Effect of GLP-1 receptor agonists on obesity in women with polycystic ovary syndrome: a systematic review and meta-analysis
Creators: name: Αγγελούδη, Ελένη Μιχαήλ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών
Αγωνιστές των GLP-1 υποδοχέων
Παχυσαρκία
Polycystic ovary syndrome
GLP-1 receptor agonists
Obesity

description: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is the most common endocrine disorder among women of reproductive age and is characterized by chronic anovulation/oligomenorrhea, hyperandrogenism and polycystic ovaries. Women with PCOS tend to have a higher risk for insulin resistance, hyperinsulinemia and dyslipidemia. All of the previous conditions might lead to a higher incidence of type 2 diabetes mellitus (T2DM) and eventually to cardiovascular disease. Consequently, weight reduction is indicated as an initial treatment for many obese/overweight women with PCOS. Unfortunately, lifestyle measures are only partially efficacious. On the other hand, the effect of metformin on weight reduction as an adjuvant to lifestyle modification in PCOS is often unsatisfactory. Based on their well-established effectiveness on obesity, GLP-1 receptor agonists (GLP-1 RAs) have recently emerged as potential therapeutic agents for the management of patients with PCOS. We aimed to systematically review the effects of GLP-1 RAs on absolute weight change in women with PCOS. We searched Medline and Cochrane Central Register of Controlled Trials as well as grey literature sources including clinical trials registries (Clinicaltrials.gov) and the proceedings of international congresses. We included Randomized controlled trials (RCTs) studies comparing GLP-1 RA with placebo or other active treatments. Patients were adult women that could be treatment naive or receive the intervention as add-on to background therapy. In the identified eight RCTs evaluating anthropometric parameters using change in absolute weight as a measure, GLP-1 RAs were associated with nonstatistically significant weight loss compared to placebo (–3.34 kg, 95% CI –8.06 to 1.38, p value=0.17). On the other hand, the decrease in body weight was significant when GLP-1 RAs were compared with active control (–1.91 kg, 95% CI –2.02 to –1.79, p value&lt;0.00001). In studies where liraglutide was used, there was a weight change of –2.20 kg favoring liraglutide over control. However, this change was not statistically significant (p=0.10). On the other hand, exenatide was associated with a significant weight loss compared to control (–1.91 kg, 95% CI –2.03 to –1.8, p value &lt;0.00001). When we analyzed data according to the level of BMI at baseline, we observed significant weight loss at the end of treatment period in overweight patients who received a GLP-1 RA (–1.92 kg, 95% CI –2.03 to –1.8, p value&lt;0.00001) than in obese. No significant differences in Body Mass Index (BMI) were observed over the periods studied. Waist circumference decreased significantly favoring GLP-1 RA. Following treatment with exenatide, Homeostatic Model Assessment for Insulin Resistance (HOMA-IR) was significantly reduced compared to metformin (–0.78, 95% CI –1.41 to –0.16, p value=0.01). Last but not least, total testosterone levels did not change significantly (–0.10 ng/dl, 95% CI –0.43 to 0.23, p value=0.55). Finally, regarding Sex hormone-binding globulin, there was a significant increase favoring liraglutide over placebo.
description: Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (ΣΠΩ) είναι η συνηθέστερη ενδοκρινική διαταραχή μεταξύ γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας και χαρακτηρίζεται από χρόνια ανοωρρηξία/ολιγομηνόρροια, υπερανδρογονισμό και πολυκυστικές ωοθήκες. Οι γυναίκες με ΣΠΩ τείνουν να έχουν υψηλότερο κίνδυνο για αντίσταση στην ινσουλίνη, υπερινσουλιναιμία και δυσλιπιδαιμία. Όλες οι προηγούμενες καταστάσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε υψηλότερη επίπτωση Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ2) και τελικά σε καρδιαγγειακές παθήσεις. Κατά συνέπεια, η μείωση του βάρους ενδείκνυται ως αρχική θεραπεία για πολλές παχύσαρκες/υπέρβαρες γυναίκες με ΣΠΩ. Δυστυχώς, τα μέτρα αλλαγής στον τρόπο ζωής είναι εν μέρει μόνο αποτελεσματικά. Από την άλλη πλευρά, η επιπρόσθετη επίδραση της μετφορμίνης στη μείωση βάρους στο ΣΠΩ είναι συχνά μη ικανοποιητική. Έτσι, με βάση την καλά τεκμηριωμένη αποτελεσματικότητά τους στην παχυσαρκία, οι αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1 πρόσφατα εμφανίστηκαν ως πιθανοί θεραπευτικοί παράγοντες για τη διαχείριση ασθενών με ΣΠΩ. Στόχος μας ήταν να πραγματοποιήσουμε μια συστηματική ανασκόπηση σχετικά με την επίδραση των αγωνιστών των υποδοχέων του GLP-1 στην απόλυτη μεταβολή του βάρους σε γυναίκες με ΣΠΩ. Έγινε ηλεκτρονική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων Medline και Cochrane Central Register of Controlled trials, καθώς και στη γκρίζα βιβλιογραφία, συμπεριλαμβανομένων των μητρώων κλινικών δοκιμών (Clinicaltrials.gov) και των εργασιών διεθνών συνεδρίων. Συμπεριελήφθησαν τυχαιοποιημένες μελέτες που συνέκριναν τους αγωνιστές των υποδοχέων του GLP-1 με εικονικό φάρμακο ή άλλα ενεργά φάρμακα. Οι ασθενείς ήταν ενήλικες γυναίκες που δεν είχαν λάβει κάποια θεραπεία ή έλαβαν το υπό μελέτη φάρμακο σε έδαφος προηγούμενης θεραπείας. Ανάμεσα σε οκτώ τυχαιοποιημένες μελέτες που αξιολόγησαν ανθρωπομετρικές παραμέτρους χρησιμοποιώντας ως μέτρο τη μεταβολή του βάρους σε απόλυτο αριθμό, οι αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1 συσχετίστηκαν με μη στατιστικά σημαντική απώλεια βάρους σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (-3,34 kg, 95% ΔΕ -8,06 έως 1,38, τιμή p = 0,17). Από την άλλη πλευρά, η μείωση στο σωματικό βάρος ήταν σημαντική όταν συγκρίθηκαν οι αγωνιστές του GLP-1 με ενεργό φάρμακο (-1,91 kg, 95% ΔΕ -2,02 έως -1,79, τιμή p &lt;0,001). Σε μελέτες όπου χρησιμοποιήθηκε λιραγλουτίδη, σημειώθηκε μεταβολή βάρους -2,20 kg που ευνοεί τη λιραγλουτίδη έναντι της ομάδας ελέγχου. Ωστόσο, αυτή η αλλαγή δεν ήταν στατιστικά σημαντική (p = 0,10). Από την άλλη πλευρά, η εξενατίδη συσχετίστηκε με σημαντική απώλεια βάρους σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου (-1,91 kg, 95% ΔΕ -2,03 έως -1,8, τιμή p &lt;0,001). Όταν αναλύσαμε τα δεδομένα σύμφωνα με το επίπεδο του Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) στην έναρξη, παρατηρήσαμε σημαντική απώλεια βάρους στο τέλος της περιόδου θεραπείας σε υπέρβαρους ασθενείς που έλαβαν GLP-1 RA (-1,92 kg, 95% ΔΕ -2,03 έως -1,8, p&lt;0,00001) σε σύγκριση με τους παχύσαρκους. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στο ΔΜΣ κατά τις περιόδους που μελετήθηκαν. Επιπλέον, η περιφέρεια της μέσης μειώθηκε σημαντικά στην ομάδα των αγωνιστών των υποδοχέων GLP-1. Μετά τη θεραπεία με εξενατίδη, ο δείκτης HOMA-IR μειώθηκε σημαντικά σε σύγκριση με τη μετφορμίνη (-0,78, 95% ΔΕ -1,41 έως -0,16, τιμή p = 0,01). Τα ολικά επίπεδα τεστοστερόνης δεν μεταβλήθηκαν σημαντικά (-0.10 ng/dl, 95% ΔΕ -0.43 έως 0.23, τιμή p = 0.55). Τέλος, όσον αφορά τη σφαιρίνη δεσμεύουσα τις φυλετικές ορμόνες, υπήρξε σημαντική αύξηση στην ομάδα της λιραγλουτίδης έναντι του εικονικού φαρμάκου.