Το Μυστικό Νόημα: μια συγκριτική προσέγγιση Στωϊκών &amp; Νεοπλατωνικών αλληγορικών αναγνώσεων των Ομηρικών Επών Ιλιάς &amp; Οδύσσεια
Creators: name: Κουρνέτα, Μαρία Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Όμηρος
Aλληγορική ερμηνευτική προσέγγιση
Στωϊκοί &amp; Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι
Homer
Allegorical interpretative approach
Stoics &amp; Neoplatonic philosophers

description: Η εργασία έχει θέμα την συγκριτική προσέγγιση της αλληγορικής ερμηνείας των Ομηρικών Επών Ιλιάς και Οδύσσεια από τους Στωϊκούς και τους Νεοπλατωνικούς φιλοσόφους αντίστοιχα, με ενδεικτικές κειμενικές αναφορές σε έργα των Κορνούτου, Ηράκλειτου του Αλληγοριστή, Πορφύριου και Πρόκλου. Η αλληγορική ερμηνεία του πλούσιου μυθολογικού υλικού που εμπεριέχεται στα Έπη αποτελεί έναν αρχαίο τρόπο ανάγνωσης και ερμηνείας ενός «κρυμμένου» νοήματος φιλοσοφικής υφής που τα διέπει. Ο τρόπος αυτός εξυπηρέτησε επί μακρόν την προσπάθεια υπεράσπισης του Ομήρου έναντι των πολυάριθμων επικρίσεων που δέχτηκε το έργο του ανά τους αιώνες. Παράλληλα, όμως, έγινε και φορέας έκφρασης των φιλοσοφικών πτυχών που κάθε φιλόσοφος ανάλογα με τη Σχολή στην οποία ανήκει επιθυμούσε να αναδείξει. Οι Στωικοί, στα πλαίσια της θεωρίας τους για την γλώσσα και την υλοζωϊστική τους αντίληψη, δίνουν έμφαση στην ετυμολογία και την αντιμετώπιση του Ομηρικού ποιητικού λόγου ως έκφραση θεϊκή, ενώ οι Νεοπλατωνικοί - αν και συνεχίζουν να ενεδύονται τα στοιχεία αυτά και να τα εξελίσσουν- επιχειρούν να συνδέσουν τον Ομηρικό λόγο με την ενατένιση του θείου, μέσα από τα σύμβολα και τα Μυστήρια προς τα οποία αυτός ομοιάζει, προσδίδοντας έτσι μια καθαρά μεταφυσική διάσταση στην αλληγορική ερμηνεία των Επών. Και στις δύο περιπτώσεις παρατηρείται μια σύγκλιση μεταξύ φιλοσοφίας, θεολογίας και ποίησης που δίνει έμφαση στην αναγνώριση των ιδιοτήτων του Φιλοσόφου, Θεολόγου και Ποιητή στο πρόσωπο του Ομήρου. Αυτή, αν και έχει αναγνωριστεί από τους μελετητές, συνεχίζει να αποτελεί πρόσφορο έδαφος για περαιτέρω μελλοντικές μελέτες
description: The present paper’s subject is the comparative approach of the Homeric Epics’ - Iliad and Odyssey- allegorical interpretation made by Stoic and Neoplatonist philosophers respectively, with indicative textual references to the works of Cornutus, Heraclitus the Allegorist, Porphyry and Proclus. The allegorical interpretation of the rich mythological material involved in the Epics is an ancient way of reading and interpreting a “hidden” meaning of a philosophical texture contained in the Epics. This way of reading has served for a long time as an endeavor of defending Homer against the numerous instances of criticism that his work has received throughout the centuries. Simultaneously, though, it also became a carrier of expressing the philosophical folds that each philosopher wished to be emerged according to the School he belonged to. The Stoics -within the frame of their language theory and their hylozoistic concept - emphasize etymology and the view of the Homeric poetical word as a divine expression, whereas the Neoplatonists – though continuing to adopt and evolve these elements- also attempt to connect the Homeric word with divine contemplation, through symbols and mysteries to which it resembles, this way offering a clearly metaphysical dimension to the allegorical interpretation of the Epics. In both cases a convergence of philosophy, theology and poetry is to be observed that emphasizes the recognition of the properties of a Philosopher, Theologian and Poet in Homer’s figure. This convergence, though having already been recognized by scholars, it is still a fertile ground for further future studies