Creative Mutability in the Odes of John Keats
Creators: name: Δομασή, Αφροδίτη Τριαντάφυλλου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: Τζον Κιτς
Ρομαντισμός
Μεταβλητότητα
John Keats
Romanticism
Mutability

description: Η έννοια της μεταβλητότητας συμβιβάζει τη διαρκή αλλαγή με τα πάντα στον κόσμο, ανεξάρτητα από ηθική κατηγοριοποίηση. Σχετίζεται με τις έννοιες της ρευστότητας και της αναγκαιότητας. Για τους Ρομαντικούς, ενσαρκώνεται κατά κόρον στην ποίηση. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει την επιρροή της μεταβλητότητας στις ωδές του Τζον Κιτς, ιδιαιτέρως αν τα ποιήματα αυτά προσεγγιστούν σε μία λογική ακολουθία. Στην «Ωδή στην Αεργία», ο ποιητής αμφιταλαντεύεται μεταξύ αδράνειας και πνευματικής διέγερσης, εμπνευσμένος από στοχασμούς πάνω στην ίδια την τέχνη της ποίησης, ενώ στην «Ωδή προς την Ψυχή», αναλαμβάνει με την ποίησή του να επαναφέρει ένα ξεχασμένο ιδανικό. Στην ανάλυσή μου ακολουθεί η «Ωδή σε μία Ελληνική Υδρία», όπου ο Κιτς προσωρινά αποστασιοποιείται από το ρόλο του ως ποιητής και γίνεται αποδέκτης της τέχνης, στοχαζόμενος την επίδραση της μεταβλητότητας πάνω σε ένα έργο τέχνης. Η «Ωδή προς ένα Αηδόνι» και η «Ωδή στη Μελαγχολία» αποτελούν ποιήματα πνευματικής περισυλλογής · στο πρώτο ποίημα ο Κιτς, προσεγγίζοντας ποιητικά μια κατάσταση καταληψίας, αναλογίζεται τη θνητότητα του ανθρώπινου όντως ως κατάληξη της μεταβλητότητας · στο δεύτερο ποίημα η ίδια σκέψη γίνεται ενσυνείδητη μελαγχολία στα πλαίσια της καθημερινότητας. Στην «Ωδή στο Φθινόπωρο» έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη απεικόνιση των θεμάτων που εξετέθησαν μέχρι τώρα στις ωδές, και ο ποιητής ενσαρκώνει μια στάση αποδοχής και συμφιλίωσης με τις δυνάμεις της μεταβλητότητας. Μέσα από τις ωδές και κυρίως μέσα από την «Ωδή στο Φθινόπωρο», διαφαίνεται ότι η βεβαιότητα της μεταβλητότητας πλήττει μεν προσωπικά τον ποιητή, αλλά και αποτελεί κίνητρο δημιουργίας.
description: The notion of mutability conditions everything in the world to constant change, regardless of ethical categories. It relates to the concepts of fluidity and necessity. For the Romantics, it manifests chiefly in poetry. One can trace its influence in ode poems of John Keats, especially when read in a sequence. In the “Ode on Indolence,” the poet fluctuates between inactivity and mental stimulation chiefly inspired by thoughts of poetry, while in the “Ode to Psyche” he resolves to restore a forgotten ideal through his poetry. Next in my analysis is the “Ode on a Grecian Urn,” in which he temporarily steps back from his role as a poet and becomes a recipient of art, contemplating mutability in the artifact. “Ode to a Nightingale” and “On Melancholy” constitute poems of inner contemplation; in the former poem Keats contemplates the end of mutability in human mortality while being in a trance-like state; in the latter, this same feeling translates to melancholy in the conscious everyday experience. In the ode “To Autumn” we see a culmination of the tendencies exhibited in the other odes, and the poet assumes a stance of acceptance and reconciliation with the forces of mutability. Through the odes, and especially through “Autumn” we see the poet personally affected but also creatively motivated by the certainty of mutability.