Οι περσικοί πόλεμοι υπό το κάτοπτρον του "Πανηγυρικού" του Ισοκράτου και του "Παναθηναϊκού" του Αιλίου Αριστείδη
Creators: name: Λυμπεροπούλου, Γεωργία Λυμπέρη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2008
Subjects: Αίλιος Αριστείδης
Ισοκράτης
Παναθηναϊκός
Πανηγυρικός
Περσικοί (πόλεμοι)
Ρητορική
(Aelius) Aristeides
Isocrates
Panathenaic
Panegyric
Persian wars
Rhetoric

description: Πολλά είναι τα αμφιλεγόμενα σημεία σχετικά με τον βίο του Αιλίου Αριστείδη, ρήτορα του 2ου αι. μ.Χ., παρά το πλήθος των αυτοβιογραφικών πληροφοριών που αντλούνται από τα ίδια τα κείμενά του. Ανήκει στην β΄ λεγομένη Σοφιστική και επηρεάζεται τόσο από τον Ασιανισμό όσο και από τον Αττικισμό που τελικά επικρατεί. Η στροφή στο κλασικό παρελθόν που παρατηρείται σε όλη την πνευματική παραγωγή την περίοδο αυτή οδηγεί στην μίμηση κλασικών προτύπων, όπως ο Ισοκράτης. Ο τελευταίος έμεινε μακριά από τον αθηναϊκό τοπικισμό του 4ου αι. π.Χ., ενώ προωθούσε μέσα από τον γραπτό και προσεκτικά συνθεμένο λόγο του την Πανελλήνια ιδέα. Στον Πανηγυρικό του, σύμφωνα με το πρότυπο των Επιταφίων, πλέκει το εγκώμιο της Αθήνας και των προγόνων της. Η αναφορά στους Περσικούς πολέμους στο πλαίσιο αυτό γίνεται για να προωθήσει την πανελλήνια εκστρατεία εναντίον των Περσών, που ως ιδέα πρωτοεκφράζεται στους Ολυμπικούς λόγους. Ο Αίλιος Αριστείδης, επηρεασμένος από την ρητορική παράδοση, στον Παναθηναϊκό του εγκωμιάζει την Αθήνα ως εκπρόσωπο άξια του ενδόξου παρελθόντος. Η ενασχόληση των ρητόρων με το μυθολογικό και ιστορικό παρελθόν και η άντληση σχετικών παραδειγμάτων, παγιωμένων στην συνείδηση του κοινού τους, γινόταν τον 4ο αι. για λόγους πολιτικής προπαγάνδας. Τα Περσικά ήταν από τα πιο συνηθισμένα παραδείγματα και η διαφορετική τους επεξεργασία από τον Ισοκράτη και τον Αίλιο Αριστείδη αποτελεί αντικείμενο του τελευταίου κεφαλαίου της εργασίας αυτής. Για τον Αριστείδη η Αθήνα ήταν η πρώτη και η μόνη ελληνική πόλη που αποσόβησε τον περσικό κίνδυνο. Ο Ισοκράτης, θέλοντας να προωθήσει την ηγεσία από τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες της Πανελλήνιας εκστρατείας εναντίον των Περσών, επίσης εξυμνεί την προσφορά των Αθηναίων, αναφέρεται όμως ιδιαίτερα και στην αγωνιστικότητα των Σπαρτιατών. Τα παραδοσιακά μοτίβα και παραδείγματα χρησιμοποιούνται με περισσότερες παραλλαγές στον Πανηγυρικό του Ισοκράτη σε σχέση με τον Παναθηναϊκό του Αριστείδη, ανάλογα με το κλίμα της εποχής τους και τους στόχους τους προς υλοποίηση.
description: There are many ambiguous points relating to the life of Ailios Aristeides, rhetor of the 2nd century A.D., despite the mass of autobiographical information drawn from his work. He belongs to the so-called second Sophistic movement and is influenced by both the Asianism and the Atticism, which in the end prevails. The turn to the classical past which is observed in all intellectual production of this era leads to the mimesis of classical models, like Isocrates. The latter stayed away from the athenian localism of the 4th century B.C. and promoted, through his written and carefully composed speeches, the Panhellenic Idea. In his Panegyric, according to the convention of the Epitaphioi, he commends on Athens and its forefathers. The reference to the Persian wars within this framework is made to promote the panhellenic campaign against the Persians, an idea which is initially expressed at the Olympic speeches. Ailios Aristeides, influenced by the rhetorical tradition, commends in his Panathenaic on Athens, as worthy representative of the glorious past. The rhetors' pursuit of the mythological and historical past and the allusions to relative paradigms, fixated in their audience's conscience, were made in the 4th century for reasons of political propaganda. The Persian wars were one of the most usual paradigms and their different treatment by Isocrates and Ailios Aristeides is analysed in this essay's last chapter. For Aristeides Athens was the first and only greek city that averted the persian danger. Isocrates, wanting to promote the athenian and spartan leadership of the panhellenic campaign against the Persians, also praises the Athenians' offer, but makes a special reference to the militancy of the Spartans as well. The traditional motifs and paradigms are used with more variations in Isocrates' Panegyricus as opposed to Aristeides' Panathenaic and in relation to the spirit of their time and to the realization of their goals.