Η επίδραση ενός ψηφιακού διαδραστικού παιχνιδιού στη διάσπαση προσοχής, την υπερκινητικότητα και την παρορμητικότητα σε άτομα με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής - υπερκινητικότητα και νοητική υστέρησ:
Creators: name: Παπαϊωάννου, Μαρία Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2014
Subjects: Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ)
Νοητική υστέρηση
Ψηφιακό διαδραστικό παιχνίδι
Άσκηση σε σχέση με το φύλο
Attention deficit hyperactivity disorder - hyperactivity (ADHD) Intellectual disability
Digital interactive game
Exercise in relation to gender

description: Η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής - υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) είναι μια ψυχιατρική δυσλειτουργία που εμφανίζεται στα παιδιά κατά την πρώιμη ηλικία και μπορεί να περιγραφεί ως μια χρόνια διαταραχή της συμπεριφοράς, νευροβιολογικής βάσης, η οποία χαρακτηρίζεται από αναπτυξιακά μη κατάλληλα επίπεδα προσοχής, παρορμητικότητας και υπερκινητικότητας, επηρεάζοντας την κοινωνική, ακαδημαϊκή και επαγγελματική δραστηριότητα. Η Νοητική υστέρηση (ΝΥ) αναφέρεται ως μια σημαντικά κάτω του μέσου όρου γενική νοητική λειτουργία, που συνοδεύεται από ελλείψεις στην προσαρμοστική συμπεριφορά και εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια της αναπτυξιακής περιόδου. Τα άτομα με ΝΥ, εξαιτίας της καθυστέρησης της ανάπτυξης, παρουσιάζουν διαταραχές της συμπεριφοράς όπως είναι η διάσπαση προσοχής και η υπερκινητικότητα που επηρεάζουν την προσωπικότητα τους. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης ενός ψηφιακού διαδραστικού παιχνιδιού στη διάσπαση προσοχής, την υπερκινητικότητα, την παρορμητικότητα και τα άλλα λήμματα σε άτομα με ΔΕΠ-Υ και ΝΥ. Επιπλέον, στις παραμέτρους που εξετάστηκαν, μελετήθηκε η πιθανότητα ύπαρξης διαφορών στις επιδόσεις των συμμετεχόντων σε σχέση με το φύλο. Στη μελέτη συμμετείχαν 20 ενήλικες (10 άντρες και 10 γυναίκες) με ΔΕΠ-Υ και ΝΥ ηλικίας 20-25 ετών που φοιτούσαν σε Ειδικό σχολείο και οι οποίοι χωρίστηκαν με τυχαία δειγματοληψία σε δύο ομάδες. Δέκα ενήλικες με ΔΕΠ-Υ και μέτρια ΝΥ (5 αγόρια και 5 κορίτσια, με μ.ο. ηλικίας 23.6 ± 1.65 έτη και ΔΝ 35-50) αποτέλεσαν την ομάδα παρέμβασης (ΟΠ) που συμμετείχε σε πρόγραμμα ψηφιακού διαδραστικού παιχνιδιού αντισφαίρισης, συνολικής διάρκειας δώδεκα εβδομάδων, με συχνότητα τρεις φορές την εβδομάδα και διάρκεια είκοσι λεπτά για κάθε συνεδρία. Αντίθετα, δέκα ενήλικες με ΔΕΠ-Υ και μέτρια ΝΥ (5 αγόρια και 5 κορίτσια με μ.ο. ηλικίας 23.6 ± 1.78 και ΔΝ 35-50), αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου (ΟΕ) που συμμετείχε στο μάθημα φυσικής αγωγής του ειδικού σχολείου, με συχνότητα δύο φορές την εβδομάδα και διάρκεια σαράντα πέντε λεπτά για κάθε συνεδρία. Για την αξιολόγηση της διάσπασης προσοχής, της υπερκινητικότητας, της παρορμητικότητας και των άλλων λημμάτων στην ΟΠ πριν, κατά τη διάρκεια, στη λήξη και ένα μήνα μετά (follow up) την εφαρμογή του παρεμβατικού προγράμματος χρησιμοποιήθηκε το ερωτηματολόγιο Instrumente zur Diagnose der Adulten ADHS (IDAA), (Rösler et al. 2004), το οποίο έχει σταθμιστεί για τον ελληνικό πληθυσμό (Σοφιανοπούλου &amp; Καλαντζή-Αζίζι, 2007). Παρόμοια, για την αξιολόγηση της διάσπασης προσοχής, της υπερκινητικότητας, της παρορμητικότητας και των άλλων λημμάτων στην ΟΕ πριν και μετά την εφαρμογή του παρεμβατικού προγράμματος χρησιμοποιήθηκε το ίδιο ερωτηματολόγιο. Το ερωτηματολόγιο συμπληρώθηκε από τους νόμιμους κηδεμόνες των συμμετεχόντων, καθώς και από τους εκπαιδευτικούς του ειδικού σχολείου στο οποίο φοιτούσαν. Εξαιτίας της απουσίας διαφορών μεταξύ των αξιολογητών (νόμιμοι κηδεμόνες και εκπαιδευτικοί) στην εκτίμηση των παραμέτρων που εξετάστηκαν για τις δύο ομάδες, δηλαδή μεταξύ των ατόμων στην ΟΠ και μεταξύ των ατόμων στην ΟΕ, τα δεδομένα της αξιολόγησης αναλύθηκαν ως ένα ενιαίο σύνολο. Στην αρχική μέτρηση δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων σε όλες τις παραμέτρους που αξιολογήθηκαν. Μεταξύ αρχικής και τελικής μέτρησης, στην ΟΠ παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στη διάσπαση προσοχής (p
description: Attention deficit disorder - hyperactivity (ADHD) is a psychiatric dysfunction that shown in children at an early age and can be described as a chronic behavioral disorder, with neurobiological basis, which is characterized by developmentally unsuitable levels of attention, impulsivity and hyperactivity influencing the social, academic and professional activity. The intellectual disability (ID) is referred as a significantly below average general intellectual functioning that is accompanied by deficiencies in adaptive behavior and manifested during the developmental period. Individuals with ID, because of developmental delay, are displaying behavioral such as distractibility and hyperactivity that affect their personality. The purpose of this study was to investigate the effect of a digital interactive game in distractibility, hyperactivity, impulsiveness and other entries in individuals with ADHD and ID. Moreover, the parameters that examined, studied the possibility of differences in the performance of participants in relation to gender. The study involved 20 adults (10 men and 10 women) with ADHD and ID aged 20-25 years who were enrolled in a special school and were divided randomly into two groups. Ten adults with ADHD and moderate ID (5 boys and 5 girls, with mean age 23.6 ± 1.65 years and DN 35-50) constituted the intervention group (IG) who participated in digital interactive tennis game, for twelve weeks, three times a week and twenty minutes by session. In contrast, ten adults with ADHD and moderate ID (5 boys and 5 girls with mean age 23.6 ± 1.78 and DN 35-50), constituted the control group (CG) who participated in the physical education lesson to the special school, twice a week, forty five minutes by session. For the assessment of attention deficit, hyperactivity, impulsivity and other entries in IG before, during, and at the end of one month after (follow up) the implementation of the intervention program used the questionnaire Instrumente zur Diagnose der Adulten ADHS (IDAA ), (Rösler et al. 2004), which has weighed on the Greek population (Sofianopoulou &amp; Kalantzis-Azizi, 2007). Similarly, for the assessment of attention deficit, hyperactivity, impulsivity and other entries to the CG before and after implementation of the intervention program used the same questionnaire. The questionnaire was completed by the legal guardians of participants and teachers from the special school which they attended. Because of the absence of differences between the assessors (legal guardians and teachers) to estimate the parameters which examined for the two groups, ie between people in IG and between people in CG, data evaluation were analyzed as a unified set. At baseline there were no statistically significant differences between the two groups in all parameters evaluated. Between initial and final measurement, the IG were no statistically significant differences in distractibility (p