Μουσική Σκηνογραφία – Η γέννηση της Μουσικής Σκηνής Μελέτη περίπτωσης για την ένωση της Μουσικής και της Σκηνογραφίας, Μελέτη περίπτωσης για την ένωση της Μουσικής και της Σκηνογραφίας, και για την εύρεση νέων τομών ισορροπίας μεταξύ ιεραρχημένων θεάσεων
Creators: name: Δημητριάδη, Μαρία Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Μουσική – Σκηνογραφία – Μουσική Σκηνή
Μανώλης Παντελιδάκης, Άννα, Βίσση Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Γιώργος Νταλάρας
Ολυμπιάδα 2004, Δημήτρης Παπαϊωάννου
Music – Scenography – Music Scene
Manolis Pandelidakis, Anna Vissi, Alkisti Protopsalti, Eleftheria Arvanitaki, Giorgos Dalaras
Olybics Games 2004, Dimitris Papaioannou

description: Ο ερευνητικός στόχος ήταν η εύρεση του γιατί συνευρίσκεται η τέχνη της Μουσικής με την εφαρμοσμένη τέχνη της Σκηνογραφίας. Ο ορισμός της Σκηνογραφίας, ως μέσο αντικατοπτρισμού μιας φαντασιακής πραγματικότητας επί ενός δρώντος χώρου, και ο τρόπος αλληλοεπίδρασης του πομπού- μουσική με τον δέκτη-κοινό δομούν το πώς η εικονοποίηση του άυλου βοηθά στην ανάδυση νοήματος, ενδυναμώνοντας την αλληλεπίδραση και την ενσυναισθητική ικανότητα του σώματος να αναπτύσσει, μέσω της παραγωγής συνδηλώσεων, ψυχολογικές συνδέσεις με το άκουσμα, την εικόνα, και τον χώρο, ως κέλυφος αυτών. Ο τρόπος σύνδεσης της Σκηνογραφικής πράξης, γενικά και με τη μουσική εν προκειμένω, προσδιορίζεται ακόμα και όταν ένα αντικείμενο επιλεγμένο ή δημιουργημένο τοποθετείται στον χώρο δράσης ενσυναισθητικά, σημειολογικά ή κυριολεκτικά, με αποτέλεσμα να οδηγεί τον θεατή στη δημιουργία χωρικών και ενσυναισθητικών σημείων, ενδυναμώνοντας το άκουσμα και την παραγωγή αφηγήματος και εν συνεχεία νοήματος. Λαμβάνοντας υπόψη τις διαφορετικές κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές συγκυρίες των δεκαετιών από το 1960 έως και το 2021 και κατηγοριοποιώντας και ορίζοντας τα μουσικά ρεύματα, ακολουθούμε την πορεία των ζωντανών μουσικών λαϊκών εμφανίσεων ως το σημείο δημιουργίας της πρώτης μουσικής σκηνής, με τον ήχο του έντεχνου να αποκτά υλική υπόσταση μέσω της εικόνας, όχι μόνο για τη ψυχαγωγική ενδυνάμωση του δέκτη, αλλά και για την πρόκληση ανάδυσης νοήματος μέσω σκηνοθετημένης αφήγησης, με διακριτό όσο και διακριτικό τρόπο. Το πρώτο μέρος αποτελεί προθάλαμο ένταξης στον μουσικό κόσμο των χώρων διασκέδασης, με επισήμανση των διαφορών μεταξύ τους και ως προς την αντιμετώπιση του σημείου όπου στέκονταν οι μουσικοί. Το δεύτερο μέρος έχει ως οδηγό τον σκηνογράφο Μανώλη Παντελιδάκη, καθώς ήταν η σκηνογραφική αφορμή της δημιουργίας των Μουσικών Σκηνών με πρώτη τη «Μέδουσα» το 1983, δημιουργώντας με θεατρικούς όρους για τον Γιώργο Μαρίνο και τον Σταμάτη Κραουνάκη τα Σκηνικά και Κοστούμια για το μουσικό άλμπουμ «Μόνο Άντρες», και αποτελώντας το εναρκτήριο λάκτισμα ενός νέου τρόπου ψυχαγωγίας, συνδυάζοντας τη θέαση με το άκουσμα, δημιουργώντας αφηγήσεις και παράγοντας νοήματα. Η εργασία δομείται από το σκηνογραφικό έργο του Παντελιδάκη, όχι μόνο ως πρωτοπόρου αλλά και ως αυτού που συνεργάστηκε με όλα τα μεγάλα ονόματα του έντεχνου, του λαϊκού, της pop, της rock σκηνής, χωρίς να διαχωρίζει ιεραρχικά τα είδη, με την ίδια αφοσίωση, προσπαθώντας πάντα να βρει ένα αφήγημα για να προσφέρει στον θεατή. Εμφανίζονται περιπτώσεις όπως του Παπαϊωάννου, καθώς αποτελούν τεκμηριωτικό υλικό, τόσο για τα πολιτιστικά δρώμενα, όσο και για τις Μουσικές Σκηνές και τις αντιλήψεις σε σχέση με αυτές. Παρακολουθούμε την πορεία της Μουσικής-Σκηνογραφίας ως και το 2022, διασχίζοντας μεγάλα φαινόμενα της πολιτικής και του πολιτισμού, με τις διαφορετικές κουλτούρες να αλληλεπιδρούν και να ενσωματώνονται στα τέλη της δεκαετίας του ’90 στις Μουσικές Σκηνές, δημιουργώντας εννοιολογική γέφυρα σε σχέση με την αντιπαλότητα μεταξύ εννοιών με βάση το ιεραρχικά αποδεκτό τον 21ο αιώνα. Το 2020, κάτω από τις υγειονομικές συνθήκες του Lockdown και λοιπών οδηγιών και απαγορεύσεων συνεύρεσης, αποτελεί σημείο καμπής αλλά και ταυτόχρονα παράγοντα ώθησης για τη Μουσική Βιομηχανία. Ως επίλογος δίνεται μια μικρή γεύση της στροφής προς τη δημιουργική βιομηχανία της ψηφιακής τεχνολογίας και την τεχνολογία αιχμής ολογραμμάτων, με παραδείγματα από το εξωτερικό, όπου η Μουσική-Σκηνογραφία αναγεννιέται μέσω pixel και πολυεστιακών φακών, με την παρακολούθηση μέσω internet να ξεπερνά τις 1.000.000 θεάσεις, με τη μουσική βιομηχανία να πρωτοστατεί στη δημιουργία διαφορετικών προσεγγίσεων σε σχέση με την καθημερινότητα και τη γέννηση μιας νέας κουλτούρας.
description: Τhe research goal was to find why the art of Music meets the applied art of Scenography. The definition of Scenography, as a mean of reflecting an imaginary reality on an active space, and the way of interaction of the transmitter-music with the receiver-audience structure how the visualization of the immaterial helps the emergence of meaning, empowering the interaction and empathetic capacity of the body to develop, through the production of connotations, psychological connections with hearing, image, and space, as their shell. The way of connecting the Scenographic act, in general and with the music in this case, is determined even when an object chosen or created is placed in the action space empathetically, semiotically or literally, leading the viewer to create spatial and empathetic signs, empowering listening and the production of narrative and subsequently meaning. Taking into account the different socio-political and economic conjunctures of the decades from 1960 to 2021 and categorizing and defining musical currents, we follow the course of live musical folk performances to the point of the creation of the first music scene, with the sound of the artist acquiring material presence through the image, not only for the entertaining empowerment of the receiver, but also for causing the emergence of meaning through directed narrative, in a distinct and unobtrusive way. The first part is an introduction to the musical world of entertainment venues, highlighting the differences between them and in terms of dealing with the point where the musicians stood. The second part has as a guide the set designer Manolis Pantelidakis, as he was the scenographic reason for the creation of the Musical Scenes with the first "Medusa" in 1983, creating in theatrical terms for Giorgos Marinos and Stamatis Kraunakis the Sets and Costumes for the musical album 'Only Men', and kicking off a new mode of entertainment, combining seeing and hearing, creating narratives and producing meanings. The work is structured by Pantelidakis' scenographic work, not only as a pioneer but also as one who collaborated with all the big names of the artistic, folk, pop, rock scene, without hierarchically separating the genres, with the same dedication, always trying to find a narrative to offer the viewer. Cases such as Papaioannou's appear, as they are documentary material, both for cultural events and for the Music Scenes and perceptions in relation to them. We trace the course of Music-Scenography up to 2022, traversing major phenomena of politics and culture, with different cultures interacting and integrating in the late 90s in Music Scenes, creating a conceptual bridge in relation to the rivalry between concepts based on what is hierarchically accepted in the 21st century. 2020, under the sanitary conditions of Lockdown and other directives and bans on gatherings, is a turning point and at the same time a driving factor for the Music Industry. At the end a small taste of the shift to the creative industry of digital technology and the cutting edge of hologram technology are presented, with examples from abroad, where Music-Scenography is reborn through pixels and multifocal lenses, with the following on the internet exceeding 1,000,000 views, with the music industry leading the way in creating different approaches to everyday life and the birth of a new culture.
description: Σε συνεργασία με: Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας)