Ιστολογική μελέτη των επιδράσεων της ενδοϋαλοειδικής χορήγησης αντιμυκητιακών φαρμάκων στον αμφιβληστροειδή: Πειραματική μελέτη
Creators: name: Καραχρυσάφη, Σοφία Ν.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Βορικοναζόλη
Μικαφουγκίνη
Ενδοϋαλοειδικά
Ιστολογία
Voriconazole
Micafungin
Intravitreal
Histology

description: Η ενδοφθαλμίτιδα αποτελεί μια από τις πιο καταστροφικές παθήσεις στην οφθαλμολογία οδηγώντας συχνά σε μερική ή πλήρη απώλεια της όρασης μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα απαιτώντας άμεση και αποτελεσματική θεραπευτική προσέγγιση. Αν και η μυκητιασική ενδοφθαλμίτιδα είναι σπάνια στο σύνολο των ενδοφθάλμιων λοιμώξεων, παραμένει ένα σημαντικό κλινικό πρόβλημα στην οφθαλμολογία λόγω των δυνητικά καταστροφικών συνεπειών της. Επιπρόσθετα, οι μυκητιασικές οφθαλμικές λοιμώξεις ήταν παραδοσιακά πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστούν λόγω των περιορισμένων θεραπευτικών επιλογών τόσο συστηματικά όσο και ενδοϋαλοειδικά. Τα τελευταία χρόνια, υπήρξαν σημαντικά βήματα στην ανάπτυξη αντιμυκητιακών παραγόντων. Τα νεότερα αντιμυκητιακά φάρμακα έχουν αντιμυκητιακή δράση ευρέος φάσματος, καλή βιοδιαθεσιμότητα με διάφορες οδούς χορήγησης και οφθαλμική διείσδυση. Οι νεότεροι εκπρόσωποι αυτών των φαρμάκων που μελετήθηκαν στην παρούσα έρευνα είναι η Βορικοναζόλη, από την τάξη των Αζολών και η Μικαφουγκίνη, από την τάξη των Εχινοκανδινών. Υλοποιήθηκε πρωτόκολλο με χρήση κονίκλων albino New Zealand. Οι δεξιοί οφθαλμοί των ζώων αποτέλεσαν την ομάδα μελέτης, ενώ οι αριστεροί οφθαλμοί των ζώων αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου για την έγχυση του κάθε φαρμάκου αντίστοιχα. Όλα τα φάρμακα χορηγήθηκαν με ενδοϋαλοειδική έγχυση. Το διάλυμα βορικοναζόλης χορηγήθηκε σε δόση 40 μg/0.1ml για επίτευξη ενδοϋαλοειδικής συγκέντρωσης 25μg/ml, ενώ το διάλυμα μικαφουγκίνης χορηγήθηκε σε δόση 25μg/0.1ml, δηλαδή στην υψηλότερη ασφαλή δοσολογία σύμφωνα με τη βιβλιογραφία. Αναλυτικότερα, οι υποομάδες C1 και C2 αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου και σε αυτές χορηγήθηκαν μία και δύο εγχύσεις 0.1ml διαλύματος BSS, αντίστοιχα. Οι υποομάδες V1 και V2 αποτέλεσαν την ομάδα μελέτης για τη μονή και διπλή έγχυση βορικοναζόλης αντίστοιχα. Οι υποομάδες Μ1 και Μ2 αποτέλεσαν την ομάδα μελέτης για τη μονή και διπλή έγχυση μικαφουγκίνης αντίστοιχα. Ενώ η ομάδα VM αποτέλεσε την ομάδα μελέτης για τη συνδυαστική έγχυση βορικοναζόλης και μικαφουγκίνης. Η πρώτη ένεση πραγματοποιήθηκε την ημέρα 0, η δεύτερη ένεση την ημέρα 4 και η προγραμματισμένη θανάτωση των ζώων πραγματοποιήθηκε 10 ημέρες μετά το πέρας των ενδοϋαλοειδικών ενέσεων. Επίσης, προ της θανάτωσης πραγματοποιήθηκε οφθαλμολογικός έλεγχος. Ακολούθησε η αφαίρεση των οφθαλμών και η λήψη δειγμάτων από τους αμφιβληστροειδείς, ώστε να υποστούν την κατάλληλη επεξεργασία για παρατήρηση στο οπτικό μικροσκόπιο και για χρώσεις ανοσοϊστοχημείας, καθώς και στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Όσον αφορά τα αποτελέσματα της παρατήρησης των δειγμάτων, η βορικοναζόλη φαίνεται πως είναι περισσότερο τοξική σε πρωτόκολλο περισσότερων δόσεων. Ο ανοσοϊστοχημικός δείκτης ΤNF-a δεν φαίνεται να διαδραματίζει παθογενετικό ρόλο στις αλλοιώσεις που προκαλεί η βορικοναζόλη στον αμφιβληστροειδή σε αντίθεση με τα αντικρουόμενα συμπεράσματα όσον αφορά το ρόλο της διαμεσολαβούμενης από την IL-6 φλεγμονής. Όσον αφορά τη μικαφουγκίνη, είναι τοξική επί του αμφιβληστροειδούς και μάλιστα βάσει της έκτασης και της έντασης των ευρημάτων της φαίνεται ότι είναι πιο τοξική σε σχέση με τη βορικοναζόλη. Ωστόσο, οι ανοσοϊστοχημικοί δείκτες ΤNF-a και IL-6 δεν φαίνεται να διαδραματίζουν παθογενετικό ρόλο στις αλλοιώσεις που προκαλεί η μικαφουγκίνη στον αμφιβληστροειδή. Τέλος, ανευρέθηκε τοξική δράση επί του αμφιβληστροειδούς του συνδυαστικού σχήματος χορήγησης με την TNF-a διαμεσολαβούμενη απόπτωση να φαίνεται πως ανήκει στους μηχανισμούς της αμφιβληστροειδικής βλάβης που προκαλείται από τη συνδυαστική χορήγηση της βορικοναζόλης και της μικαφουγκίνης σε αντίθεση με τη διαμεσολαβούμενη από την IL-6 φλεγμονή.
description: Endophthalmitis is one of the most devastating diseases in ophthalmology, often leading to partial or complete loss of vision in a short period of time requiring immediate and effective treatment. Although fungal endophthalmitis is rare in the spectrum of all intraocular infections, it remains a major clinical problem in ophthalmology due to its potentially devastating consequences. In addition, fungal ocular infections have traditionally been very difficult to treat due to the limited treatment options available both systemically and intravitrealy. In recent years, there have been significant steps in the development of antifungal agents. Newer antifungal drugs have broad-spectrum antifungal activity, good bioavailability through various routes of administration, and ocular penetration. The newest representatives of these drugs studied in the present study are Voriconazole, from the class of Azoles and Micafungin, from the class of Echinocandins. A protocol was implemented using albino New Zealand rabbits. The right eyes of the animals were the study group, while the left eyes of the animals were the control group for the intravitreal injection of each drug respectively. Voriconazole solution was administered at a dose of 40 μg / 0.1ml to achieve an intravitreal concentration of 25μg / ml, while micafungin solution was administered at a dose of 25μg / 0.1ml, i.e. the highest safe dose according to the literature. More specifically, subgroups C1 and C2 were the control groups in which one and two injections of 0.1ml BSS solution were injected, respectively. Subgroups V1 and V2 were the study groups for single and double injection of voriconazole respectively. Subgroups M1 and M2 were the study groups for single and double injection of micafungin respectively. While the VM group was the study group for the combined injection of voriconazole and micafungin. The first injection was performed on day 0, the second injection on day 4 and the scheduled euthanasia of the animals was performed 10 days after the end of the intravitreal injections. An ophthalmological examination was also performed prior to the euthanasia. The removal of the eyes was followed. Samples from the retinas were taken and prepared for observation under the optical and electron microscope and the application of immunohistochemical staining. Regarding the results of the observation of the samples, voriconazole appears to be more toxic in a multi-dose protocol. The immunohistochemical marker TNF-a does not seem to play a pathogenetic role in the lesions caused by voriconazole in the retina in contrast to the contradictory conclusions regarding the role of IL-6-mediated inflammation. As for micafungin, it is toxic to the retina and based on the extent and intensity of its caused lesions it seems to be more toxic than voriconazole. However, the TNF-a and IL-6 immunohistochemical markers do not appear to play a pathogenetic role in micafungin-induced retinal lesions. Finally, toxic effect on the retina caused by the combination of the two antifungal agents was found with TNF-a-mediated apoptosis appearing to belong to the mechanisms of retinal damage caused by the combined administration of voriconazole and micafungin in contrast to the IL-6-mediated inflammation.