Ταπεινές όψεις καθημερινότητας στο καλλιμαχικό πάνθεο. Από τον Όλυμπο στο άστυ: (ΙΙΙ ύμνος, Εις Αρτεμιν)
Creators: name: Γούλας, Γεώργιος Ανδρέα
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2009
Subjects: Αστικοποίηση του μύθου
Ρεαλισμός των Θεών
Καθημερινότητα
Καλλίμαχος
Υμνος
Ελληνιστικός
Urbanization of myth
Realism of Gods
Everyday matters
Callimachus
Hymn
Hellenistic

description: Η εργασία επιχειρεί να ανιχνεύσει στον καλλιμαχικό ύμνο Εἰς Ἄρτεμιν (1-182) στοιχεία καθημερινότητας, ρεαλισμού και αστικότητας κατά την παρουσίαση της Άρτεμης, μιας θεάς κατά κύριο λόγο συνδεδεμένης με την άγρια φύση. Προκειμένου να αναδειχθεί η νεωτερική διάσταση του ελληνιστικού ύμνου, αυτός αφενός αντιπαραβάλλεται με προγενέστερες συμβατικές εικόνες της θεάς, όπως αυτές σχηματοποιήθηκαν από την αρχαϊκή και την κλασική λογοτεχνία· αφετέρου προσκομίζονται παράλληλες τάσεις από σύγχρονους με τον Καλλίμαχο ποιητές, για να πιστοποιηθεί πως δεν πρόκειται για μια ευκαιριακή ή επιμέρους τεχνοτροπία του Κυρηναίου αλλά για μία αλλαγή στον τρόπο παρουσίασης του μύθου, που αφορά μια ολόκληρη εποχή. Αυτό δεν σημαίνει, βεβαίως, πως η νέα προοπτική γεννιέται ex nihilo και επικρατεί παντού. Οι Αλεξανδρινοί ποιητές δεν ανακάλυψαν την καθημερινότητα, καθώς αυτή καταγράφεται σποραδικά ήδη στα ομηρικά έπη. Οι Αλεξανδρινοί περισσότερο προσέδωσαν στην καθημερινότητα νέα έμφαση και την αξιοποίησαν ως έναν από τους φορείς της νεωτερικής ποιητικής τους. Υπ’ αυτό το πρίσμα, στα πλαίσια του συγκεκριμένου ύμνου η εργασία αναζήτησε εκφάνσεις της καθημερινότητας σε πτυχές, όπως η χαμηλή κλίμακα προσώπων και πραγμάτων, οι διαφοροποιημένες ποικιλίες λόγου, οι ταπεινές ασχολίες θεών και ανθρώπων, η απόσταση από την επική μεγαλοπρέπεια, τα στάδια παιδικής ανάπτυξης και, τέλος, η επιστημονική-θετικιστική προσέγγιση και κατοχύρωση του μύθου. Επιπλέον, η μελέτη προσπάθησε να επισημάνει τις παράπλευρες συνέπειες από την υιοθέτηση της καθημερινότητας στο φορμαλιστικό, δομικό, διακειμενικό, αναγνωστικό-προσληπτικό και ποιητολογικό επίπεδο του ύμνου. Αν οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν κάποια βάση, τότε ο ύμνος Εἰς Ἄρτεμιν μπορεί να θεωρηθεί ως μια διακεκριμένη περίπτωση εφαρμογής των θεωρητικών αρχών του καλλιμαχισμού. Του καλλιμαχισμού που δεν διστάζει να τρέψει τη θεολογία σε λογοτεχνία, την πίστη σε τέχνη - και αντιστρόφως.
description: The present study attempts to trace elements of the everyday life, realism and urbanism in Callimachus’ hymn Εἰς Ἄρτεμιν. In order to delineate the neoteric dimension of the Hellenistic hymn, the latter, on one hand, is compared to the previous, more traditional images of the goddess, as contained in archaic and classical literature; on the other hand, analogous tendencies in the texts of other contemporary poets are pointed out, in order to demostrate that this is not any occasional or partial manner of Callimachus, but a change in the way of viewing the myth in the Hellenistic age. This does not mean, of course, that this new perception of myth is born ex nihilo and prevails everywhere. The Alexandrian poets were not the ones to discover the daily element, as it is already recorded, albeit sporadically, in the Homeric epics. The Alexandrians rather lent to the daily a new emphasis and they exploited it as a vehicle of their neoteric poetics. Seen in this light, the study focuses on utterances of the daily, in the context of the hymn Εἰς Ἄρτεμιν, such as the low scale in the description of persons and objects, the everyday nuances of speech, the humble occupations of gods and men, the distancing from the epic cosmos, the recording of childhood, and, finally, the scientific-positivistic approach to the myth. Moreover, the study attempts to point out the consequences of the adoption of the daily in the form, structure, intertextuality, reception and, finally, in the poetological level of the hymn. If these suggestions are valid, then the hymn Εἰς Ἄρτεμιν may be considered as an exemplary case for the application of the theoretical principles of Callimacheanism. Callimachus does not hesitate to turn the theolory into literature, the faith into art –and vice versa.