Direct pulp capping versus pulpotomy with MTA for carious primary molars: a randomized clinical trial
Creators: name: Δημητράκη, Διονυσία Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Direct pulp capping
Pulpotomy
Primary molars
MTA
Άμεση κάλυψη πολφού
Πολφοτομή
ΜΤΑ
Νεογιλοί γομφίοι

description: Aim of this randomized clinical trial was to compare the outcome of direct pulp capping (DPC) versus pulpotomy, both with MTA, for carious primary molars. Healthy, cooperative children aged 3-9 years with at least one deep carious primary molar requiring vital pulp therapy were included. Data on the primary outcome (all-cause failure) and secondary outcomes (clinical or radiographic failure) were collected blindly semi-annually for a minimum of 1 year up to 3 years and analyzed with survival analysis and generalized linear regression at alpha=5%. A total of 74 children were randomly allocated on 1:1 basis to DPC (35 children; 40 teeth) or pulpotomy (39 children; 57 teeth). Survival from all-cause failure was 79.7% (95% Confidence Interval [CI]=69.3%-86.9%) at 12 months and 66.0% (95% CI=53.4%-76.0%) at 24 months which remained stable up to 36 months, with no differences between groups (P&gt;0.05). No significant difference was found in the survival rate of the two groups for all-cause (Hazard Ratio [HR]=0.95; 95% CI=0.45-2.01; P=0.88), clinical (HR=0.74; 95% CI=0.0.19-2.92; P=0.66), or radiographic failure (HR=0.80; 95% CI=0.0.36-1.82; P=0.60) throughout the 3-year follow-up. Regression analysis indicated that needing a second attempt for haemorrhage control was associated with higher clinical failure rate. All-cause failure was significantly different for class II versus occlusal cavities and in the latter cavities pulpotomy performed better (P&lt;0.001). The results of the current trial indicate that both DPC and pulpotomy can be reliable options for the treatment of deep carious primary molars in cooperative children, in carefully selected cases.
description: Η τερηδόνα είναι μία από τις συχνότερες χρόνιες ασθένειες που εμφανίζονται στην παιδική ηλικία. Όταν η βαρύτητά των συμπτωμάτων της θέτει σε κίνδυνο τη ζωτικότητα του πολφικού ιστού, ο κλινικός συχνά οδηγείται σε δραστικές αποφάσεις. Η απόφαση για θεραπεία του πολφού των νεογιλών έχει ως στόχο να τα διατηρήσει λειτουργικά στο φραγμό έως τη φυσιολογική απόπτωσή τους. Οι συχνότερα χρησιμοποιούμενες τεχνικές αντιμετώπισης αυτών των δοντιών, είναι η τοποθέτηση ουδέτερου στρώματος, η έμμεση κάλυψη, η άμεση κάλυψη και η πολφοτομή, η οποία θεωρείται ασφαλής και «δοκιμασμένη» επιλογή, ενώ η άμεση κάλυψη τείνει να κερδίζει έδαφος τα τελευταία χρόνια με την χρήση νέων υλικών. Στόχος της παρούσας τυχαιοποιημένης κλινικής μελέτης είναι να συγκρίνει τα αποτελέσματα της θεραπευτικής αντιμετώπισης βαθιά τερηδονισμένων νεογιλών γομφίων με άμεση κάλυψη πολφού και με πολφοτομή, χρησιμοποιώντας ΜΤΑ ως υλικό κάλυψης. Παιδιά υγιή, συνεργάσιμα, ηλικίας τριών έως εννέα ετών με τουλάχιστον έναν βαθιά τερηδονισμένο νεογιλό γομφίο εν ανάγκη θεραπείας «ζωτικού πολφού», που προσήλθαν στην μεταπτυχιακή κλινική της Παιδοδοντιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, συμπεριλήφθηκαν στην έρευνα. Έγγραφη συγκατάθεση λήφθηκε από τους γονείς/κηδεμόνες. Τα παιδιά λάμβαναν την ενδεδειγμένη θεραπεία έπειτα από τυχαιοποίηση. Στην πειραματική ομάδα πραγματοποιήθηκε άμεση κάλυψη πολφού με ΜΤΑ, έπειτα από αποκάλυψη κατά την αφαίρεση της τερηδόνας ενώ στην ομάδα ελέγχου τα δόντια θεραπεύτηκαν με πολφοτομή χρησιμοποιώντας ΜΤΑ ως υλικό κάλυψης των στομίων των ριζικών σωλήνων. Δεδομένα που συλέχθηκαν αφορούσαν αρχικά την αξιολόγηση της συμπεριφοράς του παιδιού, την ηλικία, το είδος του θεραπευμένου δοντιού, το είδος της κοιλότητας και τον έλεγχο της αιμόστασης. Δεδομένα για τη συνολική, κλινική και ακτινογραφική αποτυχία συλλεγόταν με εξαμηνιαίους επανελέγχους. Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν από ένα έως τρία έτη, οπότε και ελέγχονταν τυφλά ως προς την κλινική εικόνα. Στα δεδομένα που λήφθηκαν κατά τους επανελέγχους πραγματοποιήθηκε ανάλυση επιβίωσης και γενικευμένη γραμμική παλινδρόμηση με α=5%. Συνολικά, 74 παιδιά διανεμήθηκαν τυχαία, σε βάση 1 προς 1, στις δύο θεραπευτικές μεθόδους. Με άμεση κάλυψη θεραπεύτηκαν 40 δόντια, 35 παιδιών και στην ομάδα της πολφοτομής συμμετείχαν 39 παιδιά με 57 δόντια. Η συνολική επιβίωση ήταν 79,9% (95% Διάστημα Εμπιστοσύνης [ΔΕ] = 69,3% -86,9%) σε 12 μήνες και 66,0% (95% ΔΕ = 53,4% -76,0%) στους 24 μήνες, χωρίς στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων θεραπείας (P&gt; 0,05). Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην πιθανότητα επιβίωσης των δύο ομάδων ως προς τη συνολική αποτυχία (Σχετικός Στιγμιαίος Κίνδυνος [HR] = 0,95, 95% ΔΕ = 0,45-2,01, P = 0,88), αλλά και στην κλινική (HR = 0,74, 95% ΔΕ = 0,19-2.92, Ρ = 0.66) και ακτινογραφική αποτυχία (HR = 0.80, 95% CI = 0.0.36-1.82, Ρ = 0.60) κατά τη διάρκεια της τριετούς παρακολούθησης. Η ανάγκη επανάληψης της διαδικασίας για τον έλεγχο της αιμορραγίας αιμορραγίας συσχετίστηκε με υψηλότερα ποσοστά κλινικής αποτυχίας. Συνολικά, η αποτυχία ήταν στατιστικά σημαντικά διαφορετική για τις κοιλοτητες που επεκτείνονταν στις όμορες επιφάνειες έναντι των μασητικών κοιλοτήτων και στις τελευταίες η πολφοτομή εμφάνισε καλύτερα αποτελέσματα (P &lt;0,001). Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης υποδεικνύουν ότι η άμεση κάλυψη και η πολφοτομή με MTA αποτελούν αξιόπιστες επιλογές για θεραπεία βαθιά τερηδονισμένων νεογιλών γομφίων σε προσεκτικά επιλεγμένες περιπτώσεις.