Δυναμική και ηλεκτρομυογραφική αξιολόγηση των καμπτήρων και εκτενόντων του καρπού κατά τη διάρκεια μέγιστης και υπομέγιστης εφαρμογής ισομετρικής δύναμης:
Creators: name: Ακριβοπούλου, Γεωργία Ακριβού
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Μεταβλητότητα δύναμης
Ερασιτέχνες αθλητές
Τένις, χάντμπολ
Force variability
Amateur athletes
Tennis, handball

description: Για τη δύναμη των άνω άκρων έχουν γίνει αρκετές μελέτες. Ιδιαίτερα για την άρθρωση του καρπού το ερευνητικό ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως στα αίτια που προκαλούν τον τραυματισμό της. Για τη μέγιστη δύναμη πραγματοποιήθηκαν ορισμένες έρευνες που εξέτασαν τη διατήρησή της, δηλαδή τη σταθερότητα ή καλύτερα την αστάθειά της. Σκοπός της συγκεκριμένης έρευνας ήταν να μελετηθεί η μέγιστη ισομετρική δύναμη των καμπτήρων και εκτεινόντων του καρπού, η ηλεκτρομυογραφική ενεργοποίησή τους και η σταθερή εφαρμογή υπομέγιστης ισομετρικής δύναμης στο 5, 10, 20, 50 και 75% της ΜΕΣ (Μέγιστης Εκούσιας Συστολής) σε αθλητές του τένις και του χάντμπολ. Είκοσι νεαροί δεξιόχειρες ερασιτέχνες αθλητές ηλικίας 20 – 25 ετών, 10 από το τένις και 10 από το χάντμπολ, οι οποίοι δεν αντιμετώπιζαν κανένα πρόβλημα υγείας ή τραυματισμού έλαβαν μέρος στην έρευνα. Εξετάστηκαν, η μέγιστη ισομετρική δύναμη (ροπή σε Nm) και η ηλεκτρομυογραφική (ΗΜΓ) δραστηριότητα του «εκτείνοντα τους δακτύλους» μυ και του «ωλένιου καμπτήρα του καρπού», κατά την κάμψη και την έκταση του καρπού σε 5 διαφορετικές γωνίες (230°, 210°, 180°, 150°, 130°), και σε 2 διαφορετικές γωνίες του αγκώνα (90° και 120°). Επίσης, μετρήθηκε η σταθερότητα (δείκτης CV – coefficient of variation) κατά τη διατήρηση υπομέγιστης ισομετρικής δύναμης (5%, 10%, 20%, 50% και 75%) στην κάμψη και στην έκταση του καρπού στις αντίστοιχες γωνίες και η ΗΜΓ δραστηριότητα των ως άνω μυών. Στη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε η ανάλυση διακύμανσης για επαναλαμβανόμενες μετρήσεις (ANOVA – Repeated measures), (2 x 5 x 5 : 2 ομάδες, 5 γωνίες καρπού, 5 διαφορετικά ποσοστά δύναμης), για να συγκριθούν οι επιδόσεις των αθλητών του τένις και του χάντμπολ και ο αγωνιστής και ανταγωνιστής μυς στην κάμψη και την έκταση ξεχωριστά. Ο συντελεστής στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε στο p &lt; 0.05. Τα αποτελέσματα έδειξαν στις δύο γωνίες του αγκώνα και στην κάμψη και στην έκταση του καρπού, παρατηρήθηκε μια αυξητική τάση της μέγιστης δύναμης καθώς αυξάνεται το εύρος της γωνίας του καρπού. Μεγαλύτερες τιμές παρατηρήθηκαν στην κάμψη παρά στην έκταση του καρπού και στους αθλητές του χάντμπολ και στους αθλητές του τένις. Ηλεκτρομυογραφικά ο αγωνιστής και στις δύο ομάδες ενεργοποιείται περισσότερο από ότι ο ανταγωνιστής. Παρατηρήθηκε πως ο δείκτης αστάθειας παρουσιάζει τις υψηλότερες τιμές του στα χαμηλότερα ποσοστά του 5% και 10%, ενώ αντίθετα, όσο τα ποσοστά της δύναμης αυξάνονται (20, 50, 75%), τόσο πιο σταθερή είναι η παραγωγή της. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις γωνίες που μετρήθηκε η δύναμη. Η ίδια τάση ως προς τη σταθερότητα που επικράτησε κατά την κάμψη του καρπού παρατηρήθηκε και στην έκτασή του. Δηλαδή, μειωμένη σταθερότητα στα χαμηλά ποσοστά δύναμης και αυξημένη στα ποσοστά που πλησιάζουν περισσότερο τη ΜΕΣ. Τέλος, δε διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των υποομάδων στο δείκτη αστάθειας, ούτε στα σχετικοποιημένα ηλεκτρομυογραφικά δεδομένα των αγωνιστών και ανταγωνιστών μυών. Συμπερασματικά, δε φαίνεται κάποια ομάδα να υπερτερεί εμφανώς έναντι της άλλης. Αυτό πιθανόν να οφείλεται κυρίως στην ομοιογενή βιολογική και προπονητική ηλικία του συνολικού δείγματος, αλλά και σε ενδεχόμενες ομοιότητες των στοιχείων τεχνικής στα δύο αθλήματα του τένις και του χάντμπολ.
description: There has been quite a number of studies examining the force of the upper limbs. As far as the wrist joint is concerned, scientific interest mainly focuses on the cause of its injuries. Some studies have examined the maintenance of maximal force that is its stability, or even better its instability. The aim of this study was to measure the maximal isometric force of the wrist flexors and extensors, their electromyographic activation and the constant application of submaximal isometric force at the 5, 10, 20, 50 and 75% of MVC (Maximal Voluntary Contraction in tennis and handball players. 20 young right-handed amateur athletes aged between 20 and 30 years, 10 from tennis and 10 from handball, with no particular health problem or injury, took part in the research. Maximal isometric force (torque in Nm) and electromyographic activity (EMG) of the extensor digitorum and the flexor carpi ulnaris muscles were measured during flexion and extension of the wrist, at 5 different angles (230°, 210°, 180°, 150°, 130°), as well as at two different elbow angles (90° and 120°). Variability (coefficient of variation) was also measured maintaining the submaximal isometric force (5%, 10%, 20%, 50% and 75%) during wrist flexion and extension at the respective angles together with the EMG activity of the above mentioned muscles. In the statistical analysis a 2 (group) x 5 (wrist angular position) x 5 (force level) analysis of variance (ANOVA) with repeated measures on wrist angular position and force level was performed to compare the tennis and handball players’ performances as well as the agonist and the antagonist muscles separately, during flexion and extension respectively. The level of significance was set at p&lt;0.05. The results showed that there was an increase of the maximal force at the two elbow angles, during flexion and extension as the range of the wrist angle increased. In both groups force values during wrist flexion were higher than during wrist extension. Electromyographic activation of the agonist was higher than of the antagonist. The coefficient of variation reached its highest values at the lower rates of 5% and 10% of the MVC. On the contrary, the higher were the targeted force levels (20, 50, 75%), the more stable was the force output. The same applied to all measured angles. The same tendency of stability that was found during wrist flexion was also observed during wrist extension. That is, decreased stability in the low force rates and increased at the rates approximating the MVC. Finally, there were not observed any significant differences among the subgroups neither in the coefficient of variation nor in the normalized electromyography data of the agonist and the antagonist muscles. Concluding, none of the groups significantly outperformed the other. This could be possibly due to the homogenous biological as well as training age of the group participants, but also to the potential similarities in technical issues of the two sports of tennis and handball.