Μορφές της βίας και σωματικές εν-γραφές: Λοιμός, Αντρ. Φραγκιά (1972) και Δημ. Δημητριάδη, Πεθαίνω Σαν Χώρα (1979)
Creators: name: Σάμιτα, Ειρήνη-Ιωάννα Πέτρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2012
Subjects: Βία
Σώμα
Δημήτρης Δημητριάδης
Αντρέας Φραγκιάς
Άγκαμπεν
Φουκώ
Μπέντζαμιν
Μπατάιγ
Μπλανσό
Violence
Body
Dimitris Dimitriadis
Andreas Franghias
Giorgio Agamben
Michel Foucault
Walter benjamin
Georges Bataille
Maurice Blanchot

description: Περισσότερο έμμεσο παρά θεατό, υποβόσκον παρά άμεσο, το φαινόμενο της βίας, διαρθρωμένο μέσα στα πλαίσια της ιδιότυπης πολιτείας του Λοιμού (1972), του Αντρ. Φραγκιά, εδράζεται επάνω σε ένα φουκωικό πλέγμα δράσεων. Η υποχρεωτική τάξη, η καταναγκαστική εργασία, οι συνεχείς τιμωρίες, οι εξευτελισμοί, που διανθίζουν το μονότονο περίγραμμα της ζωής των κατοίκων, δεν αποτελούν παρά μιαν οργανωμένη «πολιτική οικονομία»: μιαν οικονομία επένδυσης του σώματος με «τεχνολογίες»• μιαν οικονομία εγχάραξης μιας υλικής πραγματικότητας, μιας «ψυχής», επάνω στα σώματά τους. Με την άσκηση όμως μιας άμεσης, φυσικής βίας επί των σωμάτων τους, μέσα από βασανισμούς με πιθανή κατάληξη το θάνατο, το αντικειμενοποιημένο σώμα των κατοίκων εισέρχεται πλέον στη γκρίζα περιοχή της πολιτικής «εξαίρεσης» και το, σύμφωνα με τον Ιταλό φιλόσοφο Giorgio Agamben, «βιοπολιτικό» σώμα. Στον αντίποδα του δυστοπικού κόσμου του μυθοπλαστικού σύμπαντος του Λοιμού, όπου κυριαρχεί η παράλογη «εκκοσμικευμένη βία», στο Πεθαίνω Σαν Χώρα (1979), του Δημ. Δημητριάδη, προχωρούμε σε μια θετική πρόσληψη του φαινομένου της βίας: τη θεϊκή βία. Μια Χώρα, στα πρόθυρα του αφανισμού της, θα βαδίσει εκούσια προς τη θυσιαστήρια αυτοκαταστροφή της. Η Χώρα επιθυμεί τον κεραυνό της θεϊκής βίας να πέσει επί της κεφαλής της και να την κάψει, και για το λόγο αυτό θα αφεθεί στην απελευθέρωση της αχαλίνωτης βίας μέσα από τη θυσιαστήρια πράξη της καταστροφής της. Σε αναζήτηση του χαμένου οριακού σώματος, το ανθρώπινο σώμα του Πεθαίνω Σαν Χώρα, ως ομιλούν υποκείμενο με πλήρη επίγνωση της σωματικότητας και των παθών του, ρίχνεται σε μια χωρίς κέρδος ανάλωση και δαπάνη των πιο ζωτικών του χυμών∙ γιατί αυτή η δαπάνη, η σπατάλη, το ολοσχερές καταστρεπτικό δόσιμο ολόκληρου του σώματος στον 'Αλλο θα αποτελέσει τη μοναδική ελπίδα, που απομένει στον δημητριαδικό άνθρωπο: το ολοσχερές και αμετροεπές άνοιγμα του σώματος στον κόσμο, και την εν γένει συνένωση των αντιθέτων της ανθρωπινότητας.
description: Violence is not what we tend to fixate on: a direct act of a specified doer. According to Žižek, the “subjective” violence described above is the “winding” of the “objective” one: the “systemic” violence, that is the often catastrophic consequences of the functioning of the political systems and the “symbolic” violence, which is embodied in language. In the “dystopian” city of Andr. Franghias’ Loimos (1972), a Greek postwar novel, through a series of Foucauldian “technologies” bound on their bodies and through a net created by the “relations of power”, the citizens' bodies are turned into objects, disciplined and obedient. From the “secularized” violence of Loimos, in Dim. Dimitriadis', Dying as a Country (1979) we move towards a divine violence; the body of a Country that needs to be destroyed and “violated” in order to move on to a new historical phase.