Θέματα νηπτικής θεολογίας στα μεταποστολικά κείμενα του 2ου αιώνα
Creators: name: Πανοπούλου, Ειρήνη Νικολάου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Αποστολικοί Πατέρες
Νήψη
Άσκηση
Apostolic Fathers
Neptic
Ascetic

description: Ο χριστιανός σε κάθε εποχή αναζητά έντονα μια ζωή που θα βρίσκεται σε συνεχή κοινωνία με τον Κύριο πράττοντας πιστά το θέλημά Του, προσδοκώντας την αιώνια βασιλεία. Τα παραπάνω αποτυπώνονται εναργέστατα στα κείμενα των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας του 1ου και 2ου αιώνα μ.Χ. Οι κατά τόπους Εκκλησίες καθίστανται οι χώροι της προσευχής, της κοινής λατρείας, της αντιμετώπισης των προβλημάτων της εκκλησιαστικής κοινότητας, στοιχεία που, με άλλα λόγια, καταδεικνύουν ότι η ζωή των χριστιανών των πρώτων αιώνων είχε τον χαρακτήρα της καθημερινής άσκησης, χωρίς να είναι αναγκαία, για την κοινωνία με τον Θεό, η φυγή - απομάκρυνση των ανθρώπων από το κοινωνικό τους περιβάλλον, μακριά από τους πειρασμούς των πόλεων. Ο άνθρωπος ασκείται στην αρετή και πολεμά τα πάθη του εντός του κόσμου, όντας μέλος της Εκκλησίας, κεφαλή της οποίας είναι πάντοτε ο ίδιος ο Χριστός. Ο χριστιανός έχοντας συναισθανθεί την αμαρτωλότητά του και καταλάβει την πεπτωκυία φύση του, η οποία ρέπει συνεχώς προς την αμαρτία, αναζητεί τρόπους και παλεύει, ώστε να νικήσει το κακό που υπάρχει μέσα του, με σκοπό να οδηγηθεί στην αρετή και την κοινωνία με τον Πλάστη Του. Η πάλη αυτή, αρετής και κακίας, αρετών και παθών, περιγράφεται αναλυτικά στα κείμενα των δύο επιστολών του αγίου Κλήμεντος Ρώμης, της Επιστολής Βαρνάβα, τις επτά γνήσιες επιστολές του αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας και την επιστολή Προς Διόγνητον. Η περιγραφή των αρετών ως συστατικών στοιχείων της εν Χριστώ «ασκητικής» ζωής καταδεικνύει την παρουσία ήδη από τους πρώτους αιώνες της ασκήσεως στην καθημερινή ζωή των πιστών. Η πίστη και η αγάπη καταλαμβάνουν την πιο εξέχουσα θέση στις επιστολές του αγίου Ιγνατίου, καθώς την αρχή, το τέλος και την ταυτότητά τους δεν αποτελεί άλλος παρά ο ίδιος ο Κύριος και η ζωή μαζί Του. Η πίστη είναι το σώμα του Χριστού και η αγάπη το αίμα Του. Για τον λόγο αυτό, ο άνθρωπος καλείται να μιμηθεί τον Χριστό. Η μίμηση Χριστού είναι η βάση της πίστης και της διδασκαλίας των πρώτων αιώνων, καθώς οι πιστοί καλούνται μέσω του προσωπικού τους μαρτυρίου να μιμηθούν τον ίδιο τον Κύριο. Στις επιστολές του αγίου Κλήμεντος Ρώμης τονίζεται η σημασία της μίμησης των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης ως διαπιστευμένων φορέων της χάριτος του Ιησού Χριστού. Η επιστολή Προς Διόγνητον σκιαγραφεί την πορεία του ανθρώπου προς την κοινωνία με τον Θεό μέσω του πόθου, της επίγνωσης, της μίμησης και της θέας του Θεού, ενώ η Επιστολή Βαρνάβα διακρίνει την παρούσα ζωή από την μέλλουσα, παρουσιάζοντας παράλληλα το δίπολο μεταξύ του φωτός και του σκότους. Όλα τα παραπάνω είναι μόνο μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα ασκητικών αρετών στα προαναφερθέντα κείμενα τα οποία περικλείουν μέσα τους τα θέματα που θα απασχολήσουν διεξοδικά την ασκητική θεολογία των επόμενων αιώνων
description: The Christian in every age intensely seeks a life that will be in constant communion with the Lord, faithfully doing His will, anticipating the eternal kingdom. The above are vividly reflected in the texts of the Holy Fathers of the Church of the 1st and 2nd century AD. The local Churches become the places of prayer, of common worship, of dealing with the problems of the ecclesial community, elements which, in other words, show that the life of the Christians of the first centuries had the character of daily practice, without being necessary, for communion with God, the flight - removal of people from their social environment, away from the temptations of cities. Man, practices virtue and fights his passions in the world by being a member of the Church, whose head is always Christ himself. The Christian, having realized his sinfulness and realizing his fallen nature, which is constantly flowing towards sin, seeks ways and struggles to overcome the evil that exists within him, in order to be led to virtue and communion with His Maker. This struggle, of virtue and evil, of virtues and passions, is described in detail in the texts of the two epistles of St. Clement of Rome, the Epistle of Barnabas, the seven genuine epistles of St. Ignatius of Antioch and the epistle to Diognetus. The description of virtues as constituent elements of the "ascetic" life in Christ demonstrates the presence from the first centuries of practice in the daily life of believers. Faith and love occupy the most prominent place in the letters of St. Ignatius, as their beginning, end and identity are none other than the Lord himself and life with Him. Faith is the body of Christ and love is His blood. For this reason, man is called to imitate Christ. The imitation of Christ is the basis of faith and teaching of the first centuries, as believers are called through their personal martyrdom to imitate the Lord himself. The letters of St. Clement of Rome emphasize the importance of imitating the rights of the Old Testament as accredited bearers of the grace of Jesus Christ. The letter to Diognetus outlines man's path to communion with God through the lust, awareness, imitation and vision of God, while the Epistle of Barnabas distinguishes the present life from the future, while presenting the dipole between light and of darkness. All of the above are just a few typical examples of ascetic virtues in the aforementioned texts which include in them the topics that will occupy the ascetic theology of the following centuries