Η εσχατολογική θεώρηση του π. Δημητρίου Στανιλοάε
Creators: name: Catoi, Paul-Daniel
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Εσχατολογία
Χρόνος
αιωνιότητα
Eschatology
Time
Eternity

description: Η γενική συναίσθηση, μετά από την ανάγνωση των έργων του πατρός Δημητρίου, σχετικά με το παρόν θέμα, είναι ότι η αντίληψή του στηρίζεται σε μια βαθιά ορθόδοξη προοπτική, ώστε η ανάπτυξη των θεμάτων των Αγίων Πατέρων εμπλέκεται με την προσωπική του θεώρηση. Ο πατήρ Στανιλοάε κατεβάζει την δράση των εσχατολογικών λόγων της δημιουργίας, μέχρι το επίπεδο του πραγματικού ανθρώπου, ώστε αυτός να συλλαμβάνει την προσωπική και συγκεκριμένη του ύπαρξη, ως πραγματοποίηση των θεϊκών εμφύτων ενεργειών. Επομένως, κάθε γεγονός της ανθρώπινης ζωής εμπεριέχει μια έμφυτη (από την δημιουργία) εσχατολογική έννοια της ζωής του συγκεκριμένου ανθρώπου. Τοιουτοτρόπως, η ιστορία γίνεται η εκπλήρωση εκείνων των θεϊκών λόγων, ανάλογα με την ελεύθερη ανθρώπινη ενεργοποίηση. Αυτή η προοπτική μας απελευθερώνει από την προ-αποφασιστική θεωρητική λογική της διαλεκτικής θεολογίας, η οποία θεωρεί την ιστορία, ιδιαιτέρως υπό την γενική και παγκόσμια μορφή, παραβλέποντας την προσωπική ευθύνη και σημασία του καθενός ανθρώπου. Κατά την εσχατολογική αντίληψη του π. Στανιλοάε, η ανθρώπινη ιστορία γίνεται προσωπικός διάλογος με τον Θεό, κ' έχει την σημασία της. Έτσι, η ιστορική πορεία δεν είναι αυτόματη καθεαυτήν, αλλά μένει στα όρια του προσωπικού διαλόγου. Η εκ του μηδενός δημιουργία του ανθρώπου δημιούργησε και τον αιώνιο προσωπικό διάλογο μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Ο Χριστός γίνεται η ιστορική γέφυρα της κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό. Αυτός δένει το άκτιστο με το κτιστό, το αιώνιο με το χρονικό, πραγματοποιώντας στο δυνητικό επίπεδο την θέωση του ανθρώπινου. Ο Χριστός παράγει το σύνδεσμο του χρόνου με την αιωνιότητα. Η Ανάσταση του Χριστού φέρνει την αιωνιότητα στο ανθρώπινο επίπεδο, προσφέροντας το επίπεδο της θεϊκής κοινωνίας στο ανθρώπινο πλάνο της ιστορίας. Για την ιστορία, ο Χριστός αποτέλεσε τον στενότερο τρόπο, στον οποίο ο Θεός κλήθηκε προς τους ανθρώπους. Η Ενσάρκωση του Θείου Λόγου στην ανθρώπινη ιστορία αποτελεί το ανώτατο γεγονός προσέγγισης του Θεού προς τους ανθρώπους. Είναι η κορυφή της θεϊκής αγάπης και ανακάλυψης στην Οικονομία. Μέσω της Εκκλησίας ο άνθρωπος αποκτά την ικανότητα της πραγματικής μετάληψης με το αναστημένο σώμα του Χριστού, δηλαδή η διατήρηση του αιώνιου διαλόγου με το Θεό. Τοιουτοτρόπως, αυτός μετέχει στην αιωνιότητα και την αφθαρσία του Σώματός Του. Η Εκκλησία, λαμβάνει ήδη από τώρα, τον άχρονο χαρακτήρα, που βρίσκεται στην Βασιλεία των Ουρανών, αφού στην Εκκλησία είναι ο αρραβώνας της Βασιλείας. Η Εκκλησία υπερβαίνει τον ιστορικό χρόνο, μαζεύοντας σε μια ζωντανή σύναξη όλο το Σώμα του Χριστού. Το ευχαριστιακό Σώμα του Χριστού ξεπερνά τα χρονικά και τοπικά όρια του κόσμου, και συγκεντρώνει όλη την ανθρωπότητα στην αιώνια ζωή του Θεού. Μέσω της ιστορικής Του βίωσης, της Εκκλησίας και της Θείας Ευχαριστίας, ο Χριστός εργάζεται ενεργώς στην ιστορική μας ζωή, σε μια συνεχή συμμετοχή, διά της οποίας λαμβάνουμε την αιώνια διάσταση της φύσης μας. Στην Θεία Λειτουργία, ο χρόνος και η αιωνιότητα ενώνονται οργανικά και συγκεντρώνονται σε μια θεανθρώπινη πραγματικότητα. Κατά τον πατέρα Δημήτριο, τα έσχατα είναι μεταμόρφωση της παρούσας κτίσης για να υποδεχθεί τον Χριστό κατά τον κατάλληλο τρόπο. Ο Παράδεισος και η κόλαση της Όγδοης Ημέρας θα είναι η δυνατότητα και η αδυναμία της διαφάνειας του φωτός του Χριστού διά των ανθρώπων.
description: In father's Dumitru Stăniloae thinking light, where time is the interval between God’s eternal call and the human answer, temporal category becomes organically bounded to the human person, according to which it exists. There cannot be time without humanity or human being without time, says father, hence the time is the human environment according to this world, because in the future existence, when history will be let loose, time will end and the human existence will be in an eternal communion with divinity, according to its effort of communion. Thus, the human response (time) must be given according to God's call. If loving God is calling us, means that our response has to be based on love, for this is man called, to emerge from the self to be able to enter in communion with each other. In the moment when, the man renounces to himself for the others, only then the answer becomes real. Within the Holy Trinity this response and the renunciation for themselves are eternal and without any possibility of improvement and there are at the best and highest level and in the same time the most profound level. The entry in God’s eternity appears along with the self-leaving of the human being and with the self-sacrifice before the others. In current world, the time longer exists because of the people who aren’t giving fully themselves to the others, but each one is reentering into him after his sacrifice brought to the others. The created human being cannot provide a permanent answer, by a totally self-output, which cancels the time. He may always to add something higher to his response to Creator, why we say that his answer is never fully and finally. As long as the movement (increase or decrease) is possible, there will be human beings in this world. Growth and transformation are closely related to human nature. The latter cannot exist without growth. It appears and is dedicated to growth, without the growth cannot be measured by its creator and cannot receive the result of its actions on this world, either His eternal love or eternal loneliness. History, and hence time, are useful to human movement towards the ultimate purpose. Christ creates the time’s connection with eternity; on the one hand, He is in a total sacrifice in front of the Father, overcoming every time interval into a full eternity, but in the same time sitting in history being related to the creature, assuming the human nature, suffering in time. It is the Embody of Son’s which exceeds our human capacity, being a secret fulfillment between God and Man.