Η in vivo βιοσυμβατότητα συγκολλητικών συστημάτων: η επίδραση δυο σύγχρονων εμπορικών σκευασμάτων στο οδοντινοπολφικό σύμπλεγμα
Creators: name: Κούρος, Παντελεήμων Στ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Αντιμικροβιακός παράγοντας
Συνδετικά ρητινώδη συστήματα
Οδοντίνη
Κλινική μελέτη
MDPB
Resin adhesive systems
Antimicrobial properties
In vivo study

description: Η τοποθέτηση των εμφρακτικών υλικών κατά τις διαδικασίες θεραπείας των τερηδονικών αλλοιώσεων καταλείπει άλλοτε μικρότερους κι άλλοτε μεγαλύτερους περιεμφρακτικούς χώρους οι οποίοι μπορούν να είναι εν δυνάμει χώροι ανάπτυξης μικροβιακών πληθυσμών. Οι μικροβιακοί πληθυσμοί που αναπτύσσονται στους περιεμφρακτικούς χώρους παράγουν οξέα τα οποία θέτουν σε κίνδυνο την ακεραιότητα των σκληρών οδοντικών ιστών στα όρια της έμφραξης καθώς και τοξίνες οι οποίες αν διηθηθούν προς τον πολφό θέτουν σε κίνδυνο την λειτουργική του ακεραιότητα. Η εξέλιξη της έρευνας οδήγησε σε ενσωμάτωση στην οργανική μήτρα των σκευασμάτων συνθέτων ρητινών ή των συνδετικών συστημάτων ενός βιοενεργού μονομερούς (MDPB) το οποίο συνπολυμερίζεται με τα υπόλοιπα μονομερή και δεν απελευθερώνεται από το υλικό με αποτέλεσμα αφενός τη σταθερότητα της δομής και σύνθεσης του υλικού στο χρόνο, αφετέρου τη μόνιμη παρουσία της εξ’ επαφής αναστολής της μικροβιακής δράσης στην εγγύτητα του υλικού. Η εισαγωγή των υλικών αυτών στο εμπόριο γέννησε την ανάγκη μελέτης της αποτελεσματικότητας τους απέναντι στην μικροβιακή χλωρίδα του στόματος αλλά και της επίδρασής τους στο οδοντινοπολφικό σύμπλεγμα. Η υπάρχουσα μέχρι στιγμής βιβλιογραφία αφορά μελέτες του υλικού σε εργαστηριακό επίπεδο (in vitro) καθώς και in vivo μελέτες σε πειραματόζωα. Η παρούσα μελέτη είναι μια προσπάθεια εκτίμησης των αποτελεσμάτων της εφαρμογής του εμπορικού σκευάσματος Protect Bond που περιέχει το μόριο MDPB στον άνθρωπο καθώς και η συγκριτική μελέτη του με το αντίστοιχο συνδετικό σύστημα χωρίς το MDPB (SE Bond). Για την πραγματοποίηση του πειράματος χρησιμοποιήθηκαν εβδομήντα τέσσερα δόντια τα οποία σύμφωνα με το θεραπευτικό σχέδιο έπρεπε να εξαχθούν για περιοδοντικούς λόγους. Τα δόντια ήταν ελεύθερα τερηδόνας, με ζωτικό πολφό και ανήκαν σε ασθενείς 40-50 ετών. Το πείραμα χωρίστηκε σε δύο μέρη (Μελέτη Α και Β). Στη μελέτη Α τα υπό εξέταση υλικά τοποθετήθηκαν σε εγγύτητα με τον πολφό αλλά χωρίς άμεση επαφή με αυτόν ενώ αντίθετα στη μελέτη Β πραγματοποιήθηκαν άμεσες καλύψεις του πολφού με τα υπό εξέταση υλικά. Η εξέταση των αντιδράσεων του πολφού μελετήθηκε για χρονικό διάστημα τεσσάρων και οκτώ εβδομάδων μετά την τοποθέτηση των εμφράξεων και την παραμονή στο στόμα. Τα δοκίμια της μελέτης Α εξετάστηκαν στο οπτικό μικροσκόπιο και αξιολογήθηκαν η φλεγμονώδης διήθηση του πολφού, η ζωτικότητά του, η ινώδης πολφική εκφύλιση και η μικροβιακή διήθηση στο πολφικό παρέγχυμα ή στα τοιχώματα της κοιλότητας. Η μελέτη Β είναι μια προσπάθεια να εκτιμηθούν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της πολφικής αντίδρασης όταν ο πολφός έρχεται σε άμεση επαφή με το υλικό αποκατάστασης. Τα δοκίμια που συμπεριλήφθησαν σε αυτή εξετάστηκαν τόσο στο οπτικό μικροσκόπιο, όσο και στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο διέλευσης για να μελετηθούν οι σε υπερμικροσκοπικό επίπεδο μεταβολές του πολφικού ιστού. Η στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων της μελέτης έδειξαν ότι για το χρονικό διάστημα στο οποίο εξετάστηκαν τα δοκίμια δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν. Η κλινική απόδοση των υλικών φαίνεται πως κυμάνθηκε σε ικανοποιητικά επίπεδα όταν αυτά τοποθετήθηκαν σε απόσταση από τον πολφό. Η άμεση επαφή των συνδετικών συστημάτων όμως με τον πολφικό ιστό φαίνεται πως προκαλεί φλεγμονώδεις αντιδράσεις που οδηγούν σε εκφυλιστικές αλλοιώσεις και τμηματικές νεκρώσεις.
description: The placement of filling materials in the treatment procedures of caries lesions sometimes leaves smaller, sometimes bigger marginal gaps around the restorations, areas that may be potential areas of development of microbial populations. The microbial populations developed in those areas produce acids that compromise the integrity of dental hard tissues at the restorations margins, while toxins that may be filtered towards the pulp may jeopardize it’s operational integrity. Addressing the risks from the presence of plaque was the subject of many studies which were directed at methods to reduce marginal gaps and integrate antimicrobial properties in filling materials. The evolution of research led to inclusion in the organic matrix of composite resins or resin adhesives of a bioactive monomer (MDPB) which co-polymerizes with other monomers and is not released from the material, and this results on both the structure and composition stability of the material over time and the permanent presence of antimicrobial action by contact inhibition in the vicinity of the material. The introduction of these materials in commerce gave rise to the need of their effectiveness against oral microbial flora and their influence on pulp-dentin complex to be studied. At the hitherto existing literature there are studies of the material in laboratory scale (in vitro) and in vivo animal studies. This study is an attempt to evaluate the results of applying the commercial formulation Protect Bond contains MDPB molecule in humans and the comparative study of the corresponding system without connecting the MDPB (SE Bond). To perform the experiment, seventy-four teeth, which according to the treatment plan should be extracted for periodontal reasons, were used. The teeth were caries free, vital and patient’s ages been between 40-50 years old. The experiment was divided into two parts (Study A and Study B). Study A the restorative materials were placed in proximity to the pulp but without direct contact with it, while in study B direct pulp capping performed with the study materials. Teeth were extracted four or eight weeks after placement of restorations and evaluated. Study A specimens examined on the optical microscope and factors that evaluated were inflammatory pulp response, remaining dentine thickness, tissue disorganization, fibrous pulp degeneration and bacterial infiltration. Study B is a qualitative evaluation of pulp tissue reactions when there is a direct contact of the study materials with the pulp. Specimens evaluated in study B, where examined in the optical microscope and in the Transmission Electron Microscope (TEM) in order pulp alterations to be evaluated in an ultra-microscopically level. Statistical analysis of the results showed that for the time period of four and eight weeks that the specimens were examined there were no statistically significant differences regardless the material used. Clinical performance of the study adhesives is satisfactory when the materials are not in direct contact with the pulp, although when direct pulp capping is performed, adhesive materials may lead to inflammatory response which can be followed by degenerative procedures and/or partial or full pulp necrosis.