Αυτοαντισώματα στον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο
Creators: name: Παγκοπούλου, Ελένη Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος
Αυτοαντισώματα
Αυτοανοσία
Systemic lupus erythematosus
Autoantibodies
Autoimmunity

description: Ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος (ΣΕΛ) είναι μια χρόνια αυτοάνοση νόσος που μπορεί να επηρεάσει κάθε όργανο και ιστό. Η παθογένεση του ΣΕΛ είναι πολύπλοκη και χαρακτηρίζεται από την άφθονη παραγωγή αυτοαντισωμάτων. Τεράστια πρόοδος έχει σημειωθεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες στην κατανόηση των αυτοαντισωμάτων και της παθογένειας στον ΣΕΛ. Σκοπός αυτής της εργασίας είναι μια ολοκληρωμένη ανασκόπηση των αυτοαντισωμάτων στον ΣΕΛ, των διαγνωστικών μεθόδων για την ανίχνευσή τους και των κλινικών τους επιπτώσεων. Τα ANA είναι τα πιο διακριτά και σημαντικά για την αξιολόγηση της διάγνωσης, της ταξινόμησης και της δραστηριότητας της νόσου με κύριες μεθόδους ανίχνευσης τον έμμεσο ανοφθορισμό, την ενζυμική ανοσοπροσροφητική δοκιμασία (ELISA) και την multiplexed immunoassay (MIA). Τα ANA χωρίζονται σε δύο τύπους, αντισώματα στο DNA (ds-DNA) και αντισώματα σε πρωτεΐνες που δεσμεύουν το RNA (RBPs). Άλλα αντισώματα περιλαμβάνουν αυτά έναντι κυτοκινών, νουκλεοσωμάτων, ιστονών, αντιριβοσωμικά, αντιφωσφολιπιδικά και έναντι του C1q. Με βάση τις ειδικότητές τους, ορισμένα αυτοαντισώματα μπορούν να ορίσουν μια συγκεκριμένη έκβαση της νόσου και έχουν προταθεί τέσσερις διαφορετικές ομάδες: (i) τα dsDNA που σχετίζονται με υψηλή συχνότητα νεφρικής προσβολής και υψηλό κίνδυνο νεφρικής βλάβης. (ii) τα Sm/RNP που σχετίζονται με υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης και φαινομένου Raynaud· (iii) τα anti-CL και του αντιπηκτικού του λύκου που σχετίζεται με νευροψυχιατρική συμμετοχή, αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο και αιμολυτική αναιμία και (iv) τα αντισώματα SSA/Ro – SSB/La που δεν δείχνουν καμία κλινική συσχέτιση, παρά μόνο με νεογνικό ΣΕΛ. Συμπερασματικά, η κατανόησή μας για την ετερογένεια των αυτοαντισωμάτων παρέχει περισσότερες πληροφορίες για το ρόλο των αυτοαντισωμάτων στην παθογένεση, τη διάγνωση και τη θεραπεία του ΣΕΛ.
description: Systemic lupus erythematosus (SLE) is a chronic autoimmune disease that can affect any organ and tissue. The pathogenesis of SLE is complex and characterized by the abundant production of autoantibodies. Tremendous progress has been made in the past two decades in the understanding of autoantibodies and pathogenesis in SLE. The aim of the present thesis is a comprehensive review of autoantibodies in SLE, diagnostic methods for their detection, and their clinical implications. ANAs are the most distinct and important for diagnosis, classification and assessment of disease activity with indirect immunofluorescence, enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) and multiplexed immunoassay (MIA) being the main detection methods. ANAs are divided into two types, antibodies to DNA (ds-DNA) and antibodies to RNA-binding proteins (RBPs). Other antibodies include those against cytokines, nucleosomes, histones, antiribosomal, antiphospholipid, and against C1q. Based on their specificities, some autoantibodies can define a specific disease outcome, and four different groups have been proposed: (i) ds-DNAs associated with a high frequency of renal involvement and a high risk of renal damage; (ii) Sm/RNPs associated with higher incidence of pulmonary arterial hypertension and Raynaud's phenomenon; (iii) anti-CL and lupus anticoagulant associated with neuropsychiatric involvement, antiphospholipid syndrome and hemolytic anemia and (iv) SSA antibodies /Ro – SSB/La that show no clinical association, except with neonatal SLE. In conclusion, our understanding of autoantibody heterogeneity provides more insight into the role of autoantibodies in the pathogenesis, diagnosis, and treatment of SLE.