Εναλλακτικοί τρόποι επίλυσης διαφορών στην ΕΕ: η κοινοτική οδηγία για τη διαμεσολάβηση σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις:
Creators: name: Βαϊου, Μαρία Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2008
Subjects: Εναλλακτικοί τρόποι επίλυσης διαφορών
Οδηγία
Διαμεσολάβηση
Διασυνοριακή διαφορά
Παραγραφή
Εχεμύθεια
Εκουσίως
Εκτελεστότητα
Alternative dispute resolution
Directive
Mediation
Cross-border dispute
Limitation period
Confidentiality
Voluntarily
Enforceability

description: Η από 21η Μαϊου 2008 οδηγία 2008/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, με ημερομηνία ενάρξεως 12.06.2008, «για ορισμένα θέματα διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις» εφαρμόζεται σε διασυνοριακές διαφορές σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Στο κείμενο της οδηγίας ορίζονται οι έννοιες του διαμεσολαβητή και της διαμεσολάβησης, προσδιορίζεται το πεδίο εφαρμογής της, και εξαιρούνται απ’ αυτό ρητά τόσο οι οικονομικές, δασμολογικές και διοικητικές υποθέσεις, η ευθύνη του κράτους για πράξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση της κρατικής εξουσίας, ενώ στο προοίμιο της οδηγίας αναφέρεται ότι εξαιρούνται, ακόμη, ζητήματα οικογενειακού και εργατικού δικαίου. Η εν λόγω οδηγία δεν περιέχει ρυθμίσεις σε σχέση με τη διαδικασία διαμεσολάβησης και την κατάρτιση, τα προσόντα και τη διαπίστευση των μεσολαβητών, προβάλλοντας τοιουτοτρόπως την ανάγκη των κρατών μελών να προβούν στη θέσπιση αυτορρυθμιστικών μέτρων. Η υπό συζήτηση οδηγία αντιμετωπίζει και το ζήτημα της παραγραφής σε σχέση με τη διαδικασία διαμεσολάβησης. Ρητά ορίζεται στο άρθρο 8 αυτής ότι ‘’1. τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι τα μέρη που επιλέγουν τη διαμεσολάβηση για την επίλυση της διαφοράς τους, δε θα στερούνται, με τη λήξη της περιόδου παραγραφής ή αναστολής κατά τη διάρκεια της μεσολάβησης, εν συνεχεία του δικαιώματος προσφυγής στα δικαστήρια η τη διαιτησία όσον αφορά την εν λόγω διαφορά. 2. η παράγραφος 1 εφαρμόζεται με την επιφύλαξη των διατάξεων σχετικά με τις προθεσμίες παραγραφής στις περιπτώσεις διεθνών συμφωνιών με συμβαλλόμενα μέρη τα κράτη μέλη, οι οποίες δεν συνάδουν προς το παρόν άρθρο’’. Η απόδοση της πρώτης παραγράφου του άρθρου αυτού στην ελληνική γλώσσα αφήνει ερμηνευτικό κενό ως προς το εάν ο κοινοτικός νομοθέτης αναφέρεται σε αναστολή της παραγραφής - συμπέρασμα το οποίο συνάγεται με μεγαλύτερη ακρίβεια από την αγγλική εκδοχή του κειμένου της οδηγίας, ή σε διακοπή της παραγραφής – όρο τον οποίο έχει επιλέξει ο έλληνας νομοθέτης σε άλλες μεθόδους διαιτητικής επίλυσης μίας διαφοράς, όπως είναι η διαιτητική επίλυση αυτής. Η εν λόγω οδηγία προβλέπει και διατάξεις ως προς την διασφάλιση του απορρήτου και της εχεμύθειας που επιβάλλεται να τηρείται στη διαδικασία της διαμεσολάβησης, ενώ σκοπός των διατάξεων αυτών είναι η εμπιστευτικότητα της διαδικασίας της διαμεσολάβησης, κατά τρόπο ώστε οι πληροφορίες που αποσπώνται κατά τη διάρκειά της να μην χρησιμοποιούνται ως αποδείξεις στην ακροαματική διαδικασία ενώπιον των πολιτικών και διοικητικών δικαστηρίων. Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι το κείμενο της ως άνω οδηγίας προβλέπει τη δυνατότητα παραπομπής μίας επίδικης υπόθεσης σε διαμεσολάβηση, προωθώντας έτσι σημαντικά το θεσμό της εναλλακτικής επίλυσης μιας διαφοράς, αφού καθιστά σαφή στα ενεχόμενα μέρη τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τη διαμεσολάβηση για την επίλυση της διαφοράς τους, ενώ διατηρούν στο ακέραιο το δικαίωμά τους να προσφύγουν ή όχι εκουσίως σ’ αυτήν. Τέλος, με το άρθρο 6 της υπό κρίση οδηγίας δίνεται η δυνατότητα στα κράτη μέλη να καθιερώσουν μία διαδικασία με την οποία τα ενεχόμενα μέρη, θα δύνανται να ζητούν να αποτελέσει εκτελεστό τίτλο η έγγραφη συμφωνία που προέκυψε από τη διαμεσολάβηση. Εν κατακλείδι, είναι σαφές πως η δυσλειτουργική απονομή δικαιοσύνης οδήγησε σε πιο αποτελεσματικούς τρόπους επίλυσης διαφορών, ένας εκ των οποίων είναι και η διαμεσολάβηση, οπότε και η έκδοση την υπό συζήτηση οδηγίας μόνο θετική εξέλιξη στο πεδίο αυτό μπορεί να θεωρηθεί.
description: The Directive 2008/52/EC of the European parliament and of the council on certain aspects of mediation in civil and commercial matters, was adopted in 21 May 2008, has date of entry into force the 12.06.2008, and will apply in cross - border disputes to civil and commercial matters. It shall not apply to revenue, customs or administrative matters, to the liability of the states for acts or omissions in the exercise of state authority. It is also clearly stated in the preamble of the above mentioned directive that it shall not apply to any kind of disputes related to family law and employment law. The directive does not include any regulations concerning the process of mediation or the mediators’ formation and qualifications, and verifies the EU member states need to enact self –regulating measures in order to clarify the way in such mediation shall be conducted or whom it shall be conducted by. The directive faces the issue of expiry of limitation or prescription periods as article 8 mentions that ‘’1. member states shall ensure that parties who choose mediation in an attempt to settle a dispute are not subsequently prevented from initiating judicial proceedings or arbitration in relation to that dispute by the expiry of limitation or prescription periods during the mediation process. 2. paragraph 1 shall be without prejudice to provisions on limitation or prescription periods in international agreements to which member states are parties’’. The greek translation of this article creates an explanatory void as to the legislators true will concerning the meaning of limitation periods –the term limitation or prescription period is used in the english version of the text whereas the greek legislator has already shown in previous legislation concerning alternative dispute resolution methods such as arbitration his clear preference to the use of the term intermission of limitation period, and having set by that a concrete precedent for the use of the former term in the greek version of the directive. The directive 2008/52/EC includes provisions about the respect to confidentiality throughout the process of mediation. The true scope of that provision is that mediation shall be conducted with confidentiality, in a manner that any kind of information given to mediators or those involved in the mediation process cannot be used as evidence in judicial proceedings and in court hearings. It is remarkable that the directive includes a provision which enables the involved parties to have recourse to mediation, even if they have brought their case before a court, thus promoting the institution of alternative dispute resolution, whereas is it clear in the above stated provision that the involved parties maintain the right to voluntarily use mediation to settle their difference. Finally, the directive’ s article 6 enables the member states to establish a process which will enable the parties to enforce an agreement resulting from mediation. In conclusion, it is more than obvious that the disfunctional judicial proceedings have lead to new, more effective forms of dispute resolution, such as mediation, and the adoption of directive 2008/52/EC can only be treated as a benefit for alternative dispute resolution.