Κοπρόσταση διατροφικής αιτιολογίας στο σκύλο: 66 περιστατικά (1996 - 2014)
Creators: name: Τζιμτζίμης, Εμμανουήλ Χρυσόστομου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: Κοπρόσταση
Διατροφικά αίτια
Σκύλος
Colonic impaction
Dietary causes
Dog

description: Η κοπρόσταση είναι συχνό κλινικό πρόβλημα στο σκύλο και στη γάτα και μπορεί να οφείλεται σε ποικιλία αιτίων ή ειδικών παθήσεων. Ειδικότερα, η κοπρόσταση διατροφικής αιτιολογίας (Κ.Δ.Α.) στο σκύλο, η οποία οφείλεται κυρίως στην κατανάλωση οστών, μπορεί να οδηγήσει σε ανορεξία, κατάπτωση, τεινεσμούς και ενδεχομένως σε απώλεια βάρους, έμετο ή «παράδοξη» διάρροια. Η διάγνωση της πάθησης αυτής είναι εύκολή και στηρίζεται στο ιστορικό, στην κλινική εικόνα και στα απλά ακτινογραφήματα κοιλίας. Η θεραπεία που αποσκοπεί στην αποκατάσταση των διαταραχών της γενικής κατάστασης του ζώου και στην απομάκρυνση των κοπρομαζών είναι είτε συντηρητική – φαρμακευτική είτε χειρουργική. Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται μόνα ή σε συνδυασμό είναι τα διαλύματα υποκλυσμού, τα ωσμωτικά καθαρκτικά, τα υδρόφιλα κολλοειδή καθαρκτικά, τα μαλακτικά των κοπράνων, τα διεγείροντα την εντερική κινητικότητα καθαρκτικά και τα προκινητικά φάρμακα, ενώ στη συντηρητική αγωγή περιλαμβάνεται και η μηχανική απομάκρυνση των κοπράνων. Η χειρουργική θεραπεία εφαρμόζεται σχετικά σπάνια και είναι είτε κολοτομή και αφαίρεση των κοπρομαζών είτε υφολική ή ολική κολεκτομή. Η πρόγνωση της Κ.Δ.Α. στο σκύλο είναι καλή και μόνο σε περιστατικά παρατεταμένης κοπρόστασης γίνεται δυσμενέστερη. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η αξιολόγηση και η σύγκριση των διαφόρων θεραπευτικών επιλογών της Κ.Δ.Α. καθώς και η ανίχνευση πιθανών προγνωστικών παραγόντων. Στη μελέτη εντάχθηκαν 66 περιστατικά σκύλων με Κ.Δ.Α. που προσκομίστηκαν στην Κλινική Ζώων Συντροφιάς τη χρονική περίοδο 1996-2014. Από τα δελτία εξέτασης των ζώων καταγράφηκαν και αξιολογήθηκαν στοιχεία από το γενικό και ειδικό ιστορικό, την κλινική εξέταση, τα εργαστηριακά και απεικονιστικά ευρήματα, τη θεραπεία και την έκβαση. Η τηλεφωνική επικοινωνία με τους ιδιοκτήτες χρησιμοποιήθηκε για να καταγραφεί η μακροχρόνια έκβαση και η επιβίωση των ζώων. Από τη στατιστική επεξεργασία των δεδομένων προέκυψε ότι οι περισσότεροι σκύλοι με Κ.Δ.Α. είναι αρσενικοί, στην πλειοψηφία τους ακέραιοι. Η εμπλοκή της καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη αδένα στην παθογένεια διερευνήθηκε σε μικρό αριθμό περιστατικών σε σχέση με το μέγεθος του δείγματος και βρέθηκε με συχνότητα 50% κλινικά και 61,1% ακτινογραφικά, γεγονός που δε τη συνδέει άμεσα με την πάθηση. Τα συχνότερα συμπτώματα ήταν η ανορεξία και οι τεινεσμοί ενώ μέση διάρκεια συμπτωμάτων 21 ημέρες σχετίζεται με δυσμενή μακροχρόνια έκβαση. Η γενική εξέταση αίματος και οι βιοχημικές εξετάσεις δεν παρουσίαζαν διαταραχές ενώ στα ακτινογραφήματα κοιλίας βρέθηκε ότι η διάταση του παχέος εντέρου μετρούμενη χρησιμοποιώντας ως δείκτες το μήκος σώματος του Ο2 και του Ο5 σπονδύλου δε συσχετίζεται με το βραχυχρόνιο ή μακροχρόνιο αποτέλεσμα της αγωγής και άρα δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως προγνωστικός δείκτης. Τα περισσότερα ζώα (78,8%) υποβλήθηκαν σε φαρμακευτική – συντηρητική θεραπεία με την πλειοψηφία να λαμβάνει συνδυασμό υποκλυσμού και ωσμωτικών ή κολλοειδών καθαρκτικών, ενώ 12,1% των ζώων υποβλήθηκε σε κολοτομή για αφαίρεση των κοπρομαζών. Βρέθηκε ότι η βραχυχρόνια και η μακροχρόνια αποτελεσματικότητα των διαφόρων φαρμακευτικών συνδυασμών είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη αποτελεσματικότητα της κολοτομής για την αντιμετώπιση της Κ.Δ.Α., ωστόσο σε καμία από τις δύο ομάδες το δείγμα δεν είναι αρκετά ισχυρό ώστε να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα. Τέλος, η μέση και διάμεση επιβίωση ήταν παρόμοιες στις δύο ομάδες. Συμπεραίνεται ότι η θεραπεία εκλογής για την Κ.Δ.Α. πρέπει να είναι συντηρητική και φαρμακευτική τουλάχιστον ως πρώτη προσέγγιση.
description: Colonic impaction is common in dogs and cats and can be of a variable origin. Dietary colonic impaction in dogs (D.C.I.) is predominantly caused by bone consumption and may lead to anorexia, depression, tenesmus and, occasionally, weight loss, vomiting and “paradoxical” diarrhea. Diagnosis of this disease is simple, based on history, clinical findings and plain abdominal radiographs. The goals of treatment are the restoration of normal status and the removal of fecal masses. Medical or surgical therapy may be attempted to achieve this. Medications used alone or in combination include enema solutions, hyperosmotic and bulk-forming laxatives, lubricant substances, stimulant laxatives and prokinetic drugs. Conservative treatment also includes manual extraction of feces. Surgical therapy is relatively rarely attempted and may be colotomy for removal of fecal masses or subtotal / total colectomy. Prognosis is good but may be worsened in case of prolonged obstipation. The aim of this study was to evaluate and compare the various treatments performed in cases of D.C.I. and to detect possible prognostic factors of the disease. The study comprises 66 cases of dogs diagnosed with D.C.I. in the Clinic of Companion Animals, School of Veterinary Medicine, Aristotle University of Thessaloniki during the time period 1996-2014. The clinical records of the dogs provided details concerning history, clinical findings, laboratory and imaging findings, treatment and outcome. The owners were contacted by phone to collect data concerning long-term outcome and survival. Following statistical analysis of data, it was found that most of the dogs were male, the majority of them being intact. Only a small number of the cases reviewed provided sufficient data regarding prostatic size revealing a 50% frequency of clinical prostatomegaly and a 61,1% frequency of radiographic prostatomegaly. Thus, a direct correlation between canine benign prostatic hyperplasia and colonic impaction cannot be assumed. Symptoms most frequently reported were anorexia and tenesmus. A mean duration of clinical signs of 21 days was associated with a non-favorable prognosis. Complete blood count and biochemical tests were normal in the majority of cases. The degree of colonic distension in abdominal radiographs was measured and compared with the length of the body of L2 and L5 vertebra. No correlation was found between the degree of colonic distension and the short-term or long-term outcome. In the majority of the dogs (78,8%) medical treatment was attempted and most of them received a combination of enemas and hyperosmotic or bulk-forming laxatives. Colotomy and removal of fecal masses was performed in 12,1% of the cases. Both short-term and long-term outcome were superior in cases treated medically than in cases treated surgically with a colotomy, though the power of the sample was not sufficient for a safe conclusion to be extracted. Mean and median survival were comparable between the two groups. It is concluded that D.C.I. should be initially treated conservatively and medically.