Ευχή και μέλος στη Θεία Λατρεία κατά τον άγιο Συμεών Θεσσαλονίκης:
Creators: name: π. Ραυτόπουλος, Απόστολος Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Συμεών Θεσσαλονίκης
Ευχή
Μέλος
Symeon of Thessaloniki
Pray
Melody

description: 1. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Συμεών γεννήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη στά μέσα τοῦ 14ου αἰῶνος. Δέν γνωρίζουμε τίποτε γιά τήν οἰκογενειακή του καταγωγή. Ἐκάρη μοναχός σέ μικρή ἡλικία στήν μονή τῶν Ξανθοπούλων καί ἔλαβε τό ὄνομα Συμεών πρός τιμήν τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ Μεταφραστοῦ. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος σέ ἡλικία 30 ἐτῶν τουλάχιστον. Ἐξελέγη ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης καί ἐνθρονίστηκε μεταξύ 1416 καί 1417. Δραστηριοποιήθηκε σ’ ὅλους τούς τομεῖς ποιμαντικῆς διακονίας, ἀλλά κυρίως μερίμνησε γιά τήν ἀναρρίπιση καί βελτίωση τῆς λειτουργικῆς ζωῆς τῆς ἐπαρχίας του. Ἀγωνίστηκε ἀκόμη νά σώσει τήν Ἐκκλησία ἀπό τόν Παπισμό καί τήν Θεσσαλονίκη ἀπό τούς Τούρκους. Ἀπέθανεν ἐξαίφνης στά μέσα Σεπτεμβρίου 1429. Τό 1981 ἐντάχθηκε στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ μνήμη του τιμᾶται στίς 15 Σεπτεμβρίου ἑκάστου ἔτους. 2. Ὁ Συμεών μᾶς ἄφησε ὡς ἱερή παρακαταθήκη ἕνα μεγάλο ὄγκο συγγραμμάτων. Στά ἔργα του ἀσχολεῖται μέ ὅλα τα θεολογικά ζητήματα, ἀλλά τό μεγαλύτερο μέρος τῶν συγγραφῶν του καταλαμβάνουν τά λειτουργικά ἔργα του. Τά ἑρμηνευτικά τῆς λατρείας πονήματά του Διάλογος, Ἑρμηνεία καί Ἀποκρίσεις περιέχονται στόν 155ο τόμο τῆς ἑλληνικῆς Πατρολογίας τοῦ J.P. Migne. Τό διόλου εὐκαταφρόνητο εὐχολογικό καί ὑμνογραφικό ἔργο του, συγκείμενο ἀπό 25 εὐχές γιά διάφορες περιστάσεις, καθώς καί πολυάριθμους ὕμνους ὅλων τῶν εἰδῶν τῆς έκκλησιαστικῆς ποιήσεως, ἐξέδωκε ὁ ἀείμνηστος καθηγητής Ἰ. Φουντούλης. Ἔγραψε ἐπίσης 37 μεγαλύτερες καί μικρότερες πραγματείες καί ἐπιστολές, ἐκδεδομένες ὑπό τοῦ D. Balfour σέ δύο τόμους. 3. Στήν Θεσσαλονίκη, κατά τίς άρχές του 15ου αἰ., ἔχει ἐπικρατήσει πλήρως τό μοναχικό τυπικό, μέ ἐξαίρεση τόν καθεδρικό ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας, ὅπου ἐξακολουθεῖ νά τηρεῖται τό ἀσματικό. Ὁ Συμεών ἐπιθυμοῦσε διακαῶς τήν διατήρησή του. Αὐτό ὅμως δέν θά ἦταν δυνατό χωρίς κάποιες ἀλλαγές καί ὑποχωρήσεις ἔναντι τοῦ μοναχικοῦ τύπου. Ἔτσι ὁ Συμεών προχώρησε σέ κάποιες μεταρρυθμίσεις μέ συμπτύξεις ἀντιφώνων καί λελογισμένη εἰσαγωγή στοιχείων ἐκ τοῦ ἱεροσολυμιτικοῦ τυπικοῦ. Ὅλες οἱ μεταβολές πού ἐπέφερε ὑπάρχουν καταγεγραμμένες στόν κώδικα 2047 τῆς ΕΒΕ. Τό χειρόγραφο αὐτό εἶναι τό Τυπικό τῆς Ἁγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης καί ἀποτελεῖται ἀπό ἕξη ἐπί μέρους πραγματείες (Τάξις, Ἔκθεσις, Ὑποτύπωσις, Ψαλτήριον, Ὀκτώηχος καί Διάταξις ). 4. Ὁ εὐχολογικός λόγος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μεστός βαθυτάτων νοημάτων. Γιά τό λόγο αὐτό, οἱ ἱερές εὐχές πρέπει νά άναγινώσκονται ἀργά, καθαρά καί ἐν ἐπηκόῳ. Ὁ λόγος τῶν εὐχῶν εἶναι κυριολεκτικά ζυμωμένος μέ τόν βιβλικό λόγο εἴτε κατά λέξιν παρατιθέμενος, εἴτε πολύ περισσότερο κατά νόημα κρυπτόμενος. Ὁ εὐχολογικός λόγος διακρίνεται γιά τό βαθύ θεολογικό του περιεχόμενο. Τόσο τά κείμενα τῶν εὐχῶν, ὅσο καί ἡ θέση τους μέσα στίς ἀκολουθίες καί τελετές, φανερώνουν ἀρίδηλα τόν χριστολογικό καί τριαδολογικό χαρακτήρα τῆς ὀρθόδοξης λατρείας καί, παράλληλα, ἀπηχοῦν τήν βιβλική θεολογία κυρίως τοῦ Παύλου καί τοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, καθώς καί τήν θεολογική σκέψη τῶν Πατέρων καί εἰδικά τοῦ Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου, τοῦ Γρηγορίου Θεολόγου, τῶν καππαδοκῶν Πατέρων καί τοῦ ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ. Οἱ εὐχές ἀποτελοῦν τόν τύπο τῆς κοινῆς λατρείας. Ὅλα τά μυστήρια καί οἱ τελετές ἐνεργοῦνται διά τῶν ἱερῶν εὐχῶν. Τήν τάξη τοῦ διά τῶν εὐχῶν ἱερουργεῖν τήν παρέδωσε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ὅποιος ἀθετεῖ τίς ἱερές εὐχές καί τήν δύναμή τους δέν εἶναι κάν χριστιανός. 5. Ὁ ὑμνητικός λόγος τῆς λατρείας ἔχει ἀγγελική καταγωγή. Ὁ χριστολογικός τρόπος, μέ τόν ὁποῖο οἱ Πατέρες ἑρμηνεύουν τήν Ἁγία Γραφή, χρησιμοποιεῖται ἀπό ἐκείνους καί ἀπό τόν Συμεών καί γιά τήν ἑρμηνεία τῶν ὕμνων. Ἡ θέση, ὁ ἀριθμός, καί τό περιεχόμενο τῶν ὕμνων ἔχουν πλούσιο θεολογικό περιεχόμενο, καθώς περικλείουν τήν χριστολογία, τήν τριαδολογία, τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας γιά τό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου καί, μ’ ἕνα λόγο, ὅλη τήν δογματική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκτός άπό τήν ἐξέχουσα θέση πού κατέχουν στή θεία λατρεία, οἱ ὕμνοι ἀποτελοῦν καί ἕνα σπουδαίο ὑλικό γιά τήν κάθαρση τῶν αἰσθήσεων καί γενικότερα γιά τήν πνευματική τελείωση ὅλων• κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν. 6. Τό μέλος καί ἡ ψαλμωδία ἀποτελοῦν τήν ἐπένδυση τοῦ δοξολογικοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ψαλτική Τέχνη λαμπρύνει τίς ἀκολουθίες τόσο τοῦ ἀσματικοῦ ὅσο καί τοῦ μοναχικοῦ τυπικοῦ. Τά διάφορα εἴδη τῆς ψαλλόμενης προσευχῆς παίρνουν τήν ὀνομασία τους ἀπό τό περιεχόμενό τους ( ἀνοιξαντάρια , δοχαί, ἑωθινά κ.λπ.), καί ἀπαιτοῦν διαφορετική μουσική μεταχείριση. Τά διάφορα μελουργήματα κατατάσσονται σέ τρία γένη βυζαντινῆς μελοποιΐας, Στιχηραρικό, Εἱρμολογικό καί Παπαδικό. Ἡ ταξινόμηση τῶν μελοποιημένων ὕμνων, γίνεται σέ διάφορες συλλογές (Παπαδική, Ψαλτικό, Ἀνθολογία, Μαθηματάριο, κ.ἄ.). Ὁ Συμεών ἔχει καλή μουσική κατάρτιση, γνωρίζει τήν Ψαλτική παράδοση, ἐπώνυμη καί ἀνώνυμη, τά μέλη καί τούς συνθέτες, καί τά χρησιμοποιεῖ ἀναλόγως. 7. Ἡ μετοχή τοῦ λαοῦ στήν ψαλλόμενη προσευχή θεμελιώνεται θεολογικά στήν βασική ἑρμηνευτική ἀρχή τοῦ Συμεών, περί οὐρανίου καί ὑπερβατικοῦ χαρακτῆρος τῆς λατρείας. Ὁ πιστός λαός ἐμφαίνει τήν τρίτη τάξη τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων. Ὅμως ἡ συναρίθμηση τοῦ λαοῦ στούς ψάλλοντες εἶναι περισσότερο θεωρητική στήν ἐποχή τοῦ ἁγίου. Ἡ ψαλμωδία μοιράζεται μεταξύ τῶν ἱερέων ἐντός τοῦ ἱεροῦ βήματος καί τῶν χορῶν τῶν ψαλτῶν ἐκτός τοῦ βήματος πού ἐκπροσωποῦν τόν καθ’ αὐτό λαό. Οἱ ψάλτες φέρουν διάφορα ὀφφίκια -ἀξιώματα καί φοροῦν εἰδικά ἐνδύματα. Στό σύστημα ἀδόντων μετέχουν ἀκόμα τά παιδιά (άκολουθία τῆς καμίνου) καί οἱ γυναῖκες στό πρόσωπο τῶν μοναζουσῶν. 8. Ἡ θεία λατρεία ἀποτελεῖ τήν λειτουργική ἔκφραση τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας καί τοῦ δόγματος καί ἡ θεολογία μέσα ἀπό τήν λατρεία ἀποκτᾶ δυνατότητα ἐνυλώσεως, διαφεύγοντας τόν κίνδυνο νά παραμείνει ἀφηρημένος στοχασμός.
description: 1. Archbishop of Thessaloniki Symeon was born in Istanbul in the mid 14th century. We know nothing of his family ancestry. He became a monk at a young age in Monastery of Xanthopoulos and named Symeon in honor of St. Symeon the Translator. He was ordained priest at age 30 at least. He was elected Archbishop of Thessaloniki and enthroned between 1416 and 1417. He was active in all sectors pastoral ministry, but mainly arranged for the improvement of operational life of the province. Struggled even save the Church from the Papacy and Thessaloniki by the Turks. Died suddenly in mid-September 1429. In 1981 he joined the List of Saints of the Orthodox Church and his memory is celebrated on September 15 each year. 2. Symeon left us as a sacred legacy a large volume of books. In his works dealing with all the theological issues, but in the most of his texts is dealing with the theological and symbolic explanation of the litourgical ceremonies and the holly mysteries. The interpretative worship works, Dialogue, interpretation and responses contained in the 155th volume of Greek Patrologia by JP Migne. His very considerable euhological and hymnographical work, composed of 25 wishes for various occasions, and numerous hymns of all kinds of ecclesiastical poetry, was published by Professor I. Foudoulis. He also wrote 37 major and minor treatises and letters, witch are published by D. Balfour in two volumes. 3. In Thessaloniki, in the early 15th century. Has prevailed completely the typicon of the monasteries, except for the cathedral of St. Sophia, where he still respected asmatical typicon. Symeon keen to preserve the. But this would not be possible without some changes and concessions to the solitary type. So Simeon went on some reforms abridgements Antiphon and reasonable input of Jerusalem ex-formal. All changes made are documented in the code of the National Library of Greece No 2047. This manuscript is the Typicon of St. Sofia of Thessaloniki and consists of six individual treatises (Taxis, Ekthesis, Ypotyposis, Psaltirion, octoihos and Deataxis). 4. The efhologikal speech of Church is full of deep theological meanings. For this reason, the holy prayers must be readed slowly, clearly and in a way that they can be heard by the pilgrims. The ratio of prayers is literally kneaded with the biblical grounds or passage quoted verbatim, or much more meaningful when is hidden. His blessing ratio distinguished by its deep theological content. Both versions of the prayers, and the position within the sequences and ceremonies reveal Triadology and the Christological character of Orthodox worship, while echoing the biblical theology of Paul and especially of John the Theologian, and theological thinking of holly Fathers and especially Dionysius Areopagitis, Gregory the Theologian, the Cappadocian Fathers and of St. Maximus Confessor. The holly prayers are the type of common worship. All mysteries and ceremonies are effected by the sacred prays. The order to use the holly prays in the worship of God checked it himself Lord. Whoever the one that do not accept the divine power of efches, is not even Christian. 5. The hymnological ratio of worship has angelic origin. The Christological way in which the Fathers interpret the Bible used by those from Symeon and for the interpretation of the hymns. The position, number and content of the hymns are rich theological content, and enclose the Christology, The Triadology, the teaching of the Church on the face of the Virgin Mary and, in other words, all the doctrinal teaching of the Church. Apart from the prominent position in the divine worship, the hymns is also an important material for the purification of the senses and generally to all spiritual perfection • clergy, monks and laymen. 6. Melody and the chanting shall form the lining of doxological Word of God. Chanting Art brightens the sequences of both asmatic and the monks typicon. The different types of chanted prays get their name from their content (anoixantaria, dochai, eothina etc.) and require different musical treatment. The various melourgimata classified into three genera Byzantine composer, Stichirariko, Eirmologiko and Papadiko. The classification of hymns set to music, is in several collections (padadiki, Psaltikon, anthologia, Mathimatario, etc.). Simeon has a good musical training, meets Chanting tradition, known and unknown members and composers, and uses them accordingly. 7. The share of the people in chanted prays is theologically based on the basic principle of interpretation of Symeon on uranium and transcendental character of worship. The faithful people shows the third order of the angelic forces. But τhe participation of the people in the chanting is more theoretical in the age of the saint. The chanting is shared among the priests in the temple steps and choirs of the outside chanters representing over faithful people. The choristers have different offikia and wear special clothes.In the system of choristers are also involved children (the sequence of the furnace) and women in the face of nuns. 8. The divine worship constitutes the functional expression of Orthodox theology and the dogma and theology through worship becomes possible be lived, escaping the danger remain abstract thinking.