Η δικαιοδοσία στις διαφορές περί την πρόσληψη και την υπηρεσιακή κατάσταση του προσωπικού με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στον δημόσιο τομέα
Creators: name: Σακελλάρης, Αρσένιος Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2025
Subjects: Δικαιοδοσία
Σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου
Δημόσιος τομέας
Jurisdiction
Private law employment relationship
Public sector

description: Ζητήματα διαχωρισμού της δικαιοδοσίας των δικαστηρίων επί αναφυόμενης διαφοράς ανέκαθεν μπορούσαν να λάβουν χώρα στη δικαστηριακή πρακτική της εθνικής μας έννομης τάξης. Κατά τον τρόπο αυτό, τα ανώτατα εθνικά δικαστήρια ανέπτυξαν διάφορα κριτήρια, προκειμένου ο διαχωρισμός αυτός να καταστεί εφικτός, με κοινή παράμετρο το εάν επί της εκάστοτε επίμαχης διαφοράς εφαρμόζονται κανόνες δημοσίου δικαίου και υπάρχει ανισομερής σχέση μεταξύ των διαδίκων μερών. Η ολοένα και εντεινόμενη, ωστόσο, διαπλοκή δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου έχει δυσχεράνει εκ νέου τη δογματική επεξεργασία ως προς την χάραξη των ορίων μεταξύ της δικαιοδοσίας των πολιτικών και των διοικητικών δικαστηρίων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του ζητήματος της δικαιοδοσίας επί διαφορών περί την πρόσληψη και την υπηρεσιακή κατάσταση του προσωπικού με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στη δημόσια διοίκηση, όπου διαπιστώνεται ότι το δημόσιο υπαλληλικό και το εργατικό δίκαιο «σταδιακά αλληλοπροσεγγίζονται». Κατόπιν ανάδειξης των ως άνω στοιχείων, επί της παρούσας εργασίας αναλύεται πώς τις διαφορές αυτές έχει πλέον δικαιοδοσία να τις κρίνει ο διοικητικός κλάδος της δικαιοσύνης, εφαρμοζομένου του κριτηρίου της ειδικής διοικητικής διαδικασίας. Ακόμα, επεξηγείται πώς εντάχθηκαν στη δικαιοδοσία και αρμοδιότητα των διοικητικών δικαστηρίων και οι διαφορές που σχετίζονται με το προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στα δημόσια νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου όπου η πρόσληψη γίνεται με βάση ειδική διοικητική διαδικασία. Σημαντική νομολογιακή μεταστροφή, ιδίως, σχολιάζεται πως επρόκειτο να επιδιωχθεί με παραπεμπτικές αποφάσεις του Γ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την πλειοψηφούσα γνώμη των οποίων κρίθηκε ότι στις διαφορές επί σχέσης εργασίας με τους φορείς της δημόσιας διοίκησης δεν απαιτείται η εφαρμογή του κριτηρίου της ειδικής διοικητικής διαδικασίας, όπως είθισται να αξιοποιεί το Γ΄ Τμήμα σε διαφορές επί σχέσεων ιδιωτικού δικαίου. Περαιτέρω, θίγεται το ζήτημα της μετατροπής των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου στο δημόσιο τομέα σε αορίστου, πεδίο στο οποίο αφήνεται ανοικτό το ενδεχόμενο να ανατραπούν, σύμφωνα με αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα νομοθετικά και νομολογιακά δεδομένα ώστε να επανεμφανιστούν κανόνες δικαιοδοσίας του παρελθόντος. Με έρεισμα την ως άνω μελέτη, συμπεραίνεται πως τα δικαστήρια δύνανται να μεταστρέφουν τη νομολογία τους, προς εξυπηρέτηση των εκάστοτε μεταβαλλόμενων κοινωνικοοικονομικών συνθηκών, χωρίς, όμως, να απομακρύνονται από τους υφιστάμενους κανόνες ερμηνείας των νομοθετικών διατάξεων. Προτείνεται, δε, η οιονεί νομοδιαπλαστική αρμοδιότητα, που έχουν ασκήσει τα δικαστήρια, να «παραδώσει τη σκυτάλη» στο νομοθέτη, ώστε να τελειοποιήσει την «εξίσωση» της θέσης των δημοσίων υπαλλήλων με αυτήν των εργαζομένων με σχέση ιδιωτικού δικαίου στη δημόσια διοίκηση, όπου αυτό επιβάλλεται, και να ενσωματώσει σε πληρέστερο βαθμό υφιστάμενους κανόνες του ενωσιακού δικαίου. Τέλος, γίνεται λόγος για λήψη μέτρων νομοθετικής κατοχύρωσης και διεύρυνσης της συνεργασίας ανάμεσα στις δύο δικαιοδοσίες και αφήνεται ανοικτό το πεδίο για ευρύτερο διάλογο ως προς την διεξαγωγή συνταγματικών μεταρρυθμίσεων με βάση τα νέα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα.
description: Issues of separation of jurisdiction of the courts over an arising dispute could always take place in the judicial practice of our national legal order. In so doing, the highest national courts have developed various criteria to make such a separation possible, the common factor being whether the dispute in question is subject to public law rules and whether there is an unequal relationship between the parties. However, the growing interdependence between public and private law has made it difficult once again to draw the doctrinal distinction between the jurisdiction of civil and administrative courts, as exemplified by the question of jurisdiction over disputes concerning the recruitment and status of staff with private-law employment relationships in the public administration, where it has been found that public civil service law and labour law are 'gradually converging'. After highlighting the above elements, this paper analyses how the administrative branch of the judiciary now has jurisdiction to adjudicate these disputes, applying the criterion of special administrative procedure. It also explains how the jurisdiction and competence of the administrative courts have been extended to include disputes relating to staff employed under private law in public legal entities governed by private law where recruitment is based on a special administrative procedure. In particular, an important change in case-law is said to have been brought about by reference decisions of the Third Chamber of the Council of State, the majority opinion of which held that in disputes relating to employment relationships with public administration bodies it was not necessary to apply the criterion of a special administrative procedure, as is customary for the Third Chamber to apply in disputes relating to private-law relationships. Furthermore, the question of the conversion of fixed-term employment contracts in the public sector into contracts of indefinite duration is raised, an area in which the possibility is left open that, in accordance with the judgments of the Court of Justice of the European Union, the legislative and case-law may be overturned so that the rules of jurisdiction of the past may reappear. On the basis of the above study, it is concluded that the courts may change their jurisprudence in order to serve the changing socio-economic conditions, without, however, departing from the existing rules of interpretation of the legislative provisions. It is proposed that the quasi-legislative power exercised by the courts should be handed over to the legislator to perfect the 'equivalence' of the status of civil servants with that of private-law employees in the public administration, where this is necessary, and to incorporate existing rules of EU law more fully. Finally, it calls for measures to be taken to legislate and expand cooperation between the two jurisdictions and leaves open the scope for a broader debate on how to carry out constitutional reforms in the light of the new socio-economic realities.