Τέχνη και πολιτικό: Νεωτερικές αντιλήψεις, καταστασιακές φαντασιώσεις και ψυχαναλυτικές ενστάσεις
Creators: name: Αλτίνογλου, Δημήτρης Ξενοφώντος
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Τέχνη
Πολιτικό
Καταστασιακοί (Ιδεολογικό Κίνημα)
Art
The Political
Situationists (Ideological movement)

description: Το πολιτικό σαν στοιχείο οντολογικό σημαδεύει τη συγκρότηση κάθε ταυτότητας συλλογικής και ατομικής. Αναπόσπαστο στοιχείο της δημόσιας σφαίρας, παρεμβαίνει σε αυτήν εκφράζοντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες του υποκειμένου αλλά και του συνόλου. Παράλληλα με ην διαδικασία αυτή και μέσω της καλλιτεχνικής δημιουργίας δίδεται η δυνατότητα και ο χώρος στον καλλιτέχνη να παρεμβαίνει και να εκφράζεται. Το πολιτικό και η τέχνη ενσωματωμένα στην κοινωνική ολότητα συχνά κατάφεραν να αναδείξουν την κοινή δυναμική τους. Η πολιτική πρωτοπορία ζητούσε και έπαιρνε την αρωγή της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που με την συνεργασία τους κατέδειξαν τις αδυναμίες και τα αδιέξοδα των αξιών που η αναδυόμενη αστική τάξη προωθούσε και επέβαλε. Σε ιστορικές περιόδους πολιτικών αναταραχών και ανατροπών, είναι έκδηλος ο ρόλος της τέχνης καθώς έδωσε υλική μορφή σε ιδεολογικά αιτήματα και λειτούργησε σαν ηχηρή κατάφαση των δυνατοτήτων της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Επιχειρώντας μια αναδρομή στις αλληλένδετες και αλληλοσυγκρουόμενες σχέσεις του πολιτικού με την τέχνη, η διπλωματική αυτή εργασία θα ιχνηλατήσει τις πολιτικές διαστάσεις της καλλιτεχνικής έκφρασης και θα διερευνήσει την αλληλεπίδραση αυτής με τους ποικίλους ιδεολογικούς προσανατολισμούς και τα προτάγματα που αναδύθηκαν σε καθοριστικές για την ανθρώπινη σκέψη ιστορικές περιόδους. Σε μια προσπάθεια εντοπισμού των καλλιτεχνικών πρακτικών που διαμόρφωσαν την μέχρι σήμερα αντίληψή μας για τον πολιτικό ρόλο της τέχνης, θα αναζητήσουμε τους τρόπους με τους οποίους το πολιτικό επικαθορίζει την τέχνη. Όλες οι διαδικασίες δηλαδή που λαμβάνουν χώρα εντός της κοινωνίας με την μορφή της ιδεολογίας, της ηγεμονίας και των σχέσεων εξουσίας και έχουν σαν αποτέλεσμα την εκδήλωση και την πραγμάτωση της καλλιτεχνικής δραστηριότητας και της κουλτούρας. Αντλώντας από το θεωρητικό οπλοστάσιο των καταστασιακών, που διέκριναν νωρίς τις αδυναμίες της τέχνης να ανταπεξέλθει στις συνθήκες που επέβαλε ο καπιταλισμός στις αναδυόμενες μεταπολεμικές καταναλωτικές κοινωνίες, θα προσπαθήσουμε να θέσουμε εκ νέου τα βασικά ερωτήματα που προκύπτουν από τις συνθήκες αυτές. Ερωτήματα που αφορούν την δυνατότητα του καλλιτέχνη να εγείρει το συλλογικό βίωμα και να αναπαραστήσει την καθημερινότητα μιας κοινωνίας που τελεί υπό την κυριαρχία των ποικίλων μορφών του θεάματος. Κατά την πορεία αναζήτησης της δυνατότητας για μια νέα ριζοσπαστική τέχνη που θα μπορεί να παραμείνει πιστή στον προορισμό της αντιστεκόμενη στις ευκολίες που προσφέρει η κάθε εποχή, θα επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε τα όρια με τα οποία έρχονται αντιμέτωπες οι θεωρίες που παρακάμπτουν τις ανακαλύψεις και τις ενστάσεις της επιστήμης της ψυχανάλυσης που αφορούν στη διαδικασία συγκρότησης της ταυτότητας του υποκειμένου και των ελλείψεων που ενυπάρχουν σε αυτήν
description: The political as an ontological element marks the creation of any collective and individual identity. An integral part of the public, interferes with it expressing the needs and desires of the person but also of the community. Along with this process and through artistic creation, the artist has the opportunity and the space to interfere and express . Politics and art embedded in the social entity have often succeeded in showing off their common dynamics. The political avant-garde sought and took on the artistic avant-garde. There are many cases where the weaknesses and deadlocks in the values that the emerging bourgeoisie promoted and imposed demonstrated. In historical periods of political upheaval and reversal, the role of art is evident as it gave material form to ideological demands and acted as a resounding statement of the possibilities of human creativity. By attempting a flashback to interrelated and conflicting relations of political and art, this thesis will trace the political dimensions of artistic expression and will explore the interaction with the various ideological orientations and projects that emerged in defining the human thought historical periods . In an effort to identify the artistic practices that shaped our perception of the political role of art so far, we will look at the ways in which the political determines art. We try to analyze the different processes that take place within society in the form of ideology, hegemony and power relations, and result in the manifestation and realization of artistic activity and culture. Searching for the possibility of a new radical art that can remain faithful to its destination, contrary to the conveniences of every age, we will try to identify the boundaries that confront the theories that circumvent the discoveries and objections science of psychoanalysis relating to the process of identifying the subject and the deficiencies inherent therein. Drawing from the theoretical arsenal of Situationist, who early on saw the weaknesses of art to meet the conditions imposed by capitalism in emerging postwar consumer societies we will try to put back the key questions arising from these conditions. Questions concerning the artist's ability to raise collective experience and to portray the everyday life of a society that is under the domination of the various forms of spectacle. The searching process for a new radical art that will remain faithful to its destination resisting the amenities offered by each season, attempts to identify the limits which confront the theories that bypass discoveries and objections science of psychoanalysis relating to the process of identifying the subject and the deficiencies inherent therein