Μετατοπισμένες ταυτότητες και οι ταυτότητες των μετατοπισμένων: Ο τόπος και η ταυτότητα
Creators: name: Κουτσοσταμάτη, Δήμητρα Χρήστου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: Ταυτότητα
Τόπος
Χώρος
Identity
Place
Space

description: Ο χώρος ως διάσταση θέτει σ’ εμάς το πιο θεμελιώδες κοινωνικοπολιτικό ζήτημα: πώς μπορούμε να συμβιώσουμε; Επίσης, προσφέρει την πρόκληση, τη χαρά και την ευθύνη της ύπαρξης των άλλων και της σχέσης μας μαζί τους. Παρόλα αυτά, ο χώρος για πολλές δεκαετίες είχε παραδοθεί στη σφαίρα του δεδομένου: τον χαρακτήριζε η έλλειψη ζωντάνιας, κίνησης και δραστηριότητας. Επίσης, θεωρούταν μια διάσταση αντίθετη του χρόνου, μια διάσταση χωρίς χρονικότητα. Ωστόσο, αν ο χώρος δεν είναι ακίνητος και μεταβάλλεται συνεχώς μέσα από την κίνηση ανθρώπων, πληροφοριών και αγαθών, αν είναι το προϊόν σχέσεων και ανταλλαγών, τότε σίγουρα περιέχει χρόνο. Αλλάζοντας την οπτική μας σχετικά με το χώρο, αλλάζει και η οπτική μας για τον σχηματισμό της ταυτότητας. Η αίσθηση του εαυτού του σύγχρονου ανθρώπου παύει να εξαρτάται από έναν γεωγραφικά οριοθετημένο χώρο, που μοιάζει με παγωμένο σκηνικό. Όταν ο χώρος αντιμετωπίζεται ως προϊόν σχέσεων, πάντα υπό κατασκευή και σκηνικό πολλαπλότητας, τότε και όσοι κατοικούν σε αυτόν αλληλοσχετίζονται, συμμετέχουν στην παραγωγή του και καλούνται να εφεύρουν ξανά και ξανά την ταυτότητά τους. Με αυτήν την έννοια, υπάρχουν αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στον σύγχρονο άνθρωπο που ζει σε ένα διαρκώς μεταλλασσόμενο σκηνικό και όσους έχουν βιώσει την εμπειρία του εκτοπισμού. Η εξέταση της σύγχρονης πολιτιστικής ταυτότητας μέσα από το πρίσμα της ψυχικής κατάστασης του εκτοπισμένου μοιάζει αναπόφευκτη και μας οδηγεί σε συμπεράσματα τόσο για την ταυτότητα του σύγχρονου ανθρώπου, όσο και για την εμπειρία του εκτοπισμού. Εάν ο χώρος έχει χρόνο τότε πώς μπορεί να επιστρέψει ο εκτοπισμένος στην πατρίδα που έχασε;
description: Space as a dimension poses to us the most fundamental of the sociopolitical questions: how are we going to live together? It also offers up the challenge, the pleasure and the responsibility of the existence of others, and of our relationship to them. However, space for many decades had been consigned to the realm of the already-given: characterized by the lack of vitality, movement and activity. All too often space was thought of as the dimension that is the opposite of time, a dimension without temporality. But if space is constantly being made through the continuous circulation of people, information and goods, if it is the ongoing product of relations and exchanges, then certainly contains time. Changing our perspective about space, it changes our perspective on the formation of identity. The contemporaneous sense of self is not determined by a geographically delimited space that resembles what it was thought to be a frozen scene. As space is a product of relationships, always under construction and a setting of multiplicity, so those who live in it are interrelated, involved in the production of it and re-inventing their identity. In that sense there are many things in common between the contemporaneous man and the people who are displaced. The examination of contemporary cultural identity through the prism of the experience of the displaced seems inevitable and leads to conclusions about the identity of modern man, and the experience of displacement. If space contains time, then how can the displaced return in his/her homeland?