Το διπλό σύστημα ελέγχου ημεδαπών και αλλοδαπών διαιτητικών αποφάσεων κατά το άρθρο 897 ΚΠολΔ και 5 της Διεθνούς Σύμβασης της Νέας Υόρκης για την αναγνώριση και εκτέλεση αλλοδαπών διαιτητικών αποφάσεων
Creators: name: Καραμπατέας, Κωνσταντίνος Στέφανου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Αλλοδαπή διαιτητική απόφαση
Αναγνώριση και Εκτέλεση
Σύστημα ελέγχου
Foreign arbitral award
Recognition and Enforcement
Legal control system

description: Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την ανάγκη ύπαρξης ενός διπλού συστήματος δικαστικού ελέγχου των ημεδαπών και αλλοδαπών διαιτητικών αποφάσεων. Ειδικότερα, αντιπαραβάλλονται αφενός το σύστημα ελέγχου του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας με την αγωγή ακύρωσης και αναγνώρισης ανυπαρξίας κατ’ άρθρα 897 και 901 αντίστοιχα και αφετέρου αυτό της Διεθνούς Σύμβασης της Νέας Υόρκης για την αναγνώριση και εκτέλεση των αλλοδαπών διαιτητικών αποφάσεων με την προβολή κωλυμάτων για αναγνώριση και εκτέλεση κατ’ άρθρο 5. Παρά τις επιμέρους διαφορές τους, τα δύο ως άνω συστήματα εναρμονίζονται πλήρως. Υιοθετούν την ίδια δομική φιλοσοφία, αναγνωρίζοντας ελαττώματα που αφορούν στη διαιτητική συμφωνία, το διαιτητικό δικαστήριο, την διαιτητική διαδικασία και την διαιτητική απόφαση και εσωκλείοντας ερμηνευτικά στα ανωτέρω τις ίδιες περιπτώσεις, αποσκοπούν δε κατ’ ουσία στο αυτό αποτέλεσμα, ήτοι την παρεμπόδιση της διαιτητικής απόφασης από το να αναπτύξει τις κυριότερες έννομες συνέπειές της, το δεδικασμένο και την εκτελεστότητα. Η ταύτιση των δύο συστημάτων δικαστικού ελέγχου είναι πλήρης, όταν πρόκειται για ελαττώματα, τα οποία ανάγονται σε θεμελιώδεις δικαιϊκές αρχές. Αντίθετα, σε μια σειρά επιμέρους ζητημάτων, ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας ακολουθεί μία ειδική και περιπτωσιολογική ρύθμιση. Η εναρμόνιση, όμως, περισώζεται, καθόσον η Διεθνής Σύμβαση της Νέας Υόρκης υιοθετεί διατύπωση γενική και αφηρημένη και αξιοποιεί την αρνητική λειτουργία της επιφύλαξης της δημόσιας τάξης, μέσω της οποίας αντιμετωπίζει ελαττώματα, τα οποία ο Ελληνικός Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας αντιμετωπίζει ειδικά. Κατόπιν των ανωτέρω, το ερώτημα που προκύπτει είναι για ποιον λόγο να υπάρχουν δύο συστήματα δικαστικού ελέγχου πλήρως ταυτιζόμενα για έναν θεσμό, ο οποίος από την φύση του στοχεύει στην ευελιξία και την οικονομία χρόνου. Μήπως η νομοθετική πρωτοβουλία πρέπει να εστιάσει στο ενδεχόμενο της άμεσης εκτελεστότητας των αλλοδαπών διαιτητικών αποφάσεων και να περιορίσει τον δικαστικό έλεγχο σε ένα μόνο στάδιο;
description: The present work deals with the need for a double judicial review system of the domestic and foreign arbitration awards. Especially, on the one side, the Code of Civil Procedure review system is contrasted with the invalidity and recognition of the non-existence action, pursuant to Articles 897 and 901 respectively, while on the other side, there is a juxtaposition of the New York International Convention system for the declaration and execution of the foreign arbitration awards with the projection of impediments regarding the identification and implementation, under Article 5. Despite their differences, these two systems are fully harmonized. They adopt the same structural philosophy, by recognizing defects that concern the arbitration agreement, tribunal as well as judgment and enclosing hermeneutically the same cases in the above, they intrinsically aim at this result, namely the prevention of the arbitration judgment from developing its main legitimate consistencies, the precedent and the enforceability. The two judicial review systems are completely identified, when it comes to flaws, which are traced to fundamental legal authorities. In contrast, in a row of individual issues, the Code of Civil Procedure follows a special and case-by-case regulation. The harmonization though, is saved, as the New York International Convention adopts a general and abstract formulation and makes good use of the negative function of public policy prejudice, through which it faces deficiencies that are specially handled by the Greek Code of Civil Procedure. In the light of the foregoing, the arising question is what is the reason for the existence of two entirely identified judicial review systems for one institution, which is naturally targeted at flexibility and time saving. Does the legislative initiative have to focus on the direct enforceability contingent of the foreign arbitration awards and limit the judicial review to one single stage?