Η επίδραση δύο διαφορετικών πρωτοκόλλων ιδιοδεκτικής προπόνησης στα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά των παιδιών
Creators: name: Τζιάγκαλου, Ελένη Παναγιώτη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2012
Subjects: Ιδιοδεκτικότητα
Μυοτενόντιο σύστημα
Πλειομετρική προπόνηση
Proprioception
Myotendinus system
Plyometric training

description: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθούν οι μεταβολές στις μηχανικές ιδιότητες του Αχίλλειου τένοντα μετά από πλειομετρική προπόνηση 4 εβδομάδων σε διαφορετικές επιφάνειες προσγείωσης στα παιδιά. Στη μελέτη συμμετείχαν 36 παιδιά ηλικίας 9.30 ± 0.55 ετών (21 κορίτσια, 15 αγόρια), τα οποία χωρίστηκαν σε τρεις ισάριθμες ομάδες οι οποίες περιλάμβαναν από 12 παιδιά (2 πειραματικές και 1 ομάδα ελέγχου). Τα τεστ στα οποία συμμετείχαν οι εξεταζόμενοι ήταν αξιολόγηση των μηχανικών ιδιοτήτων του Αχίλλειου τένοντα σε διαφορετικές γωνιακές θέσεις της ποδοκνημικής άρθρωσης (15º = πελματιαία κάμψη, 0º = ανατομική θέση και -15º = ραχιαία κάμψη), κατά την προοδευτικά αυξανόμενη ισομετρική σύσπαση των πελματιαίων καμπτήρων σε 5 διαφορετικά επίπεδα δύναμης (20-40-60-80 &amp; 100%), η αξιολόγηση της μέγιστης ροπής της ποδοκνημικής άρθρωσης, η αξιολόγηση της αλτικής ικανότητας και η αξιολόγηση της στατικής ισορροπίας. Στην έρευνα χρησιμοποιήθηκαν το ισοκινητικό δυναμόμετρο (Cybex Humac Norm CSMI), ο υπέρηχος (SSD-3500, 7.5MHz, Aloka, Japan, μήκος ηχοβολέα = 6εκ.) και το δυναμοδάπεδο (Kistler, type 9281 CA). Οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν πριν και μετά από το πρόγραμμα παρέμβασης και για τις τρεις ομάδες. Τα πρωτόκολλα πλειομετρικής προπόνησης περιλάμβαναν αναπηδήσεις σε τραμπολίνο για την μια πειραματική ομάδα και αναπηδήσεις στην επιφάνεια του εδάφους για την άλλη. Η ομάδα ελέγχου ακολούθησε απλά το πρόγραμμα φυσικής αγωγής στο σχολείο. Η συχνότητα της προπόνησης ήταν 3 φορές την εβδομάδα και η διάρκειά της 4 εβδομάδες. Η προπονητική επιβάρυνση ήταν 10 σετ από 8 άλματα για τις δύο πρώτες εβδομάδες (10Χ8), την τρίτη εβδομάδα ήταν (10Χ10), ενώ την τέταρτη εβδομάδα ήταν (10Χ12) και για τις δύο πειραματικές ομάδες. Οι μεταβλητές που αξιολογήθηκαν ήταν η επιμήκυνση και η ποσοστιαία διάταση του Αχίλλειου τένοντα, όπως επίσης η μέγιστη ροπή και ο ρυθμός ανάπτυξης της ροπής (RTD). Επίσης αξιολογήθηκε το ύψος του άλματος με αντίθετη προπαρασκευαστική κίνηση (CMJ) και του άλματος βάθους από ύψος 20cm (DJ = 20cm), αλλά και το κέντρο πίεσης (Cop) στη στατική ισορροπία με μονοποδική (OLS) και διπλή στήριξη (NQS), στον πλάγιο (αx) και στον προσθιοπίσθιο (αy) άξονα. Μετά το πρόγραμμα παρέμβασης παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μείωση (p &lt; 0.05) στην επιμήκυνση και στην ποσοστιαία διάταση του Αχίλλειου τένοντα, και στατιστικά σημαντική αύξηση (p &lt; 0.05) σε όλες τις υπόλοιπες μεταβλητές που αξιολογήθηκαν σε σχέση με πριν από το πρόγραμμα παρέμβασης και για τις δύο πειραματικές ομάδες. Συμπερασματικά, μπορούμε ότι η προπόνηση με άλματα σε μαλακή επιφάνεια όπως είναι το τραμπολίνο αυξάνει τη μέγιστη ροπή, και η αύξηση αυτή είναι υπεύθυνη για την μεταβολή των μηχανικών ιδιοτήτων του μυοτενόντιου συστήματος, αλλά και για την μεγιστοποίηση της επίδοσης στην παιδική ηλικία. Επίσης, η εφαρμογή τέτοιων πρωτοκόλλων άσκησης πιθανών να είναι ευεργετικά στην πρόληψη των τραυματισμών, λόγω της ενίσχυσης σταθερότητας της άρθρωσης.
description: The purpose of this study was to investigate the changes in the mechanical properties of the Achilles tendon after plyometric training 4 weeks at different surfaces landing in children. Thirty six children aged 9.30 ± 0.55 years (21 girls,15 boys) were divided into three groups of equal number, each consisting of 12 children (2 experimental and 1 control groups). The tests included evaluation of the mechanical properties of the Achilles tendon at different angular positions of the ankle joint (15º = plantar flexion, 0º = anatomical position and -15º = dorsiflexion), isometric ramp contractions of the plantar flexors at 5 different levels of intensity (20-40-60-80 &amp; 100%), evaluation of maximum moment of the ankle joint, evaluation of jumping ability and evaluation of static balance. The instruments included an Isokinetic dynamometer (Cybex Humac Norm CSMI), ultrasound (SSD-3500, 7.5MHz, Aloka, Japan, probe length = 6cm) and force plate (Kistler, type 9281 CA). The measurements were performed before and after the intervention program for all three groups. Plyometric training included jumping on a trampoline for the first experimental group and jumps on the surface soil for the other group. The control group simply followed the program of physical education at school. The frequency of training was 3 times a week and 4 weeks duration. The intensity was 10 sets of 8 jumps for the first two weeks (10X8), (10X10) the third week and (10X12) the fourth week for both experimental groups. The variables evaluated were elongation and strain of the Achilles tendon, as well as the maximum moment and rate of torque development (RTD). We also evaluated the jump high of the Counter Movement Jump (CMJ) and Drop Jump 20cm (DJ = 20cm), and center of pressive (Cop) of the static balance with one leg stance (OLS) and normal quiet stance (NQS), the Medio Lateral (αx) and Posterior Anterior (αy) axis. After the intervention program we observed a statistically significant decrease (p &lt; 0.05) in the elongation and stain of the Achilles tendon and a statistically significant increase (p &lt; 0.05) in all other variables for both experimental groups. In conclusion, it can be said that training by jumping on a soft surface such as a trampoline increases the maximum moment and this increase is responsible for the change of myotendinus system, to maximize performance in childhood. Further, the implementation of such exercise protocols might be beneficial in the prevention of injuries due to the strengthening of stability of the joint.