Διαταραχές κατάποσης μετά από θυρεοειδεκτομή
Creators: name: Βαρδαξή, Χρυσούλα Χαραλάμπου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Θυρεοειδεκτομή
Διαταραχές κατάποσης
Δυσφαγία
Thyroidectomy
Swallowing disorders
Dysphagia

description: Σκοπός: Η διαταραχή της κατάποσης μετά από τη διενέργεια θυρεοειδεκτομής είναι ένα σύμπτωμα συχνό, με υποκειμενική υπόσταση ακόμα και χωρίς άλλη εμφανή επιπλοκή του χειρουργείου. Ο σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης είναι η κατανόηση του επιπολασμού και της εξέλιξης των δυσφαγικών συμπτωμάτων σε σχέση με το χρόνο, ανεξαρτήτου είδους χειρουργείου για το θυρεοειδή αδένα (καλοήθεια/κακοήθεια, ολική/υφολική θυρεοειδεκτομή, ανοιχτή/ενδοσκοπική επέμβαση). Μέθοδος: Η παρούσα εργασία αποτελεί συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA, χρησιμοποιώντας τους όρους “dysphagia”, “swallowing disorder”, “deglutition disorder”, “thyroidectomy” και “thyroid surgery” σε συνδυασμό μεταξύ τους. Ακολούθησε στατιστική σύγκριση των αποτελεσμάτων. Αποτελέσματα: Από τη βιβλιογραφία προέκυψαν 34 μελέτες που πληρούσαν τα κριτήρια και εξετάστηκαν αναφορικά με το είδος τους, το πλήθος τους, την μετεγχειρητική παρακολούθηση των ασθενών και τα αποτελέσματα που σχετιζόντουσαν με την εμφάνιση δυσφαγίας σε σχέση με το χρόνο. Σημαντική αποδείχθηκε η αύξηση της δυσκαταποσίας άμεσα με την επέμβαση. Τα ποσοστά δυσφαγίας επέστρεψαν σε προεγχειρητικά επίπεδα στον 2ο-3ο μετεγχειρητικό μήνα. Ένα χρόνο μετά το χειρουργείο η επίπτωση της δυσφαγίας συνεχίζει να υφίσταται αλλά σε σημαντικά μικρότερο βαθμό. Σε ομάδα μελετών που χρησιμοποιούν κλίμακες αξιολόγησης συμπτωμάτων, όπως η SIS (Swallowing Impairment Score), τα αποτελέσματα δε διαφέρουν ουσιαστικά από τα προαναφερθέντα. Στατιστικά σημαντική διαφορά δεν βρέθηκε μεταξύ της διενέργειας ανοιχτής και ενδοσκοπικής θυρεοειδεκτομής για το διάστημα 2-3 μηνών μετά την επέμβαση. Στατιστικά σημαντική διαφορά αναδείχθηκε μεταξύ των χειρουργείων που δηλώνουν μηδενικές επιπλοκές νεύρων και των υπολοίπων, όσον αφορά το διάστημα 1-2 ημερών και ενός μήνα μετά το χειρουργείο, χωρίς όμως σαφή δικαιολόγηση από τη βιβλιογραφία. Συμπεράσματα: Μετεγχειρητική διαταραχή της κατάποσης υφίσταται χωρίς να τεκμηριώνεται πάντα από αντικειμενικές μεθόδους. Συνεπώς δεν πρέπει να υποτιμάται σαν σύμπτωμα, καθότι προκαλεί αρνητική επίπτωση στην ποιότητα ζωής των ασθενών.
description: Purpose: Swallowing disorder following thyroidectomy is a common symptom, even after surgeries without other confirmed complications. The purpose of the current systematic review is the research of the prevalence of dysphagia in relation to time after thyroidectomy, in the whole spectrum of it (total/partial, open/endoscopic, benign/malignant). Methods: For the purpose of this study, the literature available on databases was reviewed according to PRISMA guidelines, using the terms “dysphagia”, “swallowing disorder”, “deglutition disorder”, “thyroidectomy” and “thyroid surgery” in the appropriate combinations. Statistical analysis of the results was followed. Results: The systematic review of the literature resulted in 34 articles, which met the inclusion criteria and were analyzed regarding their type, sample, follow-up and results about post-thyroidectomy dysphagia in multiple times. A significant elevation of symptoms about swallowing impairment was recorded shortly after surgery and the proportion of dysphagia reverted to pre-operative level in 2-3 months later. Dysphagia continues to be reported in significant lower degree one year after surgery. For articles that use the SIS (Swallowing Impairment Score) questionnaire for patient evaluation the results appear quite the same progress. No significant difference was noticed between open and endoscopic thyroidectomy at 2-3 months after surgery. Significant differences were showed between surgeries claimed as uncomplicated and the rest (“possibly complicated”) as far as the first two days and the first post-thyroidectomy month are concerned. Conclusion: The swallowing disorders reported after thyroidectomy are not always able to be detected through objective methods. This should not lead to underestimation of symptoms, since the quality of life of patients is negatively affected.