The theatre of the director-auteur: text, form and authorship
Creators: name: Σιδηροπούλου, Αύρα Π.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2009
Subjects: Θέατρο
Σκηνοθεσία
Θεωρία σκηνής
Παραστατικές Τέχνες
Περφόρμανς
Theater
Directing
Performance theory
Performing arts
Auteurism

description: Η διδακτορική αυτή διατριβή επιχειρεί να δημιουργήσει ένα θεωρητικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο να εξεταστεί η συνεισφορά του σκηνοθέτη-δημιουργού στο θέατρο και παράλληλα αναγνωρίζει ότι η έννοια του «κειμένου» στο θέατρο μπορεί να πάρει τόσες μορφές, όσοι είναι και οι συνδυασμοί των σκηνικών ιδιωμάτων (εικόνα, τεχνολογία, ήχος, χρόνος και σώμα ως γλώσσα) που συνυπάρχουν στη σκηνή. Όπως αναλύεται στην διατριβή, επηρεασμένοι από το όραμα πρωτοπόρων καλλιτεχνών των αρχών του 20ου αιώνα (όπως ο Jarry, ο Craig, ο Appia, ο Meyerhold, ο Brecht, κ.α.), καθώς και από την έμφαση του Αρτώ σε σωματικές μορφές έκφρασης και από την ενσωμάτωση από τον Μπέκετ παραστασιολογικών παραμέτρων στη δραματική γραφή, σύγχρονοι δημιουργοί στη Δύση, τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες παρουσιάζουν συναρπαστικά θεατρικά «αμαλγάματα», δημιουργώντας κείμενο από ήχους, χειρονομίες και εικόνες, και παράλληλα, εκθρονίζοντας το γλωσσικό και επιβραβεύοντας το οπτικό στοιχείο. Μέσα από μία εκλεκτική (ιστορική-θεωρητική αλλά και παραστασιολογική)μεθοδολογική προσέγγιση, η διατριβή εξετάζει σημαντικά δείγματα «γραφής» καθιερωμένων δημιουργών, και καταδεικνύει τους κινδύνους του στείρου φορμαλισμού.. Επιπλέον, στρέφεται και στην έννοια της ιδιοκτησίας του κειμένου, συζητώντας τη σύγκρουση για την κειμενική κυριαρχία, που κατά κανόνα διαπερνά την σχέση του θεατρικού συγγραφέα και του σκηνοθέτη. Επίσης, τονίζει τις απόψεις των μεταδομιστών πάνω στο «ανοιχτό» κείμενο, καθώς και τη δημιουργική συνεισφορά του θεατή. Τέλος, παρουσιάζει την ανάδυση μίας νέας δραματουργίας, παραστασιολογικού προσανατολισμού, ό,τι η μελέτη αυτή αποκαλεί «νέο-δραματική γραφή», ανοίγoντας περαιτέρω τη συζήτηση πάνω στη βιωσιμότητα μιας α-κείμενης σκηνής και προτείνοντας τον επαναπροσδιορισμό του γλωσσικού κειμένου ως απαραίτητο συντελεστή της παράστασης
description: Τhis doctoral dissertation aspires to creating a theoretical context in which to examine and accommodate the director-auteur’s contribution in the theatre, and acknowledges that text in the theatre can take as many numbers of forms as there are combinations of scenic idioms (of image, technology, sound, time and body as language). Influenced by the vision of early twentieth-century experimentalists (like Jarry, Craig, Appia, Meyerhold, Brecht), as well as by Artaud’s emphasis on physical forms of expression and Beckett’s integration of performance issues into dramatic writing, contemporary auteurs in the West have in the past four decades created fascinating amalgams of theatre, manufacturing text out of sounds, gestures and images, dethroning the verbal and rewarding the visual. Τhrough an eclectic (historical-theoretical, as well as performance-oriented) methodological approach, the dissertation examines some prominent examples of established auteur work, also foregrounding the dangers of empty Formalism. Furthermore, it addresses the issue of authorship, discussing the battle of supremacy and ownership of the text, which regularly defines the relationship between playwright and director; Similarly, it brings to the fore the Post-Structuralists’ views on the open text, and the authorial contribution of the spectator. In addition, it examines the emergence of a performance-informed new dramaturgy. On that account, it opens up the discussion on the viability of a text-less stage, proposing the reconsideration of verbal text as a necessary partner in performance