Συμφυρμοί με δάνειες λέξεις στην Ελληνική: ανάλυση μεγέθους, τονισμού, συλλαβικής εξόδου και σημείου μετάβασης
Creators: name: Μηλιώνη, Παναγιώτα Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Συμφυρμοί
Μορφοφωνολογία
Λέξεις δάνεια
Blends
Morphophonology
Loanwords

description: Η διαδικασία δημιουργίας συμφυρμών είναι μια διαδικασία σχηματισμού λέξεων κατά την οποία δύο λέξεις συνδυάζονται, με αποτέλεσμα την απώλεια υλικού ή την επικάλυψη ενός ή δύο συστατικών. Η παρούσα μελέτη διερευνά με πειραματικό τρόπο τον σχηματισμό συμφυρμών στην ελληνική γλώσσα. Συγκεκριμένα, εξετάζω πώς δύο συστατικά δάνειων λέξεων επηρεάζουν τη διαδικασία της δημιουργίας συμφυρμού στην ελληνική γλώσσα. Οι παράμετροι που εξετάζονται είναι το μέγεθος, ο τονισμός, και η συλλαβική έξοδος. Οι περισσότερες πρόσφατες έρευνες που έχουν ήδη διεξαχθεί γύρω από τους ελληνικούς συμφυρμούς εστιάζουν στις καθαρά μορφολογικές ή σημασιολογικές ιδιότητες των συμφυρμών (Ralli &amp; Xydopoulos 2012, Katsouda &amp; Nakas 2013) παραβλέποντας την πτυχή της θέσης του σημείου μετάβασης στα μείγματα, καθώς και τυχόν φωνοτακτικές ρυθμίσεις που θα μπορούσαν να παίζουν ρόλο. Ειδικά για τους Ralli &amp; Xydopoulos (2012), οι συμφυρμοί που περιλαμβάνουν συστατικά που παραμένουν ανέπαφα στο σχηματισμό δεν θεωρούνται συμφυρμοί, παρόλο που οι ερευνητές περιλαμβάνουν το sidirázo από το CD και το agorázo= αγοράζω ως νόμιμο μείγμα. Στην παρούσα μελέτη θα προσπαθήσω να διερευνήσω αν οι Έλληνες ομιλητές κάνουν συμφυρμούς με συστηματικό τρόπο, αν προτιμούν να κόβουν υλικό μόνο από ένα ή δύο συστατικά, και πώς η φύση των δάνειων λέξεων θα μπορούσε να αλληλεπιδράσει με τον μηχανισμό των συμφυρμών. Για να διερευνήσω αυτά τα ζητήματα διεξήγαγα ένα διαδικτυακό πείραμα με ερωτήσεις ανοικτού τύπου, όπου 73 φυσικοί ομιλητές της ελληνικής ηλικίας 18-35 ετών κλήθηκαν να σχηματίσουν νέους συμφυρμούς με βάση προσεκτικά επιλεγμένα ζεύγη που στόχευαν στο συλλαβικό μήκος, στα μοτίβα τονισμού και στην συλλαβική έξοδο. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι ομιλητές επιλέγουν να δημιουργούν συμφυρμούς συστηματικά κυρίως με τη συγχώνευση του αρχικού μέρους της πρώτης λέξης του ζεύγους και του τελικού μέρους της δεύτερης λέξης. Οι ομιλητές επέλεξαν να διατηρήσουν τη συλλαβικά μακρύτερη λέξη στο δεξιό άκρο, το μοτίβο τονισμού αντιστοιχούσε σε αυτό του δεύτερου συστατικού στο ζεύγος, και επέλεξαν να δημιουργήσουν συμφυρμούς που περιείχαν συλλαβική έξοδο. Σε γενικές γραμμές, τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι η διαδικασία δημιουργίας συμφυρμών στα ελληνικά είναι σύμφωνη με τους αντίστοιχους κανόνες σε άλλες γλώσσες, όπως η αγγλική. Ειδικά για την ελληνική γλώσσα ωστόσο, ο τρόπος που επέλεξαν οι Έλληνες ομιλητές να δημιουργήσουν συμφυρμούς θα μπορούσε να οδηγήσει τη συζήτηση προς άλλες κατευθύνσεις, δηλαδή στην ανερχόμενη ιδέα (Topintzi &amp; Kainada 2012, Revithiadou et al. 2015, Kikiopoulou &amp; Topintzi 2022) ότι η ελληνική γλώσσα πράγματι περιέχει χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την σημαντικότητα του δεξιού άκρου. Αυτά έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι οι ομιλητές προτιμούσαν το μακρύτερο συστατικό στο δεξιό άκρο του συμφυρμού, το μοτίβο τονισμού που προτιμούνταν περισσότερο ήταν ο ίαμβος, και οι συλλαβικές έξοδοι προτιμούνταν από τις καταλήξεις χωρίς συλλαβικές εξόδους στα μείγματα που δημιουργούνταν. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, η μελέτη αυτή δείχνει επίσης ότι πολλοί Έλληνες ομιλητές - ακόμη και σε ένα πείραμα δημιουργίας συμφυρμών - επέλεξαν να δημιουργήσουν σύνθετες λέξεις αντί για συμφυρμούς, κάτι που θα μπορούσε να υποδηλώνει γιατί ο εν λόγω μηχανισμός δεν είναι ένας τόσο "δημοφιλής" μηχανισμός σχηματισμού λέξεων
description: Blending is a word formation process where two words are combined, resulting in the loss of material or overlapping of one or two constituents. The present study investigates the blend formation in Greek in an experimental way. Specifically, I look into how two loanword constituents affect the process of blending in Greek. The parameters that are examined are syllabic length, stress placement, and coda-finality. Most recent research already conducted on Greek blends focuses on purely morphological or semantic properties of blends (Ralli &amp; Xydopoulos 2012, Katsouda &amp; Nakas 2013) overlooking the aspect of switch point location in the blends, as well as any phonotactic regulations that could be at play. Especially for Ralli &amp; Xydopoulos (2012), blends that include constituents that remain intact in the formation are not considered blends, even though the researchers include sidirázo from CD and agorázo= to buy, to “buy a CD” as a legitimate blend. In this study I will try to explore whether Greek speakers make blends in a systematic way, whether they only prefer to cut material from one or two constituents, and how the nature of loanwords could interact with the blending mechanism. To investigate these issues I conducted an online, open-ended question experiment where 73 native speakers of Greek aged from 18-35 were asked to form novel blends based on carefully selected pairs that targeted syllabic length, stress patterns, and coda finality. The results showed that speakers choose to create blends systematically mostly by merging the initial part of the first word in the pair and the final part of the second word. Speakers chose to keep the syllabically longest word on the right edge, the stress pattern corresponded to the one of the second constituent in the pair, and they chose to create blends that contained a final coda. In general these results indicate that blending in Greek is in line with the rules of blending in other language such as English. Especially for Greek however, the way that Greek speakers chose to create blends could lead the discussion to other directions, namely the rising idea (Topintzi &amp; Kainada 2012, Revithiadou et al. 2015, Kikiopoulou &amp; Topintzi 2022) that Greek does in fact contain traits that are associated with right edge prominence. These have to do with the fact that speakers preferred the longest constituent on the right edge of the blend, the stress pattern that was more preferred was iambic, and codas were preferred over non-coda endings in the blends created. In general however, this study also shows that many Greek speakers - even in a blending experimental task – chose to create compounds instead, something that could indicate why the blending mechanism is not such a “popular” word formation mechanism