Οι πολιτικοί θεσμοί στο Αρχαίο Ισραήλ:
Creators: name: Σίμογλου, Χρύσα Αριστοτέλη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Φυλές
Κριτές
Μοναρχία
Tribes
Judges
Monarchy

description: Η παρούσα εργασία επεξεργάζεται τους πολιτικούς θεσμούς στο αρχαίο Ισραήλ. Κατά τα πρώτα χρόνια της εγκατάστασής των Ισραηλιτών στη Χαναάν δεν υπήρχε πολιτική σταθερότητα. Οι Ισραηλίτες κατά την είσοδό τους στην Χαναάν οργανώθηκαν σε δώδεκα φυλές. Κάθε φυλή αποτελούσε ανεξάρτητη κοινωνική ομάδα με κεντρικό πυρήνα την ομοσπονδία των φυλών.Σημαντικοί εκπρόσωποι των φυλών ήταν οι οικογένειες και οι πρεσβύτεροι. Οι οικογένειες αποτελούσαν αυτόνομες διοικητικές ομάδες με κύριο σκοπό να διασφαλίσουν καλύτερους όρους ζωής. Οι πρεσβύτεροι ήταν άντρες προχωρημένης ηλικίας με θρησκευτικά και πολιτικά καθήκοντα.Σημαντική παρουσιάζεται η δράση των Κριτών, χαρισματικών ηγετών, η δράση των οποίων τοποθετείται ανάμεσα στη διοίκηση των φυλών και την εγκαθίδρυση της μοναρχίας. Η αρμοδιότητα όμως αυτών των πολιτικών θεσμών περιορίζεται στα όρια της φυλής και της κοινότητας αποτελώντας μια αντίδραση στο μοναρχικό πολίτευμα των χαναανιτικών πόλεων-κρατών. Η αδυναμία όμως αντιμετώπισης των εχθρών και κυρίως των Φιλισταίων έκανε επιτακτική την ανάγκη εύρεσης μιας μόνιμης λύσης. Η βασιλεία αποτέλεσε σημαντικό πολιτικό θεσμό στην ιστορία του Ισραήλ. Συνδετικός κρίκος της προ-μοναρχικής περιόδου με την νέα εποχή αποτελεί ο Σαμουήλ, ο οποίος τονίζει τις αρνητικές συνέπειες της βασιλείας. Με την επιμονή όμως του λαού να γίνει όπως όλα τα έθνη και την προτροπή του Θεού έχουμε την εκλογή του πρώτου βασιλιά του Ισραήλ. Ο Ισραήλ αποκτά πολιτικό ηγέτη και μια νέα πολιτική ελπίδα για το μέλλον. Ο βασιλιάς μαζί με τον Ναό και την πρωτεύουσα του κράτους αποτελούσαν το κέντρο του κόσμου. Στον Ισραήλ όμως ο βασιλιάς ποτέ δεν αποτέλεσε αντικείμενο λατρείας. Με την άνοδο της βασιλείας παρατηρούνται αλλαγές στην κοινωνική διαστρωμάτωση. Εμφανίζονται νέες κοινωνικές τάξεις, όπως οι βασιλικοί αξιωματικοί και οι μισθωτοί. Οι παρεπίδημοι ξένοι ανήκουν στην οικονομικά αδύναμη τάξη και οι σκλάβοι βρίσκονται στην κατώτερη κοινωνική βαθμίδα. Επιπλέον γίνεται εμφανής η διάκριση ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς.Οι βασιλιάδες που σημάδεψαν την κρατική εποχή ήταν ο Σαούλ, ο Δαβίδ και ο Σολομώντας. Η αδυναμία της Αιγύπτου και της Ασσυρίας τον 10ο αιώνα π. Χ. δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες για την ισραηλιτική επέκταση. Με τον Σαούλ έχουμε τα πρώτα δείγματα της μοναρχίας, με τον Δαβίδ τη δημιουργία ενός ενιαίου κράτους με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, ενώ με τον Σολομώντα τη σταδιακή πορεία στη διαίρεση του ενιαίου βασιλείου στο βόρειο βασίλειο του Ισραήλ και στο νότιο βασίλειο του Ιούδα. Κάθε βασίλειο ακολούθησε τη δική του πολιτική σταδιοδρομία. Η διάσπαση έφερε μεγάλη κρίση. Αποτέλεσμα της κρίσης ήταν η πτώση του βορείου βασιλείου στους Ασσύριους το 722 π. Χ. και η Βαβυλώνια αιχμαλωσία για το νότιο βασίλειο το 587 π. Χ. Ο ισραηλιτικός λοιπόν λαός δεν υπήρξε ενωμένος κατά την πορεία των πολιτικών αλλαγών.Το ενιαίο κράτος που δημιουργήθηκε δεν είχε μακροζωϊα. Η πτώση της Ιερουσαλήμ αποτελεί και το τέλος των πολιτικών θεσμών.
description: The present paper addresses the subject of the political institutions in ancient Israel. During the first years of their settlement in Canaan the Israelites had no political stability. Immediately after entering Canaan they organized themselves into twelve tribes. Each tribe was an independent social group having the tribal federation as a central core. The clans and the elders were important tribal representatives. The clans were self-contained administrative groups aiming to ensure better living conditions. The elders were men of advanced age with religious and political duties. What also appears to be important was the role of the Judges, charismatic leaders, whose actions took place between the tribal administration and the monarchy foundation. The jurisdiction of these political institutions, however, is confined within the tribal and community limits, thus being a reaction to the monarchical regime of the Canaanite city-states. But the incapability to face the enemies, especially the Philistines made the need for a permanent solution imperative.The monarchy was an important political institution during the history of Israel. Samuel, who emphasized on the negative consequences of the monarchy, is the link between the pre-monarchical and the new era. But with the constant demand from the people to be as all the other nations and with the encouragement from God we have the first king of Israel. As a result, Israel has a new political leader and a new hope for the future. The king together with the Temple and the state capital were the centre of the world.However, the king in Israel was never a subject of worship.With the rise of the monarchy there are also changes in the social stratification. New classes appear, such as the royal officials and the employees. The sojourner foreigners belonged to the weak, from an economical point of view, class and the slaves are at the lowest social rank.Furthermore the distinction between the rich and the poor becomes evident.The Kings who marked the state era were Saul, David and Solomon. The weakness of Egypt and Assyria during the 10th century B.C created the most favorable conditions for the Israelitic expansion. With Saul we have the first samples of monarchy, with David the creation of a uniform state with Jerusalem as its capital and with Solomon the gradual division of the uniform kingdom into the northern kingdom of Israel and the southern kingdom of Judah. Each kingdom followed its own political course. The division brought great crisis resulting in the collapse of the northern kingdom to the Assyrians in 722 B.C and the Babylonian exile for the southern kingdom in 587 B.C. The people of Israel were not united during the course of the political changes. The newly founded unified state was not long-lived. Finally the fall of Jerusalem signals the end of the political institutions.