Επαναστατικά κινήματα της επαρχιακής αριστοκρατίας εναντίον της κεντρικής εξουσίας στο δεύτερο μισό του 10ου αιώνα και στις αρχές του 11ου (Νικηφόρος Β’ Φωκάς 963-969 – Ιωάννης Τζιμισκής 969-976 – Βασ:
Creators: name: Αθανασίου, Χρήστος Αναστασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2014
Subjects: Αριστοκρατία
Βάρδας Φωκάς
Βάρδας Σκληρός
Aristocracy
Bardas Phokas
Bardas Skleros

description: Σκοπός της παρούσης διπλωματικής εργασίας ήταν η μελέτη των επαναστατικών κινημάτων της επαρχιακής αριστοκρατίας εναντίον της κεντρικής εξουσίας στο δεύτερο μισό του 10ου αιώνα και στις αρχές του 11ου.Πρωτεργάτες αυτών των κινημάτων υπήρξαν οι εκπρόσωποι της αρμενοπαφλαγονικήςκαι καππαδοκικής αριστοκρατίας, οι οποίοι αντλώντας δύναμη τόσο από την έγγειο ιδιοκτησία που κατείχαν όσο και από τα αξιώματα που αναλάμβαναν στο στράτευμα στράφηκαν εναντίον των νομίμων διαδόχων του βυζαντινού θρόνου. Το ρευστό πολιτικό σκηνικό που διαμορφώθηκε με τον θάνατο του Ρωμανού Β’ αποτέλεσε πρόσφορο έδαφος για την ανατροπή της Μακεδονικής δυναστείας από τον Νικηφόρο Β’ Φωκά, ο οποίος όμως αργότερα έπεσε θύμα της συνωμοσίας της συζύγου του Θεοφανούς και του ανηψιού του Ιωάννη Τζιμισκή. Μετά τη δολοφονία του Φωκά, η εξουσία πέρασε στα χέρια του Ιωάννη Τζιμισκή, ο οποίος αντιμετώπισε επιτυχώς τα στασιαστικά κινήματα των συγγενών του εκλιπόντος αυτοκράτορα. Σύμφωνα με τις βυζαντινές πηγές, ο Ιωάννης Τζιμισκής δηλητηριάστηκε από τον Βασίλειο Λακαπηνό, με αποτέλεσμα την εξουσία να καταλάβει για ακόμη μια φορά ένας γόνος αριστοκρατικής οικογένειας της επαρχίας. Ο Βασίλειος Λακαπηνός κατέστειλε το πρώτο επαναστατικό κίνημα του Βάρδα Σκληρού, λαμβάνοντας την υποστήριξη του Βάρδα Φωκά. Ωστόσο, το 985 ανατράπηκε από τον ανηψιό του και νόμιμο διάδοχο του θρόνου Βασίλειο Β’. Παρά την επιτυχή αντιμετώπιση των νέων κινημάτων της επαρχιακής αριστοκρατίας και το νομοθετικό έργο του Βασιλείου Β’, το οποίο στόχευε στον περιορισμό της δραστηριότητας των αριστοκρατών, ο συγκεκριμένος αυτοκράτορας κατόρθωσε να εξολοθρεύσει μόνο την καππαδοκική αριστοκρατία. Σε αντίθεση με τα μέλη της τελευταίας, οι εκπρόσωποι της αρμενοπαφλαγονικής αριστοκρατίας επανήλθαν στο προσκήνιο, αρχικά με τους Δούκες και έπειτα με τους Κομνηνούς.
description: The aim of the present thesis was the study of the revolts of the provincial aristocracy against the imperial government from the second half of the 10th century through the early 11th. Leaders of these revolutionary movements were the representatives of Armenopaphlagonian and Cappadocian nobility, who drawing strength from both land ownership and holding of the offices undertook in the army turned against the legitimate successors of the Byzantine throne. The fluid political landscape formed by the death of Romanos II was a fertile ground for the overthrow of the Macedonian dynasty byNikephoros II Phokas, but who later fell victim to the conspiracy of his wife Theophano and his nephew John Tzimiskes. Following the assassination of Phocas, the power passed into the hands of John Tzimiskes, who successfully confronted the rebel movements of the relatives of the deceased emperor. According to Byzantine sources, John Tzimiskes poisoned by Basil Lekapenos, thus the power to be occupied once again by a scion of an aristocratic family of the province. Basil Lakapenos suppressed the first revolutionary movement of BardasSkleros, taking the support of BardasPhocas. However, in 985 he was overthrown by his nephew and legal heir to the throne Basil II. Despite successful treatment of new movements of the provincial aristocracy and the legislative work of Basil II, which aimed at restricting the activities of aristocrats, this emperor managed to destroy only the Cappadocian nobility. Unlike the members of the last representatives of the Armenopaphlagonian aristocracy returned at the forefront, initially with the Dukes and then with Komnenoi.