Έξοδος από τη σπηλιά του Πλάτωνα εν αναμονή της παρακμής της Δύσης, στη σκιά του Σπένγκλερ...Προς μια συγκριτική μορφολογία:το μάτι και ο κόσμος.
Creators: name: Στεργιόπουλος, Κωνσταντίνος Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Παρακμή Της Δύσης
Συγκριτική Μορφολογία
Ιστορία Και Πολιτική
Decline of the West
Comparative morphology
History and politics

description: Στην παρούσα εργασία επιχειρείται μιαν αποδόμηση της σκέψης του Oswald Spengler μέσα από το κείμενο της «Παρακμής της Δύσεως». Η εκκίνηση αφορά στην κριτική θέση, ότι η ιστορία συνιστά μιαν εικόνα μνήμης κι επομένως δεν ανιχνεύονται ορθώς τα ιστορικά γεγονότα. Εδώ η διάκριση του κόσμου ως ιστορίας και ως φύσεως, είναι πρωταρχικής σημασίας για τη διαμόρφωση του κοσμοειδώλου των ιστορικών επιστημόνων. Ο κόσμος ως μια οργανική εντύπωση, μας απευθύνεται δια της εικόνας, μέσα από τον κόσμο του φωτός στο ανθρώπινο μάτι, ενώ ο κόσμος ως μια μηχανική εντύπωση αναγνωρίζεται συμβολικά. Η εικόνα είναι η πεμπτουσία των μορφών κι επομένως το αντίθετο των νόμων, καθώς το σύμβολο συνιστά το αντίθετο του πάγιου τύπου και του συστήματος. Η σπενγκλεριανή πρόκληση κάνει έκκληση στον ιστορικό προκειμένου να ασχοληθεί με το ίδιο το γίγνεσθαι ως κόσμο, που ταυτόχρονα είναι και γιγνόμενο μέσα σε έναν κόσμο, καθόσον οι επίσημες ιστορικές καταγραφές επικεντρώνονται στα προϊόντα του γίγνεσθαι, τα οποία ταξινομούν και εντάσσουν σε ένα γραμμικό σχήμα, δίχως περαιτέρω ανάλυση κι ανίχνευση. Η εμφάνιση ιστορικών γεγονότων δείχνει σημασίες, κι επομένως το σημαντικό δεν είναι τι σημαίνουν αυτά καθ’εαυτά και δι’εαυτά, αλλά τι υποδηλώνουν με την εμφάνισή τους. Έτσι, αναγνωρίζεται η μορφολογία ως κύριο πρόβλημα του κόσμου της ιστορίας, θέτοντας πρωτίστως και το πρόβλημα της πραγματικότητας των γεγονότων που την συνθέτουν, μία κοσμική δύναμη, μια δεδομένη αναγκαιότητα και ροή, δηλαδή το πρόβλημα του πεπρωμένου. Εδώ κάθε έκφανση του ανθρωπίνου βίου συνιστά και ένα μέρος της ιστορίας και ζητά μια νέα μορφολογική σημασιοδότηση, καθόσον μια πραγματικότητα κατανοείται στην παρούσα αισθητή υπόστασή της. Διαχωρίζεται η φύση από την ιστορία, το θέαμα από το γεγονός, το συμβάν από την παρατήρηση κι από την ερμηνεία του. Η φύση διακρίνεται από την ιστορία, όπως το γεγονός από το γίγνεσθαι κι ανάλογα όπως ακριβώς κι ο κόσμος από την ψυχή ή ο χώρος από τον χρόνο. Πρόκειται για ένα διαλεκτικό ταξίδι ανάμεσα στην ύπαρξη και την εγρήγορση, όπου το κοσμοείδωλο διαμορφώνεται αντίστοιχα με την εκάστοτε κριτική και βιωματική αντίληψη. Εδώ η ζωή διακρίνεται σε δυνατότητα και πραγματικότητα, ενόσω η εγρήγορση κινείται μεταξύ κατεύθυνσης κι εκτάσεως, μετεωριζόμενη μεταξύ του οργανικού και του μηχανικού, κι αντίστοιχα εκφραζόμενη μέσα από σύμβολα κι εικόνες ή αριθμούς κι έννοιες. Σε αυτήν τη θεώρηση, η φυσιογνωμική ματιά του Spengler, διαχωρίζεται από τη συστηματική, εκεί όπου ο ρυθμός και η μορφή συνιστούν τα πραγματικά δεδομένα και τα οποία αντιτίθενται στις αλήθειες, με τις εντάσεις και τους νόμους τους.Στο εν λόγω φυσιογνωμικό σύστημα της ιστορικής θεώρησης, ακολουθούμε τη διαμάχη μεταξύ της ιδέας του πεπρωμένου και της αρχής της αιτιότητας, διατρέχοντας όλα τα βασικά πεδία της ζωής, μέσα κι από μιαν αναζωπύρωση της διαλεκτικής υποκειμένου κι αντικειμένου, εκεί όπου η έννοια του πρωτογενούς φαινομένου - μιαν ιδέα δανεισμένη από τον Goethe - συμπλέκεται με το φαινόμενο του μεγάλου ή μεγάλων πολιτισμών. Οι πολιτισμοί εκλαμβάνονται ως οργανισμοί και η παγκόσμια ιστορία συνιστά τη βιογραφία τους
description: This paper attempts a deconstruction of Oswald Spengler’s thought through the text of the "Decline of the West." Initially concerns the critical position, that history constitutes a memory image and therefore the historical events are not correctly detected. Critical remains the distinction of the world in history and nature, which it is essential for shaping the worldview of historical scientists. The world as an organic impression, it is addressed through the image, via the world of light in the human eye, while the world as a mechanical impression is symbolically recognized. The image is the essence of forms and therefore the opposite of the law, as the sign is the opposite of the fixed type and the system. The spenglerian point appeals as a challenge to historians in order to deal with the becoming as the world itself, which is simultaneously becoming in a world. The official historical accounts focus on the mainstream products, which classify and integrate into a linear shape, without further analysis and detection. The appearance of historical events shows meanings, and therefore the important is not what they mean per se, but what they suggest to by their appearance. Thus, the morphology as a major problem in the world of history is identified by placing first and next to the problem of the reality of events that compose it, one cosmic force, a particular biological need and flow, i.e. the problem of destiny. Therefore every facet of human life constitutes a part of history and calls for a new morphological signification, because a certain reality is understood here in its aesthetical felt of existence. Spengler separates nature from history, the sight from the fact, the event from the observation and the interpretations. The nature is distinguished from history, such as the fact from becoming and accordingly just like the world from the soul or space from time. This is an interactive journey between reality and waking, where the kosmoeidolon (worldview) is formed respectively with each review and experiential understanding. The life is divided into possibility and reality, while the alert moves between direction and extent, levitated between the organic and the mechanical, and respectively expressed through symbols and images or numbers and concepts. In this aspect, the physiognomy look of Spengler, is separated from the systemic, where the pace and form constitute the actual data and which are contrary to truths, with their tensions and laws. In this physiognomical system of historical visa, we follow the conflict between the idea of destiny and the principle of causality, running all key areas of life, in and from a resurgence of the dialectic subject and object, where the concept of primary phenomenon - an idea borrowed from the Goethe - engages with the phenomenon of large or great civilizations. The cultures are perceived as living organisms and world history constitutes their biography