Χειρουργική αντιμετώπιση περιεμφυτευματικών βλαβών με χρήση ακρορριζικά μετατοπιζόμενου κρημνού ή κρημνού πρόσβασης σε συνδυασμό με τοπική εφαρμογή χλωρεξιδίνης. Μία κλινική συγκριτική μελέτη
Creators: name: Τσιράκη, Μαρίνα Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: περιεμφυτευματίτιδα-θεραπεία
peri-implantitis-treatment

description: Σκοπός της μελέτης ήταν η σύγκριση του κρημνού πρόσβασης και του ακρορριζικά μετατοπιζόμενου κρημνού στη θεραπευτική αντιμετώπιση περιεμφυτευματικών βλαβών και η διερεύνηση της αποτελεσματικότητάς τους. Υλικά και μέθοδοι: Η παρούσα κλινική μελέτη σχεδιάστηκε ως μια προοπτική τυχαιοποιημένη συγκριτική μελέτη. Η θεραπεία πραγματοποιήθηκε σε 11 ασθενείς, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες θεραπείας. Η πρώτη ομάδα αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου στην οποία διενεργήθηκε κρημνός πρόσβασης, απομάκρυνση του κοκκιωματώδους ιστού, μηχανικός καθαρισμός των σπειρών με χρήση υπερήχων EMS και απολύμανση των εμφυτευματικών επιφανειών με αποστειρωμένη γάζα εμποτισμένη με γέλη διγλυκονικής χλωρεξιδίνης 0,2%. Η δεύτερη ομάδα αποτέλεσε την πειραματική και έγινε αναπέταση κρημνού ολικού πάχους πέρα από την ουλοβλεννογόνια ένωση, αφαίρεση του κοκκιωματώδους ιστού, μηχανικός καθαρισμός των σπειρών με χρήση υπερήχων EMS, λείανση σπειρών με χρήση κυλινδροκωνικής εγγλυφίδας (διαμάντι), αναδιευθέτηση του οστικού περιγράμματος και ακρορριζική μετατόπιση κρημνών με κατακόρυφες ραφές εφαπλωματοποιών. Οι παράμετροι που μελετήθηκαν ήταν το βάθος θυλάκου που αποτέλεσε και την κύρια μεταβλητή της μελέτης, το επίπεδο πρόσφυσης, η αιμορραγία κατά την ανίχνευση, ο δείκτης πλάκας και η υφίζηση μαλακών περιμφυτευματικών ιστών, που αποτέλεσαν και τις δευτερεύουσες μεταβλητές. Οι κλινικές μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν σε 4 χρονικές στιγμές, αρχικές μετρήσεις, μετρήσεις κατά την 6η, 12η και 24η εβδομάδα. Αποτελέσματα: Στην ομάδα ελέγχου καταγράφηκε στατιστικά σημαντική μείωση του βάθους θυλάκου από τον χρόνο αρχικών μετρήσεων στις 6 εβδομάδες κατά 0.60mm ενώ δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές μεταβολές στις 12 και 24 εβδομάδες. Στην πειραματική ομάδα η μείωση του βάθους θυλάκου ήταν επίσης στατιστικά σημαντική την ίδια περίοδο κατά 1.08mm ενώ δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές μεταβολές στις 12 και 24 εβδομάδες. Η τιμή της απώλειας πρόσφυσης στην ομάδα ελέγχου αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά από την περίοδο των αρχικών μετρήσεων έως τις 6 εβδομάδες κατά 0.57mm ενώ στην πειραματική ομάδα υπήρξε κέρδος πρόσφυσης στις 6 εβδομάδες κατά 0.40mm με αποτέλεσμα οι δυο ομάδες να διαφέρουν στατιστικώς σημαντικά μόνο στη μέτρηση των 6 εβδομάδων ενώ κατά τις επόμενες μετρήσεις δεν βρέθηκαν διαφορές μεταξύ των ομάδων. Ο δείκτης αιμορραγίας εμφάνισε στατιστικώς σημαντική μείωση στις 6 εβδομάδες και για τις δύο ομάδες συγκριτικά με τις αρχικές μετρήσεις κατά 45% στην ομάδα ελέγχου και 20% στην πειραματική ομάδα. Τα επίπεδα των τιμών αυτών μειώθηκαν στατιστικώς σημαντικά και στις 12 εβδομάδες και για τις δύο ομάδες ενώ μεταξύ 12ης και 24ης εβδομάδας δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές. Μεταξύ των δύο ομάδων δεν υπήρχαν διαφορές ως προς την αιμορραγία στην ανίχνευση σε καμία χρονική στιγμή. Ο δείκτης πλάκας παρουσίασε στατιστικώς σημαντική μείωση μόνο στην ομάδα ελέγχου στις 6 εβδομάδες σε σχέση με τις τιμές των αρχικών μετρήσεων με μείωση κατά 18.3%. Τέλος, η υφίζηση αυξήθηκε στατιστικώς σημαντικά από την αρχική μέτρηση έως τις 6 εβδομάδες και στις δύο ομάδες παρακολούθησης κατά 1.25mm στην ομάδα ελέγχου και κατά 0.85mm στην πειραματική ομάδα χωρίς να υπάρχουν άλλες διαφορές στις επόμενες χρονικές στιγμές. Συμπέρασμα: Η χειρουργική θεραπεία περιεμφυτευματίτιδας με ακρορριζικά μετατοπιζόμενο κρημνό και λείανση σπειρών φάνηκε να είναι ισοδύναμη με την ομάδα του κρημνού πρόσβασης και τοπική εφαρμογή γέλης χλωρεξιδίνης ως προς τη βελτίωση των κλινικών παραμέτρων προκαλώντας όμως μεγαλύτερη υφίζηση στους 6 μήνες
description: The purpose of this study was to compare the access flap and the apically repositioned flap in the treatment of periimplantitis and to investigate their efficacy. Materials and Methods: This clinical study was designed as a prospective, randomized, comparative study. The treatment was performed in 11 patients, divided into two treatment groups. The first group was the control group where an access flap was performed for removal of the granulomatous tissue, cleaning of the implant surface by using ultrasonics (EMS) and disinfection of the implant surface with sterile gauze impregnated with 0,2% chlorhexidine gel. The second group was the experimental one, in which a mucoperiosteal full-thickness flap beyond the mucogingival junction was carried out for removal of the granulomatous tissue, cleaning of the implant surface by using ultrasonics (EMS), and polishing of the implant surfaces by using cylindroconic burs (diamonds). Finally a recontouring of the bone crest and an apically repotisioning of the flaps with vertical mattress sutures was achieved. The parameters evaluated were probing pocket depth, which was also the primary outcome variable, clinical attachment level, bleeding on probing, plaque index and periimplant soft tissue recession, which were the secondary outcome variables. Clinical measurements were performed at baseline, at 6, 12 and 24 weeks. Results: In the control group a statistically significant reduction in probing pocket depth was recorded from baseline to 6 weeks with an initial value of 6.03 mm to 5.43 mm. while no statistically significant changes were observed at 12 and 24 weeks (5.13 mm and 4.68 mm, respectively). In the experimental group the decrease in probing pocket depth was also statistically significant over the same period, from 5.38 mm. to 4.30 mm. while at 12 and 24 weeks no statistically significant changes observed (4.23 mm and 3.92 mm respectively). The clinical attachment level in the control group increased significantly from baseline to 6 weeks by 0.57mm, whereas in the experimental group there was a clinical attachment gain at 6 weeks by 0.40mm, which resulted in a statistically significant difference between the groups only in the 6 weeks measurement. The bleeding on probing showed a statistically significant reduction at 6 weeks for both groups compared to baseline (from 88.3% to 43.3% in the control group and from 66.7% to 46.7% in the experimental group).. The plaque index showed a statistically significant reduction in the control group at 6 weeks compared to baseline, with a decrease from 45.0% to 26.7%. Finally, recession increased significantly from baseline to 6 weeks in both groups by 1.25mm in the control group and by 0.85mm in the experimental group without any other differences within the groups at the following times. Conclusion: Surgical treatment of periimplantitis by utilizing an apically repotisioned flap with implant surface modification (polishing) appeared to be equivalent to the access flap in conjunction with local application of chlorhexidine gel in terms of clinical parameters improvement but lead to a greater soft periimplant tiisue recession at 6 months