Ο χώρος στα Ειδύλλια 1, 7 και 13 του Θεοκρίτου: Μια ειδολογική και μεταποιητική προσέγγιση
Creators: name: Κριαρίδου, Αναστασία Πέτρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Eιδύλλια
Θεόκριτος
Θεωρία λογοτεχνίας
Λογοτεχνικό είδος
Μεταποίηση
Xώρος
Βουκολική ποίηση
Επύλλιο
Αφηγηματολογία
Ποιητολογία
Idylls
Theocritus
Literary theory
Literary genre
Metapoetics
Sppace
Bucolic poetry
Epyllion
Narratology
Poetology

description: Στην παρούσα εργασία εξετάζονται τα Ειδύλλια 1, 7 και 13 του Θεοκρίτου από αφηγηματική, ειδολογική και μεταποιητική άποψη. Ειδικότερα, διερευνώνται οι ποιητολογικές διαστάσεις του δραματικού ή αφηγηματικού χώρου των Ειδυλλίων και οι λειτουργίες του. Ο υπό εξέτασιν βουκολικός χώρος των ποιημάτων αυτών αναδεικνύεται, μέσω ποιητολογικών υπαινιγμών και διακειμενικών αναφορών, σε φορέα, αισθητικό χώρο (ανα)παραγωγής και υποδοχής, καθώς και σε έμπνευση και θέμα του νέου ποιητικού βουκολικού είδους. Στο 1ο Ειδύλλιο το φυσικό τοπίο και η μουσική της φύσεως συνείρεται με την μουσική του αυλού και το βουκολικό τραγούδι, για το οποίο το βουκολικό σκηνικό λειτουργεί ως χώρος εμπνεύσεως, συνθέσεως, παραστάσεως, υποδοχής της τέχνης (κισσύβιον, ωδή) και θεματικό μοτίβο. Στο 7ο Ειδύλλιο ο χώρος επίσης λειτουργεί ως πηγή εμπνεύσεως, αλλά και ως χώρος ποιητικής μυήσεως και αισθησιακής απολαύσεως. Στα δύο αυτά ποιήματα αντανακλάται ο ίδιος ο ποιητής και η διαδικασία της ποιητικής δημιουργίας (mise en abyme). Τέλος, στο 13ο Ειδύλλιο ο βουκολικός/επυλλιακός χώρος, μέσω της αντιδιαστολής του με τον επικό/ηρωικό, αναδεικνύεται σε σήμα ειδολογικής διαφοροποιήσεως και σε πλοκή του έργου. Και τα τρία έργα διαθέτουν λογοτεχνική αυτοσυνείδηση και προβάλλουν μέσω ποιητικών συμβόλων, ποιητολογικών υπαινιγμών, διακειμενικών δεικτών και αφηγηματικών τρόπων την ποιητολογική και μεταποιητική τους διάσταση, η οποία αντανακλάται και στην παρουσίαση της βουκολικής ευτοπίας
description: The present thesis explores Theocritus’ Idylls 1, 7 and 13 from a narratological, generic and metapoetic perspective. In particular the poetological dimension of the story space as well as its functions are being considered. The bucolic space of the Idylls, which is being examined, is marked, through poetological allusions and intertextual references, as a vehicle, aesthetic space of (re)production and reception, as well as inspiration and theme of the new poetic (bucolic) genre. In the first Idyll the natural landscape and the music of nature are interchangeably connected with the music of the pipe and bucolic song. The bucolic space functions as a setting for inspiration, composition and performance of bucolic song as well as a receptor of art (kissybion, song) and a motif or theme. In the seventh Idyll space also functions as a source of inspiration as well as a space of poetic initiation and aesthetic pleasure. In both of these poems the poet himself and the process of poetic creation are reflected (mise en abyme). Finally, in Idyll 13 the bucolic/epyllic space, through its juxtaposition with the epic/heroic space, emerges as a generic distinctive mark and as a story plot. In sum, these Idylls display their poetological self-reference and metapoetic dimension, which are reflected on the presentation of the locus amoenus, by means of their poetic symbols, allusions, intertextual markers and narrative techniques