Η προστασία της κοινωνικής ασφάλισης υπό το πρίσμα του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ
Creators: name: Ζαχαρέγκας, Δημήτριος Θωμά
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ΕΣΔΑ
Συντάξεις
Κοινωνική ασφάλεια
European Convention on Human Rights ECHR
Pensions
Social security

description: Το άρθρο 1 του ΠΠΠ ΕΣΔΑ (ΠΡΩΤΟΥ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ) αποτελεί το πρίσμα κάτω από το οποίο θα πρέπει να εξετάζονται όλες οι επεμβάσεις στα περιουσιακά δικαιώματα από τα συμβαλλόμενα κράτη-μέλη της ΕΣΔΑ. Η νομολογία του ΕΔΔΑ έχει διαπλάσει το πλαίσιο εφαρμογής της διάταξης αυτής, ενώ μέσα από αυτήν έχουν αποκρυσταλλωθεί τόσο οι έννοια της περιουσίας όσο και οι τρεις κανόνες προστασίας αυτής. Κάθε επέμβαση στα περιουσιακά δικαιώματα, και κατ’ επέκταση και στις παροχές κοινωνικές ασφάλισης, για να είναι επιτρεπτές θα πρέπει να καλύπτουν τα κριτήρια που θέτει το άρθρο 1 ΠΠΠ. Συγκεκριμένα, θα πρέπει η επέμβαση να γίνεται με νόμο, να υπάρχει σαφής αιτιολογία για την επέμβαση, η οποία θα πρέπει να γίνεται για λόγους δημοσίου συμφέροντος και η επέμβαση να τηρεί τις αρχές της αναλογικότητας της δίκαιης ισορροπίας μεταξύ της επέμβασης στην κοινωνική παροχή και τον επιδιωκόμενο σκοπό. Σε διαφορετική περίπτωση η επέμβαση παραβιάζει το άρθρο 1 και οι θιγόμενοι μπορούν να αξιώσουν αποζημίωση για την προσβολή του δικαιώματος τους και την αποκατάσταση της ζημία που υπέστησαν. Τα συμβαλλόμενα κράτη διαθέτουν ευρύ περιθώριο εκτίμησης προκειμένου να κρίνουν κατά πόσο και σε ποιο βαθμό διαφορές σε κατά τα άλλα όμοιες περιπτώσεις δικαιολογούν διαφορετική μεταχείριση. Το εύρος αυτού του περιθωρίου εκτίμησης ποικίλει αναλόγως των περιστάσεων, της φύσης της διαφοράς και του ιστορικού. Εξάλλου, ένα ευρύ περιθώριο εκτίμησης («margin of appreciation»), καταλείπεται συνήθως από τη Σύμβαση στο Κράτος, προκειμένου περί γενικών μέτρων οικονομικής ή κοινωνικής στρατηγικής. Λόγω της άμεσης γνώσης της κοινωνίας τους και των αναγκών της, οι εθνικές αρχές βρίσκονται κατ’ αρχήν σε καλύτερη θέση σε σχέση με το διεθνή δικαστή να εκτιμούν πως εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον για κοινωνικούς ή οικονομικούς λόγους, το δε Δικαστήριο γενικώς σέβεται την επιλογή πολιτικής του νομοθέτη, εκτός αν αυτή «στερείται προδήλως εύλογης θεμελίωσης
description: Article 1 of FAP ECHR (FIRST ADDITIONAL PROTOCOL TO THE EUROPEAN CONVENTION ON HUMAN RIGHTS) dictates the way in which all property rights interventions should be examined by the signatory states. ECHR (European Court of Human Rights) case law has set a framework to implement this clause, and it has clarified the concept of property and three rules to protect it. Every property rights and social care intervention must fulfill the criteria set by article 1 FAP in order to be valid. Specifically, every intervention should be subject to the conditions provided by law and have a clear justification, in accordance with public interest and the principles of proportionality between the intervention and its objective. If these criteria aren’t met, the intervention violates article 1, and injured parties can claim compensation for the violation of their rights and any damages inflicted. It’s up to the discretion of the signatory states to judge in what degree the different treatment of similar cases can be justified, and this can depend on different circumstances, the nature of those differences and historical factors. In any case, a wide “margin of appreciation” is given to the state by ECHR regarding general measures of financial or social strategy. In principle, national authorities, having direct knowledge of their local societies and their specific needs, can estimate better than an international judge how public interest is served in relation to social or financial issues, and courts tend to respect parliamentary decisions, unless they “clearly lack sound justification”