Οι επιδράσεις της άσκησης στην κινητικότητα και την ευεξία των ασθενών με σχιζοφρένεια:
Creators: name: Βαπορίδη, Ιωάννα Αναστασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2009
Subjects: Σχιζοφρένεια
Ασκηση
Ψυχικές διαταραχές
Schizophrenia
Exercise
Emotional disorder

description: Η σχιζοφρένεια είναι μια πολύ συχνή ασθένεια που προσβάλλει το 1-2% του πληθυσμού και όντας μια δια βίου νόσος, η πλειονότητα των ασθενών χρειάζεται και δια βίου θεραπεία. Τα άτομα αυτά συνήθως είναι απομονωμένα, με προβλήματα στις νοητικές τους διαδικασίες, παράδοξη συμπεριφορά, πολύωρη ακινησία, με παράλογους φόβους και ιδιαίτερη σύγχυση. Η θεραπεία που συνήθως ακολουθείτε είναι φαρμακευτική αγωγή και ψυχοκοινωνική αποκατάσταση. Σύμφωνα με αρκετές μελέτες, ένα πρόγραμμα φυσικής δραστηριότητας θα μπορούσε να λειτουργήσει ως συμπληρωματική θεραπεία, βοηθώντας έτσι στη φυσική τους κατάσταση και στην κοινωνικοποίησή τους. Σκοπός της παρούσας έρευνας, ήταν να αξιολογηθεί κατά πόσο η φυσική δραστηριότητα μπορεί να βελτιώσει την κινητικότητα των ασθενών αλλά και τη διάθεσή τους. Στην έρευνα αυτή συμμετείχαν 45 ασθενείς, ηλικίας 30-60 ετών. Οι ασθενείς διαχωρίστηκαν από τους ειδικούς του Τμήματος Αποκατάστασης του Αιγινητείου σε 2 ομάδες. Στην ομάδα Α που ακολούθησαν το πρόγραμμα άσκησης και στην ομάδα Β που αποτελούσε την ομάδα ελέγχου. Το πρόγραμμα εκγύμνασης που ακολούθησαν οι ασθενείς ήταν αερόβιας άσκησης χαμηλής έως μέτριας έντασης, ασκήσεις ενδυνάμωσης, ευλυγισίας και τέλος ασκήσεις για την ανάπτυξη και βελτίωση διαφόρων δεξιοτήτων. Η έρευνα διήρκησε 6 μήνες και οι ασθενείς ασκούνταν 2 φορές την εβδομάδα από 50 λεπτά. Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική αύξηση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων των ασθενών και σε σχέση με την αρχική τους εικόνα και ως προς την ομάδα Β, που δεν ακολουθούσαν το πρόγραμμα. Όσον αφορά τον ψυχολογικό τομέα, τα αποτελέσματα δεν έδειξαν ιδιαίτερη βελτίωση. Συμπεράσματα: Από την παρούσα μελέτη διαπιστώθηκε ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα εκγύμνασης βοήθησε σημαντικά τους ασθενείς ως προς την σωματική τους κατάσταση- κινητικότητα, σε αντίθεση με την ευεξία, όπου δεν υπήρξαν θετικά αποτελέσματα. Προτείνεται περαιτέρω έρευνα.
description: Schizophrenia is a very common mental disorder that affects 1-2% of the population and as it is a lifelong disease, the majority of the patients need a lifelong treatment. Such individuals are usually isolated, with difficulty in cognitive processes, uncommon behaviour, immobility with irrational fears and great confusion. The suggested treatment is usually pharmaceutical medication and psychosocial rehabilitation. According to several studies, a program of physical activity could be adopted as a supplementary treatment helping their physical condition and socialization. The aim of the present research was to evaluate if the physical activity can improve the mobility and the mood of the patients. In this research 45 patients participated from the age of 30 to 60. As the research was conducted in Aiginitio Hospital, the patients were divided in 2 groups by specialists of the Department of Rehabilitation. Group A followed the exercise program and group B was the group of control. The exercise program followed by the patients was of low and medium intensity and also included exercises of strengthening, flexibility and finally exercises for the development and improvement of various skills. The research lasted 8 months and the patients exercised 2 times per week for 50 minutes. Regarding the evaluation of the patients, a goniometer was used to measure the movement of the joints. Moreover, concerning the evaluation of the patients’ well-being the POMS questionnaire was used so as to measure the influence of exercise οn the mood of the patients. The results showed a significant increase in the width of the movement of the patients’ joints in comparison with their prior state and in relation with group B, which didn’t follow the program. As far as it concerns the psychological field, the patients’tension was significantly improved. Furthermore, their “depression” was reduced, their energy was increased and a great improvement was noticed concerning their aggression in relation to the control group. There was no improvement regarding the fatigue and the confusion. Conclusion: It is noted according to the present study that the specific program of exercise not only significantly helped the patients in regard to their psychical condition as the width of the movement of the joints was improved but also their mood was proved to be better. Further research is recommended so as the results can be inquired as far as it concerns the parameters fatigue-confusion.