Κινηματογραφικές μεταγραφές από την ιταλική λογοτεχνία:
Creators: name: Σπυρόπουλος, Παναγιώτης Π.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Ιταλική λογοτεχνία
Ιταλικός κινηματογράφος
Διασκευές
Λογοτεχνία και κινηματογράφος
Italian literature
Italian film
Adaptations
Literature and film

description: Η διατριβή αυτή κινείται μέσα στο πλαίσιο της συγκριτικής γραμματολογίας και μελετά τη σχέση λογοτεχνίας και κινηματογράφου στην Ιταλία από τη γέννηση του κινηματογραφικού θεάματος, το 1895, μέχρι τις μέρες μας. Η μεθοδολογία, η οποία επιλέχθηκε, είναι η διαλογική κριτική του Ρώσου στοχαστή Μιχαήλ Μπαχτίν και εργαλεία όπως η πολυφωνία και ο χωροχρόνος. Ο Παναγιώτης Σπυρόπουλος δομεί την εργασία του σε εφτά περιόδους: α) από το 1895 μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1920, όπου το κυρίαρχο πνευματικό πρότυπο αποτελεί ο Gabriele D’Annunzio· β) η δεκαετία του 1930, η οποία προσδιορίζεται από την παρουσία του φασισμού· γ) η τριετία 1940-’43, όπου οι καλλιγραφικοί σκηνοθέτες επιχειρούν την απεμπλοκή του κινηματογράφου από την πολιτική, καταφεύγοντας σε φορμαλιστικές ασκήσεις εξεζητημένου ύφους· δ) από το 1943 μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’40, όπου καταγράφεται το ρεύμα του νεορεαλισμού· ε) η δεκαετία του 1950, η οποία σηματοδοτεί την εκπνοή του νεορεαλισμού· στ) οι δεκαετίες του 1960 και του 1970, όπου ο κινηματογράφος είναι έτοιμος να επαναδιαπραγματευθεί το τραύμα του φασισμού, της αντίστασης και του εμφυλίου· ζ) από το 1980 μέχρι τις μέρες μας, όπου παρατηρείται μία στροφή σε κοινωνικές προβληματικές. Ο Σπυρόπουλος καταλήγει ότι η μοναδική πραγματικά πολυφωνική περίοδος είναι αυτή του νεορεαλισμού, όπου οι σκηνοθέτες ανανεώνουν κριτικά το κείμενο πηγής, προσθέτοντας το στοιχείο της κοινωνικής και πολιτικής στράτευσης. Άλλα συμπεράσματα έχουν να κάνουν με την κυριαρχία του μελοδράματος, τόσο ως είδους όσο και ως τρόπου έκφρασης, μέχρι και τη δεκαετία του 1950· ή με τη χρήση της διαλέκτου, η οποία, μέχρι και πριν το νεορεαλισμό, χρησιμοποιείται για να διαφορίσει τους ήρωες λαϊκής προέλευσης από τους αστούς.
description: This dissertation is part of the comparative literature and investigates the relationship between literature and film in Italy from the birth of cinema in 1985 to today. The chosen methodology is the dialogism of Russian thinker Mikhail Bakhtin which includes polyphony and chronotope. Panagiotis Spyropoulos has structured his material in seven periods: a) from 1895 up to the end of 20s when the dominant intellectual influence was that of Gabriele D’Annunzio; b) the 30s where fascism was predominant; c) the years from 1940 to 1943 when the calligraphers attempted to disengage cinema from politics through the production of movies in a highly formalistic style; d) from 1943 up to 1950 when the neorealistic movement emerges; e) the 50s when the influence of neorealism started to wane; f) the 60s and the 70s during which the cinema became able to deal with the trauma of the resistance and of war; g) finally, from 80s up to now where the focus has been directed to social issues. Spyropoulos concludes that the only truly polyphonic period was that of neorealism where the directors refreshed the surge texts by adding an element of social and political engagement. Other conclusions are related to the dominance of melodrama, as a genre as well as a way of expression; or the use of dialects for differentiating heroes from the working class to those from the middle class.