Η προσφυγή κατά της απευθείας κλήσης (άρθρο 322 ΚΠΔ)
Creators: name: Μπάκας, Αθανάσιος Ε.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2024
Subjects: Προσφυγή
Απευθείας κλήση
Ένδικα μέσα
Appeal
Direct call-indictment
Judicial means

description: Σκοπός της διατριβής ήταν η ερμηνευτική ανάλυση του άρθρου 322 ΚΠΔ, στο οποίο καθιερώνεται το οιονεί ένδικο μέσο της προσφυγής κατά της απευθείας κλήσης. Για την κατανόηση της δικονομικής λειτουργίας της προσφυγής του άρθρου 322 ΚΠΔ, αναφερθήκαμε στα κύρια χαρακτηριστικά που διέπουν τη φιλοσοφία του ελληνικού δικονομικού συστήματος αναφορικά με το στάδιο της προδικασίας και τους τρόπους παραπομπής του κατηγορουμένου στο ακροατήριο. Στο πλαίσιο της εισαγωγικής ανάλυσης εστιάσαμε στη δικονομική θέση που προσδίδεται στον κατηγορούμενο κατά το στάδιο της προδικασίας και στις συνέπειες που απορρέουν από την ανάδειξή του σε βασικό υποκείμενο της ποινικής διαδικασίας. Παρουσιάσαμε, επιπλέον, αναλυτικά τη φυσιολογία – λειτουργία του μελετώμενου θεσμού και εστιάσαμε στις προϋποθέσεις εφαρμογής του, ήτοι στις προϋποθέσεις του παραδεκτού, στις νόμιμες διατυπώσεις και στο περιεχόμενο της προσφυγής. Ακόμη, αναφερθήκαμε σε ειδικότερα ζητήματα και συγκεκριμένα στη σχέση ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος και προσφυγής, δυνατότητα προβολής – επίκλησης δικονομικών ακυροτήτων μέσω της προσφυγής καθώς και στο ζήτημα της ενεργοποίησης της προσφυγής στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας. Στη συνέχεια καταγράψαμε τις δυνατότητες – αρμοδιότητες που έχουν ο εισαγγελέας εφετών και το δικαστικό συμβούλιο μετά την άσκηση της προσφυγής. Στο τελευταίο κεφάλαιο ασχοληθήκαμε με ειδικά ζητήματα που άπτονται της προσφυγής, όπως λ.χ. η εφαρμογή της αρχής ne bis in idem, το επεκτατικό αποτέλεσμα, το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα και η αναστολή της παραγραφής λόγω επιδικίας. Η διατριβή μας ολοκληρώνεται με ένα σύντομο επίμετρο, όπου αναδεικνύουμε τη δικαιοπολιτική σημασία της δυνατότητας του κατηγορουμένου να αμύνεται της απόφασης παραπομπής του στο ακροατήριο.
description: The aim of the thesis was the interpretative analysis of article 322 of the Greek Criminal Procedure Code, which establishes the quasi-judicial remedy/mean of appeal against direct call - indictment. To understand the procedural function of the appeal under Article 322 of the CPC, we referred to the main characteristics that govern the philosophy of the Greek procedural system regarding the pre-trial stage and the methods of indicting the accused to the court. In the context of the introductory analysis, we focused on the procedural position assigned to the accused during the pre-trial stage and the consequences that arise from his elevation to a key subject of the criminal proceedings. We also presented in detail the physiology - function of the judicial mean under study and focused on the conditions for its application, namely the conditions of admissibility, the legal formalities and the content of the appeal. Furthermore, we referred to specific issues, particularly the relationship between the invalidity of the call – indictment and the appeal, the possibility of raising - invoking procedural violations through the appeal, as well as the issue of activating the appeal within the context of the flagrant crime’s procedure. Then we listed the possibilities and responsibilities that the appeal’s prosecutor and the judicial council have after the appeal has been filed. In the last chapter we dealt with specific issues related to the appeal, such as the application of the ne bis in idem principle, the expansive effect, the transferable effect and the suspension of the limitation period due to litigation. Our thesis concludes with a brief epilogue, where we highlight the legal and political importance of the defendant's ability to defend the decision to indict him to court trial.