Beyond Captivity Narratives: The case of John Fowles’ The Collector and Sebastian Barry’s The Secret Scripture
Creators: name: Μπουλέ, Κωνσταντίνα-Μαρία Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Αφηγήσεις αιχμαλωσίας
Μέθοδοι ‘διαφυγής’
Αλληλεπίδραση κρατουμένων- κρατούντων
Captivity Narratives
Forms of ‘escape’
Captives- Captors interrelationship

description: The present thesis analyses two examples of modern captivity narratives, which surpass the standards of such writings. Each novel revolves around the two main characters, namely the victims and their captors, focusing on their interaction and complicated relationship. It could be seen as an analysis of similarities and differences between them, but for the realization that the latter are far fewer than what is expected. The thesis demonstrates that their similarities extend further than what was initially thought. They are all victims of social, religious and educational clichés which their social environment dictated upon them and their upbringing solidified. The main difference is that, rather surprisingly, it is the captives, the two women, who succeed in escaping from them. They prove themselves to be the stronger member of each pair, significantly more resilient and adaptable even to such extreme conditions as they find themselves in, an underground cell in a remote cottage in Fowles’ novel and a psychiatric institution in Barry’s book. They each use the time of their entrapment to acquire a greater insight into their world and, most importantly, into themselves. Their writings provide them with a means of escape, as they mentally return to the outside world, to their past lives, which they present with a profound understanding. They even rationalize their current situation which their captors are evidently unable to do so. Considering their writings from a different angle, it can be surmised that the women relinquish their imprisoned state and are ‘elevated’ to that of the narrator, who has the power to disclose or conceal facts and truths as they please. Their captors, in comparison, seem powerless pawns, passive readers of their stories and equally victims of that situation. They become trapped in the same places as the women-victims which they seem unwilling, even powerless to escape from, figuratively at first, but even literally in the end.
description: Η παρούσα εργασία αναλύει δυο σύγχρονα παραδείγματα αφήγησης αιχμαλωσίας τα οποία ξεπερνούν τα δεδομένα αυτού του λογοτεχνικού είδους. Το κάθε μυθιστόρημα περιστρέφεται γύρω από δύο βασικούς χαρακτήρες, τα θύματα και τους κρατούντες τους, εστιάζοντας στην αλληλεπίδραση και την περίπλοκη σχέση μεταξύ τους. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια ανάλυση ομοιοτήτων και διαφορών, αν οι τελευταίες δεν αποδεικνύονταν πολύ λιγότερες από το αναμενόμενο. Η εργασία αποδεικνύει ότι οι ομοιότητες εκτείνονται πολύ περισσότερο απ’ ότι είχε αρχικά εκτιμηθεί. Είναι όλοι θύματα των κοινωνικών, θρησκευτικών και εκπαιδευτικών κλισέ τα οποία καθόρισε το κοινωνικό τους περιβάλλον και ενίσχυσε η εκπαίδευσή τους. Η κύρια διαφορά είναι ότι, παραδόξως, τα θύματα είναι αυτά που καταφέρνουν να ξεφύγουν. Οι γυναίκες –θύματα αποδεικνύονται πολύ πιο ισχυρές, σημαντικά πιο ανθεκτικές και ευπροσάρμοστες ακόμα και στις ακραίες συνθήκες στις οποίες βρίσκονται, ένα υπόγειο κελί ενός απομακρυσμένου εξοχικού στο μυθιστόρημα του Φάουλς και ένα ψυχιατρικό κατάστημα στο βιβλίο του Μπάρυ. Η καθεμιά τους χρησιμοποιεί το χρόνο της φυλάκισής της για να αποκτήσει βαθύτερη γνώση του κόσμου και κυρίως του εαυτού της. Τα κείμενά τους παρέχουν το μέσο διαφυγής καθώς επιστρέφουν νοερά στον έξω κόσμο και στην πρότερη ζωή τους, την οποία παρουσιάζουν με βαθιά κατανόηση. Εκλογικεύουν ακόμα και την τρέχουσα κατάσταση τους, το οποίο οι κρατούντες τους αδυνατούν να κάνουν. Εξετάζοντας τα γραπτά τους από διαφορετική οπτική γωνία αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα θύματα εγκαταλείπουν το ρόλο του θύματος/ φυλακισμένου και υψώνονται σε αυτό του αφηγητή, ο οποίος έχει τη δύναμη να αποκαλύψει ή να κρύψει γεγονότα και αλήθειες κατά το δοκούν. Οι κρατούντες , αντίθετα, μοιάζουν με αδύναμα πιόνια, παθητικοί αναγνώστες της ιστορίας τους και εξίσου θύματα των περιστάσεων. Παγιδεύονται στα ίδια μέρη με τις γυναίκες-θύματα από τα οποία δείχνουν άβουλοι, ακόμα και αδύναμοι να ξεφύγουν, αρχικά μεταφορικά και τελικά και κυριολεκτικά.