Χειρουργικές τεχνικές μείζονων σιελογόνων αδένων
Creators: name: Κωνσταντινίδης, Ιωάννης Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Υπογναθεκτομή
Παρωτιδεκτομή
Βατράχιο
Parotidectomy
Ranula
Submandibular

description: Η επισκόπηση των σύγχρονων χειρουργικών επεμβάσεων των σιελογόνων αδένων αναδεικνύει τον κρίσιμο ρόλο του προσωπικού νεύρου σε τέτοιες παρεμβάσεις. Οι πρωταρχικοί στόχοι των παρωτειδεκτομών, οι οποίοι παρέμειναν αμετάβλητοι τα τελευταία 200 χρόνια, περιλαμβάνουν την πλήρη αφαίρεση των όγκων με παράλληλη διατήρηση της λειτουργίας του προσωπικού νεύρου και του αδένα. Οι πρώιμες χειρουργικές επεμβάσεις για καλοήθεις όγκους αντιμετώπισαν προκλήσεις λόγω του κινδύνου βλάβης του νεύρου του προσώπου, οδηγώντας σε περιορισμένες παρεμβάσεις. Η ανάγκη αναγνώρισης και παρασκευής του στελέχους του προσωπικού νεύρου, μαζί με τους κύριους κλάδους της, ώθησαν την ανάπτυξη και την τυποποίηση της επιπολής παρωτειδεκτομής. Η εισαγωγή, η εφαρμογή και τα ιστολογικά αποτελέσματα των επιφανειακών παρωτιδεκτομών έδειξαν ότι η πλήρης αφαίρεση του όγκου με την κάψα και σαφή όρια εκτομής, ειδικά κοντά στο νεύρο του προσώπου, είναι συχνά τεχνικά δύσκολη. Ωστόσο, ακόμη και σε περιπτώσεις χωρίς καθαρά όρια εκτομής, τα ποσοστά υποτροπής για καλοήθεις όγκους παρέμειναν χαμηλά. Αυτό, σε συνδυασμό με τις ανησυχίες σχετικά με την απώλεια της λειτουργίας του προσωπικού νεύρου κατά τη διάρκεια της εκτεταμένων επεμβάσεων, οδήγησε τους χειρουργούς να επιλέξουν όλο και πιο συντηρητικές επεμβάσεις με μικρότερα όρια εκτομής. Υπογραμμίζεται επίσης,η πολυπλοκότητα των παρωτειδεκτομών, με τις ταξινομήσεις να περιπλέκονται από ασάφειες και επαλασσόμενους ορισμούς. Επιπλέον, η χειρουργική διαίρεση σε λοβούς βασίζεται στο επίπεδο που ορίζεται από το προσωπικό νεύρο και τους κλάδους του. Έχουν γίνει προσπάθειες για περαιτέρω διαχωρισμό των λοβών σε τμήματα με βάση τη γωνία που ορίζεται από τους αυχενικό και αυχενικό-προσωπικό κλάδους του προσωπικού νεύρου. Η Ευρωπαϊκή Εταιρεία Διαταραχών Σιελογόνων Αδένων ταξινομεί την εκτομή των όγκων της παρωτίδας ως παρωτειδεκτομές ή εξωκαψικές εκτομές. Η σιαλενδοσκόπηση επέτρεψε την ανάπτυξη συνδυασμένων προσεγγίσεων στην παρωτίδα. Η χειρουργική επέμβαση υπογνάθιου αδένα γίνεται συχνότερα για φλεγμονώδεις παθήσεις παρά για νεοπλάσματα. Αποτελεί επίσης μέρος του λεμφαδενικού καθαρισμού του τραχήλου ή ριζικής θεραπείας σιελόρροιας. Οι χειρουργικές τεχνικές παρέμειναν παρόμοιες τις τελευταίες δεκαετίες με την εισαγωγή της νευροπαρακολούθησης του επιχείλιου κλάδου του προσωπικού νεύρου. Η σιαλενδοσκόπηση έχει μειώσει σημαντικά τον αριθμό των ασθενών που χρειάστηκαν τελικά εκτομή του υπογνάθιου αδένα. Η χειρουργική του υπογλώσσιου αδένα αφορά είτε βατράχιο είτε ένα νεόπλασμα του αδένα. Οι χειρουργικές τεχνικές για τα καταδυόμενα βατράχια αλλάξει την εστίασή τους από το αυχενικό στοιχείο στο στοματικό. Τα νεοπλάσματα του υπογλώσσιου αδένα αντιμετωπίζονται επίσης ευκολότερα διαστοματικά, χωρίς γναθοτομή, με την εφαρμογή του C02 LASER.
description: The dissertation provides an overview of major salivary gland procedures, emphasizing the crucial role of the facial nerve in such interventions. The primary goals of parotidectomies, which have remained unchanged for the past 200 years, include complete removal of tumors while preserving facial nerve function and the gland. Early surgical interventions for benign tumors faced challenges due to the risk of facial nerve damage, leading to limited procedures. The need to identify and prepare the facial nerve structure, along with its main branches, prompted the development and standardization of superficial parotidectomy. The introduction, application, and histological results of superficial parotidectomies demonstrated that complete tumor removal with pseudo-capsule and clear cutting boundaries, especially near the facial nerve, is often technically difficult. Nevertheless, even in cases without clear cutting boundaries, recurrence rates for benign tumors remained low. This, coupled with concerns about facial nerve function loss during extensive intraoperative preparation, led surgeons to opt for increasingly conservative procedures with shorter resection margins. It also highlights the complexity of parotidectomies, with classifications being complicated by ambiguities and evolving definitions. Additionally, the surgical division into lobes is based on the level defined by the facial nerve and its branches in the intraparotid course. Efforts have been made to further divide lobes into sections based on the angle defined by the auriculotemporal and cervicofacial branches of the facial nerve. The European Society of Salivary Gland Disorders classifies the excision of the parotid gland tumors as parotidectomies or extracapsular discections. Sialendoscopy has allowed for the development of combined approaches to the parotid gland. Submandibular gland surgery is most often performed for inflammatory diseases rather than neoplasms. Its also part of a full neck dissection or radical sielorrhoea treatment. Surgical techniques have remained similar in the past decades with the introduction of neuromonitoring of the marginal branch of the facial nerve. Sialendoscopy has greatly reduced the number of patients that finally required submandibular gland excision. Sublingual gland surgery either concerns a ranula or a neoplasm of the gland. Surgical techniques for plunging ranulas have shifted their focus from the cervical element to the oral. Sublingual gland gland neoplasms are also easier to treat transorally rather that with a mandibular split since the extensive application of C02 LASER.