Σχέσεις Βυζαντίου και Οθωμανών κατά τα έτη 1391-1421:
Creators: name: Elam, Nilgun R.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Οθωμανοί πρίγκιπες
Βυζάντιο
Μανουήλ Β' Παλαιολόγος
Βαγιαζήτ Α'
Ottoman princes
Byzantium
Manuel II Palaeologus
Bayezid I

description: Σκοπός της διατριβής ήταν η μελέτη των σχέσεων του Βυζαντίου και των Οθωμανών πριγκίπων κατά τα έτη 1391-1421. Εξετάσαμε την βυζαντινή πολιτική που εφαρμόστηκε από τον Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγο προκειμένου να απαλλαχθεί από τον δεσμό της υποτελείας στους Οθωμανούς και τον ρόλο του αυτοκράτορα στους οθωμανικούς εμφυλίους πολέμους (1402-1423). Στην συνέχεια παρουσιάσαμε αναλυτικά το πλέγμα των πολιτικών διασυνδέσεων και άτυπων συμφωνιών μεταξύ των Χριστιανών (ιδιαίτερα Βυζαντινών) και των μη Οθωμανών Τούρκων με σκοπό να παρατείνουν την διένεξη ανάμεσα στους διαδόχους του Βαγιαζήτ Α΄. Αναφερθήκαμε αναλυτικά στις πληροφορίες των οθωμανικών, μη-οθωμανικών και χριστιανικών (βυζαντινών, βενετικών και γενουατικών) πηγών. Φτάσαμε στα συμπεράσματα σύμφωνα με τα οποία ο Μανουήλ Β’ Παλαιολόγος πριν στεφτεί βασιλιάς στην Κωνσταντινούπολη (1391) είχε συνειδητοποιήσει ότι η οθωμανική δύναμη δεν επρόκειτο να υποχωρεί. Κατά τη διάρκεια της διοίκησης του στην Θεσσαλονίκη και κατά τη διάρκεια της αναγκαστικής διαμονής του στα οθωμανικά στρατόπεδα έγινε αυτόπτης μάρτυρας της οθωμανικής πραγματικότητας. Μολονότι οι διπλωματικές επαφές με τους Δυτικούς βασιλείς αποτέλεσε τον πυρήνα της εξωτερικής πολιτικής του μέχρι το θάνατο του (1425), ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β΄ με την οθωμανική ήττα στην Άγκυρα απέκτησε και άλλες ευκαιρίες να διαχειριστεί για την διάσωση του Βυζαντίου. Συμμάχησε ταυτόχρονα με τις μη Οθωμανικές (εμιράτα της Ανατολίας) και τις Οθωμανικές φυγοκεντρικές δυνάμεις εναντίον των Οθωμανών, καθώς και με τους αντίπαλους Οθωμανούς πρίγκιπες προς το όφελος του απομονωμένου Βυζαντίου. Σε αυτόν τον ‘αγώνα’ της επιβίωσης οι Οθωμανοί δεν είχαν άλλη λύση παρά να ανασυγκροτήσουν το κράτος τους με αποτέλεσμα να εξουδετερώσουν πρώτα το Βυζάντιο (1453) και μετά το εμιράτο του Καραμάν (1481). Αυτές οι επιτυχίες θα τους έκανε ήδη αναμφισβητήσιμοι κύριοι πάνω στην επικράτεια τους απέναντι στις φυγοκεντρικές δυνάμεις.
description: The aim of the present thesis was to study the relations between Byzantium and Ottoman princes at the years of 1391-1421. We examined the Byzantine policy which had been conducted by emperor Manuel II Palaeologus in order to eliminate the Byzantine vassalage to the Ottoman Turks (1402-1421/3). Then we have presented analytically the grid of political interconnections and informal agreements between the Christians (particularly Byzantine) and non-Ottoman Turks in order to extend the conflict among the Bayezid’s successors. We had reference to the information of Ottoman, non-Ottoman and Christian (Byzantine, Venetian and Genoese) sources. We have reached the conclusions according to which before his accession (1391) Manuel II Palaiologos had already realized that the Ottoman power was not going to decline. During his administration in Thessaloniki and his forced residence at the Ottoman camps he witnessed the Ottoman reality. Although the diplomatic contacts with the western rulers was the core of his foreign policy until his death (1425), with the Ottoman defeat in Ankara, Emperor Manuel II took other opportunities to manage to rescue the Byzantium. He cooperated simultaneously with the non-Ottoman (emirates of Anatolia) and the Ottoman centrifugal forces against Ottomans, and also with Ottoman rival princes for the benefit of isolated Byzantium. In this ‘fight’ of survival the Ottomans had no other choice than to reconstruct their state in order to counteract firstly to Byzantium (1453) and then to the emirate of Karaman (1481). These successes would already make them unquestionable masters on their territory toward centrifugal forces.