Νομολογιακή προσέγγιση του αδικήματος του προσηλυτισμού
Creators: name: Καρανάτσιος, Διονύσιος Αναστασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: Νομολογία
Προσηλυτισμός
Αναγκαστικός Νόμος 1363/38
jurisprudential
Proselytism
Compulsory law 1363/38

description: Σκοπός της έρευνας ήταν η νομολογιακή προσέγγιση του αδικήματος του προσηλυτισμού, της ερμηνείας δηλαδή, του περί προσηλυτισμού αναγκαστικού νόμου 1363/38 (άρθρο 4 § 2, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 2 § 2 του αναγκαστικού νόμου 1672/39) από τις δικαστικές αρχές. Λόγω της πολυσημίας του όρου «προσηλυτισμός», αφιερώθηκε ένα κεφάλαιο της παρούσης στην αποσαφήνιση των διάφορων εννοιών που έχουν αποδοθεί σ’ αυτόν με το πέρασμα του χρόνου. Εκ τούτου εντοπίσθηκε και πλαισιώθηκε η έννοια του όρου «προσηλυτισμός», όπως αυτός νοείται μετά τη θέσπιση του αναγκαστικού νόμου, η οποία πόρρω απέχει από την αρχική του σημασία. Ακόμη αναφέρθηκε και ερμηνεύτηκε η προϊούσα συνταγματική απαγόρευση του υπό εξέταση όρου από την πρώτη συνταγματική του πρόβλεψη μέχρι και σήμερα. Μετέπειτα, εξετάστηκε στο ιστορικό πλαίσιο η εφαρμογή του αναγκαστικού νόμου από την πλευρά της νομολογίας, από άποψη ποινικού και συνταγματικού δικαίου,. Αρχικά, επισημάνθηκε το προϊσχύον δίκαιο του προσηλυτισμού μέχρι και την θέσπιση του αναγκαστικού νόμου το 1938. Αμέσως, ερευνήθηκε η νομολογιακή προσέγγιση του - κατά το συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο – ενώ, ακολούθησε η από ποινικής απόψεως νομολογιακή προσέγγιση του Α.Ν.1363/1938, η τροποποίησή του από τον Α.Ν.1672/1939 έως και την καταδίκη της χώρας μας από το Ε.Δ.Α.Δ. Ένα άλλο θέμα που θίχθηκε ήταν η προβληματική του όρου «ΙΔΙΑ» που περιέχεται στο γράμμα του αναγκαστικού νόμου και κατά πόσο αυτή δύναται να επηρεάσει τα μέσα τέλεσης του αδικήματος του προσηλυτισμού. Παρατίθεται η ενασχόληση με τα μέσα που πραγματώνουν την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος του προσηλυτισμού και ειδικότερα γίνεται μνεία για τη διανομή ή πώληση φυλλαδίων ή βιβλίων και η επιμονή και η φορτικότητα ως «μέσα» που υπάγονται στη διάταξη του νόμου. Επιπλέον, υποβλήθηκε σε εξέταση η νομολογιακή προσέγγιση του αδικήματος κατά το Σύνταγμα. Στο τελευταίο κεφάλαιο, επιχειρείται η νομολογιακή προσέγγιση του προσηλυτισμού κατά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Συγκεκριμένα, αφού εντοπίζεται το νομικό καθεστώς, ακολουθεί η εξέταση δύο υποθέσεων για τις οποίες η Ελλάδα καταδικάστηκε από το Ε.Δ.Α.Δ.: 1) Η υπόθεση Κοκκινάκη και 2) Η υπόθεση Λαρίσης και λοιποί κατά Ελλάδος. Τέλος, αναφέρεται η επιρροή που είχε η καταδίκη της Ελλάδος, στη μετέπειτα εφαρμογή του αναγκαστικού νόμου του προσηλυτισμού από τα δικαστήρια της χώρας μας. Εν κατακλείδι, παρατίθενται τα συμπεράσματα και οι προτάσεις.
description: The purpose of the research is a jurisprudential analysis of the offense of Proselytism; principally, the courts’ interpretation and implementation of the Mandatory Law 1363/38 (Anagastikos Nomos) (Article 4 § 2, as amended by Article 2 § 2 of Mandatory Law 1672/39). Due to the multiplicity of meanings of the term itself, a chapter is dedicated to the meaning of Proselytism and the analysis of the term, in order to clarify the various concepts that are attributed to the legal term by the jurisprudence in the passage of time. Once identified and outlined, the term "Proselytism" seems to stray away from its original meaning, as comprehended following the introduction of the Mandatory Law. The analysis begins by covering the constitutional ban of Proselytism from the first constitutional provision until today, following which, the research examines Proselytism in its historical jurisprudential context after the implementation of the Mandatory Law, by analyzing and commenting on specific case law both in terms of criminal and constitutional law. Thus, the research is probing the legal basis used by the jurisprudence (a) before the introduction of the 1938 Mandatory Law, (b) the case-law that followed the enactment of A.N.1363/38 and its subsequent amendment by A.N.1672 in 1939, up until (c) the ECHR judgments ruling Greece in violation of the European Convention of Human Rights. The research also scrutinizes over the term 'SAME' (ΙΔΙΑ) as laid down in the Mandatory Law and its consequent effect over the means necessary for committing Proselytism. Given the preoccupation of the jurisprudence with the means necessary in order to identify the constituent elements of the offense of Proselytism, there is particular reference to the distribution or sell of leaflets or books as well as the clarification of the terms and conditions of persistence and importunity as ‘instruments’ described in the provisions of the law. There is also an effort to examine case-law as to the constitutionality of the offense itself. In the last chapter, the research studies the ECHR’s judgments relative to Proselytism, in regard to the legal approach to the term as defined by the ECHR and its rulings in ‘Kokkinakis’ and ‘Larissis’ case that declared Greece in violation of the Convention. Ultimately, it describes the influence that the ECHR’s judgments had upon the Rule of Law in Greece and the implementation of the Mandatory Law on Proselytism by the Greek courts ever since. In fine, there is a presentation of conclusions and recommendations.