Η Υπερβατική Εμπειρία στην αρχαιοελληνική και στη χριστιανική πίστη
Creators: name: Ανδρεάδης, Παύλος Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Υπερβατική εμπειρία
Κάθαρση
Μυστικισμός
Transcendental experience
Purification
Mysticism

description: Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά το φαινόμενο της υπερβατικής εμπειρίας στην αρχαιοελληνική και στη χριστιανική πίστη. Ως υπερβατική εμπειρία λογίζεται μία ιδιάζουσα κατάσταση παράτυπης μορφής συνειδητότητας, η οποία αποτελεί την οντολογική δυνατότητα του ανθρώπου για την εν ζωή επαφή με το ανώτερο. Στην κατάσταση αυτή ο άνθρωπος υφαρπάζεται, αναβαθμίζεται και αποκτά την ικανότητα να δει πίσω και πάνω από το πέπλο των φαινομένων και να ταξιδέψει στον χωρόχρονο με έναν εντελώς ανατρεπτικό τρόπο. Στα πρώτα δύο κεφάλαια της εργασίας καταγράφονται οι μορφές με τις οποίες εμφανίζεται η υπερβατική εμπειρία στην αρχαιοελληνική γραμματεία και οι προϋποθέσεις βίωσης αυτής. Στα τρία κεφάλαια που ακολουθούν αναλύονται οι μορφές, οι προϋποθέσεις και οι συνέπειες βίωσης υπερβατικών εμπειριών στη χριστιανική παράδοση. Στο τέλος της εργασίας παρατίθενται οι διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα του συγγραφέα σχετικά με την επαφή και την ώσμωση των δύο προαναφερθέντων πνευματικών μεγεθών. Σημείο συλλογιστικής εκκίνησης, λοιπόν, για την εν λόγω διπλωματική εργασία είναι το αξιοπρόσεκτο γεγονός ότι, σύμφωνα με την αρχαιοελληνική τέχνη του βίου, αλλά και σύμφωνα με τη χριστιανική σκέψη, ο άνθρωπος ζει… για να πεθάνει. Η συνθήκη του θανάτου, όμως, δεν εκλαμβάνεται ως διολίσθηση στην ανυπαρξία, αλλά ως εξύψωση κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Έχοντας ζήσει, δηλαδή, βίο ενάρετο, δίκαιο και ηθικό, ο άνθρωπος καθίσταται, έπειτα από κρίση, κατά σχέσιν -στην αρχαιοελληνική φιλοσοφία- ή κατά χάριν -στην χριστιανική πίστη- θεϊκός. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, επιβεβαιώνεται ο θείος Πλάτων, σύμφωνα με τον οποίο η φιλοσοφία είναι μία προσεκτική μελέτη – προετοιμασία για την επικείμενη και αναπόφευκτη στιγμή του θανάτου. Δε θα μπορούσαν, όμως, να οικοδομηθούν δύο τόσο μεγάλα φιλοσοφικο-θεολογικά συστήματα στηριζόμενα μόνον στην υπόσχεση της μεταθανάτιας θέωσης. Γι’ αυτό, βασικό τους στοιχείο αποτελεί η οντολογική δυνατότητα για την εν ζωή ένωση με το θείο, η οποία επιτυγχάνεται με τη βίωση μυστικιστικών υπερβατικών εμπειριών, που, για πολλούς, αποτελούν το υψικόρυφο της ανθρώπινης ύπαρξης.
description: This dissertation investigates the phenomenon of transcendent experience in ancient Greek and Christian faiths. A transcendent experience is considered an extraordinary state of irregular consciousness, which constitutes the ontological potential of humans for contact with the divine during their lifetime. In this state, a person is uplifted, elevated, and gains the ability to see beyond the veil of phenomena and to travel through spacetime in a completely transformative manner. The first two chapters of the dissertation document the forms in which transcendent experience appears in ancient Greek literature and the prerequisites for its experience. The subsequent three chapters analyze the forms, prerequisites, and consequences of experiencing transcendent experiences in the Christian tradition. At the end of the dissertation, the author's findings and conclusions regarding the contact and interplay of the two aforementioned spiritual dimensions are presented. The starting point for the reasoning in this dissertation is the noteworthy fact that, according to both the ancient Greek art of living and Christian thought, humans live… to die. However, the condition of death is not perceived as a descent into nonexistence but as an elevation under specific conditions. By living a virtuous, just, and moral life, a person becomes, after judgment, divine either by relation (in ancient Greek philosophy) or by grace (in Christian faith). In this way, the divine Plato is confirmed, according to whom philosophy is a careful study—a preparation for the imminent and inevitable moment of death. However, two such grand philosophical-theological systems could not be built solely on the promise of posthumous deification. Therefore, a fundamental element is the ontological potential for union with the divine during one's lifetime, achieved through the experience of mystical transcendent experiences, which, for many, represent the pinnacle of human existence.
description: Ιδρυτικά Τμήματα του Π.Μ.Σ.: Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής της Φιλοσοφικής Σχολής Α.Π.Θ., Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ., Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών της Πολυτεχνική Σχολής του Α.Π.Θ.