Μελάνωμα άκρου ποδός
Creators: name: Μακρής, Αλέξανδρος Χρήστου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Μελάνωμα
Άκρο πόδι
Φακοειδές μελάνωμα των άκρων
Foot melanoma
Acral melanoma
Acral lentiginous melanoma

description: Το φακοειδές μελάνωμα των άκρων περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1976. Αν και αποτελεί τον πιο σπάνιο κύριο υπότυπο του δερματικού μελανώματος, σε αυτόν αντιστοιχούν το 88.3% των βλαβών στα άκρα πόδια. Η μέση ηλικία εμφάνισης της συγκεκριμένης κακοήθειας είναι τα 61-64 έτη, ενώ μεγαλύτερη είναι η επίπτωση σε άτομα με φωτότυπο V και VI. Κατά καιρούς, για τα ALM έχουν ενοχοποιηθεί ως παράγοντες κινδύνου το τραύμα και οι προϋπάρχοντες σπίλοι. Παράλληλα, δε φαίνεται να εξαρτώνται από την υπεριώδη ακτινοβολία, ενώ υπάρχει κάποιο γενετικό υπόβαθρο με συμμετοχή των γονιδίων BRAF, NRAS, KIT, PTEN και CCND1. Η διάγνωση των ALM αποτελεί μια πρόκληση, καθώς η ιδιαίτερη τοποθεσία και μορφολογία τους μπορεί να παραπλανήσει τους κλινικούς ιατρούς, κατευθύνοντας τη διάγνωση προς καλοήθεις παθολογικές οντότητες. Πολυάριθμες είναι στη βιβλιογραφία οι περιπτώσεις αρχικής αντιμετώπισης ενός ALM ως διαβητικό πόδι, τραυματισμό ή μυκητίαση. Για το λόγο αυτό έχουν ενσωματωθεί στη διάγνωση αρκετοί αλγόριθμοί και νέες τεχνικές, που σε συνδυασμό με τη δερματοσκόπηση ως στόχο έχουν να θέσουν την κλινική υποψία για κακοήθεια, μέχρι να δώσει την οριστική απάντηση μια βιοψία. Η μετέπειτα διαχείριση ενός ALM είναι παρόμοια με των υπολοίπων δερματικών μελανωμάτων. Η θεραπευτική αντιμετώπιση ξεκινάει με την ευρεία εκτομή και βάσει ενδείξεων διενεργείται βιοψία λεμφαδένα φρουρού για σταδιοποίηση της νόσου. Έπειτα, ανάλογα με το στάδιο, σχεδιάζεται η ενδεδειγμένη θεραπευτική παρέμβαση. Μετά την αρχική θεραπεία συστήνονται συνήθως δια βίου επανεξετάσεις, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ειδικά όταν πρόκειται για όγκους με αυξημένο κίνδυνο υποτροπής. Η πρόγνωση των ALM είναι γενικά χειρότερη σε σύγκριση με τους υπόλοιπους υπότυπους, ίσως λόγω του προχωρημένου σταδίου τους κατά τη διάγνωση ή της πτωχής ανταπόκρισής τους στις νέες στοχευμένες θεραπείες. Τέλος, σε ότι αφορά την αποκατάσταση των ελλειμάτων που προκύπτουν μετά την ευρεία εκτομή, αυτή θα πρέπει να γίνεται πάντα με γνώμονα την αποκατάσταση της ιδιαίτερης λειτουργικότητας της περιοχής. Έτσι, ανάλογα με το μέγεθος και τη θέση του ελλείμματος, ο χειρουργός έχει στη φαρέτρα του δερματικά μοσχεύματα, τοπικούς και περιοχικούς ή ακόμα και απομακρυσμένους ελεύθερους κρημνούς, προκειμένου να προσφέρει ένα ανθεκτικό και ικανοποιητικό αποτέλεσμα στον ασθενή.
description: The acral lentiginous melanoma was first described in 1976. Although it is the rarest major subtype of the cutaneous melanoma, it accounts for 88.3% of the lesions found on the foot. The average age of onset is 61 to 64 years, and the incidence is higher among people with type V and VI phototype. Many studies have tried to implicate previous trauma and pre-existing nevi with the etiology of the alm, and although it doesn’t seem to be affected from UV radiation, there appears to be some genetic background, involving the BRAF, NRAS, KIT, PTEN and CCND1 genes. The diagnosis of an ALM can be challenging, as their location and morphology can mislead the clinical doctors and direct the diagnosis towards benign pathological entities. There are numerous cases of initial management of an ALM as a diabetic ulcer, an injury, or athlete’s foot. This is the reason why, many algorithms have been incorporated into the diagnostic process, which, in combination with dermatoscopy help raise the clinical suspicion of malignancy, until a biopsy gives a definite answer. The subsequent management of a ALM is similar to that of the rest cutaneous melanomas. Treatment begins with a wide excision and if indicated an SLNB is performed for disease staging. Then, depending on the stage, the appropriate therapeutic intervention is planned. Lifelong and regular follow-ups are usually recommended after initial treatment, especially for tumors with an increased risk of recurrence. The prognosis of the ALMs is generally worse compared to the other subtypes, perhaps because of the advanced stage at diagnosis and their poor response to new targeted therapies. Finally, as regards the reconstruction of the deficits that arise after a wide excision, it should always be done with the aim of restoring the particular functionality of the area. So, depending on the size and the location of the deficit, skin grafts, local and regional or even remote free flaps can be used, in order to offer a durable and satisfactory result to the patient.