Ο λόγιος Ιάκωβος Πιτζιπιός: βίος και έργα
Creators: name: Χρυσοβέργη, Ευθαλία Δ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Οθωμανική Αυτοκρατορία
Μεγάλη του Γένους Σχολή
Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως
Χριστιανική Ανατολική Εταιρία
Ottoman Empire
Greate School of Nation
Ecumenical Patriarchate of Constantinople
Eastern Christianity Society

description: Il greco Pitzzipios, il ponte dei due mondi. Ένας γεφυροποιός, αυτός θέλησε να είναι σε όλη του τη ζωή ο Ιάκωβος Πιτζιπιός του Γεωργίου από τη Χίο, ένας κοσμοπολίτης του 19ου αιώνα. Ως τα 1850 κινήθηκε ανάμεσα στις δύο ακτές του Αιγαίου, στο νεοσύστατο Βασίλειο της Ελλάδας και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στη χώρα της εθνικότητάς του, της οποίας την ακεραιότητα πάντοτε στήριζε, αλλά την ήθελε Βυζαντινή, με χριστιανό σουλτάνο και δυναμικό το εγγενές της στοιχείο. Ανήσυχη προσωπικότητα, ποτέ δεν αρκούνταν σε ό, τι έκανε και πάντοτε αναζητούσε το διαφορετικό. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι, όπως έλεγε, αλλά ποτέ δεν άσκησε τη νομική. Δάσκαλος στην Οδησσό, στο Γυμνάσιο της Ερμούπολης και σχολάρχης στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Το κακότροπον και ανοίκειον του χαρακτήρα του ήταν η αιτία των συνεχών μετακινήσεων και αναζητήσεών του. Φιλοδοξούσε με τις εκδόσεις του να έρθει σε ρήξη με το φαναριώτικο περιβάλλον. Επιδίωκε τα πρωτεία στην ελληνική μυθιστορία με την Ὀρφανὴ τῆς Χίου, προκάλεσε το κοινό αίσθημα με τον ημιτελή Πίθηκο Ξούθ. Αλλά ένιωθε να ασφυκτιά στα στενά γεωγραφικά όρια του ελληνόφωνου χώρου. Στο αδιέξοδό του έδωσε διέξοδο η εγκύκλιος του Πίου ΙΧ ad Orientales. Αποφάσισε να γίνει η φωνή του στον κόσμο της Ανατολής. Έγινε αποσυνάγωγος, εξωμότης, αποστάτησε από τους κύκλους της Ορθόδοξης Εκκλησίας και υπηρέτησε πιστά την παπική προπαγάνδα μέσα από τα υβριστικά για τον κλήρο της Κωνσταντινούπολης συγγράμματά του. Ίδρυσε τη Χριστιανική Ανατολική Εταιρία, ως συνέχεια της Βυζαντινής Ένωσης, προσέγγισε τον Ναπολέοντα ΙΙΙ και τους κύκλους της ρωσικής διανόησης στο Παρίσι. Οραματίστηκε την ένωση των δύο Εκκλησιών και πίστευε πως οι θεολογικές μεταξύ τους διαφορές δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία μπροστά στα οφέλη της ένωσης σε μια ταραγμένη από τους πολέμους και τους εθνικισμούς Ευρώπη. Αλλά οι εξελίξεις του Κριμαϊκού πολέμου και το Συνέδριο του Παρισιού, στα 1856, έστρεψαν το βλέμμα του στην πραγματικότητα. Απογοητεύθηκε από τους προστάτες του και επανήλθε στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Με τα συγγράμματά του κατακεραύνωσε τους Ρωμανιστές και όλους εκείνους που στήριζαν τις ψευδομεταρρυθμίσεις του Hatti-Houmayoun. Οραματίστηκε μια Ευρώπη ευημερούσα, πίστευε ότι ο δρόμος του πολιτισμού είναι ανοικτός για όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από φυλή και θρησκεία και ήταν βέβαιος ότι ο δρόμος για την ειρήνη, την τάξη, την ισορροπία και την πρόοδο περνά μέσα από την ενότητα όλης της χριστιανοσύνη
description: Il greco Pitzzipios, il ponte dei due mondi. A“bridgemaker”. That’s what Iakovos Pitzipios, son of Georgios from Chios, aspired to be in his life. He was a cosmopolitan of the 19th century. Until 1850 he went back and forth between the two coasts of the Aegean sea, between the newly established Kingdom of Greece and the Ottoman Empire, where he was born and its integrity he always supported, but he wanted it to be Byzantine, with a Christian Sultan and an active native element. A restless character by nature, he was never content with himself and would always seek something different. Although he studied Law in Paris, as he used to say, he never practiced it. He was a teacher in Odessa and in Ermoupolis’ Gymnasium and a Principal in the Phanar Greek Orthodox College. His difficult and distant character was the reason behind his constant relocations and quests. Through his publications he aspired to challenge Phanar and its circles. He was claiming the top spot in Greek romance with his Orphan from Chios, he provoked the public with his uncompleted Ape Xouth. Nevertheless he felt chocking in the limited borders of the Greek-speaking world. In this apparent dead end, the ad Orientales encyclical issued by Pope Pius ΙΧ was for him a way out. He decided to become his voice to the peoples of the East. He became an outcast, an apostate, he diverted from the circles of the Church of Anatolia and he faithfully served the papist propaganda through his offensive writings against the Church of Constantinople. He founded the Christian Society of Anatolia, as a successor to the Byzantine Society; he approached Napoleon III and the circles of the Russian intellect in Paris. He envisioned the union between the two Churches and he believed that the dogmatic differences between them have no significant importance against the benefits the union would bring to a nationalism- and war-torn Europe. But the developments in the Crimean War and the Treaty of Paris in 1856 brought him back to reality. Upset with his patrons he returned to the circles of the Church of Anatolia. With his writings he slammed the Romanists and all those who supported the quasi-reforms of the Hatti-Houmayoun. He dreamed of a prosperous Europe, he thought that the way of Civilization is open to all people irrespective of their ethnicity or religion and he was adamant that the path towards Peace, Order, Balance and Progress goes through the unity of all Christendom.