Το ζήτημα της Τέχνης: η ποίηση στους τρεις μεγάλους τραγικούς σε σύγκριση και μελέτη με την Πλατωνική και Αριστοτελική Φιλοσοφία
Creators: name: Πράπα, Αρτεμις Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: Τραγωδία
Πλατωνική Οντολογία
Τέχνη
Tragedy
Plato
Sophocles

description: Το θέμα που πραγματεύεται η παρούσα εργασία αφορά το ζήτημα της Τέχνης και συγκεκριμένα την τραγωδία στους τρεις μεγάλους τραγικούς, σε σύγκριση με την Πλατωνική και Αριστοτελική Φιλοσοφία. Κατά την παλτωνική οντολογία, ο αισθητός κόσμος δεν αποτελεί αληθινή πραγματικότητα. Αυτή βρίσκεται, μόνο, στις Ιδέες, τις νοητές αυτές οντότητες, οι οποίες υπάρχουν πέρα και ανεξάρτητα από τα αισθητά πράγματα, τα οποία είναι τα πρότυπα και η πηγή της ύπαρξης. Τον αισθητό αυτό κόσμο, λοιπόν, που είναι ήδη μίμημα(είδωλο) του αληθινού, μιμείται ξανά ο καλλιτέχνης. Το έργο, λοιπόν, της Τέχνης είναι μίμηση μιμήσεως και ο καλλιτέχνης, σαν δημιουργός ειδώλων είναι τρίτος από αληθείας (Πολιτ.597e). Παριστάνει, δηλαδή την αληθινή πραγματικότητα από τρίτο χέρι και όχι πάντα ορθά. Από μια άλλη οπτική γωνία, η τραγωδία ως το δημοφιλέστερο είδος της δραματικής ποίησης εξάπτει τα κατώτερα μέρη της ψυχής των ακροατών, τα μέρη εκείνα που σχετίζονται με αλόγιστες επιθυμίες, παράλογα πάθη και υπερβολικά συναισθήματα (αγγίζουν το επιθυμητικόν και θυμοειδές μέρος, από την τριημερή διάσταση της ψυχής), μέσω της παρουσίασης ηρώων που άγονται και φέρονται από τέτοιου είδους ψυχικές αναστατώσεις. Οπότε, η δύναμη της τραγικής ποίησης είναι τέτοια, όπου θα μπορούσε να οδηγήσει τους θεατές της σε μια βιωματική προσωπική τους ταύτιση με τους ήρωές της. Η ποίηση,όμως,δεν είναι η αρμόδια για να απαντά σε τέτοιου είδους απορίες ή προσωπικά διλήμματα σε καίρια ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η μόνη κατάλληλη να δίνει απαντήσεις σε ζητήματα τέτοιου είδους είναι η Φιλοσοφία. Από την άλλη πλευρά, η Αριστοτελική σκέψη αναπτύσσει μια άλλου είδους θέση για το όλον ζήτημα.Για τον Αριστοτέλη, η τέχνη είναι μίμηση, όρο που παραλαμβάνει από τον Πλάτωνα, αλλά με βαθύτερο περιεχόμενο.Η ποίηση, λοιπόν, δεν είναι απλώς μίμηση: είναι έξις μετά λόγου αληθούς ποιητική( Ηθ.Νικ.1140a9). Επομένως έχει τη ρίζα της σε ενστικτώδεις τάσεις της ανθρώπινης ψυχής, εργάζεται συνειδητώς, ακολουθεί ορισμένους κανόνες και μεθόδους, εκλέγει το αντικείμενό της. Το έργο της ποίησης και γενικότερα της τέχνης αποτελεί η ίδια η μίμηση και η ηδονή από αυτήν.Η μίμηση, λοιπόν, προυποθέτει κάποια μάθηση και εργάζεται, σύμφωνα με ορισμένους συλλογισμούς.Εκτελεί, δηλαδή, ανάλογο έργο με την φιλοσοφία. Άρα, το έργο της ποίησης αποτελεί ομοίωμα της αντικειμενικής πραγματικότητας, συμβολική της αναπαράσταση.Προσφέρει,άρα,την πραγματικότητα όχι στην ολότητά της, αλλά σε καθορισμένη επιλογή. Επομένως, το θέμα της τραγωδίας είναι η ευδαιμονία ή δυστυχία.Ήθη,παθήματα και πράξεις αποτελούν το περιεχόμενο της ζωής και γι'αυτό το αντικείμενο της μίμησης είναι ο βίος. Η αριστοτελική σκέψη,λοιπόν παρουσιάζει μεγάλες διαφορές, σε σχέση με την πλατωνική, όσον αφορά την τραγική ποίηση, όπου βαθύτερο στοιχείο της αποτελείη τραγική σύγκρουση των ηρώων της με τα πλήγματα των ενάντιων δυνάμεων και ο αγώνας τους να τα αποφύγουν ή να τα αντιμετωπίσουν. Σ'αυτή του τη σύγκρουση, ο ήρωας εκδηλώνει όλο του το ηθικό μεγαλείο, γιατί δεν αγωνίζεται για το υλικό συμφέρον, αλλά για ηθικές αξίες. Περιπλέκεται σε αντιφατικές καταστάσεις, όπου το αποτέλεσμα τους είναι η ηθική ελευθερία.
description: The main theme of this project is the ancient greek poetry and concretely the ancient tragedy of Aeschylus,Sophochles and Euripides in relationship with Plato's and Aristotle's philosophy. Plato believes that the tragedy and generally the drama musth't exist in his perfect state. And this because the poetry and the poets propose with their art idols and not the reality of humans. The reality and the truth and all the values are objects of philosophy. Art and the artists: drawers,sculptrures,poets are imitators of the reality, so and drama is imitation of her. In the other side, Aristotle considers that art is generally an imitation ia another option: poetry is an imitative art and art is '' έξις μετά λόγου αληθούς ποιητική''(Ηθ.Νικ.1140a9). Side by side, ih the ancient period of the fifth century B.C. in Greece, the drama was one of the most famous festivals in ancient Athens, so the whole city went to the theater: men and women, rich and poor, children and slaves.Therefore, the influation of the spirit was extravagant.And this was another note in which Plato is a strong enemy of poetry.The tragic poets appear their heroes in relationship with the Gods, their town, the values, the love and generally with life. They give answers ih the deepest problems of the human life, though, Plato believes that this is a field of philosophy. In the other side, Aristotle gives an other option in art: he characters that poetry is like imitation. Imitation is the representation of the things.In the philosophy of Aristotle, the creatures are not imitarors of ideas, but, they include the substance of the creatures, so the artist ish't the third person of truth. The art, ih the way of Aristotle has her root th the tensions of human soul. So, it's absolutely clear that Aristotle has a different theory than Plato about the art and specifically about tragedy.