Αναδρομική μελέτη των νεοπλασμάτων της στοματικής κοιλότητας στο σκύλο
Creators: name: Τσιμήτρης, Νικόλαος Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: Νεοπλάσματα-Σκύλος
Στοματική κοιλότητα
Neoplasms-Dog
Oral cavity

description: Τα νεοπλάσματα της στοματικής κοιλότητας αποτελούν το 6-7% του συνόλου των νεοπλασμάτων που εμφανίζονται στο σκύλο, καθιστώντας τη στοματική κοιλότητα την 4η σε συχνότητα περιοχή εντόπισης αυτών. Αρκετά μεγάλος αριθμός ιστολογικών τύπων νεοπλασμάτων ανευρίσκεται στην ανωτέρω περιοχή και με βάση τη βιολογική τους συμπεριφορά, διακρίνονται σε καλοήθη και κακοήθη. Τα συχνότερα εμφανιζόμενα κακοήθη νεοπλάσματα είναι, με φθίνουσα συχνότητα, το κακόηθες μελάνωμα, το καρκίνωμα του πλακώδους επιθηλίου, το ινοσάρκωμα και το οστεοσάρκωμα. Από την άλλη πλευρά, τα συχνότερα εμφανιζόμενα καλοήθη νεοπλάσματα είναι το ακανθωματώδες αμελοβλάστωμα, το περιφερικό οδοντογενές ίνωμα και η ιογενής θηλωμάτωση του στόματος. Προδιάθεση στην εμφάνιση νεοπλασιών της στοματικής κοιλότητας φαίνεται να παρουσιάζουν οι αρσενικοί, ηλικίας μεγαλύτερης των 8-9ετών και ίσως κάποιων συγκεκριμένων φυλών σκύλοι. Η κλινική σταδιοποίηση του νεοπλάσματος περιλαμβάνει την εκτίμηση του μεγέθους της μάζας (μέσω κλινικών κι απεικονιστικών ευρημάτων), του μεγέθους, της συμμετρίας και της πρόσφυσης των επιχώριων λεμφογαγγλίων στους παρακείμενους ιστούς και της πιθανής παρουσίας απομακρυσμένων μεταστάσεων, κυρίως στο θώρακα, αλλά και στην περιτοναϊκή κοιλότητα (μέσω ακτινογραφημάτων, υπερηχοτομογραφημάτων και αξονικής τομογραφίας). Η σταδιοποίηση του νεοπλάσματος, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, όπως η θέση εντόπισης του νεοπλάσματος, συμβάλλει στον καθορισμό του σχεδίου θεραπείας για την εκρίζωση της νόσου ή για την ανακούφιση των συμπτωμάτων που αυτή προκαλεί. Η χειρουργική αντιμετώπιση αποτελεί τις περισσότερες φορές την κύρια μέθοδο θεραπείας, ενώ η ακτινοθεραπεία, η χημειοθεραπεία και η ανοσοθεραπεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν, επίσης, ανάλογα με τον ιστολογικό τύπο του νεοπλάσματος. Η χειρουργική εξαίρεση του νεοπλάσματος, με ή χωρίς αφαίρεση τμήματος του οστού της γνάθου ανάλογα και με την εντόπισή του, προσφέρει τα μεγαλύτερα ποσοστά επιβίωσης, βελτιώνοντας ταυτόχρονα την ποιότητα ζωής των ζώων. Τέλος, ο συνδυασμός της χειρουργικής επέμβασης με την ακτινοθεραπεία ή τη χημειοθεραπεία μπορεί, σε συγκεκριμένα νεοπλάσματα, να επεκτείνει ακόμη περισσότερο το προσδόκιμο ζωής τους. Η εργασία μας πραγματοποιήθηκε στη Μονάδα Χειρουργικής-Μαιευτικής, της Κλινικής Ζώων Συντροφιάς, του Τμήματος Κτηνιατρικής, του Α.Π.Θ. και αφορά σε 63 σκύλους, οι οποίοι προσκομίστηκαν κατά το χρονικό διάστημα Ιανουάριος 2001-Δεκέμβριος 2014. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξεταστούν η περιοχή εντόπισης και η συχνότητα εμφάνισης των διάφορων ιστολογικών τύπων των νεοπλασμάτων, καθώς και τα επιδημιολογικά χαρακτηριστικά τους. Παράλληλα, αξιολογήθηκε η διαγνωστική και η θεραπευτική προσέγγιση των περιστατικών. Σε όλους τους σκύλους γινόταν καταγραφή του φύλου, της φυλής, της ηλικίας, του σωματικού βάρους, καθώς και του χρονικού διαστήματος από την εμφάνιση και από την έναρξη θεραπείας της νεοπλασματικής αλλοίωσης μέχρι την προσκόμιση στην Κλινική Ζώων Συντροφιάς. Υπό γενική αναισθησία, πραγματοποιούνταν πλήρης διερεύνηση της μάζας (επισκόπηση, ψηλάφηση, ακτινολογικός έλεγχος γνάθων, ακτινογραφήματα θώρακα), και λαμβανόταν ιστοτεμάχιο για ιστοπαθολογική εξέταση. Τέλος, ανάλογα με τον τύπο, την έκταση και την εντόπιση του νεοπλάσματος εφαρμοζόταν η κατάλληλη για το κάθε περιστατικό θεραπεία. Η συχνότερη εντόπιση των νεοπλασμάτων ήταν στα ούλα και των δύο γνάθων (ποσοστό 82,5%), ενώ αρκετοί ιστολογικοί τύποι νεοπλασιών βρέθηκαν σε διάφορα σημεία της στοματικής κοιλότητας. Συχνότερα εμφανίζονται τα κακοήθη μελανώματα και ακανθωματώδη αμελοβλαστώματα, αποτελώντας το 35% του συνόλου των νεοπλασμάτων. Ακόμα, παρατηρήθηκε αυξημένη συχνότητα εμφάνισης, ιδίως των καλοήθων νεοπλασμάτων, στους αρσενικούς σκύλους. Σχετικά με την προδιάθεση συγκεκριμένων φυλών, καθώς και ηλικίας εμφάνισης συγκεκριμένων νεοπλασμάτων, τα ευρήματα της μελέτη μας φαίνεται να συμφωνούν με την αντίστοιχη βιβλιογραφία. Στα ακανθωματώδη αμελοβλαστώματα παρατηρήθηκε αυξημένη συχνότητα εντόπισης στην κάτω γνάθο, και κυρίως στο πρόσθιο τμήμα της. Σε σημαντικό αριθμό περιστατικών κακοήθων νεοπλασμάτων και ακανθωματωδών αμελοβλαστωμάτων, λόγω της φύσεως των νεοπλασμάτων και της διείσδυσής τους στο οστό των γνάθων, δινεργήθηκε όπως αναφερεται και στη βιβλιογραφία και γναθεκτομή. Η τελευταία δεν κρίθηκε αναγκαία στα καλοήθη νεοπλάσματα, στα οποία η οριακή εκτομή τους δίνει πολύ καλά αποτελέσματα. Τέλος, όπως ήταν αναμενόμενο, μεγαλύτεροι χρόνοι επιβίωσης παρατηρήθηκαν στους σκύλους που εμφάνισαν καλοήθη νεοπλάσματα.
description: Oral neoplasm accounts for 6% to 7% of the neoplasms in dogs and is the fourth most common neoplasm overall. Various neoplastic lesions both odontogenic and non odontogenic occur and they can be either benign or malignant. The most common malignant oral tumors are, in descending order, the malignant melanoma, the squamous cell carcinoma, the fibrosarcoma and the osteosarcoma. On the other hand, some of the most frequently encountered, benign tumor types are the acanthomatous ameloblastoma, the peripheral odontogenic fibroma and the viral papillomatosis. Oral tumors seem to have a male predilection, with the dogs presented being over 8-9 years old. In order to perform the clinical staging of the tumor, the clinician needs to evaluate the size of the primary tumor, as well as the size and mobility of the regional lymph nodes by palpation, FNA and imaging techniques and search for distant metastasis, particularly to the thorax (by thoracic x-rays and CT scan). Clinical staging and histological typing will determine the treatment plan. Surgical therapy is usually of paramount importance, being in the majority of cases the main treatment option. Alternative methods of treatment include radiotherapy, chemotherapy and immunotherapy. It is proven that surgical resection of the tumor, with or without bone removal, offers the best survival rates for dogs, improving at the same time their quality of life. Finally, the combination of surgery with radiation therapy or chemotherapy may probably, in some tumors, improve the life expectancy. The current study was conducted in 63 dogs that were admitted at the Unit of Surgery and Obstetrics of the Companion Animal Clinic of Aristotle University of Thessaloniki, from January 2001 – December 2014. The aim of this study was to evaluate the location and frequency of appearance of canine oral tumors, as well as to provide demographical data. Diagnostic and therapeutic approaches of the cases were also evaluated. Data such as breed, sex, age, size, as well as the time elapsed between the observation of the mass by the owners and the admission of the animal at the Companion Animal Clinic were collected. Under general anesthesia, complete examination of the mass (observation, palpation, imaging of the affected jaws) and biopsy samples were performed and thoracic x-rays were taken. Finally, the best modality of treatment was detected based on each tumor type, the extent and location of the neoplastic lesion. The frequency of appearance of the tumors on the gingiva was found to be 82.5%. Various tumor types were detected throughout the oral cavity. Malignant melanomas and acanthomatous ameloblastomas were most commonly seen in our study, representing 35% of all tumors. Moreover, tumors mainly benign ones tended to occur in male dogs as far as the breed and age predisposition are concerned, findings of our study are in agreement with the relevant literature. It is worth mentioning that acanthomatous ameloblastomas were found to be located with an increased rate on the rostral mandible. Mandibulectomy and maxillectomy were therapeutically performed, in the majority of dogs with malignant melanomas and canine acanthomatous ameloblastomas, due to the nature of the tumors and the underlying bone invasions. Salvage procedures were not necessary for the treatment of benign tumors, for which marginal excision is highly successful. Finally, as it was expected, dogs with benign tumors had better survival rates than the others.