Μεταστάσεις κακοήθων όγκων μη θυρεοειδικής προέλευσης στον θυρεοειδή αδένα: Συστηματική Ανασκόπηση της Βιβλιογραφίας
Creators: name: Γκρίνια, Ελένη Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Ενδοθυρεοειδικές Μεταστάσεις
Μεταστατικοί όγκοι στο Θυρεοειδή Αδένα
Σπάνιοι Όγκοι Θυρεοειδούς Αδένα
Intrathyroidal Metastases
Metastatic Tumours in the Thyroid Gland
Rare Tumours of the Thyroid Gland

description: The thyroid gland is an endocrine gland with high vascular supply, where a great variety of benign and malignant lesions can be found. Intrathyroidal metastases of malignant neoplasms, even if they are unusual, they are not rare, since they appear in 1-3% of patients undergoing surgical treatment due to thyroid malignancy. The aim of this study was to systematically review the best available evidence regarding the epidemiology, prevalence, origin and treatment of intrathyroidal metastatic tumours, as well as the patients’ survival, according to the treatment they have received. Α systematic review of the last decade’s literature (2011-2021), regarding the intrathyroidal metastases of malignant neoplasms was conducted, in accordance to the PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic Review and Meta-analysis) Protocol. An electronic search of papers written in English through Pubmed/Medline, Scopus and Embase databases. The risk of bias was estimated by using the Joanna Briggs Institute Critical Appraisal Checklist for case series. Twenty-one studies, including clinical and autopsy series, were considered eligible. (n=710; 377 women; mean age 62.16 years). In 44.1% of the cases, the metastatic neoplasm was of renal origin, followed by malignant tumours originating in the lungs, the gastrointestinal system or the breast. In about 82% of patients, there was primary malignancy was evident and, in &gt;50% of them, the intrathyroidal metastasis manifestated initially as a palpable neck mass. Fine-needle aspiration was performed in 72.3% of cases in order to set the diagnosis, while 61.7% of them underwent surgical treatment. The patients’ mean follow-up time was 30 months, with recurrence rates of 20.1%. The overall survival approached 27.2%; among them, the vast majority had been managed surgically. The risk of bias was high in five studies and, due to significant heterogeneity of the provided data, it was impossible to perform a meta-analysis. In conclusion, despite the fact that the intrathyroidal metastatic tumours are rarely clinically evident, any newly emerging thyroid lesion in a patient with a known history of a malignant disease, should be taken under consideratoin, leading to its diagnosis and, hence, to its treatment
description: Ο θυρεοειδής είναι ένας αγγειοβριθής ενδοκρινής αδένας, ο οποίος αποτελεί περιοχή ανάπτυξης πληθώρας παθολογιών, τόσο καλοηθών, όσο και κακοηθών. Οι δευτεροπαθείς εντοπίσεις νεοπλασμάτων στο θυρεοειδή αδένα είναι σχετικά σπάνιες, καθώς εμφανίζονται στο 1-3% των ασθενών που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση, λόγω υποψίας κακοήθους θυρεοειδικής νόσου. Σκοπός της παρούσας μελέτης υπήρξε η συστηματική ανασκόπηση των επιδημιολογικών δεδομένων που αφορούν στην προέλευση, και την αντιμετώπιση των ενδοθυρεοειδικών μεταστατικών όγκων, καθώς και στην επιβίωση των ασθενών αυτών. Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας της τελευταίας δεκαετίας (2011-2021) σχετικά με τις ενδοθυρεοειδικές μεταστάσεις κακοηθών νεοπλασμάτων, η οποία πραγματοποιήθηκε βάσει των προδιαγραφών του συστήματος PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses). Πραγματοποιήθηκε ηλεκτρονική αναζήτηση της βιβλιογραφίας στην αγγλική γλώσσα μέσω των μηχανών αναζήτησης Pubmed/Medline, Scopus και Embase. Η εκτίμηση του κινδύνου μεροληψίας πραγματοποιήθηκε μέσω του εργαλείου αξιολόγησης σειρών περιστατικών του Ινστιτούτου Joanna Briggs. Κατάλληλες θεωρήθηκαν 21 μελέτες, κλινικές και νεκροτομικές, που στο συνολό τους αποτελούσαν σειρές περιστατικών, συμπεριλαμβάνοντας συνολικά 710 ασθενείς, 334 άνδρες και 377 γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας τα 62.16 έτη. Κύρια πρωτοπαθής εντόπιση ήταν οι νεφροί σε ποσοστό 44.1%, ενώ ακολουθούσαν οι πνεύμονες, το γαστρεντερικό σύστημα και οι μαστοί. Στο 82.34% των ασθενών, υπήρχε ιστορικό γνωστής προϋπάρχουσας κακοήθους νόσου, ενώ σε περισσότερους από τους μισούς η ενδοθυρεοειδική μετάσταση εκδηλώθηκε κλινικά αρχικά ως τραχηλική διόγκωση. Στο 72.3% των περιστατικών, η αρχική διάγνωση τέθηκε μέσω βιοψίας διά λεπτής βελόνης και, όσον αφορά στη θεραπεία, το 61.7% των ασθενών αντιμετωπίστηκε χειρουργικά. Ο μέσος χρόνος παρακολούθησης ήταν 30 μήνες, ενώ υποτροπή αναφέρθηκε στο 20.1% των περιστατικών. Η συνολική επιβίωση άγγιζε το 27.2% και μεταξύ αυτών των ασθενών, η πλειοψηφία είχε αντιμετωπιστεί χειρουργικά. Αυξημένο κίνδυνο μεροληψίας εμφάνισαν πέντε μελέτες, ενώ δεν ήταν δυνατή η πραγματοποίηση μετα-ανάλυσης των δεδομένων λόγω μεγάλης ετερογένειας αυτών. Συμπερασματικά, αν και οι κλινικά εμφανείς ενδοθυρεοειδικές μεταστάσεις κακοηθών νεοπλασμάτων μη θυρεοειδικής προέλευσης είναι ασυνήθεις, θα πρέπει το ενδεχόμενο αυτό να αποκλείεται πάντα σε κάθε ασθενή με ιστορικό κακοήθους νόσυ και εμφάνιση θυρεοειδικού όζου