Νάνος Βαλαωρίτης: όψεις του χιούμορ στο έργο ενός μεταπολεμικού συγγραφέα
Creators: name: Γεωργούλα, Μαρία Ολγα Θεόδωρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Νάνος Βαλαωρίτης Νεοπρωτοπορίες - Μεταμοντερνισμός
Χιουμοριστικός λόγος
Nanos Valaoritis
Neo-avant-garde - Postmodernism
Humorous discourse

description: Σε αυτή τη διπλωματική εργασία προσεγγίζουμε το σύνολο του έργου του Νάνου Βαλαωρίτη προς δύο κατευθύνσεις που συγκλίνουν και ξεκλειδώνονται στη συμπληρωματική τους σχέση. Αρχικά, επιχειρούμε να δούμε μέσα από ποια γραμματολογικά συμφραζόμενα ξεπροβάλλει η γραφή του, πώς εντάσσεται σε αυτά και πώς διαφοροποιείται. Στο έργο του νοήματα πρωτόφαντα και ανατρεπτικά αναζητούν εκφραστική και υφολογική καινοτομία (ή και αντίστροφα), προκειμένου να εξωτερικευθούν και να υλοποιήσουν την ανοικειωτική τους δυναμική. Στην αναζήτηση αυτή, ο χιουμοριστικός λόγος αποτελεί όπλο και πρόκληση, μια πλάγια οδό για την υπονόμευση των νοημάτων, την αποδραματοποίηση και την απαλλαγή από κάθε είδους βεβαιότητα, πίστη ή σύμβαση. Προσλαμβάνουμε το χιούμορ –τον δεύτερο άξονα της εργασίας– ως το στοιχείο εκείνο που συνέχει τη γραφή του Βαλαωρίτη, που την κάνει να διαρρηγνύει, να αναδομεί και να αναπλαισιώνει τους τρόπους που μετέρχεται. Συνιστά τη δεσπόζουσά της, έτσι όπως διαμορφώνεται περνώντας μέσα από την υπερρεαλιστική κληρονομιά στην ψυχαναλυτική σκευή και τις νεοπρωτοποριακές στάσεις και από εκεί στο μπαχτινικό καρναβαλικό και στο μεταμοντέρνο πεδίο. Οι βαλαωρητικές όψεις του χιουμοριστικού λόγου κυμαίνονται από την παρωδία, την αυτοπαρώδηση και την ειρωνεία μέχρι το κωμικό, το γέλιο, αλλά και τη σάτιρα. Προσδιορίζοντας, λοιπόν, τις συγκεκριμένες εκφάνσεις του και το θεωρητικό τους πλαίσιο, επιχειρούμε να διαβάσουμε τη λογική και τη λειτουργία τους. Αυτήν ακριβώς την πορεία, με τις διαφορετικές όψεις του χιουμοριστικού λόγου, επιχειρούμε να καταγράψουμε, προσφέροντας έναν επαρκή οδηγό εισόδου και πλεύσης στο έργο του Νάνου Βαλαωρίτη
description: This thesis approaches the entire corpus of Nanos Valaoritis’ work from two different directions, which, in turn, converge forming a complementary relationship in which each serves as a key to unlock the other. First, we attempt to discern the grammatological context from which his writing emanates – both how it corresponds to and how it differs from this context. His work reveals unprecedented and subversive nuances of meaning that seek expressive and stylistic innovation (or, perhaps, the opposite) in order to be externalised, thus realising the potential of their unconventional dynamism. Within this search, humorous discourse constitutes both weapon and provocation – a circuitous route by which meaning is undermined, text is de-dramatised and all forms of security, trust or convention are made to disappear. We envisage humour – the second axis of this thesis – as that element which provides cohesion to Valaoritis’ writing. It is humour that causes his work to disrupt, reconstruct and rejuvenate the strategies that it employs. Humour comprises the dominant strain in his writing, as it takes shape by way of the surrealistic legacy, the psychoanalytic background and the neo-avant-garde attempts, as well as the bakhtinian carnivalesque and postmodernism. Valaoritis’ applications of humorous discourse range from parody, self-parody and irony to the comic, laughter and even satire. Therefore, by delineating these particular manifestations, as well as their theoretical framework, we attempt to interpret their logic and function. It is precisely this journey, with its various humorous particularities, that we seek to register, thus providing a sufficient guide to the corpus of Nanos Valaoritis’ work