Θεωρίες νομιμοποίησης του Ποινικού Δικαίου:
Creators: name: Ζώτου, Δήμητρα Χαρίλαου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Θεωρίες
Νομιμοποίηση
Ποινικό Δίκαιο
Theories
Legalization
Penal Law

description: Όταν στο δεύτερο έτος του μεταπτυχιακού μου κλήθηκα να επιλέξω θέμα για διπλωματική εργασία το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ότι με ενδιαφέρει να αναζητήσω ήταν το νόημα πίσω από το ζευγάρι λέξεων «Ποινικό Δίκαιο» που τόσο πολύ αγάπησα και στο οποίο επέλεξα να εμβαθύνω. Προσπάθησα να βρω ένα αντικείμενο πιο κομψό και αναμενόμενο για μεταπτυχιακό φοιτητή, αλλά όσο περισσότερο αναζητούσα εναλλακτικές τόσο αδυνατούσα να τις βρω και ορθωνόταν στη σκέψη μου το θέμα που εν τέλει επέλεξα ως μονόδρομος. Τον τίτλο μου πρότεινε ο κ. Μπιτζιλέκης και καλούμαι τώρα να τον κλειδώσω σε όχι περισσότερες από 500 λέξεις. - «Θεωρίες νομιμοποίησης του Ποινικού Δικαίου» κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ο λόγος ύπαρξης του ίδιου του Ποινικού Δικαίου, ο λόγος που επιτρέπεται στο εκάστοτε σύνολο γραπτών κανόνων που το συναπαρτίζουν να απαιτεί την επιβολή του και να αξιώνει την απόλυτη υποταγή των υποκειμένων των κοινωνικών σχηματισμών στις δικές του αξιώσεις. Η λογική εκείνη που του επιτρέπει να προσβάλλει ανθρώπινα αγαθά και να ισοπεδώνει αξίες εις χάριν υπέρτερων και διακηρυγμένων σκοπιμοτήτων. Από μία άλλη οπτική είναι η έσχατη κλήση για δικαιολόγηση των πλέον καταλυτικών κρατικών επεμβάσεων, η απαίτηση από την πλευρά όσων τις υφίστανται να υπάρχει λόγος που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Γιατί, ασχέτως της ενοποίησης και της ομαδοποίησης των ανθρώπων εντός προδιαγεγραμμένων κοινωνικών πλαισίων (στη διαμόρφωση των οποίων κατά κανόνα οι ίδιοι ουδαμώς συνέβαλαν) με τους περιορισμούς που τα συνοδεύουν, κάθε ζωντανό κύτταρο των περί ου ο λόγος σχηματισμών έχει αναμφισβήτητα δικαίωμα να απαιτεί να μην περιορίζεται στη δράση του, να μη στερείται των ελευθεριών του και θυσιάζει εαυτόν υπέρ μιας υποτιθέμενης και αόριστα εκφραζόμενης πλειοψηφίας αν δεν υπάρχει ικανή γι’ αυτό αιτία. Ή ίσως ακόμη χειρότερα πρόκειται για μία έκκληση να είναι το συμφέρον των πολλών στο βωμό των οποίων θυσιάζονται ατομικά και κοινωνικά κεκτημένα πράγματι αντιπροσωπευτικό υπέρτερων αριθμητικά ομάδων, υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι δε θα κάνουν κατάχρηση αυτής τους της υπεροχής. Η κοινωνία θεωρητικά είναι ένας χώρος αρμονικής συμβίωσης και συμμετοχής που στοχεύει στην κατά το δυνατό αρτιότερη συνεργασία με απώτερο στόχο ως απότοκο αυτής την αέναη πρόοδο, η οποία σε μεμονωμένο ατομικό επίπεδο αυτενέργειας είναι καταδικασμένη σε ανοδική πορεία με προδιαγεγραμμένο, όμως, ύψος. Σε περίπτωση που η δέουσα άγραφη συμφωνία των κοινωνών προς αλληλοσεβασμό (για να χρησιμοποιήσουμε τη λογική των διαφωτιστικών χρόνων) ανατραπεί, με αποτέλεσμα να εξοβελίσει τους νεοβαπτισθέντες «άσωτους υιούς» της σε καθαρτήρια εγκλεισμού και σωφρονιστικού υποκριτικού παραληρήματος, δε μένει ως έσχατη λύση παρά ο αυτοεξορισμός από το νοητικό «κουτάκι» του σύγχρονου δέοντος και η απομόνωση ή ακόμη καλύτερα η εκ νέου οργάνωση σε εκφραστικότερες των μελών τους κοινωνικές ομάδες. Ποιος θα επιθυμούσε, όμως, κάτι τέτοιο; Σίγουρα όχι πλειάδα θεωρητικών του ποινικού μας κοσμικού οικοδομήματος που πασχίζουν να συμβιβάσουν αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και αξίες σε ένα λιγότερο από τέλειο κόσμο. Για όσους μπερδεύονται από την περίληψη των 467 λέξεων παραπέμπω στο ολοκληρωμένο κείμενο.
description: When, during the second year of my postgraduate studies, I was called upon selecting a subject for my thesis, the only interesting idea I could think of was researching the meaning beneath the pair of words “Penal Law” which I so dearly loved and into which I selected to delve. I tried hard to find a more elegant and anticipated objective, but the more I longed for alternatives the hardest it proved to find them and the theme to which I finally surrendered rose to my thought as the only possible one. The title was suggested to me by Mr. Bitzilekis and I am currently challenged to confine its contents within no more than 500 words. “Legalization theories of Penal Law”, in my humble opinion, is the reason of existence of Penal Law, the reason that enables it to demand infliction and to claim the utter submission of the subjects of social structures to its own requirements. The rationale that allows it to offend human goods and to level values in flavor of supreme and declared purposes. From another point of view it is the ultimate call to reason the most catalytic state interventions, the demand on behalf of those who undergo the latter for there to be a reason for that to happen. Because, despite the unification and the grouping of people within forecrafted social boundaries (with the formation of which as a rule they had whatsoever nothing to do) with the confinements that accompany them, every living cell of those forms has doubtlessly the right to claim not to be restricted as far as its activity is concerned, not to be deprived of its freedoms and asked to sacrifice oneself for a supposed and vaguely expressed majority, not unless the cause is sufficient. Or maybe even worse, it’ s all about a plea for the superior interest of the majority, on the altar of which personal and social achievements are sacrificed, to be truly representative of larger in number groups, on the condition whatsoever that they will not take advantage of this supremacy of theirs. Society in theory is a space of harmonious coexistence and participation that aims at the best possible collaboration with the further goal of eternal progress that in individual course of self-fulfillment is condemned to an upward trajectory the peak of which is predetermined. In case the unwritten agreement of social members to respect each other (to be more Enlightenment-logic faithful) is quashed, resulting in expelling its newly-baptized “prodigal sons” to imprisonment purging and hypocritical correctional frenzy, there rests no other last resort than self-eviction from contemporary rules and seclusion or even better organization anew into social formations more expressive of their members’ needs. Who would wish, though, for something like that? Certainly not a number of theorists within our worldly penal edifice who strive to reconcile conflicting interests and values in a less than perfect world. To those who are puzzled over the 500-word summary I strongly suggest referring to the complete thesis.