Η κατ’ εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας χρήση ένοπλης βίας – Ζητήματα Νομιμότητας – Περίπτωση Λιβύης:
Creators: name: Καζαντζίδου, Χρυσάνθη Ελευθερίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Εξουσιοδότηση
Συμβούλιο Ασφαλείας
Λιβύη
Authorization
Security Council
Libya

description: Ο σκοπός της παρούσας διατριβής είναι η μελέτη της εξουσιοδότησης του Συμβουλίου Ασφαλείας της χρήσης βίας καθώς και η στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη βάσει της απόφασης 1973/11 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Για το λόγο αυτό, η μελέτη αυτή ξεκινά με μια ιστορική ανασκόπηση , η οποία εξηγεί τη μετάβαση από το δικαιολογημένο πόλεμο ( bellum iustum ) στη χρήση βίας υπό την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Στη συνέχεια, θα αναλύσουμε το διεθνές σύστημα συλλογικής ασφάλειας και το ρόλο των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας για την αντιμετώπιση απειλής κατά της ειρήνης, διατάραξη της ειρήνης και επιθετικής ενέργειας. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το Συμβούλιο Ασφαλείας ενεργεί δυνάμει του κεφαλαίου VII του Χάρτη. Δεδομένου ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν έχει στη διάθεση του το δικό του στρατό να χρησιμοποιήσει εξουσιοδοτεί τη χρήση βίας από μεμονωμένα κράτη, ομάδες κρατών, και των περιφερειακών οργανισμών. Επιπλέον, χρησιμοποιεί τη φράση " όλα τα αναγκαία μέτρα ", που ήταν και είναι κοινώς κατανοητή ότι περιλαμβάνει τη χρήση στρατιωτικής δύναμης. Το Συμβούλιο Ασφαλείας εξουσιοδότησε στρατιωτικές επεμβάσεις σε εσωτερικές συγκρούσεις για πολλούς λόγους: για να αποτρέψει ή να μετριάσει μια ανθρωπιστική κρίση, να παρέμβει σε μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή για να αποτρέψει ή να περιορίσει αποσταθεροποιητικές συνέπειες σε γειτονικά κράτη ή σε μια περιοχή. Για να αντιμετωπίσει τις συγκρούσεις στη Λιβύη, στις 17 Μαρτίου 2011, το Συμβούλιο Ασφαλείας ενήργησε σύμφωνα με το Κεφάλαιο VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και υιοθέτησε το ψήφισμα 1973/11 δεδομένου ότι η κατάσταση στη Λιβύη αποτελούσε απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Για την επιβολή συμμόρφωσης, εξουσιοδοτούσε τα κράτη μέλη « να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα ", προκειμένου " να προστατευθούν οι άμαχοι πολίτες και οι κατοικημένες περιοχές που απειλούνται από επιθέσεις » . Στην περίπτωση της Λιβύης, το ψήφισμα 1973/11 είναι, ωστόσο, αξιοσημείωτο για την εστίασή του στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την απουσία αναφορών σε οποιαδήποτε διασυνοριακή , και κατά συνέπεια - με την παραδοσιακή έννοια - διεθνών στοιχείων της σύγκρουσης. Ωστόσο, το Συμβούλιο Ασφαλείας θα έπρεπε να είχε καθορίσει τον στόχο του ψηφίσματος 1973/11 και τα μέσα τα οποία θα ήταν αποδεκτά για την επίτευξη αυτού του στόχου με περισσότερες λεπτομέρειες, αναγκάζοντας τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας για να επανεκτιμήσουν την κατάσταση και την επέμβαση.
description: The aim of the present thesis is the study of Security Council's authorization of the use of force and the military intervention in Libya on the basis of United Nations Security Council Resolution 1973/11. Thus this study begins with a historical review, which explains the passage from the justified war (bellum iustum) to the use of force under the Security Council's authorization. Then we analyze the international system of collective security and the role of the United Nations and the Security Council in response to threats to the peace, breaches of the peace and acts of aggression. In these instances, the Security Council is acting under Chapter VII of the Charter. Since the Security Council does not have its own standing army to use it authorizes the use of force by single states, groups of states, and regional organizations. Furthermore, it utilizes the phrase “all necessary measures,” which was and still is commonly understood to involve the use of military force. The Security Council has authorized military interventions in internal conflicts for numerous reasons: to avert or mitigate a humanitarian crisis, to interfere with massive human rights violations, or to avoid or contain destabilizing effects on neighboring states or a region. To face the conflict in Libya, on March 17, 2011 the Security Council acted under Chapter VII of the UN Charter and adopted 1973/11 Resolution since the situation in Libya constituted a threat to international peace and security. In order to enforce compliance, it authorized member states “to take all necessary measures” in order “to protect civilians and civilian populated areas under threat of attack”. In the case of Libya, the Resolution 1973/11 is, nevertheless, remarkable for its focus on human rights violations and the absence of references to any transboundary, and thereby--in the traditional sense--international elements of the conflict. However, the Security Council should have defined the objective of Resolution 1973/11 and the means acceptable to have accomplished this objective explicitly forcing the members of the Security Council to re-evaluate the situation and the intervention.