Η επίδραση ενός προγράμματος άσκησης κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης στο άγχος.
Creators: name: Κατσίχτης, Ιωάννης Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: Άσκηση
Αιμοκάθαρση
Άγχος
exercise
hemodialysis
stress

description: Οι ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο τελικού σταδίου, υπό αιμοκάθαρση, χαρακτηρίζονται από περιορισμένη λειτουργική ικανότητα, έντονο αίσθημα κόπωσης και ανικανότητα να ανταπεξέλθουν στις καθημερινές τους δραστηριότητες. Η μειωμένη φυσική επάρκεια αποδίδεται σε πλήθος παραγόντων μεταξύ των οποίων και στη μυϊκή ατροφία και αδυναμία καθώς επίσης και στις ψυχιατρικές διαταραχές που συχνά συνυπάρχουν, και κυρίως στα υψηλά επίπεδα άγχους. Η συμμετοχή των αιμοκαθαιρόμενων ασθενών σε οργανωμένα προγράμματα άσκησης κατά τις ημέρες μη-αιμοκάθαρσης έχει βρεθεί ότι αποτελεί ένα σημαντικό θεραπευτικό μέσο για την μείωση των λειτουργικών και ψυχιατρικών διαταραχών που τους χαρακτηρίζει. Ο αριθμός όμως των ασθενών που συμμετέχουν σε αυτά είναι περιορισμένος. Την τελευταία δεκαετία προτείνεται η εφαρμογή προγραμμάτων άσκησης κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης ενός βραχύβιου προγράμματος άσκησης κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης στα επίπεδα άγχους ασθενών με ΧΝΝ τελικού σταδίου. Στη μελέτη συμμετείχαν τριάντα ασθενείς (Ν=30) υπό περιοδική αιμοκάθαρση, οι οποίοι διαιρέθηκαν τυχαία σε δύο ισάριθμες ομάδες. Η πρώτη ομάδα (A, n=15, μέσης ηλικίας 46.3±11.5 έτη) συμμετείχε σε ένα τρίμηνο πρόγραμμα αερόβιας άσκησης κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης, χαμηλής έντασης), ενώ η δεύτερη (Β, n=15, μέσης ηλικίας 41.8±11.7 έτη) αποτέλεσε την ομάδα Ελέγχου, η οποία ακολούθησε την κλασική θεραπεία. Η αξιολόγηση στη αρχή και στη λήξη της 3μηνης μελέτης πραγματοποιήθηκε με συνδυαστικά εργαλεία ποιοτικής και ποσοτικής προσέγγισης. Ως όργανο μέτρησης για την εκτίμηση της φυσικής κατάστασης χρησιμοποιήθηκε το 6 ΜinwalkTest (6MWT), ενώ για την εκτίμηση των επιπέδων άγχους έγινε χρήση του δομημένου ερωτηματολογίου State -Trait Anxiety Inventory (STAI), μεταφρασμένο στην ελληνική γλώσσα και προσαρμοσμένο για τον ελληνικό πληθυσμό. Για την στατιστική ανάλυση των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε ανάλυση διακύμανσης επαναλαμβανόμενων μετρήσεων, Pearson Correlation για τις συσχετίσεις των μεταβλητών καθώς και περιγραφική στατιστική ανάλυση των απαντήσεων του ερωτηματολογίου. Από τα αποτελέσματα του ερωτηματολογίου STAI διαπιστώθηκε ότι το προσωρινό άγχος (κατάστασης) αυξήθηκε και στις δύο ομάδες (ομάδα Α πριν 36.1±9.8 και μετά 45.7±8.2, ομάδα Β πριν 38.2±14.1 και μετά 47.3±8.2). Αναφορικά με το χρόνιο άγχος (προσωπικότητας) δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των αρχικών και τελικών μετρήσεων και στις δύο ομάδες (ομάδα Α πριν 42.5±11.3 και μετά 48.0±9.5, ομάδα Β πριν 48.2±12.1 και μετά 48.3±6.8). Τα δεδομένα από την 6λεπτη δοκιμασία βαδίσματος (6ΜWT) έδειξαν κατά την τελική μέτηση για την ομάδα Α μια μικρή βελτίωση στην διανυόμενη απόσταση συγκριτικά με την αρχική, αλλά όχι τέτοια που να την ξεχωρίσει από την ομάδα ελέγχου (ομάδα Α πριν 396.6±42.4 και μετά 420.7±47, ομάδα Β πριν 387.4±40.7 και μετά 391.3±42.4). Από τα αποτελέσματα της μελέτης διαπιστώθηκε ότι ένα 3μηνο αερόβιο πρόγραμμα ήπιας έντασης κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης δεν στάθηκε ικανό να τροποποιήσει τα επίπεδα άγχους των ασθενών.
description: Patients with chronic kidney Disease (CKD) on hemodialysis (HD) are characterized by a decline in physical function and functional capacity, intense fatique and growing inability to cope with daily problems and activities. Physical competence is attributed to many factors including muscle atrophy and weakness, as well as psychiatric disorders often coexisting, especially to high levels of stress. Exercise training programs on the non-dialysis days are found to be effective in reducing functional disability and psychiatric disorders in HD patients. However, the number of patients participating in such programs is limited. The last decade, an exercise training program during HD is suggested as an alternative. The aim of the present study was to investigate the effects of a short-term exercise training program during HD on the levels of anxiety. The sample study included 30 HD patients, who were randomly assigned into into two equal groups. Patients of group A (n=15, mean age 46.3 ± 11.5 years) participated in a 3-month low-intensity aerobic exercise program during HD, while the rest (group B -n=15, mean age 41.8 ± 11.7 years) were served as controls and remained sedentary. At the beginning and end of the 3-month study, patients underwent a 6 min walk Test (6MWT) for the assessment of fitness and completed structured questionnaire for the assessment of anxiety. The State-Trait Anxiety Inventory (STAI), translated in Greek and adapted for the Greek population was used. Two-way Anova with repeated measures, Pearson Correlation for the correlations of variables and descriptive statistical analysis of responses to the questionnaire, were used. The results of the questionnaire STAI showed that the temporary stress (status) was increased in both groups (group A before 36.1 ± 9.8 and after 45.7 ± 8.2, group B before 38.2 ± 14.1 and after 47.3 ± 8.2). As regards to chronic stress (personality), there was no statistically significant difference found between the initial and final measurements in both groups (group A before 42.5 ± 11.3 and after 48.0 ± 9.5, group B before 48.2 ± 12.1 and after 48.3 ± 6.8). At the end of the study, there was a slight but not statistically significant increase in the distance covered in the 6 ΜWT (group A before 396.6±42.4 and after 420.7±47, group b before 387.4±40.7 and after 391.3±42.4) Our results indicated that a 3-month low- intensity aerobic program during HD was not able to alter patients’ anxiety levels.