Αορτικές επεμβάσεις επαναιμάτωσης των κάτω άκρων σε αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς
Creators: name: Καλλινιώτη, Αννα Σωτηρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Αορτικές επεμβάσεις
Αιμοκαθαιρόμενοι ασθενείς
ακρωτηριασμός
Aortic reperfusion
Hemodialysis patients
Amputation

description: Η χρόνια νεφρική νόσος σχετίζεται με έκπτωση της νεφρικής λειτουργικότητας. Στα πρώτα συμπτώματα βλέπουμε την απώλεια βάρους ή ένα είδος αναιμίας που δεν αιτιολογείται, ενώ σε προχωρημένο στάδιο παρατηρείται σύνδρομο ουραιμίας. Στα αίτια της χρονιάς νεφρικής νόσου ανήκει ο διαβήτης τύπου 1 και τύπου 2, η αυξημένη αρτηριακή πίεση, οι σπειραματονεφρίτιδες, κληρονομικά νοσήματα που σχετίζονται με τα νεφρά, η δράση τοξικών παραγόντων, οι ανεπιθύμητες δράσεις φαρμάκων και η λιθίαση του ουροποιητικού. Στις επιπλοκές της χρόνιας νεφρικής νόσου ανήκουν καρδιαγγειακά, ενδοκρινικά, μυοσκελετικά, αιματολογικά, νευρολογικά, γαστρεντερικά και άλλα προβλήματα. Για τη νεφρική βλάβη υπάρχουν πέντε στάδια: Το πρώτο στάδιο περιλαμβάνει νεφρική βλάβη όπου το GFR είναι είτε φυσιολογικό είτε και αυξημένο. Kατά το δεύτερο στάδιο ξεκινάει μία μικρή μείωση του GFR το οποίο εντοπίζεται σε τιμές 60 με 89 μονάδων. Στο τρίτο στάδιο η τιμή αυτή μειώνεται ακόμα περισσότερο και φτάνει στο 30 με 59, στο τέταρτο στάδιο έχουμε πλέον μία σημαντική μείωση που ανέρχεται σε 15 με 29, ενώ τέλος για το στάδιο πέντε έχουμε νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου με GFR μικρότερο του 15. Σχετικά με το ανεύρυσμα της κοιλιακής αορτής, αυτό αποτελεί μια εντοπισμένη διάταση του αγγείου η οποία είναι μόνιμη και η οποία το διευρύνει κατά τουλάχιστον 50% σε σχέση με το φυσιολογικά αναμενόμενο εύρος. Σε πολλές περιπτώσεις δεν εμφανίζονται συμπτώματα ενώ ο κυριότερος παράγοντας κινδύνου που σχετίζεται με το ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής είναι το κάπνισμα. Άλλοι παράγοντες είναι η αυξημένη ηλικία, η αυξημένη αρτηριακή πίεση, η αθηροσκλήρυνση, το ύψος, το ιστορικό στεφανιαίων νοσημάτων, η υπερλιπιδαιμία, η κατανάλωση προϊόντων καπνού και φυσικά η κληρονομικότητα και το οικογενειακό ιστορικό. Το ανεύρυσμα έχει μία εξέλιξη η οποία χαρακτηρίζεται από τη ρήξη, την εξαγγείωση και τον θάνατο. Εφόσον πραγματοποιείται η διάγνωση, ο χρόνος εμφάνισης των συμπτωμάτων ή αναμονής μέχρι τη λήψη ιατρικής περίθαλψης παίζει καθοριστικό ρόλο στα ποσοστά επιβίωσης του ατόμου. Σε όλες τις περιπτώσεις επιπλοκών της ανευρυσματικής νόσου ο συνδυασμός των υποογκαιμικών και των ισχαιμικών εκδηλώσεων της νόσου οδηγούν πολύ συχνά σε οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Για ανευρύσματα τα οποία δεν ξεπερνάνε τα 5,5 εκατοστά ή σε περιπτώσεις όπου δεν έχουν εκδηλωθεί συμπτώματα μπορούμε να σκεφτούμε μία αντιμετώπιση συντηρητική και μη χειρουργική. Επίσης υπάρχουν ανευρύσματα τα οποία εξελίσσονται με πολύ αργό ρυθμό και τα οποία επίσης ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Ασθενείς που έχουν εμφανή συμπτώματα και έχουν ανεύρυσμα μεγαλύτερο από 5,5 εκατοστά ή ανεύρυσμα το οποίο μεγαλώνει σε διάσταση μεγαλύτερη του 0,7 εκατοστά ανά έτος οδηγούνται σε αποκατάσταση Με χειρουργικό τρόπο έχουμε δύο είδη χειρουργικών αποκαταστάσεων οι οποίες είναι η ανοιχτή χειρουργική και η ενδοαγγειακή προσπέλαση και αποκατάσταση. Έπειτα από διαταραχή του εύρους του αυλού μιας αρτηρίας με μείωση αυτού ή απόφραξη του, δημιουργείται διαταραχή στην ανταλλαγή οξυγόνου και άλλων ουσιών οι οποίες είναι απαραίτητες για τη διατήρηση της λειτουργικότητας των ιστών και τελικά τη βιωσιμότητα των ιστών που αδρεύονται από το αγγείο αυτό. Το φαινόμενο αυτό αποτελεί την περιφερική αποφρακτική αρτηριοπάθεια. Η περιφερική αποφρακτική αρτηριοπάθεια είναι μία κατάσταση στην οποία οδηγεί η συστηματική πάθηση της αθηροσκλήρυνσης. Είναι ένα νόσημα πολλών εστιών αυξημένου κινδύνου και σοβαρότητας. Η αθηροσκλήρυνση αποτελεί το πρώτο αίτιο θανάτου στον κόσμο. Η περιφερική αποφρακτική νόσος μπορεί να εμφανίζει συμπτώματα αλλά μπορεί να είναι και ασυμπτωματική. Άτομα με περιφερική αποφρακτική νόσο πρέπει να αντιμετωπίζονται καθολικά ως ασθενής με αγγειοπάθειες όλων των τύπων. Περίπου ένας στους τέσσερις ασθενείς θα πεθάνει εντός μισού χρόνο από την εμφάνιση του νοσήματος. Έτσι κατανοούμε την επικινδυνότητα της νόσου και δικαιολογείται το γεγονός ότι από αυτούς που εν τέλει θα επιβιώσουν υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό το οποίο θα ακρωτηριάσει το άκρο του κάτι το οποίο υποβαθμίζει κατά πολύ την ποιότητα ζωής, ενώ η θνησιμότητα αυξάνεται περαιτέρω από τις επιπλοκές που πιθανόν να παρουσιάσει αυτό το είδος αντιμετώπισης. Η ισχαιμία κάτω άκρων που χαρακτηρίζεται από: Α) Άλγος που επιμένει για περισσότερες από δεκατέσσερις ημέρες και η συστολική πίεση σφυρών είναι μικρότερη των 50 mmHg ενώ η αντίστοιχη πίεση των δακτύλων είναι μικρότερη των 30mmHg. Β) Ισχαιμικό έλκος και νέκρωση (γάγγραινα) με πίεση σφυρών είναι μικρότερη των 50 mmHg ενώ η αντίστοιχη πίεση των δακτύλων είναι μικρότερη των 30mmHg. Στους παράγοντες αυξημένου κινδύνου για την εμφάνισή της κρίσιμης ισχαιμίας ανήκουν ο διαβήτης, το κάπνισμα, η υπερχοληστεριναιμία, η υπέρταση, η Χρόνια Νεφρική Νόσος και φυσικά η βασική της αιτία είναι η ύπαρξη περιφερικής αρτηριακής νόσου. Η νόσος Buerger, αγγειΐτιδες και αρτηρίτιδες είναι κάποιες πιο σπάνιες καταστάσεις που οδηγούν πιθανώς σε κρίσιμη ισχαιμία. Στη χρόνια νεφρική νόσο και συγκεκριμένα στα πιο βαριά στάδια και στους ασθενείς τελικού σταδίου παρατηρείται έντονη αθηροσκλήρυνση. Συνεπώς, καρδιαγγειακά νοσήματα και νόσοι του κυκλοφορικού αποτελούν το βασικότερο αίτιο θανάτου σε αυτές τις περιπτώσεις ασθενών. Είναι γεγονός ότι οι ασθενείς τελικού σταδίου με χρόνια νεφρική νόσο οι οποίοι έχουν αποτιτανώσεις στα αρτηριακά τόξα και στις κνημιαίες αρτηρίες αποτελούν την πλέον δύσκολη ομάδα προς αντιμετώπιση ανάμεσα σε αυτούς που πάσχουν από κρίσιμη ισχαιμία των κάτω άκρων. Ο ακρωτηριασμός είναι μία συνηθισμένη κατάληξη ιδίως όταν έχουμε απόφραξη αγγείου πού βρίσκεται κάτω από το επίπεδο του γονάτου. Σχετικά με τις ανοικτές χειρουργικές επεμβάσεις, οι μηροπεριφερικές επεμβάσεις είναι βατές σε ποσοστό περίπου 70% στην πενταετία και σε ποσοστό περίπου 50% στη δεκαετία. Η Διεθνής βιβλιογραφία ακόμα και στις μέρες μας δεν παρέχει εύρος πληροφοριών για την ενδοαγγειακή αντιμετώπιση σε κνημιαία αγγεία τα οποία όπως έχουμε πει είναι και ο κύριος στόχος στην περιφερική αποφρακτική αρτηριοπάθεια. Για περιπτώσεις όμως όπου υπάρχουν σοβαρές συννοσηρότητες, η ενδοαγγειακή αντιμετώπιση μπορεί να αποτελεί τη μόνη θεραπευτική επιλογή για τον ασθενή. Η ενδοαγγειακή αντιμετώπιση έχει ποσοστό επιτυχίας περίπου 95% ενώ το άκρο διασώζεται στα τρία χρόνια σε ποσοστό περίπου 80%. Η αποτελεσματικότητα της ενδοαγγειακής προσπέλασης εξαρτάται κατά πολύ από συννοσηρότητες, παράγοντες κινδύνου, παρούσα κατάσταση, εξατομικευμένα περιστατικά και φυσικά το είδος (μήκος, πολυπλοκότητα, θέση) της βλάβης
description: Chronic kidney disease is associated with impaired renal function. In the first symptoms we see weight loss or a type of anemia that is not justified, while in an advanced stage uremia syndrome is observed. The causes of the year of kidney disease include type 1 and type 2 diabetes, high blood pressure, glomerulonephritis, hereditary diseases related to the kidneys, the action of toxic agents, the side effects of drugs and urinary stones. Complications of chronic kidney disease include cardiovascular, endocrine, musculoskeletal, hematological, neurological, gastrointestinal and other problems. There are five stages to kidney damage: The first stage involves kidney damage where GFR is either normal or elevated. During the second stage, a small decrease in GFR begins, which is found in values of 60 to 89 units. In the third stage this value decreases even more and reaches 30 to 59, in the fourth stage we now have a significant reduction that amounts to 15 to 29, while finally for stage five we have end stage renal disease with a GFR less than 15. Regarding the abdominal aortic aneurysm, this is a localized dilation of the vessel which is permanent and which enlarges it by at least 50% in relation to the normal expected range. In many cases there are no symptoms and the main risk factor associated with abdominal aortic aneurysm is smoking. Other factors include advanced age, high blood pressure, atherosclerosis, height, history of coronary heart disease, hyperlipidemia, tobacco consumption and of course heredity and family history. The aneurysm has a development characterized by rupture, extravasation and death. Once diagnosed, the time of onset of symptoms or the wait until receiving medical treatment plays a key role in a person's survival rates. In all cases of complications of aneurysmal disease the combination of hypovolemic and ischemic manifestations of the disease very often lead to acute renal failure. For aneurysms that do not exceed 5.5 cm or in cases where no symptoms have occurred we can consider a treatment conservative and non-surgical. There are also aneurysms that develop very slowly and which also belong to this category. Patients who have obvious symptoms and have an aneurysm larger than 5.5 cm or an aneurysm that grows to a size greater than 0.7 cm per year are led to rehabilitation. Surgical way we have two types of surgical rehabilitation which are open surgery and intravascular access and rehabilitation. When the lumen of an artery is disturbed by narrowing or blocking it, there is a disturbance in the exchange of oxygen and other substances that are necessary for the maintenance of tissue function and ultimately the viability of the tissues lined by this vessel. This phenomenon is peripheral obstructive arterial disease. Peripheral occlusive artery disease is a condition that leads to systemic atherosclerosis. It is a disease of many foci of increased risk and severity. Atherosclerosis is the leading cause of death in the world. Peripheral obstructive pulmonary disease may have symptoms but it may also be asymptomatic. People with peripheral obstructive disease should be treated universally as a patient with vascular disease of all types. About one in four patients will die within half a year of the onset of the disease. This is how we understand the danger of the disease and justifies the fact that of those who will eventually survive there is a significant percentage who will mutilate the extremity of something that greatly degrades the quality of life, while mortality is further increased by complications that may present this type of treatment. Ischemia of the lower extremities characterized by: A) Pain that persists for more than fourteen days and the systolic pressure of the hammers is less than 50 mmHg while the corresponding pressure of the fingers is less than 30mmHg. B) Ischemic ulcer and necrosis (gangrene) with hammer pressure is less than 50 mmHg while the corresponding finger pressure is less than 30mmHg. Among the increased risk factors for the development of critical ischemia are diabetes, smoking, hypercholesterolemia, hypertension, Chronic Kidney Disease and of course its main cause is the existence of peripheral arterial disease. Buerger's disease, vasculitis and arteritis are some of the rarer conditions that may lead to critical ischemia. In chronic kidney disease, especially in the most severe stages and in end-stage patients, intense atherosclerosis is observed. Therefore, cardiovascular diseases and circulatory diseases are the leading cause of death in these cases of patients. It is a fact that end-stage patients with chronic kidney disease who have calcifications in the arteries and tibia are the most difficult group to treat among those suffering from critical ischemia of the lower extremities. Amputation is a common outcome, especially when we have a blockage of a vessel below the level of the knee. Regarding open surgeries, femoral peripheral surgeries are approximately 70% passable in five years and approximately 50% in ten years. The international literature even today does not provide a range of information on intravascular treatment in tibial vessels which, as we have said, is the main target in peripheral occlusive arterial disease. However, for cases where there are severe comorbidities, intravascular treatment may be the only treatment option for the patient. The intravascular treatment has a success rate of about 95% while the limb is saved in three years at a rate of about 80%. The effectiveness of intravascular access depends largely on comorbidities, risk factors, current status, individual cases and of course the type (length, complexity, location) of the lesion