Η εκκλησιαστική πολιτική του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κυρού Ιακώβου για την ομογένεια και την παιδεία
Creators: name: Τσιούτσου Ζωή Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής, Ιάκωβος
ομογένεια
παιδεία
Archbishop of North and South America, Iakovos
homogeneity
education

description: Ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβος (1911-2005) υπήρξε αναμφίβολα ένα μεγάλο όνομα και μία τεράστιου βεληνεκούς προσωπικότητα, που έχει χαραχθεί στη μνήμη των ομογενών, ολόκληρης της Αμερικής, αλλά και ολόκληρου του ορθοδόξου κόσμου. Ήταν ένας Ιεράρχης που ασχολήθηκαν μαζί του τόσο ο ελληνικός και διεθνής τύπος, ο εκκλησιαστικός και πολιτικός τύπος, αλλά και πρόεδροι πολλών κρατών, Αρχιερείς και Πατριάρχες, ακόμη δε και "εκκλησίες" διαφορετικών δογμάτων. Από την πρώτη στιγμή της ποιμαντορίας του ιδιαίτερα έκδηλο υπήρξε το ενδιαφέρον του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου για την προαγωγή της ενότητας της εκκλησιαστικής ζωής της ομογένειας στην Αμερική, καθώς και της ομοψυχίας των ελληνορθοδόξων υπό την καθοδήγηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής. Προώθησε σε σημαντικό βαθμό την παιδεία και την κατήχηση ενισχύοντας τη θρησκευτική ταυτότητα σε συνδυασμό με την εθνοτική και ταυτόχρονα προετοίμασε το δίκτυο της εκκλησίας, ώστε να μπορεί να προσαρμόζεται και να ακολουθεί τις πρωτοβουλίες του αναφορικά με τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Με την ανάπτυξη της λειτουργίας των ιδρυμάτων της Αρχιεπισκοπής, τη συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες και τις κληρικολαϊκές συνελεύσεις καλλιέργησε την ενότητα των Ελλήνων της Αμερικής δημιουργώντας ισχυρούς συνεκτικούς δεσμούς. Ταυτόχρονα, αναδιοργάνωσε το εκπαιδευτικό σύστημα της ομογένειας και ίδρυσε το ελληνικό κολλέγιο, το οποίο συνέδεσε ουσιαστικά και με την Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού. Μάλιστα, μετά από δικές του πρωτοβουλίες, η Θεολογική Σχολή αναγνωρίστηκε πλήρως ως ίδρυμα από την Ένωση Θεολογικών Σχολών Η.Π.Α. και Καναδά, ενώ με τις άοκνες και συστηματικές προσπάθειές του και το ίδιο το ελληνικό κράτος αναγνώρισε την Θεολογική Σχολή ως ισότιμη με τις αντίστοιχες των Αθηνών, της Θεσσαλονίκης και της Χάλκης. Παράλληλα, δημιούργησε ελληνικό κολλέγιο και συνέβαλε στην ένωσή του με την ακαδημία του Αγίου Βασιλείου. Αναδιοργάνωσε το τμήμα κατηχητικής παιδείας με ειδική επιτροπή θεολόγων και διδασκάλων, ενώ με τον νέο καταστατικό χάρτη του 1978 ανέθεσε στους επισκόπους του περισσότερες αρμοδιότητες και ευθύνες. Ομοίως, μετά από σύγκληση κληρικολαϊκών συνελεύσεων, αναβαθμίστηκε ο ρόλος του αρχιεπισκοπικού συμβουλίου και του φιλοπτώχου και δημιουργήθηκαν τμήματα νεολαίας, εκπαιδεύσεως, κατηχήσεως, παιδείας, επικοινωνιών και Ιεραποστολής. Στις μέρες του παρατηρήθηκε ιδιαιτέρως σημαντική φιλανθρωπική δραστηριότητα, ενώ παράλληλα βοήθησε σημαντικά στην ανάπτυξη των τοπικών κοινοτήτων ως κέντρα της ομογενειακής και κοινωνικής ζωής των Ελλήνων της Αμερικής. Παρά τις έντονες αντιδράσεις και τις κατηγορίες που του απέδωσαν για αφελληνισμό, κατόρθωσε να επιβάλλει την χρήση της αγγλικής γλώσσας στην θεία λειτουργία για όλους αυτούς που δεν κατανοούσαν την ελληνική διάλεκτο, αλλά σεβόμενος την ελεύθερη βούληση άφησε την απόφαση να διαλέγει η κάθε εκκλησιαστική κοινότητα τη γλώσσα που εκείνη θα χρησιμοποιούσε. Με λίγα λόγια, η δράση του εκτός από εκκλησιαστική ήταν βαθιά πολιτική και διπλωματική. Την περίοδο της ποιμαντορίας του κατάφερε να είναι η κυρίαρχη ηγετική φυσιογνωμία του ελληνισμού των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και ο προνομιακός συνομιλητής της αμερικανικής ηγεσίας. Με αυτές του τις ιδιότητες, άλλωστε, προσπάθησε την ευνοϊκή αντιμετώπιση από πλευράς των Η.Π.Α. θεμάτων ελληνικού εθνικού ενδιαφέροντος. Ο Αμερικής Ιάκωβος με τον δυναμικό χαρακτήρα του και τις πρωτοβουλίες του κατέκτησε κατά γενική ομολογία την Αμερική και επί μισό αιώνα διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο σε πολλά ζητήματα που αφορούσαν τις Η.Π.Α. αλλά και τον Ελληνισμό που ποτέ δε λησμόνησε
description: The Archbishop of North and South America, Iakovos (1911-2005) was undoubtedly a big name and a personality of enormous scope who has been engraved in the memory of the expatriates, of the whole of America, but also of the entire Orthodox world. He was a Hierarch with whom the Greek and international press, the ecclesiastical and political press but also presidents of many states, High Priests and Patriarchs, and even “churches” of different denomimations dealt with him. He promoted education and catechism to a significant degree by strengthening religious identity combined with ethnic identity and at the same time prepared the church network to be able to adapt and follow his initiatives regarding Greek-American relations. By developing the functioning of the Archdiocese’s institutions participating in social struggles and clerical assemblies, he cultivated the unity of the Greeks of America by creating strong cohesive bonds. At the same time, he reorganized the educational system of the community and founded the Greek college, which effectively connected with the Theological School of the Holy Cross. In fact, after his own initiatives, the Theological School was fully recognized as an institution by the Association of Theological schools of the USA and Canada, while with tireless and systematic efforts the Greek state itself recognized the Theological School as equal of the counterparts in Athens, Thessaloniki and Chalkis. At the same time he created a Greek college and contributed to its union with the academy of Agios Vasilios. He reorganized the department of catechetical education with a special committee of theologians and teachers, while with the new charter of 1978 he assigned more powers and responsibilities to his bishops. Similarly, after the convening of clerical assemblies, the role of the archdiocesan council and the philoptoch was upgraded and departments of youth, education, catechism, education, communications and missions were created. In his days, a particularly important philanthropic activity was observed, while at the same time he helped significantly in the development of the local communities as centers of the expatriates and social life of Greek Americans. Despite strong reactions and accusations of unhellenism, he managed to impose the use of the English language in the liturgy for all those who did not understand the Greek dialect, but respecting free will, he left the decision to each ecclesiastical community to choose the language which would be used. In short, his action, apart from ecclesiastical, was deeply political and diplomatic. During his pastorate he managed to be the dominant leading figure of Hellenism in the United States and also he privileged interlocutor of the American leadership. With these qualities after all, he tried to get a favorable treatment fray the side of the U.S issues of Greek national interest. Ameriki’s Iakovos with his dynamic character and his initiatives conquered America by general admission and for half a century played a decisive role in many issues concerning the USA but also the Hellenism that he never forgot