Μελέτη επίδρασης της μπενφοθειαμίνης στην επούλωση του δερματικού έλκους σε μοντέλο διαβητικών επίμυων:
Creators: name: Τσιμπώνης, Αντώνιος Αθανασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Μπενφοθειαμίνη
Διαβητικό έλκος
Επούλωση
Benfotiamine
Diabetic ulcer
Healing

description: Το διαβητικό πόδι αποτελεί τη συνηθέστερη αιτία νοσοκομειακής περίθαλψης για τους διαβητικούς ασθενείς στο δυτικό κόσμο. Υπολογίζεται ότι το 15% των ασθενών με Σακχαρώδη Διαβήτη θα αναπτύξουν έλκος στο πόδι κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Από αυτούς ένα μεγάλο ποσοστό (70-80%) θα οδηγηθούν σε ακρωτηριαστική επέμβαση. Για τον σχηματισμό του διαβητικού έλκους συμμετέχουν τρεις διαφορετικές επιπλοκές του Σακχαρώδη Διαβήτη: η διαβητική νευροπάθεια, η περιφερική αρτηριακή νόσος και οι διαταραχές στη μικροαγγειακή κυκλοφορία. Η μπενφοθειαμίνη, ένα λιποδιαλυτό συνθετικό παράγωγο της θειαμίνης, συμβάλλει μέσω ενεργοποίησης της οδού των φωσφορικών πεντοζών στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων της υπεργλυκαιμίας και του οξειδωτικού stress. Στην παρούσα μελέτη έγινε προσπάθεια να ερευνήσουμε την επίδραση της μπενφοθειαμίνης στην επούλωση του έλκους σε διαβητικά πειραματόζωα. Σε ένα σύνολο 16 διαβητικών επίμυων χορηγήσαμε στους 8 μπενφοθειαμίνη από το στόμα σε δόση 80 mg/kg ΒΣ/ημέρα για 8 εβδομάδες. Μετά το πέρας των 8 εβδομάδων δημιουργήσαμε ένα τραύμα στη ράχη των επίμυων, το οποίο και αφαιρέσαμε χειρουργικά την 7η ημέρα, προκειμένου να μελετήσουμε ορισμένα χαρακτηριστικά της επούλωσης. Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με τα αντίστοιχα των 8 υπολοίπων διαβητικών επίμυων, που δεν έλαβαν φάρμακο. Η μελέτη μας έδειξε ότι η διαδικασία της επούλωσης κυμάνθηκε στα ίδια περίπου επίπεδα και στις δυο ομάδες των επίμυων και ότι η χορήγηση της μπενφοθειαμίνης δεν είχε σημαντική ευεργετική δράση στην αντιμετώπιση της καθυστερημένης επούλωσης, που παρατηρείται συνήθως, στον Σακχαρώδη Διαβήτη.
description: Diabetic foot is the most common cause of hospitalization for diabetic patients in the western world. It is estimated that 15% of patients with diabetes will develop foot ulcer during their lifetime. Of these a large proportion (70-80%) will end to amputation. The formation of diabetic ulcers involve three different complications of diabetes: diabetic neuropathy, peripheral arterial disease and impairment in microvascular circulation. Benfotiamine, a lipid-soluble, synthetic derivative of thiamine, activates transketolase, shunting deleterious glycolytic pathways to the pentose phosphate pathway and thus reduces the effects of hyperglycemia and oxidative stress. In our study we attempt to investigate the effect of benfotiamine in impaired healing of ulcers in diabetic rats. From a total of 16 diabetic rats, 8 were treated with benfotiamine orally with a dose of 80 mg /kg /day for 8 weeks. 8 weeks later, we created a wound on the back of the diabetic rats, which was surgically removed seven days later in order to study characteristic histopathologic features of healing. These results were compared with those of the diabetic rats, that did not receive the agent. Our study showed, that the healing process remained at similar levels in both groups of rats and that administration of benfotiamine had no beneficial effect in the treatment of impaired healing in diabetic rats.