Από τις Καρυές Ανατολικής Ρωμυλίας στα Γιαννιτσά: (ιστορία-πνευματικός βίος)
Creators: name: Πασχούδη, Μαρία Χρήστου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Ανατολική Ρωμυλία
Καρυές
Γιαννιτσά
Anatoliki Romylia
Caries
Giannitsa

description: Η περιοχή της Ανατολικής Ρωμυλίας (ή Βόρειας Θράκης) περιλάμβανε πολλές πόλεις, επαρχίες και χωριά με ελληνικούς πληθυσμούς, όπως η Φιλιππούπολη, η Βάρνα, η Αγχίαλος, η Σωζόπολη κλπ. Ανάμεσα σε αυτούς τους οικισμούς ανήκει και η επαρχία Καβακλή με τα 12 χωριά της. Το μοναστήρι της Αγίας Τριάδας αποτελούσε το θρησκευτικό κέντρο της περιοχής. Ένα από αυτά ήταν και οι Καρυές με αμιγή ελληνικό πληθυσμό. Βρίσκονταν στις παρυφές του όρους Σακάρ, που αποτελούσε τη συνέχεια της Βόρειας Ροδόπης. Ανήκε στην ευρύτερη περιοχή των Μηλεώνων, στρατηγικής σημασίας από την αρχαιότητα και το Βυζάντιο. Ο πληθυσμός των Καρυών έφτανε τις 4000 κατοίκους, που όμως σταδιακά μειωνόταν εξαιτίας του βουλγαρικού επεκτατισμού και των διώξεων που υφίσταντο οι Έλληνες. Λειτουργούσε εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, ενώ αναφέρεται και εκκλησία του Αγίου Αθανασίου (πιθανόν ξωκλήσι). Διέθετε σχολείο δημοτικό τετρατάξιο και νηπιαγωγείο. Ονομαστός δάσκαλός του και διευθυντής υπήρξε ο Αναστάσιος Παπαϊωάννου, ο μετέπειτα αρχιμανδρίτης και Μακεδονομάχος Νίκανδρος, που δίδαξε το διάστημα 1903-1906. Οι ασχολίες των κατοίκων ήταν αγροτικές και κτηνοτροφικές. Ασχολούνταν, επίσης, με το εμπόριο και είχαν εμπορικές σχέσεις με περιοχές των Βαλκανίων και της Ευρώπης. Η κοινότητα διοικούνταν από τον πρόεδρο και τους τσορμπατζήδες, όπως όλες οι ελληνικές κοινότητες κατά την Οθωμανοκρατία. Η διατροφή τους βασιζόταν στα τοπικά προϊόντα. Υπήρχε αυτάρκεια και αειφορία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η οικοδόμηση των σπιτιών τους. Τα έχτιζαν οι ίδιοι, γιατί ήταν καλοί χτίστες και χρησιμοποιούσαν πέτρα και ξύλο, που αφθονούσαν στη γύρω περιοχή. Η κοινωνία ήταν κλειστή παραδοσιακή και συντηρητική, που τηρούσε με ευλάβεια τα ήθη και τα έθιμα, συνδυασμένα με την ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Ήδη από το 1906 ξεκίνησε η προσφυγιά και η εγκατάλειψη της πατρικής γης, μετακινούμενοι νότια προς τον ελλαδικό κορμό. Ως το 1925 ολοκληρώθηκε η αναγκαστική μετανάστευση. Ελάχιστοι παρέμειναν στο χωριό. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα στα Γιαννιτσά του νομού Πέλλας. Εκεί δημιούργησαν το Συνοικισμό Καρυωτών. Με πολλές δυσκολίες κατάφεραν να ριζώσουν. Έφεραν μαζί τους ελάχιστα θρησκευτικά κειμήλια και προσωπικά περιουσιακά στοιχεία. Στα Γιαννιτσά έφτιαξαν το 1ο Δημοτικό Σχολείο, οικοδόμησαν την εκκλησία των Αγίων Πέτρου – Παύλου, έστησαν την προτομή του Παπά – Νίκανδρου και συνεχίζουν τη λειτουργία του Πολιτιστικού Συλλόγου Καρυωτών «Ανατολική Ρωμυλία». Προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη και τη σύνδεση με την πατρώα γη. Σήμερα το χωριό ονομάζεται Ορέσνικ, που αποτελεί τη βουλγαρική απόδοση του ελληνικού «Καρυές». Το παλαιότερο τουρκικό όνομα, Κόζλουτζα, ήταν επίσης η τουρκική απόδοση του ελληνικού. Στο χωριό κατοικούν σήμερα Βούλγαροι επήλυδες, μεταφερμένοι από άλλες περιοχές. Το Ορέσνικ απέχει από τα σημερινά ελληνοβουλγαρικά σύνορα περίπου 50 χλμ. βόρεια του Ορμένιου του νομού Έβρου.
description: The area of Anatoliki Romylia (or North Thrace) included many cities, provinces and villages with Greek population, as Filippoupolis, Aghialos, Sozopolis, etc. Among these settlements there was the province of Kavakli with 12 villages around it. It was called “Small Greece”. The Monastery of Agia Triada was the religious center in the area. One of these villages was Karies with Greek inhabitants exclusively. Caries is located at the foot of mountain Sakar, which is the continuity of North Rodopis. It is located in the wider area of Mileones, which was a strategic area since ancient times and Byzantine times. The population of Caries numbered 4000 inhabitants, which was declined gradually because of the Bulgarian expansion and the persecutions against Greeks. In Caries functioned the church of St. Paraskevi, but it is mentioned also, the church of St. Athanasios (probably a country chapel). The village had an elementary and a primary school. Anastasios Papajoannou was the principal of the school and a well-known Greek teacher during 1903 -1906. Later Anastasios became a priest and he fought for the Liberation of Greek Macedonia during 1904-1908. Agriculture and stockbreeding were the main occupations of the inhabitants. They were also merchants and they made trade with many areas in Balkans and Europe. The community was governed by the president and a board of the oldest and richest people, named tzorbatzides. The administration was similar to the administration of every Greek municipality during the Othoman domination. Their nutrition was based on the topic products. The way of building their houses is very interesting, even today. They built them by themselves, because they were exellent builders. They used stone and wood, abundant materials in the area. Their society was traditional, preservative. They were observing the traditional customs religiously, combined with the Orthodox Christian Faith. Since 1906 they have become refugees and leaved their homeland, moved south to the Greek trunk. They were forced to move till 1925. Only a few stayed in the village by then. Most of Cariotes were established in Greece, in Giannitsa, a town near Thessalonica and ancient Pella. They inhabited in an area called “Settlement of Cariotes” till now. They faced many difficulties, but they managed to survive and create new roots. They brought with them only few heirlooms and possessions. They were poor, but they created fortune progressively and they were educated. In Giannitsa, their children went to the 1o (First) Primary School. They built all together the church of St. Petros – Pavlos. They erected the bust father `s – Nikandros. They continue the function of the Cultural Association of Cariotes, named “Anatoliki Romylia”. They try to keep the memory and the connection with the ancestral land. Nowadays the village is called “Oreshnik” and it means Caries in the Bulgarian language. Caries means the village which has a lot of walnuts. Oreh is the nut. The oldest Turkish name was also Kozloutza, which means exactly the same. Nowadays, Bulgarian emigrates live in the village. There are also few descendant of the Greeks, who remained. Oreshnik is 50 km apart of Ormenio (at the prefecture of Evros), north of the Greek – Bulgarian boards.