Η επίδραση της μετοκλοπραμίδης στην εξέλιξη της συστηματικής φλεγμονώδους απάντησης σε μοντέλο σηπτικής περιτονίτιδας. Πειραματική μελέτη σε επίμυες
Creators: name: Παναγιώτης, Τσιαούσης Ζήση
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2006
Subjects: Μετοκλοπραμίδη
Μοντέλο πολυμικροβιακής σήψης
Συστηματική φλεγμονώδης απάντηση
Παράγοντας νέκρωσης των όγκων
Μαλονική διαλδεϋδη
Ενδοτοξίνη
Metoclopramide
Polymicrobial Sepsis Model
Systemic Inflammatory Response
Tumor necrosis factor
Malonic dihaldeyde
Endotoxin

description: Σκοπός της εργασίας είναι η μελέτη της επίδρασης της μετοκλοπραμίδης στην επιβίωση πειραματοζώων και στην εξέλιξη της συστηματικής φλεγμονώδους απάντησης, μετά από την πειραματική πρόκληση πολυμικροβιακής σηπτικής περιτονίτιδας. Χρησιμοποιήθηκαν 68 αρσενικοί λευκοί WISTAR επίμυες. Προκειμένου να προκληθεί σηπτική περιτονίτιδα, εφαρμόστηκε το μοντέλο της απολίνωσης και διάτρησης του τυφλού (CLP). Τα πειραματόζωα χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες. Στην πρώτη ομάδα (Α=, n=20) μελετήθηκε η επιβίωση. Στις υπόλοιπες τρεις (Β, Γ, και Δ, n=16/ομάδα) μελετήθηκε η εξέλιξη της συστηματικής φλεγμονώδους απάντησης με τη διενέργεια αιμοληψιών 6, 12 και 24 ώρες από την πρόκληση της σηπτικής περιτονίτιδας αντίστοιχα. Κάθε ομάδα διαιρέθηκε σε δύο υποομάδες (Α1-Α2 κι εξής, n=8 /υποομάδα) ανάλογα με το αν χορηγήθηκε στα πειραματόζωα, αμέσως μετά ην CLP φυσιολογικός ορός ή μετοκλοπραμίδη σε δόση 0,5 mg/kg ΒΣ. Οι ομάδες Α1, Β1, Γ1 και Δ1 συναποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου (φυσιολογικός ορός), ενώ οι υποομάδες Α2, Β2, Γ2 και Δ2 την ομάδα παρέμβασης (μετοκλοπραμίδη). Δείκτες της συστηματικής φλεγμονώδους απάντησης αποτέλεσαν οι τιμές των λευκών αιμοσφαιρίων (WBC), του παράγοντα νέκρωσης των όγκων (TNF-α), της μαλονικής διαλδεΰδης (MDA) και της ενδοτοξίνης (LPS) σε δείγματα αίματος που ελήφθησαν από τα πειραματόζωα στα προαναφερθέντα χρονικά διαστήματα. Η χορήγηση μετοκλοπραμίδης με την εγκατάσταση της σηπτικής περιτονίτιδας συνοδεύτηκε από στατιστικά σημαντική παράταση της επιβίωσης των πειραματοζώων (p=0,042). Τα επίπεδα των λευκών αιμοσφαιρίων και του TNF-α δεν διέφερα στατιστικά μεταξύ των πειραματοζώων των ομάδων ελέγχου και παρέμβασης σε όλα τα προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα. Αντίθετα, ανιχνεύτηκαν επίπεδα MDA στατιστικών σημαντικά υψηλότερα στην ομάδα του φυσιολογικού ορού, σε κάθε προκαθορισμένη χρονική χτιγμή σε σχέση με την ομάδα της μετοκλοπραμίδης (p&lt;0,05). Τέλος, στην ομάδα της μετοκλοπραμίδης ανιχνεύτηκε αρχικά συγκέντρωση LPS στατιστικώς σημαντικά υψηλότερη σε σχέση με την ομάδα ελέγχου, συγκέντωση που στη συνέχεια μειώθηκε στατιστικώ σημαντικά (p&lt;0,05). Αντίθετα, στην ομάδα του φυσιολογικού ορού η ενδοτοξίνη δεν μεταβλήθηκε στατιστικώς σημαντικά με την πάροδο των ωρών. Η μετοκλοπραμίδη πιθανώς ασκεί ανοσοτροποποιητική δράση στο ανοσιακό σύστημα, επιβραδύνοντας τη διαδικασία της υπεροξείδωσης των πολυακόρεστων λιπαρών οξέων, όπως αυτή εκφράζεται από την παραγωγή της MDA, και επιμηκύνοντας την επιβίωση των πειραματοζώων. Υπό αυτό το πρίσμα η μετοκλοπραμίδη θα μπορούσε ίσως να αποτελέσει υπό προϋποθέσεις σημαντικό φάρμακο στην μάχη κατά της σήψης
description: To investigate the effect of metoclopramide on the survival and the progress of the systemic infammatory response, after inductio of polymicrobial sepsis in rats. Polymicrobial sepsis was induced using the cecum ligation puncture (CLP) model. Sixty eight white male WISTAR rats were divided into four groups. Group A (n=20) was used to investigate survivnal. Groups B,C, and D (n=216/group) were used to investigate the progress of the systemic infammatory response by blood samples taken 6,12, and 24 hours after the induction of polymicrobial sepsis, respectively. Each group was divided into subgroups (A1-A2 and so on, n=8/subgroup) according to whether saline or metoclopramide was subcutaneously administered immediately after CLP. White blood cells counts (WBC), tumor necrosis factor (TNF-α), malonodialdehyde (MDA) and endotoxin (LPS) were used as indices of the systemic inflammatory response. Metoclopramide administration after CLP resulted in a statistically significant prolongation of the survival (p=0.042). Comparisons of values of WBC and TNF-α concentration between the control and the metoclopramide group did not show any statistical significance. On the other hand, MDA was significantly elevated (p&lt;0.05) in the saline group company to the metoclopramide group at 6,12 and 24 hours post-operatively. Finally, no statistically significant difference was noted concerning the LPS concentrations between he saline and the metoclopramide group. Metoclopramide is possible modulating the progress of the systemic inflammatory response by decelerating the peroxidation of polyunsaturated lipids, as depicted by MDA production, and prologing survival. Therefore, metroclopramide could possibly take its place under conditions, among the various anti-inflammatory therapeutic approaches.