Αξιολόγηση προγραμμάτων μύησης στην αντισφαίρηση σε παιδιά προσχολικής ηλικίας:
Creators: name: Παπαθεοδωροπούλου, Ελένη Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Μίνι-Τένις
Αξιολόγηση
Προσχολική ηλικία
Mini-Tennis
Evaluation
Pre-school age

description: Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να αξιολογηθούν τρία διαφορετικά προγράμματα μύησης στο άθλημα της αντισφαίρισης εφαρμοσμένα σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Το δείγμα αποτέλεσαν εκατό σαράντα-δύο παιδιά, αρχάρια, ελληνικής καταγωγής από παιδικούς σταθμούς του νομού Μαγνησίας. Χωρίστηκαν τυχαία σε τέσσερις ομάδες. Η ομάδα Δ’ ήταν η ομάδα ελέγχου. Κάθε ομάδα ακολούθησε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα εκγύμνασης με στόχο την εισαγωγή στο άθλημα της αντισφαίρισης. Η ομάδα Α’ έκανε μόνο κτυπήματα μπάλας πάνω από το δίχτυ με χρήση ρακέτας. Η ομάδα Β’ εκτός από κτυπήματα της μπάλας πάνω από το δίχτυ έκανε και ασκήσεις εξοικείωσης με ρακέτα και μπάλα. Η Γ’ ομάδα δεν χρησιμοποίησε καθόλου ρακέτες και ασχολήθηκε μόνο με ασκήσεις εξοικείωσης με την μπάλα. Η διάρκεια του προγράμματος ήταν δώδεκα εβδομάδες με δύο ώρες την εβδομάδα μύηση στο άθλημα της αντισφαίρισης για κάθε ομάδα. Οι ώρες διδασκαλίας ήταν είκοσι μία για κάθε ομάδα. Επιπλέον δύο ώρες χρειάστηκαν για τις μετρήσεις και μία για την καταγραφή των δημογραφικών στοιχείων των παιδιών. Οι δοκιμασίες που έγιναν στην έναρξη του προγράμματος, καθώς και στο τέλος της παρέμβασης, περιλαμβάνουν δέκα απλές ασκήσεις που καταδεικνύουν το κινητικό επίπεδο των άνω άκρων των παιδιών και το βαθμό συντονισμού ματιού-χεριού. Αυτές οι δέκα ασκήσεις χρησιμοποιούνται στην προπόνηση αντισφαίρισης για εξοικείωση με το άθλημα και επιλέχθηκαν από πλήθος άλλων, καθώς δίνονται από το BOT-2 test για τον έλεγχο της κινητικότητας και του συντονισμού των άνω άκρων. Τα δεδομένα ελέγχθηκαν με t-test κατά ζεύγη για κάθε δοκιμασία (μέτρηση- επαναμέτρηση) και ANOVA με post-hoc κατά Scheffe όπου χρειάστηκε. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε στο ρ=0,05. Οι δοκιμασίες που χρησιμοποιούσαν μπάλες και ρακέτες εμφάνισαν μικρότερες μέσες τιμές από τις δοκιμασίες που χρησιμοποιούσαν μόνο μπάλες, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία δύο νέων σύνθετων μεταβλητών. Η διαφορά μεταξύ των δύο σύνθετων μεταβλητών ήταν στατιστικά σημαντική και διατηρήθηκε και μετά το παρεμβατικό πρόγραμμα. Για κάθε δοκιμασία έγινε έλεγχος κατά ζεύγη στο σύνολο του δείγματος από τον οποίο προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση στις χρονικές στιγμές πριν και μετά την εφαρμογή του προγράμματος. Αντίστοιχα, κάθε πειραματική ομάδα βελτίωσε στατιστικά σημαντικά τις επιδόσεις της σε κάθε δοκιμασία μετά το παρεμβατικό πρόγραμμα. Η ομάδα ελέγχου στις δοκιμασίες χωρίς ρακέτα φάνηκε να έχει στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα, αλλά παρατηρώντας τις διαφοροποιήσεις των μέσων τιμών στις δοκιμασίες αυτές φάνηκε πως η βελτίωση ήταν πολύ μικρότερη από τις υπόλοιπες ομάδες και αν και στατιστικά σημαντική όχι τόσο όσο των υπολοίπων ομάδων. Ελέγχθηκε με ANOVA για κάθε δοκιμασία η επίδραση του παρεμβατικού προγράμματος σε κάθε ομάδα. Συγκρίθηκαν οι μέσες τιμές κάθε ομάδας για την ίδια άσκηση. Σε όλες τις περιπτώσεις που αφορούσαν τις τελικές μετρήσεις, εντοπίστηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στις μέσες τιμές των τεσσάρων ομάδων. Με την εφαρμογή post–hoc test κατά Scheffe, οι δοκιμαζόμενοι ομαδοποιήθηκαν κατά κοινή συμπεριφορά σε κάθε δοκιμασία. Η ομάδα ελέγχου ήταν σε όλες τις περιπτώσεις ξεχωριστή ενότητα, ενώ η ομάδα Α άλλοτε ήταν μόνη της, άλλοτε μαζί με τη Β' ομάδα και άλλοτε με τη Β’ και τη Γ’ ομάδα μαζί.
description: The aim of the present study was to evaluate three different programs of initiation for tennis, applied to preschool children. The sample was one hundred forty-two children of Greek origin from Magnesia’s kinder gardens. They were randomly divided into four groups. Group D’ was the control group. Each group followed a specific program of training in order to be introduced to the sport of tennis. Group Α’ only did hits of tennis balls over the net with the use of tennis rackets. Group Β’, apart from hitting tennis balls over the net, also followed a series of introductory exercises so that the children would get accustomed to tennis balls and rackets. Group C’ did not use tennis rackets throughout the program, but only did a lot of introductory, handling exercises with tennis balls. The duration of the program was 12 weeks with two hours of exercise each week per group. From the twenty-four hours of the program, two hours were needed for tests and one for documenting personal data. The tests that took place at the beginning and at the end of the program were ten simple exercises that measure the motor ability of the upper limbs of the children and their eye-hand coordination level. These ten exercises are used during practice for familiarization with tennis and they were selected among others because they match the exercise tests given on BOT-2 for the measurement of gross and fine motor skills and upper limb coordination. The data was checked with paired t-test for every exercise and ANOVA with post-hoc by Scheffe when needed. The level of statistical significance was defined at p=.05. The exercises using tennis balls and racket appeared with smaller mean values than the exercises using only tennis balls, which led to the creation of two new multi-variables. This difference was statistically important and remained at the secondary measurements as well. The paired t-tests for every exercise to the whole sample, resulted in statistically significant differences before and after the program. Similarly, for every experimental group there was vast improvement at the exercises tested. The control group, had some statistically significant results in exercises that did not use rackets, but further analysis showed that the improvement was lesser than the other groups. The effect of each initiative program for every exercise tested at the end was examined with analysis of variance (ANOVA). The mean values of every group for the same exercise were compared. For all the post measurements, statistically important differences occurred at the mean values of all four groups. Scheffe’s post-hoc tests followed in order to team up the groups with common behavior for every exercise. The control group appeared always as one unit, whereas Group A’ was either alone or with Group B’ or with both Groups B’ and C’.