Η επίδραση του ινσουλινικού αυξητικού παράγοντα Ι στην επούλωση της αναστόμωσης του παχέος εντέρου σε επιμύες υπό κορτιζονοθεραπεία
Creators: name: Μαντζώρος, Ιωάννης Γ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2005
Subjects: Ινσουλινικός αυξητικός παράγοντας Ι
Αναστομώσεις παχέος
IGF-I
Colonic anastomosis

description: Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση της πιθανής θετικής επίδρασης του παράγοντα IGF-I στην επούλωση των αναστομώσεων του παχέος εντέρου σε επίμυες, που υποβάλλονται σε κορτιζονοθεραπεία. Υλικό και Μέθοδοι . Ογδόντα θηλυκοί επίμυες της ποικιλίας Wistar χωρίστηκαν τυχαία σε τέσσερις ομάδες (Α, Β, Γ και Δ) των 20 πειραματόζωων και υποβάλλονταν σε εκτομή του παχέος εντέρου και αναστόμωση. Στην ομάδα Α (Ελέγχου) οι επίμυες ελάμβαναν ενδομυϊκά στο μηρό φυσιολογικό ορό (1cc) κάθε μέρα για 7 ημέρες προεγχειρητικά και κάθε μέρα μετεγχειρητικά μέχρι τη θυσία τους. Στην ομάδα Β (Κορτιζόνης) χορηγούνταν στους επίμυες καθημερινά, μία φορά την ημέρα, 1cc διαλύματος υδροκορτιζόνης ποσότητας 5mg/kgΒ.Σ. σε φυσιολογικό ορό, ξεκινώντας 7 ημέρες προεγχειρητικά και μετεγχειρητικά μέχρι τη θυσία τους. Στην ομάδα Γ (IGF-Ι) οι επίμυες ελάμβαναν ενδομυϊκά καθημερινά, μία φορά την ημέρα, στο μηρό φυσιολογικό ορό (1cc) για 7 ημέρες προεγχειρητικά και μετεγχειρητικά μέχρι τη θυσία τους. Μετά το τέλος της επέμβασης χορηγούνταν ενδοπεριτοναϊκά 2cc διαλύματος IGF-Ι (ποσότητας 0.2mg/kg Β.Σ.) σε φυσιολογικό ορό, έγχυση η οποία επαναλαμβανόταν την 2η ,4η και 6η μετεγχειρητική ημέρα. Στην ομάδα Δ (IGF-I και Κορτιζόνη) χορηγούνταν καθημερινά στους επίμυες, μία φορά την ημέρα, 1cc διαλύματος υδροκορτιζόνης (ποσότητας 5mg/kg Β.Σ.) σε φυσιολογικό ορό, για 7 ημέρες προεγχειρητικά καθώς και μετεγχειρητικά μέχρι τη θυσία τους. Μετά την εκτέλεση της επέμβασης χορηγούνταν 2cc διαλύματος IGF-Ι (ποσότητας 0.2mg/kg Β.Σ.) ενδοπεριτοναϊκά, έγχυση που επαναλαμβανόταν την 2η ,4η και 6η μετεγχειρητική ημέρα. Η προγραμματισμένη θυσία γινόταν την 7η μετεγχειρητική ημέρα. Κατά τη θυσία γινόταν νεκροτομή και επισκόπηση για ρήξη της αναστόμωσης, μακροσκοπικός έλεγχος των συμφύσεων και μέτρηση της πίεσης διάσπασης της αναστόμωσης. Στη συνέχεια τμήμα της αποστελλόταν για ιστολογική εξέταση και εκτίμηση της συγκέντρωσης λευκοκυττάρων, της νεοαγγειογέννεσης, της σύνθεσης κολλαγόνου και ινοβλαστών. Ένα άλλο τμήμα της αναστόμωσης αποστελλόταν για προσδιορισμό υδροξυπρολίνης. Η στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων γινόταν με την ακριβή δοκιμασία κατά Fisher για τη σύγκριση ποσοστών και τη δοκιμασία κατά κατά Kruskal-Wallis για τη σύγκριση μέσων όρων. Σε όλες τις στατιστικές αναλύσεις το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε ως 0.05 και αμφίπλευρο. Οι στατιστικές αναλύσεις εφαρμόστηκαν με το στατιστικό πακέτο SPSS 12.0. Αποτελέσματα Στην ομάδα Β (Κορτιζόνης) παρατηρήθηκε η μεγαλύτερη μείωση του σωματικού βάρους των επίμυων, ενώ στην ομάδα Γ (IGF-Ι) η μεγαλύτερη αύξηση (p&lt;0.001) συγκρινόμενη με τις άλλες ομάδες. Η συχνότητα διάσπασης της αναστόμωσης ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα Β (Κορτιζόνης) συγκρινόμενη με τις άλλες ομάδες (p=0.001). Η πίεση διάσπασης των αναστομώσεων ελαττώθηκε στατιστικά σημαντικά στην ομάδα Β (Κορτιζόνης) συγκρινόμενη με τις άλλες ομάδες. Αντίθετα η πίεση διάσπασης μετρήθηκε στατιστικά σημαντικά αυξημένη στις ομάδες Γ (IGF-Ι) και Δ (IGF-I + Κορτιζόνη) σε σχέση με την ομάδα Α (Ελέγχου) και την ομάδα Β (Κορτιζόνης)( p&lt;0.001). Η δημιουργία των συμφύσεων αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά σε όλες τις ομάδες συγκρινόμενες με την ομάδα Α (Ελέγχου). Η ιστολογική εξέταση των ανατομώσεων έδειξε ελάττωση της φλεγμονώδους αντίδρασης, της νεοαγγειογέννεσης και εναπόθεσης κολλαγόνου στην ομάδα Β (Κορτιζόνης) συγκρινόμενη με την ομάδα Α (Ελέγχου). Αντίθετα παρατηρήθηκε αύξηση της νεοαγγειογέννεσης, του νεοκολλαγόνου και των ινοβλαστών στις ομάδες Γ (IGF-Ι) και Δ (IGF-I + Κορτιζόνη) συγκρινόμενες με τις ομάδες Α (Ελέγχου) και Β (Κορτιζόνης). Η ποσοτική αξιολόγηση της εναπόθεσης κολλαγόνου στην αναστόμωση, όπως αυτή εκφράστηκε με τη μέτρηση υδροξυπρολίνης έδειξε ότι ήταν ελαττωμένη στην ομάδα Β (Κορτιζόνης) σε σχέση με την ομάδα Α (Ελέγχου) χωρίς όμως αυτή η μεταβολή να είναι στατιστικά σημαντική. Αντίθετα μετρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση της εναπόθεσης κολλαγόνου στις ομάδες Γ (IGF-Ι) και Δ (IGF-I + Κορτιζόνη) σε σχέση τόσο με την ομάδα Α (Ελέγχου) όσο και με την ομάδα Β (Κορτιζόνης). Συμπέρασμα. Η κορτιζόνη επηρεάζει αρνητικά τη διαδικασία επούλωσης των αναστομώσεων του παχέος εντέρου. Η χορήγηση του IGF-I αντισταθμίζει την αρνητική δράση της κορτιζόνης στην επούλωση των αναστομώσεων του παχέος εντέρου και εξασφαλίζει την επούλωσή τους στους επίμυες.
description: The aim of this experimental study was to investigate if IGF-Ι can protect the colonic healing from the adverse effects of short term hydrocortisone therapy, when injected intraperitoneally after colon resection. Materials and Methods Eighty female Wistar rats were randomised into four groups (A, B, C, D of 20 rats for each group) in a blind fashion. After resection of 1-cm segment of transverse colon an end-to-end sutured anastomosis was performed. Rats of the Control group (A) were intramuscularly injected with water saline (1 cc) once daily every day for 7 days before the operation until sacrifice. Rats of the Cortisone group (B) were injected intramuscularly hydrocortisone in single daily dose of 5mg/kgr body weight for 7 days before operation until sacrifice. Rats of IGF-I group (C) were intramuscularly injected with water saline (1 cc) once daily every day for 7 days before the operation until sacrifice. These rats received IGF-I intraperitoneally in a dose of 2mg/kgr body weight immediately after operation and in the 2th, 4th and 6th postoperative day. Finaly rats of IGF-I + Cortisone were intramuscularly injected with hydrocortisone in a single daily dose of 5mg/kgr body weight for 7 days before operation until sacrifice. These rats also received intraperitoneally IGF-I in a dose of 2mg/kgr body weight, immediately after operation which was repeated in the 2th, 4th and 6th postoperative day. Rats were sacrificed on the 7th postoperative day and the anastomoses were examined macroscopically. The bursting pressures were recorded and the anastomoses were graded histologicaly. Hydroxyproline levels of the anastomotic site were also recorded. Statistic analysis employed Fischer's exact test for the comparison of proportions. Differences among groups with respect nonnormally distributed variables were tested using the Kruskall-Wallis test, wereas pair-wise differences were compared by the Mann-Whitney test. Analyses were condacted in SPSS12 (SPSS, Inc., Chicago, IL). All reported p values were two tailed. Results Body weight was significantly decreased in Cortisone group than in the other groups (p&lt;0.001). The leakage rate of the anastomoses was significantly higher in Cortisone group compared to the other groups. Bursting pressures were also significantly lower in the Cortisone group compared to the other groups (p&lt;0.001). On the other hand bursting pressures in the IGF-I and IGF-I + Cortisone groups were significantly higher than in the Control group. Adhesion formation was significantly higher in all groups compared to the Control group. Histological examination of the anastomoses showed a significant decrease of white cell count, neoangiogennesis and fibroblast activity in the Cortisone group compared to the Control group. On the other hand neoangiogennesis, collagen deposition and fibroblast activity were significantly higher in IGF-I and Igf-I + Cortisone groups compared to the Control and Cortisone groups. Hydroxyproline levels were lower in the Cortisone group compared to the Control group. However collagen deposition according hydroxyproline levels was significantly higher in IGF-I and IGF-I+Cortisone groups compared to the Control and Cortisone groups. Conclusion Hydrocortisone inhibits healing of colonic anastomoses. However IGF-I when given intraperitonealy mediates the deleterious effects of cortisone and protects colonic healing in rats.