Συγκριτική μελέτη μεταξύ της σύγχρονης ορθοπεδικής και της ορθοπεδικής του Ιπποκράτη στη ανατομία, κλινική εξέταση και ταξινόμηση του εξαρθρήματος του ώμου
Creators: name: Μάινου, Βασιλική Αθανασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Σύγχρονη Ορθοπαιδική
Ιπποκρατική Ορθοπαιδική
Κλινική εξέταση
Ταξινόμηση του εξαρθρήματος του ώμου
Modern Orthopaedics
Hippocratic Orthopaedics
Clinical Examination
Classification of Shoulder Dislocation.

description: Σκοπός της εργασίας είναι να παρουσιαστούν στοιχεία, που αφορούν το εξάρθρημα του ώμου και να αναδειχθούν οι ομοιότητες και οι διαφορές μεταξύ της Ιπποκρατικής Ορθοπεδικής και της Σύγχρονης Ορθοπεδικής στην Ανατομία, την Κλινική Εξέταση και την Ταξινόμηση που αφορούν το εξάρθρημα του ώμου. Πέραν των κοινών χαρακτηριστικών και αντιθέσεων, γίνεται εύληπτός ο επεκτατικός χαρακτήρας της Σύγχρονης Ορθοπεδικής προσθέτοντας περεταίρω πληροφορίες. Τέλος, αναζητήθηκαν οι αποτελεσματικότερες μέθοδοι θεραπείας, Σύγχρονης Ορθοπεδικής και οι μέθοδοι του Ιπποκράτη, ύστερα από πρωτογενές εξάρθρημα ώμου, για την μείωση της εμφάνισης της αστάθειας. Πρόκειται για μία Συστηματική Ανασκόπηση, που υποστηρίζεται από την άντληση δεδομένων από βιβλιογραφικές πηγές και τις μηχανές αναζήτησης PubMed και Google Scholar, αλλά και από τα έργα της Ιπποκρατικής Συλλογής. Στην παρούσα εργασία αναλύεται η ανατομία της άρθρωσης του ώμου και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί, προκειμένου να γίνει κατανοητό το εξάρθρημα. Επίσης παρουσιάζεται και η κλινική εξέταση και ταξινόμηση του εξαρθρήματος του ώμου. Ακόμα, παρουσιάζεται ένα θεωρητικό πλαίσιο της Ιατρικής και Ορθοπεδικής του Ιπποκράτη αλλά και στοιχεία ανατομίας του ώμου. Στη Συστηματική Ανασκόπηση παρουσιάζονται τα αποτελέσματα των ερευνών και οι απόψεις του Ιπποκράτη στην αντιμετώπιση του εξαρθρήματος, στην κλινική εξέταση και ταξινόμηση του εξαρθρήματος. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι ο βασικός «σκελετός» της κλινικής εξέτασης παρουσιάζει κοινά στοιχεία, πλην την εσωτερική απεικόνιση, που δεν υπάρχει στην εποχή του Ιπποκράτη. Στην ταξινόμηση προτείνονται διάφορα συστήματα που εξετάζουν την χρονιότητα, αιτιολογία, τον βαθμό εξάρθρωσης και την κατεύθυνση. Στον Ιπποκράτη η έννοια της ταξινόμησης δεν υπήρχε. Ωστόσο μόνο μια κατεύθυνση αποδεχόταν για το εξάρθρημα του ώμου, το προς το κάτω εξάρθρημα της μασχάλης, όμως διευκρινίζει και ένα διαχωρισμό βάση χρονιότητας του εξαρθρήματος, «νεαρά, παλαιά», ενώ δίνονται περαιτέρω στοιχεία για την αιτιολογία του εξαρθρήματος και τα εκ γενετή εξαρθρήματα, στα οποία οι ασθενείς ονομάζονται «Γαλιάγκωνες». Η μεγαλύτερη διαφορά όμως βρίσκεται στην θεραπευτική αντιμετώπιση, όπου η σύγχρονη Ορθοπεδική, με την ιδιαιτέρως ανεπτυγμένη Χειρουργική όχι μόνο δημιουργεί την εντύπωση του επεκτατικού χαρακτήρα αλλά ενός τελείως διαφορετικού κλάδου. Πιο συγκεκριμένα, η πιο αποτελεσματική παρέμβαση φαίνεται να είναι η αρθροσκοπική έναντι της ανοιχτής χειρουργικής επέμβασης. Ενώ ο Ιπποκράτης δεν αναφέρει μέθοδο ανοιχτής επέμβασης, περιγράφει την μέθοδο της καυτηρίασης, ως αποτελεσματική σε επαναλαμβανόμενα εξαρθρήματα που συνοδεύεται με ακινητοποίηση και δίαιτα. Βέβαια το αποτέλεσμα είναι αμφίβολο αφού δεν υπάρχουν επαρκής αποδείξεις, για να στηριχθεί η άποψη αυτή. Η Ορθοπεδική ανάλογα με την συνοδευόμενη βλάβη της άρθρωσης από το εξάρθρημα (Bankart, Labrum, Hill-Sachs) προσφέρει διάφορες μεθόδους χειρουργικής, όπως αρθροσκόπηση, οστεοσύνθεση και αρθροπλαστική. Όπως για την βλάβη Hill-Sachs προτείνεται η διαδικασία McLaughlin, οστικό μόσχευμα κ.α. Βέβαια υπάρχουν και οι πιθανότητες εμφάνισης επιπλοκών όπως οστεονέκρωση της κεφαλής του βραχίονα. Η πρώιμη χειρουργική επέμβαση οδήγησε σε λιγότερες επανατοποθετήσεις του ώμου. Η ανοικτή αποκατάσταση Bankart παρήγαγε πιο αξιόπιστα αποτελέσματα πρόληψης της επανατοποθέτησης του ώμου από ό,τι οι αρθροσκοπικές τεχνικές ενώ άλλες μελέτες δείχνουν ότι είχε χαμηλότερα ποσοστά επιτυχίας, με μικρή διαφορά, για τη θεραπεία εξαρθρώσεων από την αρθροσκοπική παρέμβαση. Σήμερα προτιμάται η αρθροσκόπηση καθώς είναι η λιγότερο παρεμβατική διαδικασία, που παράγει τα καλύτερα αποτελέσματα και απαιτεί τον λιγότερο χρόνο ανάρρωσης, ενώ μειώνει δραματικά τα ποσοστά υποτροπής.
description: The purpose of this study is to present information regarding the shoulder dislocation, and highlight the similarities and differences between Hippocratic Orthopedics and Modern Orthopedics in the context of Anatomy, Clinical Examination, and Classification related to the shoulder dislocation. In addition to shared characteristics and differences, the expansive nature of Modern Orthopedics becomes apparent through contributing further information. Ultimately, the most effective treatment methods of Modern Orthopedics and the Hippocratic methods were examined, after primordial shoulder dislocation, to reduce the occurrence of instability instances. This study constitutes a Systematic Review, supported by data extraction from bibliographic sources, PubMed and Google Scholar search engines, as well as works from the Hippocratic Corpus. The current study analyzes the anatomy of the shoulder joint along with its functioning to enable a profound understanding of the concept of dislocation. Additionally, it presents the clinical examination and classification of shoulder dislocation. Moreover, a theoretical framework of Hippocratic Medicine and Orthopedics, as well as elements of shoulder anatomy, are presented. The particular Systematic Review delineates research results and the Hippocrates’ views regarding the treatment, clinical examination, and classification of shoulder dislocation. The research results showcased that the fundamental “framework” of clinical examination displays common elements, except for internal imaging, which did not exist in Hippocrates’ era. In classification, various systems that examine the chronicity, etiology, degree of dislocation, and direction are proposed. In Hippocrates’ era, the concept of classification was absent. However, he only accepted one direction for shoulder dislocation, the downward dislocation of the axillary joint, but he clarifies a further separation based on the chronicity of the dislocation, “young, old,” while also providing additional details about the etiology of dislocation and the congenital dislocations, in which patients are called “Galiagkones.” The major difference, however, lies in therapeutic treatment, in which Modern Orthopedics, with its particularly advanced Surgery, not only creates the impression of an expansive nature but rather, of an utterly different field. More specifically, arthroscopic intervention seems to be a more effective intervention process compared to open surgery. While Hippocrates does not mention the open surgery method, he describes the cauterization method as effective in recurrent dislocations that are accompanied by immobilization and diet. Of course, the result is doubtful as there is insufficient evidence for this view to be supported. Orthopedics offers various surgical methods, such as arthroscopy, osteosynthesis, and arthroplasty, depending on the associated joint damage from the dislocation (Bankart, Labrum, Hill-Sachs). For the Hill-Sachs lesion, the McLaughlin procedure, bone grafting, and others are recommended. However, there are possibilities of complications arising, such as osteonecrosis of the humeral head. Early surgical intervention has led to fewer shoulder relocations. Bankart open rehabilitation produced more reliable results in preventing shoulder relocation than arthroscopic techniques, while other studies indicate that it had slightly lower success rates, with minor divergence, for dislocation treatment compared to arthroscopic intervention. Today, arthroscopy is preferred since it constitutes the least invasive process, produces better results, and requires less rehabilitation time, while dramatically reducing recurrence rates.