Η διάγνωση της εξάρτησης και η δικαστηριακή πρακτική
Creators: name: Μεταξά, Νικολίτσα Παναγιώτη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Εξάρτηση
Αποδεικτικά μέσα
Ποινική Μεταχείριση
Addiction
Evidence
Criminal treatment

description: Διαχρονικά το ζήτημα της (συστηματικής) χρήσεως των ναρκωτικών ουσιών αρχικώς και μεταγενέστερα η μετατροπή της σε εξάρτηση του χρήστη προβληματίζει και αποτελεί πάντοτε επίκαιρο θέμα ανατροφοδότησης σε περιόδους νομοθετικών αλλαγών, αφού κρίνεται επιτακτική η ανάγκη εκσυγχρονισμού των προβλεπόμενων κυρώσεων των εκάστοτε διατάξεων των νόμων σχετικά με τα ναρκωτικά. Έτσι λοιπόν, από τις κυριότερες καινοτομίες που επήλθαν με το νεότερο νόμο 4139/2013 για τα ναρκωτικά αποτελεί η μεταβολή του τρόπου διάγνωσης της εξάρτησης ενός δράστη από τις ναρκωτικές ουσίες. Κρίθηκε επιτακτική η ανάγκη παρέμβασης του νομοθέτη και αλλαγής του νομικού πλαισίου, καθώς στην πράξη όσα υπαγόρευε ο παλαιότερος νόμος 3459/2006 για τα ναρκωτικά σχετικά με την αντιμετώπιση και τη διαχείριση του εξαρτημένου δράστη δεν ήταν αποτελεσματικά. Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την έννοια και τη διάγνωση της εξάρτησης από τις ναρκωτικές ουσίες καθώς και την ιδιαίτερη ποινική μεταχείριση του εξαρτημένου δράστη, μελετώντας συγκριτικά το θέμα αυτό στα πλαίσια των νόμων 3459/2006 και 4139/2013. Πλέον, το βάρος του νομοθέτη έχει μετατοπιστεί στην αξία της θεραπευτικής αγωγής καθώς στόχος του αποτελεί η κοινωνική επανένταξη του ατόμου και η επαναφορά του σε μία παραγωγική καθημερινότητα, η οποία θα προσφέρει πολλά στο κοινωνικό σύνολο. Επιπλέον, θ΄ ακολουθήσει η ανάλυση της αρχής της δίκαιης δίκης, όπως αυτή αποτυπώνεται στο άρθρο 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ και της αρχής της ηθικής απόδειξης, όπως αυτή προβλέπεται στο άρθρο 177 παρ. 1 ΚΠΔ. Ο κύριος στόχος αυτής της εργασίας είναι η ανάδειξη της αξίας των αποδεικτικών μέσων και πιο συγκεκριμένα τόσο της πραγματογνωμοσύνης, η οποία μέχρι τον προηγούμενο ν. 3459/2006 ήταν το μοναδικό αποδεικτικό μέσο για τη θεμελίωση της ύπαρξης εξάρτησης στο πρόσωπο ενός δράστη, όσο και των νεότερων πλέον αποδεικτικών μέσων που προβλέπει ο καινούριος ν. 4139/2013 στο άρθρο 30 παρ. 3. Εν συνεχεία, παρουσιάζεται η θέση και ο ρόλος του ψυχίατρου- πραγματογνώμονα και η συνεργασία του με τον ποινικό δικαστή, η οποία αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για τη διαπίστωση της ύπαρξης εξάρτησης στο πρόσωπο του κατηγορουμένου. Τέλος, επιχειρείται να γίνει μία συγκριτική μελέτη σε επίπεδο νομολογίας, προκειμένου να γίνει αντιληπτός ο τρόπος της ποινικής μεταχείρισης των εξαρτημένων ατόμων, αναλύοντας την αξία ενός επαρκώς τεκμηριωμένου αυτοτελούς ισχυρισμού, ο οποίος μπορεί να εξασφαλίσει την αναγνώριση στο πρόσωπο του κατηγορούμενου μειωμένου καταλογισμού.
description: Over time, the issue of the (systematic) use of narcotic substances initially and later its transformation into user dependence is problematic and is always a topical issue of feedback in periods of legislative changes, since the need to modernize the prescribed sanctions of the respective provisions of the law regarding the drugs. So, one of the main innovation which have arrived with the newest law 4139/2013 on drugs is the change in the way of diagnosing an offender’s addiction to narcotic substances. The need for the legislator to intervene and change the legal framework was deemed imperative, as in practice what was dictated by the older law 3459/2006 on drugs regarding the treatment and management of the addicted offender was not effective. This dissertation deals with the concept and diagnosis of drug addiction as well as the special criminal treatment of the addicted offender, comparatively studying this subject in the context of laws 3459/2006 and 4139/2013. Now, the burden of the legislator has shifted to the value of therapeutic treatment as its goal is the social reintegration of the individual and its return to a productive everyday life, which will offer a lot to society as a whole. In addition, the analysis of the principle of fair trial, as reflected in article 6 par. 1 of the ECHR and the principle of moral evidence, as provided for in article 177 par. 1 of the Criminal Code, will follow. The main purpose of this dissertation is to highlight the value of the evidence and more specifically both the expert’s opinion, which until the previous Law 3459/2006 was the only evidence to establish the existence of dependence in an offender, as well as the more recent evidence provided for by the new Law 4139/2013 in article 30 par. 3. Subsequently, the position and the role of the psychiatric-expert and his collaboration with the criminal judge are presented, which is valuable tool for establishing the existence of addiction in the person of the defendant. Finally, an attempt is made to make a comparative study at the level of case-law, in order to understand the way of criminal treatment of dependent people, analyzing the value of a sufficiently substantiated independent claim, which can ensure the recognition in the person of the defendant of reduced imputation.
description: Σε συνεργασία με: Πανεπιστήμιο Λευκωσίας (Κύπρος)