Resisting the New World Order: Greece in the 1999 Kosovo War
Creators: name: McLean Mason Morris
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Κοσσυφοπέδιο
Ελληνικός εθνικισμός
Παρέμβαση του ΝΑΤΟ
Kosovo
Greek nationalism
NATO intervention

description: In 1999, between 93 and 97 percent of Greeks opposed NATO’s military intervention against the Federal Republic of Yugoslavia (Serbia and Montenegro) over the humanitarian crisis in Kosovo. A genuine outlier amongst European Union and NATO members, the people of Greece not only vehemently rejected the bombing campaign, but strongly supported the Serbs, sympathizing not only with the people, but also their leader, Slobodan Milosevic. Meanwhile, the “official” stance of the Greek government regarding the conflict was one of a “balance,” in which Greece dutifully fulfilled its contractual obligations to NATO while also leveraging its “special relationship” with Serbia to tirelessly advocate for a “political solution.” This essay seeks to trace the origins of the disconnect not only between Greece and the West regarding the Kosovo War, but also between the Greek people and its own government. After defining key terminology and establishing the necessary context and background for the Kosovo conflict, this essay explores NATO’s War for Kosovo through the lens of the Greek print media. The study finds that the Greek popular opposition to NATO’s War for Kosovo represents a mass resistance movement to the imposition of a radically different global paradigm. Though multi-faceted and complex, the phenomenon is rooted in a fundamentally conservative ethnic nationalist ideology which through most of modern Greek history, was not only useful but necessary for the state’s survival. However questionable NATO’s War for Kosovo might have been, the final analysis deems Greece’s resistance to the New World Order counterproductive to its longstanding goals of European integration and cooperation, and rightful place as leader in the Balkans region.
description: Το 1999, μεταξύ 93 και 97 τοις εκατό των Ελλήνων αντιτάχθηκαν στη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας λόγω της ανθρωπιστικής κρίσης στο Κοσσυφοπέδιο. Αυτό αποτελεί ένα πραγματικά ακραίο στατιστικό στοιχείο σε σύγκριση με τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Η λαϊκή αντίδραση της Ελλάδας όχι μόνο απέρριψε έντονα την εκστρατεία βομβαρδισμού, αλλά υποστήριξε σθεναρά και τους Σέρβους και τον ηγέτη τους, Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Ενώ η ελληνική κοινωνία αντιτάχθηκε σκληρά και ομόφωνα στον πόλεμο, η κυβέρνηση διατήρησε μια επίσημη στάση "ισορροπίας" στην οποία συνέβαλε στις μη μάχιμες αποστολές του ΝΑΤΟ, ενώ αγωνιζόταν για μια "πολιτική λύση" μέσω του υποτιθέμενου μεσολαβητικού ρόλου της μεταξύ των αντιπάλων. Η εργασία αυτή επιδιώκει να εντοπίσει την προέλευση της αποσύνδεσης όχι μόνο μεταξύ Ελλάδας και Δύσης σχετικά με τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου, αλλά και μεταξύ του ελληνικού λαού και της ίδιας της κυβέρνησης. Μετά τον καθορισμό της βασικής ορολογίας και τη δημιουργία του απαραίτητου πλαισίου και του υπόβαθρου για τη σύγκρουση του Κοσσυφοπεδίου, αυτό το έργο διερευνά τον πόλεμο του ΝΑΤΟ για το Κοσσυφοπέδιο μέσα από τον φακό των ελληνικών έντυπων μέσων. Η μελέτη διαπιστώνει ότι η ελληνική λαϊκή αντίθεση στον πόλεμο του ΝΑΤΟ για το Κοσσυφοπέδιο αντιπροσωπεύει ένα μαζικό κίνημα αντίστασης στην επιβολή ενός ριζικά διαφορετικού παγκόσμιου παραδείγματος. Αν και πολύπλευρο και πολύπλοκο, το φαινόμενο έχει τις ρίζες του σε μια θεμελιωδώς συντηρητική εθνικιστική ιδεολογία, η οποία στο μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ήταν χρήσιμη και απαραίτητη για την επιβίωση του κράτους. Όσο αμφισβητούμενος κι αν ήταν ο πόλεμος του ΝΑΤΟ για το Κοσσυφοπέδιο, η τελική ανάλυση υποστηρίζει ότι η αντίσταση της Ελλάδας στη Νέα Παγκόσμια Τάξη ήταν αντιπαραγωγική στους μακροχρόνιους στόχους της για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και συνεργασία και την ηγετική θέση της στην βαλκανική περιοχή.