Συγκριτική μελέτη των κλινικών και των απεικονιστικών ευρημάτων, με ψηφιακό ενδοστοματικό πλακίδιο, σε σκύλους που πάσχουν από περιοδοντίτιδα. Αναδρομική μελέτη σε περιστατικά που προσκομίστηκαν στην κλινική ζωών συντροφιάς, την περίοδο 2018-2021
Creators: name: Αναστασίου, Σπυρίδων Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Ακτινογράφηση
Περιοδοντική νόσος
Απώλεια πρόσφυσης
Radiographic measurement
Periodontal disease
Adhesion loss

description: Σκοπός της μελέτης ήταν η σύγκριση των κλινικών μετρήσεων που προκύπτουν από την εξέταση των περιοδοντικών ιστών με την περιοδοντική μήλη και εκείνων που προκύπτουν από τα ενδοστοματικά ακτινογραφήματα της ίδιας περιοχής με στόχο την ακριβέστερη διάγνωση και τη θεραπευτική αντιμετώπιση της περιοδοντικής νόσου. Η μελέτη ήταν αναδρομική και αντλήθηκαν στοιχεία από το αρχείο του οδοντιατρικού τμήματος της ΚΖΣ, στο διάστημα Ιανουάριος 2018 έως Δεκέμβριος 2021. Συμπεριλήφθηκαν 78 ιδιόκτητοι σκύλοι, 42 θηλυκοί και 36 αρσενικοί με μέση ηλικία τα 11 έτη (6 μηνών - 16 ετών), ενώ το σωματικό βάρος των σκύλων κυμαινόταν από 1,3 - 30,3 κιλά, με μέσο όρο τα 18,8 κιλά. Για όλους είχε καταγραφεί πλήρες ιστορικό που περιλάμβανε το φύλο, την ηλικία και τη φυλή τους, στοιχεία για τις διατροφικές τους συνήθειες και άλλες παθολογικές καταστάσεις. Τα δόντια που επιλέχθηκαν να εκτιμηθούν ήταν τα ακόλουθα: 1ος , 3ος τομέας, κυνόδοντας, 3ος και 4ος προγόμφιος άνω γνάθου, 2ος, 3ος τομέας , κυνόδοντας, 4ος προγόμφιος και 1ος γομφίος στην κάτω γνάθο και στα δυο ημιμόρια των γνάθων ώστε να υπάρχει η ευελιξία επιλογής των καλύτερων ακτινογραφημάτων και των κλινικών μετρήσεων με τις μεγαλύτερες τιμές. Συγκρίθηκαν οι τιμές των δύο μετρήσεων και πραγματοποιήθηκε στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων και των πιθανών διαφορών στις δύο μετρήσεις. Η διαφορά κλινικής - ακτινολογικής μέτρησης μελετήθηκε με t-test και με το Wilcoxon Signed Rank test. Σε κάθε στατιστικό έλεγχο η στάθμη στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε για P&lt;0,05 ή διάστημα εμπιστοσύνης 95 %. Η διαφορά μεταξύ της μέτρησης της απώλειας πρόσφυσης με την περιοδοντική μήλη και της ακτινογραφικής μέτρησης για την απώλεια οστού, ήταν στατιστικά σημαντική στους προγομφίους της άνω γνάθου (107/207, 108/208). Από τα αποτελέσματα φαίνεται πως κάποιες ομάδες δοντιών εμφανίζουν αυξημένη πιθανότητα σημαντικής απόκλισης μεταξύ κλινικής και ακτινογραφικής μέτρησης και αυτές είναι οι κεντρικοί τομείς της άνω γνάθου και οι δύο ομάδες τομέων της κάτω γνάθου. Στη μελέτη αυτή, συγκρίνονται για πρώτη φορά οι κλινικές και οι ακτινογραφικές μετρήσεις σε συγκεκριμένες ομάδες δοντιών του σκύλου και σε συνθήκες κλινικής δεύτερης γνώμης. Στις περισσότερες ομάδες δοντιών που εξετάστηκαν υπάρχει στατιστικά σημαντική απόκλιση μεταξύ της κλινικής μέτρησης με την περιοδοντική μήλη και της ακτινογραφικής μέτρησης της απώλειας φατνιακού οστού. Η διαφορά αυτή σε όλες τις περιπτώσεις είναι υπέρ της ακτινογραφικής μέτρησης. Φαίνεται να υπάρχει αυξημένη πιθανότητα λάθους και μεγαλύτερη απόκλιση στους κεντρικούς τομείς της άνω γνάθου και στους τομείς της κάτω γνάθου που εξετάστηκαν. Τα μόνα δόντια στα οποία δεν παρουσιάστηκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των μετρήσεων ήταν οι προγόμφιοι της άνω γνάθου. Ανατομικές ιδιομορφίες των δοντιών, η ανατομία της περιοχής και η τεχνική λήψης του ακτινογραφήματος, αν και δεν προκύπτει με σαφήνεια από τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης, είναι πιθανό να επηρεάζουν την ακρίβεια των ακτινογραφικών μετρήσεων. Η ολοκληρωμένη εικόνα για την έκταση της βλάβης του περιοδοντίου και συνεπώς της ορθής διάγνωσης και της κατάρτισης του κατάλληλου σχεδίου θεραπείας, δεν μπορεί να προκύψει μόνο από τη μέτρηση της απώλειας πρόσφυσης με την περιοδοντική μήλη, ούτε μόνο από την ενδοστοματική ακτινογράφηση των δοντιών, αλλά από το συνδυασμό και των δύο μετρήσεων.
description: The present study aimed to compare the clinical measurements obtained from the examination of periodontal tissues with the periodontal probe and those obtained from intraoral radiographs of the same area aiming for a more accurate diagnosis and treatment of periodontal disease. The study was retrospective and data were gathered from the records of the dental department of the Companion Animal Clinic, between January 2018 and December 2021. Seventy-eight domestic dogs were included in the study, 42 females and 36 males with a mean age of 11 years (6 months to 16 years), while the body weight of the dogs ranged from 1.3 to 30.3 kg, with a mean of 18.8 kg. A complete history was recorded for each one of them including their sex, age and breed, data on their eating habits and other pathology. The teeth selected to be evaluated were the following: 1st and 3rd incisor, canine, 3rd and 4th premolar of the maxilla, 2nd and 3rd incisor, canine, 4th premolar and 1st molar of the mandible. in both maxillary halves The values of the two measurements were compared and statistical processing of the results and possible differences in the two measurements was performed. The difference between clinical-radiological measurements was statistically analyzed using a t-test and Wilcoxon Signed Rank test. In each statistical test, the level of statistical significance was set for P&lt;0.05 (95% confidence interval). The difference between adhesion loss measurement with the periodontal probe and the radiographic measurement for bone loss was statistically significant in maxillary premolars (107/207, 108/208). The results display that some groups of teeth show an increased probability of significant variance between clinical and radiographic measurement and these are the maxillary central sectors and the two groups of mandibular sectors. In this study, clinical and radiographic measurements are compared for the first time in specific groups of canine teeth, under clinical second-opinion conditions. In most of the tooth groups examined, there is a statistically significant variation between the clinical measurement with the periodontal probe and the radiographic measurement of the facial bone loss. This difference in all cases is in favor of the radiographic measurement. There appears to be an increased probability of error and a greater discrepancy in the central maxillary and mandibular sectors examined. The only teeth in which there was no statistically significant difference between the measurements were the maxillary premolars. Anatomical peculiarities of the teeth, the anatomy of the region and the radiographic technique, although not clearly evident from the results of this study, are likely to influence the accuracy of the radiographic measurements. A complete picture of the extent of periodontal damage, and thus of the correct diagnosis and the formulation of an appropriate treatment plan, cannot be obtained from the measurement of adhesion loss with the periodontal probe alone, nor intraoral radiography of the teeth alone, but from a combination of both measurements.