Μυθικές μορφές στα Μεθομηρικά του Κόιντου Σμυρναίου: Οδυσσέας, Νεοπτόλεμος, Ελένη.
Creators: name: Παπαδοπούλου, Αργυρώ Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: Κόιντος Σμυρναίος
Έπος ύστερης αρχαιότητας
Οδυσσέας, Νεοπτόλεμος, Ελένη
Quintus Smyrnaeus
Greek Imperial Epic
Odysseus, Neoptolemus, Helen

description: Η παρούσα εργασία μελετά τη σκιαγράφηση τριών μυθικών μορφών στα Μεθομηρικά του Κόιντου Σμυρναίου: του Οδυσσέα, του Νεοπτόλεμου και της Ελένης. Η παρουσίαση του Οδυσσέα είναι ομολογουμένως μοναδική. Ο Κόιντος δεν επαινεί τον ήρωα, όπως κάνει ο Όμηρος, αλλά ούτε τον μέμφεται, όπως συμβαίνει σε πολλές τραγωδίες. Κατά την κρίση των όπλων είναι σαφές ότι ο Αίαντας είναι ο άριστος των Αχαιών μετά τον Αχιλλέα και αυτός που δικαιούται τα όπλα· η νίκη του Οδυσσέα είναι άδικη και προκαλεί τη δυσφορία των Αχαιών. Ο ήρωας έχει ενεργητικό ρόλο στην πρεσβεία προς τον Νεοπτόλεμο, αλλά όχι και στη Λήμνο, όπου μαζί με τον Διομήδη θέλουν να κατευνάσουν τον Φιλοκτήτη. Επίσης, ο Κόιντος στερεί από τον Οδυσσέα το φιλέταιρον, ένα τυπικό ομηρικό χαρακτηριστικό του. Τέλος, ο Οδυσσέας προτείνει το τέχνασμα του Δούρειου Ίππου, αλλά έπειτα εξαφανίζεται από το προσκήνιο. Ο ήρωας διατηρεί τα ομηρικά χαρακτηριστικά του, ωστόσο ο ποιητής τον υποβαθμίζει συνειδητά. Συχνά φαίνεται απρόθυμος να ασχοληθεί μαζί του και δίνει την εντύπωση ότι τον εισάγει στο έπος μόνο όταν υπάρχει ανάγκη. Ο Νεοπτόλεμος είναι αδιαμφισβήτητα ο μεγάλος πρωταγωνιστής των Μεθομηρικῶν και φέρει πολλά στοιχεία του ιλιαδικού Αχιλλέα. Από την αρχή είναι εμφανής η ομοιότητά του με τον πατέρα του, η οποία προδίδει σε όλους την ταυτότητά του. Ο νεαρός γιος του Αχιλλέα καλύπτει πλήρως το κενό του πατέρα του στη μάχη, κάτι που αντιλαμβάνεται και ο ίδιος. Ο Νεοπτόλεμος είναι ατρόμητος και ανίκητος, ταυτόχρονα όμως διαθέτει και μια συναισθηματική πλευρά: είναι τρυφερός με τη μητέρα του και κλαίει μετά την επίσκεψή του στον τάφο του Αχιλλέα. Ο αφηγητής φροντίζει να απομακρύνει από τον ήρωα τα αρνητικά στοιχεία που τον ακολουθούσαν στην προγενέστερη παράδοση· πραγματεύεται με ιδιαίτερο τρόπο τον θάνατο του Πριάμου και τη θυσία της Πολυξένης, ώστε να μην επιβαρύνει τον πρωταγωνιστή του με ανόσιες πράξεις, ενώ τον απαλλάσσει από τους φόνους του Ιλιονέα, του Κόροιβου και του Αστυάνακτα. Τέλος, το ίδιο το φάντασμα του Αχιλλέα έρχεται για να επιβεβαιώσει την επιτυχία του Νεοπτόλεμου. Η Ελένη των Μεθομηρικῶν είναι μια ηρωίδα που διαθέτει κλέος, ενώ υποδηλώνεται η θεϊκή υπόστασή της. Ακολούθησε τον Πάρη με τη θέλησή της, παρόλο που αργότερα ψεύδεται στον Μενέλαο. Στην Τροία ζει αποκομμένη από τους Τρώες και δεν φαίνεται να την αγγίζει το κλίμα του πολέμου. Θρηνεί τα σφάλματά της, αλλά μόνο επειδή φοβάται ότι θα τιμωρηθεί γι’ αυτά. Μετά την άλωση της Τροίας η γοητεία της την απενοχοποιεί στα μάτια του Μενελάου και των Αχαιών. Η ηρωίδα αναδεικνύεται σε γέρας των νικητών και νοηματοδοτεί τον πολύχρονο αγώνα τους. Η Ελένη των Μεθομηρικῶν μοιάζει πολύ με την ομηρική ηρωίδα. Ωστόσο, ο Κόιντος κρίνει αυτή την Ελένη. Στα ομηρικά έπη η Ελένη παραμένει μια μυστήρια φιγούρα και κανείς δεν την κατηγορεί ούτε την αθωώνει ευθέως. Ο Κόιντος αναδεικνύει την άπιστη και ένοχη φύση της ηρωίδας και παρουσιάζει στους αναγνώστες του την ομηρική Ελένη μέσα από τη δική του οπτική.
description: The present thesis deals with three mythical heroes in Quintus Smyrnaeus’ Posthomerica: Odysseus, Neoptolemus and Helen. Quintus’ presentation of Odysseus is arguably unique and balanced. Quintus neither praises Odysseus, like Homer does, nor reproaches him, as several tragedies tend to do. In the ὅπλων κρίσις, it is clear that Ajax is the best of the Achaeans after Achilles and the one who deserves his armor; hence, Odysseus’ eventual victory is exposed as undeserved and causes Achaeans’ fret. Despite Odysseus’ crucial role in the embassy to Neoptolemus, he has no considerable part in Lemnos, where he and Diomedes attempt to placate Philoctetes. Furthermore, Quintus sets aside Odysseus’ φιλέταιρον, a typical Homeric trait of his. Finally, Odysseus comes up with the idea of the Wooden Horse only to disappear in the rest of the epic. Overall, although Odysseus maintains many of his Homeric traits, Quintus both evokes his hero’s Homeric persona and consciously undermines its force and impact; he is often unwilling to deal with the hero and seems to introduce him only when necessary. Neoptolemus is doubtless Quintus’ leading character and carries a lot of Homeric Achilles’ characteristics. His likeness to his father is obvious from the beginning and reveals his identity to everybody. Achilles’ young son replaces his father in the battle without any deficiencies, something that he also realizes. Neoptolemus is fearless and invincible but also sensitive: he is tender with his mother and cries when he visits his father’s tomb. The narrator takes away his negative traits, which follow him in the previous tradition; he deals with Priam’s death and Polyxena’s sacrifice in a very special way, so that his hero doesn’t commit vicious crimes. At the same time, Neoptolemus doesn’t kill Ilioneus, Coroibus and Astyanax. Finally, Achilles’ phantom confirms Neoptolemus’ success. Quintus’ Helen is a heroine with κλέος and the narrator suggests her divine nature. She willingly followed Paris, although she afterwards lies to Menelaus. She lives isolated in Troy and she doesn’t seem to have been touched by the war. She laments her faults only because she is afraid of the consequences. Her beauty exculpates her in Menelaus’ and Achaeans’ eyes after the sack of Troy. The heroine is victors’ prize and gives meaning to their long labors. Posthomerica’s Helen looks a lot like the Homeric heroine. However, Quintus judges that Helen. Homeric Helen remains mysterious and one cannot condemn or exculpate her straightaway. Quintus shows the heroine’s unfaithful and guilty nature and presents to his readers a Homeric Helen filtered through his own eyes.