Emile Zola et l'impressionnisme: le spectacle de la rue, transposition litteraire et picturale
Creators: name: Κουνάδου, Ευδοκία Μιχαήλ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Δρόμος,θέαμα, οσμανοποίηση, Παρίσι
Ιμπρεσιονισμός, ρεαλισμός, νατουραλισμός
Ιμπρεσιονιστική γραφή
Streat, spectacle, Haussmanisation, salon,
Impressionism
Realism
Naturalism
Ecriture artiste

description: During the nineteenth century, the french capital undergoes a complete aesthetic and planning change on the initiative of baron Haussmann. Its streets demonstrate its transformation whose example will be followed by other big cities. Citizens enjoying a different economic and social status coexist in a modern environment. Emile Zola (1840-1902) and the impressionists live and create in it, in search of inspiration and subjects. The newly urban landscape offers a spectacle full of movement, sound, lights and figures. In this study, we examine the way the unfolded pictures become vitally present either in the impressionist painting, where colour becomes independent from form or in the novels of Zola, where pictures are dressed in light thanks to the painter’s look. In the first part of the study, we present the background in which artistic creativity is being integrated. We analyse the procedure of the haussmanisation of Paris. In the second part, we study the innovative way of work experimented by Zola and the impressionists. The descriptions of the author are often the result of his walks around the city in the same time that the modern painters place their easel in the open air in order to catch the light perceived through the impression of the moment. We also examine the activity of Zola as an art critic. In the third part, we search the relationship between Zola’s writing and the impressionist painting in technical terms. These two arts are met in the “écriture artiste” which transposes the impressionist means of expression into writing. The author describes the pictures from the standpoint of the sensation created to him, emphasising the qualities of things and ignoring all action. But Zola also uses a vocabulary reminding of impressionistic painting as it evokes the cloudy atmosphere of Monet, Renoir, Sisley. We continue by studying the last parts of every chapter of A Page of Love (1878), which are descriptions of the parisian landscape. The last part of our study examines the spectacle in Zola’s work, the walks of the heroes into the streets of the capital and the contribution of the street in the presentation of every novel’s main theme. Finally, we analyse the novel L’ Œuvre (1886) which describes the salons, the artistic taste of the time and the reactions against the new ways of expression in art.
description: Από τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, το παρισινό τοπίο υφίσταται πολεοδομικές και αισθητικές μεταβολές με πρωτοβουλία του νομάρχη του, του βαρόνου Οσμάν. Οι δρόμοι του αποτελούν την βιτρίνα της αλλαγής αυτής, της οποίας το παράδειγμα ακολουθούν και άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Η γαλλική πρωτεύουσα αναδεικνύεται σε ένα σύγχρονο περιβάλλον, όπου πολίτες διαφορετικής οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης συνυπάρχουν. Στο περιβάλλον αυτό ζουν και δημιουργούν ο Ζολά (1840-1902) και οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι, που αναζητούν σε αυτό έμπνευση και θέματα. Το νέο αστικό τοπίο προσφέρει ένα θέαμα γεμάτο κίνηση, ήχο, φώτα και μορφές. Στην εργασία μελετούμε πως οι εικόνες που ξεδιπλώνονται γίνονται από μόνες τους πρωταγωνίστριες είτε των ζωγραφικών έργων των ιμπρεσιονιστών, στα οποία το χρώμα γίνεται αυτεξούσιο, ανεξάρτητο από τις μορφές, είτε των μυθιστορημάτων του Ζολά, όπου οι εικόνες λούζονται στο φως χάρη στο βλέμμα του ζωγράφου. Στο πρώτο μέρος της εργασίας παρουσιάζουμε τον χρόνο και τον τόπο που πλαισιώνει την δημιουργικότητα των παραπάνω καλλιτεχνών. Αναλύουμε την διαδικασία της «οσμανοποίησης» της γαλλικής πρωτεύουσας. Στο δεύτερο κεφάλαιο μελετούμε τον τρόπο που δουλεύουν ο Ζολά και οι ζωγράφοι, φέρνοντας τομές στην καλλιτεχνική έκφραση. Οι περιγραφές του πρώτου αποτελούν αποκύημα των ερευνών του που συχνά περιλάμβαναν περιηγήσεις στους δρόμους του Παρισιού. Οι ιμπρεσιονιστές από την άλλη μεριά τοποθετούν τα καβαλέτα τους στο ύπαιθρο θέλοντας να μεταφέρουν στον καμβά τα χρώματα όπως τα αντιλαμβάνονται υφιστάμενοι την εντύπωση της στιγμής. Αναλύεται επιπλέον η σχέση του συγγραφέα με την ζωγραφική μέσα από την δραστηριότητά του ως κριτικού τέχνης, θέση από την οποία στηλιτεύει τις επιλογές της Ακαδημίας. Στο τρίτο μέρος της εργασίας, αναζητούμε τις συγγένειες μεταξύ της γραφής του Ζολά και της ζωγραφικής των ιμπρεσιονιστών σε επίπεδο τεχνικής. Συμπληρωματικές ή ανταγωνιστικές οι δύο τέχνες συναντώνται στην λεγόμενη «καλλιτεχνική» ή «ιμπρεσιονιστική» γραφή, που συνίσταται στην μεταφορά των ιμπρεσιονιστικών μορφών έκφρασης στην γραφή. Ο συγγραφέας περιγράφει τις εικόνες με βάση την αίσθηση που προκάλεσαν στον ίδιο, τονίζοντας τις ιδιότητές των στατικών πραγμάτων σε βάρος της δράσης. Ο Ζολά, όμως, χρησιμοποιεί και κάποιο λεξιλόγιο που παραπέμπει στον ιμπρεσιονισμό, λάιτ μοτίβ που θυμίζουν την θολή ατμόσφαιρα των πινάκων του Μονέ, του Ρενουάρ, του Σισλέ. Το τρίτο μέρος της εργασίας μας κλείνει με την μελέτη του τελευταίου μέρους κάθε κεφαλαίου του έργου Μια Σελίδα Αγάπης (1878), που αποτελούν περιγραφές του παρισινού τοπίου. Στην συνέχεια, το τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζει αρχικά την θέση που έχει το θέαμα στο έργο του Ζολά, τους περιπάτους των πρωταγωνιστών στους δρόμους της πρωτεύουσας και την συμβολή του δρόμου στην ανάδειξη γενικότερα των θεματικών των μυθιστορημάτων του. Το τέταρτο κεφάλαιο και η εργασία μας κλείνει με το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Ζολά Το Δημιούργημα, όπου περιγράφονται οι εκθέσεις, οι προτιμήσεις του καλλιτεχνικού κοινού της εποχής και οι αντιδράσεις του στις παλιές και τις νέες μορφές ζωγραφικής έκφρασης. Κλείνουμε διαπιστώνοντας πως μέσω των αισθητικών περιγραφών η μορφή της γλώσσας αξιοποιείται ακολουθώντας την εξέλιξη στην ζωγραφική, η οποία έχει ήδη δώσει τα πρωτεία στο χρώμα-μορφή σε βάρος του θέματος-περιεχόμενο.