Η συγκεκαλυμμένη δράση αστυνομικών και τα όρια μεταξύ της ανακριτικής- αστυνομικής διείσδυσης και της αστυνομικής παγίδευσης. [Άρθρο 28 Ν. 4139/2013 «Νόμος περί εξαρτησιογόνων ουσιών και άλλες διατάξεις» - Πράξεις ελεγκτικών οργάνων]
Creators: name: Κλεπσιώτης, Σπύρος Παναγιώτη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Νόμος περί εξαρτησιογόνων ουσιών
Αστυνομική / Ανακριτική διείσδυση
Συγκεκαλυμμένη δράση αστυνομικών
Law on addictive substances
Investigative - police penetration
Undercover police investigation

description: Η συγκεκαλυμμένη δράση αστυνομικών (under cover agents) αποτελεί αστυνομική πρακτική διεθνώς, κατά την οποία αστυνομικοί ή άλλα όργανα επιβολής του νόμου εμφανίζονται ως υποψήφιοι αγοραστές, μεταφορείς ή εν γένει ενδιαφερόμενοι για τη διακίνηση, φύλαξη ή διάθεση ναρκωτικών, με σκοπό την αποκάλυψη και εξάρθρωση εγκληματικών οργανώσεων. Στην Ελλάδα, η ανωτέρω πρακτική ενσαρκώνεται στο μέτρο της ανακριτικής διείσδυσης, το οποίο αποτελεί ένα από τα επαχθέστερα ανακριτικά μέτρα για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, το μέτρο της ανακριτικής διείσδυσης επιτρέπεται να εφαρμόζεται μόνο αν προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις ότι έχει τελεσθεί αξιόποινη οργανωμένη εγκληματική πράξη και αν η εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης είναι διαφορετικά αδύνατη ή ιδιαιτέρως δυσχερής. Εντούτοις, η οριοθέτηση του ανωτέρω μέτρου είναι ασφαλώς ένα δύσκολο και επίπονο νομικό ζήτημα, όπως είναι ασφαλώς και η αντίστοιχη διάκριση της νόμιμης ανακριτικής διείσδυσης από την παράνομη (παγίδευση του προσώπου κατά του οποίου διενεργείται). Το αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η μελέτη και η διεξοδική ανάλυση των προϋποθέσεων και των αρχών, υπό τις οποίες είναι νόμιμη η εφαρμογή του μέτρου της ανακριτικής διείσδυσης από αστυνομικούς ή άλλα όργανα επιβολής του νόμου, ούτως ώστε να γίνουν εμφανή τα όρια διάκρισης της νόμιμης ανακριτικής διείσδυσης από την «παράνομη» (παγίδευση του προσώπου κατά του οποίου διενεργείται), οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν από την εφαρμογή του μέτρου και σχετίζονται με τα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες και η χρήση αυτού ως «έσχατο καταφύγιο» των διωκτικών αρχών, υπό τον απόλυτο σεβασμό στην αρχή της αναγκαιότητας (ως επιμέρους αρχή της γενικότερης αρχής της αναλογικότητας). Στην παρούσα εργασία παρατίθενται, η ιστορική επισκόπηση της τεχνικής διείσδυσης του agent provocateur μετά της ιστορικής εξέλιξης του κανονιστικού πλαισίου στην Ελλάδα, η παράθεση ερμηνευτικών ζητημάτων και δικονομικών προσεγγίσεων του άρθρου 28 του Ν.4139/2013, η νομολογία σχετιζόμενη με το άρθρο 28 του Ν.4139/2013 και η νομολογία του ΕΔΔΑ σχετική με την αστυνομική παγίδευση.
description: The covert action of police officers (undercover agents) is a police practice internationally, in which police officers or other law enforcement bodies appear as potential buyers, carriers or in general interested in the trafficking, storage or disposal of drugs, in order to reveal and dismantle criminal organizations. In Greece, this practice is embodied in the method of investigative penetration, which is one of the most onerous investigative measures to tackle organized crime. According to the legislation, the method of investigative penetration may only be applied if there are serious indications that an organized crime has been committed and if the dismantling of the criminal organization is otherwise impossible or particularly difficult. However, the delimitation of that measure is certainly a difficult and painful legal issue as well as the corresponding distinction between lawful investigative infiltration and illegal (entrapment of the person against whom it is carried out). The subject of this diploma thesis is the study and thorough analysis of the conditions and principles under which police officers and other law enforcement bodies are authorized to conduct investigative penetration, so as to make apparent the limits of distinction between lawful investigative infiltration and "illegal" (entrapment of the person against whom it is carried out), the dangers arising from the application of the measure relating to individual rights and freedoms and its use as a 'last resort' for the prosecuting authorities, in full respect of the principle of necessity (as a sub-principle of the general principle of proportionality).The present paper presents the historical overview of the technical penetration of the agent provocateur after the historical evolution of the regulatory framework in Greece, the juxtaposition of interpretative issues and procedural approaches of Article 28 of Law 4139/2013, the case law related to Article 28 of Law 4139/2013 and the case law of the European Court of Human Rights on police entrapment.