Η Διακονία των Αγίων (Α Κορ, 16,15): Διακονία και Μαρτυρία κατά τον Απόστολο Απ. Παύλο και η σύγχρονη Ορθόδοξη Χριστιανική Μαρτυρία στην Βόρεια Αμερική
Creators: name: Edwards, Joshua Stant
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2012
Subjects: Διακονία
Μαρτυρία
Ιεραποστολή
Εκπολιτισμός
Diakonia / service and ministry
Martyria / witness
Mission
Inculturation

description: Αυτή η εργασία ξεκίνησε με το ερώτημα: ποια στάση θα έπρεπε να κρατήσουν οι Ορθόδοξοι σε μια χώρα όπου αποτελούν μόνο το 0,26% του πληθυσμού; Μια τέτοια κατάσταση απαιτεί συγκεκριμένη χριστιανική μαρτυρία προς τους γύρω τους. Ακόμη περισσότερο, είναι σημαντικό να διερευνηθούν τα κριτήρια με τα οποία θα κριθούν τελικά οι προσπάθειες. Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, εξετάσαμε, στα πρώτα δύο κεφάλαια, τα βιβλικά δεδομένα της διακονίας και της μαρτυρίας και, πιο συγκεκριμένα, τα παύλεια θεμέλιά τους, καθώς και τις τριαδολογικές, πνευματολογικές, χριστολογικές, ευχαριστιακές, λειτουργικές και εκκλησιολογικές διαστάσεις της θεώρησης της χριστιανικής μαρτυρίας. Στο τρίτο κεφάλαιο, εστιάσαμε σε μια ανάλυση της πρώτης προς Κορινθίους επιστολής 11 ως 13, και των εννοιών περί του Σώματος του Χριστού και των χαρισμάτων, που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος. Στο τέταρτο κεφάλαιο, αναλύσαμε το ενανθρωπισιακό μοντέλο ιεραποστολής, ή «inculturation» (εμπολιτισμός). Στα συμπεράσματα του πρώτου μέρους, συνοψίσαμε τα θεολογικά κριτήρια της Ορθόδοξης διακονίας και μαρτυρίας. Επίσης, θέσαμε επτά συναφή ερωτήματα που σχετίζονται με καθένα από τα παραδείγματα που μελετήσαμε στο Δεύτερο μέρος. Στο Δεύτερο μέρος, εξετάσαμε τρεις περιπτώσεις Ορθόδοξης χριστιανικής μαρτυρίας στη Βόρεια Αμερική. Και οι τρεις που επελέγησαν, το μοναστικό κίνημα του πατρός Εφραίμ, η περίπτωση του πατρός Σεραφείμ Ρόουζ, και η Μονή της Νέας Σκήτης, παρουσιάζονται για πρώτη φορά κριτικά ως ιεραποστολικά «παραδείγματα». Η προσέγγιση είναι συναφειακή, με την απαραίτητη ιστορική περιγραφή και την ορθόδοξη κριτική αποτίμηση. Και οι τρεις αναλύθηκαν με βάση τα αρχεία τους και τις λοιπές σχετικές δημοσιεύσεις, αλλά και μέσα από προσωπικές συνεντεύξεις με τις κυριότερες προσωπικότητες τους. Χρησιμοποιήσαμε τις τρεις κατηγορίες του ετερόδοξου ειδικού σε θέματα Ορθόδοξης ιεραποστολής, του James Stamoolis. Η πρώτη είναι η «ενανθρωπισιακή» προσέγγιση, η οποία περιλαμβάνει μεταφράσεις στις μητρικές γλώσσες και χειροτονίες του γηγενούς κλήρου. Η δεύτερη είναι η «πολιτική» προσέγγιση, η οποία βασίζεται σε κυβερνητική βοήθεια για τη διάδοση του Ευαγγελίου. Η τρίτη είναι αυτό που ονομάζει ο Stamoolis «προσέγγιση της Ορθόδοξης παρουσίας», η οποία έχει ως αποκλειστική μαρτυρία την παρουσία και παραδοσιακή βιωτή των Ορθοδόξων ανάμεσα σε μη Ορθοδόξους. Η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των τριών περιπτώσεων που μελετήσαμε αφορά στην ενσαρκωτική προσέγγιση. Αν η Νέα Σκήτη βρίσκεται στο ένα άκρο, αφού έχει συνειδητά υιοθετήσει τον εμπολιτισμό, στο άλλο άκρο βρίσκονται τα μοναστήργια του πατρός Εφραίμ. Οι προσπάθειές της Νέας Σκήτης προς μια ενσαρκωτική ή «εμπολιτισμένη» προσέγγιση είναι οι εξής: η λειτουργική μεταρρύθμιση, η επιμονή στη χρήση κατανοητής γλώσσας στις ακολουθίες, η προσαρμογή των παραδοσιακών μορφών του μοναστικού ασκητισμού και η προσέγγιση των μη Ορθοδόξων χωρίς θεολογική υπεροψία. Στόχος της είναι να βασίζεται στις αιώνιες αλήθειες της Ορθοδοξίας. Όμως, η έκφρασή της Ορθοδοξίας, θα πρέπει να προέρχεται από τον αμερικανικό πολιτισμό, έστι ώστε να μη εμφανίζεται πολιτιστικά ξένη (ελληνική, ρωσική κτλ). Άσχετα από τις επιφυλάξεις ή τις διαφωνίες που μπορεί να έχει κανείς σχετικά με τις πρακτικές ή τις ιεραποστολικές μεθόδους της Νέας Σκήτης, πιστεύουμε ότι η μεθοδολογία της, δηλαδή ο εμπολιτισμός σε συνδυασμό με την προσεγγίση Ορθοδόξου παρουσίας, αποτελεί μια καλή αρχή για την ανάπτυξη μιας γνήσιας Ορθόδοξης χριστιανικής μαρτυρίας.
description: This work began with the question: what stance should the Orthodox take in a country where they constitute only 0.26% of the population? Such a situation clearly demands Christian witness to those around them. Moreover, it is important to determine the criteria by which these efforts can be judged. To answer this question, we examined, in the first two chapters, the biblical evidence for diakonia (service/ministry) and martyria (witness) and, more specifically, their Pauline foundations, as well as the trinitarian, pneumatological, Christological, eucharistic, liturgical, and ecclesiological dimensions of the conception of Christian witness. In the third chapter, we focused on an analysis of 1Corinthians 11-13, and the concepts of the Body of Christ and the charismata (gifts) that the Apostle Paul discusses there. In the fourth chapter, we analyzed the incarnational model of mission, otherwise known as inculturation. In the conclusion to Part One, we summarized the theological criteria for Orthodox diakonia and martyria. We also formulated seven related questions that pertain to each of the paradigms we studied in Part Two. In Part Two, we examined three cases of Orthodox Christian witness in North America. All three—the monastic movement of Father Ephraim, the case of Father Seraphim Rose, and the Monastery of New Skete—are presented critically for the first time as missionary “paradigms.” Our approach is contextual, with the necessary historical description and Orthodox critical evaluation. All three cases were analyzed on the basis of their archives and other related publications, as well as through personal interviews with their chief figures. We utilized the three categories of James Stamoolis, the heterodox specialist on Orthodox mission. The first is the “incarnational” approach, which includes translations into the native languages and ordinations of local clergy. The second is the “political” approach, which is based on state-sponsored aid for the spread of the Gospel. The third is what Stamoolis calls “the Orthodox presence approach,” which is based only on the simple presence and traditional life of the Orthodox amidst non-Orthodox. The most significant difference between the three cases we studied relates to the incarnational approach. While New Skete lies on one end of the spectrum, inasmuch as it has consciously adopted inculturation, the monasteries of Father Ephraim occupy the other end of the spectrum. New Skete’s efforts toward an incarnational or “inculturated” approach include the following: liturgical renewal, insistence on the use of understandable language in the services, adaptation of the traditional forms of monastic asceticism, and an approach to the non-Orthodox free of theological triumphalism. The goal is to be based on the eternal truths of Orthodoxy. However, the expression of Orthodox must proceed from the American culture so as not to be culturally foreign (Greek, Russian, etc.). Irrespective of the reservations or disagreements one might have regarding New Skete’s practices or missionary methods, we believe that its methodology—i.e., inculturation in combination with the Orthodox presence approach—constitutes a solid foundation for the development of a genuine Orthodox Christian witness.