Η υπέρβαση των ορίων εκπροσώπησης των διαχειριστών στις προσωπικές εταιρίες
Creators: name: Αγγελοπούλου, Ίρις-Φανή Χαρίλαου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Προσωπικές εταιρίες
Υπέρβαση ορίων εκπροσώπησης
Νόμος 4072/2012
Proprietorships
Breaking of the limits of representation
Law 4072/2012

description: Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την υπέρβαση των ορίων εκπροσώπησης των διαχειριστών στις προσωπικές εταιρίες. Το ζήτημα αυτό ήρθε εκ νέου στο προσκήνιο μετά τη θέσπιση του ν. 4072/2012, ο οποίος, μεταξύ άλλων θεμάτων, ρύθμισε στο άρθρο 257 παρ. 3 και αυτό το θέμα. Το πιο σημαντικό είναι ότι το άρθρο αυτό είχε κατά βάση την ίδια διατύπωση που υπάρχει και στις αντίστοιχες διατάξεις των κεφαλαιουχικών εταιριών. Μάλιστα, όπως ρητά επισημαίνεται και στην αιτιολογική έκθεση του νόμου αυτού, η εξουσία εκπροσώπησης των διαχειριστών επεκτείνεται, ώστε να ενισχυθεί η ασφάλεια των συναλλαγών. Έτσι, ο σκοπός του νομοθέτη ήταν να γίνει μια προσπάθεια να εξομοιωθεί η αντιμετώπιση του προβλήματος της διενέργειας συναλλαγών εκ μέρους των διαχειριστών καθ’ υπέρβαση των ορίων που επιβάλλει ο εταιρικός σκοπός, όπως αναγράφεται στο καταστατικό, οι καταστατικές ρήτρες και οι αποφάσεις της συνέλευσης των εταίρων, με τις κεφαλαιουχικές εταιρίες. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε μία εσωτερική ενότητα στο Δίκαιο, καλύφθηκε η συνταγματική αρχή της ίσης μεταχείρισης, που επιβάλλει οι όμοιες καταστάσεις να ρυθμίζονται με όμοιο τρόπο, και παράλληλα διευρύνθηκε η ασφάλεια των συναλλαγών σε όλα τα είδη των εμπορικών εταιριών. Βέβαια, σημαντικό είναι να τονιστεί ότι ο νέος νόμος για τις προσωπικές εταιρίες παρουσιάζει ορισμένα κενά, η κάλυψη των οποίων επιτυγχάνεται με αναλογική εφαρμογή των αρχών και των απόψεων που είχαν ήδη γίνει δεκτές για τις κεφαλαιουχικές εταιρίες στη θεωρία και στη νομολογία. Αυτές, για την ταυτότητα του νομικού λόγου, θα ισχύουν και στις προσωπικές εταιρίες λόγω της ομοιότητας των σχετικών ρυθμίσεων. Ειδικότερα, στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται μια ιστορική αναδρομή μέχρι την ψήφιση του ν. 4072/2012. Ακολούθως, στο δεύτερο κεφάλαιο αναλύονται οι νέες ρυθμίσεις, οι οποίες προβλέπουν ότι οι περιορισμοί από τον εταιρικό σκοπό δεν αντιτάσσονται πλέον έναντι των καλόπιστων τρίτων. Ο νομοθέτης όμως, εισάγοντας εξαίρεση από την ακραιφνή αρχή της απεριόριστης εκπροσωπευτικής εξουσίας των διαχειριστών, προέβλεψε ότι η εταιρία δε δεσμεύεται, αν επικαλεστεί και αποδείξει ότι ο τρίτος γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει την υπέρβαση. Αντίθετα, αναφορικά με τους περιορισμούς από το καταστατικό ή την απόφαση της συνέλευσης των εταίρων, ο νομοθέτης δεν έθεσε κάποια επιφύλαξη περί της κακοπιστίας του τρίτου. Ορθότερο, βέβαια, είναι να θεωρηθεί ότι και εδώ άξιοι προστασίας είναι μόνο οι καλόπιστοι τρίτοι, λόγω της τελολογικής και συστηματικής ενότητας των περιορισμών αυτών σε σχέση με τους περιορισμούς από τον εταιρικό σκοπό. Τέλος, επισημαίνεται ότι συνέπεια της αντιταξιμότητας της υπέρβασης των προαναφερόμενων περιορισμών είναι ότι οι πράξεις των διαχειριστών είναι ανίσχυρες και τελούν υπό την αίρεση της μεταγενέστερης έγκρισής τους από την εταιρία, διαφορετικά οι ίδιοι οι διαχειριστές που την ενήργησαν ευθύνονται έναντι του τρίτου.
description: The present paper deals with the breaking of the limits of representation of the administrators in proprietorships. This issue became a new prominent following the institution of L. 4072/2012, which, among other matters, regulated this issue also in article 257, par. 3. The most important part is that this article was on the basis of the same wording that is found in the relevant stipulations on capital companies. Moreover, as it is explicitly noted in the preamble of this law, the authority of administrators’ representation is extended, so as to reinforce the security of transactions. Thus, the aim of the legislator was that an effort would be made towards the emulation of the confrontation of the problem of conducting of transactions on behalf of the administrators, breaking the limits imposed by the corporate vision, as recorded in the articles of association, by the charter clauses and by the decisions of the meeting of the partners, with the capital companies. In this manner an internal integrity of the Law was realized, the constitutional principle of equal treatment, which imposes that similar situations should be regulated in a similar manner, was satisfied, and in parallel the security of transactions was broadened covering all types of commercial companies. Undoubtedly, it is important to note that the new law on proprietorships presents certain gaps, the covering of which is accomplished by the proportional implementation of the principles and views that have already been approved for the capital companies in theory and in jurisprudence. These, for reasons of legal accuracy, will also be valid on proprietorships due to the similarity of the relevant adjustments. In particular, in the first chapter a historical review up to the voting of the L. 4072/2012 is given. Following, in the second chapter the new adjustments are analysed, which provide that the restrictions due to the corporate vision are no longer contradictory to bona fide third parties. The legislator however, by introducing an exception from the genuine principle of unlimited representation authority of the administrators, provided that the company is not bound, if it invokes and proves that the third party had knowledge of, or ought to have knowledge of the breaking. On the contrary, in respect of the limitations resulting from the articles of association or the decision of the meeting of the partners, the legislator did not set any reservation on the bad faith of the third party. It certainly is sounder to consider that at this point the parties deserving to be protected are not only the bona fide third parties, due to the teleological and systemic unity of these restrictions by the corporate vision. Finally, it is noted that as a consequence of the binding character of the breaking of the afore mentioned restrictions is that the actions of the administrators are void and are subjected to their posterior approval by the company, or else the administrators that took action on it, are in person liable against third parties.