Processing of subject-object temporary ambiguities in Greek by older adults. Good-enough interpretations and semantic plausibility effects
Creators: name: Νιαούρη, Δήμητρα Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Τοπική αμφισημία υποκειμένου-αντικειμένου
Ηλικιωμένοι
Σημασιολογική αποδεκτότητα
Subject-object temporary ambiguities
Older adults
Good-enough interpretations

description: This thesis investigates the processing of subject-object ambiguities by older native speakers of Greek using S-V agreement as a means of disambiguation. Our main objective is to examine whether older adults employ the same parsing strategies as the younger ones when processing subject-object ambiguous sentences in Greek. More specifically, we aim to understand whether they are subjected to the universal parsing principle of Late Closure (Frazier, 1978) as this issue remains open to investigation. Additionally, one of the aims of this study is to determine the role of semantic plausibility in the processing of these ambiguities in Greek and to investigate the existence of good-enough interpretations in ambiguity resolution. We further aim to understand whether older adults use structural cues such as verb morphology and S-V agreement as accurately as younger adults. The role of working memory (WM) and inhibition is also examined with regard to the participants’ performance. To this aim, twenty young adults (20-30 years) and twenty-one older adults (70-85 years), native speakers of Greek participated in an on-line self-paced reading task and an off-line sentence-picture matching (SPM) task. Additional YES-NO questions were asked to provide information about the participants’ reading preferences and their acceptability judgments. In the first task, two factors were manipulated: semantic plausibility and number marking, while in the latter only number marking was manipulated. Differences between the two age groups were expected, including greater garden-path effects on older adults and their extended reliance on good-enough interpretations. Other differences concerned their slower and less accurate performances. The effect of semantic plausibility was also expected to be reflected in the participants’ RTs on the ambiguous DP and the disambiguating VP. According to the results, older adults experienced garden-path effects on the disambiguating VP of the plausible plural (PP) condition, while garden-path effects were not detected in younger adults’ RTs on the same segment. Effects of semantic plausibility were found in both groups, on the ambiguous DP in contrast to the disambiguating VP. Older adults based their parsings more on good-enough interpretations, showing a preference for the object-subject reading of the ambiguous DP, a finding that was linked to their inhibition decline. On the contrary, younger adults were more accurate in reanalyzing the ambiguous DP, showing a preference for its subject reading, yet only in the SPM task. Finally, older adults were less accurate in using structural cues like verb morphology than younger adults and had slower RTs.
description: Αυτή η έρευνα εξετάζει την επεξεργασία αμφισημιών υποκειμένου-αντικειμένου από ηλικιωμένους, φυσικούς ομιλητές της Ελληνικής, χρησιμοποιώντας τη συμφωνία υποκειμένου-ρήματος ως μέσο επίλυσης της αμφισημίας. Ο κύριος στόχος της είναι να διερευνήσουμε εάν οι ηλικιωμένοι χρησιμοποιούν τις ίδιες στρατηγικές επεξεργασίας με τους νεότερους ενήλικες όταν επεξεργάζονται αμφίσημες προτάσεις υποκειμένου-αντικειμένου στα ελληνικά. Πιο συγκεκριμένα, επιθυμούμε να κατανοήσουμε εάν υπόκεινται στην καθολική αρχή επεξεργασίας του καθυστερημένου κλεισίματος (Frazier, 1978). Επιπλέον, ένας από τους στόχους αυτής της μελέτης είναι ο προσδιορισμός του ρόλου της σημασιολογικής αποδεκτότητας στην επεξεργασία αυτών των αμφισημιών στα ελληνικά και η διερεύνηση της ύπαρξης «επαρκών» ερμηνειών (good-enough interpretations) στην επίλυση της τοπικής αμφισημίας. Στοχεύουμε επίσης να κατανοήσουμε εάν οι ηλικιωμένοι επεξεργάζονται τη συμφωνία υποκειμένου-ρήματος με την ίδια ακρίβεια όσο οι νεότεροι ενήλικες. Ο ρόλος της εργαζόμενης μνήμης και του ανασταλτικού ελέγχου εξετάζονται επίσης σε σχέση με την απόδοση των συμμετεχόντων. Για το σκοπό της έρευνας, είκοσι νέοι ενήλικες (20-30 ετών) και είκοσι-ένας ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας (70-85 ετών), φυσικοί ομιλητές της ελληνικής, συμμετείχαν σε ένα χρονομετρικό πείραμα αυτορυθμιζόμενης ανάγνωσης προτάσεων και ένα μη χρονομετρικό πείραμα αντιστοίχισης πρότασης με εικόνα. Επιπλέον ερωτήσεις της μορφής «ΝΑΙ-ΟΧΙ» συμπεριλήφθηκαν στο πείραμα με σκοπό να λάβουμε πληροφορίες σχετικά με τις προτιμήσεις ανάγνωσης των συμμετεχόντων και τις κρίσεις σημασιολογικής αποδεκτότητάς τους. To πρώτο πείραμα αφορούσε δύο μεταβλητές: αυτή της σημασιολογικής αποδεκτότητας και αυτή του μορφολογικού χαρακτηρισμού του ρήματος. Το δεύτερο πείραμα αφορούσε μόνο το μορφολογικό χαρακτηρισμό του ρήματος. Αναμέναμε διαφορές μεταξύ των δύο ηλικιακών ομάδων, με εμφανέστερες επιπτώσεις δομικής παραπλάνησης στους ηλικιωμένους και συχνότερες εμφανίσεις «επαρκών» ερμηνειών. Περιμέναμε επίσης να βρούμε μεγαλύτερους χρόνους αντίδρασης καθώς και χαμηλότερες επιδόσεις στους ηλικιωμένους. Προβλέπαμε επίσης ότι η επίδραση της σημασιολογικής αποδεκτότητας θα αντικατοπτριζόταν στους χρόνους αντίδρασης των συμμετεχόντων στην αμφίσημη ονοματική φράση (ΟΦ) και στην κύρια ρηματική φράση (ΡΦ) των προτάσεων που εξετάσαμε. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, δομική παραπλάνηση εμφανίστηκε στην ομάδα των ηλικιωμένων στη κύρια ΡΦ της δεύτερης συνθήκης του χρονομετρικού πειράματος (συνθήκη σημασιολογικής αποδεκτότητας: πληθυντικός αριθμός). Ωστόσο, δομική παραπλάνηση δεν ανιχνεύθηκε στους χρόνους αντίδρασης των νεότερων ενηλίκων στο ίδιο σημείο. Επιδράσεις σημασιολογικής αποδεκτότητας βρέθηκαν και στις δύο ομάδες στην αμφίσημη ΟΦ αλλά όχι στην κύρια ΡΦ που επιλυόταν η αμφισημία. Επιπρόσθετα, οι ηλικιωμένοι ενήλικες βασίστηκαν περισσότερο στο μοντέλο των «επαρκών» ερμηνειών, αναλύοντας πιο συχνά την αμφίσημη ΟΦ και ως αντικείμενο και ως υποκείμενο της δευτερεύουσας και κύριας ΡΦ αντίστοιχα, ένα εύρημα που συσχετίστηκε με τη χαμηλή επίδοσή τους στη δοκιμασία ανασταλτικού ελέγχου. Αντίθετα, οι νεότεροι ενήλικες ανέλυαν πιο συχνά την αμφίσημη ΟΦ μόνο ως υποκείμενο της κύριας ΡΦ στη δοκιμασία αντιστοίχισης πρότασης-εικόνας. Τέλος, οι ηλικιωμένοι ενήλικες είχαν χαμηλότερες επιδόσεις στην επεξεργασία της ρηματικής μορφολογίας καθώς και μεγαλύτερους χρόνους ανάγνωσης των προτάσεων συγκριτικά με τους νεότερους συμμετέχοντες.