Η επίδραση της ροξιθρομυκίνης και της προπρανολόλης στο ρυθμό ανάπτυξης μικρών ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής: μετα-ανάλυση:
Creators: name: Ραμπίδης, Γεώργιος Παναγιώτη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2014
Subjects: Ροξιθρομυκίνη
Προπρανολόλη
Ανευρύσματα Κοιλιακής Αορτής
Μετα-ανάλυση
Roxithromycin
Propranolol
Abdominal Aortic Aneurysms
Meta-analysis

description: Το ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής (Α.Κ.Α) αποτελεί μια σχετικά συχνή πάθηση που μπορεί να γίνει απειλητική για τη ζωή των ασθενών. Χαρακτηρίζεται από προοδευτική διάταση του αορτικού τοιχώματος με ενδεχόμενη τη ρήξη του και ποσοστό θνησιμότητας που ξεπερνά το 80%. Χειρουργική παρέμβαση προτείνεται όταν η διάμετρος του ανευρύσματος ξεπερνάει τα 5 εκατοστά. Ωστόσο, η πλειονότητα των ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής που διαγιγνώσκονται για πρώτη φορά αφορά ανευρύσματα με διάμετρο μικρότερη των 5 εκατοστών. Γίνεται σαφές πως αν υπήρχε δυνατότητα φαρμακολογικής παρέμβασης σε αυτά τα μικρά Α.Κ.Α, πλήθος χειρουργικών επεμβάσεων και θανάτων από ρήξη θα είχαν αποφευχθεί. Η επιτυχία της φαρμακολογικής θεραπείας για μικρά Α.Κ.Α έχει αποδειχθεί σε ζωικά πρότυπα από μεγάλο αριθμό πειραματικών μελετών. Ουσίες με ευνοϊκές φαρμακολογικές ιδιότητες προς αυτή την κατεύθυνση, όπως η ροξιθρομυκίνη και η προπρανολόλη, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν με σκοπό την επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης των ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής σε ανθρώπους. Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση έχει ως σκοπό να εκτιμήσει την αποτελεσματικότητα 2 φαρμακολογικών παραγόντων, της ροξιθρομυκίνης και της προπρανολόλης, όσον αφορά στην ελάττωση του ρυθμού αύξησης μικρών ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής σε ανθρώπους και να επιχειρήσει την ποσοτικοποίηση αυτής της επίδρασης. Η παρούσα μελέτη αφορά 2 συστηματικές ανασκοπήσεις και μετα-αναλύσεις (μια για τη ροξιθρομυκίνη και μια για την προπρανολόλη). Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική αναζήτηση χωρίς γλωσσικό περιορισμό σε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων με κατάλληλους όρους αναζήτησης από 2 ανεξάρτητους ερευνητές. Η αναζήτηση συμπληρώθηκε με σχετική έρευνα πρακτικών συνεδρίων, βιβλιογραφικών αναφορών των σχετικών μελετών και ηλεκτρονικών βάσεων καταγραφής κλινικών δοκιμών. Ταυτοποιήθηκαν και επιλέχθηκαν τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες που συνέκριναν το ρυθμό ανάπτυξης μικρών ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής σε ασθενείς που έλαβαν το υπό μελέτη φάρμακο (ροξιθρομυκίνη ή προπρανολόλη) και σε ασθενείς που έλαβαν εικονική θεραπεία. 4 διπλές-τυφλές τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες πληρούσαν τα κριτήρια εισόδου (2 για τη μετα-ανάλυση της ροξιθρομυκίνης και 2 για τη μετα-ανάλυση της προπρανολόλης). Συλλέχθηκαν πληροφορίες σχετικά με τα χαρακτηριστικά μελετών και ασθενών, τη μεθοδολογική ποιότητα των μελετών και τις διαφορές στο ρυθμό αύξησης των Α.Κ.Α σε mm/έτος. Πρωτεύουσα έκβαση και για τις 2 μετα-αναλύσεις ήταν η μέση διαφορά του ρυθμού αύξησης της αορτικής διαμέτρου (εκφρασμένη σε mm/έτος) ανάμεσα στην ομάδα παρέμβασης (82 άτομα για τη ροξιθρομυκίνη, 306 άτομα για την προπρανολόλη) και στην ομάδα ελέγχου (86 άτομα για τη ροξιθρομυκίνη, 296 άτομα για την προπρανολόλη). Δευτερεύουσα έκβαση και για τις 2 μετα-αναλύσεις ήταν ο σχετικός κίνδυνος (Risk Ratio) παραπομπής για χειρουργική θεραπεία ενώ για τη μετα-ανάλυση της προπρανολόλης εξετάστηκαν επιπλέον ως δευτερεύουσες εκβάσεις ο σχετικός κίνδυνος (Risk Ratio) εμφάνισης σοβαρής δύσπνοιας, καρδιακής αρρυθμίας και θανάτου. Η ροξιθρομυκίνη παρουσίασε μικρή αλλά στατιστικά σημαντική προστατευτική δράση (MD: -0.97 mm/έτος με 95% CI: -1.75,-0.19). Επίσης, μη στατιστικά σημαντικά, λιγότεροι ασθενείς από την ομάδα παρέμβασης παραπέμφθηκαν για χειρουργική θεραπεία (RR: 0.72 με 95% CI: 0.43, 1.22). Για την προπρανολόλη αποδείχθηκε πολύ μικρή και μη στατιστικά σημαντική προστατευτική δράση όσον αφορά στην αύξηση των Α.Κ.Α (MD: -0.32 mm/έτος με 95% CI: -0.78, 0.15) και, μη στατιστικά σημαντικά, λιγότεροι ασθενείς παραπέμφθηκαν για χειρουργική θεραπεία από την ομάδα παρέμβασης (RR: 0.79, 95% CI: 0.59, 1.06). Σοβαρή δύσπνοια και καρδιακές αρρυθμίες ήταν οι κύριες παρενέργειες της θεραπείας με προπρανολόλη. Τέλος, αξιοσημείωτη είναι η μη στατιστικά σημαντική αύξηση του σχετικού κινδύνου θανάτου από κάθε αιτία στα άτομα της ομάδας παρέμβασης (RR: 1.42, 95% CI: 0.69, 2.91). Η ροξιθρομυκίνη φαίνεται να παρουσιάζει μικρή προστατευτική δράση όσον αφορά στην καθυστέρηση του ρυθμού αύξησης μικρών ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής σε ανθρώπους. Λόγω του μικρού αριθμού μελετών και του μικρού αριθμού ασθενών που περιελάμβαναν οι μελέτες, παραμένει αδιευκρίνιστο εάν η αρχική παρατήρηση μεταφράζεται κλινικά σε λιγότερα χειρουργεία για Α.Κ.Α. Παρόλα αυτά η θεραπεία με ροξιθρομυκίνη ήταν καλά ανεκτή από τους ασθενείς χωρίς ανεπιθύμητες ενέργειες. Από την άλλη μεριά, οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με προπρανολόλη εμφάνισαν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες ενώ τα προστατευτικά της οφέλη για την ανευρυσματική νόσο της κοιλιακής αορτής αποδείχθηκαν μικρά και στατιστικά μη σημαντικά. Συμπερασματικά, δεδομένης της επιτακτικής ανάγκης ύπαρξης φαρμακολογικής θεραπείας στην αντιμετώπιση της ανευρυσματικής νόσου της κοιλιακής αορτής, απαιτούνται τυχαιοποιημένες μελέτες με μεγάλο αριθμό ασθενών καθώς και μεγάλα διαστήματα παρακολούθησης για την περαιτέρω διερεύνηση της ασφάλειας και αποτελεσματικότητας των 2 φαρμάκων, ροξιθρομυκίνης και προπρανολόλης.
description: Abdominal aortic aneurysm (AAA) is a common and life threatening disease characterized by progressive dilatation and rupture, and has a mortality rate of up to 80%. Surgical intervention is usually reserved for AAAs &gt; 5 cm. However, the majority of AAAs are first detected when their size is &lt; 5 cm. Consequently, if there were medications that could limit the growth of these small AAAs, many operations and ruptures might be prevented. The success of pharmacological therapy for AAAs in small animals continues to provide insights into the pathogenesis of this disease. As a result, medications, such as roxithromycin and propranolol have pharmacological properties that could be used to attenuate the growth of small AAAs in humans. The aim of this study was to evaluate the efficacy of roxithromycin and propranolol therapy for decreasing the expansion rate of small abdominal aortic aneurysms in adults. Two independent reviewers identified and selected randomized trials comparing the growth rate of small AAAs in patients with pharmacotherapy (roxithromycin or propranolol) versus placebo. This systematic search in electronic databases was conducted using specific key terms. In addition, clinical trials databases were searched for details of ongoing or unpublished studies. We extracted information on study interventions, baseline characteristics, methodological quality and AAAs growth rate differences (in mm/year). Four double-blinded randomized control trials met eligibility criteria (two for propranolol and two for roxithromycin meta-analysis). The primary outcomes for both meta-analyses were the mean difference (MD) in aneurysm diameter (in mm/year) between pharmacotherapy and placebo groups. The secondary outcome of the roxithromycin meta-analysis was the risk ratio (RR) of being referred for surgical evaluation. For propranolol meta-analysis the secondary outcomes were referred for surgery, adverse events and death, expressed as risk ratios (RR). Roxithromycin had a small but significant protective effect [MD: -0.97 mm/year, 95% confidence interval (CI) -1.75 to -0.19]. When referral to AAA surgery was compared, non-significantly fewer patients were referred in the intervention group [RR: 0.72, 95% confidence interval (CI) 0.43 to 1.22]. For propranolol, there was a very small, non-significant protective effect on AAA expansion [MD: -0.32 mm/year, 95% confidence interval (CI) -0.78 to 0.15], and non-significantly fewer patients were referred to AAA surgery in the propranolol group [RR: 0.79, 95% confidence interval (CI) 0.59 to 1.06]. Severe shortness of breath and cardiac arrhythmias were the main adverse events caused by propranolol. Moreover, notable is the non-significant increase in the relative risk of death in the propranolol group from all causes [RR: 1.42, 95% confidence interval (CI) 0.69 to 2.91]. Roxithromycin seems to have a slight protective effect in retarding the expansion rates of small AAAs. The small sample size of the included studies makes unclear whether this translates into fewer referrals to AAA surgery. However, roxithromycin therapy was well tolerated with no adverse effects. On the other hand, propranolol therapy was poorly tolerated by patients and demonstrated only minimal and non-significant protective effects. Conclusively, pharmacological treatments to decrease AAA expansion and prevent rupture are needed. However, randomized trials with large numbers of patients and long follow-ups are required for the thorough investigation of safety and effectiveness for propranolol and roxithromycin therapy.