Narratives of a World beyond Understanding: Migration as a Spatial Mirror Stage in Greek and Greek American Communal Artistic Productions
Creators: name: Χρυσάκη, Χριστίνα Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Θεωρία του Χώρου
Στάδιο του Καθρέφτη
Διηγήσεις της Μετανάστευσης
Τραγούδια της Ξενιτιάς
Space Theory
Mirror Stage
Migration Narratives
Migration Songs

description: The experimental attitude of recent theoretical works towards the study of space and the bodies located, or locating themselves, in it, functioned as the cornerstone of the present project. Influenced by theoretical research that tends to merge psychoanalytic terminology with spatial theory, I was tempted to test the limits of such a correlation, attempting to provide a Lacanian reading of Henri Lefebvre’s process of spatial architectonics, namely one that perceives such a process as a spatial rendition of Jacques Lacan’s mirror stage. Studying mass migration to the unknown as a secondary spatial mirror stage, though which the migrant subjects relocate themselves in the foreign land of America, I gathered and carefully analyzed collective narratives of late nineteenth century rural Greece and early twentieth century Greek America, only to confirm their absolute prioritization of spatial history over temporality. Divided into three separate, and yet inextricably connected, chapters, this thesis offers insight not only into the collective conceptualizations of America as a negative, heterotopic location, but also on the impact of communal mental representations of the foreign land both on the migrants’ lived experience of America, and on their re-conceptualization of Greece as the only Real, and subsequently the only desired and eternally deferrable, space. As spatial studies gradually acquire a solid theoretical basis, I believe it important for academics and researchers to turn to previously marginalized perspectives for evidence. Greek folklore, including migration songs, mourning rituals, religious celebrations, as well as short stories and migrant narratives, offered to my research what the study of individual perspectives could not possibly provide: The conception of migration as a history of spaces, through which subjects move, re-negotiating their geo- and topo-graphical existence, through processes similar to the infants’ primary attempts to form the symbolic image of a coherent ego
description: Η πειραματική προσέγγιση πρόσφατων θεωρητικών μελετών απέναντι στην έννοια του χώρου και στα σώματα που τοποθετούνται σε αυτόν λειτούργησε ως ο θεμέλιος λίθος της παρούσης μελέτης. Επηρεαζόμενη από μια σειρά θεωρητικών ερευνών που τείνουν να εισάγουν την ψυχαναλυτική ορολογία στις θεωρίες του χώρου, αποπειράθηκα να τεστάρω τα όρια αυτής της τάσης, προβαίνοντας σε μια Λακανική ανάγνωση της διαδικασίας παραγωγής χώρου (Spatial Architectonics), στην οποία και αναφέρεται ο Henry Lefebvre. Πιο συγκεκριμένα, η παρούσα εργασία προσεγγίζει την διαδικασία αυτή ως μια χωρική εκδοχή του Λακανικού Mirror Stage. Μελετώντας την μαζική μετανάστευση σε έναν άγνωστο τόπο ως ένα δευτερεύον – χωρικό – Στάδιο του Καθρέφτη (Mirror Stage), μέσω του οποίου οι μετανάστες επανατοποθετούνται στην Αμερική ως «ξένη» χώρα, συνέλεξα και ανέλυσα συλλογικές παραγωγές των κατοίκων αγροτικών περιοχών της Ελλάδας του 19ου αιώνα και των Ελληνοαμερικανών μεταναστών των αρχών του 20ου αιώνα. Χωρίζοντας την παρούσα διατριβή σε τρεις αυτούσιες και ταυτόχρονα αλληλένδετες ενότητες, εξέτασα όχι μόνο τη συλλογική αντίληψη της Αμερικής ως μιας αρνητικής, ετεροτοπικής τοποθεσίας, αλλά και τον αντίκτυπο των συλλογικών αναπαραστάσεων της ξενιτιάς τόσο στο μετέπειτα βίωμα του χώρου της ξενιτιάς από τους μετανάστες ως μονάδες, όσο και στην επανα-σύλληψη της Ελλάδας ως μοναδικό πραγματικό, και συνεπώς τον μοναδικό επιθυμητό και συνάμα άπιαστο, χώρο. Η ελληνική παράδοση, και συγκεκριμένα τα τραγούδια της ξενιτιάς, τα μοιρολόγια, οι εκκλησιαστικές τελετουργίες αλλά και τα διηγήματα και ιστορίες των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική, λειτούργησαν ως αντικείμενα μελέτης, προσφέροντας στην έρευνά μου το βασικότερο στοιχείο που οι ατομικές παραγωγές αδυνατούν να προσφέρουν: Την αντίληψη της ξενιτιάς ως μιας ιστορίας χώρων, μέσα στους οποίους τα υποκείμενα κινούνται, αλλά και διαπραγματεύονται την γεωγραφική και τοπογραφική τους ύπαρξη μέσα από διαδικασίες παρόμοιες με τις πρώιμες προσπάθειες του βρέφους να δημιουργήσει μια συμβολική εικόνα ενός ακέραιου εγώ.