Impact of Gestational Diabetes Mellitus on adverse pregnancy outcomes
Creators: name: Καπέτη, Ευγενία Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Διαβήτης Κύησης
Κύηση
Επιπλοκές Κύησης
Gestational Diabetes Mellitus
Pregnancy
Adverse pregnancy outcomes

description: GDM is defined as the diabetes which is diagnosed during the second or third trimester of pregnancy and that was not clearly overt in the first trimester or prior to pregnancy. It is a global health concern with constantly increasing number of affected women, especially in developed countries. Many risk factors for the development of GDM have been reported in several epidemiological studies, including obesity, polycystic ovarian syndrome, history of previous GDM, family history of DM, increased maternal age, ethnicity and smoking. GDM is related with several short and long-term complications for the offspring such as prematurity, macrosomia, intrapartum injuries, hypoglycaemia, hypoxia with subsequent necrotising enterocolitis, hyperbilirubinemia cyanosis, respiratory distress and admission to NICU, risk of DM type 2, obesity and metabolic syndrome later in their lifes. Moreover, women who had elevated glucose levels in pregnancy are at high risk of developing overt diabetes later in their lives. The current methods for GDM prevention are focused on dietary modifications, physical activity increase, or, a combination of both under the spectrum of a general lifestyle change. GDM treatment options aim to keep glucose levels within the normal glycaemic reference range so as to prevent adverse events for the mother and baby due to maternal hyper‐ or hypoglycaemia. These options include dietary modification, physical exercise, subcutaneous insulin, oral hypoglycaemic agents, such as pharmacological medications, dietary supplements or nutraceuticals and induction of labour or elective caesarean section, depending on estimated fetal weight. The objective of this thesis is to investigate the impact of GDM on the risk of adverse perinatal outcomes including: stillbirth, preeclampsia, gestational hypertension, delivery of small for gestational age neonate, delivery or large for gestational age (LGA) neonate, abruption, delivery by caesarean section, admission to the neonatal intensive care unit (NICU), low Apgar score &lt;7 at 5 minutes. This was a prospective screening study in pregnant women attending for their third trimester routine scan at King’s College Hospital, London, UK, and Medway Maritime Hospital, Gillingham, UK at 35+0-36+6 weeks’ gestation. This prospective screening study in a large heterogeneous inner-city population has demonstrated, firstly, that presence of GDM, after adjustment for maternal characteristics and obstetric history, was associated with a significant increase in the rate of PE, GH, delivery of LGA neonates, and caesarean section and admission to NNU and secondly, that GDM was not associated with any significant difference in the incidence of abruption, stillbirth, delivery of SGA neonate or low Apgar score. Prevention is of paramount importance to avoid long-term consequences for mothers and their babies.
description: Διαβήτης κύησης ορίζεται ως ο διαβήτης που διαγιγνώσκεται στο δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης και δεν ήταν πλήρως εμφανής στο πρώτο τρίμηνο η πριν την εγκυμοσύνη. Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο με συνεχόμενα αυξανόμενο αριθμό προσβεβλημένων γυναικών, κυρίως στις ανεπτυγμένες χώρες. Πολλοί παράγοντες κινδύνου έχουν αναφερθεί σε διάφορες επιδημιολογικές μελέτες, όπως παχυσαρκία, σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, ιστορικό προηγούμενου GDM, οικογενειακό ιστορικό DM, αυξημένη μητρική ηλικία, εθνικότητα και κάπνισμα. Το GDM σχετίζεται με αρκετές βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπλοκές για τους απογόνους όπως η πρόωρη ωριμότητα, η μακροσωμία, οι νεογνικοί τραυματισμοί, η υπογλυκαιμία, η υποξία με επακόλουθη νεκρωτική εντεροκολίτιδα, η κυάνωση, η υπερχολθρεθριναιμία, η αναπνευστική δυσχέρεια και η είσοδος στη ΜΕΝ, ο κίνδυνος DM τύπου 2, η παχυσαρκία και το μεταβολικό σύνδρομο αργότερα στη ζωή τους. Επιπλέον, οι γυναίκες που είχαν αυξημένα επίπεδα γλυκόζης κατά την εγκυμοσύνη διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να εμφανίσουν εμφανή διαβήτη αργότερα στη ζωή τους. Οι τρέχουσες μέθοδοι για την πρόληψη του GDM εστιάζονται σε διατροφικές τροποποιήσεις, αύξηση σωματικής δραστηριότητας ή σε συνδυασμό και των δύο υπό το φάσμα μιας γενικής αλλαγής του τρόπου ζωής. Οι επιλογές θεραπείας με GDM στοχεύουν να διατηρήσουν τα επίπεδα γλυκόζης εντός του φυσιολογικού εύρους γλυκαιμικής αναφοράς, έτσι ώστε να αποφευχθούν ανεπιθύμητες ενέργειες για τη μητέρα και το μωρό λόγω της μητρικής υπερ‐ ή υπογλυκαιμίας. Αυτές οι επιλογές περιλαμβάνουν διαιτητική τροποποίηση, φυσική άσκηση, υποδόρια ινσουλίνη, από του στόματος υπογλυκαιμικούς παράγοντες, όπως φαρμακολογικά φάρμακα, συμπληρώματα διατροφής ή θρεπτικά φαρμακευτικά προϊόντα και πρόκληση τοκετού ή εκλεκτική καισαρική τομή, ανάλογα με το εκτιμώμενο βάρος του εμβρύου. Ο στόχος αυτής της διατριβής είναι να διερευνήσει τον αντίκτυπο του Διαβήτη Κύησης στον κίνδυνο ανεπιθύμητων περιγεννητικών αποτελεσμάτων όπως: θνησιγένεια, προεκλαμψία, υπέρταση κύησης, γέννηση μικρού για ηλικίας κύησης νεογνού, γέννηση μεγάλου για την ηλικία κύησης νεογνού, καισαρικής τομή, είσοδο στη μονάδα εντατικής θεραπείας νεογνών (NICU), χαμηλή βαθμολογία Apgar &lt;7 στα 5 λεπτά. Αυτή ήταν μια προοπτική μελέτη προσυμπτωματικού ελέγχου σε έγκυες γυναίκες που έκαναν τον υπέρηχο τρίτου τριμήνου στο King's College Hospital, στο Λονδίνο, και στο Medway Maritime Hospital, στο Gillingham, στις 35 + 0-36 + 6 εβδομάδες κύησης. Αυτή η προοπτική μελέτη προσυμπτωματικού ελέγχου σε έναν μεγάλο ετερογενή πληθυσμό έδειξε, πρώτον, ότι η παρουσία του Διαβήτη Κύησης, μετά την προσαρμογή για τα μητρικά χαρακτηριστικά και το μαιευτικό ιστορικό, συσχετίστηκε με σημαντική αύξηση του ποσοστού προεκλαμψίας, υπέρτασης κύησης, μακροσωμίας, καισαρικής τομής και εισαγωγής στη Μονάδα νεογνών και δεύτερον, ότι το GDM δεν συσχετίστηκε με καμία σημαντική διαφορά στην επίπτωση της αποκόλλησης πλακούντα, της θνησιγένειας, της γέννησης μικρών για την ηλικία κύησης μωρών, ή του χαμηλού βαθμού Apgar. Η πρόληψη είναι υψίστης σημασίας για την αποφυγή μακροπρόθεσμων συνεπειών για τις μητέρες και τα μωρά τους.