Η θεία λατρεία στις διδαχές των αγίων και γερόντων του 20ου αιώνα
Creators: name: Κατάνγκ, Τσιονγκ Πορφύριος Μουκάζα (Katang Porfirios)
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Θεία Λατρεία-Διδαχές
Γέροντες-20ος αιώνας
Divine worship-Teachings
Elders-2oth century

description: Η Εκκλησία του Χριστού, όπως ξέρουμε, ξεκίνησε και εγκαινιάστηκε την ημέρα της Πεντηκοστής, ως διδασκαλία και ως λατρεία, που έχουν μια σημαντική και κεντρική θέση στην ζωή της Εκκλησίας. Η λατρεία αποδείχθηκε, με τον τρόπο τον οποίο εκφράζεται η Εκκλησία, ως ένα μέσο διαμόρφωσης της πίστης, η ζωή της Εκκλησίας μεταμορφώνεται σε λατρεία του Τριαδικού Θεού. Στη Θεία λατρεία πραγματοποιείται μια διπλή κίνηση, του ανθρώπου προς τον Θεό που δέχεται την Ευχαριστία και δοξολογία μας και τον Θεό προς τον άνθρωπο, που αγιάζεται από τη Χάρη του Θεού. Η Ζωή των αγίων δείχνει το διάλογο που έχει ο Θεός με τον άνθρωπο, ο άνθρωπος ευχαριστεί το Θεό για τη σωτηρία του από τα δεσμά του διαβόλου, με τον αγώνα που κάνει και ο Θεός κατεβάζει τη Θεία Χάρη πάνω του και ο άνθρωπος αγιάζεται. Με την παρουσίαση της διδασκαλίας των Αγίων του 20ου αιώνα για την λειτουργική ζωή έγινε φανερό ότι αυτοί εντάσσονται αρμονικά στη μακρά σειρά των ασκητικών πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας και εκφράζει τη μακραίωνη μοναστική παράδοσή της. Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας δεν είναι υπάρξεις εξωκοσμικές αλλά άνθρωποι ομοιοπαθείς μ’ εμάς. Η αγιότης είναι η ανοιχτή πρόσκληση της Κεφαλής της Εκκλησίας, του Ιησού Χριστού, που απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο όλων των εποχών, στη συμμετοχή στον Σταυρό Του που είναι το εχέγγυο της επιτυχίας της προσωπικής Ανάστασης. Οι Άγιοι ως φορείς του Αγίου Πνεύματος είναι οι γνήσιοι εκφραστές του θείου θελήματος. Πάντοτε η Εκκλησία βασίζεται στους λόγους Τους και στο παράδειγμά Τους ώστε η πορεία Της να είναι ορθή. Η μελέτη των κειμένων και των θέσεών τους κρίνεται απαραίτητη. Είναι σημαντική η παρουσία των Αγίων μέσα στην κοινωνία. Η Εκκλησία δε σταματάει να παρουσιάζει πολλές μορφές Αγίων ούτε θα σταματήσει ποτέ. Οι Άγιοι και του 20 ου αιώνα δείχνουν την αγιότητά τους με την αγία ζωή τους ,φωτίζουν το πνευματικό κοινό με το παράδειγμα της ζωής τους, με τα συγγράμματα τους, με την άσκησή τους και την προσευχή. Τηρούν τις εντολές του Κυρίου, εγκαταλείπουν το εγώ τους και σηκώνουν το σταυρό του Κυρίου και τον ακολουθούν. Στους δύσκολούς καιρούς που ζούμε σήμερα έχουμε ανάγκη από μαρτυρίες για την Εκκλησία, ζωντανές και αληθινές, τις οποίες καταθέτουν οι άνθρωποι, που βίωσαν την αλήθεια, την πίστη και την αγάπη του Χριστού με τρόπο εγκάρδιο. Ο λόγος των Αγίων Πατέρων, ο οποίος πηγάζει από το εκκλησιαστικό βίωμα, αναπαύει και καθοδηγεί, διαλύει πλάνες, στηρίζει τη συνείδηση, ζωντανεύει την πίστη, ανοίγει ορίζοντες και δρόμους προς την ζωή την αιώνια και προς τη βασιλεία των ουρανών. Οι Άγιοι διδάσκουν στον κόσμο, ιδιαίτερα στους χριστιανούς, να προσεύχονται, να νηστεύουν και να εκκλησιάζονται, να διαθέτουν ολονυκτίες στην προσευχή. Οι Άγιοι μας διδάσκουν, με την εμπειρική θεολογία τους, να προσευχόμαστε, να αξιοποιούμε το χρόνο μας κάνοντας προσευχή, με κάθε ευκαιρία, σε κάθε τόπο και κάθε ώρα. Οι Άγιοι Πατέρες και Γέροντες δεν προσπαθούν να πείσουν φορτικά η με το ζόρι τους ανθρώπους, αλλά προβάλλουν απλά την πίστη με το παράδειγμά τους και την εμπειρία τους και περιμένουν την καρποφορία του σπόρου της αλήθειας, που βοήθησαν και οι ίδιοι να φυτευτεί ή να καλλιεργηθεί στις ψυχές των ανθρώπων. Θέλουν ο σπόρος που θα σπείρουν να πέσει σε καλή γή και να καρποφορήσει καρπούς. Τα λόγια των πατέρων είναι διατυπωμένα έτσι ώστε να γίνονται αμέσως κατανοητά απ’ όλους και να απομνημονεύονται εύκολα. Τέτοιες μορφές που συγκέντρωσαν όλες τις δυνάμεις τους και αφιερώθηκαν εξ’ ολοκλήρου στην εσωτερική τελείωσή τους και στην ένωσή τους με το Θεό, υπήρξαν οι μορφές των Αγίων του εικοστού αιώνα όπως η μορφή του εν Αγίοις πατρός ημών Νεκταρίου Μητροπολίτη Πενταπόλεως, του εν Αιγίνη ασκήσαντος. Που αναφέρεται στην διδασκαλία του περί Εκκλησίας ότι: Σύμφωνα με την ορθόδοξη σκέψη, η Εκκλησία έχει διπλή σημασία. Πρώτον εκφράζει δογματική θρησκευτική, δηλαδή εσωτερική πνευματική, δεύτερο, τον εξωτερικό χαρακτήρα της, σύμφωνα με την ίδια την έννοια του όρου. Σύμφωνα με το πνεύμα και την ορθόδοξη πίστη, η Εκκλησία ορίζεται ως ένα θρησκευτικό ίδρυμα και ως θρησκευτική κοινωνία. Και Περί του μυστηρίου του Αγίου Βαπτίσματος μας λέει ότι ο άνθρωπος, όταν βαπτίζεται, αλλάζει όλες τις παλιές συνήθειες του δηλαδή, είναι σαν να απορρίπτει τα παλαιά του ρούχα που φορούσε πριν. Έτσι είναι και με τη βάπτιση, πεθαίνει ο παλαιός άνθρωπος και γεννιέται ο νέος άνθρωπος, ξεκινάει μια άλλη πορεία της καινούριας του ζωής μέσα στην Εκκλησία και σφραγίζει την πίστη του με το άγιο μύρο. Έχουμε μια άλλη μορφή του. Ο Άγιος Σιλουανός λέει ότι η Εκκλησία ζητάει από όλους τους ανθρώπους να αγαπήσουν το Χριστό, διότι ο Χριστός είναι αυτός που μας ελευθέρωσε από την αμαρτία, γι’ αυτό πρέπει να τον αγαπήσουμε. Μας ζητάει ο Θεός να αγαπήσουμε τον πλησίον μας και τους εχθρούς μας, είναι η μεγάλη εντολή του Κυρίου που μας έδωσε να τηρήσουμε. Ο Αγιος Πορφύριος μας λέει στην διδασκαλία του Περί Προσευχής ότι πάντα πρέπει να στραφούμε διαρκώς το νου μας στον ουράνιο Πατέρα, για να μην ζούμε διαρκώς στο σκοτάδι, ο άγιος συμβουλεύει στους πιστούς να έχουν επαφή με τον Κύριο, στον Κύριο μόνο χαρά, ελπίδα και σωτηρία θα αποκτήσουμε, ενώ στο σκοτάδι βρίσκουμε πάντα τα χειρότερα, απελπισία, θλίψεις και θάνατο. Στη διδασκαλία του Οσίου Παϊσίου περί προσευχής μας λέει ότι πρέπει συνεχώς αδιαλείπτως, να λέμε την ευχή. Μέσα στην καρδιά μας και στο νου μας πρέπει να μένει μόνο το όνομα του Χριστού μας γιατί, όταν εμείς αφήνουμε την προσευχή, την επικοινωνία μας με το Θεό, τότε ο διάβολος με τους λογισμούς αρχίζει και μας βασανίζει και δεν ξέρουμε πλέον ούτε τι θέλουμε ούτε τι λέμε ούτε τι κάνουμε. Συνέχεια η ψυχή πρέπει να βρίσκεται σε ετοιμότητα και εγρήγορση και να είναι πάντα συνδεδεμένη με το πνευματικό στρατηγείο, το Θεό. Ο Γέροντας Σωφρόνιος στην διδασκαλία του Περί της Λειτουργικής Προσευχής λέει ότι στον κόσμο αυτό η Θεία Λειτουργία θεωρείται ως μια υποστατική προσευχή η οποία μοιάζει με την προσευχή του Κυρίου στην Γεθσημανή, η Λειτουργική προσευχή αγκαλιάζει πάντα τους ανθρώπους, τους ζωντανούς, τους νεκρούς και αυτοί που θα γεννηθούν στον μέλλον και προσεύχεται για τους εχθρούς με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Για την Μετάνοια σχολιάζει ο Γέροντας την περικοπή του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, που λέει «Μετανοείτε ήγγικε γαρ η Βασιλεία των ουρανών». Με την πρόσκληση αυτή σε μετάνοια, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ήρθε και πήρε σάρκα για να αποκαταστήσει την συνομιλία ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο. Όλοι οι χριστιανοί που δέχονται αυτή την πρόσκληση λαμβάνουν την χάρη της μετάνοιας. Ο Γέροντας Ιωσήφ στην διδασκαλία του περί προσευχής λέει ότι ο άνθρωπος είναι διπλούς στην φύση με σώμα και ψυχή. Ντύνεται εξωτερικά και εσωτερικά. Γυμνώνεται και έξω και μέσα. Τρέφεται με φυσική τροφή, αλλά και με πνευματική τροφή που είναι η προσευχή. Λέει ακόμα ότι η νηστεία με την προσευχή και την αγρυπνία είναι μια γέφυρα που περνάμε για να φτάσουμε στη θέωση, στην τελειότητα ή στην αγιότητα. Ο Γέροντας Αιμιλιανός κάνει την διάκριση ανάμεσα στην Θεία Λειτουργία και την προσευχή και λέει ότι Η θεία λειτουργία προσωποποιεί τον Θεό κατά κάποιο τρόπο, μας ενώνει άμεσα με τον Θεό και μας κάνει μέλη του σώματός του Χριστού. Ενώ η προσευχή κάνει τον Θεό δικό μας. Η προσευχή είναι προσωπικό αγώνα για τον καθένα μας, είναι ανά πάσα στιγμή ατμόσφαιρα μας, η θεία λειτουργία είναι κατ’ εξοχήν κόμποι στο σχοινί της ζωής μας που μας βοηθάει να συνδεθούμε με τον Θεό. Στο σημείο αυτό βλέπουμε ότι όλοι άγιοι και Γέροντες του 20ου αιώνα, που ανέφερα στην εργασία μου είναι σύμφωνοι και όλοι γνωρίζουν ότι η Θεία Ευχαριστία δεν είναι μια προσευχή ή τελετή, όπως οι άλλες ακολουθίες. Είναι το μυστήριο της πραγματικής παρουσίας του Χριστού μαζί με την προσευχόμενη Εκκλησία του. Τέλος είναι πολύ σημαντικό να διαβάζουμε για τους αγίους ανθρώπους που είναι γνωστοί σε όλους όπως ήταν οι Άγιοι και οι Γέροντες του εικοστού αιώνα και για όλους τους αγίους της Εκκλησίας μας. Ο πατήρ Κοσμάς ο Γρηγοριάτης αρχίζοντας τις ιεραποστολικές του προσπάθειες, θέλησε από την αρχή να επιτελέσει έργο απρόσωπο, εκκλησιαστικό και Χριστοκεντρικό, όμως εκκλησιαστική ήταν η βάση, στην οποία στήριζε το έργο του
description: The Church of Christ, as we know, was initiated and inaugurated on the day of Pentecost, as a teaching and as a cult, having an important and central place in the life of the Church. The worship was demonstrated, in the way the Church is expressed as a means of forming faith, that the life of the Church is transformed into the worship of the Triune God. In the Divine Worship there is a double movement, the man to God who receives our Eucharist and praise and God to man, who is sanctified by the grace of God. The Life of the Saints shows God's dialogue with man, man pleases God for his salvation from the devil's bonds, with the struggle he does, and God lowers His Divine Grace upon him and the man is sanctified. With the presentation of the teaching of the 20th Century saints on the functional life, it became clear that they fit harmoniously into the long lineage of the ascetic Fathers of the Orthodox Church and express its long monastic tradition. The saints of our Church are not exotic, but people who are homosexual with us. Sanity is the open invitation of the Head of the Church, Jesus Christ, addressed to every man of all times, to the participation in His Cross that is the guarantee of the success of personal Resurrection. The saints, as the carriers of the Holy Spirit, are the true representatives of the divine will. The Church is always based on their own reasons and their example, so that its course is correct. The study of their texts and their positions is necessary. The presence of the Saints in society is important. The Church does not stop showing many forms of saints, nor will it ever stop. The Saints and the 20th Century show their holiness with their holy life, illuminate the spiritual audience with the example of their lives, their writings, their practice and prayer. They keep the commandments of the Lord, leave their ego and lift the cross of the Lord and follow him. In the difficult times we live today, we need testimonies about the Church, alive and true, which are testified by the people who have experienced the truth, faith and love of Christ in a cordial way. The word of the Holy Fathers, which stems from the ecclesiastical experience, rests and guides, dissolves falsehoods, sustains conscience, animates faith, opens horizons and paths to life eternal and to the kingdom of heaven. The Saints teach the world, especially Christians, to pray, to fast and to be christened, to have overnight in prayer. The Saints teach us, with their empirical theology, to pray, to use our time by praying, at every opportunity, everywhere and every hour. The Holy Fathers and Elders do not try to persuade the people, but simply portray their faith with their example and experience and await the fruitfulness of the seed of truth, which they themselves helped to plant or cultivate on souls of people. They want the seed to sow to fall into good ground and bear fruit. The words of the fathers are formulated so that they can be easily understood by everyone and easily memorized. Such forms that gathered all their strength and were entirely devoted to their inner completion and union with God were the forms of the twentieth century Saints, such as the form of our Holy Father Nektarios, Metropolitan of Pentapolis, of the Aigina Exercised. Referring to the teaching of the Church that: According to Orthodox thought, the Church has a dual meaning. First, it expresses a doctrinal religious, that is, an internal intellectual, second, external character, according to the very meaning of the term. According to the spirit and the Orthodox faith, the Church is defined as a religious institution and as a religious society. And about the sacrament of the Holy Baptism tells us that man, when he is baptized, changes all his old habits, that is, it is like rejecting his old clothes he wore before. So it is with baptism, the old man dies and the new man is born, he begins another course of his new life in the Church and seals his faith with the holy myrrh. We have another form of it. St. Silushan says the Church asks all people to love Christ, because Christ is the one who freed us from sin, so we must love him. God asks us to love our neighbor and our enemies, it is the great command of the Lord that He has given us to keep. Agios Porphyrios tells us in his teaching about the Prayer that we must always constantly turn our minds to the heavenly Father, so that we do not live in the dark always, the saint advises the believers to have contact with the Lord, the Lord only joy, hope and we will obtain salvation, while in darkness we always find the worst, despair, sorrows and death. In the teaching of Father Paisius about prayer tells us that we must continually uninterruptedly say the hope. Only the name of our Christ must remain in our hearts and minds, because when we leave prayer, our communication with God, then the devil with the thoughts begins and tortures us and we no longer know what we want nor what we say or what we do. Then the soul must be in readiness and vigilance and always be connected to the spiritual headquarters, God. Elder Sophronios in his teaching on the Functional Prayer says that in this world Divine Liturgy is considered as a hypostatic prayer that resembles the Lord's prayer in Gethsemane; the Functional Prayer always embraces the people, the living, the dead and the ones who will be born in the future and pray for the enemies with the inspiration of the Holy Spirit. For Repentance, the Elder commented on his Matthew Gospel, which says, "Repent the Gospel of the Kingdom of Heaven". With this invitation to repentance, our Lord Jesus Christ came and took the flesh to restore the conversation between God and man. All Christians who accept this invitation receive the grace of repentance. Elder Joseph in his teaching of prayer says that man is double in nature with body and soul. It is dressed externally and internally. He is both naked and in. It feeds on natural food, but also on spiritual food that is prayer. He also says that fasting with prayer and vigil is a bridge we go through to get to theosis, perfection, or holiness. Elder Emilianus makes the distinction between Divine Liturgy and prayer and says that divine function personifies God in a way, unites us directly with God and makes us members of Christ's body. While prayer makes God ours. Prayer is a personal struggle for each of us, it is at all times our atmosphere, divine service is par excellence knots in the rope of our life that helps us to connect with God. At this point we see that all saints and Elders of the 20th century that I mentioned in my work are in agreement and everyone knows that the Divine Eucharist is not a prayer or ceremony, like the other sequences. It is the mystery of the true presence of Christ with his praying Church. Finally, it is very important to read about the holy people who are known to all, such as the saints and the elders of the twentieth century, and all the saints of our Church. Father Kosmas Gregorian, beginning his missionary efforts, wanted from the beginning to perform an impersonal, ecclesiastical and Christ-centered work, but ecclesiastical was the basis on which he supported his work Comme nous le savons, l’Église du Christ a été créée et inaugurée le jour de la Pentecôte, en tant qu’enseignement et en tant que culte, occupant une place importante et centrale dans la vie de l’Église. Le culte a été démontré, dans la manière dont l'Église est exprimée en tant que moyen de former la foi, que sa vie est transformée en culte du Dieu Trinitaire. Dans le culte divin, il existe un double mouvement, l'homme vers Dieu qui reçoit notre Eucharistie et notre louange et Dieu envers l'homme sanctifié par la grâce de Dieu. La vie des saints montre le dialogue de Dieu avec l'homme, l'homme plaît à Dieu pour son salut des liens du diable, avec la lutte qu'il mène, et Dieu baisse sa grâce divine sur lui et l'homme est sanctifié. Avec la présentation de l'enseignement des saints du XXe siècle sur la vie fonctionnelle, il est devenu clair qu'ils s'intègrent harmonieusement dans la longue lignée des Pères ascétiques de l'Église orthodoxe et expriment sa longue tradition monastique. Les saints de notre église ne sont pas exotiques, mais des gens qui sont homosexuels avec nous. La santé mentale est l'invitation ouverte du chef de l'Église, Jésus-Christ, adressée à tous les hommes, de tous les temps, à la participation à sa croix, gage du succès de la résurrection personnelle. Les saints, en tant que porteurs du Saint-Esprit, sont les véritables représentants de la volonté divine. L'Église est toujours basée sur leurs propres raisons et leur exemple, de sorte que son cours est correct. L'étude de leurs textes et de leurs positions est nécessaire. La présence des saints dans la société est importante. L’Église n’arrête pas de montrer de nombreuses formes de saints et ne s’arrête jamais. Les saints et le 20ème siècle montrent leur sainteté avec leur vie sainte, illuminent le public spirituel avec l'exemple de leur vie, de leurs écrits, de leur pratique et de leur prière. Ils gardent les commandements du Seigneur, quittent leur ego, lèvent la croix du Seigneur et le suivent. Dans les moments difficiles que nous vivons aujourd'hui, nous avons besoin de témoignages sur l'Église, vivants et vrais, qui sont témoignés par des personnes qui ont expérimenté la vérité, la foi et l'amour du Christ de manière cordiale. La parole des Saints Pères, issue de l'expérience ecclésiastique, repose et guide, dissout les mensonges, soutient la conscience, anime la foi, ouvre des horizons et des chemins vers la vie éternelle et le royaume des cieux. Les saints enseignent au monde, en particulier aux chrétiens, à prier, à jeûner et à être baptisé, à passer la nuit dans la prière. Les saints nous apprennent, avec leur théologie empirique, à prier, à utiliser notre temps en priant, à chaque occasion, partout et à chaque heure. Les saints pères et les anciens n'essayent pas de persuader les gens, mais décrivent simplement leur foi avec leur exemple et leur expérience et attendent la fécondité de la graine de vérité qu'ils ont eux-mêmes aidé à planter ou à cultiver les âmes des gens. Ils veulent que la graine à semer tombe dans un bon sol et porte des fruits. Les mots des pères sont formulés de manière à être facilement compris par tout le monde et faciles à mémoriser. De telles formes qui rassemblaient toutes leurs forces et étaient entièrement consacrées à leur achèvement intérieur et à leur union avec Dieu étaient les formes des saints du XXe siècle, telles que la forme de notre Saint-Père Nectaire, métropolite de Pentapolis, d'Aigine . En se référant à l'enseignement de l'Église selon lequel: Selon la pensée orthodoxe, l'Église a une double signification. Premièrement, il exprime un religieux doctrinal, c'est-à-dire un intellectuel interne, ensuite, un caractère externe, selon le sens même du terme. Selon l'esprit et la foi orthodoxe, l'Église est définie comme une institution religieuse et une société religieuse. Et à propos du sacrement du saint baptême nous dit que l’homme, quand il est baptisé, change toutes ses vieilles habitudes, c’est-à-dire qu’il rejette ses vieux vêtements qu’il portait auparavant. C'est donc avec le baptême que le vieil homme meurt et que le nouvel homme est né, il entame un nouveau cours de sa nouvelle vie dans l'Église et scelle sa foi avec la sainte myrrhe. Nous en avons une autre forme. Saint Siluan dit que l'Église demande à tout le monde d'aimer le Christ, car c'est le Christ qui nous a affranchis du péché. Nous devons donc l'aimer. Dieu nous demande d'aimer notre prochain et nos ennemis, c'est le grand commandement du Seigneur qu'il nous a donné de garder. Saint Porphyre nous dit dans son enseignement sur la prière que nous devons toujours tourner nos pensées vers le Père céleste, afin que nous ne vivions pas toujours dans l'obscurité, le saint conseille aux croyants d'être en contact avec le Seigneur. Nous obtiendrons le salut, tandis que dans l'obscurité nous trouvons toujours le pire, le désespoir, le chagrin et la mort. Dans l'enseignement du Père Paisios sur la prière, il est dit que nous devons continuellement dire l'espoir. Seul le nom de notre Christ doit rester dans nos cœurs et nos esprits, car lorsque nous quittons la prière, notre communication avec Dieu, le diable chargé de pensées commence et nous torture et nous ne savons plus ce que nous voulons ni ce que nous voulons. Ce que nous disons ou ce que nous faisons. Ensuite, l'âme doit être prête et vigilante et toujours être connectée au siège spirituel, Dieu. Père Sophronios, dans son enseignement sur la prière fonctionnelle, dit que, dans ce monde, la liturgie divine est considérée comme une prière hypostatique qui ressemble à la prière du Seigneur à Gethsémani: la prière fonctionnelle englobe toujours les gens, les vivants, les morts et ceux qui naîtra dans le futur et priera pour les ennemis avec l'inspiration du Saint-Esprit. Pour le repentir, l'aîné a commenté son évangile selon Matthieu, qui dit: "Repentez l'évangile du royaume des cieux". Avec cette invitation à la repentance, notre Seigneur Jésus-Christ est venu prendre la chair pour rétablir la conversation entre Dieu et l'homme. Tous les chrétiens qui acceptent cette invitation reçoivent la grâce de la repentance. Frère Joseph, dans son enseignement de la prière, dit que l'homme est de nature double, corps et âme. Il est habillé à l'extérieur et à l'intérieur. Il est à la fois nu et poilu. Il se nourrit de nourriture naturelle, mais aussi de nourriture spirituelle qu'est la prière. Il dit aussi que le jeûne avec prière et veillée est un pont par lequel nous passons pour atteindre la théose, la perfection ou la sainteté