Η αναπηρία στην τέχνη του χορού: Κοινωνιολογικές και δικαιϊκές προσεγγίσεις
Creators: name: Παρθένη-Αντωνακάκη, Αναστασία Νικολάου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Κοινωνιολογία του δικαίου
Αναπηρία
Χορός
Sociology of law
Disability
Dance

description: Τα άτομα με αναπηρίες δεν είναι μόνον τα άτομα με κινητικές αναπηρίες. Υπάρχουν αναπηρίες πολλών και διαφορετικών τύπων. Επομένως, από τη στιγμή που υπάρχουν πολλές και διαφορετικές αναπηρίες, είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι όλα τα ανάπηρα άτομα ίδια. Συνεπώς, μια αναπηρία μπορεί να δημιουργεί «μειονεξία» σε ένα περιβάλλον, αλλά όχι σε κάποιο άλλο. Αυτό σημαίνει ότι τα άτομα με αναπηρίες βιώνουν μειονεξίες που δεν οφείλονται στην αναπηρία τους, αλλά στην κοινωνική και πολιτική στάση που παρεμποδίζει την πρόσβαση και συμμετοχή τους στις δραστηριότητες του κοινωνικού συνόλου. Αυτό λέγεται υπό την έννοια ότι, όση διάθεση και αν έχει το ανάπηρο άτομο για την ατομική του ενεργοποίηση, εάν πολλά περιβάλλοντα καθίστανται μη προσβάσιμα, η διάθεση αυτή δεν αρκεί. Για αυτό το λόγο, απαιτείται η υλοποίηση του αιτήματος της προσβασιμότητας σε κάθε τομέα. Η έννοια της προσβασιμότητας δεν αναφέρεται μόνο στην κατάσταση που επικρατεί στο δρόμο και στα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια. Αναφέρεται σε όλους τους τομείς της ζωής, οι οποίοι προκύπτουν με βάση τις ανάγκες που έχουν οι άνθρωποι (υγεία, εκπαίδευση, επαγγελματική δραστηριότητα, ψυχαγωγία, τέχνη, πολιτισμός, αθλητισμός). Συνεπώς, προκύπτει ότι είναι αναγκαία η υλοaποίηση της προσβασιμότητας των ατόμων με κάθε αναπηρία και στην τέχνη του χορού. Είναι απαραίτητη η συμβολή και η στήριξη της Πολιτείας, με τη λήψη μέτρων για την υλοποίηση και την εφαρμογή των νομικών ρυθμίσεων που ήδη υπάρχουν για την προσβασιμότητα. Επομένως, γίνεται σαφές ότι ο χορός, ως καλλιτεχνική, αλλά και με αθλητικά στοιχεία, δραστηριότητα, δεν μπορεί να μην αφορά και τους ανθρώπους με οποιαδήποτε αναπηρία. Ο χορός αναδεικνύεται σε δυναμικό πεδίο δραστηριότητας, όπου η προκαθορισμένων απαιτήσεων σωματική δομή επανεξετάζεται και αποδομείται. Περαιτέρω, αυτή τελικά αναδημιουργείται και νοηματοδοτείται εκ νέου, πέρα από την καταπιεστική (και για τα μη ανάπηρα άτομα) σωματική κανονικότητα. Συνεπώς, η συμπεριληπτική πραγματικότητα του χορού έχει συνολική θετική επίδραση, η οποία αποτυπώνεται τόσο στο μικρομοριακό, όσο και στο μακρομοριακό επίπεδο. Βελτιώνει την καθημερινότητα των ατόμων με αναπηρία, μέσα από την εξοικείωση με το σώμα και τη συμμετοχή τους στην καλλιτεχνική πτυχή της κοινωνικής πραγματικότητας (βελτίωση ψυχολογίας, ορατότητα, δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης). Επιπλέον, σημειώνεται και συλλογικό όφελος, καθώς οι κοινωνικές ομάδες που απαρτίζουν το κοινωνικό σύνολο συνεργάζονται, δημιουργούν, παράγουν, εξελίσσονται. Με αυτόν τον τρόπο, ο χορός συνεχίζει να εξελίσσεται ως τέχνη, ως τεχνική, ως συμπερίληψη και προσλαμβάνει περισσότερους ανθρώπους στους κόλπους του, οι οποίοι αποτυπώνουν με τη σωματική τους έκφραση το προσωπικό τους στίγμα, δημιουργώντας συλλογικές αναμνήσεις που σταδιακά μετατρέπονται σε συνεκτικά κοινωνικά νήματα.
description: People with kinetic problems are not the only ones with disabilities. There are many different kinds of disabilities. So, it is clear that disabled people are not the same. One disability may be a handicap in a certain environment, while the same disability may not be so in a different environment. This means that people with disabilities experience invalidity not due to their impairment but because of the non-inclusive environment. A disabled person may be willing to be an active person and an active citizen, but this cannot happen if there are many social environments that are inaccessible. This is why it is essential for the accessibility to be real in each and every environment of human activity. We need to keep in mind that when we are talking about accessibility, we do not refer just to the streets or the buildings (public and private property). The notion of accessibility refers to every field of human need (health, education, professional activity, culture, art, sports). So, it is very important that accessibility becomes reality, in compliance with the legal regulations that do already exist. Dance, as an artistic form of expression, with athletic elements, concerns people with disabilities. Dance is an active field of artistic activity, where the normative and often oppressive body conditions that are on demand, are heavily re-examined and finally, re-defined, not only for the disabled, but also for the non-disabled people. Therefore, the inclusive dance reality has positive effects in the micro and in the macro molecular level. It improves the everyday life of people with disabilities, because it helps them to get familiar with their own skin and their own body and also because it gets them involved in the artistic side of the social reality (improvement of psychology, visibility, potential of professional activity). Also, there is collective benefit, as the social groups live together, work together, create together, produce together and eventually, evolve themselves and the society they live in. In this way, dance is evolving, as a form of art and as artistic technique, in an inclusive reality. In this inclusive reality, more people of each and every body type, disabled or not, are welcome. These people imprint their personal point of view, which is constructed via their personal experience (body and mind), by means of body expression. This is how the collective memory of a society is created.