Patterns of pharmaceutical treatment in patients with type 2 diabetes: post-hoc analysis of the Mellita study
Creators: name: Ρόμπολας, Γεώργιος Χρήστου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Πρωτοθεραπευόμενοι σε ινσουλίνη
Φαρμακευτική προσέγγιση
Βασική ινσουλίνη
Insulin naive
Therapeutic pattern
Basal Insulin

description: Σκοπός της μελέτης ήταν η σύγκριση της τρέχουσας φαρμακευτικής θεραπείας ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (T2DM) με τη βέλτιστη θεραπεία, που συστήνεται τόσο για τον διαβήτη όσο και τις αναγνωρισμένες συννοσηρότητες. Σε αυτή την post-hoc ανάλυση της μελέτης MELLITA, τα δεδομένα αναλύθηκαν με στόχο τη σύγκριση της τρέχουσας φαρμακευτικής αγωγής ασθενών με T2DM με τη βέλτιστη θεραπεία, όπως αυτή έχει προταθεί από τις διεθνείς οδηγίες για τον διαβήτη ή και τις συνοδές παθήσεις, ενώ αναλύθηκαν επίσης στοιχεία για τις συν-νοσηρότητες. Πρωτοθεραπευόμενοι με ινσουλίνη ασθενείς με T2DM και μη ελεγχόμενο διαβήτη συμμετείχαν στη μελέτη MELLITA και αναλύθηκε επίτευξη του στόχου της HbA1c και η θεραπευτική προσέγγιση των ασθενών. Σε αυτή την ανάλυση εντάχθηκαν 436 ασθενείς με T2DM με ίση κατανομή σε φύλο και μέση ηλικία 64,6 ετών (SD: 10,9). Ο μέσος χρόνος διάγνωσης του T2DM ήταν 11,2 έτη (SD 6,8), με το μισούς ασθενείς να έχουν διάρκεια διαβήτη για περισσότερο από 10 χρόνια. Η μέση τιμή HbA1c ήταν 8,3% (SD: 0,5) την περίοδο πριν από την χορήγηση ινσουλίνης, και μειώθηκε σε 7,2% (SD: 0,6) στους 6 μήνες μετά την έναρξη της βασικής ινσουλίνης. Οι ασθενείς εμφάνιζαν πολύ υψηλό κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου (CVD), με κύριες επιπλοκές την υπέρταση (80,3%), τη μακροαγγειακή (25,9%) και τη μικροαγγειακή νόσο (38,8%) ως κύριο παράγοντα κινδύνου για CVD. Το 9,1% των ασθενών θεραπεύτηκαν με περισσότερα από 3 από του στόματος αντιδιαβητικά δισκία (OAD) ενώ οι συνολικές δραστικές ουσίες που έλαβαν κάποιοι ασθενείς ήταν μέχρι 10 (0,7%), όταν το 16,3% και το 17,7% αντιμετωπίστηκαν με 5 και 6 παράγοντες αντιστοίχως, αποκαλύπτοντας το μέγεθος της πολυφαρμακίας. Η θεραπεία για τους παράγοντες κινδύνου της καρδιαγγειακής νόσου ή των συνοδών ασθενειών ακολουθήθηκε από τους περισσότερους ασθενείς με παρόμοια τάση με τη αυτή της βιβλιογραφίας. Σε αυτή την προοπτική μελέτη παρατήρησης σε ασθενείς που έλαβαν για πρώτης φορά βασική ινσουλίνη, διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με T2DM προχώρησαν με καθυστέρηση στην εντατικοποίηση της θεραπείας, με αποτέλεσμα τον υποβέλτιστο γλυκαιμικό έλεγχο. Η πολυφαρμακία ήταν ένα από τα ευρήματα αυτής της μελέτης σε αυτούς τους ασθενείς που μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα συμμόρφωσης. Κατά την περίοδο προ της χορηγήσεως ινσουλίνης, ο θεραπευτικός αλγόριθμος που ακολουθήθηκε έδειξε να είναι διαφορετικός με αυτόν που ακολουθείται σήμερα αναδυκνείοντας την σύγχρονη μικρότερη χρήση σουλφονυλουρίας και την αυξανόμενη προτίμηση των αναστολέων της DPP-4. Ο γλυκαιμικός έλεγχος μετά τη χορήγηση της ινσουλίνης και η θεραπεία των παραγόντων κινδύνου ή των συνοδών ασθενειών ακολουθήθηκαν από τους περισσότερους ασθενείς.
description: Σκοπός της μελέτης ήταν η σύγκριση της τρέχουσας φαρμακευτικής θεραπείας ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (T2DM) με τη βέλτιστη θεραπεία, που συστήνεται τόσο για τον διαβήτη όσο και τις αναγνωρισμένες συννοσηρότητες. Σε αυτή την post-hoc ανάλυση της μελέτης MELLITA, τα δεδομένα αναλύθηκαν με στόχο τη σύγκριση της τρέχουσας φαρμακευτικής αγωγής ασθενών με T2DM με τη βέλτιστη θεραπεία, όπως αυτή έχει προταθεί από τις διεθνείς οδηγίες για τον διαβήτη ή και τις συνοδές παθήσεις, ενώ αναλύθηκαν επίσης στοιχεία για τις συν-νοσηρότητες. Πρωτοθεραπευόμενοι με ινσουλίνη ασθενείς με T2DM και μη ελεγχόμενο διαβήτη συμμετείχαν στη μελέτη MELLITA και αναλύθηκε επίτευξη του στόχου της HbA1c και η θεραπευτική προσέγγιση των ασθενών. Σε αυτή την ανάλυση εντάχθηκαν 436 ασθενείς με T2DM με ίση κατανομή σε φύλο και μέση ηλικία 64,6 ετών (SD: 10,9). Ο μέσος χρόνος διάγνωσης του T2DM ήταν 11,2 έτη (SD 6,8), με το μισούς ασθενείς να έχουν διάρκεια διαβήτη για περισσότερο από 10 χρόνια. Η μέση τιμή HbA1c ήταν 8,3% (SD: 0,5) την περίοδο πριν από την χορήγηση ινσουλίνης, και μειώθηκε σε 7,2% (SD: 0,6) στους 6 μήνες μετά την έναρξη της βασικής ινσουλίνης. Οι ασθενείς εμφάνιζαν πολύ υψηλό κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου (CVD), με κύριες επιπλοκές την υπέρταση (80,3%), τη μακροαγγειακή (25,9%) και τη μικροαγγειακή νόσο (38,8%) ως κύριο παράγοντα κινδύνου για CVD. Το 9,1% των ασθενών θεραπεύτηκαν με περισσότερα από 3 από του στόματος αντιδιαβητικά δισκία (OAD) ενώ οι συνολικές δραστικές ουσίες που έλαβαν κάποιοι ασθενείς ήταν μέχρι 10 (0,7%), όταν το 16,3% και το 17,7% αντιμετωπίστηκαν με 5 και 6 παράγοντες αντιστοίχως, αποκαλύπτοντας το μέγεθος της πολυφαρμακίας. Η θεραπεία για τους παράγοντες κινδύνου της καρδιαγγειακής νόσου ή των συνοδών ασθενειών ακολουθήθηκε από τους περισσότερους ασθενείς με παρόμοια τάση με τη αυτή της βιβλιογραφίας. Σε αυτή την προοπτική μελέτη παρατήρησης σε ασθενείς που έλαβαν για πρώτης φορά βασική ινσουλίνη, διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με T2DM προχώρησαν με καθυστέρηση στην εντατικοποίηση της θεραπείας, με αποτέλεσμα τον υποβέλτιστο γλυκαιμικό έλεγχο. Η πολυφαρμακία ήταν ένα από τα ευρήματα αυτής της μελέτης σε αυτούς τους ασθενείς που μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα συμμόρφωσης. Κατά την περίοδο προ της χορηγήσεως ινσουλίνης, ο θεραπευτικός αλγόριθμος που ακολουθήθηκε έδειξε να είναι διαφορετικός με αυτόν που ακολουθείται σήμερα αναδυκνείοντας την σύγχρονη μικρότερη χρήση σουλφονυλουρίας και την αυξανόμενη προτίμηση των αναστολέων της DPP-4. Ο γλυκαιμικός έλεγχος μετά τη χορήγηση της ινσουλίνης και η θεραπεία των παραγόντων κινδύνου ή των συνοδών ασθενειών ακολουθήθηκαν από τους περισσότερους ασθενείς. The aim of the study was to compare the current pharmaceutical treatment of patients with type 2 diabetes mellitus (T2DM) with the optimal therapy, for diabetes and the identified comorbidities. In this post-hoc analysis of the MELLITA study, the data were analyzed aiming to compare the current pharmaceutical treatment of patients with T2DM with the optimal therapy, as this has been recommended by international guidelines for diabetes or concomitant diseases. Data about the co-morbidities were also analyzed. T2DM insulin naïve patients with uncontrolled diabetes were enrolled in MELLITA study and in this analysis the achievements of the HbA1c targets and therapeutic patterns were also investigated. 436 T2DM patients with an equal gender distribution and a mean age of 64.6 years (SD: 10.9), was used as a sample in this analysis. The mean time of diagnosis of T2DM was 11.2 years (SD 6.8), with the half to have a diabetes duration for more than 10 years. Mean HbA1c was at 8.3% (SD: 0.5) at the period before insulin administration, decreasing in 7.2% (SD: 0.6) in 6 months after the basal insulin. Patients were at very high CVD risk with main complications the macrovascular (25.9%) and microvascular disease (38.8%) and main CVD risk factor the hypertension (80.3%). 9.1% of the patients were treated with more than 3 OADs while the total therapeutic agents which some patients were receiving was up to 10 (0.7%), when 16.3% and 17.7% were treated with 5 and 6 agents respectively, giving the impact of the polypharmacy. Treatment of the risk factor or concomitant diseases were followed by most of the patients with a similar trend with the literature. In this prospective observational study in insulin naïve patients who treated with basal insulin we found that the patients with T2DM was progressed with a delay towards to the intensification of the therapy, with the result of the suboptimal glycemic control. Polypharmacy was one of the findings of this study in these patients which may cause adherence problems. In the period prior the insulin administration the therapeutic patterns showed to be different with the today’s usual approach in terms of the current less use of sulfonylurea and the increasing preference of DPP-4 inhibitors. Glycemic control after the administration of the insulin and treatment of the risk factors or concomitant diseases were followed by most of the patients.