Μελέτη των παθολογικών καταστάσεων στο μέσο αυτί σε σχέση με τις επιπτώσεις επί της ακοής
Creators: name: Αηδόνης, Ιωάννης Α.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2005
Subjects: Βαρηκοϊα αγωγιμότητας
Τυμπανοσκλήρωση
Χολοστεάτωμα
Conductive hearing loss
Tympanosclerosis

description: Η χρόνια μέση ωτίτιδα είναι μία πάθηση που χαρακτηρίζεται από προοδευτικές και μη-αναστρέψιμες βλάβες των δομών του μέσου αυτιού. Στην αναδρομική αυτή μελέτη έγινε μία προσπάθεια ταξινόμησης και διαχωρισμού σε ομάδες των επιμέρους παθολογοανατομικών βλαβών της χρόνιας μέσης ωτίτιδας καθώς και η μελέτη των επιπτώσεων επί της ακοής των επιμέρους αυτών ομάδων. Στην μελέτη επιλέχθηκαν και συμπεριλήφθηκαν 1040 ασθενείς, ηλικίας 9 - 45 ετών, οι οποίοι έπασχαν από χρόνια μέση ωτίτιδα και εμφάνιζαν βαρηκοΐα αγωγιμότητας ή μικτού τύπου βαρηκοΐα. Όλοι οι ασθενείς ελεγχόταν προεγχειρητικά με το εξεταστικό μικροσκόπιο και ο ακοομετρικός έλεγχος γινόταν στο ίδιο πάντα εργαστήριο ακοολογίας και σε μονωμένο θάλαμο. Για την καλύτερη εκτίμηση της κατάστασης του μέσου αυτιού, όλοι οι ασθενείς επίσης υποβλήθηκαν σε ακτινολογικό έλεγχο. Για τον ακριβή διαχωρισμό των ασθενών σε ομάδες, εκτός από τον προεγχειρητικό έλεγχο, γινόταν και λεπτομερής διεγχειρητική καταγραφή των ευρημάτων καθώς και λήψη ιστοτεμαχίων από τον βλεννογόνο της τυμπανικής κοιλότητας για ιστολογική εξέταση, όπου αυτό κρινόταν απαραίτητο.Η στατιστική ανάλυση στην μελέτη μας έδειξε ότι στις απλές διατρήσεις της τυμπανικής μεμβράνης, χωρίς άλλες βλάβες των δομών του μέσου αυτιού, αυτές που εντοπιζόταν στο οπίσθιο-κάτω τεταρτημόριο προκαλούσαν μεγαλύτερο βαθμό βαρηκοΐας σε σχέση με τις αντίστοιχες του πρόσθιου-κάτω τεταρτημορίου. Επίσης σε διατρήσεις μεγάλου μεγέθους, η μεγαλύτερη απώλεια ακοής αφορούσε εκείνες που περιελάμβαναν και την λαβή της σφύρας. Στις περιπτώσεις όπου η διάτρηση συνοδευόταν και από τυμπανοσκληρυντικές πλάκες του υπολοίπου της τυμπανικής μεμβράνης, η προκαλούμενη βαρηκοΐα δεν ήταν στατιστικά σημαντική σε σχέση με τους ασθενείς με απλή μόνο διάτρηση της τυμπανικής μεμβράνης. Όταν όμως οι τυμπανοσκληρυντικές πλάκες εντοπιζόταν εντός της τυμπανικής κοιλότητας με καθήλωση της σφυρο-ακμονικής άρθρωσης ή της βάσης του αναβολέα, τότε η προκαλούμενη βαρηκοΐα ήταν σημαντική. Παρόμοια βαρηκοΐα παρατηρείται στην ωτοσκλήρυνση ή σε άλλες μορφές καθήλωσης της ακουστικής αλυσίδας. Όταν η τυμπανική διάτρηση συνοδευόταν από ατροφία του υπολοίπου τμήματος αυτής, τότε η προκαλούμενη απώλεια της ακοής δεν ήταν στατιστικά σημαντική σε σχέση πάντα με τους ασθενείς με απλή διάτρηση ή τους ασθενείς με συνυπάρχουσα τυμπανοσκλήρυνση. Η διακοπή όμως της συνέχειας της ακουστικής αλυσίδας προκαλούσε πάντοτε μεγάλη βαρηκοΐα αγωγιμότητας άλλοτε άλλου βαθμού, ανεξάρτητα από την θέση εντόπισης της διάτρησης της τυμπανικής μεμβράνης ή την συνύπαρξη τυμπανοσκλήρυνσης, ατροφίας ή θυλάκων εισρόφησης. Η μόνη περίπτωση που η διακοπή της ακουστικής αλυσίδας προκαλούσε μικρότερου βαθμού βαρηκοΐας ήταν όταν συνυπήρχε χολοστεάτωμα εντός της τυμπανικής κοιλότητας. Βρέθηκε ότι η διάβρωση των σκελών του αναβολέα προκαλούσε μεγαλύτερου βαθμού βαρηκοΐα σε σχέση με την διάβρωση μακρού σκέλους του άκμονα, διαφορά όμως που δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Επίσης, βρέθηκε ότι η διάβρωση της κεφαλής της σφύρας, του σώματος του άκμονα, καθώς και η διάβρωση τμήματος της λαβής της σφύρας δεν προκαλούσαν σημαντική απώλεια της ακοής συγκριτικά με την διάβρωση του μακρού σκέλους του άκμονα και των σκελών του αναβολέα. Η στατιστική διαφορά μεταξύ αυτών των δύο υποομάδων διακοπής της συνέχειας της ακουστικής αλυσίδας βρέθηκε στατιστικά σημαντική. Οι ασθενείς που έπασχαν από χολοστεατωματώδη μέση ωτίτιδα εμφάνιζαν σημαντική απώλεια ακοής, ιδιαίτερα όταν το χολοστεάτωμα συνοδευόταν με διάβρωση και διακοπή της συνέχειας της ακουστικής αλυσίδας. Ένα μικρό μόνο ποσοστό (18,2%) από τους ασθενείς αυτούς είχε ακοή, που κυμαινόταν στα φυσιολογικά επίπεδα. Οι λόγοι για την μη πτώση της ακοής στους ασθενείς αυτούς οφειλόταν στην μετάδοση του ηχητικού ερεθίσματος διαμέσου της χολοστεατωματώδους μάζας. Επίσης και ένα ποσοστό 13,9% των ασθενών με χολοστεάτωμα εμφάνιζαν βαρηκοΐα μικτού τύπου. Οι ασθενείς με συμφύσεις εντός της τυμπανικής κοιλότητας εμφάνιζαν σημαντική απώλεια ακοής, παρόμοια με τους ασθενείς με διάβρωση ακουστικών οσταρίων ή καθήλωση αυτών από άλλες αιτίες. Τέλος, οι ασθενείς που έπασχαν από κοκκιωματώδεις νόσους, εμφάνιζαν σημαντικού βαθμού βαρηκοΐα μικτού τύπου
description: Chronic otitis media causes progressive and non-reversible damages of the middle ear structures. In this retrospective study, an effort was made to classify the histopathological changes of chronic otitis media and to study their incidence regarding the hearing loss. One thousand and forty patients (1040) aged 9 - 45 with chronic otitis media were included in this study. These patients suffered from conductive or mixed hearing loss. The audiological assessment was performed always in the same insulated booth. All the patients underwent a preoperative clinical examination under the microscope as well an X-Ray examination. Except from the preoperative examination, a detailed record of the findings during surgery was performed, whereas in some cases samples were taken for biopsy. The statistical analysis of simple perforations of the tympanic membrane without further pathology of the middle ear structures revealed that those located at the posterior-inferior quadrant were associated with larger air-bone gap compared to the perforations of the anterior-inferior quadrant of similar size. The larger air-bone gap was noted in perforations where the handle of the malleus was included. No statistical significant difference was found when tympanosclerosis coexisted along with the perforation in comparison with simple tympanic perforations of similar size and location. In contrast, the air-bone gap was significant and similar to otosclerosis, when tympanosclerosis affected the incudo-stapedial joint or the stapes footplate. There was no statistical significant difference between the patients with perforation and atrophy and those with simple perforation or tympanosclerosis. The patients with discontinuity of the ossicular chain had statistical significant hearing loss in comparison with those with simple perforation. We found that the patients with erosion of the superstructure of the stapes had larger air-bone gap compared to the patients with erosion of the long process of the incus. This difference though was not statistically significant. The erosion of the head of the malleus and the body of the incus as well as the erosion of the handle of the malleus do not cause a significant hearing loss in comparison with the erosion of the long process of the incus or the superstructure of the stapes. The statistical difference between those two groups of patients was significant. With the exception of 18.2% of the patients with cholesteatoma, who had an almost normal hearing, the rest of these patients had a significant hearing loss, especially when the mass was located in the tympanic cavity with discontinuity of the ossicular chain. Also, 13.9% of these patients had mixed hearing loss. The cases with adhesive otitis media had similar hearing loss with those with ossicular chain discontinuity. Finally, the patients suffered from Wegener's granulomatosis had significant mixed hearing loss.