Το κυνήγι στη Φαίδρα του Σενέκα: κυριολεξία και μεταφορά.:
Creators: name: Παπαϊωάννου, Μαρία Ανδρέα
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Κυνήγι
Σενέκας
Φαίδρα
Hunting
Seneca
Phaedra

description: Η παρούσα εργασία εξετάζει το μοτίβο του κυνηγιού στη Φαίδρα του Σενέκα ως στημονική ιδέα στην κατασκευή του έργου. Σε αντίθεση με τον Ἱππόλυτο Στεφανηφόρο του Ευριπίδη, στην τραγωδία του Σενέκα δίνεται έμφαση στον ρόλο του Ιππόλυτου ως κυνηγού. Παράλληλα και η Φαίδρα παρουσιάζεται ως κυνηγός στο έργο με την ιδιότητα, ωστόσο, του ελεγειακού χαρακτήρα. Με τη δραματική σύγκρουση των δύο χαρακτήρων επέρχεται και η σύγκρουση των δύο μορφών κυνηγιού, του κυριολεκτικού και του μεταφορικού· στη σύγκρουση αυτή ο Ιππόλυτος πέφτει θύμα του ερωτικού κυνηγιού της Φαίδρας. Έτσι με την αντιπαραβολή των δύο διαφορετικών μορφών κυνηγιού, ο ποιητής κάνει πιο έκτυπη την παγίδευση του ήρωα από τις ενέργειες της μητρυιάς του και της τροφού. Ειδικότερα, αρχικά εξετάζουμε την κυριολεκτική έννοια του κυνηγιού, όπως αυτή παρουσιάζεται στην κυνηγετική ωδή του Ιππόλυτου στον Πρόλογο του έργου: εδώ επιχειρούμε να καταδείξουμε τον σύνθετο χαρακτήρα του ήρωα, εντοπίζοντας τις αντιφάσεις στον αυτοπροσδιορισμό του. Στη συνέχεια, αναλύουμε τα δύο πρώτα χορικά, εστιάζοντας το ενδιαφέρον μας στην αλλαγή του νοήματος του χώρου με τη μετάβαση από την κυριολεκτική στη μεταφορική διάσταση του κυνηγιού: ο Χορός επαναπροσδιορίζει το αγνό καταφύγιο του Ιππόλυτου στο δάσος, τονίζοντας το ερωτικό στοιχείο που υπάρχει τη φύση. Έπειτα, παρακολουθούμε τη σταδιακή μετάλλαξη της Φαίδρας ως ελεγειακής ηρωίδας και κατ’ επέκταση ως κυνηγού στην πρώτη φάση της ‘καταδίωξης’ του Ιππόλυτου ως εραστή: το ενδιαφέρον μας εδώ επικεντρώνεται στη σκηνή της ερωτικής εξομολόγησης της βασίλισσας προς τον προγονό της. Τέλος, εξετάζουμε τη δεύτερη φάση της ‘καταδίωξης’ του Ιππόλυτου ως εραστή από τη Φαίδρα, όπου με κίνητρο αυτή τη φορά την επιθυμία της ηρωίδας για εκδίκηση, ο νεαρός οδηγείται στο τραγικό του τέλος.
description: The present study examines the theme of hunting in Seneca’s Phaedra as the play’s main structuring idea. Seneca, unlike Euripides in the surviving Hippolytus Stephaniphoros, emphasizes Hippolytus’ role as a hunter in the play. At the same time, Phaedra too is presented as a huntress in the tragedy. However, her hunt is of a different kind since the heroine is also presented as an elegiac figure in the play. In the dramatic confrontation of the two characters, the two types of hunt, the literal and the metaphorical, are also confronted, with Hippolytus becoming a victim of Phaedra’s erotic hunt. Thus by juxtaposing the two types of hunt, the author succeeds in conveying the idea of the hero’s entrapment by the actions of his stepmother and the nurse in a more vivid and impressive way. More specifically, in the first chapter we examine the literal hunt as it is presented in Hippolytus’ hunting monody, in the Prologue of the play, and we attempt to analyze his complex personality through an observation of the contradictions in his self-presentation. In the following chapter we examine the first two choral odes of the play focusing our interest on the redefinition of Hippolytus’ forest world with the transition from the literal to the metaphorical dimension of the hunt: the Chorus redefines Hippolytus’ chaste sylvan retreat by pointing out nature’s eroticism. In the third chapter we observe Phaedra’s gradual transformation into an elegiac heroine and a huntress during the first phase of her pursuit of Hippolytus: our focus here is on the confrontation scene between Phaedra and Hippolytus, where the queen confesses to her stepson her love for him. Finally, in the forth chapter we deal with the second phase of Phaedra’s erotic hunt, which, motivated this time by her desire for revenge, leads to Hippolytus’ tragic death.