The representation of the muslim woman in early modern english drama:
Creators: name: Oktem, Oz
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Οθωμανική Αυτοκρατορία
Θέατρο της Αγγλίας του Δέκατου Έκτου Αιώνα
Φεμινισμός
Η Αναπαράσταση των Μουσουλμάνων
The Ottoman Empire
Sixteenth Century English Drama
Feminism
The Representation of Muslims

description: Η πρόσφατη βιβλιογραφία στις πρώιμες νεότερες μελέτες συχνά ερμηνεύει την εκπροσώπηση της Μουσουλμάνας γυναίκας στα αγγλικά θεατρικά έργα στο φως της μετα-αποικιοκρατικής πολιτικής της ταυτότητας, η οποία αναγνωρίζει μια οργανική σχέση ανάμεσα στην ιστορική κυριαρχία της Δύσης πάνω στην Ανατολή και στο λόγο της Δύσης για την Ανατολή. Μέσα από αυτή την οπτική, η γυναίκα στο Ισλάμ γίνεται σύμβολο του τόπου και του λαού και η κατάκτησή της από τους Ευρωπαίους υποτίθεται πως σηματοδοτεί την ανωτερότητα της Δύσης πάνω στο Ισλάμ. Αυτή η διατριβή θέτει σε προβληματική την παραπάνω πορεία, η οποία διέπεται σε μεγάλο βαθμό από τη θεωρία του Said για τον οριενταλισμό, υποστηρίζοντας πως η εικασία μιας σχέσης εξουσίας ανάμεσα σε μία κυρίαρχη Δύση και μία υποτελή Ανατολή δεν μπορεί να υποστηριχθεί στο πλαίσιο της πολιτικής και ιστορικής πραγματικότητας του 16ου και 17ου αιώνα. Παρ’ όλο που οι Άγγλοι απέκτησαν στο Νέο Κόσμο μια εμπειρία που τους επέτρεψε να εκφράσουν τις πρώτες αποικιακές τους φιλοδοξίες, στην Ανατολή απείχαν πολύ από τη θέση ανωτερότητας που απέκτησαν στους επόμενους αιώνες. Απέναντι στην ισλαμική υπερδύναμη των Οθωμανών, που αποτελούσε απειλή για ολόκληρη την Ευρώπη, η Αγγλία ήταν απλώς ένα εκκολαπτόμενο κράτος που αναζητούσε την εμπορική και στρατιωτική υποστήριξη των Οθωμανών, ώστε να ανταγωνιστεί τα άλλα έθνη στο εσωτερικό μιας ριζοσπαστικά διασπασμένης Χριστιανοσύνης. Γι’ αυτό το λόγο, η εικόνα και η λειτουργία της θηλυκότητας στο Ισλάμ στο θέατρο της περιόδου θα πρέπει να επανερμηνευθεί, έτσι ώστε να αντανακλά αυτή την ανατροπή στις ισορροπίες της εξουσίας του κόσμου, καθώς και τις πολύπλοκες και σύνθετες δυναμικές της εντατικοποιημένης επαφής της Αγγλίας με το Ισλάμ στη Μεσόγειο. Αναφερόμενη σε ιστορικά και θεωρητικά κείμενα, η παρούσα μελέτη αναλύει λεπτομερώς μια σειρά πρώιμων νεότερων θεατρικών έργων με θέμα το Ισλάμ, συμπεριλαμβανομένων έργων των Marlowe, Massinger, καθώς και των Beaumont και Fletcher. Η ανάλυση πραγματεύεται την αναπαράσταση της Μουσουλμάνας γυναίκας, αναδιατυπώνοντας τη θεωρία του Said σε συνάρτηση με τις μοναδικές παγκόσμιες δυναμικές της εποχής. Ταυτόχρονα, εστιάζει στην αλληλοσύνδεση των εννοιών για το φύλο στη μουσουλμανική και χριστιανική κουλτούρα. Η πρώιμη νεότερη εποχή υπήρξε μάρτυρας σημαντικών μετασχηματισμών που αφορούσαν τη θέση της γυναίκας στην αγγλική κοινωνία. Ο Ουμανισμός, η Μεταρρύθμιση και οι νέες μορφές παραγωγής έδωσαν τη δυνατότητα στις Αγγλίδες για πρώτη φορά να αρθρώσουν ιδέες για την ισότητα και να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους για μεγαλύτερες ελευθερίες. Η παράβαση των πολιτισμικά προδιαγεγραμμένων ρόλων τους από τις γυναίκες, προκάλεσε σοβαρές πατριαρχικές ανησυχίες, οι οποίες διαπιστώνονται από τις σημαντικές προσπάθειες που παρατηρούνται στα έργα πολλών ανδρών συγγραφέων και ηθικολόγων για τη νομιμοποίηση της υποτέλειας των γυναικών. Ο ίδιος διαρκής προβληματισμός σχετικά με τους αρμόζοντες ρόλους των φύλων φαίνεται επίσης στα θεατρικά έργα που έχουν χαρακτήρες και θέματα από το Ισλάμ, στα οποία οι Μουσουλμάνες γυναίκες παρουσιάζονται ως αρνητικές θηλυκές φιγούρες, που ενσωματώνουν αυτά που η πατριαρχική κατανόηση θεωρούσε απειλητικά και ανεπιθύμητα στις γυναίκες. Επεκτείνοντας τα επιχειρήματα που αντιπαρατίθενται στη μετα-αποικιοκρατική θεωρία με αναφορές στη συζήτηση της εποχής για το φύλο, αυτή η διατριβή παρουσιάζει πώς οι μυθοπλαστικές Μουσουλμάνες θηλυκές μορφές της πρώιμης νεότερης αγγλικής θεατρικής σκηνής λειτούργησαν ως πολύπλευρο δραματικό υλικό που επέτρεψε στα θεατρικά έργα να στοχαστούν πάνω στις πατριαρχικές ανησυχίες του Χριστιανισμού, σε σχέση τόσο με τη συγκλονιστική δύναμη του Ισλάμ όσο και με τις φωνές αντιπαράθεσης των γυναικών της Αγγλίας.
description: Recent scholarship in early modern studies often reads the representation of the Muslim woman in English dramatic works in the light of postcolonial identity politics, which sees an organic relationship between the West’s historical domination of the East and the Western discourse on the East. Within this view, the Islamic woman is rendered a symbol for her land and people and her conquest by European men is supposed to signify the Western superiority over Islam. This thesis problematizes the above trajectory, which is largely informed by Said’s theory of Orientalism, by arguing that the assumption of a power relation between a dominating West and a subordinate East cannot be sustained within the context of the political and historical realities of the sixteenth and seventeenth centuries. Although the English acquired an experience in the New World that enabled them to articulate their first colonial aspirations, in the East they were far from the position of superiority that they assumed in later centuries. Against the Islamic superpower of the Ottomans, which was a threat to the entire Europe, England was only a nascent nation seeking the Ottomans’ commercial and military support to rival the other nations within the radically fractured Christendom. For this reason, the image and the function of Islamic femininity in the period’s drama should be re-interpreted so as to reflect this overturn in the world’s power balances, as well as the complex and intricate dynamics of England’s intensified contact with Islam in the Mediterranean. While referring to historical and theoretical texts, the present study analyzes in detail a series of early modern plays that thematize Islam, including plays by Marlowe, Massinger, as well as Beaumont and Fletcher. The analysis discusses the representation of the Muslim woman by reformulating Said’s theory in line with the unique global dynamics of the age. At the same time, it pays attention to the interconnection of gender notions across the Muslim and Christian cultures. The early modern era witnessed significant transformations with respect to the position of women within the English society. Humanism, the Reformation, and new forms of production enabled Englishwomen for the first time to articulate ideas of equality and defend their rights for greater liberties. Women’s transgression of their culturally prescribed roles caused serious patriarchal anxieties, which are evidenced by the substantial effort observed in the writings of many male writers and moralists to legitimize women’s subordination. The same constant preoccupation with proper gender roles can also be seen in the dramatic works with Islamic themes and characters, and in these plays Muslim women are constructed as negative feminine figures who embody what the patriarchal understanding found threatening and undesirable in women. By extending the arguments countering the post-colonial theory with references to the period’s gender debate, this thesis shows how the fictional Muslim female figures of the early modern English stage functioned as a versatile dramatic material that allowed playwrights to reflect on the Christian patriarchal anxieties with respect to both the overwhelming power of Islam and the oppositional voices of Englishwomen.