Επίδραση της ενδοφλέβιας χορήγησης βιταμίνης D στην ινσουλινοαντίσταση των χρόνιων αιμοκαθαιρόμενων ασθενών:
Creators: name: Λιάκος, Σπυρίδων Α.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2009
Subjects: Αντίσταση στην ινσουλίνη
Βιταμίνη D
Αλφακαλσιδολη
Παρικαλσιτολη
Αιμοκάθαρση
Μονοξείδιο του Αζώτου
Insulin resistance
Vitamin D
Alphacalcidol
Paricalcitol
Dialysis
Nitric oxide

description: Είναι γνωστό ότι στη χρόνια νεφρική νόσο παρατηρείται αντίσταση στη δράση της ινσουλίνης και δυσλειτουργία του ενδοθηλίου. Δεν έχει διευκρινισθεί επαρκώς η επίδραση της βιταμίνης D στην αντίσταση στην ινσουλίνη και στα επίπεδα του οξειδίου του αζώτου και της ενδοθηλίνης-1 στους χρόνια αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς. Σκοπός της εργασίας μας ήταν να διερευνηθεί η επίδραση της ενδοφλέβιας χορήγησης της βιταμίνης D στην ινσουλινοαντίσταση και στα επίπεδα του ΝΟ και της ΕΤ-1 στους χρόνια αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς. Ασθενείς και μέθοδοι: Στη μελέτη μας συμπεριλήφθηκαν 26 αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς, 17 άντρες και 9 γυναίκες, μέσης ηλικίας 56,4 ± 13,5 έτη, οι οποίοι υποβάλλονταν σε τρισεβδομαδιαίο πρόγραμμα αιμοκάθαρσης για διάστημα 71,9 ± 66,7 μήνες. Όλοι οι ασθενείς έπασχαν από δευτεροπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό και δεν είχαν λάβει θεραπεία με βιταμίνη D για διάστημα μεγαλύτερο των 30 ημερών. Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες Α και Β. Στην ομάδα Α χορηγήθηκε αλφακαλσιδόλη ενδοφλεβίως σε δόση 1 – 1.5 mcg ανά συνεδρία αιμοκάθαρσης, ενώ στην ομάδα Β χορηγήθηκε παρικαλσιτόλη ενδοφλεβίως σε δόση [iPTH]/80 mcg ανά συνεδρία αιμοκάθαρσης. Έγιναν συνολικά τρεις αιμοληψίες (Τ0: πριν την έναρξη χορήγησης βιταμίνης D, Τ1 και Τ2: ένα μήνα και τρεις μήνες μετά την έναρξη χορήγησης της βιταμίνης D) και προσδιορίστηκαν τα επίπεδα παραθορμόνης, ινσουλίνης, γλυκόζης, ΝΟ, ΕΤ-1, HOMA, Ca, P και γινομένου CaXP. Η δόση της αλφακαλσιδόλης ήταν σταθερή σε όλη τη διάρκεια της μελέτης, ενώ η δόση της παρικαλσιτόλης προσαρμόστηκε στα επίπεδα της iPTH ένα μήνα μετά την έναρξη της μελέτης. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν επίσης 18 φυσιολογικοί μάρτυρες (7 άντρες και 11 γυναίκες) μέσης ηλικίας 48 ± 11 έτη στους οποίους μετρήθηκαν οι παράμετροι της μελέτης και αποτέλεσαν την ομάδα C (control) χωρίς να χορηγηθεί βιταμίνη D. Αποτελέσματα: Στην έναρξη της μελέτης, οι ομάδες Α και Β είχαν στατιστικώς σημαντική διαφορά, σε σχέση με την ομάδα C (Control), στα επίπεδα φωσφόρου, γινομένου Ca X P, ινσουλίνης, HOMA, iPTH, NO και ΕΤ-1 (p&lt;0.05), ενώ δεν υπήρχε σημαντική διαφορά στα επίπεδα ασβεστίου και γλυκόζης. Μεταξύ των ομάδων Α και Β υπήρχε σημαντική διαφορά μόνο στα επίπεδα iPTH με υψηλότερα επίπεδα στην ομάδα Β. Τα επίπεδα της iPTH μειώθηκαν σημαντικά ένα μήνα μετά τη χορήγηση παρικαλσιτόλης (ομάδα Β) και διατηρήθηκαν μέχρι το τέλος της μελέτης, ενώ δεν παρουσίασαν σημαντική μεταβολή στην ομάδα Α (χορήγηση αλφακαλσιδόλης). Και στις δύο ομάδες Α και Β διαπιστώθηκε σημαντική ελάττωση των επιπέδων της ινσουλίνης και του δείκτη ΗΟΜΑ, πλησιάζοντας τα επίπεδα τιμών της ομάδας C. Η ελάττωση των επιπέδων της ινσουλίνης και του δείκτη ΗΟΜΑ ήταν ανεξάρτητη από τις μεταβολές της iPTH στην ομάδα Α, ενώ στην ομάδα Β η ελάττωση αυτή παρατηρήθηκε παράλληλα με την μείωση των επιπέδων iPTH τον πρώτο μήνα, αλλά διατηρήθηκε μέχρι το τέλος της μελέτης, ακόμα και μετά τη μείωση της δόσης της παρικαλσιτόλης και την τάση ανόδου της iPTH. Τα επίπεδα του ΝΟ παρουσίασαν τάση αύξησης, ενώ της ΕΤ-1 τάση ελάττωσης, χωρίς ωστόσο οι μεταβολές αυτές να είναι στατιστικώς σημαντικές. Συμπεράσματα: Από την αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της μελέτης μας προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα: 1) Η ενδοφλέβια χορήγηση και των δύο μορφών της βιταμίνης D βελτιώνει την αντίσταση στην ινσουλίνη των χρόνια αιμοκαθαιρόμενων ασθενών. 2) Η ενδοφλέβια χορήγηση αλφακαλσιδόλης βελτιώνει την αντίσταση στην ινσουλίνη ανεξάρτητα από τις μεταβολές της παραθορμόνης. 3) Η ενδοφλέβια χορήγηση παρικαλσιτόλης βελτιώνει επίσης την αντίσταση στην ινσουλίνη, χωρίς ωστόσο να είναι ξεκάθαρο αν η βελτίωση ήταν αποτέλεσμα της πτώσης της παραθορμόνης ή της πλειοτροπικής δράσης της παρικαλσιτόλης ή και των δύο παραγόντων. Ωστόσο, η βελτίωση της αντίστασης διατηρήθηκε και με τη χορήγηση μικρότερης δόσης παρικαλσιτόλης μετά την μείωση της παραθορμόνης, γεγονός που τονίζει τη σημασία της πλειοτροπικής δράσης της βιταμίνης D. 4) Η βελτίωση της αντίστασης στην ινσουλίνη δεν συνοδεύτηκε με σημαντική βελτίωση των δεικτών της δυσλειτουργίας του ενδοθηλίου (ΝΟ και ΕΤ-1), αν και υπήρξε τάση αύξησης του ΝΟ και μείωσης της ΕΤ-1, γεγονός που υποδηλώνει μία περαιτέρω βελτίωση μετά από μακροχρόνια χορήγηση της βιταμίνης D στους χρόνια αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς.
description: It is widely known that in the chronic kidney disease some of the most important complications are the insulin resistance and the endothelium dysfunction. It has not been adequately clarified yet the effect of Vitamin D in the resistance to the insulin as well as to the levels of the nitric oxide and endothelin-1 in the case of patients chronically subjected to dialysis. The aim of the study was to investigate the influence of the intravenous administration of Vitamin D in the insulin resistance and in the levels of nitric oxide and endothelin-1 in the dialysis patients. Patients and Methods: Twenty six (26) patients on chronic dialysis were included in this study, being 17 of them men and 9 of them women, with an age average of 56.4 ± 13.5 years. These patients were subjected to a 3 week dialysis program for duration of 71.9 ± 66.7 months. All of the patients were suffering from secondary hyperparathyroidism and they had not received treatment with Vitamin D for a period of time greater than thirty (30) days. The patients were divided into two groups; the A group and the B group. In the A group alfacalcidol was given intravenously in a proportion of 1 to 1.5 mcg per dialysis session, whereas in the B group paricalcitol in a proportion of [iPTH]/80 mcg per session. Three blood samples were practiced in total (T0: before the beginning of the Vitamin D administration, T1 and T2: one month and three months after the beginning of Vitamin D administration) and the levels of iPTH, insulin, glucose, ΝΟ, ΕΤ-1, ΗΟΜΑ, Ca, P and CaXP product were measured. The dose of alfacalcidol was not fixed during the study period, while the dose of the paricalcitol was adapted to the levels of iPTH one month after the beginning of the study. In the study were included also 18 healthy persons (seven (7) men and (11) women) with an age average of 48 ± 11 years, in which were measured the parameters of the study and constituted the group C (control group) without having received Vitamin C. Results: In the beginning of the study, groups A and B had statistically significant difference, concerning group C (control group), in the levels of phosphorous, CaXP product, insulin, HOMA, iPTH, NO and ET-1 (p&lt;0.05), while there was no significant difference in the levels of Ca and glucose. Among the groups A and B there was statistically significant difference only in the level of iPTH, with higher levels in the group B. The levels of iPTH decreased significantly one month after the administration of paricalcitol (in the group B) and were retained until the end of the study, whereas no significant change was found in the amount of iPTH in the group A (administration of alfacalcidol). Significant decrease of Insulin levels and HOMA index values was observed in both groups (A and B), approaching the values concerning group C. The decrease of Insulin levels and HOMA index was irrelevant to the variations of iPTH in group A, while in the group B this decrease was observed parallel to the decrease of iPTH level during the first month, but was retained until the end of the study, even after the reduction of paricalcitol dose and the growing tendency of iPTH. The levels of NO presented a tendency of increase, while those of the ET-1 a tendency of decrease, without however these variations being statistically significant. In conclusions our study showed that 1) the intravenous administration of both types of Vitamin D improves the resistance to the Insulin in the case of patients chronically subjected to dialysis. 2) The administration of alfacalcidol significantly improves the resistance to the Insulin independently of the iPTH variations. 3) The intravenous administration of paricalcitol improved also significantly the resistance to the Insulin, without, nevertheless, being absolutely clear if this improvement was due to the reduction of the iPTH or due to the ‘non classical’ action influence of paricalcitol or finally due to both factors. The improvement of Insulin resistance was retained even with the administration of lesser dose of paricalcitol after the decrease of iPTH, which accentuates further the importance of ‘non classical’ actions influence of the Vitamin D. 4) The improvement of the resistance to the Insulin was not accompanied with significant improvement of the endothelium dysfunction indexes (NO and ET-1), although there was a tendency of increase of NO and tendency of decrease of ET-1, which intimates a possible long lasting improvement.