Οι προϋποθέσεις του Ορθοδόξως θεολογείν κατά τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη:
Creators: name: Penney, Charlotte Edward
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2014
Subjects: Πατερική Μέθοδος
Προϋποθέσεις
Αυθεντική θεολογία
Patristic Method
Presuppositions
Authentic theology

description: Η παρούσα εργασία αποτελεί πέντε κεφάλαια, και κάθε κεφάλαιο παρουσιάσει μία προϋπόθεση της αυθεντικής θεολογίας. Στο πρώτο κεφάλαιο, εξετάζουμε τη προϋπόθεση της συνειδητής ένταξης στην Εκκλησία για να θεολογεί κάποιος ορθόδοξα. Στην πρώτη ενότητα αυτού του κεφαλαίο παρουσιάσουμε τη φύση του ανθρώπου πριν την πτώση, σύμφωνα με την «κατ 'εικόνα και καθ' ομοίωσιν Θεού». Στη δεύτερη ενότητα επικεντρώνουμε στην πτώση του ανθρώπου και την αμαύρωση του νου του, ενώ στην τρίτη εξετάζουμε τις συνέπειες της πτώσης. Στην τέταρτη ενότητα παρουσιάζουμε την Εκκλησία πριν και μετά την Πεντηκοστή καθώς και τον προορισμό της. Στο δεύτερο κεφάλαιο, εξετάζουμε την προϋπόθεση της αναγκαιότητας ένος εμπειρού πνευματικού πατρός. Παρουσιάζουμε ο αυθεντικός θεολόγος ως ένας πνευματικός ιατρός. Ουσιαστικά ένας πνευματικός πρέπει να έχει διέλθει της θεραπευτικής διαδικασίας, να είναι ένα φωτισμένο πρόσωπο, για να είναι σε θέση να μεταδίδει τον φωτισμό στους άλλους. Ο στόχος του πνευματικού πατέρα είναι να ξετυλίξει την νοερά ενέργεια και την λογική ενέργεια του τέκου του. Επίσης παρουσιάζουμε η υπάκοη ως απαραίτητος στην σχέση του πνευματικός και του τέκνου του. Στο τρίτο κεφάλαιο, στραφούμε στην τρίτη προϋπόθεση: την κράτηση την ορθή Πίστη και την τήρηση των εντολών. Αυτό αποτελεί την αναγνώριση των δογμάτων ως πνευματικά φαρμακά και ως οδηγός της ζωης των πιστών. Αυτό πρέπει να αρχίσει με την διανοητική αποδοχή του δόγματος από καθε πιστού. Μαζί με αυτό, η τήρηση των δογμάτων και η αποφυγή των ειδώλων της φαντασίας πρέπει να γίνουν. Η τελευταία πτυχή είναι η ασκητική βίωση του δόγματος. Με τον ασκητισμό ο φακός της καρδιάς ή του νου, λαμπικάρεται. Μόνο μέσα από αυτή την προοπτική των δογμάτων, έχοντας τη ρίζα τους στο όραμα της ακτίστου δόξης του Θεού, μπορούν να γίνουν «βίωμα». Στο τέταρτο κεφάλαιο, παρουσιάζουμε την νοερά προσευχή ως απαραίτητη προϋποθέση του Ορθοδόξως θεολογείν. Πρώτα, ο νους πρέπει να απομακρυνθεί από τις σκέψεις της λογικής. Αλλά αυτό δεν είναι δυνατόν, αν δεν αδειάσει ο νους, αν δεν καθαριστεί, εάν δεν παραμείνει εντός του νοός μόνο το λογισμό του Θεού. Καρπός της κάθαρσης της καρδιάς είναι η νοερά προσευχή ως δώρο του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο προσεύχεται μέσα στον ίδιο τον πιστό. Με την απόκτηση της νοεράς προσευχής ο κατ’ εικόνα και ομοίωση άνθρωπος δε διάγει πλέον τη ζωή του ψυχικώς αλλά πνευματικώς. Αυτός ο ανθρωπός έχει γινει νάος του Αγίου Πνεύματος, και ως συνέπεια είναι θεούμενος. Στο πέμπτο κεφάλαιο, εξετάζουμε η πνευματική εμπειρία ως καρπός της Πατερικής μεθόδου και απαραίτητη προϋπόθεση της ορθοδόξης θεολογίας. Με το χάρισμα της διακρίσεως μπορει κάποιος να διακρίνει μεταξύ των δαιμονικών και θεϊκών ενεργειών. Η κατάσταση της θεώσεως είναι το τελευταίο στάδιο της πλήρους θεραπείας του ανθρώπου, και σ’ αυτό το σημείο, ο άνθρωπος γίνεται θεολόγος κατ΄ εξοχήν λογώ της εμπειρίας του της άκτιστης. Η ανιδιοτελής αγάπη είναι και προϋπόθεση και απόδειξη ότι κάποιος θεολογεί με ορθόδοξο τρόπο. Η γεύση των ««ακριβών γνώσεων» είναι η τελευταία πνευματική εμπειρία που θα αναφέρουμε. «Ακριβείς γνώσεις» αποκτώνται αλλά δεν μπορούν να κατανοηθούν. Σ’ αυτή την εμπειρία βλέπει κανείς ότι δεν υπάρχει καμία ομοιότητα μεταξύ της κτίσης και του ακτίστου Θεού
description: The present work consists of five chapters, each presenting one presupposition of authentic theology. In the first chapter, we examine the presupposition of conscious membership in the Church those who want to theologize in an Orthodox manner. In the first section, we present the nature of man before the Fall as made “according to the image and likeness of God”. In the second, we focus on the Fall of man and the darkening of his nous, while in the third we examine the consequences of this Fall. In the fourth section we present the Church before and after Pentecost, as well as its purpose. In the second chapter, we examine the presupposition of the necessity of an experienced Spiritual Father. Essentially a Spiritual Father must be a spiritual doctor and have undergone this therapeutic process in order to be in a position to transmit his illumination to others. The purpose of the Spiritual Father is to untangle the noetic energy from the rational energy of his spiritual child. Also, we present obedience as necessary in this relationship. In the third chapter, we turn to the presupposition: holding the correct Faith and keeping the commandments. This consists in the recognition of the Dogmas as spiritual medicine and as the guide of the believer’s life. This must begin with the intellectual acceptance of the Dogmas. Holding to the Dogmas and fleeing the idols of one’s imagination must take place. With asceticism, the lens of the heart – or of the nous – is cleansed. Only within this perspective of the Dogmas having their root in the vision of the uncreated glory of God, are the Dogmas able to become “lived”. In the fourth chapter, we present noetic prayer as a necessary presupposition for theologizing in an Orthodox manner. First, the nous must be separated from the thoughts of the reason. This is not possible, if the nous is not emptied and purified, if the thought of God is not the only thing within the nous. The fruit of purification of the heart is noetic prayer, which is a gift of the Holy Spirit, who prays within the believer. With the acquisition of noetic prayer, man becomes the temple of the Holy Spirit, and is deified. In the fifth chapter, we examine spiritual experience as a fruit of the Patristic Method, and a necessary presupposition of Orthodox theology. With the discerning of spirits, one is able to distinguish between demonic and divine energies. The state of theosis is the final stage of the complete healing of a person. At this point, a person becomes a theologian par excellence as a result of his experience of the uncreated energies. Self-less love is proof that a person theologizes in an Orthodox manner. The taste of “exact knowledge” [of God] is the final spiritual experience that we will mention, and is acquired but is not able to be understood. In this experience, a person sees that there is no likeness between creation and the uncreated God.