Η πολυσημία του λόγου στον Αριστοτέλη και στον Ζήνωνα τον Κιτιέα
Creators: name: Αλεξιάδου- Ιωσηφίδου, Ανθούλα Λαζάρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Λόγος
Αριστοτέλης
Ζήνων Κιτιεύς
Logos
Aristotle
Zeno of Citium

description: Η μετάβαση από το μύθο στο λόγο θεμελίωσε μια νέα συλλογιστική δυνατότητα· οι άνθρωποι ανακάλυψαν το πνεύμα και τη λογική, διατύπωσαν ορισμούς, κρίσεις και λογικές αποδείξεις. Έκτοτε, ο λόγος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη φιλοσοφική διανόηση και δέχτηκε σημασιολογικά καλούπια διαφόρων αποχρώσεων. Η πολυσημία του λόγου διαφαίνεται σε διάφορα έργα αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Σε κάποια από αυτά, ο λόγος, σηματοδοτούσε τη λογική ικανότητα σκέψης και ταυτιζόταν με τη αρετή της φρόνησης, και σε άλλα τη λεκτική επικοινωνία. Το «λογικόν» ή «λογιστικόν» στην πλατωνική και αριστοτελική φιλοσοφία αποτέλεσε διακριτό μέρος της ψυχής, που ξεχώριζε το ανθρώπινο είδος από τα υπόλοιπα, άλογα ζώα. Άλλοτε πάλι, ο λόγος σήμαινε τον ορισμό ενός πράγματος ή την αιτία διαφόρων συμβάντων. Είναι γνωστή η χρήση της έννοιας από τους στωικούς, στη φιλοσοφία των οποίων ο λόγος επιτελεί έργο ενός θεού-δημιουργού, που κατασκευάζει το σύμπαν και στη συνέχεια, παρέμεινε μέσα σ’ αυτό, λειτουργώντας ως οργανωτική αρχή του. Ο σκοπός της ερευνητικής διαδικασίας της παρούσης διπλωματικής εργασίας είναι η σύντομη παρουσίαση των διαφορετικών ερμηνειών του όρου λόγος σε διάφορα έργα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας. Εν συνεχεία, πρόθεση της έρευνας θα αποτελέσει η μελέτη της χρήσης του όρου από τον Αριστοτέλη και τον Ζήνωνα και η κατάδειξη των σημασιολογικών φορτίων που λαμβάνει ο λόγος στην ηθική, μεταφυσική και γνωσιολογική φιλοσοφία τους. Εν τέλει, θα επιδιωχθεί η εξαγωγή συμπερασμάτων μέσω της συγκριτικής προσέγγισης της χρήση του όρου από τους δύο φιλοσόφους.
description: The transition from myth to reason established a new logical capability; people discovered spirit and logic, formulating definitions, judgments, and logical proofs. Since then, reason has played a significant role in philosophical thinking and has received semantic molds of various nuances. The polysemy of reason is evident in various works of ancient Greek philosophers. In some of these works, reason signified the logical ability to think and was identified with the virtue of prudence, while in others it referred to verbal communication. The "logical" or "rational" in Platonic and Aristotelian philosophy constituted a distinct part of the soul, which distinguished the human species from other irrational animals. At other times, reason meant the definition of something or the cause of various events. The use of this concept by the Stoics is well known, where reason plays the role of a god-creator, constructing the universe and then remaining within it, functioning as its organizing principle. The purpose of the research in this thesis is to briefly present the different interpretations of the term "reason" in various works of ancient Greek philosophy. Subsequently, the research will focus on studying the use of the term by Aristotle and Zeno, highlighting the semantic nuances that reason takes on in their ethical, metaphysical, and epistemological philosophies. Finally, the aim will be to draw conclusions through a comparative approach to the use of the term by the two philosophers.
description: Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής, Συνεργαζόμενα Τμήματα : Νομικής, Πολιτικών Επιστημών