Liraglutide as adjunct to insulin treatment in patients with type 1 diabetes: a systematic review and meta-analysis
Creators: name: Πατουλιάς, Δημήτριος Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Λιραγλουτίδη
Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1
Γλυκαγονόμορφο πεπτίδιο 1
Γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη
Ινσουλίνη
Βάρος σώματος
Liraglutide
Type 1 diabetes
Glucagon-like peptide-1
Glycated hemoglobin
Insulin
Body weight

description: Εισαγωγή: Η λιραγλουτίδη, ένας αγωνιστής του υποδοχέα του γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου-1 (glucagon-like peptide-1 receptor agonist, GLP-1RA), έχει τεκμηριωθεί πως βελτιώνει το γλυκαιμικό έλεγχο σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, ενώ προσφέρει σημαντικά αποτελέσματα όσον αφορά στη μείωση του σωματικού βάρους, καθώς και στη καρδιαγγειακή νοσηρότητα και θνησιμότητα. Αρκετές τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές έχουν αξιολογήσει τη χρήση της λιραγλουτίδης ως συμπληρωματική της ινσουλίνης θεραπεία σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 (ΣΔ1). Ο σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης είναι η κριτική αξιολόγηση και η σύνοψη των σχετικών τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών, παρέχοντας ακριβή δεδομένα εκτίμησης της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας της λιραγλουτίδης στο ΣΔ1. Μέθοδοι: Αναζητήσαμε στις βάσεις δεδομένων PubMed και Cochrane Library, καθώς και στη γκρίζα βιβλιογραφία, έως τον Οκτώβριο του 2018, για τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές διάρκειας τουλάχιστον 8 εβδομάδων, οι οποίες συνέκριναν τη λιραγλουτίδη με placebo ή οποιοδήποτε άλλο αντιδιαβητικό σκεύασμα, ως συμπληρωματική της ινσουλίνης θεραπεία σε ασθενείς με ΣΔ1. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η μεταβολή στη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c), ενώ δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν η μεταβολή του σωματικού βάρους και της ολικής ημερήσιας δοσολογίας της ινσουλίνης. Αξιολογήθηκαν επίσης μείζονα καταληκτικά σημεία ασφαλείας. Αποτελέσματα: Συμπεριλάβαμε συνολικά 6 τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές με 2,460 ασθενείς. Η λιραγλουτίδη και στα 3 δοσολογικά σχήματα προσέφερε μέτρια, αν και στατιστικά σημαντική, αποτελεσματικότητα όσον αφορά στη μείωση της HbA1c, με τη λιραγλουτίδη 1.8 mg να παρέχει τη μέγιστη μείωση, ίση με 0.23%. Σημειώθηκε επίσης σημαντική ελάττωση του σωματικού βάρους, κυμαινόμενη από 2.20 kg με τη λιραγλουτίδη 0.6 mg έως 4.87 kg με τη λιραγλουτίδη 1.8 mg. Παρατηρήθηκε επίσης μείωση της ολικής ημερήσιας δόσης ινσουλίνης κατά 8.11 μονάδες με τη λιραγλουτίδη 1.8 mg. Όσον αφορά στα καταληκτικά σημεία ασφάλειας, η λιραγλουτίδη συσχετίστηκε με μη σημαντική ελάττωση της πιθανότητας για σοβαρή υπογλυκαιμία, παρόλα αυτά παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση της πιθανότητας για γαστρεντερικές ανεπιθύμητες ενέργειες. Καταδείχθηκε επίσης μία σημαντική αύξηση της καρδιακής συχνότητας κατά 5.24 σφύξεις ανά λεπτό. Τέλος, δεν αποδείχτηκε σημαντική συσχέτιση της λιραγλουτίδης με διαβητική κετοξέωση ή κίνδυνο ανάπτυξης κακοήθειας. Συμπέρασμα: Σε ασθενείς με ΣΔ1 η λιραγλουτίδη μπορεί να βελτιώσει το γλυκαιμικό έλεγχο, να ελαττώσει το σωματικό βάρος, καθώς επίσης να ελαττώσει τις ημερήσιες ανάγκες σε εξωνενώς χορηγούμενη ινσουλίνη, χωρίς να αυξάνει την πιθανότητα για σοβαρή υπογλυκαιμία
description: Background: Liraglutide, a glucagon-like peptide-1 receptor agonist, improves glycemic control in type 2 diabetes, while it provides significant results in body weight reduction and cardiovascular morbidity and mortality. Several randomized controlled trials (RCTs) have assessed its use as adjunct to insulin in type 1 diabetes (T1D). The aim of the present systematic review and meta-analysis is to critically appraise and summarize the relevant RCTs, providing precise effect estimates regarding the safety and efficacy of liraglutide in T1D. Methods: We searched PubMed, the Cochrane Library and grey literature from their inception up to October 2018, for RCTs with a minimum duration of 8 weeks, comparing liraglutide with placebo or any other active comparator as adjunct to insulin in patients with T1D. The primary efficacy endpoint was change in glycated hemoglobin (HbA1c), while the secondary efficacy endpoints were change in body weight and total daily insulin dosage. Major safety endpoints were also evaluated. Results: We included six trials with 2,460 randomized participants in total. Liraglutide provided significant, although modest reductions in HbA1c across all three dosing regimens, with liraglutide 1.8 mg producing the greatest decrease, equal to 0.23%. Significant weight reduction, from 2.20 kilograms (kg) with liraglutide 0.6 mg to 4.87 kg with liraglutide 1.8 mg was also observed. Liraglutide 1.8 mg was associated with a significant decrease in total daily insulin dose up to 8.11 units/day. Liraglutide correlated with a non-significant decrease in the odds for severe hypoglycemia, while it increased significantly the odds for gastrointestinal adverse events. A significant increase in heart rate equal to 5.24 beats per minute was also demonstrated. No significant association with diabetic ketoacidosis or malignancies was identified. Conclusion: In patients with T1D, liraglutide might offer as adjunct to insulin, improving glycemic control, inducing body weight loss and decreasing exogenous insulin requirements and the odds for severe hypoglycemia