Αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων στον Καν. 1215/2012 και άρθρο 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ (δίκαιη δίκη)
Creators: name: Μποκοβός, Βασίλειος Παρασκευά
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Ελεύθερη κυκλοφορία αστικών αποφάσεων, ευρωπαικό δικονομικό δίκαιο, καν. 1215/2012, αμοιβαία αναγνώριση
Λόγοι άρνηση εκτέλεσης, άρθρο 45 παρ. 1 α (ενωσιακή δικονομική δημόσια τάξη)
Άρθρο 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ, παραβίαση δίκαιης δίκης, θεμελιώδη δικαιώματα
Free movement of civil judgments, european civil procedure law, reg. 1215/2012, mutual recognition
Grounds for refusal of enforcement, article 45 par. 1 a (european procedural public policy)
Article 6 par. 1 ECHR, infringement of right to a fair trial, fundamental rights

description: Σκοπός της εργασίας είναι να αναδείξει μέσα από την κριτική επισκόπηση της νομολογίας του ΔΕΕ και του ΕΔΔΑ αλλά και τις θέσεις της θεωρίας τον ρόλο του άρθρου 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ σε ένα επιμέρους κεφάλαιο του Καν. 1215/2012, το πεδίο των λόγων άρνησης εκτέλεσης, ενόψει και της τάσης της ΕΕ για περαιτέρω αυτοματοποίηση και απλοποίηση των διαδικασιών αναγνώρισης και εκτέλεσης (κατάργηση του exequatur). Το βασικό ζήτημα που τίθεται έγκειται στο κατά πόσο είναι επιτρεπτή η χάριν της αμοιβαίας αναγνώρισης και εμπιστοσύνης ελεύθερη κυκλοφορία αστικών αποφάσεων εντός της ΕΕ οι οποίες παραβιάζουν θεμελιώδη δικονομικά δικαιώματα του καθ ου η εκτέλεση οφειλέτη που κατοχυρώνονται στην ΕΣΔΑ και ειδικά το άρθρο 6 παρ. 1 περί δίκαιης δίκης. Πιο συγκεκριμένα, τα κομβικά ερωτήματα στα οποία θα δοθεί απάντηση είναι τα εξής: Υποχρεούνται τα δικαστήρια όταν αναγνωρίζουν/εκτελούν μια αλλοδαπή απόφαση να ελέγχουν (αυτεπάγγελτα) την τήρηση των εγγυήσεων της δίκαιης δίκης στο κράτος-μέλος προέλευσης ακόμα και στην περίπτωση που το τελευταίο είναι συμβαλλόμενο μέρος της ΕΣΔΑ; Μπορεί -και υπό ποιες προϋποθέσεις- η παραβίαση της δίκαιης δίκης και του άρθρου 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ στο δικαστήριο-κράτος προέλευσης να αποτελέσει αυτοτελή και ξεχωριστό (άγραφο) λόγο άρνησης εκτέλεσης ακόμα και στο πλαίσιο του Καν. 1215/2012 ή είναι αρκετή η προσφυγή στην δικονομική δημόσια τάξη (άρθρο 45 παρ. 1 περ. α); Αντιβαίνει ο δικαστικός έλεγχος της τήρησης της δίκαιης δίκης σε βασικές αρχές του κανονισμού, ήτοι στον κανόνα της μη αναθεώρησης των αποφάσεων στην ουσία (άρθρο 52 Καν.) και στην αρχή της προβλεψιμότητας; Με ποια κριτήρια ο εθνικός δικαστής θα αρνηθεί την εκτέλεση μιας απόφασης που προήλθε από μια μη δίκαιη διαδικασία, αναλόγως και ποιά συγκεκριμένη όψη του άρθρου 6 ΕΣΔΑ παραβιάζεται; Ειδικότερα κάθε παραβίαση της δίκαιης δίκης ή μόνο σοβαρές/πρόδηλες παραβιάσεις πρέπει να οδηγούν σε άρνηση εκτέλεσης; Το ζήτημα αυτό, η προσέγγιση του οποίου είναι διττή-τόσο σε επίπεδο de lege lata όσο και σε επίπεδο de lege ferenda-, δεν έχει μόνο θεωρητική αλλά κατά βάση πρακτική αξία, στο μέτρο που ο εθνικός δικαστής οφείλει να σταθμίσει συχνά αντιφατικές υποχρεώσεις τις οποίες πρέπει ταυτόχρονα να τηρεί, τις ενωσιακές και αυτές που πηγάζουν από την ΕΣΔΑ
description: The aim of the present thesis is to show through the critical overview of the case-law of CJEU and ECtHR and the theory opinions, the role of article 6 par. 1 ECHR in an individual chapter of Reg. 1215/2012, the area of the refusal of enforcement grounds, in consideration of the EU tendency for further automatization and simplification of the recognition and enforcement process (abolition of exequatur). The main issue is whether it is allowed, for the purpose of mutual recognition and trust, the free movement of civil judgments in the EU, which violate fundamental procedural rights of the debtor, that are protected by the ECHR, and especially art. 6 par.1 (fair trial). More specifically, the crucial questions which will be answered are the following. Are the courts obliged, when they recognize/enforce a foreign judgment, to check (ex officio) the compliance with the fair trial standards to the member state of origin, even in the case the last state is a contracted with ECHR state? Can -and under what conditions-, the infringement of the right to a fair trial to the court-state of origin constitute an autonomous and special (unwritten) ground of refusal in the context of Reg. 1215/2012 or is sufficient the recourse to the procedural public policy (art. 45 par. 1 a)? Does the judicial check of the compliance with the fair trial standards conflict with basic principles of the regulation, such as the rule of the non revision of a judgment on its substance (art. 52 Reg.) and the principle of foreseeability? With what criteria the national judge will refuse the enforcement of a judgment which emanates from an unfair process, in relation to which specific aspect of article 6 ECHR is violated? Every infringement of the fair trial standard or only serious/manifest should lead to refusal of enforcement? This problem, which approach is double-in a de lege lata as well as a de lege ferenda level- has not only a theoretical but a practical value, in so far as, the national judge should weight often contradictory obligations which must follow at the same time, the EU and the ECHR obligations