Διακύμανση της συγκέντρωσης των Δ-διμερών στους σκύλους με χρόνια νεφρική νόσο:
Creators: name: Ρουμπέας, Ευστάθιος Παναγιώτη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2014
Subjects: Δ-διμερή
Σκύλος
Νεφρική νόσος
D-dimers
Dog
Renal disease

description: Τα Δ-διμερή (D-dimers) αποτελούν τα προϊόντα της αποδόμησης του ινώδους, που παράγονται με την επίδραση της πλασμίνης στα διασταυρούμενα μονομερή του ινώδους. Η μέτρηση της συγκέντρωσής τους στην ιατρική του σκύλου αφορά κυρίως στην διάγνωση της θρομβοεμβολής (ΘΕ) και του συνδρόμου της διάχυτης ενδοαγγειακής πήξης (ΔΕΠ). Αν και η απέκκριση των Δ-διμερών, εν μέρει τουλάχιστον, εξαρτάται από τη νεφρική λειτουργία, τα σύγχρονα βιβλιογραφικά δεδομένα σε ό,τι αφορά τη διακύμανσης της συγκέντρωσης των Δ-διμερών σε σκύλους με νεφρική νόσο είναι περιορισμένα, γεγονός που αποτέλεσε το έναυσμα της παρούσας μελέτης. Για το λόγο αυτό, πρωταρχικός στόχος της παρούσας εργασίας ήταν η διερεύνηση της συγκέντρωσης των Δ-διμερών σε σκύλους με νεφρική νόσο και η πιθανή συσχέτιση μεταξύ των αυξημένων Δ-διμερών και της συγκέντρωσης της κρεατινίνης του ορού ή της συνυπάρχουσας σοβαρής πρωτεϊνουρίας. Επιπλέον, μελετήθηκε ο πιθανός συσχετισμός μεταξύ της συγκέντρωσης των Δ-διμερών και της ηλικίας των σκύλων. Η υπόθεση που διερευνήθηκε ήταν πως οι σκύλοι με νεφρική νόσο, έχουν αυξημένες συγκεντρώσεις Δ-διμερών σε σύγκριση με τους κλινικά υγιείς σκύλους και ότι τα Δ-διμερή μπορεί να αυξηθούν με τη πάροδο της ηλικίας. Μελετήθηκαν 61 συνολικά σκύλοι, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η ομάδα Α (31 σκύλοι) περιελάμβανε κλινικά υγιείς σκύλους με βάση το ιστορικό, την κλινική εξέταση, τη φυσιολογική αιματολογική εξέταση και τη μη διαπίστωση κλινικά σημαντικών βιοχημικών διαταραχών. Η ομάδα Β περιελάμβανε 30 σκύλους με νεφρική νόσο, χωρίς ενδείξεις συνυπάρχουσας σοβαρής εξωνεφρικής νόσου που μπορεί να επηρέαζε τη συγκέντρωση των Δ-διμερών. Σε όλους τους σκύλους της μελέτης, τα Δ-διμερή μετρήθηκαν στο πλάσμα του αίματος με μια ημιποσοτική μέθοδο συγκόλλησης με σωματίδια latex, που χρησιμοποιεί το μονοκλωνικό αντίσωμα MA-8D3 και είναι παρόμοια με άλλες που έχουν αξιολογηθεί και πιστοποιηθεί για την καταλληλότητά τους για την εξέταση δειγμάτων πλάσματος αίματος σκύλων. Δύο από τους 31 (6,5%) υγιείς σκύλους (ομάδα Α) και 10 από τους 30 (33,3%) νεφροπαθείς σκύλους (ομάδα Β) είχαν αυξημένες συγκεντρώσεις Δ-διμερών. Η συγκέντρωση των Δ-διμερών ήταν σημαντικά μεγαλύτερη (Ρ=0,0133) στους σκύλους με νεφρική νόσο (διάμεσος: 0, διακύμανση: 0-4) σε σύγκριση με τις αντίστοιχες των υγιών σκύλων (μέση τιμή: 0, εύρος τιμών: 0-3). Επιπλέον, η συχνότητα εμφάνισης αυξημένων Δ-διμερών ήταν σημαντικά μεγαλύτερη (Ρ=0,011) στους σκύλους με νεφρική νόσο σε σχέση με τους υγιείς σκύλους. Οι αυξημένες συγκεντρώσεις των Δ-διμερών δεν παρουσίαζαν συσχετισμό με την παρουσία θρομβοκυτταροπενίας, θρομβοκυττάρωσης, αυξημένων τιμών της συγκέντρωσης πρωτεΐνης/κρεατινίνης στο ούρο (UP/C), αυξημένων τιμών των προϊόντων διάσπασης του ινώδους-ινοδωγόνου, υπολευκωματιναιμίας ή με τη διάμεση τιμή της κρεατινίνης στον ορό του αίματος. Δεν διαπιστώθηκε συσχετισμός μεταξύ της συγκέντρωσης των Δ-διμερών και της ηλικίας τόσο των υγιών (Ρ=0,276) όσο και των νεφροπαθών σκύλων (Ρ=0,271). Στην παρούσα μελέτη διαπιστώθηκε πως η συχνότητα αύξησης αλλά και η συγκέντρωση των Δ-διμερών είναι σημαντικά μεγαλύτερες σε σκύλους με νεφρική νόσο σε σχέση με κλινικά υγιείς σκύλους και ότι οι αυξημένες τιμές των Δ-διμερών δεν σχετίζονται με την τιμή της κρεατινίνης του ορού του αίματος ούτε με την παρουσία σημαντικής πρωτεϊνουρίας. Επομένως η αύξηση των Δ-διμερών σε σκύλους με νεφρική νόσο θα πρέπει να ερμηνεύεται με προσοχή και να μην αποδίδεται απαραιτήτως σε υποκείμενη υπερπηκτικότητα. Επιπλέον, η συγκέντρωση των Δ-διμερών στο σκύλο δεν συνδέεται με την ηλικία του ζώου.
description: D-dimers are terminal degradation products following plasmin-mediated lysis of the cross-linked fibrin. In canine medicine, the measurement of D-dimers is thought to be a useful test for the laboratory diagnosis of disseminated intravascular coagulation (DIC) and thromboembolic disease (TE). The primary objective of the present study was to investigate the concentration of D-dimers in a group of dogs with kidney disease (KD) as compared to clinically healthy dogs, and if there was any association between the elevation of D-dimers and serum creatinine concentration or concurrent severe proteinuria. A secondary objective was to identify any association between D-dimer concentrations and the age of the animals. The hypothesis was that dogs with KD without severe extra-renal diseases would have substantially higher concentrations of D-dimers compared to healthy dogs, and that D-dimers may be increased with age. Sixty-one dogs were prospectively studied, which were assigned into 2 groups. Group A (n=31) included clinically healthy dogs based on clinical examination and unremarkable complete blood count and routine serum biochemistry. Group B consisted of 30 dogs with KD, without evidence of extra-renal diseases that might potentially affect the D-dimer concentrations. D-dimer concentrations were determined with a semi-quantitative plasma latex agglutination assay that is based on the D-dimer monoclonal antibody MA-8D3, similar to other D-dimer assays that have been used and validated previously in dogs. Two of the 31 (6.45%) healthy dogs had increased D-dimer concentrations as opposed to 10/30 (33.3%) of the dogs with KD. The D-dimer concentrations were significantly (P=0.0133) higher in dogs with KD (median: 0, range: 0-4) as compared to healthy dogs (median: 0, range: 0-3). The proportion of increased D-dimer concentrations was also higher (P=0.011) in dogs with KD compared to their healthy counterparts. No association was established between the increased concentrations of D-dimers and the presence of thrombocytopenia, thrombocytosis, increased UP/C, increased FDPs and hypoalbuminemia, or the median serum creatinine concentration. No association was found between the concentration of D-dimers and the age of the healthy (P=0.276) or the dogs with KD (P=0.271). Increased D-dimer concentrations and increased prevalence of D-dimers elevation were documented in dogs with KD as compared to healthy dogs and this tendency was not associated with the serum creatinine concentration or the coexistent protenuria. Therefore, the detection of increased D-dimers in the context of impaired kidney function should be cautiously interpreted and should not be assumed to invariably imply hypercoagulability. An age-related effect on the concentration of D-dimers was not documented in the present study.