Πρόγραμμα ένταξης έφηβης με νοητική ανεπάρκεια στην γειτονιά
Creators: name: Χαλούλου, Ανδριάνα Διονυσίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Κοινωνικές και επικοινωνιακές δεξιότητες
Νοητική ανεπάρκεια
Ένταξη στην γειτονιά
Social and communication skills
Mental impairment
Neighborhood integration

description: Η νοητική ανεπάρκεια αποτελεί έναν όρο για να περιγράψει την νοητική αναπτυξιακή διαταραχή μιας ομάδας ατόμων με δυσκολίες στις γνωστικές λειτουργίες και τις κοινωνικές δεξιότητες που αφορούν την ανάπτυξη και διατήρηση σχέσεων. Η εκπαίδευση των ατόμων με νοητική ανεπάρκεια στοχεύει πέρα από τις γνωστικές ικανότητες, στην ανάπτυξη κοινωνικών και επικοινωνιακών δεξιοτήτων προκειμένου την αυτόνομη διαβίωση και την ποιότητα ζωής στο στάδιο της ενηλικίωσης.Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το θέμα των κοινωνικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων παιδιών με νοητική ανεπάρκεια και επικεντρώνεται στα εξατομικευμένα προγράμματα παρέμβασης για τη βελτίωση των εν λόγω δεξιοτήτων και συνακόλουθα της συμπεριφοράς των παιδιών αυτών. Πιο συγκεκριμένα, αφορά πρόγραμμα παρέμβασης με στόχο την ένταξη στη γειτονιά έφηβης με νοητική ανεπάρκεια. Η εκπαίδευση της έφηβης γίνεται στο πλαίσιο της βιωματικής μάθησης προκειμένου τη μεταφορά της γνώσης στην καθημερινή της ζωή.Η εργασία απαρτίζεται από το θεωρητικό και το πρακτικό μέρος. Στο θεωρητικό μέρος καταγράφεται ο ορισμός της νοητικής ανεπάρκειας, τα χαρακτηριστικά των ατόμων με ανεπάρκεια και αναλύονται οι κοινωνικές και συναισθηματικές τους δεξιότητες και η σημασία τους. Στη συνέχεια αναφέρονται τρόποι παρέμβασης για την ανάπτυξή τους. Άλλωστε, η εκπαίδευση δεν συμβάλλει μόνο στην μετάδοση της γνώσης, αλλά και στην ατομική προαγωγή, την αυτοβελτίωση και τη δημιουργία αρμονικών σχέσεων ανάμεσα στα παιδιά.Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται η μεθοδολογία της έρευνας που περιλαμβάνει την επιλογή της έφηβης με νοητική ανεπάρκεια, την παρατήρησή της στον σχολικό της χώρο σε σχέση με τις γνωστικές και κοινωνικές της δεξιότητες και τελικά στην αξιολόγηση των δυνατοτήτων και αδυναμιών της μετά και από τη συλλογή πληροφοριών από την ψυχολόγο του σχολείου και τις εκπαιδευτικούς της. Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε το προφίλ της έφηβης με τη συμπλήρωση της κλίμακας προσαρμοστικής συμπεριφοράς για να εξαχθούν συμπεράσματα σχετικά με τις γνωστικές ικανότητες, τις λειτουργικές δεξιότητες και την κοινωνική της συμπεριφορά. Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκε επικοινωνία με τους γονείς της έφηβης για την έγκρισή τους για το πρόγραμμα ένταξής της στη γειτονιά με συναντήσεις με την ερευνήτρια εκπαιδευτικό και την έξοδό τους σε καφετέρια της γειτονιάς της προκειμένου την παρέμβαση για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων. Οι συναντήσεις ήταν στο σύνολο δεκαπέντε και οι στόχοι της παρέμβασης διαμορφώθηκαν στις πρώτες δυο εξόδους με την έφηβη. Οι στόχοι τέθηκαν αφού παρατηρήθηκε πως η έφηβη επαναλάμβανε διαλόγους, είχε φτωχή θεματολογία και ο χρόνος διατήρησης μιας συζήτησης ήταν ελάχιστος. Επίσης, η έφηβη επέμενε σε συγκεκριμένα θέματα συζήτησης, χωρίς να αντιλαμβάνεται τα συναισθήματα που προκαλεί αυτό τους συνομιλητές της. Τέλος, παρατηρήθηκε πως η έφηβη εμφάνιζε φοβίες στο άκουσμα έντονων θορύβων και ήθελε να απομακρύνεται από αυτούς κλείνοντας τα αυτιά της. Έτσι, οι στόχοι της παρέμβασης αφορούσαν κατά κύριο λόγο την ενίσχυση της επικοινωνίας για την αποφυγή επαναλαμβανόμενων διαλόγων, τον εμπλουτισμό της θεματολογίας και την αύξηση του χρόνου συνομιλίας με την έφηβη χωρίς να αλλάζει θέμα συζήτησης, την ενίσχυση της ενσυναίσθησης για την αναγνώριση των συναισθημάτων που προκαλεί στους συνομιλητές της και την επιμονή της σε συγκεκριμένα θέματα προς συζήτηση και τέλος, την ενίσχυση της προσαρμοστικότητας σε κοινωνικό πλαίσιο και εξοικείωση με τον χώρο στον οποίο αλληλεπιδρά.Τα αποτελέσματα των παρεμβάσεων έδειξαν βελτίωση της προσαρμοστικής συμπεριφοράς της έφηβης στον θόρυβο και την ανταπόκριση σε αλλαγές θεματολογίας συζήτησης μόνο μετά από υπενθύμιση και προτροπή. Το συμπέρασμα των παρεμβάσεων σε γενικές γραμμές ήταν ότι η εκπαίδευση κοινωνικών δεξιοτήτων μπορεί να έχει αποτέλεσμα με επιμονή και επανάληψη των οδηγιών από τον εκπαιδευτικό. Έγινε εμφανής η διαφορά που μπορεί να σημειωθεί με την εκπαίδευση σε πλαίσια της καθημερινής ζωής, κάτι που ενθαρρύνει και κινητοποιεί τα άτομα με νοητική ανεπάρκεια.
description: Mental deficiency is a term used to describe the cognitive developmental disorder of a group of people with cognitive impairments and social skills related to developing and maintaining relationships. The education of people with intellectual disabilities aims, in addition to cognitive abilities, to the development of social and communication skills in order to live autonomously and quality of life in adulthood.The present work addresses the issue of social and emotional skills of children with intellectual disabilities and focuses on personalized intervention programs to improve these skills and consequently the behavior of these children. In particular, it concerns an intervention program aimed at integrating the adolescent with intellectual disabilities into the neighborhood. Teenage education takes place in the context of experiential learning in order to transfer knowledge into her daily life.The work consists of the theoretical and the practical part. The theoretical part describes the definition of intellectual disability, the characteristics of people with disability and analyzes their social and emotional skills and their importance. Following are ways of intervention for their development. After all, education contributes not only to the transmission of knowledge, but also to individual promotion, self-improvement and the creation of harmonious relationships between children.The second part presents the research methodology that includes adolescents' choice of intellectual disability, their observation in the school environment regarding their cognitive and social skills, and finally in evaluating their strengths and weaknesses after collecting information from the school psychologist and her teachers. Then, the adolescent profile was created by completing the Adaptive Behavior Scale to draw conclusions about her cognitive abilities, functional skills, and social behavior.The meetings were fifteen in total and the goals of the intervention were formulated in the first two outings with the teenage girl. Targets were set after it was observed that the teenager was repeated in dialogs, had poor subject matter, and had little time for discussion. The teenager also insisted on specific topics of discussion, without realizing the emotions that caused her interlocutors. Finally, it was noticed that the teenage girl had phobias when she heard loud noises and wanted to get away from them by closing her ears.Thus, the objectives of the intervention were primarily to enhance communication to avoid repetitive dialogues, to enrich the subject matter, and to increase conversation time with the adolescent without changing the subject of discussion, and to enhance empathy for the recognition of the emotions it causes. to her interlocutors and her insistence on specific issues for discussion and, finally, to enhance social adaptability and familiarity with the space in which she interacts.The results of the interventions showed improvement in adolescent adolescent noise behavior and responsiveness to changes in discussion topics only after reminder and prompting. The conclusion of the interventions in general was that social skills training can work with persistence and repetition of instruction by the teacher. The difference that can be made with education in the context of everyday life has become apparent, which encourages and motivates people with intellectual disabilities.