Καπιταλισμός και Δημοκρατία
Creators: name: Λιάκος, Νικόλαος Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Οικονομικός Άνθρωπος.
Πολιτική Ανορθολογικότητα
«Υπόδειγμα Χόμπς»
Homo Economicus
Political Irrationality
Hobbes Model

description: Μέσα από την παρουσίαση των θέσεων των οικονομολόγων και πολιτικών επιστημόνων (Wendy Brown, Michel Foucault οικονομολόγοι όπως Friedman, Hayek , Keynes ) Θα εξετάσω την σχέση Καπιταλισμού και Δημοκρατίας. Όπως θα δούμε , το υπόδειγμα του οικονομικού ανθρώπου δεν είναι προβληματικό μόνο για την δημοκρατία αλλά και για τον ίδιο τον καπιταλισμό. Θα δούμε αναλυτικά την έννοια του Ωφελιμισμού, που αποτελεί την ρίζα κλασικού φιλελευθερισμού και των κλασικών οικονομικών. Η βασική μου θέση στην συγκεκριμένη εργασία είναι πως ο καπιταλισμός, και ειδικότερα ο νεοφιλελεύθερος λόγος, δεν έχει άμεσα εναντιωθεί στην δημοκρατία με τον τρόπο που οι περισσότεροι υποθέτουν, αλλά κυρίως μέσω της ωφελιμιστικής κουλτούρας που έχει διαμορφώσει μετασχηματίζοντας τον Homo Politicus της εποχής του Αριστοτέλη. Για τον κίνδυνο αυτόν έκανε λόγο και ο Τζόν Λόκ και ο Μισέλ Φουκώ, μέσα από τις διαλέξεις του, ο Ρουσσώ κλπ όμως οι συγκεκριμένοι επιστήμονες «έβλεπαν» τον κίνδυνο αφανισμού του πολιτικού ανθρώπου που δείχνει ενδιαφέρον για την κοινότητα και τους άλλους και την αντικατάσταση του μόνο από τον κτητικό ατομιστή homo economicus. Αυτό που συνέβει όμως είναι ο μετασχηματισμός του Homo Politicus και θα δούμε μέσα από τα υποδείγματα που μας προσφέρουν οι πολιτικοί θεωρητικοί της οικονομικής θεωρίας της πολιτικής πως αυτό οδήγησε στην αποτυχία της πολιτικής και της δημοκρατίας. Στο 12ο κεφάλαιο θα αναφερθούμε σε αυτήν την «αλλαγή παραδείγματος» στην πολιτική επιστήμη, ειδικότερα θα ήθελα να ασχοληθώ με ένα ακόμα θέμα που δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα ο A.Downs σχετικά με την πολιτική ανορθολογικότητα. Εδώ θα δούμε πως η φανατική πίστη στα δόγματα της οικονομίας, όπως η γνωστή «βασική οικονομική αρχή» της μικροοικονομίας είναι αυτή που τροφοδοτεί και ενθαρρύνει αυτήν την «πολιτική ανορθολογικότητα», η οποία στην πράξη θα μπορούσε να είναι άκρως ορθολογική, με την έννοια της αποτελεσματικότητας για την επίτευξη ενός στόχου. Μεγάλη έμφαση θα δώσουμε στην σχέση καπιταλισμού και δημοκρατίας και θα δούμε δεδομένα για την σχέση οικονομικής και πολιτικής ελευθερίας. Η οικονομική ελευθερία συνυπάρχει με την πολιτική, στις χώρες του πυρήνα του καπιταλισμού, ωστόσο στην περιφέρεια του καπιταλιστικού συστήματος έχει ενθαρρύνει την διαμόρφωση αυταρχικών καθεστώτων. Σε αυτές τις περιπτώσεις η δημοκρατία και ακόμα και η αστική ελευθερία μπορεί να θυσιάζεται για χάρη της οικονομικής ανάπτυξης. Ο Νεοφιλελευθερισμός εμφανίζεται ως η μόνη δυνατή εναλλακτική που εναρμονίζεται με την πραγματικότητα, θα δούμε την κριτική που ασκείται τόσο από πολιτικούς επιστήμονες όσο και οικονομολόγους. Ο Κέυνς αμφισβήτησε το «αόρατο χέρι» της ελευθερης αγοράς και κατά πόσον αυτή αυτορρυθμίζεται ή αν το κόστος αυτής της προσαρμογής είναι τέτοιο που να αξίζει η αναμονή ή είναι προτιμότερο να γίνει η ισορροπία σκοπός της δημόσιας πολιτικής. Σκοπός μου είναι μέσα από την εργασία να βγούν συμπεράσματα και δεν θα ήθελα να είμαι απόλυτος στα πορίσματα μου και δεν θα έπρεπε ο αναγνώστης να υποτιμήσει την ιδεολογία του laissez faire , θα προσπαθήσω να επικεντρωθώ στα πραγματικά ελαττώματα της φιλελεύθερης ιδεολογίας αναδεικνύοντας παράλληλα και τα όποια θετικά της στοιχεία τόσο για την οικονομία όσο και για την πολιτική και την Δημοκρατία.
description: Through the presentation of the positions of economists and political scientists (Wendy Brown, Michel Foucault economists such as Friedman, Hayek, Keynes) I will examine the relationship between Capitalism and Democracy. As we will see, the model of the economic man is not only problematic for democracy but also for capitalism itself. We will see in detail the concept of Utilitarianism, which is the root of classical liberalism and classical economics. My main position in this work is that capitalism, and especially neoliberal discourse, has not directly opposed democracy in the way most assume, but mainly through the utilitarian culture it has shaped by transforming the Homo Politicus of Aristotle. John Locke and Michel Foucault also spoke about this danger, through his lectures, Rousseau, etc., but these scientists "saw" the danger of the extinction of the politician who shows interest in the community and others and his replacement. only by the possessive atomist homo economicus. But what has happened is the transformation of Homo Politicus and we will see through the models offered by political theorists of economic policy theory that this has led to the failure of politics and democracy. In Chapter 12 we will refer to this "paradigm shift" in political science, in particular I would like to address another issue that A.Downs did not particularly address on political irrationality. Here we will see that the fanatical belief in the doctrines of economics, such as the well-known "basic economic principle" of microeconomics, is what fuels and encourages this "political irrationality", which in practice could be highly rational, in the sense of effectiveness in achieving a goal. We will place great emphasis on the relationship between capitalism and democracy and we will see data on the relationship between economic and political freedom. Economic freedom coexists with politics in the core countries of capitalism, yet in the periphery of the capitalist system it has encouraged the formation of authoritarian regimes. In these cases, democracy and even civil liberties can be sacrificed for the sake of economic development. Neoliberalism appears as the only possible alternative that harmonizes with reality, we will see the criticism exercised by both political scientists and economists. Keynes questioned the "invisible hand" of the free market and whether it regulated itself or whether the cost of this adjustment was such that it was worth the wait or whether it was preferable to make balance the object of public policy. My aim is to draw conclusions through the work and I would not like to be absolute in my conclusions and the reader should not underestimate the ideology of laissez faire, I will try to focus on the real flaws of the liberal ideology while highlighting the positive ones. its elements for both economics and politics and democracy.