Νους και Ψυχή υπό το πρίσμα της αιωνιότητας και του χρόνου στον Πλωτίνο
Creators: name: Γεωργίτσαρου, Αθηνά Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Αιωνιότητα
Χρόνος
Πλωτίνος
Eternity
Time
Plotinus

description: Αντικείμενο της εργασίας είναι η θεωρία του Πλωτίνου για τον χρόνο, όπως αυτή μπορεί να ανασυγκροτηθεί από το σύνολο των Εννεάδων και κυρίως από την πραγματεία Περὶ αἰῶνος καὶ χρόνου (III.7[45]). Οι έννοιες της αιωνιότητας και του χρόνου ερμηνεύονται σε συνάφεια με το τρισυπόστατο μεταφυσικό του σύστημα. Προκειμένου να δειχθεί η σύνδεση μεταξύ αιωνιότητας και χρόνου, το πρώτο κεφά-λαιο είναι αφιερωμένο στην έννοια της αιωνιότητας. Ο Πλωτίνος συνδέει την αιω-νιότητα με τον Νου και την ορίζει ως τον τρόπο ζωής της δεύτερης υπόστασης. Το δεύτερο και το τρίτο κεφάλαιο είναι αφιερωμένα στον Νου: παρουσιάζεται η φύση του και ο τρόπος με τον οποίο αυτή η μεταφυσική υπόσταση εκφράζεται μέσω της αιωνιότητας. Στη συνέχεια το ενδιαφέρον μετατοπίζεται στην τρίτη υπόσταση, στην Ψυχή: ακολουθεί το τέταρτο κεφάλαιο στο οποίο γίνεται διεξοδική αναφορά στον χρόνο που ορίζεται ως ο τρόπος ζωής της Ψυχής και ως αντανάκλαση της αιωνιό¬τητας. Το πέμπτο κεφάλαιο αναλύει τη φύση της Ψυχής και τη σύνδεσή της με τον χρόνο. Τονίζεται η διαφορά του Πλωτίνου προς τους προγενέστερους φιλοσόφους στη σημασιοδότηση των συγκεκριμένων εννοιών, λόγω της μεταφυσικής διάστασης που δίνει στην αιωνιότητα και στον χρόνο, αλλά και η αποδέσμευσή τους από τον φυσικό κόσμο και την κίνηση που τον χαρακτηρίζει. Στο έκτο και το έβδομο κεφά¬λαιο εξετάζονται με δύο σημαντικά ζητήματα: η σχέση του χρόνου με την ευδαι¬μονία, η οποία δεν εξαρτάται από το αισθητό βασίλειο στο οποίο κυριαρχεί ο χρόνος, και με τη μνήμη, η οποία συνδέεται με τα ψυχικά γεγονότα και προϋπο¬θέτει τη συνείδηση του πρότερου και του ύστερου
description: The object of this M.A. thesis is Plotinus’ theory of time as it can be reconstructed from the Enneads and especially from the treatise On Eternity and Time (III.7[45]). The notions of eternity and time are interpretated within the broader context of Plotinus’ metaphysical system of three principal substances, the One, the Intellect and the Soul. The first chapter is dedicated to eternity in order to show the connection between eternity and time. Plotinus connects eternity with the Intellect and defines it as the Intellect’s way of life. The second and third chapters study Intellect’s nature and the way in which this substance is expressed through eternity. Then the focus turns to the third substance, the Soul: in the fourth chapter time is defined as the Soul’s way of life and as the reflection of eternity. In the fifth chapter the Soul’s nature and her connection with time are examined. Special attention is given to the difference between Plotinus and his predecessors with regard to the meaning of these notions due to the metaphysical character of eternity and time, but also due to their release from the physical realm and its movement. In the sixth and seventh chapters two issues of great importance are examined: the relation of time to eudaimonia or happiness, which doesn’t depend on the sensible realm where time dominates, and to memory, which is connected with psychic phenome¬nona and assumes the consciousness of “before” and “after”