Η επίδραση της εξωγενούς χορήγησης υαλουρονικού οξέος στην επούλωση χειρουργικών τομών:
Creators: name: Καλούσης, Κωνσταντίνος Ι.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Υαλουρονικό οξύ
Επούλωση τραύματος
Ουλή
Hyaluronic acid
Wound healing
Scar

description: Η επούλωση του τραύματος είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, που περιλαμβάνει 4 φάσεις: τη φάση της αιμόστασης (πήξης), τη φάση της φλεγμονής, τη φάση σχηματισμού κοκκιώδους ιστού, παραγωγής κολλαγόνου και αγγειογένεσης και, τέλος, τη φάση σχηματισμού ουλής και αναμόρφωσης του τραύματος. Το υαλουρονικό οξύ είναι γραμμικό πολυμερές ενός δισακχαρίτη που αποτελείται από γλυκουρονικό οξύ και Ν-ακετυλογλυκοζαμίνη. Αποτελεί συστατικό της εξωκυττάριας ουσίας σε όλους σχεδόν τους ιστούς του ανθρώπινου οργανισμού, και πιστεύεται ότι σχετίζεται με τις διαδικασίες αποκατάστασης των ιστών, γεγονός που οφείλεται στις φυσικοχημικές και βιολογικές ιδιότητες του μορίου του. Ιδιαίτερα σημαντική φαίνεται ότι είναι η δράση του υαλουρονικού οξέος κατά τη διαδικασία της επούλωσης, καθώς ανευρίσκεται σε μεγάλες ποσότητες στην περιοχή του τραύματος. Μέσω της αλληλεπίδρασής του με κυτταρικούς υποδοχείς και άλλα συστατικά της εξωκυττάριας ουσίας, παίζει καθοριστικό ρόλο, αρχικά ενεργοποιώντας τους μηχανισμούς της φλεγμονής, οι οποίοι είναι απαραίτητοι για την εκκίνηση της διαδικασίας της επούλωσης, και αργότερα περιορίζοντας τις φλεγμονώδεις διεργασίες, και προάγοντας την κυτταρική διαφοροποίηση, πολλαπλασιασμό και μετανάστευση, αλλά και την αγγειογένεση, με τελικό αποτέλεσμα την καλύτερη ποιότητα της δημιουργούμενης ουλής. Επίσης, έχει παρατηρηθεί ότι η επούλωση των τραυμάτων στο έμβρυο γίνεται χωρίς το σχηματισμό ουλής, γεγονός που αποδίδεται στη δράση του υαλουρονικού οξέος. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της συνεισφοράς της τοπικής εξωγενούς εφαρμογής υαλουρονικού οξέος στην επούλωση ενός συρραφέντος τραύματος και στο μετατραυματικό αισθητικό αποτέλεσμα, όπως αυτό εκτιμάται με κλινικές παραμέτρους 10 ημέρες, 1 μήνα και 1 χρόνο μετεγχειρητικά. Το δείγμα αποτελείται από 116 συνολικά ουλές, οι οποίες εξετάστηκαν σε 26 ασθενείς (12 άρρενες και 14 θήλεις, με Μ.Ο. ηλικίας 42,88±20,05 έτη). Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν μόνο ασθενείς, στους οποίους δημιουργήθηκαν πολλαπλές ουλές. Ασθενείς με συνυπάρχουσες παθήσεις, που μπορεί να επηρεάζουν την επούλωση του τραύματος (π.χ. σακχαρώδης διαβήτης), καθώς και ασθενείς με μία μόνο βλάβη (απουσία μάρτυρα) αποκλείστηκαν από τη μελέτη. Στις μισές από τις ουλές κάθε ασθενούς εφαρμόστηκε τοπικά κρέμα υαλουρονικού οξέος, περιεκτικότητας 0,2%. Στις υπόλοιπες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν ως μάρτυρες, εφαρμόστηκε σκεύασμα, το οποίο περιείχε μόνο τα έκδοχα (placebo). Ψηφιακές φωτογραφίες των ουλών ελήφθησαν 10 ημέρες, 1 μήνα και 1 χρόνο μετεγχειρητικά και αξιολογήθηκαν από τρεις ανεξάρτητους κριτές, με βάση την ποσοτική κλίμακα κλινικής εκτίμησης ουλών του Beausang και συν. Ο μέσος όρος της βαθμολογίας των κριτών αποτέλεσε την τελική βαθμολογία κάθε ουλής. Παρόλο που οι ουλές στις οποίες εφαρμόστηκε υαλουρονικό οξύ συγκέντρωσαν σε κάθε χρονική στιγμή καλύτερη βαθμολογία σε σχέση με τους μάρτυρες, η σύγκριση των βαθμολογιών με το κριτήριο Student’s t δεν έδειξε στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων. Συμπερασματικά, η τοπική εφαρμογή υαλουρονικού οξέος δε φαίνεται να επηρεάζει το κλινικό αποτέλεσμα της επούλωσης.
description: Wound healing is a complex procedure, which includes four different phases: the haemostatic phase, the inflammatory phase, the formation of granulation tissue, collagen production and neovascularization, and finally, the phase of scar formation and wound remodeling. Hyaluronic acid is a linear polymer of a disaccharide, consisting of glycuronic acid and N-acetylglucosamin. In most human tissues, it is a major component of the extracellular matrix and is associated with tissue repair processes, with distinctive physicochemical properties. Hyaluronic acid seems to have a multifaceted role in wound healing, as it can be found in large quantities in wound tissue. Through its interactions with cell surface receptors and other matrix components, it influences the healing procedure, firstly by activating the necessary inflammatory mechanisms for the initiation of the repair process, and then by moderating the inflammatory response, facilitating cell differentiation, growth, migration, and angiogenesis, resulting in a final scar of better quality. The aim of the present study is the investigation of the effect of the exogenous administration of hyaluronic acid on the healing of sutured wounds and the evaluation of the postsurgical aesthetic outcome with clinical parameters on the 10th postoperative day. Our sample consists of 116 scars, evaluated in 26 patients (12 male and 14 female, with a mean age of 42,88±20,05 years). Only patients with multiple scars have been included in this study. Patients with coexisting diseases, which could influence wound healing (like diabetes mellitus) and patients with single lesions (resulting in lack of a witness scar) were excluded from the study. Half of the scars in each patient were treated with 0,2% hyaluronic acid cream, while a placebo cream, including only adjuvants, was applied on the remaining. Digital photographs of the scars were taken at ten days, one month and one year postoperatively and were assessed by three individual evaluators using Beausang’s quantitative scale for clinical scar assessment. The mean scores of the three evaluators for each scar represent the final score. Although scars that have been treated with hyaluronic acid achieved a better average score at each time point, the analysis of the evaluators’ assessments using Student’s t test did not show a statistically significant difference between the two groups of scars. In conclusion, topical administration of hyaluronic acid does not seem to influence the clinical outcome of wound healing.