Συστηματική ανασκόπηση και μεταανάλυση της αποτελεσματικότητας και ασφάλειας των SGLT2 αναστολέων σε ενήλικες με ΣΔ τύπου 2:
Creators: name: Βασιλάκου, Δέσποινα Τριαντάφυλλου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2012
Subjects: σακχαρώδης Διαβήτης
αντιδιαβητικά από του στόματος
φάρμακα
diabetes mellitus
SGLT2 inhibitors
oral antidiabetic

description: Εισαγωγή και σκοπός: Οι αναστολείς συμμεταφοράς γλυκόζης-νατρίου 2 (SGLT2 αναστολείς) αποτελούν μία νέα κατηγορία φαρμάκων έναντι της υπεργλυκαιμίας, τα οποία μειώνουν την νεφρική επαναρρόφηση της γλυκόζης. Ο θεραπευτικός τους ρόλος στον ΣΔ τύπου 2 έχει εξεταστεί σε κλινικές δοκιμές. Η παρούσα εργασία αποτελεί συστηματική ανασκόπηση και μεταανάλυση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας των SGLT2 αναστολέων έναντι εικονικής θεραπείας και άλλων αντιδιαβητικών φαρμάκων. Υλικό και μέθοδος: Έγινε ανασκόπηση στις ηλεκτρονικές βάσεις Medline, Embase και Cochrane Library, χωρίς γλωσσικούς περιορισμούς, για κλινικές δοκιμές με μεγαλύτερη διάρκεια των 12 εβδομάδων, οι οποίες συνέκριναν τους SGLT2 αναστολείς είτε με εικονική θεραπεία είτε με άλλη αντιδιαβητική αγωγή για ΣΔ τύπου 2. Επιπροσθέτως, ερευνήθηκαν οι ιστοσελίδες φαρμακευτικών εταιρειών, οι βάσεις καταγραφής κλινικών δοκιμών καθώς και τα πλέον συναφή διεθνή συνέδρια. Κύρια έκβαση ήταν η μεταβολή της HbA1c από την αρχή έως το τέλος της μελέτης. Δευτερεύουσες εκβάσεις αποτελεσματικότητας που μελετήθηκαν ήταν η μεταβολή του σωματικού βάρους και η συστολική πίεση. Επίσης αξιολογήθηκαν εκβάσεις που αξιολογούν την ασφάλεια όπως η εμφάνιση υπογλυκαιμικού επεισοδίου και ανεπιθύμητες ενέργειες ειδικού ενδιαφέροντος (ουρογεννητικές λοιμώξεις). Στην μεταανάλυση χρησιμοποιήθηκε μοντέλο τυχαίων επιδράσεων με την μέθοδο αντίστροφης διασποράς. Η ετερογένεια αξιολογήθηκε με την στατιστική μέθοδο I2. Ο κίνδυνος συστηματικού σφάλματος αξιολογήθηκε με το Cochrane risk of bias tool. Αποτελέσματα: Η έρευνα μας ανέδειξε 25 κλινικές δοκιμές που πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής. Είκοσι μία μελέτες (διάρκειας 12-104 εβδομάδες) παρείχαν επαρκή δεδομένα ώστε να χρησιμοποιηθούν στην μεταανάλυση. Οι SGLT2 αναστολείς σχετίζονται με μεγαλύτερη μείωση της HbA1c σε σχέση με την εικονική θεραπεία. Επίσης σημαντικά μειωμένο εμφανίζεται το βάρος και η συστολική πίεση σε όλες τις συγκρίσεις. Ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας ήταν παρόμοιος μεταξύ των SGLT2 αναστολέων και της εικονικής θεραπείας, και μικρότερος σε σχέση με άλλες αντιδιαβητικές θεραπείες. Η επίπτωση λοιμώξεων του ουροποιητικού ήταν αυξημένη σε σχέση με την εικονική θεραπεία ή άλλα υπογλυκαιμικά φάρμακα, χωρίς όμως η διαφορά να είναι στατιστικά σημαντική. Επιπλέον φάνηκε ότι οι SGLT2 αναστολείς σχετίζονται με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης λοιμώξεων του γεννητικού συστήματος συγκρινόμενοι τόσο με εικονική θεραπεία, όσο και με άλλη αντιδιαβητική θεραπεία. Συμπεράσματα: Τα διαθέσιμα δεδομένα υποστηρίζουν πως οι SGLT2 αναστολείς έχουν θετική επίδραση στη μεταβολή της HbA1c, του σωματικού βάρους, της συστολικής πίεσης και την εμφάνιση υπογλυκαιμίας. Ωστόσο, σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης ουρογεννητικών λοιμώξεων.
description: Background and aims: Sodium-glucose co-transporter 2 (SGLT2) inhibitors are a novel class of oral anti-hyperglycaemic drugs that reduce renal glucose reabsorption. Their therapeutic role in type 2 diabetes has been tested in clinical trials. We performed a systematic review and meta-analyses to assess their efficacy and safety versus placebo or other antidiabetic medications. Materials and methods: We searched Medline, Embase and the Cochrane Library, without any language restrictions, for randomised trials of more than 12 weeks duration that compared an SGLT2 inhibitor with placebo or any other hypoglycaemic medication for type 2 diabetes mellitus. Additionally, we searched websites of pharmaceutical companies, public registries of clinical trials and abstracts of major scientific meetings. Our primary outcome was glycaemic efficacy assessed by the change from baseline in HbA1c. Secondary efficacy outcomes included changes in body weight and systolic blood pressure. Safety outcomes included incidence of any hypoglycaemia and adverse events of special interest (urinary and genital tract infections). We conducted meta-analyses using an inverse variance random effects model. Heterogeneity was assessed by the I2 statistic. Risk of bias was assessed with the Cochrane risk of bias tool. Results: Our search identified 25 eligible trials. Twenty one studies (duration 12-104 weeks) provided adequate data and were used in our meta-analyses. SGLT2 inhibitors were associated with a greater decline in HbA1c compared with placebo. SGLT2 inhibitors ameliorate body weight and systolic blood pressure in all groups of comparison. Risk for hypoglycaemia was similar to placebo, and smaller compared to active comparators. An increased but not significant effect on the incidence of urinary tract infections was evident between SGLT2 inhibitors and placebo or active comparators. However, SGLT2 inhibitors were associated with an increased risk for genital tract infections compared both with placebo and other hypoglycaemic medications. Conclusion: Existing data support that SGLT2 inhibitors have a favourable effect on HbA1c, weight, systolic blood pressure and incidence of hypoglycaemia. However, they are associated with an increased risk for urinary and genital tract infections.