Έκτρωση μετά από βιασμό: ηθική θεώρηση
Creators: name: Θεοφανίδης, Δημήτριος Αχιλλέα
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Έκτρωση
Βιασμός
Ηθική θεώρηση
Abortion
Rape
Moral perspective

description: Η παρούσα εργασία στόχο έχει, να εξετάσει τα ηθικά διλήμματα που παρουσιάζονται κατά την επιθυμία για έκτρωση μετά από βιασμό. Η Ορθόδοξη Εκκλησία καταδικάζει την έκτρωση, εξομοιώνοντάς την μάλιστα με την ανθρωποκτονία και δεν δικαιολογείται ούτε σε περιπτώσεις βιασμού διότι είναι βίαιη και αποτρόπαιη αφαίρεση ζωής. Ο βιασμός δεν είναι σεξουαλικό έγκλημα αλλά ένα έγκλημα βίας - μια βαθιά προσωπική και ανεπιθύμητη παραβίαση ενός ανθρώπου, μια άσχημη άσκηση εξουσίας και ελέγχου πάνω σε ένα άλλο άτομο. Η εξουσία, όχι η σεξουαλική επιθυμία, οδηγεί τον επιτιθέμενο. Σε περίπτωση βιασμού, η γυναίκα εξαναγκάζεται να υποστεί περαιτέρω ψυχολογική βλάβη κυοφορώντας προϊόν βίας και όχι συναίνεσης. Όμως, σε περίπτωση βιασμού η τυχόν επακόλουθη έκτρωση τιμωρεί ουσιαστικά το αγέννητο παιδί που δεν διέπραξε κανένα έγκλημα. Αντίθετα, ο δράστης θα έπρεπε να τιμωρηθεί, όχι το κύημα. Αν το θύμα είναι παντρεμένη γυναίκα η οποία καθίσταται έγκυος από έναν άγνωστο, ο νόμιμος σύζυγος καλείται να συμμετάσχει στην ανατροφή ενός παιδιού, το οποίο πιθανόν να υπενθυμίζει και σε αυτόν την βίαιη πράξη σε βάρος της συζύγου του. Η λύση της έκτρωσης «προφυλάσσει» ψυχολογικά το ζευγάρι, τόσο ατομικά, όσο και στην μεταξύ τους σχέση. Ο αντίλογος είναι ότι η έκτρωση σε αυτή την περίπτωση δεν «θεραπεύει» το αρχικό βίαιο γεγονός, αλλά αντικαθιστά την βίαιη πράξη του βιασμού με μια άλλη, αυτή του φόνου του εμβρύου. Εναλλακτικά λοιπόν, και εφόσον το ζεύγος δεν διαθέτει τα ψυχικά αποθέματα να μεγαλώσει ένα παιδί που έρχεται στον κόσμο κάτω από αυτές τις τραγικές συνθήκες, θα μπορούσε να απευθυνθεί σε υπηρεσίες υιοθεσίας. Σε περίπτωση αιμομιξίας, η γυναίκα που έμεινε έγκυος από συγγενικό της πρόσωπο, είναι πολύ πιθανόν, να φέρει στον κόσμο τερατογενές κύημα, το οποίο θα υποφέρει σε όλη του τη ζωή. Επομένως η έκτρωση προτείνεται ως ‘θεραπευτική λύση’. Ο αντίλογος είναι ότι κίνδυνος γενετικών ανωμαλιών, υπάρχει (σε μικρότερο βαθμό) και σε συναινετικές εγκυμοσύνες. Θα έπρεπε λοιπόν να θανατώνονται μέσω της έκτρωσης όλα αυτά τα κυήματα με κάποια γενετική ανωμαλία; Συμπερασματικά, σε περίπτωση βιασμού, το κύημα ή το παιδί, δεν είναι το σύμβολο μιας πράξης αγάπης, αλλά το σύμβολο μιας πράξης βίαιης, μια ζωντανή ανάμνηση του απάνθρωπου συμβάντος και τροχοπέδη στην ψυχική λύτρωση του θύματος. Η επιλογή της έκτρωσης φαίνεται ίσως να είναι η δίοδος για τη συνέχιση της πορείας της ζωής της γυναίκας-θύματος. Όμως, από ηθικής πλευράς, η έκτρωση μετά από βιασμό δεν είναι δικαιολογημένη γιατί ουσιαστικά ‘τιμωρείται’ το αθώο θύμα και όχι ο θύτης
description: The purpose of this thesis is to examine the ethical dilemmas presented in the decision for abortion after rape. The Orthodox Church condemns abortion, even assimilating it to homicide and is not justified even in cases of rape because it is a violent and abominable abolition of life. Rape is not essentially a sexual crime but rather a crime of violence - a profoundly personal and unwanted violation of a person, an ugly exercise of power and control over another person. Power, not sexual desire, drives the aggressor. In the case of rape, the woman is forced to suffer further psychological harm by carrying the ‘product’ of violence rather than consent. However, in the event of rape, any subsequent abortion essentially punishes the unborn child who has committed no crime. Instead, the perpetrator should be punished, not the foetus. If the victim is a married woman who becomes pregnant by an unknown perpetrator, the legal spouse is invited to participate in the upbringing of a child, who may also be a constant reminder of this violent act against his wife. The solution of an abortion seems to protect psychologically the couple, both individually and in their relationship. The implication is that abortion in this case does not "cure" the original violent event, but replaces the violent act of rape with another, i.e. the killing of the fetus. Alternatively, and if the couple does not have the mental resources to raise a child coming into the world under these tragic conditions, they could seek adoption services. In the case of incest, the woman who becomes pregnant by her relative is very likely to deliver a monstrous fetus, which will suffer throughout its life. Abortion is therefore suggested as a 'therapeutic solution'. Yet, there is a risk (to a lesser extent) of genetic abnormalities even for consensual pregnancies. So by the same token, should all fetuses with genetic abnormalities be killed? In conclusion, in the case of rape, the fetus or the child, it is not the symbol of an act of love, but the aftermath of a violent act, a living reminder of the inhumane event and a hindrance to the victim's mental redemption. The option of abortion seems to be the way that the victim can continue with her life. But from an ethical point of view, abortion after rape is not justified because the innocent victim is actually 'punished' and not the perpetrator