Διερεύνηση διαφόρων βιοτύπων αγριοβρώμης (Avena sterilis L.) για πιθανή ανάπτυξη ανθεκτικότητας σε ζιζανιοκτόνα που αναστέλλουν τη δράση του ενζύμου Accase:
Creators: name: Βαζάκας, Γεώργιος Φωτίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Ανθεκτικότητα
Αγριοβρώμη
Ζιζανιοκτόνα
Resistance
Avena sterilis L.
Herbicides

description: Σε πειράματα φυτοδοχείων αξιολογήθηκαν 11 βιότυποι αγριοβρώμης (Avena sterilis L.) για την πιθανότητα ανάπτυξης ανθεκτικότητας σε ζιζανιοκτόνα που αναστέλλουν τη βιοσύνθεση των λιπαρών οξέων (ένζυμο ACCase). Οι βιότυποι προέρχονταν από καλλιέργειες σιτηρών της Β. Ελλάδας και της Θεσσαλίας, ενώ τα ζιζανιοκτόνα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν τα clodinafop-propargyl, fenoxaprop-p-ethyl, diclofop-methyl (αρυλοξυφαινοξυαλκανοϊκά, αναστολείς της δράσης του ενζύμου ACCase), pinoxaden (φαινυλοπυραζολίνη, αναστολέας της δράσης του ενζύμου ACCase) και το mesosulfuron + iodosulfuron (σουλφονυλουρίες, αναστολείς της δράσης του ενζύμου ALS). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η εφαρμογή της οκταπλάσιας από τη συνιστώμενη δόση του clodinafop-propargyl δεν μείωσε σημαντικά το χλωρό βάρος 2 βιοτύπων (ανθεκτικοί), ενώ η συνιστώμενη δόση του μείωσε σημαντικά το χλωρό βάρος 5 βιοτύπων (ευαίσθητοι) και μερικώς το χλωρό βάρος τεσσάρων βιοτύπων (πιθανώς εξελισσόμενη ανθεκτικότητα). Η εφαρμογή της οκταπλάσιας από τη συνιστώμενη δόση του fenoxaprop-p-ethyl δεν μείωσε σημαντικά το χλωρό βάρος ενός βιοτύπου (ανθεκτικός), ενώ η συνιστώμενη δόση του μείωσε σημαντικά το χλωρό βάρος τεσσάρων βιοτύπων (ευαίσθητοι) και μερικώς το χλωρό βάρος 6 βιοτύπων (πιθανώς εξελισσόμενη ανθεκτικότητα). Η εφαρμογή της τετραπλάσιας από τη συνιστώμενη δόση του diclofop-methyl δεν μείωσε σημαντικά το χλωρό βάρος τεσσάρων βιοτύπων (ανθεκτικοί), ενώ η διπλάσια της συνιστώμενης δόσης του δεν μείωσε σημαντικά το χλωρό βάρος ενός βιοτύπου (μετρίως ανθεκτικός). Επιπλέον, η συνιστώμενη δόση του δεν μείωσε σημαντικά το χλωρό βάρος ενός βιοτύπου (μετρίως ανθεκτικός), ενώ η ίδια δόση μείωσε σημαντικά το χλωρό βάρος πέντε βιοτύπων (ευαίσθητοι). Η εφαρμογή της συνιστώμενης δόσης του pinoxaden μείωσε μερικώς το χλωρό βάρος ενός βιοτύπου (μετρίως ευαίσθητος), ενώ η εφαρμογή της ίδιας δόσης μείωσε σημαντικά το χλωρό βάρος 10 βιοτύπων (ευαίσθητοι). Η εφαρμογή της συνιστώμενης δόσης του mesosulfuron + iodosulfuron μείωσε σημαντικά το χλωρό βάρος όλων των βιοτύπων (ευαίσθητοι). Τα πειράματα των τριβλίων Petri, όπου προσδιορίστηκε η αντίδραση του μήκους του βλαστού των σποροφύτων 8 βιοτύπων της αγριοβρώμης σε διάφορες συγκεντρώσεις των ζιζανιοκτόνων clodinafop-propargyl, fenoxaprop-p-ethyl, diclofop-methyl και pinoxaden έδειξαν ότι η λογαριθμική-λογιστική εξίσωση των Seefeldt κ.ά. (1995) περιγράφει καλύτερα τη σχέση μεταξύ μήκους βλαστού και συγκέντρωσης του ζιζανιοκτόνου. Οι υπολογισθείσες από τις εξισώσεις συμμεταβολής GR50 τιμές (mg ζιζανιοκτόνου/L για την μείωση του μήκους του βλαστού των σπορόφυτων κατά 50%) και ακολούθως οι τιμές έντασης ανθεκτικότητας (R/S) έδειξαν ότι οι επτά βιότυποι ήταν 5,8-&gt;121 και 7-17,6 φορές πιο ανθεκτικοί στο clodinafop-propargyl και στο fenoxaprop-p-ethyl, αντίστοιχα, από ό,τι ο ευαίσθητος βιότυπος ‘Επανωμή’. Αντίθετα, οι ίδιοι βιότυποι ήταν &gt;15,4 φορές πιο ανθεκτικοί στο diclofop-methyl από ό,τι ο ευαίσθητος βιότυπος ‘Επανωμή’. Τέλος, οι ίδιοι βιότυποι ήταν 10-189,5 φορές λιγότερο ευαίσθητοι στο pinoxaden από ό,τι ο ευαίσθητος βιότυπος ‘Επανωμή’.
description: Eleven sterile oat (Avena sterilis L.) biotypes from wheat fields of northern Greece (Thessaloniki, Serres and Kilkis) and Thessaly (Larissa) were evaluated in a whole-plant response experiment for the potential evolution of resistance to ACCase-inhibiting herbicides (clodinafop-propargyl, fenoxaprop-p-ethyl, diclofop-methyl, pinoxaden) and ALS-inhibiting herbicides (mesosulfuron + iodosulfuron). The results showed that application of clodinafop-propargyl at 8 fold higher than the recommended rate did not decrease the fresh weight of two biotypes (resistant), whereas the recommended rate did not decrease the fresh weight of four biotypes (partially resistant) but the same rate caused significant reduction of fresh weight of 5 biotypes (susceptible). The application of fenoxaprop-p-ethyl at 8 fold higher than the recommended rate did not decrease the fresh weight of one biotype (resistant), whereas the recommended rate did not decrease the fresh weight of 6 biotypes (partially resistant) but the same rate caused significant reduction of fresh weight and growth of four biotypes (susceptible). Furthermore, the application of diclofop-methyl at four fold higher than the recommended rate did not decrease the fresh weight of four biotypes (resistant), whereas the application of diclofop-methyl at two fold higher than the recommended rate did not decrease the fresh weight of one biotype (partially resistant). Additionally, the recommended rate did not decrease the fresh weight of one biotype (partially resistant), whereas the same rate caused significant reduction of fresh weight of 5 biotypes (susceptible). Τhe application of pinoxaden at the recommended rate caused partial reduction of fresh weight of one biotype (moderately susceptible), whereas the same rate caused significant reduction of fresh weight of 10 biotypes (susceptible). The application of mesosulfuron + iodosulfuron at the recommended rate caused significant reduction of fresh weight of all biotypes (susceptible). The seed-bioassay dose-response method confirmed the resistance results obtained from the whole-plant response experiments. In addition, the log-logistic equation of Seefeldt et al. (1995) described better the relationship between the shoot length response of the sterile oat biotypes and the concentracion of the herbicides clodinafop-propargyl, fenoxaprop-p-ethyl, diclofop-methyl and pinoxaden. The calculated from the equations GR50 values (mg of herbicide/L to reduce shoot length by 50%) and afterwards the resistance ratio (R/S, GR50 of R/GR50 of S) values showed that the 7 biotypes were 5.8-&gt;121 and 7-17.6 times more resistant to clodinafop-propargyl and fenoxaprop-p-ethyl than the susceptible biotype ‘Epanomi’. Also, the same biotypes were &gt;15,4 times more resistants to diclofop-methyl than the susceptible biotype ‘Epanomi’. Finally, the seven biotypes were 10-189.5 times more tolerant to pinoxaden than the susceptible biotype ‘Epanomi’.