Η απόδειξη ενώπιον των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων: αρχές, αντικείμενο, διαδικασία, βάρος
Creators: name: Γιαννακάκης, Παύλος Σταύρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Απόδειξη
Διοικητική Δικονομία
Τακτικά Διοικητικά Δικαστήρια
Proof
Administrative procedural law
Ordinary Administrative Courts

description: Αντικείμενο της μελέτης είναι το δίκαιο της απόδειξης ενώπιον των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων και, πιο συγκεκριμένα, το γενικό μέρος αυτού που περιλαμβάνει τις θεμελιώδεις αρχές, το αντικείμενο, τη διαδικασία και το βάρος απόδειξης. H απόδειξη συνιστά μία διαδικασία, και μάλιστα δικονομική, μέσω της οποίας το δικαστήριο προσπαθεί να διακριβώσει την ουσιαστική αλήθεια των πραγματικών γεγονότων επί τω τέλει της διαμόρφωσης δικανικής πεποίθησης με απώτερο σκοπό να τάμει οριστικά τη διαφορά. Ο σκοπός της, όμως, είναι διττός και αναφέρεται όχι μόνο στην αναζήτηση της ουσιαστικής αλήθειας αλλά και στην εξυπηρέτηση του δικαιώματος απόδειξης. Ως εκ τούτου, η απόδειξη πέρα από διαδικασία και υποχρέωση συνιστά και δικαίωμα το οποίο, μάλιστα, κατοχυρώνεται υπερνομοθετικά και αποκτά ιδιαίτερη σημασία στο πεδίο των διοικητικών κυρώσεων ποινικού χαρακτήρα λόγω της επέμβασης στο σημείο αυτό των εγγυήσεων του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ περί δίκαιης δίκης. Οι διάδικοι ασκώντας το εν λόγω δικαίωμά τους, οφείλουν, στο πλαίσιο της αποδεικτικής διαδικασίας, να κινούνται εντός των ορίων του αντικειμένου της διοικητικής δίκης το οποίο, εν πολλοίς, ταυτίζεται με το αντικείμενο της απόδειξης. Στην έννοια του αντικειμένου της απόδειξης περιλαμβάνονται όλα τα αμφισβητούμενα πραγματικά γεγονότα, και ενδιάθετες, όμως, καταστάσεις, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης· ενώ, οίκοθεν νοείται, πως η ερμηνεία και εφαρμογή των κανόνων δικαίου ανήκει στην αποκλειστική μέριμνα του δικαστή. Σημείο αναφοράς στην αποδεικτική διαδικασία συνιστά η αρχή της προαπόδειξης, δηλαδή η υποχρέωση των διαδίκων να προσκομίζουν τα αποδεικτικά των ισχυρισμών τους μέσα μέχρι την προτεραία της πρώτης συζήτησης της υπόθεσης. Ο δικαστής, βέβαια, έχει την εξουσία, πάντοτε κατά την ευχέρειά του, να διατάξει συμπλήρωση των αποδείξεων. Η πρόσφατη δε εισαγωγή του θεσμού του εισηγητή δικαστή στην διοικητική δίκη ενώπιον των τδδ τείνει να επηρεάσει τη μορφή και τον χαρακτήρα της αποδεικτικής διαδικασίας προσδίδοντας της έναν περισσότερο ανακριτικό χαρακτήρα. Οι διάδικοι, επίσης, κατά ρητή διάταξη του ΚΔΔ, φέρουν το βάρος απόδειξης των γεγονότων που επικαλούνται για να στηρίξουν τους ισχυρισμούς τους και κατά τούτο αντανακλάται η όψη της απόδειξης ως υποχρέωσης. Κατά την πρόσφατη, μάλιστα, νομολογία του ΣτΕ, ειδικά στο πεδίο των διοικητικών κυρώσεων, η ως άνω κατανομή του βάρους απόδειξης ανάγεται σε συνταγματικής ισχύος αρχές βάσει των οποίων η διοίκηση φέρει το βάρος απόδειξης των πραγματικών γεγονότων οι οποίοι στοιχειοθετούν την αποδιδόμενη σε ορισμένο πρόσωπο παράβαση που επισύρει την επιβολή κύρωσης. Με αφετηρία, λοιπόν, τη νομοθετική αναγνώριση της θεωρίας των κανόνων δικαίου του L. Rosenberg και την ιδιόμορφη λειτουργία της εντός ενός πλαισίου υπερνομοθετικών αρχών, σταχυολογούνται οι πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις «ήπιας» εφαρμογής και κάμψης του κανόνα μέσα απ’ τη νομοθεσία και τη νομολογία
description: The subject of this study is the law of proof before the ordinary administrative courts and, more specifically, the general part of it which includes the fundamental principles, object, procedure and burden of proof. Evidence is a process, and indeed a procedural, whereby the tribunal seeks to calibrate the essential truth of the facts on the end of the formation of forensic conviction with the ultimate goal of permanently settling the difference. Its purpose, however, is twofold and refers not only to the search for the essential truth but also to the service of the right of proof. Therefore, proof beyond process and obligation is also a right which is over-legitimate and acquires special importance in the field of administrative penalties of a criminal nature as a result of the intervention on this point of the safeguards under Article 6 of the ECHR on a fair trial. The parties, exercising their right to do so, must, within the framework of the evidentiary procedure, move within the scope of the subject-matter of the administrative procedure, which is largely identical to the subject-matter of the evidence. The meaning of the subject-matter of the evidence includes all the factual facts disputed, but also situations which are intrinsically relevant to the outcome of the trial· while it is understood that the interpretation and application of the rules of law is the sole concern of the judge. The point of reference in the evidentiary procedure is the principle of “proof before the court”, namely the obligation of the parties to produce evidence of their claims up to the time of the first discussion of the case. The judge, of course, has the power, always at his own discretion, to order the completion of the evidence. The recent introduction of the institution of the Judge-Rapporteur in the administrative proceedings before the ordinary administrative courts tends to influence the form and nature of the evidentiary procedure by giving it a more in-depth character. The parties also, by an express order, bear the burden of proving the facts they invoke in support of their allegations, and thus the aspect of proof is reflected as a liability. In the recent case-law of the Council of State, especially in the field of administrative penalties, this burden of proof is governed by constitutional principles according to which the administration has the burden of proving the facts which constitute the offense attributed to a particular person which implies the imposition of a sanction. Starting with the legal recognition of L. Rosenberg's theory of “rule of law” and its peculiar function within a framework of super-legislative principles, the most typical cases of "soft" application and deviation of the rule through legislation and jurisprudence are highlighted