Καταλογισμός γνώσης σε νομικά πρόσωπα ιδίως σε τραπεζικό και πτωχευτικό δίκαιο
Creators: name: Νούλη, Θεοδώρα
name: Χατζηνάκης, Ανδρέας
Publisher: name: Pro Justitia
Year: 2018
Subjects: όργανο – αντιπρόσωπος - διάσπαση – πτώχευση – οφειλέτης – καταλογισμός γνώσης – παύση πληρωμών

description: Το ζήτημα του καταλογισμού της γνώσης στο πεδίο του τραπεζικού δικαίου αφορά στις προϋποθέσεις και τις αξιολογικές σταθμίσεις, με βάση τις οποίες η γνώση ή η υπαίτια άγνοια ορισμένων περιστατικών από τα πρόσωπα που εκπροσωπούν το νομικό πρόσωπο της Τράπεζας σε διάφορα οργανωτικά επίπεδα μπορεί να καταλογιστεί στην τελευταία. Στη σύγχρονη συναλλακτική πραγματικότητα, το πολυπρόσωπο της στελέχωσης των πιστωτικών ιδρυμάτων μπορεί να οδηγήσει σε κατακερματισμό της γνώσης μεταξύ των διαφόρων οργάνων και υπαλλήλων που εκπροσωπούν το νομικό πρόσωπο, εγείροντας το ερώτημα πώς πρέπει να κατανεμηθεί ο κίνδυνος από ενδεχόμενο γνωστικό κενό. Η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί σε ευρύτερες αξιολογικές σταθμίσεις, καθώς η a priori αποδοχή, επί τη βάσει της αρχής του οργανωτικού κινδύνου, μίας υπέρμετρης διεύρυνσης του κύκλου των προσώπων, η γνώση των οποίων καταλογίζεται στο νομικό πρόσωπο της Τράπεζας, και μάλιστα χωρίς συνεκτίμηση της φύσης της επίμαχης πληροφορίας, δεν εξυπηρετεί απαραίτητα την επιζητούμενη ασφάλεια δικαίου. Παράλληλα, ο καταλογισμός της γνώσης σε ν.π. αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή εξαιρετικά σημαντικών διατάξεων του Πτωχευτικού Δικαίου και ειδικότερα των άρθρων 43 και 44 ΠτωχΚ, όταν ο συναλλασσόμενος με τον πτωχό είναι νομικό πρόσωπο. Στο πλαίσιο αυτό, η επίμαχη γνώση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο διαφορετικών πιθανών περιπτώσεων, αλλά και υπό το πρίσμα του τεκμηρίου του άρθρου 43 παρ.2 ΠτωχΚ. Στο πλαίσιο λειτουργίας της διοίκησης του νομικού προσώπου, παρά το γεγονός ότι είναι πάντοτε ενιαία και συνεχής, εντούτοις, λόγω κυρίως της εναλλαγής προσώπων σε αυτή, ενδέχεται να προκύψουν κενά γνώσης. Έτσι, παρά το γεγονός ότι ο συναλλαχθείς με το νομικό πρόσωπο πτωχός είχε ενημερώσει σχετικά με την παύση πληρωμών του, εντούτοις τη στιγμή της επίμαχης συναλλαγής η παρούσα διοίκηση του νομικού προσώπου δεν γνωρίζει ότι ο αντισυμβαλλόμενος έχει παύσει τις πληρωμές του ή ότι επιθυμεί να ευνοήσει κάποιους πιστωτές του σε βάρος άλλων. Στην περίπτωση αυτή προκύπτει το ερώτημα για το αν θα πρέπει να εφαρμοστούν τα δύο ανωτέρω άρθρα ή αν σε οριακές πιθανές περιπτώσεις υπάρχει ζήτημα μη καταλογισμού και κατ’ επέκταση μη εφαρμογής των σχετικών διατάξεων. In the field of Banking Law, the issue of the attribution of knowledge concerns the terms and principles, under which the knowledge or the unawareness of certain incidents by the persons legally representing the Bank at various organizational levels, can be imputed to the latter. In today's transactional reality, the multi-person structure of credit institutions can lead to a fragmentation of knowledge between the numerous bodies and officials representing the Bank, raising the question of how to distribute the risk from a potential cognitive gap. The answer should be sought in broader evaluations as a priori acceptance, on the basis of the organizational risk principle, of an excessive widening of the circle of persons, whose knowledge is attributed to the Bank, especially without taking into account the importance of the information in question, does not necessarily serve the pursue of legal certainty. Meanwhile, the attribution of knowledge to an entity is the necessary requirement for the application of extremely important provisions of the Insolvency Code, especially the articles 43 and 44 of the Insolvency Code, when the transactor of the debtor is an entity. In this context, the knowledge in question must be dealt with in the context of different scenarios, but also in the light of the presumption described in article 43 paragraph 2 of the Insolvency Code. In the context of the administration of an entity, despite the fact that it is always cohesive and continuous, it is nevertheless likeable that voids of knowledge may arise, mostly due to the alternation of the people in charge. This way, in spite of the fact that the debtor who transacts with the entity has relatively notified it about the suspension of payments, nonetheless, at the time of the transaction in question, the current administration is not aware of the suspension or of the will of the debtor to favor some of its creditors over others. In this case the question that arises is whether the two articles will be applied or if – in marginal cases- the attribution of knowledge is in question and therefore the relative provisions shall not be applied.
description: Pro Justitia, Vol 1 (2018)