Trauma in Contemporary British Drama: Sarah Kane’s Crave and Lucy Prebble’s The Sugar Syndrome
Creators: name: Βαρλάμη, Αγλαΐα Μιχαήλ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Σπουδές Τραύματος
Σύγχρονο Δράμα
Λογοτεχνική θεωρία τραύματος
Trauma Studies
Contemporary Drama
Literary Trauma Theory

description: The present thesis examines the representation of traumatised subjectivity in contemporary British drama, focusing on the plays Crave and The Sugar Syndrome by playwrights Sarah Kane and Lucy Prebble respectively. The thesis incorporates insight from a variety of disciplines so as to analyse trauma as a literary and cultural trope, as well as a psychological condition. Contemporary literary trauma theory constitutes the main theoretical approach, yet viewpoints from fields such as psychoanalysis and history, are employed in order to analyse the concept of trauma and highlight the inherent difficulties in theorising its properties. The thesis seeks to establish whether theatre can function as the par excellence medium with regard to the (re)presentation of traumatised subjectivities. Despite numerous formal and stylistic differences, the examined plays highlight the similarities between theatrical performance and the performance of traumatic symptoms, creating a complex relation between text and performance. The two works prove that the (re)presentation of trauma and its effects on stage can be simultaneously ethical and challenging. The plays assume an ethical stance towards the (re)presented trauma by avoiding moralisation. Secondly, the experiential character of performance has the viewers feel the impact of trauma to a certain extent and implicates them as witnesses. The theatrical space emerges as a dynamic forum where the history of trauma can be disseminated, “contaminating” viewers with the aim to rouse their empathy and sense of responsibility for the pain presented on stage. This constitutes a call for action in society as the plays foster better understanding of traumatised subjects and trauma itself
description: Η παρούσα διατριβή εξετάζει τον τρόπο αναπαράστασης τραυματισμένων υποκειμένων στο σύγχρονο Βρετανικό θέατρο με επίκεντρο τα έργα Crave και The Sugar Syndrome από τις Σάρα Κέιν και Λούσι Πρεμπλ αντίστοιχα. Η διατριβή ενσωματώνει χρήσιμες πληροφορίες από ποικίλα ακαδημαϊκά πεδία με σκοπό να αναλύσει το τραύμα ως λογοτεχνικό και πολιτισμικό σχήμα, αλλά και ως ψυχική κατάσταση. Η σύγχρονη λογοτεχνική θεωρία του τραύματος αποτελεί την κύρια θεωτητιή προσέγγιση της διατριβής. Ωστόσο, για την ανάλυση της έννοιας του τραύματος χρησιμοποιούνται οπτικές από πεδία όπως η ψυχανάλυση και η ιστορία ώστε να αναδειχθούν οι δυσκολίες στην κατάρτιση των σύμφυτων ιδιοτήτων του τραύματος. Η παρούσα έρευνα επιδιώκει να αποδείξει ότι το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως το κατεξοχήν μέσο (ανα)παράστασης τραυματισμένων υποκειμένων. Παρά τις πολλές μορφικές και στυλιστικές τους διαφορές, τα υπό εξέταση έργα αναδεικνύουν τις ομοιότητες μεταξύ της θεατρικής παράστασης και της εκτέλεσης των συμπτωμάτων του τραύματος, δημιουργώντας μία σύνθετη σχέση ανάμεσα στο κείμενο και την παράσταση. Τα δύο έργα αποδεικνύουν ότι η (ανα)παράσταση του τραύματος και των επιδράσεων του στη θεατρική σκηνή μπορεί να είναι ηθική αλλά και ταυτόχρονα ένα κάλεσμα για προβληματισμό. Τα θεατρικά έργα υιοθετούν ηθική στάση σε σχέση με το αναπαριστόμενο τραύμα καθώς δε στοχεύουν στην ηθικοποίηση. Δεύτερον, ο εμπειριακός χαρακτήρας της παράστασης κάνει τους θεατές να νιώσουν τον αντίκτυπο του τραύματος έως ένα σημείο και τους εμπλέκει ως μάρτυρες. Ο χώρος του θεάτρου αποδεικνύεται πως είναι ένα δυναμικό φόρουμ όπου η ιστορία τοου τραύματος μπορεί να διαθοθεί, «μολύνοντας» τους θεατές με σκοπό να αφυπνήσει την ενσυναίσθησή τους και το αίσθημα ευθύνης για τον πόνο που παρουσιάζεται στην σκηνή. Αυτό αποτελεί ένα κάλεσμα για δράση στην κοινωνία καθώς μέσα από τα θεατρικά έργα καλλιεργείται κατανόηση γύρω από το τραύμα και τα τραυματισμένα υποκείμενα