Ο συμπεριληπτικός χαρακτήρας της πλατωνικής ερωτικής στο Συμπόσιον
Creators: name: Βαλταδώρου, Αναστασία-Σταυρούλα Παρμενίωνα
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: Πλάτωνας
Συμπόσιον
Συμβολή στη Θεωρία του Πλατωνικού Έρωτα
Plato
Symposium
Contribution to a Τheory of Platonic Εros

description: Στόχος αυτής της εργασίας είναι να διερευνηθεί η φύση του πλατωνικού εραστή του Συμποσίου. Σκοπός μου είναι να δείξω ότι ο Πλάτωνας αντιμετωπίζει την ερωτική φιλοσοφική συναναστροφή ως κινητήριο δύναμη βελτίωσης ατομικής και συλλογικής που αφορά όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου. Το συγκεκριμένο ζήτημα τέθηκε υπό διερεύνηση με αφορμή δύο διαδεδομένες ερμηνευτικές τάσεις που αναγιγνώσκουν με επιφυλακτικότητα το σύνολο του διαλόγου και τον λόγο του Σωκράτη συγκεκριμένα. Πρώτον, ο Gregory Vlastos υποστήριξε πως ο φιλοσοφικός εραστής είναι εγωκεντρικός, μία άποψη που ασπάστηκαν πολλοί άλλοι. Μία δεύτερη αντιλογία εξέφρασε ο φεμινιστικός λόγος. Ειδικότερα, πολλές φεμινίστριες θεώρησαν ότι ο συνολικός διάλογος και ο λόγος της Διοτίμας θεμελιώνουν μία διάκριση ανάμεσα στα βιολογικά φύλα. Κατα αυτές, η έννοια του πνευματικού τόκου που εισάγει η Διοτίμα αποτελεί πεδίο διαχωρισμού των φύλων, με τη γυναίκα να εξοβελίζεται καθ’ ολοκληρίαν από τη φιλοσοφία. Η προσεκτική όμως ανάλυση του κειμένου μας επιτρέπει να επιχειρηματολογήσουμε πως ο παραγκωνισμός των άλλων προσώπων εκ μέρους του φιλοσόφου δεν προκρίνεται καθ’ όλη την έκταση του Συμποσίου· αντιθέτως η έννοια της διαλεκτικής ως εποικοδομητικού διαλόγου μεταξύ προσώπων και ως συνενωτικής στάσης ανάμεσα σε συμβατικά αντίτιθέμενες έννοιες (όπως η νόηση και το συναίσθημα, η ψυχή και το σώμα) κάνει εμφανή την παρουσία της στο διάλογο αυτόν. Αρχικά είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι η Διοτίμα στο λόγο της διαλέγεται με τα πέντε εγκώμια που εκφωνούνται πριν από αυτό του Σωκράτη. Πολλές δηλαδή από τις ιδέες που αυτή αναπτύσσει έχουν κάνει πρώτα την εμφάνισή τους στους λόγους των συμποσιαστών. Έπειτα είναι αξιοπρόσεκτο πως η έννοια της εποικοδομητικής συνομιλίας μεταξύ προσώπων και της αρμονικής σύνδεσης μεταξύ αντιθέτων εννοιών παρατηρείται στην ερωτική διδαχή της. Τέλος, ο Σωκράτης, όπως απεικονίζεται στο λόγο του Αλκιβιάδη, προκρίνει με την παρουσία και τον λόγο του τον συμμετοχικό διάλογο που οδηγεί στη βελτίωση τόσο του ίδιου όσο και των συνομιλητών του.
description: The topic of this thesis is the nature of the Platonic lover in the Symposium. My goal is to demonstrate that Plato conceives of erotic philosophical interaction as a fundamental means by which all people – regardless of gender – may achieve fulfillment as individual persons and as members of society as a whole. This position challenges the tendency in scholarly discourses on the Symposium to view the work through one of the following two frameworks: 1) First, Gregory Vlastos has asserted that the philosophical lover is essentially egotistic, a view which has gained much support. 2) Secondly, feminist scholars have also opposed an inclusive reading, claiming that the dialogue as a whole, and especially Diotima’s speech, lays the foundation for the separation of the sexes. Feminists have often claimed that the notion of spiritual birth, introduced by Diotima and thought to be attributed only to men, disunites the two sexes and excludes the female gender completely from the philosophical domain. Nevertheless, a thorough analysis of the text itself allows us to challenge these two prevalent readings of Plato’s Symposium. Indeed, the concept of the constructive, interpersonal dialogue, combined with an integrative stance towards seemingly antithetical notions (such as: intellect/emotion or body/soul) is present throughout the dialogue. For example, Diotima engages in constant dialogue with the five encomia that precede Socrates’ own, developing many ideas in her speech that were first expressed by Socrates’ interlocutors. Moreover, we must not fail to observe that the concept of constructive dialogue and the harmonious union of apparently conflicting notions is distinguishable in her erotic teaching. Finally, Socrates – as is made clear in Alcibiades’ speech – promotes, through both his presence and his words, the open, dialectical participation of all persons in the betterment both of themselves as individuals and of their community as a whole.