Η επίδραση της άσκησης στην αποκατάσταση συνδεσμικών κακώσεων του γόνατος σε αθλητές
Creators: name: Μαυροβουνιώτης, Αργύριος Φωτίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Μεταφορά βάρους,
ιμάντες αντίστασης,
λάστιχα,
ειδική θεραπευτική άσκηση, φυσιοθεραπεία-απόψεις αθλητών
Weightbearing,
resistance bands,
special therapeutic exercise,
physiotherapy-athletes’ opinions

description: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να εξετάσει τις επιδράσεις της άσκησης στην αποκατάσταση συνδεσμικών κακώσεων του γόνατος σε αθλητές και να προσδιορίσει ποια θεωρούν οι τραυματισμένοι αθλητές ως την πιο αποτελεσματική θεραπεία όσον αφορά την αποκατάστασή τους, μέσω της διαχείρισης ενός ερωτηματολογίου αυτο-αναφοράς. Τετρακόσια πέντε άτομα, ηλικίας 22,59+6,31 ετών, συμμετείχαν στην έρευνα. Όλα τα άτομα ήταν ενεργοί ή πρώην αθλητές, αγωνίζονταν ή είχαν αγωνιστεί σε αθλητικούς συλλόγους σε όλη την Ελλάδα, σε διάφορα ομαδικά ή ατομικά αθλήματα και σε αγωνιστικές κατηγορίες. Οι αθλητές απάντησαν σε ερωτήσεις αναφορικά με σημαντικές κακώσεις που έχουν υποστεί κατά τη διάρκεια της αθλητικής τους καριέρας. Για την επεξεργασία των δεδομένων πραγματοποιήθηκε περιγραφική ανάλυση και ανάλυση συχνοτήτων, καθώς και το Сhi-square test από το στατιστικό πακέτο SPSS version 20 for windows. Η επεξεργασία των δεδομένων έδειξε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλητών έχει υποστεί κάποια σημαντική κάκωση (66,20%), κυρίως στο γόνατο (43,9%), στην ποδοκνημική άρθρωση (21,4%) και στον ώμο (10,2%). Όσον αφορά το είδος των κακώσεων του γονάτου, το 74,4% είναι συνδεσμικές κακώσεις, το 2,3% οστικοί τραυματισμοί και το 23,3% αφορούν σε κακώσεις τενόντων (τενοντίτιδες) και χόνδρων (χονδροπάθειες). Το υψηλότερο ποσοστό των συνδεσμικών κακώσεων του γόνατος (43,8%) αφορά στη ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ΠΧΣ), 34,4% μερική ή ολική ρήξη μηνίσκου, 15,6% τραυματισμούς συνδέσμων και 6,2% ρήξη έσω (ΕΣΩΠΣ) ή έξω πλάγιου συνδέσμου (ΕΞΩΠΣ) και στην πλειοψηφία τους (68,8%) συνέβησαν κατά τη διάρκεια της προπόνησης. Πάνω από το ήμισυ των τραυματισμών του γόνατος (53,10%), και συγκεκριμένα των ρήξεων του ΠΧΣ (76,5%), των μερικών-ολικών ρήξεων μηνίσκου (17,60%) και των εξαρθρημάτων της επιγονατίδας και των μερικών ρήξεων του ΕΣΩΠΣ και του ΕΞΩΠΣ (5,90%), αντιμετωπίστηκαν χειρουργικά, σε συνδυασμό με αποχή από προπονήσεις και αγώνες, φαρμακευτική αγωγή, περίδεση, ακινητοποίηση με γύψο-νάρθηκα, περαιτέρω ιατρικές εξετάσεις, φυσικοθεραπείες και ειδικές θεραπευτικές ασκήσεις. Οι υπόλοιπες περιπτώσεις των τραυματισμών του γόνατος (46,90%), δηλαδή όλες οι περιπτώσεις των συνδεσμικών υπερδιατάσεων, τα ¾ των ρήξεων του μηνίσκου, οι μισές από τις μερικές ρήξεις του ΕΣΩΠΣ και του ΕΞΩΠΣ και από τα εξαρθρήματα της επιγονατίδας καθώς και το 1,25% των ρήξεων του ΠΧΣ αντιμετωπίστηκαν συντηρητικά, με διαφορετικούς συνδυασμούς από φυσιοθεραπείες, ειδικές θεραπευτικές ασκήσεις, αποχή από προπονήσεις και αγώνες, φαρμακευτική αγωγή, περίδεση, ακινητοποίηση με γύψο-νάρθηκα και περαιτέρω ιατρικές εξετάσεις. Επιπλέον, όλοι οι τραυματισμένοι αθλητές (εκτός από ένα ποσοστό της τάξης του 6,2%) ακολούθησαν έναν συνδυασμό διαφορετικού τύπου ασκήσεων για την αποκατάσταση του συνδεσμικού τραυματισμού του γόνατός τους. Όσον αφορά τις απόψεις των αθλητών, το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλητών που υπέστησαν συνδεσμική κάκωση γόνατος (43,8%), θεωρούν ότι η πιο αποτελεσματική θεραπεία/διαχείριση της κάκωσής τους ήταν η ενδυνάμωση κυρίως με βάρη και +/- λάστιχα. Παρομοίως, και το 35,3% των αθλητών που υπέστησαν συνδεσμική κάκωση γόνατος και υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση θεωρούν ότι η πιο αποτελεσματική θεραπεία/διαχείριση της κάκωσής τους ήταν η ενδυνάμωση κυρίως με βάρη και +/- λάστιχα. Από το Сhi-square test φάνηκε ότι η αντιμετώπιση καθώς και το είδος της άσκησης επηρεάζουν σημαντικά την αποκατάσταση της κάκωσης, και ότι ο τρόπος αντιμετώπισης επηρεάζει σημαντικά την θεώρηση περί αποτελεσματικής θεραπείας/διαχείρισης αναφορικά με την αποκατάσταση της κάκωσης. Συμπερασματικά, σύμφωνα με τις απόψεις των αθλητών, οι οποίοι αντιμετώπισαν τη συνδεσμική κάκωση του γόνατός τους τόσο συντηρητικά όσο και χειρουργικά, η αποτελεσματικότερη θεραπεία/διαχείριση για την αποκατάσταση της συνδεσμικής κάκωσης του γόνατός τους ήταν η άσκηση υπό τη μορφή μεταφοράς βάρους (ασκήσεις με βάρη) και η άσκηση με λάστιχα. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η άσκηση επιφέρει σημαντικές θετικές επιδράσεις στην αποκατάσταση των συνδεσμικών κακώσεων του γόνατος. Συνεπώς, η άσκηση θα πρέπει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αποκατάστασης και πρόληψης των συνδεσμικών κακώσεων του γόνατος
description: The purpose of the present study was to examine the effects of exercise on the rehabilitation of knee ligament injuries in athletes and to identify what the injured athletes consider as the most effective treatment concerning their rehabilitation, through the administration of a reported condition inquiry. Four hundred and five healthy subjects, 22,59+6,31 years old, participated in the research. All the subjects were active or former athletes, competed or had competed in athletic clubs throughout Greece, in various team or individual sports and competing categories. The athletes answered questions regarding major injuries they had suffered during their athletic career. For data analysis were used the descriptive and frequency analysis, as well as the Сhi-square test of the statistical packet SPSS version 20 for windows. The data processing showed that the majority of the athletes suffered a significant injury (66,20%), at their knee (43,9%), ankle joint (21,4%) and shoulder (10,2%). Regarding the type of knee injuries, 74.4% are ligament injuries, 2.3% bone injuries, and 23.3% concern tendons (tendinitis) and cartilage injuries (chondropathy). The highest percentage of the knee ligament injuries (43,8%) concerns anterior cruciate ligament (ACL) rupture, 34,4% partial or total meniscus rupture, 15,6% ligament injuries and 6,2% medial collateral ligament (MCL) or lateral collateral ligament (LCL) rupture. The majority of these injuries (68.8%) occurred during training. More than half of the knee injuries (53,10%), namely ruptures of ACL (76,5%), the partial-total rupture of meniscus (17,60%), and the patella dislocations and partial ruptures of MCL and LCL (5,90%), were treated surgically, combined with abstaining from training and matches, medication, bandage usage, immobilization with plaster-brace, medical examinations, physiotherapies, and special therapeutic exercise. The rest of the cases of the knee injuries (46,90%), namely all the cases of ligament over-voltages, ¾ of the meniscus ruptures, half of the patella dislocations and partial ruptures of MCL and LCL, as well as 1,25% of ACL rupture, were treated conservatively, with different combinations of physiotherapies, special therapeutic exercises, abstention from training and games, medication, bandage usage, immobilization with plaster-brace and further medical examinations. In addition, almost all the injured athletes (except for 6,2%) did a combination of exercise modes for the rehabilitation of their knee ligament injury. Concerning the athletes’ opinions, 43,8% consider that the most effective treatment for the rehabilitation of their knee ligament injury was strengthening with weightbearing and resistance bands. Likewise, 35,3% of the athletes who underwent surgery consider strengthening mainly by weightbearing and resistance bands as the most effective treatment for the rehabilitation of their injury. The Сhi-square test showed that the treatment and the type of exercise affect significantly the rehabilitation of the injury, and that the treatment modality influences significantly the consideration of effective treatment/management concerning the rehabilitation of the injury. In conclusion, according to the opinions of the athletes, who treated their knee ligament injury both non-operatively and operatively, the most effective treatment for the rehabilitation of the knee ligament injury was exercise in the form of weightbearing and resistance bands. Thus, it could be said that exercise brings about significant positive effects on the rehabilitation of the knee ligament injury. Consequently, exercise should be an integral part of the knee ligament injury rehabilitation and prevention