Ο ρόλος του Ελληνικού παραδοσιακού χορού στην αυτο-αποτελεσματικότητα του παιδιού σε κοινωνικές καταστάσεις
Creators: name: Σκόρδα, Χριστίνα Ευαγγέλου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Χορός
Αυτο-αποτελεσματικότητα
Παιδιά
Dance
Self-efficacy
Children

description: Ο ελληνικός παραδοσιακός χορός αποτελεί βασικό παιδαγωγικό μέσο μάθησης και κοινωνικής ανάπτυξης του παιδιού. Επίσης, είναι σημαντικός παράγοντας κοινωνικοποίησης, τον οποίο το κάθε άτομο αντιλαμβάνεται με το δικό του τρόπο. Ειδικότερα για τα παιδιά, η συνεισφορά του χορού στην αυτο-αποτελεσματικότητά τους σε κοινωνικές καταστάσεις είναι καταλυτική. Μέσα από το χορό, ο/η μαθητής/τρια διώχνει κάθε συναίσθημα απομόνωσης, ενώ ο φόβος της συνεύρεσης με άλλους/ες μαθητές/τριες μειώνεται. Η κοινωνικοποίηση του/της μαθητή/τριας, η συναναστροφή του/της με άλλους μαθητές/τριες, καθώς και τον/την εκπαιδευτικό του/της, επιτυγχάνεται μέσω της συνεργασίας και της αλληλεπίδρασης. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση του ρόλου του ελληνικού παραδοσιακού χορού συγκριτικά με το άθλημα της καλαθοσφαίρισης, στην αντιλαμβανόμενη αυτο-αποτελεσματικότητα παιδιών δημοτικού σχολείου σε κοινωνικές καταστάσεις σύγκρουσης και μη-σύγκρουσης με τους συνομηλίκους τους. Επιμέρους στόχοι της έρευνας αποτέλεσαν: α) η εξέταση της σχέσης μεταξύ της αίσθησης κοινωνικής αυτο-αποτελεσματικότητας, των ετών αθλητικής εμπειρίας και της ηλικίας των συμμετεχόντων και β) η διερεύνηση τυχόν διαφορών στην αίσθηση αυτο-αποτελεσματικότητας στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις αναφορικά με το φύλο των παιδιών, που αποτέλεσαν το δείγμα. Οι συμμετέχοντες ήταν 341 παιδιά (172 αγόρια και 169 κορίτσια, ηλικίας 6-12 ετών) και ήταν αντιπροσωπευτικό δείγμα του Νομού Κοζάνης (302 παιδιά) και του Νομού Σερρών (39 παιδιά). Σε όλα τα παιδιά μετρήθηκε η αυτο-αποτελεσματικότητα σε καταστάσεις σύγκρουσης και μη-σύγκρουσης, καθώς και η γενική αυτο-αποτελεσματικότητα. Αυτή η αξιολόγηση έγινε με δύο ερωτηματολόγια [(κλίμακα με δημογραφικά χαρακτηριστικά και κλίμακα αυτο-αποτελεσματικότητας του παιδιού στις αλληλεπιδράσεις με τους συνομηλίκους «Children’s Self-Efficacy for Peer Interaction Scale, (Wheeler &amp; Ladd, 1982), προσαρμογή: Ε. Γαλανάκη (1999)]. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες (ελληνικού παραδοσιακού χορού, καλαθοσφαίρισης, ελληνικού παραδοσιακού χορού και καλαθοσφαίρισης). Κατά τη στατιστική ανάλυση, για να αποτιμηθεί η επίδραση του τύπου της φυσικής δραστηριότητας (ανεξάρτητη μεταβλητή) στην αίσθηση κοινωνικής αυτο-αποτελεσματικότητας (εξαρτημένη μεταβλητή), πραγματοποιήθηκαν τρεις one-way ANOVAs. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά που ενεργοποιούνταν στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης είχαν υψηλότερα επίπεδα στο γενικό δείκτη αυτο-αποτελεσματικότητας και στον επιμέρους δείκτη, που αφορά στις καταστάσεις σύγκρουσης, σε σχέση με τα παιδιά που δραστηριοποιούνταν σε ομάδες παραδοσιακού χορού. Ωστόσο, αναφορικά με τις καταστάσεις μη-σύγκρουσης, τα παιδιά, που ασχολούνταν με την καλαθοσφαίριση και ταυτόχρονα με τους ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς, χαρακτηρίστηκαν από εμφανώς υψηλότερα επίπεδα κοινωνικής αυτο-αποτελεσματικότητας, σε σχέση με τις άλλες δύο υπό-ομάδες των συμμετεχόντων. Επίσης, από την ανάλυση συσχέτισης Pearson (r) αποδείχθηκε ότι η αυτο-αποτελεσματικότητα σε καταστάσεις σύγκρουσης συσχετίστηκε χαμηλά θετικά με την ηλικία και με τα έτη της αθλητικής εμπειρίας. Παρόμοια εικόνα παρατηρήθηκε και στο γενικό δείκτη αυτο-αποτελεσματικότητας σε σχέση με την ηλικία και το χρονικό διάστημα συμμετοχής σε ομάδες φυσικής δραστηριότητας. Ωστόσο, η αίσθηση ότι τα καταφέρνει κάποιος/α σε καταστάσεις μη-σύγκρουσης συσχετίστηκε χαμηλά θετικά μόνο με τα χρόνια της αθλητικής εμπειρίας. Τέλος, για να εξεταστεί η επίδραση που ασκεί το φύλο (ανεξάρτητη μεταβλητή) στο αίσθημα αυτο-αποτελεσματικότητας τόσο σε καταστάσεις σύγκρουσης, όσο και σε καταστάσεις μη-σύγκρουσης (εξαρτημένη μεταβλητή) πραγματοποιήθηκαν τρία t-test για ανεξάρτητα δείγματα. Αποδείχθηκε ότι το φύλο δεν αποτέλεσε σημαντική παράμετρο για την αίσθηση αυτο-αποτελεσματικότητας, τόσο σε καταστάσεις σύγκρουσης και μη-σύγκρουσης, όσο και στο συνολικό δείκτη αυτο-αποτελεσματικότητας. Η παρούσα μελέτη θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για άλλες έρευνες που να αφορούν διαφορετικές ηλικιακές ομάδες, οι οποίες ασχολούνται με τη δραστηριότητα του ελληνικού παραδοσιακού χορού, σε συνδυασμό με κάποιο άλλο άθλημα ή θεωρητικό υπόβαθρο
description: Greek traditional dance is an essential pedagogical instrument for the child’s learning and social development. Also, dance plays an important role in socialization, which everyone perceives in their own way. Especially for students, the contribution of dance to the child's self-efficacy in social situations is a catalyst. Through dance, the student dispels any feelings of isolation while the fear of socializing with other students decreases. The socialization of the student with other students as well as his teacher, is achieved through cooperation and interaction. The role of this study was to investigate the role of Greek traditional dance in comparison with basketball in perceived self-efficacy of primary school children in social situations of conflict and non-conflict with their peers. Specific objectives of the research were a) to examine the relationship among the sense of social self- efficacy, the years of sporting experience, and the age of the participants and b) to investigate any differences in the sense of self-efficacy in social interactions in relation with the gender of the sampled children. The sample consisted of 341 children (172 boys and 169 girls, 6-12 years old) and was representative sample of the prefectures of Kozani (302 children) and Serres (39 children). All children were measured for self-efficacy in conflict and non-conflict situations, as well as overall efficacy. This evaluation was done through a questionnaire consisting of two parts: a) a demographic scale and b) child’s self-efficacy scale in peer interactions [Children’s Self-Efficacy for Peer Interaction Scale, V.A. Wheeler &amp; G.W. Ladd (1982), adapted by E. Galanaki, (1999)]. The participants were split into three groups (Greek traditional dance, basketball, Greek traditional dance and basketball). Three statistical one-way ANOVAs were performed to assess the effect of physical activity type (independent variable) on perceived social self-efficacy (dependent variable). From the processing of results, it appeared that the children involved in the basketball sport had higher levels of the overall self-efficacy index and the sub-index, concerning conflict situations, in relation to children who are active in traditional dance groups. However, in terms of non-conflict situations, children, who play basketball and simultaneously dance Greek dances, were characterized by significantly higher levels of social effectiveness, compared to the other two sub-groups of participants. In addition, self-efficacy in conflict situations was correlated positively low with age and with years of sporting experience [Pearson (r)]. A similar picture was observed in the general index of self-efficacy with respect to the age and the duration of participation in physical activity groups. However, the sense that one is able to manage non-conflict situations is positively related only to the years of sporting experience of the participants. Finally, to examine the effect of gender (independent variable) on self-efficacy in both conflict and non-conflict situations (dependent variable), three t-tests were performed for independent samples. It turned out that gender was not an important factor for self-efficacy, both in conflict and non-conflict situations, as well as in the overall self-efficacy index. These results have shown that both girls and boys in primary school can manage their interactions with peers equally well. The present study could be the occasion for other research concerning different age groups, which deal with the activity of Greek traditional dance, in combination with some other sport or theoretical background