Επίδραση της συνεχώμενης και διαλειμματικής άσκησης στη μετά-ασκησιακή υπόταση:
Creators: name: Νάκος, Ηλίας Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2014
Subjects: Αρτηριακή Πίεση
Αερόβια Άσκηση
Μετά-Ασκησιακή Υπόταση
Blood Pressure
Aerobic Exercise
Post-Exercise Hypotension

description: Η συστηματική άσκηση αποτελεί σημαντικό μέσο τόσο στην πρόληψη όσο και στη θεραπεία της αρτηριακής υπέρτασης. Η μείωση στην αρτηριακή πίεση που παρατηρείται μετά το τέλος της άσκησης, συγκριτικά με τις προ-ασκησιακές τιμές, ονομάζεται μετα-ασκησιακή υπόταση και αποτελεί έναν από τους βασικούς μηχανισμούς με τους οποίους η συστηματική άσκηση μειώνει την αρητριακή πίεση ηρεμίας. Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να διερευνηθεί (i) η επίδραση της συνεχόμενης και της διαλειμματικής άσκησης μεσαίου και μικρού χρόνου στη μετα-ασκησιακή υπόταση και (ii) η συμβολή των αιμοδυναμικών παραμέτρων στη μετα-ασκησιακή υπόταση μετά από πρωτόκολλο συνεχόμενης άσκησης και διαλειμματικής άσκησης μεσαίου και μικρού χρόνου. Δέκα ενήλικες άνδρες (ηλικίας 25,2 ± 5,2 ετών), μετά από μία μέγιστη δοκιμασία (VO2max), εκτέλεσαν τρία πρωτόκολλα αερόβιας άσκησης με τυχαία σειρά: α) με συνεχόμενη μέθοδο (στο 65% της μέγιστης παραγόμενης ισχύος), β) με διαλειμματική μέθοδο μικρού χρόνου (άσκηση 30 s στο 110% της μέγιστης παραγόμενης ισχύος και 30 s ανάληψη) και γ) με διαλειμματική μέθοδο μεσαίου χρόνου (άσκηση 2 min στο 85% της μέγιστης παραγόμενης ισχύος και 2 min ανάληψη). Η καταγραφή των αιμοδυναμικών παραμέτρων πραγματοποιήθηκε πριν, κατά τη διάρκεια και στα πρώτα 3 λεπτά της ανάληψης. Κατά την ανάληψη οι συμμετέχοντες παρουσίασαν στατιστικά σημαντική μείωση, σε σύγκριση με τις προασκησιακές τιμές, στη συστολική, στη διαστολική και στη μέση αρτηριακή πίεση, στο συνεχόμενο (κατά 7,4%, κατά 6,62% και κατά 5,28%, αντίστοιχα, p &lt; 0,05) και στο διαλειμματικό πρωτόκολλο 30s-30s (10,1%, 10,13% και 7,27%, αντίστοιχα, p &lt; 0,05). Αντιθέτως, στο διαλειμματικό πρωτόκολλο 2min-2min η αρτηριακή πίεση δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντική μεταβολή σε σύγκριση με τις προασκησιακές τιμές. Επίσης, συγκρίσεις μεταξύ των πρωτοκόλλων έδειξαν ότι η μετα-ασκησιακή συστολική, διαστολική και μέση αρτηριακή πίεση ήταν στατιστικά σημαντικά χαμηλότερες στα πρώτα 3 λεπτά της ανάληψης, στο συνεχόμενο και στο διαλειμματικό πρωτόκολλο 30s-30s, έναντι του διαλειμματικού πρωτοκόλλου 2min-2min (p &lt; 0,05). Επίσης, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι κατά τη διάρκεια της ανάληψης και τα τρία πρωτόκολλα άσκησης παρουσίασαν παρόμοιο ρυθμό αύξησης της ολικής περιφερικής αντίστασης, παρόμοιο ρυθμό εκθετικής μείωσης της καρδιακής παροχής, καθώς και παρόμοια εκθετική μείωση του όγκου παλμού. Η δράση του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος, όπως αξιολογήθηκε με το δείκτη υψηλής συχνότητας της μεταβλητότητας της καρδιακής συχνότητας (HF), μετά το τέλος της άσκησης, δε διέφερε στατιστικά σημαντικά μεταξύ των τριών πρωτοκόλλων άσκησης. Επίσης, η αναλογία του συμπαθητικού / παρασυμπαθητικού, όπως αξιολογήθηκε από την αναλογία χαμηλής προς υψηλής συχνότητας (LF/HF) και το λόγο SD2/SD1 δε διέφερε σημαντικά ανάμεσα στα πρωτόκολλα. Συμπερασματικά, η άσκηση υψηλής έντασης με τη συνεχόμενη και η διαλειμματική άσκηση μικρού χρόνου (30s-30s) προκαλούν βραχυπρόθεσμα παρόμοια επίπεδα μετα-ασκησιακής υπότασης.
description: Aerobic exercise training is prescribed for the prevention and treatment of arterial hypertension. The reduction in blood pressure below the pre-exercises values after a single bout of exercise (termed as post-exercise hypotension), is one of the key mechanisms by which exercise training reduces resting blood pressure. The purpose of this study was (i) to compare the effects of continuous, long-interval, and short-interval exercise regimens on post-exercise hypotension, and (ii) to investigate the contribution of hemodynamic parameters to post-exercise hypotension in the three exercise protocols. Ten adult men (age 25,2 ± 5,2 years) performed a VO2max protocol and three aerobic exercise protocols in random order: a continuous protocol (65% of the maximum power output), a short-interval protocol (30 s exercise at 110% of maximum power output with 30 s passive rest), and a long-intreval protocol (2 min exercise at 85% of maximum power output with 2 min passive rest). Hemodynamic parameters were continuously recorded before, during, and for the first 3 min of recovery. The results showed that during recovery, systolic, diastolic, and mean arterial blood pressures were statistically significantly lower, compared with the respective baseline values in the continuous protocol (by 7.4%, by 6.62% and by 5.28%, respectively, p &lt;0,05) and in the short-interval (30s-30s) protocol (by 10.1%, by 10.13% and by 7.27%, respectively, p &lt;0,05). In contrast, in the long-interval (2min-2min) protocol all three measures of blood pressure did not change significantly compared to the respective baseline values. Comparison among protocols showed that post-exercise systolic, diastolic, and mean arterial pressure were significantly lower in the first 3 minutes of recovery following the continuous and the short-interval protocols, compared with the long-interval protocol (p &lt; 0,05). During the recovery, the rate of increase in total peripheral resistance, the exponential decay in cardiac output and stoke volume were not significantly different among the three exercise protocols. During recovery, the parasympathetic response, as assessed by the heart rate variability indices of high frequency (HF) and SD2/SD1, as well as the ratio of sympathetic / parasympathetic (assessed by low to high frequency ratio, LF/HF), were not significantly different among the three exercise protocols. In conclusion, intense continuous and short-interval exercise protocols (30s exercise intersepted with 30s passive rest) resulted to similar short-term post-exercise hypotensive response.