Η βία στο σύγχρονο αμερικάνικο θέατρο μέσα από τα θεατρικά έργα: Ο Ιπτάμενος Ολλανδός του Amiri Baraka, η Γούνα της Migdalia Cruz και το Go Go Go της Juliana Francis:
Creators: name: Φράγκου, Ευτυχία
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Αμερικάνικο
Βία
Θέατρο
American Violence
Theatre

description: Σε αυτή τη διπλωματική εργασία κατέληξα στο να επιλέξω τρία διαφορετικά μεταξύ τους έργα. Τον Ιπτάμενο Ολλανδό του αφρο-αμερικανού συγγραφέα Amiri Baraka, το Go Go Go το πρωτόλειο της Αμερικανίδας Juliana Francis, αλλά και τη Γούνα της Πορτορικανής Migdalia Cruz.Ένας Άφρο- Αμερικάνος, μία σύγχρονη Αμερικανίδα, και μία Πορτορικανή που μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη, τρεις συγγραφείς με διαφορετικές καταβολές, στυλ γραφής, με τελείως διαφορετικές τεχνοτροπίες και στόχους. Αυτό όμως που εξετάσαμε κυρίως είναι πώς αυτή η βία αποδίδεται σε αυτά τα τρία αμερικάνικα κείμενα, τι μορφές παίρνει, πώς εκδηλώνεται, άμεσα ή μη, πόσο επηρεάζεται ο συγγραφέας από την εκάστοτε ιστορική συγκυρία, από τις κοινωνικές εξελίξεις που επικρατούν και αν αυτές τον καθοδηγούν ώστε να χρησιμοποιήσει τη βία στο έργο, αλλά συνάμα και πόσο καίριο ρόλο παίζει η χρήση της βίας στην προώθηση ή όχι της δράσης. Και στα τρία αυτά έργα η χρήση βίας και ο θάνατος, αποτελούν όχι την καταληκτική εξέλιξη μιας αυξανόμενης επιθετικότητας, ούτε και την κορύφωση μίας διαμάχης. Αντιθέτως η βία σε αυτά τα τρία έργα αποτελεί την αφορμή για να ξεκινήσει η πλοκή (αρχίζουν δηλαδή με λεκτική βία χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιος ουσιώδης λόγος). Η βία αποτελεί και την αιτία κατ’ επέκταση που οι ήρωες προβάλλουν τον «σκοτεινό» εαυτό της – ή πιο σωστά τον πραγματικό και μόνο εαυτό τους. Ταυτόχρονα η απόλυτη βία και ο θάνατος είναι η κατάληξη της λεκτικής, ψυχολογικής, συναισθηματικής, φυλετικής και σωματικής βίας που έχει προηγηθεί. Τέλος στην εργασία αυτή εξετάζεται και αποδεικνύεται πως αυτά τα έργα αποτελούν ένα οικοδόμημα στο οποίο τα θεμέλια, ο κορμός αλλά και η σκεπή τους είναι φτιαγμένα από «υλικά» βίας.
description: In this thesis essay, I ended up choosing three different plays. The “Dutchman”, a play that was written by the afro-american Amiri Baraka, “GoGoGo” by American Juliana Francis and the “Fur” by the Puerto Rican, Migdalia Cruz. An Afro- American, a modern American woman and a Puerto Rican who grew up in New York; three writers with different upbringings and writing styles, as well as completely different techniques and goals. The main focal point in our research though, was regarding how violence is portrayed and attributed in these three plays, what shapes it assumes, the way through which it is expressed whether directly or indirectly, the degree in which each writer is influenced by his environment, surroundings and historical context, the social on-going developments, and whether those are being used as a reference guide in the use of violence in each one’s writing, but at the same time examine the significance of this writing element in the advancement, or lack thereof of the play’s action.The common points in all three plays: the use of violence and death, are not considered the definitive developing factors of a continuously growing aggressiveness, nor the exposition of any argument. On the contrary, the role and purpose of violence in all three plays, is the cause that triggers the beginning of the plot. (meaning that verbal violence exists, without any prior specific cause or trigger or conflict)Violence is also the reason why the heroes bring out their “dark” self - or better yet, their true and only self.At the same time, absolute violence and death, are the end result that comes out of the verbal, psychological, emotional, racial and physical violence that has prior been stated. The apparent conclusion is that these plays are the based on the foundation that the origin, the roots, but also the overall structure are built on “elements” of violence.