Αντιμετώπιση διατρήσεων μεμβράνης ιγμορείου και πρόγνωση εμφυτευμάτων μετά από ανύψωση του ιγμορείου με άμεση τοποθέτηση εμφυτευμάτων. Βιβλιογραφική ανασκόπηση.:
Creators: name: Μπαλατσούκα, Δήμητρα Πέτρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Ανύψωση ιγμορείου
Διάτρηση μεμβράνης ιγμορείου
Εμφυτεύματα
Sinus augmentation
Implants
Sinus membrane perforation

description: Η ανύψωση του ιγμορείου αποτελεί τη μέθοδο εκλογής στις οπίσθιες περιοχές της άνω γνάθου με μειωμένο οστικό ύψος με σκοπό την προσθετική αποκατάστασή τους με εμφυτεύματα. Το εναπομείνων ύψος της φατνιακής ακρολοφίας καθορίζει την επιλογή της τεχνικής ανύψωσης, καθώς και την μονοφασική ή μεθύστερη τοποθέτηση των εμφυτευμάτων. Σε ύψος φατνιακής ακρολοφίας ≥5 χιλιοστών επιλέγεται η τεχνική των οστεοτόμων, ενώ σε ύψος ≤5 χιλιοστών επιλέγεται η τεχνική του οστικού παραθύρου. Η διάτρηση της μεμβράνης του ιγμορείου αποτελεί τη συνηθέστερη επιπλοκή σε ποσοστό που κυμαίνεται μεταξύ 7-44% και μπορεί να προκαλέσει περαιτέρω επιπλοκές όπως αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης, οίδημα, αιμορραγία και απώλεια μοσχευματικού υλικού. Ανατομικοί παράγοντες όπως η ύπαρξη διαφραγμάτων, στενό ιγμόρειο, λεπτή μεμβράνη και οδοντωτό έδαφος συμβάλλουν στην αύξηση του ποσοστού των διατρήσεων. Η αντιμετώπιση των διατρήσεων εξαρτάται από το μέγεθος και την εντόπισή τους. Στις μικρές και μεσαίου μεγέθους διατρήσεις η θεραπεία εκλογής είναι συρραφή, τοποθέτηση κόλλας ινικής, ινώδους συγκολλητικού, μεμβράνης κολλαγόνου ταχείας απορρόφησης, μοσχεύματος συνδετικού ιστού από την υπερώα. Στις μεγαλύτερες διατρήσεις τοποθετείται οστό σε μορφή block, φλοιώδες οστό σε φέτες, απορροφήσιμες μεμβράνες κολλαγόνου και λιπώδες σώμα από την παρειά, ενώ σε περιπτώσεις πλήρους καταστροφής της μεμβράνης εγκαταλείπεται η διαδικασία. Η διάτρηση της μεμβράνης δεν αποτελεί αντένδειξη για τη συνέχιση ανύψωσης του ιγμορείου και την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων, αρκεί η αντιμετώπισή της να είναι επιτυχής. Οι γνώμες διίστανται σχετικά με την πρόγνωση των εμφυτευμάτων μετά από διάτρηση μεμβράνης με μερικούς συγγραφείς να υποστηρίζουν ότι υπάρχει συσχέτιση ενώ άλλοι ότι δεν υπάρχει.
description: Sinus lifting is the method of choice in posterior regions of the maxilla with inadequate bone height, when prosthetic rehabilitation with implants is required. The residual height of the alveolar ridge determines the choice of lifting techniques and the time of implant placement (simultaneous or delayed implant placement). In cases where the height of the alveolar ridge is ≥5mm the osteotome technique is chosen, while in height ≤5mm the lateral window technique is selected. Perforation of the Scheiderian membrane is the most common complication occurring 7% to 44% and may cause further complications, such as sinusitis, swelling, bleeding and loss of the graft material into the sinus cavity. Several anatomical factors, like Underwood’s septa, narrow sinus, thin membrane and sinus floor convolutions, are some of the main risk factors for membrane perforation. Management of the Schneiderian membrane perforations depends on their size and location. In small and medium sized perforations, suturing, fibrin glue, fibrin adhesive, fast resorbing collagen membranes, connective tissue from the palate are the methods of choice. In larger perforations placement of lamellar bone sheet, bone block, bioabsorbable membrane and buccal fat pad, are the methods of choice. In complete destruction of the membrane the method of choice is abandonment of the procedure. Membrane perforation is not a contraindication for continuation of sinus lifting and implant placement if the management of this complication is successful. Opinions differ on the prognosis of implants after membrane perforation, because some authors support that there is an association between membrane perforation and implant falilure, while others support the opposite.