Διερεύνηση μηχανισμών αντοχής εντεροβακτηριακών στην τριμεθοπρίμη
Creators: name: Χατζηδημητρίου, Μαρία Α.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2006
Subjects: Αντοχή εντεροβακτηριακά τριμεθοπρίμη
Διϋδροφυλλική αναγωγάση αντοχή εντεροβακτηριακά
Resistance enterobacteriaceae trimethoprim
DHFR resistance enterobacteriaceae

description: Η παρούσα μελέτη έχει ως σκοπό την ανεύρεση των ανθεκτικών στην τριμεθοπρίμη στελεχών Εντεροβακτηριακών, τη διερεύνηση ύπαρξης γονιδίων αντοχής dfr και της δυνατότητας μεταφοράς της αντοχής στην τριμεθοπρίμη σε ευαίσθητα στελέχη E. coli μέσω σύζευξης, καθώς και την μοριακή τυποποίηση των dfr και η μελέτη της συχνότητας εμφάνισης κάθε γονιακού τύπου. Εξετάστηκαν 520 στελέχη εντεροβακτηριακών από ισάριθμους ασθενείς των κλινικών ή Εξωτερικών Ιατρείων του Π.Ν. ΑΧΕΠΑ κατά το 2000-2002. Από τον προσδιορισμό της MIC στην τριμεθοπρίμη σε όλα τα κλινικά στελέχη πρόεκυψε ότι 102(19,6%) ήταν ανθεκτικά στην τριμεθοπρίμη με MIC&gt;1024 mg/L. Τα 102 ανθεκτικά στην τριμεθοπρίμη στελέχη ελέχθηκαν για την αντοχή τους σε σειρά αντιβιοτικών. Το 87,25% των ανθεκτικών στην τριμεθοπρίμη στελεχών παρουσίαζε αντοχή και στην κοτριμοξαζόλη. Η διερεύνηση της δυνατότητας μεταβίβασης της αντοχής τους στην τριμεθοπρίμη σε στελέχη-λήπτες έγινε με τη μέθοδο σύζευξης. Το ποσοστό επιτυχίας της σύζευξης ήταν 39%. Με τη δοκιμασία της PCR έγινε ανίχνευση και ταυτοποίηση των dfr, σε αρχικά στελέχη και αποσυζευκτές. Σε όλα τα στελέχη εντοπίστηκαν dfr και το μεγαλύτερο ποσοστό(37,25%) των αρχικών στελεχών έφεραν το γονίδιο dfrA7 η 17. Στους αποσυζευκτές εντοπίστηκαν ακριβώς ίδιοι γονιδιακοί τύποι. Με τη μέθοδο DNA sequencing έγινε η επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων της PCR και η συγκριτική μελέτη των τύπων dfr μεταξύ των κλινικών στελεχών εντεροβακτηριακών και των αποσυζευκτών τους καθώς και με τις γνωστές αλληλουχίες των γονιδίων dfr προτύπων στελεχών που είναι καταχωρημένες στην Τράπεζα Γονιδιακών Πληροφοριών(GenBank). Η συγκριτική μελέτη κατέδειξε 100% ομολογία. Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης δείχνουν ότι η παρατηρούμενη αντοχή στην τριμεθοπρίμη σε στελέχη Εντεροβακτηριακών οφείλεται στην παρουσία dfr. Επιπλέον, αποδεικνύεται πειραματικά ότι είναι δυνατή η μεταφορά της αντοχής στην τριμεθοπρίμη μέσω σύζευξης, γεγονός που μπορεί να εξηγήσει τη διασπορά της αντοχής. Τέλος, φαίνεται ότι ταυτόχρονα με τη μεταβίβαση της αντοχής στην τριμεθοπρίμη, μεταφέρεται στους αποσυζευκτές ανθεκτικότητα και σε άλλα αντιβιοτικά, κι ενισχύεται έτσι η άποψη ότι η δημιουργία και διασπορά της αντοχής σε ένα αντιβιοτικό μπορεί να οδηγήσει σε αντοχή και σε άλλα αντιβιοτικά μέσω της συσσώρευσης γονιδίων αντοχής σε μεταθέσιμα γενετικά στοιχεία. Τα δεδομένα που προκύπτουν μπορούν να συμβάλουν στην ορθολογική χορήγηση της τριμεθοπρίμης, ώστε να διατηρηθεί η αποτελεσματικότητα του φαρμάκου
description: The aim of this thesis was to identify the trimethoprim-resistant isolates among Enterobacteriaceae, to investigate the existence of dfr resistance genes, to determine whether trimethoprin resistance in these isolates was transferable to an E. coli recipient strain by conjugation anf to study the incidence of the dissemination of trimethoprim resistance genes and molecularly type these resistant genes. A total of 520 clinical isolates of Enterobacteriaceae were collected from concecutive separate hospital patients and patients who visited the outpatient clinic of the University Hospital AHEPA, between 2000-2002. MICs of trimethoprim were determined to all clinical isolates. It was proved that 102(19,6%) isolates were also resistant to co-trimoxazole. All trimethoprim-resistant bacterial strains were tested for their ability to transfer resistance to E. coli recipient strains and was observed in 39%. PCR was performed to detect and identify the dfr genes, which were detected in all of the resistant isolates and in the transconjugants. The most prevalent dfr type was dfrA1 which occured in 37, 25% of the isolates, followed by dfrA5 in 27,5% of the isolates. Also dfrA12 or 13 and dfrA7 or 17 were detected. Every transconjugant was proved to have the same type of dfr gene as the original strain that it had come grom. DNA sequences of the dfr gene types of the Enterobacterianeae original strians to their transconjugants and to know nucleotide sequences in the GenBank database. The comparison revealed 100% homologies. The results of this study prove that resistance in trimethoprim of clinical Enterobacterial isolates has developed due to the presence of dfr genes which encode the resistant DHFR enzymes. Moreover, transfer of trimethoprim resistance was in vitro proved explaining the dissemination of resistant dfr genes. Finally, it is obvious that co-transfer of resistance to trimethoprim with other antibiotics took place thus, making clear that development and dissemination of resistance of an antibiotic can lead to the development of resistance to other antibiotics too, especially when their resistance genes are physically associated as the case is in gene in an integron or in other mobile genetic elements. Data produced out of this thesis can significantly contribute to the formulation of policies in order to retain the efficacy of trimethoprim