Το έγκλημα της επίθεσης στην Αναθεωρητική Διάσκεψη του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου στην Καμπάλα. Η ανατομία του εγκλήματος, οι διαπραγματεύσεις, τα προβλήματα και η ιστορία της ελαφράς μετατόπισης α
Creators: name: Νικολιδάκη, Μαρία Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: Έγκλημα επίθεσης
Πράξη επίθεσης
Αναθεωρητική Διάσκεψη του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου
Συμβούλιο Ασφαλείας
Crime of aggression
Act of aggression
Review Conference of the International Criminal Court
Security Council

description: Το 2010 στην Αναθεωρητική Διάσκεψη του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, η διεθνής κοινότητα έγινε μάρτυρας μιας σημαντικής εξέλιξης για το μέλλον της ανθρωπότητας. Ο ορισμός του εγκλήματος της επίθεσης και οι προϋποθέσεις για την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δ.Π.Δ., καθιστούν για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β Π.Π., δυνατή τη δίωξη των υπευθύνων για το υπέρτατο έγκλημα, την επιθετική χρήση βίας. Το αποτέλεσμα αυτό ήταν η κατάληξη επίπονων προσπαθειών 65 χρόνων μετά το προηγούμενο της Νυρεμβέργης και του Τόκυο και περαιτέρω σηματοδοτεί την, ακόμα, ελαφρά και δυσδιάκριτη, πάντως ορατή, μετατόπιση από την πολιτική στο δίκαιο ως προς το καθεστώς της χρήσης βίας. Το πιο σημαντικό επίτευγμα της Διάσκεψης, πέρα από την αυτονόητη σημασία της επίτευξης ορισμού για πρώτη φορά σε ένα δεσμευτικό κείμενο, είναι η διάταξη του άρθρου 15bis , η διάταξη που ασχολείται με τις προϋποθέσεις άσκησης της δικαιοδοσίας για το έγκλημα μετά από παραπομπή κράτους και αυτεπάγγελτης κίνησης του εισαγγελέα. Οι διατάξεις αυτές, μετά το 2017, θα επιτρέψουν για πρώτη φορά σε ένα ανεξάρτητο Δικαστικό Όργανο έξω από το μονοπώλιο του Συμβουλίου Ασφαλείας και την ευκαιριακή χειραγώγηση των κανόνων που αφορούν τη χρήση βίας από τα μόνιμα μέλη του, να κρίνει αμερόληπτα, μακριά από όποιες πολιτικές σκοπιμότητες, με βάση αρχές και σύμφωνα με το δίκαιο, εάν ένα κράτος έχει διαπράξει μία απαγορευμένη επίθεση και έτσι να τιμωρήσεις τους ηγέτες του επιθετικού κράτους για το έγκλημα της επίθεσης. Ακριβώς λόγω της εξέλιξης αυτής, τα κράτη και οι κοινωνίες μπορούν πλέον να προσβλέπουν και στο Δ.Π.Δ. προκειμένου να προστατευθούν από μια άδικη επίθεση, έγκλημα που όχι μόνο προσβάλλει τα έννομα αγαθά του κράτους θύματος και των πολιτών του, αλλά διακινδυνεύει την ίδια την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια. Ο δρόμος προκειμένου αυτό το επίτευγμα να γίνει δυνατό, δεν ήταν εύκολος. Η εφαρμογή των νέων διατάξεων και τελικά ο στόχος για την «Αιώνια Ειρήνη» εξακολουθούν να έχουν μπροστά τους έναν δύσκολο δρόμο. Το ίδιο το αποτέλεσμα της Διάσκεψης, δέχτηκε μεγάλη κριτική. Μια κριτική που βρίσκει έρεισμα στις ασάφειες, τις διφορούμενες και σχεδόν αινιγματικές διατάξεις, στην ασυλία που εξασφαλίζουν οι επιθετικοί και ισχυροί παίκτες του παγκόσμιου συστήματος, αλλά και στην ίδια την διαφαινόμενη διάβρωση της μονοπωλιακής εξουσίας του ΣΑ ως προς τον καθορισμό της ύπαρξης μιας πράξης επίθεσης και αντιμετώπισης της και στους ενδεχόμενους κινδύνους που μπορεί να προκαλέσει αυτή η αποκέντρωση της εξουσίας του ΣΑ στην διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Έτσι, η διεθνής κοινότητα κατόρθωσε να γυρίσει με ανακούφιση αλλά όχι χωρίς γκρίνια τη σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας για να διαπιστώσει ότι το νέο κεφάλαιο μπροστά της δεν έχει ακόμα γραφτεί. Η επιδίωξη να πέσει λίγο περισσότερο φως σε αυτά τα ορατά προβλήματα που θα πρέπει να απαντήσουν οι δικαστές που θα κληθούν να εφαρμόσουν τις νέες διατάξεις, στο πώς επιτεύχθηκε το αποτέλεσμα αυτό και τι σηματοδοτεί για το μέλλον, αποτέλεσε την αφορμή για τη συγγραφή αυτής της διπλωματικής εργασίας. Ξεκινώντας από το μετριοπαθή αυτό στόχο, η εργασία αυτή με έκπληξη ανακαλύπτει την πρωτοφανή, μέχρι τώρα, δυναμική που κρύβεται πίσω από τις νέες διατάξεις. Η λειτουργία του Ορισμού και του Δικαστηρίου, ως μέσo αποτροπής των απαγορευμένων επιθετικών πράξεων, αποτελεί το μεγάλο στοίχημα. Το στοίχημα να επιτύχουν εκεί όπου απέτυχε η καθιερωμένη λειτουργία του συστήματος με το ΣΑ ως πρωταγωνιστή των εξελίξεων. Για την επιτυχία αυτή ο απεγκλωβισμός από το μονοπώλιο του ΣΑ μοιάζει όχι μόνο να αποτελεί μονόδρομο αλλά και να ωθεί το ΣΑ να παίξει το ρόλο του όπως του έχει ανατεθεί από το Χάρτη και να αντιληφθεί ότι η νομιμότητα πλέον είναι ο μοναδικός δρόμος για τη νομιμοποίηση του.
description: At the Review Conference of the Statute of the International Criminal Court of 2010, the international community has witnessed a significant development for the future of humanity. The definition of the crime of aggression and the conditions for the exercise of ICC jurisdiction, make for the first time, since the end of W.W. II, possible to prosecute those responsible for the “supreme crime”, the aggressive use of force. This result was the outcome of laborious efforts 65 years after the precedent of the Nuremberg and Tokyo and further signifies, the, yet light and inconspicuous, however visible, shift from politics to law on the use of force regime. The Conference’s most important achievement, besides the obvious importance of the establishment of the definition for the first time in a binding document, is the provision of Article 15bis which is dealing with the conditions of the exercise of jurisdiction for the crime after state referral and proprio motu. This provision, after 2017, will allow, for the first time, to an independent judicial body outside the Security Council monopoly and opportunistic manipulation of the rules governing the use of force by its permanent members, to judge impartially, away from any political expediency, based on principles and according to the law, if a state has committed one forbidden act of aggression and thus punish the leaders of the aggressive state for the crime of aggression. Precisely because of this, states and societies are now able, to look also forward to the ICC in order to protect themselves against an unjust act of aggression, a crime that not only insult the legal interests of the victim state and its citizens, but endangers the world peace and security itself. The path for this achievement was not a convenient one. The implementation of the new provisions and the ultimate goal for "Eternal Peace", still have before them a rough path. The result of the Conference itself was widely criticized. A criticism that is finding support in ambiguity, in almost enigmatic provisions, in the immunity that aggressive and powerful players in the global arena, have enshrined and even in the emerging erosion itself of the monopoly power of the Security Council in determining and suppress an act of aggression and the risks that this decentralization of power of the Security Council in maintaining international peace and security, may cause. Thus, the international community has been able to turn the page in the history of mankind, with relief but not without grumbling, only to find out that the new chapter ahead has not yet been written.