Οι επιπτώσεις ενός ασκησιογενούς προγράμματος νοσηλευτικής παρέμβασης σε οστικά, νευρομυϊκά και αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά ασθενών της μονάδας εντατικής θεραπείας
Creators: name: Ελεσνίτσαλης, Γεώργιος Η.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: Νευρομυϊκή ηλεκτροδιέγερση
Σύνθετο μυϊκό δυναμικό ενέργειας
Ταχύτητα Αγωγιμότητας
Γωνία πτέρωσης
Neuromuscular electrical stimulation
Compound muscle action potential
Conduction velocity
Pennation angle

description: Εισαγωγή: Οι νευρομυϊκές αλλοιώσεις που εκδηλώνονται σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς της ΜΕΘ απασχολούν ολοένα και περισσότερο την επιστημονική κοινότητα, καθώς κρίνεται αναγκαία η καθιέρωση και εφαρμογή ενός εναλλακτικού τρόπου άσκησης σε κλινήρεις ασθενείς. Σκοπός της έρευνας ήταν η αξιολόγηση, μέσω υπερηχογραφικού και ηλεκτροφυσιολογικού ελέγχου, της εφαρμογής ενός πρωτοκόλλου νευρομυϊκής ηλεκτροδιέγερσης (ΝΜΗΔ) στα κάτω άκρα, σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς της ΜΕΘ υπό μηχανικό αερισμό, μετά από παρατεταμένο κλινοστατισμό 10 ημερών. Μέθοδος: Στην έρευνα συμμετείχαν 16 ασθενείς (11 άνδρες και 5 γυναίκες) με δείκτη βαρύτητας κατά APACHE II score &gt; 15, SAPS ΙΙ score &gt; 40 και πρόβλεψη θνησιμότητας &gt; 55%, που χωρίστηκαν τυχαία στην πειραματική ομάδα (n=11, ηλικία: 53.27 ± 3.25 έτη, εφαρμογή πρωτοκόλλου ΝΜΗΔ για 15 ημέρες) και την ομάδα ελέγχου (n=5, ηλικία: 57.3 ± 3.25). Πριν και αμέσως μετά το τέλος του πρωτοκόλλου ΝΜΗΔ, αξιολογήθηκε μέσω μυοσκελετικής υπερηχογραφίας, το πάχος και η γωνία πτέρωσης του πρόσθιου κνημιαίου και γαστροκνήμιου μυός. Παράλληλα, μέσω ηλεκτροφυσιολογικού ελέγχου αξιολογήθηκε το ύψος του Σύνθετου Μυϊκού Δυναμικού Ενέργειας (ΣΜΔΕ) και η Ταχύτητα Κινητικής Αγωγιμότητας (ΤΚΑ) για το κνημιαίο και περονιαίο νεύρο, ενώ όσον αφορά στην αισθητική αγωγιμότητα μελετήθηκε το ύψος του Δυναμικού Ενέργειας Αισθητικού Νεύρου (ΔΕΑΝ) και η Ταχύτητα Αισθητικής Αγωγιμότητας (ΤΑΑ) του γαστροκνήμιου νεύρου. Αποτελέσματα: Δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά (p&lt;0.05) του μυϊκού πάχους του πρόσθιου κνημιαίου και του μέσου γαστροκνήμιου, μεταξύ των 2 ομάδων, ούτε πριν ούτε μετά την εφαρμογή της ΝΜΗΔ κατά την ηρεμία και την πρόκληση συστολής του μυός. Αντίθετα, η γωνία πτέρωσης του πρόσθιου κνημιαίου, κατά την ηρεμία, αυξήθηκε σημαντικά ως αποτέλεσμα της προπόνησης με ΝΜΗΔ και στα 2 μέλη (αριστερό: p=0.002, δεξιό: p=0.042). Ο ηλεκτροφυσιολογικός έλεγχος έδειξε ότι οι ταχύτητες αγωγιμότητας της πειραματικής ομάδας ήταν μεγαλύτερες συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, χωρίς όμως να προκύπτει στατιστικά σημαντική διαφορά σε όλες τις παραμέτρους πλην του αριστερού περονιαίου νεύρου (p=0.004), του δεξιού κνημιαίου νεύρου (p=0.027) και του γαστροκνημίου νεύρου (αριστερό: p=0.040 και δεξιό: p=0.019). Στο ΣΜΔΕ, και ΔΕΑΝ δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά (p&lt;0.05) μεταξύ της πειραματικής ομάδας και της ομάδας ελέγχου. Το ΣΜΔΕ του κνημιαίου νεύρου της πειραματικής ομάδας ήταν σημαντικά μεγαλύτερο (p=0.049) μετά την προπόνηση σε σχέση με τις αντίστοιχες τιμές πριν την προπόνηση. Συμπερασματικά, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης έδειξαν πως η εφαρμογή ασκησιογενούς προγράμματος ΝΜΗΔ είναι ένας ασφαλής και καλά ανεκτός τρόπος εναλλακτικής άσκησης και έχει ωφέλιμη επίδραση σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς της ΜΕΘ. Φαίνεται ότι η ΝΜΗΔ μπορεί να συμβάλλει στη διατήρηση ακόμη και βελτίωση των αρχιτεκτονικών και μυϊκών χαρακτηριστικών περιορίζοντας την ανάπτυξη περαιτέρω νευρομυϊκών αλλοιώσεων. Η αποτελεματικότητα της ΝΜΗΔ διαφοροποιείται μάλλον ανάλογα με το κλινικό status και τη βαρύτητα της νόσου του βαρέως πάσχοντα. Η περαιτέρω διεξαγωγή μελετών στο μέλλον κρίνεται αναγκαία, καθώς υπάρχει βιβλιογραφικό κενό όσον αφορά τη διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της ΝΜΗΔ και την πρόληψη ΠΝΜΠ.
description: The aim of our study was to evaluate the effectiveness of neuromuscular electrical stimulation (NMES) on the electrophysiological and architectural characteristics of the lower limbs in critical ill patients. Methods: Sixteen patients with APACHE II score &gt; 15, SAPS ΙΙ score &gt; 40 and predicted mortality &gt; 55% were randomly assigned to experimental (n=11, age: 53.27 ± 3.25 years) and control group (n=5, age: 57.3± 3.25 years). NMES sessions were applied daily in a fifteen days program on tibialis anterior (TA) and gastrocnemius medialis (MGAS). Before and after the NMES sessions, the pennation angle and muscle thickness were measured bilaterally. Motor conduction characteristics recorded from the tibial nerve (abductor hallucis brevis – AHB), the peroneal nerve (extensor digitorum brevis – EDB), while sensory conduction characteristics recorded from the sural nerve (MGAS). The peak-to-peak amplitude of the compound muscle action potential (CMAP) and the conduction velocity (CV) were calculated. The sensory nerve action potential (SNAP) and the CV were taken into account from the sensory nerve.Results: Ultrasound measurements showed that the muscle thickness of TA and MGAS was no significantly different between the groups, neither before nor after the NMES sessions, in both phases (relax and contraction). Conversely, for the NMES group, the pennation angle of TA in the relax phase increased significantly (p&lt;0.5) as a result of the training program bilaterally (left: p=0.002 and right: p=0.042). No significance difference was observed in the contraction phase (left: p=0.765 and right: p=0.688).Nerve conduction recordings showed NMES patients achieved higher CV scores on peroneal nerve (left: p=0.004), tibial nerve (right: p=0.027) and sural nerve (left: p=0.040 and right: p=0.019). The CMAP’s (AHB and EDB) and the SNAP, (gastrocnemius), (p&gt;0.05) were no significantly different between experimental groups. For the NMES group, the CMAP (AHB), was significantly (p=0.049) higher after than before training.Conclusions: NMES sessions could have beneficial effects on critical ill patients. Moreover, under specific conditions NMES contribute to maintenance and/or improvement of muscle architecture. The effectiveness of NMES however, seems to be dependent from the clinical status of the critical ill patients.