Μεταβολή της τραχύτητας της επιφάνειας βάσης οδοντοστοιχίας μετά από εκτροχισμό και επίστρωση με φωτοπολυμεριζόμενο παράγοντα στίλβωσης (Ανάλυση με προφιλόμετρο, SEM)
Creators: name: Πιπύρος, Παναγιώτης Θεοδώρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Ακρυλική ρητίνη
Επιφανειακή αδρότητα
Φωτοπολυμεριζόμενος παράγοντας στίλβωσης
Acrylic resin
Surface roughness
Surface sealant agent

description: Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν να ελεγχθεί η αποτελεσματικότητα των φωτοπολυμεριζόμενων παραγόντων στίλβωσης στην μείωση της επιφανειακής αδρότητας των οδοντιατρικών υλικών ακρυλικής ρητίνης (PMMA), συμβατικών και ψηφιακών (CAD/CAM). Κατασκευάστηκαν 54 δοκίμια διαστάσεων 30x10x2mm από τρία PMMA υλικά: Μία θερμοπολυμεριζόμενη ακρυλική ρητίνη και δύο CAD/CAM ακρυλικές ρητίνες, μία με την προσθετική μέθοδο και μία με την αφαιρετική. Τα δοκίμια χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες ανάλογα με την επεξεργασία που υπέστησαν: λείανση μόνο με γυαλόχαρτα (control), γυαλόχαρτα και εργαστηριακή επεξεργασία (TG1), γυαλόχαρτα και επίστρωση φωτοπολυμεριζόμενου παράγοντα (TG2). Η μέτρηση της επιφανειακής αδρότητας (Sa) έγινε με προφιλόμετρο, ενώ λήφθηκαν και φωτογραφίες με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης (SEM). Η στατιστική επεξεργασία των δεδομένων έγινε με ανάλυση διακύμανσης (One-Way ANOVA) για ανεξάρτητα δείγματα (α=0.05). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η εργαστηριακή διαδικασία (TG1) έδωσε τις χαμηλότερες τιμές επιφανειακής αδρότητας, ενώ η λείανση με τα γυαλόχαρτα (control) έδωσε τις υψηλότερες τιμές. Ο φωτοπολυμεριζόμενος παράγοντας (TG2) έδωσε αρκετά χαμηλές τιμές αδρότητας, μικρότερες ή ίσες του ορίου 0,2μm, και για τα τρία υλικά. Στατιστικά σημαντικές διαφορές βρέθηκαν μεταξύ των ομάδων για όλα τα υλικά. Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές για την εργαστηριακή διαδικασία (TG1) και τον φωτοπολυμεριζόμενο παράγοντα (TG2) και για τα τρία υλικά. Συμπερασματικά, η χρήση των φωτοπολυμεριζόμενων παραγόντων αποτελεί μια αποτελεσματική εναλλακτική μέθοδο στίλβωσης, τόσο για τα συμβατικά όσο και για τα CAD/CAM PMMA υλικά.
description: The aim of the present study was to evaluate the effect of surface sealant agents on the surface roughness of conventional and CAD/CAM PMMA denture base materials. One surface sealant agent was used on three PMMA acrylic resin materials (one conventional and two CAD/CAM) in order to evaluate the effectiveness of this agent on surface roughness in comparison with the conventional polishing technique. A total of 54 specimens were fabricated from 1 conventional heat-polymerized PMMA (ProBase Hot) and two CAD/CAM PMMA, one with additive manufacturing and one with subtractive manufacturing (n=18). They then were divided into three groups (n=6 in each group) according to the applied surface treatment procedure: abrasive sandpaper(control), abrasive sandpaper and conventional laboratory polishing (TG1), abrasive sandpaper and surface sealant agent (TG2). Surface roughness average (Ra ή Sa) values were measured using a profilometer. Images were taken using SEM. Data were statistically analysed using One -Way ANOVA(α=0.05). Conventional laboratory polishing (TG1) had the lowest mean Ra value, whereas abrasive sandpaper (Control group) had the highest Ra value. Surface sealant agent (TG2) had low mean Ra value for all materials. Statistically significant differences were found among the three groups for all materials. No statistically significant difference was found for conventional laboratory polishing (TG1) for all materials. No statistically significant difference was found for surface sealant agent (TG2) for all materials. In conclusion, surface sealant agents can be used for polishing acrylic denture bases for conventional and CAD/CAM PMMA.