Φαρμακοθεραπεία σε σύγκριση με placebo για άτομα με Ψυχογενή Βουλιμία: μία συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση
Creators: name: Αργυρού, Αικατερίνη Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Βουλιμία/Ψυχογενής Βουλιμία
Διατροφική Διαταραχή
Τυχαιοποιημένη
Τυφλή
Eating disorder
Randomised
Blind

description: Η ψυχογενής βουλιμία είναι μία διατροφική διαταραχή που προσβάλει, σύμφωνα με πιο πρόσφατες μελέτες, το 1,4% του πληθυσμού. Χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας σε συνδυασμό με αντιρροπιστικές ενέργειες που έχουν ως στόχο την αποφυγή πρόσληψης βάρους. Η θεραπεία εκλογής της ψυχογενούς βουλιμίας είναι η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία, ενώ η φλουοξετίνη αποτελεί το μοναδικό εγκεκριμένο φάρμακο για τη θεραπεία της νόσου. Η έλλειψη εξειδικευμένων θεραπευτών καθώς και η μεγάλη αναμονή για ψυχοθεραπευτικές μεθόδους, η αναποτελεσματικότητα της ψυχοθεραπείας, η υποτροπή των ασθενών ή η συνέχιση των συμπτωμάτων μετά τη θεραπεία καθιστά αναγκαία τη διερεύνηση του ρόλου της φαρμακοθεραπείας στη διαχείριση της νόσου.Ο σκοπός της παρούσης εργασίας είναι η αξιολόγηση των ερευνητικών δεδομένων σχετικά με την αποτελεσματικότητα της φαρμακοθεραπείας είτε ως μονοθεραπεία είτε συμπληρωματικά με ψυχοθεραπεία σε ασθενείς με ψυχογενή βουλιμία. Η διερεύνηση του ερευνητικού ερωτήματος πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης στις παρακάτω βάσεις: PubMed, Embase, Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL), ClinicalTrials.gov και WHO International Clinical Trials Registry Platform (ICTRP). Χρησιμοποιήθηκε ένας συνδυασμός λέξεων-κλειδιών, χωρίς περιορισμούς στη γλώσσα και στη χρονολογία. Τελικά, συμπεριελήφθησαν 48 μελέτες στη μετα-ανάλυση και 3242 ασθενείς με ψυχογενή βουλιμία. Οι μελέτες χωρίσθηκαν σε δύο διαφορετικές ομάδες για σύγκριση ανάλογα με την παράλληλη συγχορήγηση ή μη κάποια μορφής ψυχοθεραπείας. Στο βασικό καταληκτικό σημείο, την ύφεση της νόσου, δεν φάνηκε στατιστικά σημαντική διαφορά σε καμία από τις δύο συγκρίσεις, ενώ στη συχνότητα των υπερφαγικών επεισοδίων, που αποτελεί επίσης βασικό καταληκτικό σημείο, φάνηκε το φάρμακο ως μονοθεραπεία να υπερέχει και δεν φάνηκε στατιστικά σημαντική διαφορά όταν δόθηκε παράλληλα με ψυχοθεραπεία. Το φάρμακο φάνηκε να υπερέχει και στη συχνότητα των αντιρροπιστικών ενεργειών είτε ως μονοθεραπεία είτε μαζί με ψυχοθεραπεία. Τα ευρήματα της εργασίας υποδεικνύουν ότι η φαρμακοθεραπεία ίσως έχει θετική επίδραση στη διαχείριση της νόσου και στη βελτίωση συγκεκριμένων συμπτωμάτων. Ωστόσο, για την εξαγωγή ασφαλούς συμπεράσματος για την αποτελεσματικότητά της φαρμακοθεραπείας, συνολικά, χρειάζονται περισσότερες κλινικές τυχαιοποιημένες μελέτες με μεγαλύτερο αριθμό ασθενών ανά φάρμακο.
description: Bulimia nervosa is an eating disorder that, according to recent studies, affects 1,4% of the population. It is characterised by recurrent episodes of overeating in combination with compensatory behaviors that aim to prevent weight gain. The treatment of choice for bulimia nervosa is cognitive behavioral therapy, while fluoxetine is the only medication approved by the FDA. The lack of specialized therapists as well as the long waiting lists for psychotherapeutic methods, the ineffectiveness of psychotherapy, the relapse of patients or the continuation of symptoms after treatment renders it necessary to investigate the role of pharmacotherapy in the management of bulimia nervosa. The purpose of the current study is to evaluate research data on the effectiveness of pharmacotherapy as monotherapy or combined with some form of psychotherapy in patients with bulimia nervosa. To investigate the research question, the method of systematic review and meta-analysis was performed on the following bases: PubMed, Embase, Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL), ClinicalTrials.gov and WHO International Clinical Trials Registry Platform (ICTRP). A combination of keywords was used, with no restrictions on language or date of the publication.Finally, 48 studies and 3242 patients with bulimia nervosa were included in the meta-analysis. The studies were divided into two different groups depending on whether pharmacotherapy was administered as monotherapy or combined with psychotherapy. Overall, no clear difference was found between groups in terms of the number of participants who achieved, while as monotherapy, pharmacotherapy reduced the frequency of binge eating episodes, but no statistical difference was found when combined with psychotherapy. Pharmacotherapy was found to be statistically more effective in terms of reducing the frequency of purging episodes either as monotherapy or as an add-on treatment. Current data show that pharmacotherapy may have some effects on particular symptoms in patients with bulimia nervosa. There is an urgent need for further trials with bigger sample in order to determine the optional treatment strategy for these patients.