Η πολιτική της Γερμανίας στη Μ. Ασία 1818-1923:
Creators: name: Χαραλαμπίδου, Πελαγία Βοναπάρτη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Γερμανία
Μ. Ασία
Ελλάδα
Germany
Asia Minor
Greece

description: Η εργασία πραγματεύεται την γερμανική πολιτική στη Μ. Ασία κατά τη χρονική περίοδο 1878-1923. Πρόκειται για τη σχέση την οποία ανέπτυξαν κατά τη διάρκεια της πεντηκονταετίας οι δύο χώρες, Γερμανία και Τουρκία ως σύμμαχοι. Πριν, μετά και κυρίως κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι δύο αυτοκρατορίες συνεργάστηκαν στενά έχοντας κοινή ιδεολογική αφετηρία και κοινά οικονομικά συμφέροντα. Η αυτοκρατορία του Βοσπόρου εξυπηρετούσε ποικιλοτρόπως τα ιμπεριαλιστικά σχέδια της μεγάλης ευρωπαϊκής δύναμης. Οι συνέπειες της συμμαχίας αυτής υπήρξαν καταστροφικές για τους χριστιανικούς λαούς που διαβιούσαν την εποχή εκείνη στα οθωμανικά εδάφη. Έλληνες, Ασσύριοι και Αρμένιοι βίωσαν με οδυνηρό τρόπο την συμμαχική σχέση των δύο χωρών. Η γερμανοτουρκική συμμαχία η οποία θεμελιώθηκε την εποχή της συνεργασίας του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ με τον Καγκελάριο Μπίσμαρκ στα τέλη του 19ου αιώνα συνεχίστηκε και κατά τον 20ο αιώνα. Η Γερμανία υπήρξε ο συναυτουργός στο οθωμανικό σχέδιο εξόντωσης των μειονοτήτων. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Γερμανός στρατηγός Λίμαν φον Σάντερς που κατέφθασε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για να αναδιοργανώσει τον οθωμανικό στρατό υπήρξε ο εμπνευστής του σχεδίου γενοκτονίας των ελληνικών πληθυσμών της Μ.Ασίας. Με πρόσχημα στρατιωτικούς λόγους εισηγήθηκε την μεταφορά των κατοίκων από τα παράλια στην αφιλόξενη ασιατική ενδοχώρα με αποτέλεσμα τον λευκό θάνατο, όπως αποκαλείται το σχέδιο εξόντωσης, του πληθυσμού. Μάλιστα στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου οι απώλειες υπήρξαν μεγάλες και πολύ σημαντικές λόγω της εγγύτητας της περιοχής με τη Ρωσία. Η Γερμανία υπήρξε ο εγκέφαλος των εκτοπίσεων. Η χρονική διαίρεση της εργασίας με βάση τις καθεστωτικές αλλαγές στην Τουρκία βοηθάει στην ανάδειξη της εξέλιξης του ζητήματος. Η προπαγάνδα της Γερμανίας και η δημιουργία αποικιών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία της εξασφάλιζε την απρόσκοπτη δράση της στην περιοχή. Η υπογραφή της γερμανοτουρκικής συνθήκης συμμαχίας επισφράγισε και επισημοποίησε την σχέση των δύο χωρών και υπήρξε μοιραία για τις μειονότητες της αυτοκρατορίας. Ο σιδηρόδρομος Βαγδάτης-Βερολίνου, η Γερμανική Τράπεζα (Deutsche Bank), και οι εμπορικές συναλλαγές με την Τουρκία αποτέλεσαν την κινητήρια δύναμη για την Γερμανία και τη ζωτικής σημασίας δραστηριοποίησή της στα οθωμανικά εδάφη. Ο Παγγερμανισμός και ο Παντουρκισμός ήταν οι δύο ιδεολογίες που παρακίνησαν τις δύο χώρες στη δημιουργία της επέκτασης των ζωνών επιρροής τους και την δημιουργία εθνικής ομοιογένειας. Η ρεαλιστική πολιτική του Μπίσμαρκ (Realpolitik) καθώς και η παγκόσμια πολιτική (Weltpolitik) του Γουλιέλμου αποτέλεσαν τον θεμέλιο λίθο της γερμανικής πολιτικής φιλοσοφίας. Η Πορεία προς Ανατολάς (Drang nach Osten) απέβλεπε στην πλήρη επικράτηση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι πλούσιες πλουτοπαραγωγικές πηγές, ο ανεκμετάλλευτος ορυκτός πλούτος, οι δυνατότητες αξιοποίησης της βιομηχανικής παραγωγής της Τουρκίας αποτέλεσαν ισχυρό κίνητρο για την κατάκτησή της.
description: The work deals with the German policy in Asia Minor during the period 1878-1923. It has to do with the relationship that developed during the fifty years between the two countries, Germany and Turkey as allies. Before, after and especially during the First World War the two empires worked closely with a common ideological starting point and common economic interests. The Empire of the Bosphorus variously served the imperialist designs of the great European power. The consequences of this alliance has been destructive to the Christian people who lived at that time in Ottoman lands. Greeks, Assyrians and Armenians experienced a painful experience because of this alliance. The alliance was founded at the time of the cooperation of the Sultan Abdul Hamid by Chancellor Bismarck in the late 19th century and continued in the 20th century. Germany was the co-perpetrator in the Ottoman plan extermination of minorities. During the First World War the German General Liman von Sanders, who arrived to the Ottoman Empire to reorganize the Ottoman army was the instigator of the plan of genocide of the Greek populations of Asia Minor. On the pretext of military purposes has recommended the transfer of residents from the coast to the inhospitable Asian mainland, resulting in white death, known as plan the extermination of the population. Indeed, in the Black Sea losses were large and very important because of the proximity of the region with Russia. Germany was the mastermind of the deportations. The time division of labor based on regime change in Turkey helps to highlight the evolution of the issue. The propaganda of Germany and the colonization of the Ottoman Empire ensured the smooth action in the region. The signing of the treaty of alliance was sealed and formalized the relationship between the two countries and was fatal to the minorities of the empire. The Berlin-Baghdad railway, German Bank (Deutsche Bank), and trade with Turkey have been the driving force behind Germany and the vital activation in Ottoman lands. The Pangermanismus and Pantourkismus were the two ideologies that prompted both countries to create the expansion of zones of influence and building national unity. The pragmatic politics of Bismarck (Realpolitik) and global politics (Weltpolitik) of William formed the cornerstone of German political philosophy. The Road to the East (Drang nach Osten) aimed at complete domination of the Ottoman Empire. The rich natural resources, the unexploited mineral wealth, the potential recovery of industrial output in Turkey have a strong incentive for conquest.