Η Βοσνιακή Κρίση (1908-1909) και ο Αντίκτυπος της στη Σερβία.
Creators: name: Μαραμπός, Δημήτριος Αλέξανδρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: Βοσνία-Ερζεγοβίνη
Σερβία
Κρίση
Bosnia-Herzegovina
Serbia
Crisis

description: Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελεί η Βοσνιακή Κρίση του 1908, η προσάρτηση, δηλαδή, των επαρχιών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στην Αυστρο-Ουγγαρία και ο αντίκτυπος που επέφερε η πράξη αυτή στο γειτονικό βασίλειο της Σερβίας. Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη βρισκόταν ήδη υπό τον έλεγχο και τη διοίκηση της Βιέννης ήδη από το 1878, ενώ, τυπικά μόνο, ο Σουλτάνος διατηρούσε την επικυριαρχία του στις επαρχίες αυτές. Οι Σέρβοι, ωστόσο, θεωρούσαν τις επαρχίες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης αλύτρωτα σερβικά εδάφη, στα οποία δέσποζε το σερβικό στοιχείο και ήλπιζαν πάντοτε στην ενσωμάτωσή τους στον εθνικό κορμό. Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη ήταν απαραίτητη για την εθνική ολοκλήρωση και την εκπλήρωση του οράματος της Μεγάλης Σερβίας. Η κρίση που προκλήθηκε ανάμεσα σε Βιέννη και Βελιγράδι μετά την ανακοίνωση της προσάρτησης υπήρξε τόσο τεταμένη, ώστε οι Μεγάλες Δυνάμεις φοβήθηκαν ότι δίχως τη διαμεσολάβησή τους ο πόλεμος ανάμεσα στις δύο πλευρές θα ήταν αναπόφευκτος. Καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης το έργο της κυβέρνησης του Βελιγραδίου ήταν εξαιρετικά επαχθές, καθώς ο αντίκτυπος της προσάρτησης επηρέαζε άμεσα τους τομείς της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Ήδη από το 1903 και το αιματηρό πραξικόπημα που τερμάτισε τη δυναστεία του οίκου των Obrenović, η πολιτική ζωή της χώρας χαρακτηριζόταν από αστάθεια και εσωτερικές διαμάχες. Το ζητούμενο, λοιπόν, για να εξέλθει η Σερβία με ασφάλεια από την κρίση, ήταν, πάνω απ’ όλα, η επίτευξη της ενότητας στο εσωτερικό. Η σερβική κυβέρνηση προσπάθησε να προβάλλει τις διεκδικήσεις της στο σημείο του δυνατού, όμως, τελικά, αναγκάστηκε να υποκύψει και να αναγνωρίσει την προσάρτηση, χωρίς κάποιο άμεσο όφελος ή αντάλλαγμα για την απώλεια των επαρχιών. Όπως αποδείχτηκε όμως, μακροπρόθεσμα, η Σερβία είχε εγκαινιάσει μία νέα βάση συνεργασίας με τις Μεγάλες Δυνάμεις, η οποία σε βάθος χρόνου θα έπαιζε σπουδαίο ρόλο για την πορεία της χώρας.
description: The subject of the present thesis is the Bosnian Crisis of 1908, the annexation of the provinces of Bosnia and Herzegovina by Austria-Hungary and the impact made by this act to the neighboring kingdom of Serbia. Bosnia and Herzegovina was already under the control and administration of Vienna since 1878, and typically under the suzerainty of the Sultan. The Serbs, however, regarded the provinces of Bosnia and Herzegovina as Serbian lands dominated by the Serbian element and always hoped to incorporate them into their national state. Bosnia and Herzegovina was necessary for the national integration and the fulfillment of the vision of Greater Serbia. The crisis emerged between Vienna and Belgrade after the announcement of the annexation was so tense that the Great Powers were afraid that without their intermediary war between the two sides was inevitable. Throughout the crisis the task of the government in Belgrade was extremely onerous, as the impact of the annexation directly affected the aspects of domestic and foreign policy. Since 1903 when the bloody coup that ended the dynasty of the House of Obrenović took place, the political life of the country was stimulated by instability and internal conflicts. The challenge therefore for Serbia in order to emerge safely from the crisis was, above all, to achieve unity within. The Serbian government tried to raise its claims to the point of possible, but eventually was forced to surrender and recognize the annexation without any direct benefit or compensation for the loss of the provinces. As it turned out, however, in long-terms Serbia launched a new basis of cooperation with the Great Powers, which over time would play an important role in the development of the country.