Σχεσιακή Αισθητική: Καταγωγικά Θεωρητικά Σχήματα και Πολιτικά Αδιέξοδα
Creators: name: Κάτσαρης, Μιχάλης Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Σχεσιακή Αισθητική
Κοινωνικές Πρακτικές
Αυτονομία της Τέχνης
Relational Aesthetics
Social Practices
Autonomy of Art

description: Στην εργασία αυτή προσεγγίζονται ιστορικά οι κοινωνικοθεωρητικές προϋποθέσεις εμφάνισης της Σχεσιακής Αισθητικής, τόσο στο επίπεδο της ορολογικής και εννοιολογικής παραγωγής στη Θεωρία της Τέχνης, όσο και σε εκείνο της εξέλιξης των ίδιων των Κοινωνικών Πρακτικών, ως υποδειγμάτων καλλιτεχνικής δράσης επί του πεδίου, με σκοπό την ανάδειξη και κριτική προσέγγιση των θεωρητικών και πολιτικών ζητημάτων με τα οποία αναμετριέται η Σύγχρονη Τέχνη, κατά τον προσανατολισμό της στην αναζήτηση νέων τρόπων εγγραφής της στο χώρο των κοινωνικών σχέσεων. Από τη σκοπιά της Κοινωνικής Ιστορίας της Τέχνης, της Φιλοσοφίας της Αισθητικής και της ιστορικής διερεύνησης των αντηχήσεων της Πολιτικής Φιλοσοφίας στη Θεωρία Τέχνης, η εργασία επιχειρεί να αναδείξει τα καταγωγικά θεωρητικά σχήματα από τα οποία αντλεί η Σχεσιακή Αισθητική, ως θεωρία και ως τρόπος καλλιτεχνικής πρακτικής, και τα πολιτικά αδιέξοδα τα οποία αναδεικνύονται κατά τις προσπάθειες διάγνωσης του πολιτικού περιεχομένου των σχεσιακών έργων. Βασικά κριτήρια αποτίμησης που αντλούν από την παρακαταθήκη της πολιτικής οντολογίας του ’80 στην Κριτική της Τέχνης ελέγχονται ως προς τη συμβατότητά τους με την Αυτονομία της Τέχνης και τον κεντρικό της ρόλο στη στοιχειοθέτηση του πολιτικού περιεχομένου της Σχεσιακής Αισθητικής: Εκκινώντας από τη διερεύνηση ακριβώς αυτής της σχέσης των σχεσιακών έργων με την καλλιτεχνική αυτονομία τίθεται το ζήτημα, αφενός, του κατά πόσο η Σχεσιακή Αισθητική μοιράζεται τον ίδιο προσανατολισμό εκδημοκρατισμού με τις κοινωνικές πρακτικές ακτιβιστικού χαρακτήρα και, αφετέρου, σε ποιο βαθμό η αυτοδιαλυτική έγχυση της τέχνης στην κοινωνία συνιστά προοδευτικό ή δημοκρατικό σενάριο στον καπιταλισμό.
description: The present thesis approaches the socio-theoretical conditions for the emergence of Relational Aesthetics, both in terms of terminological and conceptual production in the Theory of Art, and of the evolution of Social Practices themselves, as models of artistic action in the social spaces. It aims at a critical approach to the theoretical and political issues through which Contemporary Art is confronted, during its orientation in the search for new ways of engaging in the field of social relations. From the point of view of Social History of Art, Philosophy of Aesthetics and historical investigation of the echoes of Political Philosophy in Art Theory, the paper attempts to highlight, on the one hand, the theoretical patterns from which Relational Aesthetics draws, as a theory and as a way of artistic practice. On the other hand investigates, the political impasses which emerge during the attempts to diagnose the political content of relational projects. Basic evaluation criteria that draw from the legacy of the political ontology of the 80s in Art Criticism are tested in terms of their compatibility with the Autonomy of Art and its central role in defining the political content of Relational Aesthetics. Starting from the investigation precisely of this relationship of relational works with artistic autonomy the question arises as to whether, on the one hand, Relational Aesthetics shares the same democratization orientation with social practices related to activism and, on the other hand, to what extent the self-dissolving infusion of art in society constitutes a progressive or democratic scenario in capitalism.