Οι διαδοχικές συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα- Η δυνατότητα μετατροπής τους σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου
Creators: name: Ραμνιοδοπούλου Χρυσούλα Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Διαδοχικές συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου
Ρήτρα 5 συμφωνίας-πλαισίου
Καταχρηστικές συμπεριφορές εργοδοτών
Successive fixed-term employment contracts
Clause 5 of the Framework- Agreement
Abusive behaviors of employers

description: Σκοπός της διατριβής ήταν η μελέτη του ζητήματος των καταχρηστικών πρακτικών εκ μέρους των εργοδοτών ως προς την διαδοχική σύναψη συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου. Αρχικά, επισημάναμε ότι οι συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου αποτελούν την γενική μορφή των εργασιακών σχέσεων και ότι κατ’ εξαίρεση η Οδηγία 1999/70 ΕΚ επιτρέπει την κατάρτιση διαδοχικών συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, βασικά χαρακτηριστικά των οποίων είναι η αυτοδίκαιη λύση και η βεβαιότητα λήξης τους. Αναφέραμε, μάλιστα, τις νομοθετικές βάσεις των περιορισμών στην εσωτερική έννομη τάξη, που ίσχυαν μέχρι την ενσωμάτωση της οδηγίας και της συμπεριλαμβανόμενης σε αυτήν συμφωνίας-πλαισίου, με το ΠΔ 81/2003 για τον ιδιωτικό τομέα και με το ΠΔ 164/2004 για τον δημόσιο τομέα. Υπογραμμίσαμε στην συνέχεια ότι ο σκοπός της ρήτρας 5 της συμφωνίας-πλαισίου είναι η αποτροπή των εργοδοτικών καταχρήσεων. Επίσης, εστιάσαμε στην αρχή του αντικειμενικού λόγου, αλλά και στα αριθμητικά και χρονικά όρια των ανανεώσεων, που προτείνονται ως εναλλακτικά μέτρα στην Οδηγία. Αναφέραμε ότι με τις εθνικές ρυθμίσεις, ορίζονται διαφορετικές κυρώσεις για τον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα, σε περίπτωση παραβίασης των θεσμοθετημένων περιορισμών. Δεδομένου ότι στον ιδιωτικό τομέα ως κύρωση προβλέπεται η μετατροπή των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, ως προς τον δημόσιο τομέα επικεντρωθήκαμε στην διάταξη του άρθρου 103 παρ.8 Συντ. που απαγορεύει αυτήν την μετατροπή, με αποτέλεσμα να ευνοούνται οι καταχρηστικές συμπεριφορές από δημόσιους φορείς και να μην προστατεύονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των εργαζομένων. Τέθηκε, συνεπώς, ο προβληματισμός για την δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 8 παρ.3 Ν.2112/1920, το οποίο αφορά στην καταστρατήγηση του δικαίου της απόλυσης. Στο πλαίσιο της ανάπτυξης του ζητήματος, συμπεράναμε ότι παρότι το ΔΕΕ στην απόφασή του «ΜΒ κλπ κατά ΟΤΑ Δήμος Αγίου Νικολάου» άνοιξε το δρόμο για την δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 8 παρ.3 Ν. 2112/1920, ως ισοδύναμου νομοθετικού μέτρου, εφόσον δεν προβλέπονται στην εσωτερική έννομη τάξη, άλλα αποτελεσματικά μέτρα για την εξυπηρέτηση του σκοπού της ρήτρας 5 της συμφωνίας-πλαισίου , ο Άρειος Πάγος, εμμένοντας στην συνταγματική πρόβλεψη, δέχεται ότι τα οριζόμενα στο άρθρο 7 ΠΔ 164/2004 μέτρα συμβάλλουν αποτελεσματικά στην αποτροπή των εργοδοτικών καταχρήσεων
description: The aim of this thesis was the study of the issue of the abusive practice of employers, regarding the successive conclusion of fixed-term employment contracts. First of all, we highlighted that permanent employment contracts constitute the general form of working relationships and that the Directive 1999/70/ EC exceptionally allows the conclusion of successive fixed-term employment contracts, the basic characteristics of which are their automatic expiry and the certainty of their termination. Indeed, we referred to the legislative regulations of the restrictions in the domestic legal order applied until the transposition of the Directive and the Framework-Agreement included into the Presidential Decree 81/2003, concerning the private sector and into the Presidential Decree 164/2004, concerning the public sector. Moreover, subsequently we emphasized on the objective of the clause 5 of the Framework-Agreement, i.e the prevention of employers’ abuse. Furthermore, we focused on the principle of objective reason, as well as on the numeric and time limits of the renewals, provided for as alternative measures in the Directive. We also mentioned that in cases of violations of the institutionalized restrictions, national regulations stipulate different sanctions in the private and in the public sector. Given that the conversion of the successive fixed-term employment contracts into permanent employment contracts is laid down as a sanction regarding the private sector, we focused on the provision of Article 103 par. 8 of the Constitution, which prohibits this conversion, in respect of the public sector. As a result abusive behaviours of public agencies are facilitated and the interests of employees are not protected in an effective way. Therefore, the issue of the implementation of the article 8 par.3 Law 2112/1920 was raised. This article concerns the circumvention of the dismissal law. Within the context of the analysis of the issue, we reached the conclusion that although the Court of the European Union enabled the implementation of the article 8 par.3 of Law 2112/1920, as an equivalent legislative measure, pursuant to its decision “MB etc against Municipality of Agios Nikolaos”, as long as other effective measures are not stipulated in the domestic legal order for the achievement of the goal laid down in the clause 5 of the Framework- Agreement, the Supreme Court, relying on the constitutional provision accepts that the sanctions provided for in the Article 7 of the Presidential Decree 164/2004 contribute to the prevention of employers’ abuse in an effective way