Is Martius fat pad interposition associated with better outcomes in lower urogenital fistula repair? A systematic review of contemporary series
Creators: name: Καπρινιώτης, Κωνσταντίνος Νικολάου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Ουρογεννητικό συρίγγιο
Κυστεοκολπικό συρίγγιο
Κρημνοί λίπους Martius
Urogenital fistula
Vesicovaginal fistula
Martius fat pad

description: Lower urogenital fistulae (UGF) are challenging to manage and have detrimental psychosocial effects on women’s lives. They are rare and mainly iatrogenic in western countries, but very common in developing countries due to obstructed labour. There is no unanimously accepted technique for the surgical management but transvaginal repairs with or without Martius fat pad (MFP) interposition have been widely implemented. To date, there is no high-quality evidence supporting grafted versus non-grafted transvaginal fistula repair. The aim of this systematic review is to present indications, outcomes and complications with each technique and discuss a rationale in utilising MFP in lower UGF repair. We carried out a systematic review of contemporary studies (published since 2000) of prospective or retrospective design reporting transvaginal repair of lower UGF with direct anatomical closure or MFP interposition. Primary outcome of interest is the overall fistula closure rates with each technique. Secondary outcomes include continence outcomes post fistula repair and postoperative complications associated with each surgical technique. Τhirty-four studies reporting 4241 repairs in total were included in the systematic review. Nineteen studies reported lower UGF repair with direct closure with success rates ranging from 39% to 100% and 15 studies reported fistula repair with MFP interposition with success rates ranging from 58% to 97%. Overall, both techniques were associated with similar fistula closure rates (91%), with direct closure being more successful in obstetric fistulae (92.5%) and MFP interposition in iatrogenic fistulae (94.7%). In conclusion, both surgical techniques are associated with excellent fistula closure rates. Current evidence cannot support superiority of one technique over another. Direct closure provides at least non inferior outcomes with favourable complication rates in obstetric fistulae, whereas MFP interposition might have a role in complex and radiotherapy- induced iatrogenic fistulae.
description: Τα ουρογεννητικά συρίγγια με εντόπιση το κατώτερο ουροποιητικό σύστημα παρουσιάζουν σημαντικές διαγνωστικές και θεραπευτικές προκλήσεις. Είναι σπάνια στο δυτικό κόσμο και συνηθώς εμφανίζονται ως επιπλοκές χειρουργικών επεμβάσεων ή ακτινοθεραπείας στην γυναικεία πύελο. Αντιθέτως, είναι εξαιρετικά συχνά σε αναπτυσσόμενες χώρες με ελλιπή περιγεννητική φροντίδα, όπου τυπικά επιπλέκουν περιπτώσεις παρατεταμένου, μη εξελισσόμενου τοκετού. Η διακολπική προσπέλαση θεωρείται η επικρατούσα χειρουργική τεχνική για τη διόρθωση αυτών των συριγγίων λόγω της χαμηλής διεγχειτητικής και μετεγχειρητικής νοσηρότητας. Ωστόσο, υπάρχει διχογνωμία σε σχέση με τη χρήση κρημνών ή μοσχευμάτων κατά τη διάρκεια αυτής της προσπέλασης, καθώς αυξάνεται η πολυπλοκότητα της επέμβασης και προστίθενται δυνητικές επιπλοκές. Οι κρημνοί λίπους Martius (Martius fat pad) είναι οι συχνότερα χρησιμοποιούμενοι κρημνοί κατά την επιδιόρθωση αυτών των συριγγίων. Σκοπός της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης είναι να εξετάσει αν η χρήση των κρημνών λίπους Martius σχετίζεται με υψηλότερα ποσοστά επιτυχούς επιδιόρθωσης ουρογεννητικών συριγγίων σε σχέση με την απλή ανατομική σύγκλειση χωρίς κρημνούς. Για το σκοπό αυτό πραγματοποιήσαμε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας μετά το 2000 και συμπεριλάβαμε προοπτικές ή αναδρομικές μελέτες που καταγράφουν τα αποτελέσματα των προαναφερόμενων χειρουργικών τεχνικών. Συνολικά, συμπεριλάβαμε 34 μελέτες που κατέγραψαν 4241 επεμβάσεις. Δεκαεννέα μελέτες κατέγραψαν τα χειρουργικά αποτελέσματα απλής ανατομικής σύγκλεισης χωρίς κρημνούς με ποσοστά επιτυχούς επιδιόρθωσης μεταξύ 39% και 100%. Δεκαπέντε μελέτες κατέγραψαν τα αποτελέσματα επιδιόρθωσης με χρήση κρημνών Martius με ποσοστά επιτυχίας μεταξύ 58% και 97%. Αθροιστικά, και οι δύο τεχνικές έχουν παρόμοια ποσοστά επιτυχίας (91%) με την απλή ανατομική σύγκλειση να παρουσιάζει καλύτερα ποσοστά επιτυχίας στα μαιευτικά συρίγγια (92.5%) και τη χρήση κρημνών στα ιατρογενή (94.7%). Συμπερασματικά, η υπάρχουσα βιβλιογραφία δεν μπορεί να υποστηρίξει τη χρήση της μία τεχνικής έναντι της άλλης και η απόφαση θα πρέπει να εξατομικεύεται ανάλογα με την αιτιολογία και τον βαθμό πολυπλοκότητας κάθε συριγγίου. H χρήση κρημνών φέρεται να έχει ρόλο στην επιδιόρθωση πολύπλοκων ιατρογενών συριγγίων και ιδιαίτερα συριγγίων μετά από ακτινοθεραπεία. Αντιθέτως, τα περισσότερα μαιευτικά συρίγγια μπορούν να επιδιορθωθούν επιτυχώς με απλή ανατομική σύγκλειση.