Η σχέση του ισραηλίτη με το Ναό του Θεού στο βιβλίο των Ψαλμών
Creators: name: Γλώσσης, Πασχάλης Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Ισραηλίτης
Ναός του Θεού
Βιβλίο Ψαλμών
Israelite
Temple of God
Book of Psalms

description: Η πρώτη «επίγεια» κατοικία του Θεού θεωρούνταν από τον Ισραήλ το όρος Σινά. Εκεί για πρώτη φορά είδε ο λαός το Γιαχβέ να δίνει στο Μωυσή το Νόμο. Έκτοτε ο λαός πίστευε ότι το όρος Σινά είναι το «επίγειο» κατοικητήριο του Θεού. Η Σιναϊτική λεγόμενη παράδοση έδωσε τη θέση της στην Ιεροσολυμιτική παράδοση, όταν η Σιών δέχτηκε στο λόφο της τον καινούργιο Ναό του Κυρίου σαν τόπο κατοικίας του. Η Σιών πλέον είναι η νέα κατοικία του Θεού επί της γης. Ο Ναός του Σολομώντος απετέλεσε ορόσημο για τον Ισραηλιτικό λαό τόσο σε ιστορικό όσο και σε θρησκευτικό επίπεδο. Μια σημαντική πηγή από όπου αντλούμε πληροφορίες σχετικά με τη σχέση του Ισραηλίτη με το Ναό του Θεού είναι το βιβλίο των Ψαλμών. Η αναφορά των Ψαλμών στο Ναό του Θεού ή γενικότερα στον τόπο κατοικίας του γίνεται με διάφορες λέξεις και εκφράσεις όπως «κατοικητήριο», «αυλή», «όρος άγιο», «αγίασμα», «σκηνώματα», «θυσιαστήριο», «ανάκτορο», «οίκος Κυρίου». Σκοπός της εργασίας μας είναι να παρουσιάσουμε τους Ψαλμούς στους οποίους γίνεται εκτεταμένη ή μερική αναφορά στο Ναό του Θεού και κατ΄ επέκταση να ανιχνεύσουμε τις αντιλήψεις των ποιητών και των Ισραηλιτών γενικότερα σχετικά με αυτόν. Οι ωδές των αναβαθμών, μία ιδιαίτερη συλλογή ιεραποδημιτικών Ψαλμών, εκφράζει την ευγνωμοσύνη του Ισραηλίτη προς το Θεό και τον έντονο πόθο που τον διακατέχει να φτάσει να προσκυνήσει το Ναό Του. Από τη μελέτη των υπόλοιπων Ψαλμών εξάγονται τα παρακάτω συμπεράσματα: Ο Ναός κατανοείται ως το «επίγειο» κατοικητήριο του Θεού, μέσω του οποίου καθίσταται δυνατή μία προσέγγιση της υπερβατικότητάς Του. Μέσα σε αυτόν ο Ισραηλίτης συναισθάνεται την απροσμέτρητη παντοδυναμία του Θεού. Είναι γεγονός πως ο Ναός αποτελεί τον κατεξοχήν τόπο δοξολογίας του Θεού, ώστε οι Ισραηλίτες από κάθε μέρος της γης να έχουν αθρόα προσέλευση σε τακτά χρονικά διαστήματα για να Τον λατρεύσουν. Συνιστά, δηλαδή, ο Ναός το λειτουργικό κέντρο της ζωής του Ισραηλίτη ενώ σε κάποιες φορές λειτουργεί και ως πνευματικό άσυλο του πιστού. Σε αρκετούς Ψαλμούς ο Ναός εμφανίζεται ως αιτία ψυχικής ανάτασης του ποιητή. Τα σκηνώματα του Θεού αποτελούν πόλο έλξης για τον Ισραηλίτη. Αυτή η έξαρση συναισθημάτων του εκφράζεται με λέξεις όπως «μακαριότητα», «τερπνότητα», «αγαλλίασις». Ο Ναός τέλος αποτελεί δηλωτικό σύμβολο ολόκληρου του Έθνους. Θεοκεντρικό έθνος ο Ισραήλ, θεοκρατικό και το πολίτευμά του. Ως εκ τούτου ο Ναός στη σκέψη του Ισραηλίτη καθίσταται κέντρο εθνικής συνοχής και συσπείρωσης. Από την Ιερουσαλήμ αναμένουν οι Ισραηλίτες την έλευση του Μεσσία, καθώς ο Ναός ως «επίγειο» κατοικητήριο του Θεού αποτελεί εχέγγυο για αυτήν την προσδοκία. Παράλληλα δίνεται μια οικουμενική διάσταση στο Ναό του Θεού ως πόλο έλξης των εθνικών και ειδωλολατρών. Καταλήγοντας αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ναός του Θεού είναι το κέντρο της ζωής του Ισραηλίτη. Ό, τι γίνεται σε θρησκευτικό ή σε εθνικό επίπεδο, έχει την αναφορά του σ’ αυτόν. Αυτό πηγάζει από το θεοκρατικό πολίτευμα που έχει ο Ισραήλ. Ο Θεός είναι ο ρυθμιστής της θρησκείας και του πολιτεύματός του
description: Mount Sinai was considered by Israel as the first “terrestrial” residence of God. It was there that the people saw Yahweh give the Law to Moses for the first time. Since then, the people believed that Mount Sinai was the terrestrial residence of God. The so-called Sinaitic tradition gave its place to the Jerusalemetic tradition, when Zion accepted in her hill the new Temple of God as His place of residence. Zion is now God’s new place of residence on Earth. The Temple of Solomon became a milestone for the Jewish people both in historical and religious terms. An important source where we can extract information regarding the relationship of the Jewish with the Temple of God from is the book of Psalms. The book of Psalms refers to the Temple of God or to His place of residence with a variety of words like “dwelling”, “garden”, “holy mountain”, “holy water”, “lodge”, «sanctuary», “palace”, “house of Lord”. The objective of our project is to present the Psalms where an extensive or partial reference to the Temple of God takes place, and furthermore to trace the perceptions of the poets and the Israeli people in general regarding the Temple of God. The odes of the steps, a special collection of holy migratory Psalms, express the Israeli’s gratitude to God, and their desire to reach and to worship His Temple. By studying the rest of the Psalms we can draw the following conclusions: the Temple is understood as the earthly dwelling of God, through which an approach to his transcendence can be enabled. Inside the Temple, the Israelite feels God’s immeasurable omnipotence. It is a fact that the Temple constitutes the ultimate place to praise God, so that the Israelites from all around the world can have a massive turnout at regular intervals to worship Him. Thus the Temple constitutes the operating life center of the Israelites, while sometimes it also serves as the spiritual asylum of the faithful. In several Psalms the Temple appears as the reason for the spiritual exaltation of the poet. God’s dwellings are an attraction for the Israelite. This elation of emotions is expressed with words such as “blessedness”, “pleasantness”, “jubilation”. Finally, the Temple is a manifest symbol for the entire nation. Israel is a God-centered nation, and its regime is theocratic. Therefore, the Temple is rendered as a centre of national cohesion and clustering in the Israelites’ mind. The Israelites anticipate the advent of the Messiah from Jerusalem, since the Temple as the “earthly” dwelling of God is a pledge for this expectation. Furthermore, an ecumenical dimension is given to the Temple of God as it is a magnet for idolaters. Last but not least, it is worth mentioning that the Temple of God is the life center of the Israelites. Whatever happens at a religious or national level has reference to it. This derives from the theocratic regime that Israel has. God is the regulator of its religion and its polity