Βασανιστήρια και απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση: τα πρότυπα της ΕΣΔΑ, της ΣΚΒ, του ΔΣΑΠΔ και των ΗΠΑ
Creators: name: Καλογεράτου, Βικτώρια Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017

description: Η εν λόγω διπλωματική εργασία επιχειρεί να περιγράψει τα κριτήρια τα οποία έχουν θέσει οι σημαντικότερες από τις συνθήκες κατοχύρωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και τα κριτήρια που έχει δημιουργήσει η έννομη τάξη των Η.Π.Α. περί των όρων: βασανιστήρια και απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. Η εργασία αναλύει τους όρους αυτούς και τα όρια μεταξύ τους καθώς επίσης και τις πρακτικές που συνήθως υιοθετούνται από τα κράτη και συνιστούν βασανιστήρια ή απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. Μέσω της ιστορικής διαδρομής στο πρώτο μέρος της, αναλύεται η αντιμετώπιση των βασανιστηρίων ανά τα χρόνια από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Η νομολογία των διεθνών δικαστηρίων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχει αναδειχθεί από τις παραβιάσεις των αναλυομένων στην εργασία διεθνών συνθηκών λειτουργεί ως όχημα μέσω του οποίου κατανοείται τόσο η προσέγγιση των κρατών όσο και των δικαιοδοτικών οργάνων στο ζήτημα καθώς και η αλλαγή της προσέγγισης αυτής συν το χρόνο. Τα βασανιστήρια συνιστούν ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι κρατούμενοι σε ολόκληρο τον κόσμο, από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και τη σύγχρονη εποχή. Συνήθως, χρησιμοποιούνται ως μέθοδοι απόσπασης πληροφοριών από τους καταδίκους, υποδίκους ή υπόπτους και ως μέθοδοι τιμωρίας για κάποια συμπεριφορά που απαγορεύεται εκ του νόμου ή αποδοκιμάζεται από τους κρατούντες. Επιχειρώντας έναν πολύ γενικό και πρωταρχικό ορισμό των βασανιστηρίων θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι οι πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων της εξουσίας ή και ιδιωτών, τις οποίες απέτυχε να εμποδίσει ή να σταματήσει το κράτος, που μπορούν να οδηγήσουν σε σωματικές ή ψυχικές βλάβες και κακώσεις και διενεργούνται είτε από κρατικούς φορείς είτε από ανεπίσημους συσχετιζόμενους με το κράτος, φορείς. Υπάρχει ένας μεγάλος, ανοιχτός διάλογος για το ποια πρόσωπα μπορούν να θεωρηθούν όργανα του κράτους και σε ποιο βαθμό μπορεί να θεμελιωθεί κρατική ευθύνη για βασανιστήρια από τις πράξεις των προσώπων αυτών. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει κρίνει πως ακόμη και πράξεις ιδιωτών που το κράτος παρέλειψε ή απέτυχε να σταματήσει μπορούν να θεωρηθούν βασανιστήρια ακριβώς γιατί παραβιάζουν την υποχρέωση του κράτους για λήψη θετικών μέτρων για την καταπολέμηση των βασανιστηρίων. Τα βασανιστήρια είναι μία από τις πιο έντονες και επονείδιστες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς αποτελούν μια ευθεία επίθεση κατά του πυρήνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ακριβώς όπως και η δουλεία, είναι απολύτως απαγορευμένα τόσο σε κρατικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Η απαγόρευση τους, μάλιστα, σε διεθνές επίπεδο αποτελεί κανόνα jus cogens. Μολαταύτα, η τακτική των βασανιστηρίων εφαρμόζεται ακόμη σε πολλά μέρη του κόσμου. Ακόμη και μετά τη νομοθετική απαγόρευση των βασανιστηρίων, τα βασανιστήρια συνέχιζαν να χρησιμοποιούνται ως μοχλός πίεσης ή ως τιμωρία και, μάλιστα, συχνότερα, στις πιο ευαίσθητες ομάδες όπως πολιτικές και κοινωνικές μειοψηφίες.
description: This paper attempts to describe the criteria that have been set forth by the most important human rights treaties and the criteria established by the US legal order upon the following terms: torture and inhuman and degrading treatment. The paper analyzes these terms and the boundaries between them, as well as the practices usually adopted by the states and constitute torture or inhuman and degrading treatment. Through the historical journey on the first part of the paper, the reader can see the understanding of torture over the years from antiquity to the present say. The jurisprudence of the international human rights courts emerging from violations of the international human rights treaties, analyzed at this paper, worked out as a vehicle by means of which both: states and international fora approach the matter and the change in this approach over time. Torture constitutes one of the most serious problems that prisoners have to suffer throughout the world, from ancient times to modern times. Typically, they are used as methods of detaching information from convicts, offenders or suspects, and as methods of punishment for behavior that is prohibited by law or is condemned by the detainees. In pursuing a very general and primary definition of torture, we can say that these are the acts or omissions of the organs of states or even individuals that the state failed to prevent or stop, which may lead to physical or mental harm and injuries, and are carried out either by government agencies or by unofficial state-related bodies. There is a large, ongoing dialogue on the matter of the consideration of persons as organs of the state and the extent to which state responsibility for torture can be established by the acts of these persons. The European Court of Human Rights considers that even acts of individuals that the state failed to stop may be considered torture precisely because they violate the State's obligation to take positive measures to combat torture. Torture is one of the most intense and shameful violations of human rights as it are a direct attack on the core of human dignity. Just like slavery, they are completely banned on both state and international levels. Their prohibition is indeed a rule of jus cogens. Nonetheless, torture is still practiced in many parts of the world. Even after the legislative ban on torture, torture continued to be used as a lever of pressure or punishment and, more often than not, for the most sensitive groups such as political and social minorities.