Ο πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ ο μεγαλοπρεπής και ο Μακεδονικός αγώνας
Creators: name: Λοΐζος, Απόστολος (π. Ιωακείμ)
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Ιωακείμ
Μακεδονικός Αγώνας
Οικουμενικό Πατριαρχείο
Joachim
Macedonian struggle
Ecumenical Patriarchate

description: Σκοπός της εργασίας είναι η μελέτη της ζωής και του έργου του Ιωακείμ Γ΄ του Μεγαλοπρεπή, ο οποίος υπήρξε μια από τις ισχυρότερες προσωπικότητες που ανέδειξε το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά τον 19ο και 20ο αιώνα. Με σπουδές στην Κωνσταντινούπολη και στο Βουκουρέστι, υπήρξε ο οραματιστής της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου. Η θητεία του στον Οικουμενικό Θρόνο, όπου υπηρέτησε ως διάκονος και στη συνέχεια ως Μέγας Πρωτοσύγκελλος, τον πλούτισε με εμπειρίες, ειδικά τα προβλήματα που δημιουργούσαν οι προσωπικές αντιπαλότητες. Άλλωστε, και ο ίδιος λόγω της πνευματικής του σχέσης με τον γέροντά του, οικουμενικό πατριάρχη Ιωακείμ Β΄, απομακρύνθηκε από τη θέση του. Η Μητέρα Εκκλησία τον εξέλεξε, το 1864, μητροπολίτη Βάρνης. Τοποθετήθηκε σε μια επαρχία, όπου είχε ήδη εμφανιστεί ο βουλγαρικός εθνικισμός. Ο Ιωακείμ προσπάθησε να ενώσει το ποίμνιό του, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία, λόγω και της αναγνώριση της βουλγαρικής Εξαρχίας από την Υψηλή Πύλη το 1870 και της καταδίκης της από τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 1872. Ακολούθως, το 1874, εκλέχτηκε μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Εδώ αγωνίστηκε να ανεβάσει το επίπεδο της παιδείας. Η σημαντικότερη, όμως, προσφορά του ήταν η οργάνωση των ελληνικών κοινοτήτων της Μακεδονίας, ώστε να αντιμετωπίσουν από κοινού τους Βουλγάρους, οι οποίοι με τη βία προσπαθούσαν να εντάξουν τους κατοίκους της Μακεδονίας στην Εξαρχία. Το 1878, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης για πρώτη φορά. Στον πατριαρχικό θρόνο, αγωνίστηκε για να διατηρήσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο τα προνόμιά του, τα οποία αμφισβητούσαν οι Οθωμανοί. Παράλληλα, είχενα αντιμετωπίσει και την αντιπαλότητα της Ελληνικής Πολιτείας, η οποία επιθυμούσε να το εντάξει κάτω από την εξουσία της και τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε το Πατριαρχείο. Παρ΄ όλα αυτά, η πατριαρχία του ήταν ιδιαίτερα επιτυχής. Έβαλε κάποια τάξη στα οικονομικά, πέτυχε τη διατήρηση των προνομίων και αντιστάθηκε στις βλέψεις της Ελληνικής Κυβέρνησης. Παράλληλα, ενδιαφέρθηκε για την ενίσχυση της εκπαίδευσης, ενώ ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την αντιμετώπιση των Βουλγάρων Εξαρχιών. Όμως, υποχρεώθηκε να παραιτηθεί το 1884, λόγω των πιέσεων της Οθωμανικής και της Ελληνικής Κυβέρνησης. Επανήλθε στο θρόνο του το 1901, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του, το 1912. Αντιστάθηκε με σθένος στις βιαιοπραγίες των Βουλγάρων οι οποίες είχαν κορυφωθεί. Συντόνιζε, με τους ιεράρχες της Μακεδονίας, την αντίσταση κατά των Βουλγάρων. Τοποθέτησε δραστήριους κληρικούς και ιερείς για να υπερασπιστούν το ποίμνιό τους. Ενημέρωνε τις ξένες Κυβερνήσεις για τις ωμότητες των Βουλγάρων. Διαμαρτυρήθηκε εγγράφως στον ίδιο τον μεγάλο Βεζίρη. Ακόμη, ενδιαφέρθηκε για τη βελτίωση της εκπαίδευσης. Οι ενέργειές του έφεραν αποτελέσματα. Οι Έλληνες παρέμειναν πιστοί στο Πατριαρχείο, ενώ πολλές σχισματικές κοινότητες επανήλθαν στους κόλπους της Εκκλησίας. Δεν θα ήταν υπερβολή εάν υποστηρίζαμε ότι η Μακεδονία σώθηκε από τις αρπακτικές διαθέσεις των Βουλγάρων, χάρη στις συνεχείς προσπάθειες και τον αγώνα του Ιωακείμ Γ΄
description: The purpose of this project is to study the life and work of Joachim III the Magnificent, who was one of the most influential personalities of the Ecumenical Patriarchate in the 19th and 20th centuries. As he studied in Constantinople and Bucharest, he envisioned the universality of the Patriarchate. His tenure in the Ecumenical Throne, where he served as a deacon and then as Grand Chancellor, enriched him with experience, especially of the problems created by personal rivalries. Furthermore, due to his spiritual relationship with his elder, ecumenical Patriarch Joachim II, he was removed from his position. The Mother Church elected him, in 1864, the metropolitan of Varna. He was placed in a province where Bulgarian nationalism had already taken hold. Joachim tried to unite his flock, but without success, due to the recognition of the Bulgarian Exarchate from the High Gate in 1870 and its conviction by the Synod of Constantinople in 1872. Subsequently, in 1874, he was elected metropolitan of Thessaloniki. There he struggled to raise the level of education. His most important contribution, however, was the organization of the Greek communities of Macedonia in order to counteract the Bulgarians, who tried to integrate Macedonia's inhabitants into Hexarchia by force. In 1878, he was elected Ecumenical Patriarch for the first time. In the Patriarchal Throne, he fought to keep the privileges of the Ecumenical Patriarchate, which the Ottomans were undermining. At the same time, he had to cope with the rivalry of the Greek State, that wanted to put it under its authority and the serious economic problems the Patriarchate was facing. Nevertheless, his patriarchy was very successful. He reestablished order in the economy, managed to maintain the privileges and resisted the aspirations of the Greek government. At the same time, he was interested in enhancing education, and he was particularly interested in dealing with Bulgarian Hexarchies. However, he was forced to resign in 1884, due to pressure from the Ottoman and Greek Governments. Later on, he returned to his throne in 1901, where he remained until his death in 1912.In that period of time, he continued to resist the Bulgarian acts of violence through great effort. First, he cooperated with the hierarchs of Macedonia with the goal of resisting the Bulgarians. He simultaneously placed able clergy and priests to defend their flock. He then informed the Foreign Governments about the trouble caused by the Bulgarians. Additionally, he complained in writing to the great Vizier himself and even though the situation did not leave room for it, his persistence allowed him to maintain interest in upgrading the level of education. His persistence paid off in the end. The Greeks remained faithful to the Patriarchate and many schismatic communities returned to the Church. It would not be an exaggeration to argue that Macedonia was saved from the predatory moods of the Bulgarians, thanks to the continuous efforts and struggle of Joachim III
description: Σε συνεργασία με το τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας (Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών)