Το Αρχετυπικό βασίλειο των Μορφών στον Henry Corbin
Creators: name: Παπαλάμπρου, Λαμπρινή Θεόδωρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Αρχετυπικό βασίλειο
Mundus Imaginalis
Ενεργή Φαντασία
The Archetypal realm
Active Imagination

description: Στον πυρήνα της κεντρικής προβληματικής της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας εντοπίζεται ο κόσμος των συμβόλων, το Αρχετυπικό βασίλειο των μορφών, ο Μη- τόπος των ειδώλων. Συγκεκριμένα το ερευνητικό ενδιαφέρον εστιάζεται στις θέσεις του Corbin ανάμεσα στη σκέψη και την έκταση, το νοητό και το αισθητό και στις συνέπειες αυτού του χάσματος. Ουσιαστικά ο Corbin δεν εμμένει στο δίλημμα της σκέψης και της έκτασης, στο σχήμα μιας κοσμολογίας και μιας γνωσιολογίας που περιορίζεται στον εμπειρικό κόσμο και τον κόσμο της αφηρημένης νόησης. Μεταξύ των δύο τοποθετείται ένας ενδιάμεσος κόσμος που ορίζεται ως Alam-al-Mithal, ο κόσμος των ειδώλων, των μορφών, ο Mundus Imaginalis. Ένας κόσμος τόσο οντολογικά πραγματικός όσο και ο κόσμος των αισθήσεων και ο κόσμος της διάνοιας. Αναφέρει ακριβώς ότι αυτή η περιοχή αρχίζει στην «κυρτή επιφάνεια» της Ένατης Σφαίρας, τη Σφαίρα των Σφαιρών, τη Σφαίρα που περιλαμβάνει το σύνολο του κόσμου, με άλλα λόγια πέρα από το βουνό του Qaf. Ένας τόπος έξω από τον τόπο, ένας «τόπος» που δεν εμπεριέχεται σε έναν τόπο, ο Μη-τόπος. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η πνευματική πραγματικότητα δεν είναι «στο πού». Είναι το «πού» που βρίσκεται σε αυτό. Ή, μάλλον, είναι ο εαυτός του «πού» όλων των πραγμάτων. Ένας κόσμος, ο οποίος μας επιτρέπει να διεισδύσουμε και φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, να εξακολουθεί να είναι ο κόσμος μας, ενώ στην πραγματικότητα τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα στο όγδοο κλίμα -όχι στον φανταστικό κόσμο αλλά στο φαντασικό κόσμο, δηλαδή στον κόσμο του οποίου οι συντεταγμένες δεν μπορούν να απεικονιστούν στους χάρτες μας. Η ενεργή Φαντασία είναι ο κατεξοχήν καθρέφτης του, ο επιφανειακός τόπος των Εικόνων του αρχετυπικού κόσμου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η θεωρία του Mundus Imaginalis συνδέεται με τη θεωρία της φαντασικής γνώσης και της φαντασικής λειτουργίας -μια λειτουργίας πραγματικά κεντρικής και μεσολαβητικής, λόγω της διάμεσης και διαμεσολαβητικής θέσης του Mundus Imaginalis. Είναι μια λειτουργία που επιτρέπει σε όλα τα σύμπαντα να υπάρχουν σε συμβολική σχέση μεταξύ τους και οι ίδιες ουσιαστικές πραγματικότητες να παίρνουν μορφές. Αυτές οι εικόνες υφίστανται προϋπάρχουσες και διατεταγμένες πριν τον αισθητηριακό κόσμο. Ήδη από τον 12 αιώνα αυτό που χαρακτηρίζει την δυτική παράδοση είναι η αποσύνδεση ανάμεσα στην σκέψη και την ύπαρξη. Το χάσμα επήλθε όταν οι Νεοπλατωνικές απόψεις του Αβικέννα αντικαταστάθηκαν από τον αριστοτελισμό του Αβερρόη. Η μεγαλύτερη συνέπεια αυτού του μεταφυσικού ρήγματος, ήταν η διάκριση του Ντεκάρτ μεταξύ της έκτασης και της σκέψης, με τους όρους res extensa και res cogitans. Υφίστανται δύο είδη πραγμάτων (νοητά και τα αισθητά) καθώς και δύο λειτουργίες της γνώσης (η αισθητή αντίληψη και οι νοηματικές κατηγορίες). Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο, υφίσταται και μία τρίτη μορφή που κυριαρχεί οντολογικά και επιχειρεί τη σύζευξη των άλλων δύο πηγών της γνώσης (αίσθηση-νόηση).
description: At the core of the central problem of this postgraduate thesis is the world of the symbols, the archetypal realm of the forms, the non-place of idols. In particular, the research interest focuses on Corbin’s positions between thought and extent, the conceivable and the perceptible, and the consequences of this gap. Corbin does not dwell on the dilemma of thought and extent, on the schema of a cosmology and epistemology limited to the empirical world and the world of abstract cognition. Between the two is placed an intermediate world defined as Alam-al-Mithal, the world of idols, forms, the Mundus Imaginalis. A world so ontologically real as the world of the senses and the world of the mind. Corbin precisely states that this region begins on the ‘curved surface’ of the Ninth Sphere, the Sphere of the Spheres, the Sphere that includes the whole world, in other words beyond the mountain of Qaf. A place outside the place, a ‘place’ that is not contained in a place, the Non-Place. That is why spiritual reality is not ‘in where’. It’s the ‘where’ that’s in it. Or, rather, it is the ‘where’ of all things. A world that allows us to penetrate in and, at first sight, still seems to be our world, however, in reality, events take place in the eighth climate -not in the imaginary world but in the imaginal world. That is the world whose coordinates cannot be depicted on our maps. Active Imagination is its mirror par excellence, the superficial place of the images of the archetypal world. That is why the theory of Mundus Imaginalis is linked to the theory of imaginal knowledge and imaginal function -a function that is truly central and mediatory, due to the median and mediating position of Mundus Imaginalis. It is a function that allows all universes to exist in symbolic relation with each other and the same essential realities to take forms. These images are pre-existing and arranged before the sensory world. As early as the 12th century, what characterized the Western tradition was the disconnect between thought and existence. The gap arose when Avicenna’s Neoplatonic views were replaced by Averroes’ Aristotelianism. The greatest consequence of this metaphysical rift was Descartes’ distinction between extent and thought, in terms res extensa and res cogitans. There are two kinds of things -conceivable and perceptible- as well as two functions of knowledge -sensible perception and conceptual categories. According to the French philosopher, there is a third form that dominates ontologically and attempts to combine the other two sources of knowledge (sense-cognition).