Volkmann, peripheral vascular system, bone cells in bone cavities, calcified intercellular substance and abidance of osteoblasts. The observed differences in fracture healing between the study and the control groups were not statistically significant. Conclusion Our study is the first experimental study of parecoxib in white Wistar rats, in which we used a treatment regimen similar to that used in clinical practice and in which we studied the short and long-term effects of a short period of treatment. The results of our work show that when parecoxib is administered at a clinical dose for a short time period after bone fracture in rats, it appears to have an inhibitory effect on fracture healing, which, however seems to be transient and not to have significant long-term consequences. Further investigation is necessary, to determine whether this inhibitory effect of parecoxib on bone reconstruction is reversible in humans, and if it is safe to use parecoxib as an analgesic for bone fractures and for the relief of post-traumatic and postoperative pain in orthopaedics.