Ο ρόλος της ανασταλτίνης Β και της ανασταλτικής ορμόνης των πόρων του Muller στην ανδρική υπογονιμότητα
Creators: name: Ηλιάδου, Πασχαλία Κυριάκου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2007
Subjects: Ανασταλτίνη Β
Ανασταλτική ορμόνη των πόρων του Muller
Ανδρική υπογονιμότητα
Αναρροφητική βιοψία των όρχεων με λεπτή βελόνη
Inhibin B
Anti mullerian hormone
Mullerian inhibiting substance
Testicular fine needle aspiration biopsy
Sperm retrieval
Male infertility

description: Η ανασταλτίνη Β και η ανασταλτική ορμόνη των πόρων του Müller (Anti-Müllerian Hormone: ΑΜΗ) είναι γλυκοπρωτεΐνες που συντίθενται και εκκρίνονται σχεδόν αποκλειστικά από τα κύτταρα Sertoli και έχουν προταθεί ως άμεσοι δείκτες της λειτουργίας τους και έμμεσοι δείκτες της σπερματογένεσης. Σκοποί της παρούσας μελέτης είναι: 1) Η εκτίμηση των βασικών επιπέδων της ανασταλτίνης Β και της ΑΜΗ στον ορό του περιφερικού αίματος υπογόνιμων ανδρών με διαφορετικά αίτια υπογονιμότητας και η διερεύνηση της συσχετίσεώς τους με κλινικές και ορμονικές παραμέτρους καθώς και με παραμέτρους του σπερμοδιαγράμματος. 2) Η εκτίμηση της προγνωστικής αξίας των βασικών επιπέδων της ανασταλτίνης Β και της ΑΜΗ ως προς την ανεύρεση σπερματοζωαρίων κατά την αναρροφητική βιοψία των όρχεων με λεπτή βελόνη (FNA).Μελετήθηκαν συνολικά 82 υπογόνιμοι άνδρες που εξετάστηκαν στο ιατρείο ανδρικής υπογονιμότητας της Μονάδας Ενδοκρινολογίας Αναπαραγωγής. Το δείγμα ήταν συνεχές και το είδος της μελέτης κλινική μελέτη χρονικής στιγμής. Ως ομάδα ελέγχου χρησιμοποιήθηκαν 31 άνδρες από το γενικό πληθυσμό. Όλοι οι υπογόνιμοι άνδρες υποβλήθηκαν σε διαγνωστικό έλεγχο που περιελάμβανε τη λήψη του ιστορικού, την κλινική εξέταση, τη διενέργεια τουλάχιστον δύο σπερμοδιαγραμμάτων με χρονική απόσταση μεγαλύτερη ή ίση με 70 ημέρες, τον ορμονικό έλεγχο (βασικά επίπεδα FSH, LH, PRL, ολικής τεστοστερόνης, ανασταλτίνης Β, ΑΜΗ) και τον απεικονιστικό έλεγχο (υπερηχογράφημα οσχέου, Doppler). Με βάση τον ανωτέρω κλινικοεργαστηριακό έλεγχο διενεργήθηκε, όπου χρειαζόταν, FNA των όρχεων, βιοχημικός έλεγχος του σπερματικού υγρού και γενετικός έλεγχος με ανάλυση του καρυοτύπου. Με βάση τον κλινικοεργαστηριακό έλεγχο έγινε κατάταξη των 82 υπογόνιμων ανδρών ως προς το αίτιο της υπογονιμότητας. Σε 26 άνδρες (32%) ετέθη η διάγνωση της ιδιοπαθούς μη αποφρακτικής αζωοσπερμίας (ΙΝΟΑ), σε 17 (21%) η διάγνωση της ιδιοπαθούς δυσπερμίας, σε 16 (20%) η διάγνωση της κιρσοκήλης, σε 10 (12%) η διάγνωση της κρυψορχίας και σε 13 άνδρες (15%) άλλες διαγνώσεις. Στο σύνολο των υπογόνιμων ανδρών η διάμεση τιμή για την ανασταλτίνη Β ήταν 39 pg/mL (εύρος τιμών: 218, IQR: 48) και στην ομάδα ελέγχου 103 pg/mL (εύρος τιμών: 194, IQR: 90) (p&lt; 0,001). H διάμεση τιμή για την AMH στους υπογόνιμους άνδρες ήταν 4,6 ng/mL (εύρος τιμών: 15,6, IQR: 3,6) και στην ομάδα ελέγχου 11,6 ng/mL (εύρος τιμών: 13,9, IQR: 7,7) (p&lt; 0,001). Η σύγκριση των βασικών επιπέδων της ανασταλτίνης Β και της ΑΜΗ μεταξύ των υποομάδων των υπογόνιμων ανδρών ανάλογα με το αίτιο της υπογονιμότητας έδειξε ότι η ανασταλτίνη Β διέφερε στατιστικώς σημαντικά μεταξύ των υποομάδων, ενώ η ΑΜΗ όχι. Τα επίπεδα της ανασταλτίνης Β ήταν πολύ χαμηλά στις βαρύτερες βλάβες, όπως στην ΙΝΟΑ και λιγότερο χαμηλά στις ελαφρότερες βλάβες, όπως στην κιρσοκήλη. Η ανασταλτίνη Β παρουσίαζε στατιστικώς σημαντική θετική συσχέτιση με το μέγεθος των όρχεων, τη συγκέντρωση των σπερματοζωαρίων, την προωθητική κινητικότητα των σπερματοζωαρίων και την ολική τεστοστερόνη και στατιστικώς σημαντική αρνητική συσχέτιση με την FSH και την LH. Η ΑΜΗ παρουσίαζε στατιστικώς σημαντική θετική συσχέτιση με την ανασταλτίνη Β και την ολική τεστοστερόνη και στατιστικώς σημαντική αρνητική συσχέτιση με την FSH, την LH και την ηλικία. Η σύγκριση των ανδρών στους οποίους βρέθηκαν σπερματοζωάρια στην FNA με τους άνδρες που δε βρέθηκαν σπερματοζωάρια έδειξε ότι δεν υπήρχαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές στα επίπεδα της ανασταλτίνης Β (p=0,230) και της ΑΜΗ (p=0,453) μεταξύ των δύο ομάδων. Η σύγκριση της προγνωστικής αξίας των κλινικών και ορμονικών παραμέτρων ως προς την ανεύρεση σπερματοζωαρίων με τις ROC καμπύλες έδειξε ότι δεν υπάρχει στατιστικώς σημαντική διαφορά μεταξύ των μεμονωμένων παραμέτρων. Ο έλεγχος της προγνωστικής αξίας των συνδυασμών παραμέτρων ως προς την ανεύρεση σπερματοζωαρίων κατά την FNA με τις ROC καμπύλες και τη λογαριθμική παλινδρόμηση έδειξε ότι ο συνδυασμός των FSH, ανασταλτίνης Β και ΑΜΗ δεν ήταν ανώτερος από την FSH. Συμπερασματικά η παρούσα μελέτη έδειξε ότι: 1) Τα βασικά επίπεδα της ανασταλτίνης Β και της ΑΜΗ στον ορό είναι σημαντικά χαμηλότερα στους υπογόνιμους άνδρες σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. 2) Τα επίπεδα της ανασταλτίνης Β διαφέρουν μεταξύ των υποομάδων με διαφορετικό αίτιο υπογονιμότητας, ακολουθώντας προοδευτική μείωση ανάλογα με τη βαρύτητα του αιτίου της υπογονιμότητας. Αντίθετα τα επίπεδα της ΑΜΗ δε διαφέρουν μεταξύ των υποομάδων με διαφορετικό αίτιο υπογονιμότητας, ακολουθώντας το πρότυπο «όλον ή ουδέν». 3) Τα επίπεδα της ανασταλτίνης Β και της ΑΜΗ στον ορό δεν είναι ανώτερα των «κλασικών» προγνωστικών δεικτών (FSH, μέγεθος όρχεων) ως προς την ανεύρεση σπερματοζωαρίων κατά την FNA των όρχεων και δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως τέτοιοι. Τέλος απαιτούνται καλά σχεδιασμένες προοπτικές μελέτες για τη διερεύνηση του ρόλου της ανασταλτίνης Β και της ΑΜΗ στην παθοφυσιολογία των διαταραχών της σπερματογένεσης, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες με αυτοκρινική και παρακρινική δράση στο μικροπεριβάλλον των όρχεων.
description: Inhibin-B and Antim¨Ήllerian hormone (AMH) are glycoproteins produced almost exclusively by the Sertoli cells and have been proposed as direct markers of their function and indirect markers of spermatogenesis. The aims of this study were: 1) to determine basal serum inhibin-B and AMH levels in men with different causes of subfertility as well as their correlations to clinical, hormonal and sperm parameters and 2) to evaluate inhibin-B and AMH as predictors of the recovery of sperm in testicular fine needle aspiration biopsy (FNA). Eighty-two subfertile men attending the outpatient male subfertility clinic of the Unit of Reproductive Endocrinology were studied. The sample was consecutive and the study design cross-sectional. Thirty-one men from the general population were used as a control group. All subfertile men underwent andrologic evaluation, including history, physical examination, hormonal profile (basal levels of serum FSH, LH, PRL, total testosterone, inhibin-B, AMH), spermiogram (at least two spermiograms with time interval of at least 70 days), and imaging (scrotum ultrasonography, colour Doppler) study. Testicular FNA and karyotype analysis was performed in subfertile men as clinically indicated. According to the clinical, hormonal, sperm, imaging, testicular cytology and genetic results, an etiological classification of the 82 subfertile men was accomplished. Twenty-six men (32%) were diagnosed as having idiopathic non-obstructive azoospermia (INOA) and 17 (21%) idiopathic dyspermia, clinical entities characterized by absence of any known cause of subfertility and azoospermia or dyspermia, respectively. Sixteen (20%) men were diagnosed as having varicocele, 10 (12%) cryptorchidism and 13 (15%) other diagnoses. In subfertile men basal serum inhibin-B levels in were 39 pg/mL (range: 218, IQR: 48) and in the control group 103 pg/mL (range: 194, IQR: 90) (p&lt;0.001). Basal serum AMH levels in subfertile men were 4.6 ng/mL (range: 15.6, IQR: 3.6) and in the control group 11.6 ng/mL (range: 13.9, IQR: 7.7) (p&lt;0.001). There were statistically significant differences in basal inhibin-B levels among the different groups of subfertile men, with inhibin-B levels following a ΅°progressive΅± pattern, with declining levels as we moved from less severe (e.g. varicocele) to more severe testicular damage (e.g. INOA). On the other hand, there were no statistically significant differences in basal AMH levels among the different groups of subfertile men. There were statistically significant positive correlations between inhibin-B and testicular volume, inhibin-B and sperm concentration, inhibin-B and progressive motility, inhibin-B and total testosterone and statistically significant negative correlations between inhibin-B and FSH and inhibin-B and LH. There were statistically significant positive correlations between ¦΅¦¬¦§ and inhibin-B, AMH and total testosterone and statistically significant negative correlations between AMH and FSH, AMH and LH and AMH and age. The comparison of the group of men with presence of spermatozoa in testicular FNA with the group of men with absence of spermatozoa in FNA revealed no statistically significant difference in the levels of inhibin-B (p=0.230) and ¦΅¦¬¦§ (p=0.453) between the two groups. ROC curves were constructed using FNA as the reference method (presence or absence of sperm). In pairwise comparison of ROC curves, none of the clinical and hormonal parameters was proved to be superior to the others. No significantly better sperm retrieval predictions were obtained with combination of the study variables. Similar results were obtained by a logistic regression analysis, where the combination of FSH, inhibin-B and AMH was not superior to FSH alone in predicting presence of sperm in FNA. In conclusion this study has demonstrated that: 1) There were significant differences in basal inhibin-B and AMH serum levels between control and subfertile men. 2) Basal inhibin-B levels were significantly different among men with different causes of subfertility, following a ΅°progressive΅± pattern, with declining levels as we moved from less severe to more severe testicular damage. On the contrary basal AMH were similar among men with different causes of subfertility, following an ΅°all-or-nothing΅± pattern. 3) Serum inhibin-B and AMH are not superior to FSH or testicular volume as predictors of the presence of sperm in testicular FNA in men with azoospermia; they should not be used for this purpose. More prospective, well-designed studies are needed to further establish the role of inhibin-B and AMH, especially in conjunction with other important molecules of testicular micro-environment, in well-defined groups of subfertile men in order to rationalize their diagnostic and therapeutic approach.