Η εμπλοκή των Ελλήνων γονέων σε πρακτικές προώθησης του αυτοπροσδιορισμού, παιδιών και εφήβων με νοητική ανεπάρκεια.:
Creators: name: Κελεσίδου, Ειρήνη-Μαρία Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2014
Subjects: αυτοπροσδιορισμός
νοητική ανεπάρκεια
γονείς
self-determination
mental-retardation
parents

description: Πολλοί λίγοι νέοι με αναπηρία επιτυγχάνουν το στόχο της αυτάρκειας και της ανεξαρτησίας στην ενήλικη ζωή και τα κυρίαρχα κοινωνικά χαρακτηριστικά των ατόμων με αναπηρία, όπως η εξάρτηση, η δια βίου κηδεμονία, η απουσία κοινωνικών σχέσεων και ουσιαστικά η έλλειψη αυτοπροσδιορισμού, δρουν ανταγωνιστικά στην πραγμάτωση της ποιότητας ζωής. Ωστόσο η βελτίωση της αποτελεί ρεαλιστικό στόχο, για όλους τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων με νοητική ανεπάρκεια και συνδέεται στενά με τον αυτοπροσδιορισμό. Για την ανάπτυξη του ωστόσο απαιτείται το κατάλληλο περιβάλλον, καθώς και η παροχή ευκαιριών. Παράλληλα η απόκτηση και εδραίωση του απαιτεί συνεχή και καθημερινή εκπαίδευση και ιδιαίτερα από τους γονείς. Η έρευνα αυτή μελετά την εμπλοκή των γονέων σε πρακτικές προώθησης του αυτοπροσδιορισμού, σε παιδιά και εφήβους με νοητική ανεπάρκεια. Μέσα από ατομικές συναντήσεις συγκεντρώθηκαν με ερωτηματολόγια τα δεδομένα. Οι συμμετέχοντες σε μια κλίμακα αυτοαναφοράς τεσσάρων (4) σημείων, δήλωναν την συχνότητα με την οποία εμπλέκονταν στις περιγραφόμενες συμπεριφορές. Τα αποτελέσματα έδειξαν, πως οι απαντήσεις των γονέων με παιδιά ηλικίας από επτά έως δεκατεσσάρων ετών στην πλειονότητα κυμαίνονται ανάμεσα στο ποτέ και στο σπάνια (λιγότερο από τρεις φορές τον χρόνο), ενώ των γονέων με παιδιά ηλικίας από δεκαπέντε ετών έως είκοσι τεσσάρων, μεταξύ του σπάνια (λιγότερο από τρεις φορές το χρόνο) και του περιστασιακά (από τέσσερις έως έξι φορές το χρόνο). Τα ευρήματα της έρευνας δε μας δίνουν στοιχεία για το αν τα άτομα με διανοητική αναπηρία στην Ελλάδα είναι αναπροσδιοριζόμενα ή όχι, ωστόσο μας δίνουν μια εικόνα του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγαλώνουν.
description: Very few young people with disabilities achieve the goal of self-sufficiency and independence in adulthood and the dominant social characteristics of people with disabilities, such as dependence, life-long custody, the absence of social relations and the lack of self-determination, act competitively in the quality of life fulfillment. However, the improvement of the latter/ of it is a realistic goal for all people, including those with mental retardation and is closely linked to self-determination. For the development of self-determination though, the right environment is required, and providing opportunities as well. Furthermore the acquisition and consolidation require continuous training especially from the parents. This research examines parental involvement in practices that foster self-determination of children and adolescents with mental retardation. The data was collected with questionnaires through individual meetings. The participants in a self-report scale of four (4) signs, stated the frequency with which they were involved in the described behaviors. The results showed that the responses of parents with children between the ages of seven to fourteen years old, in the majority were ranging between never and rarely (less than three times a year), while parents with children between the ages of fifteen years old to twenty four between rare (less than three times a year) and occasionally (four to six times a year). The findings of the research do not give us information about whether people with intellectual disabilities in Greece are self-determined or not, however, they give us a picture of the environment in which they grow up.