Η αναγκαιότητα του δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη στην εποχή της καθολικής ψηφιακής μνήμης
Creators: name: Γιάντσιου, Παναγιώτα Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Δικαίωμα στη λήθη
Προσωπικά Δεδομένα
Κανονισμός (ΕΕ) 2016/679 (ΓΚΠΔ)
Διαδίκτυο
Right to be forgotten
Personal Data
Regulation (EU) 2016/679 (GDPR)
Internet
Google Spain v. Mario Costeja González (C-131/12)

description: Στόχος της διπλωματικής εργασίας είναι να αναδείξει την αναγκαιότητα του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη» στην εποχή της καθολικής ψηφιακής μνήμης, δηλαδή στην εποχή όπου τα προσωπικά δεδομένα των ατόμων συλλέγονται, διατηρούνται και διακινούνται ελεύθερα στο Διαδίκτυο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αρχικά, δίνεται ο ορισμός και τα βασικά χαρακτηριστικά του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη», καθώς και του κλασικού «δικαιώματος στη λήθη», επί τη βάση του οποίου εξελίχθηκε το «δικαίωμα στην ψηφιακή λήθη». Εν συνεχεία, γίνεται αναλυτική αναφορά στην κατοχύρωση του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη» στο πλαίσιο του άρθρου 9Α του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα των ατόμων στην προστασία των προσωπικών τους δεδομένων, καθώς και στο κρίσιμο ζήτημα της συνεχούς σύγκρουσης του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη» με τα συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελευθερία της έκφρασης (άρθρο 14 παράγραφος 1 του Συντάγματος), στην ελευθερία του Τύπου (άρθρο 14 παράγραφοι 1 και 2 του Συντάγματος) και στην πληροφόρηση (άρθρο 5Α του Συντάγματος), τα οποία επιβάλλουν τη διατήρηση των προσωπικών δεδομένων των ατόμων στο Διαδίκτυο. Ακολούθως, παρουσιάζεται η νομική κατοχύρωση του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη» τόσο στην εθνική όσο και στη διεθνή και ενωσιακή έννομη τάξη μέχρι τη ρητή κατοχύρωσή του στο άρθρο 17 του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679, ο οποίος αντικατέστησε την Οδηγία 95/46/ΕΚ και εισήγαγε καινοτόμες ρυθμίσεις στον τομέα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων των ατόμων. Στο πλαίσιο αυτό, αναλύεται και σχολιάζεται η απόφαση του ΔΕΕ της 13ης Μαΐου 2014 επί της υποθέσεως C-131/12 (γνωστή ως υπόθεση Google Spain), καθώς είναι η πρώτη δικαστική απόφαση που αναγνώρισε ρητά το «δικαίωμα στην ψηφιακή λήθη», ανοίγοντας με τον τρόπο αυτό τον δρόμο προς την ρητή κατοχύρωσή του στον Κανονισμό (ΕΕ) 2016/679. Τέλος, γίνεται αναλυτική αναφορά στο άρθρο 17 του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679, ώστε μέσα από την ανάλυση αυτή να γίνουν κατανοητές οι προϋποθέσεις εφαρμογής, το περιεχόμενο και οι περιορισμοί του «δικαιώματος στην ψηφιακή λήθη»
description: The aim of thesis is to highlight the necessity of the «right to be forgotten» in the era of universal digital memory, namely the era in which the personal data of any individual is collected, retained and moved freely on the Internet for a long period of time. Firstly, the definition and key features of the «right to be forgotten» are presented alongside with the broader «right to be forgotten», on the basis of which the «right to be forgotten» has evolved. Secondly, the thesis offers a detailed analysis of the constitutional establishment of the «right to be forgotten» under Article 9A of the Constitution, which guarantees the protection of personal data, and also points out the crucial issue of the continuous conflict of the «right to be forgotten» with the constitutionally protected rights of freedom of expression (Article 14 (1) of the Constitution), freedom of the press (Article 14 (1) and (2) of the Constitution) and freedom of information (Article 5A of the Constitution), which require the retention of personal data on the Internet. Furthermore, the thesis focuses on the legal protection of the «right to be forgotten» in domestic, international and EU jurisdiction during the period before its recognition and establishment as an EU right under Article 17 of Regulation (EU) 2016/679, which replaced Directive 95/46/EC and introduced new rules in the field of personal data protection. In this context, the judgment of the Court of Justice of the European Union regarding the «right to be forgotten» (C-131/12, Google Spain SL and Google Inc v. AEPD and Mario Costeja González) is examined and analyzed hereby, as it is the first judgment that explicitly recognized the «right to be forgotten», leading to its protection under Regulation (EU) 2016/679. Finally, a detailed reference to Article 17 of Regulation (EU) 2016/679 is made in order to provide a better understanding of the content, limitations and conditions for the application of the «right to be forgotten»