Η δήλωση πατρωνίας:
Creators: name: Πανταζοπούλου, Αθανασία Αθανάσιου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Δήλωση πατρωνίας, μητρική/θυγατρική εταιρία, πιστωτικό ίδρυμα
Δεσμευτική/σκληρή, μη δεσμευτική/ήπια, προς αόριστα πρόσωπα
Μη γνήσια σύμβαση υπέρ τρίτου
Comfort letters
Parent /subsidiary company, bank
Binding, non-binding, to abstract entities

description: Η δήλωση πατρωνίας διατυπώνεται συνήθως από μία μητρική επιχείρηση υπέρ της θυγατρικής της και απευθύνεται στον πιστωτή της θυγατρικής (πιστωτικό ίδρυμα), με στόχο να ενισχύσει τη φερεγγυότητα της θυγατρικής της και επομένως να προκαλέσει ή να ενισχύσει τη βούληση του πιστωτή για παροχή πίστωσης στη θυγατρική. Συνιστά εναλλακτική μορφή εξασφάλισης των πιστώσεων και είναι αρρύθμιστη νομοθετικά. Η κρατούσα διάκριση είναι ανάμεσα στη δεσμευτική/σκληρή και μη δεσμευτική/ήπια δήλωση πατρωνίας. Με τη δεσμευτική δήλωση πατρωνίας η μητρική αναλαμβάνει έναντι του πιστωτή συμβατική υποχρέωση, η οποία συνίσταται κατά κανόνα στην οικονομική υποστήριξη της θυγατρικής της κατά τη διάρκεια της πίστωσης, έτσι ώστε η τελευταία να είναι σε θέση να εκπληρώσει ακριβόχρονα τις υποχρεώσεις της έναντι του πιστωτή της. Τα κύρια χαρακτηριστικά της δεσμευτικής δήλωσης πατρωνίας είναι ότι η μητρική αναλαμβάνει υποχρέωση πληρωμής έναντι της θυγατρικής (καθώς αποδέκτης της δήλωσης είναι ο πιστωτής, αλλά αποδέκτης της παροχής η θυγατρική), ότι δεν δημιουργεί απευθείας αξίωση του πιστωτή για καταβολή της οφειλόμενης σε αυτόν παροχής, αλλά αξίωση για οικονομικό εξοπλισμό της θυγατρικής και ότι με αυτήν συνάπτεται ατύπως η σύμβαση πατρωνίας μέσω πρότασης (δεσμευτική δήλωση) και αποδοχής (συνηθέστερος τρόπος η παροχή πίστωσης από τον πιστωτή μετά τη λήψη της δήλωσης). Ως προς τη νομική της φύση, έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις ότι θα μπορούσε να αξιολογηθεί ως εγγύηση, εγγυοδοτική σύμβαση, σωρευτική αναδοχή χρέους ή εντολή πίστωσης τρίτου, ενώ σύμφωνα με την κρατούσα και ορθότερη άποψη, η δεσμευτική δήλωση πατρωνίας θα πρέπει να θεωρηθεί ως μία sui generis μη γνήσια σύμβαση υπέρ τρίτου, στην οποία συμβαλλόμενα μέρη είναι η μητρική και ο πιστωτής, ενώ ο τρίτος είναι η θυγατρική εταιρία. Στην έννοια της μη δεσμευτικής δήλωσης πατρωνίας υπάγεται μεγάλη ποικιλία δηλώσεων με διαφορετικό περιεχόμενο και διατύπωση η κάθε μία, συναντώνται δηλαδή τόσο δηλώσεις με τις οποίες η μητρική παρέχει απλά πληροφορίες ή γενικές διαβεβαιώσεις αρχών, όσο και δηλώσεις με τις οποίες υπόσχεται την τήρηση μίας ορισμένης συμπεριφοράς, η οποία ωστόσο είναι άλλη από την οικονομική υποστήριξη της θυγατρικής. Με τη μη δεσμευτική δήλωση πατρωνίας η μητρική επιδιώκει να παρακινήσει έναν εν δυνάμει πιστοδότη ή να ενισχύσει τη βούληση κάποιου πιστωτή ή να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πιστωτών για παροχή πίστωσης στη θυγατρική της, χωρίς όμως να αναλαμβάνει την υποχρέωση οικονομικής υποστήριξης της τελευταίας. Κρατούσα στη βιβλιογραφία είναι η περιπτωσιολογική προσέγγιση της μη δεσμευτικής δήλωσης πατρωνίας, κατά την οποία καταβάλλεται προσπάθεια αφενός ανάδειξης των κοινών στοιχείων μεταξύ των διαφόρων μορφών μη δεσμευτικής δήλωσης πατρωνίας που συναντώνται στην πράξη και αφετέρου της δημιουργίας υπό-ομάδων με κοινά χαρακτηριστικά οι οποίες επιτρέπουν την κοινή τους μεταχείριση. Ιδιαίτερη περίπτωση συνιστούν οι δηλώσεις πατρωνίας προς αόριστα πρόσωπα, ήτοι οι δηλώσεις εκείνες που δεν απευθύνονται σε συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά προς απροσδιόριστο κύκλο προσώπων και χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένη συναλλαγή, και οι οποίες διατυπώνονται κατά κανόνα από εταιρίες του τραπεζικού κλάδου. Με μία τέτοια δήλωση η μητρική εταιρία αναλαμβάνει συνήθως την υποχρέωση κεφαλαιακής επάρκειας της θυγατρικής της, για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων αυτής. Ως προς το ζήτημα της νομικής δεσμευτικότητας των δηλώσεων πατρωνίας προς αόριστα πρόσωπα οι απόψεις διίστανται μεταξύ αφενός αυτών που δέχονται τη νομική δέσμευση της μητρικής έναντι του πιστωτή, την οποία η μητρική αναλαμβάνει σύμφωνα με κάποιους με σύμβαση ή σύμφωνα με άλλους με μονομερή υπόσχεση παροχής κατ’ αναλογία προς τις διατάξεις που ορίζουν την προκήρυξη, και αφετέρου μεταξύ εκείνων που δεν αναγνωρίζουν μεν την ύπαρξη δικαιοπρακτικής δέσμευσης της μητρικής, αλλά ωστόσο θεμελιώνουν την ευθύνη αυτής λόγω διάψευσης της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, που η ίδια με τη συμπεριφορά της προκάλεσε στον πιστωτή της θυγατρικής, ή λόγω διάψευσης της ατομικής επαγγελματικής εμπιστοσύνης, εφόσον η μητρική διατύπωσε τη δήλωση στο πλαίσιο της επαγγελματικής της δραστηριότητας.
description: A comfort letter is usually formulated by a parent company for the benefit of her subsidiary company and is addressed to the creditor of her subsidiary (bank), in order to strengthen the solvency of the subsidiary and therefore cause or enhance the creditor’s willingness to provide credit to the subsidiary. The comfort letter is an alternative form to ensure credit and it is not regulated in legislation. The prevailing distinction is between the binding/hard and the non-binding/soft comfort letter. With a binding comfort letter, the parent company undertakes contractual obligation towards the creditor, which generally consists of the financial support of her subsidiary during the credit loan, so that the latter would be able to fulfill its obligations to the creditor in a timely manner during the credit loan. The main features of the binding comfort letter are that the parent company undertakes responsibility to pay the money to her subsidiary (since the recipient of the comfort letter is the creditor, but the recipient of the money supply is the subsidiary company), that the creditor cannot claim directly from the parent company that the money is paid directly to him, but the creditor can only claim the financial support of the subsidiary by the parent company and also that with the binding comfort letter a contract is informally concluded between the parent company and the creditor through proposal (binding comfort letter) and acceptance (the most common method is that the creditor provides the credit requested to the subsidiary company after the receipt of the binding comfort letter by the parent company). Regarding her legal nature, many different views have been expressed that the binding comfort letter should be evaluated as a guarantee or a guarantee contract or other known forms of contract law, but according to the prevailing opinion the binding comfort letter should be considered as a sui generic non-original contract for the third, where the contract parties are the parent company and the creditor and the third is the subsidiary company. The concept of the non-binding comfort letter consists of a wide range of comfort letters with different content and wording each, so that there are comfort letters with which the parent company provides only general information and also comfort letters with which the parent company promises to respect a certain behavior, which however is totally different from the financial support of her subsidiary. With a non-binding comfort letter, the parent company tries to encourage a potential lender or to strengthen the willingness of a creditor or to gain the trust of creditors so that they provide the desired loan to her subsidiary company, but without undertaking the responsibility to support financially her subsidiary company. The case-based approach of the non-binding comfort letters is the prevailing one, according to which the common features of the different forms of non-binding comfort letters encountered in practice should be highlighted and sub-groups of non-binding comfort letters with common characteristics should be created, so thatwe proceed to their common treatment. On the other hand, the comfort letters towards unspecified persons are a particular case, since they aren’t addressed to a specific person, but towards an undetermined number of persons and without reference to a specific transaction. These comfort letters are usually formulated by companies of the banking sector and with those the parent company undertakes the obligation to maintain the capital adequacy of her subsidiary company, in order for the latter to meet its obligations from the loan. There is controversy as to whether the comfort letters towards unspecified persons are legally binding or not the parent company between those who accept that the parent company is legally bound to the creditor and those who do not agree that there is a legal commitment for the parent company, but they support that the parent company bears liability for refutation of legitimate expectation, or for refutation of professional individual trust, if the parent company made the comfort letter in the context of its professional activity.