National approach to education : “Ethnopedagogy”(Etnopedagogika), as a pedagogical alternative expressed by the Russian scholars of the 19th and 20th century
Creators: name: Θεοδωρίδου, Βικτώρια Χρ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Ρωσική εθνική παιδαγωγική προσέγγιση
Ολιστική παιδαγωγική
Εθνοπαιδαγωγική
Russian national pedagogical tradition
Holistic pedagogy
Obrazovanie vs Bildung
Ethnopedagogy

description: Έχοντας δημιουργήσει τη δική της παιδαγωγική παράδοση, η Ρωσία παρέχει ανεκτίμητη εμπειρία για το πώς η διαπολιτισμική συνεργασία μπορεί να αποδειχθεί περισσότερο ή λιγότερο παραγωγική εάν ενσωματωθεί σε συγκεκριμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Η Ρωσία αποτελεί ένα μοναδικό συνονθύλευμα διαφορετικών εθνών και θρησκειών μέσα σε ένα κοινό γεωγραφικό χώρο, γεγονός που οδηγεί σε στενή διαπολιτισμική επικοινωνία και εμπλουτίζει την ρωσική παράδοση στην εκπαίδευση. Αναγνωρίζοντας πλήρως την πολιτιστική ποικιλομορφία εντός των συνόρων της, η ΕΣΣΔ έπρεπε να καθιερώσει έναν βιώσιμο τρόπο ενσωμάτωσης πολλαπλών πολιτιστικών προτύπων σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα. Έτσι, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα εμφανίστηκε ένας νέος κλάδος παιδαγωγικής. Η εθνοπαιδαγωγική περιλαμβάνει έναν σχετικά νέο κλάδο της επιστημονικής-παιδαγωγικής γνώσης. Ο όρος "εθνοπαιδαγωγική" εισήχθη στην επιστημονική κυκλοφορία το 1974 από τον G. Volkov. Ο Κ. Ušinkij, ονομαζόμενος και «πατέρας της Ρωσικής παιδαγωγικής» υποστήριξε την πρωταρχική σημασία της ηθικής και πνευματικής ανατροφής στη γενική παιδαγωγική διαδικασία, κάνοντας εκτεταμένη και διεξοδική χρήση των εθνικών χαρακτηριστικών και τεχνών. Ο Ušinskij εξέφρασε την ιδέα ότι ένας άνθρωπος για να διαμορφωθεί σφαιρικά και να αναπτύξει τις γνώσεις και τις δεξιότητές του στο έπακρο, πρέπει να κατανοήσει σε βάθος και να αγαπήσει τον δικό του πολιτισμό, να νιώθει τον εαυτό του μέρος της πολιτιστικής του κληρονομιάς. Δείγματα της επιστημονικής προσέγγισης των εθνικών παιδαγωγικών παραδόσεων αντικατοπτρίστηκαν επίσης στα έργα Ρώσων παιδαγωγών, όπως Ν. Pirogov, Ν Krupskaja, Α. Makarenko και V. Suhomlinsky. Οι παιδαγωγικές ιδέες των K.Ušinskij και N. Pirogov βασίστηκαν στην ολιστική παιδαγωγική τους προσέγγιση και στην πολιτιστική και πνευματική κληρονομιά των μαθητών τους. Η ρωσική παράδοση στην εκπαίδευση βασιζόταν πάντα στην αναγνώριση, την αποδοχή και την χρήση των ισχυρών εθνικών χαρακτηριστικών του ρωσικού λαού. Αυτή η εθνική προσέγγιση διαμορφώνεται από τους Σλαβόφιλους, οι οποίοι έβλεπαν την εθνική παιδαγωγική ως πιο αποτελεσματική και παραγωγική. Οι Σλαβόφιλοι αντιλαμβάνονταν πλήρως τη σημασία της κλασικής γνώσης, έτσι προώθησαν τη σύμπραξη της κλασικής Ελληνο-Ρωμαϊκής παράδοσης και γνώσης με τις Ορθόδοξες ηθικές αξίες και τα εθνικά χαρακτηριστικά, ως μια σταθερή βάση για τη ρωσική παιδαγωγική. Είναι δύσκολο να διαφωνήσουμε με αυτήν την ιδέα, δεδομένων των παραδειγμάτων του χρυσού (19ου) και του αργύρου (τέλη 19ου-αρχές 20ου) αιώνα στη ρωσική λογοτεχνία, η οποία παρήγαγε λαμπρά παραδείγματα λογοτεχνών και λογίων όπως ο Α. Puškin, Μ. Lermontof, F. Dostoyevsky, I. Šmeliov και πολλοί άλλοι, οι οποίοι ανατράφηκαν και εκπαιδεύτηκαν σύμφωνα με την εθνική προσέγγιση. Η ρωσική έννοια obrazovanie (μόρφωση) αναδεικνύει την αντίληψη της παιδαγωγικής διαδικασίας ως ολιστικής πνευματικής και ηθικής μεταμόρφωσης του ανθρώπου και αποκατάστασης της εικόνας του Θεού μέσα του. Obrazovanie ως παιδαγωγική διαδικασία μοιράζεται όμοια χαρακτηριστικά με τη γερμανική Bildung και την αρχαία ελληνική Παιδεία, καθώς στοχεύει στη ν καλλιέργεια ενός αυτάρκους, υπεύθυνου, ηθικού και δημιουργικού ανθρώπου, ικανού να διακρίνει το καλό από το κακό και να το επιλέγει ελεύθερα. Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, Ρώσος βιολόγος και φιλόσοφος Ν. Danilevskij ορίζει 12 ιστορικά πολιτισμικά είδη. Ο Danilevskij περιέγραψε τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά κάθε τύπου, καθιστώντας ευκολότερη την κατανόηση της νοοτροπίας ορισμένων εθνών. Μερικά έθνη μοιράζονται τους πολιτιστικούς ή ιστορικούς τύπους, άλλα όχι. Στη μνημειώδη μονογραφία του Ρωσία και Ευρώπη ο Danilevskij εξηγεί πώς τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά των Εθνών που μοιράζονται τον ίδιο ιστορικό τύπο μπορούν να δανειστούν και να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά, ενώ η υιοθέτηση πολιτιστικών χαρακτηριστικών ανάμεσα στα έθνη διαφορετικών ιστορικών τύπων είναι λιγότερο αποτελεσματικά και βραχύβια.
description: Having created its own pedagogical tradition, Russia provides an invaluable example of how intercultural collaboration can be proved more or less productive if integrated into educational system. Russia comprises a rich tapestry of different nations and religions within the same country, fact which leads to close cross-cultural communication and enriched the Russian tradition in education. Fully acknowledging the cultural diversity within its borders, the USSR had to establish a viable way of integration of multiple cultural patterns into one educational system. Thus, in the second half of the 20th century a new branch of pedagogy has emerged. Ethnopedagogy comprises a comparatively young branch of scientific-pedagogical knowledge. The term “ethnopedagogy” was introduced into scholarly circulation in 1974 by G. Volkov. The theoretical origins of ethnic pedagogy comes from J. Comenius, whose ideas found their further creative development in the works of the renowned Russian pedagogue K. Ušinskij, the founder of Russian scientific pedagogy, who advocated the primary significance of moral-spiritual upbringing in the general pedagogical process, making extensive use of national features and Arts. Ušinskij expressed the idea that in order to become an intellectual and develop his knowledge and skills to the fullest, an individual, has to understand in depth and love his own culture, to view himself as a part of his cultural heritage. Samples of the scientific approach to national pedagogical traditions were also mirrored in the works of Russian pedagogues, such as N. Pirogov, N. Krupskaja, A. Makarenko and V. Suhomlinsky. Pedagogical ideas of K. Ušinskij and N. Pirogov based their holistic pedagogical approach on the cultural and spiritual heritage of their students. National approach to education in Russia dates back to the Slavophiles, who strongly suggested folk education as being more efficient and productive. They fully perceived the significance of classical knowledge, thus, they promoted an amalgamation of classical culture with Orthodox moral values and national characteristics, as the solid base for Russian pedagogy. It is difficult to argue with this idea, given the examples of the golden (19th) and silver (late 19th -early 20th) centuries in Russian literature, which produced such bright minds and talents as A. Pushkin, M. Lermontov, F. Dostoevsky, I. Šmeliov and many others, who were raised and educated according to the national approach. Russian notion obrazovanie (transformation) surfaces the perception of the pedagogical process as a holistic spiritual-moral transformation of the human being and the restoration of the God’s image within a man. Obrazovanie as a pedagogical procedure shares similarities with the German Bildung and Ancient Greek Paideia, as it aims at creating a self-sufficient, responsible, moral and creative human being, capable of discerning good from evil and freely choosing it. During the second half of the 19th century Russian biologist and philosopher N. J. Danilevskij defined 12 historical-cultural types of people. He described the cultural characteristics of each type, making it easier to understand the mentality of certain nations. Some nations do share the cultural or historical types, some others do not. In his monumental monograph Russia and Europe Danilevskij explains how the cultural features of nations sharing the same historical type may be borrowed and used effectively, while cross communication and import of cultural features between nations of diverse historical types are less effective and short-lived. Russian pedagogical tradition and its paradigm can provide an invaluable insight into how to overcome the challenges of cross cultural education and make national educational systems more productive.