Η επεμβατική αντιμετώπιση της νεφραγγειακής υπέρτασης
Creators: name: Χατζηανδρέα, Αικατερίνη Πασχάλη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Υπέρταση
Νεφρική αρτηρία
Επεμβατική αντιμετώπιση
Hypertension
Renal artery
Invasive treatment

description: Η νεφραγγειακή υπέρταση είναι μία από τις πιο κοινές αιτίες δευτεροπαθούς υπέρτασης με τη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων αποδίδεται σε αθηροσκληρωτικές βλάβες, και ινομυϊκή δυσπλασία. Η νεφραγγειακή νόσος είναι η κύρια αιτία της υπέρτασης και είναι πιο διαδεδομένη στον ηλικιωμένο πληθυσμό. Πρόκειται για ένα σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από υπέρταση λόγω στένωσης της νεφρικής αρτηρίας. Το σύστημα ρενίνης-αγγειοτενσίνης παίζει σημαντικό ρόλο στην παθοφυσιολογία της νόσου, καθώς ρυθμίζει την ισορροπία των υγρών και την αρτηριακή πίεση. Σε μονόπλευρη στένωση της νεφρικής αρτηρίας ο φυσιολογικός ετερόπλευρος νεφρός μπορεί να αντισταθμίσει την αυξανόμενη αρτηριακή πίεση. Η θεραπεία της νόσου ποικίλει από συντηρητική θεραπεία με φαρμακευτική αγωγή, αγγειοπλαστική με ή χωρίς τοποθέτηση ενδονάρθηκα (stent) ως χειρουργική αποκατάσταση. Από αυτές η χειρουργική επαναιμάτωση που ήταν η μόνη διαθέσιμη θεραπευτική επιλογή μέχρι το 1990, έχει πλέον σχεδόν εξ’ ολοκλήρου αντικατασταθεί από την αγγειοπλαστική με ή χωρίς τοποθέτηση stent, η οποία αποτελεί την πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη επεμβατική θεραπευτική προσέγγιση. Αν και οι ενδείξεις για stenting στην αθηροσκληρωτική στένωση παραμένουν αμφιλεγόμενες, εξακολουθεί να αποτελεί την προτιμότερη θεραπεία για αυτή την κατηγορία, ενώ η αγγειοπλαστική χωρίς stent είναι η προτιμώμενη θεραπεία για τη στένωση από ινομυϊκή δυσπλασία. Μελέτες έχουν επιχειρήσει κατά καιρούς να αξιολογήσουν τα οφέλη των διαφόρων θεραπειών. Από αυτές οι πιο σημαντικές είναι η ASTRALκαι η CORAL που δεν έδειξαν σημαντικό όφελος από την επαναιμάτωση με stenting σε σύγκριση με την συντηρητική αγωγή, ωστόσο έχουν επικριθεί έντονα από ερευνητές για το σχεδιασμό τους. Συνολικά, ανάλογα με την κλινική εικόνα κάθε ασθενή, επιλέγεται η κατάλληλη θεραπεία από τον κλινικό ιατρό με σχολαστικό έλεγχο της πίεσης του αίματος, σε συνδυασμό με τη νεφρική επαναιμάτωση, όπου απαιτείται, για τη διατήρηση της νεφρικής λειτουργίας.
description: Renovascular hypertension is one of the most common causes of secondary hypertension with the vast majority of cases caused by atherosclerotic lesions, and fibromuscular dysplasia. Renovascular disease is the leading cause of hypertension and is most prevalent in the elderly population. Renovascular hypertension is a syndrome characterized by hypertension due to renal artery stenosis. The renin-angiotensin system plays an important role in the pathophysiology of the disease, as it regulates fluid balance and blood pressure. In unilateral renal artery stenosis the normal unilateral kidney can compensate for the increased blood pressure. Treatment of the disease varies from conservative treatment with medication, angioplasty with or without stenting to surgical repair. Of these, surgical revascularisation, which was the only available treatment option until 1990, has now been almost entirely replaced by angioplasty with or without stent placement, which is the most widely used interventional treatment approach. Although the indications for stenting in atherosclerotic stenosis remain controversial, it is still the preferred treatment for this category, whereas angioplasty without stenting is the preferred treatment for stenosis from fibromuscular dysplasia. Studies have occasionally attempted to evaluate the benefits of different treatments. Of these, the most important are ASTRAL and CORAL which have not shown a significant benefit from revascularisation with stenting compared with conservative treatment, but have been strongly criticized by researchers for their design. Overall, depending on each patient's clinical picture, appropriate treatment is selected by the clinician with meticulous blood pressure monitoring, combined with renal revascularization where required to preserve renal function.