Εξαρτήσεις (ναρκωτικές ουσίες) και δικαστής»
Creators: name: Φλετούρη, Κωνσταντίνα Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: subject: Εξαρτήσεις
subject: Νόμος
subject: Δικαστής
subject: Addiction
subject: Law
subject: FOS: Law
subject: Court

description: Οι συνεχείς παραβάσεις των Νόμων περί Ναρκωτικών οι οποίες οδηγούν τις σχετικές υποθέσεις στη Δικαιοσύνη, κάνουν αναγκαστικά μέτοχο αυτών, το Δικαστή, οποίος πρέπει να εκδώσει απόφαση. Παραλλήλως, ο Έλληνας νομοθέτης αφουγκραζόμενος τον παλμό του κοινωνικού συνόλου, περνώντας από διαδοχικά στάδια, επαναπροσέγγισε το θέμα των ναρκωτικών ουσιών, αφενός με εξορθολογισμό των ποινών, αφετέρου με αντιμετώπιση των εξαρτημένων δραστών πρωτευόντως ως ασθενών και δευτερευόντως ως εγκληματιών. Ο βασικός διαχωρισμός των εγκλημάτων, στο Νόμο 4139/2013, στα κύρια εγκλήματα διακίνησης, στις προνομιούχες παραλλαγές, στις διακεκριμένες παραλλαγές, στην προμήθεια προς ιδία χρήση και στην ιδιαίτερη ποινική μεταχείριση των εξαρτημένων δραστών, αποτελούν βήματα της πολιτείας, τα οποία ο δικαστής είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει εφαρμόζοντάς τα. Παραταύτα, το γεγονός αυτό, δεν αναιρεί την αυστηρότητα και τη δυσπιστία του, κυρίως στη διαδικασία διάγνωσης της εξάρτησης. Η στάση αυτή δεν είναι αδικαιολόγητη, καθότι η ίδια η πολιτεία δεν βοηθάει με τους μηχανισμούς της, στην κατάφαση ή την άρνηση της διάγνωσης, μετακυλίοντας το βάρος της απόδειξης στο δικαστή, ο οποίος κατά βάση έχει ιατρικές γνώσεις και προσπαθεί με διάτρητες πραγματογνωμοσύνες (στις οποίες ούτε ο ψυχίατρος – πραγματογνώμονας έχει υπαιτιότητα) να εκδώσει απόφαση. Διεπιστημονική εκπαίδευση των δικαστών, αλλά και πρακτική άσκηση σε θεραπευτικά κέντρα, δομή εξαρτημένων αλλά και κέντρα κράτησης, ίσως έδιναν λύση. Ιδανική συνθήκη θα ήταν η συνεργασία νομικών και ιατρών, η οποία όμως στα πλαίσια της δικαστικής πρακτικής θα ήταν δυνατή, μόνο με πολιτειακή νομοθέτηση. Συνοψίζοντας, η κοινωνική διάσταση της εξάρτησης σε κάθε περίπτωση ευαισθητοποιεί διαφόρους επιστημονικούς χώρους (ιατρών, νομικών, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών κλπ.) εντούτοις, χρήζει επανεξέταση για ορθότερη απονομή δικαιοσύνης.
description: The constant infringement of the Laws on Drugs, which lead the relevant cases to Justice, inevitably make the Judge a shareholder, who must issue a decision. At the same time, the Greek legislator, listening to the pulse of society as a whole, going through successive stages, re-approached the issue of drugs, on the one hand by rationalizing punishments, on the other hand by treating addicts primarily as patients and secondarily. The basic separation of crimes, in Law 4139/2013, in the main trafficking crimes, in the privileged variants, in the distinguished variants, in the supply for own use and in the special criminal treatment of the dependent perpetrators, are steps of the state, which the judge is obliged to follow by applying them. Nevertheless, this fact does not negate stringency, especially in the process of diagnosing addiction. This attitude is not unjustified, as the state itself does not help with its mechanisms, in the determination or denial of the diagnosis, passing the burden of proof to the judge, who basically has medical knowledge and tries with perforated expertise (in which nor is the psychiatrist-expert at fault) to make a decision. Interdisciplinary training of judges, as well as internships in treatment centers, addicts' structures and detention centers, may have provided a solution. An ideal condition would be the cooperation of lawyers and doctors, which in the context of case law would be possible, only with state legislation. In summary, the social dimension of addiction in each case ps increase awareness on various scientific fields (doctors, lawyers, psychologists, social workers, etc.) however, it needs to be reconsidered for a more correct administration of justice.