Οξείες αιμοδυναμικές αποκρίσεις κατά τη Διαλειμματική υψηλής έντασης και κατά τη Συνεχόμενη μέτριας έντασης αερόβια άσκηση.
Creators: name: Κουνούπης, Αναστάσιος Βασιλείου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Αερόβια άσκηση
Διαλειμματική μέθοδος
Συνεχόμενη μέθοδος
Μέθοδος διάρκειας
Καρδιαγγειακές προσαρμογές
Πρόσληψη οξυγόνου
Όγκος παλμού
Aerobic exercise
Intermittent aerobic exercise
Continuous aerobic exercise
Cardiovascular adaptations
Oxygen consumption

description: Σκοπός της μελέτης ήταν να διερευνηθούν οι οξείες αιμοδυναμικές αποκρίσεις κατά τη συνεχόμενη και τη διαλειμματική αερόβια άσκηση. Δώδεκα υγιείς άνδρες (24,0 ± 3,2 ετών) εκτέλεσαν ένα πρωτόκολλο μέγιστης προοδευτικά αυξανόμενης έντασης άσκησης και τρία πρωτόκολλα αερόβιας άσκησης σε κυκλοεργόμετρο. Ένα πρωτόκολλο με τη συνεχόμενη μέθοδο (65% της μέγιστης παραγόμενης ισχύος, ΜΠΙ) (ΣΥΝ), ένα με τη διαλειμματική μέθοδο μεσαίου χρόνου (2 min στο 90% της ΜΠΙ με 2 min παθητικής ανάληψης) (ΜεσΧ) και ένα με τη διαλειμματική μέθοδο μικρού χρόνου (30 sec στο 105% της ΜΠΙ με 30 sec παθητικής ανάληψης) (ΜικΧ). Κατά τη διάρκεια των πρωτοκόλλων καταγράφηκαν οι μέγιστες αποκρίσεις της συστολικής αρτηριακής πίεσης (ΣΑΠ), της διαστολικής αρτηριακής πίεσης (ΔΑΠ), της μέσης αρτηριακής πίεσης (ΜΑΠ), της καρδιακής συχνότητας (ΚΣ), του όγκου παλμού (ΟΠ), της καρδιακής παροχής (ΚΠ), της συνολικής περιφερικής αντίστασης (TPR), της κατανάλωσης οξυγόνου (VO2) και της αρτηριοφλεβικής διαφοράς οξυγόνου (Α-VO2). Επιπλέον, υπολογίστηκαν οι συνολικές αποκρίσεις των αιμοδυναμικών δεικτών ως εμβαδόν της περιοχής κάτω από την καμπύλη και ο χρόνος παραμονής πάνω από 70 και 80% της VO2max. Στο τέλος της άσκησης καταγράφηκε η συγκέντρωση γαλακτικού οξέος. Οι μέγιστες αποκρίσεις της ΣΑΠ και ΜΑΠ ήταν υψηλότερες στα ΜεσΧ και ΜικΧ έναντι του ΣΥΝ (p &lt; 0,05). Οι μέγιστες αποκρίσεις της ΚΠ και της VO2 ήταν σημαντικά υψηλότερες στο ΜεσΧ έναντι του ΣΥΝ και ΜικΧ (p&lt;0,05), χωρίς διαφορές ανάμεσα στα ΣΥΝ και ΜικΧ. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών πρωτοκόλλων στις μέγιστες αποκρίσεις της KΣ, ΤPR, A-VO2. Η συγκέντρωση του γαλακτικού οξέος ήταν σημαντικά υψηλότερη στα διαλειμματικά πρωτόκολλα έναντι του ΣΥΝ (p&lt;0,05). Οι τιμές AUC της ΣΑΠ, της ΔΑΠ, της ΜΑΠ και τηςTPR ήταν σημαντικά υψηλότερες στο πρωτόκολλο ΜεσΧ έναντι των ΣΥΝ και ΜικΧ (p &lt; 0,05), ενώ η τιμή AUC της ΚΠ ήταν σημαντικά υψηλότερη στο ΣΥΝ έναντι των δύο διαλειμματικών πρωτοκόλλων (p &lt; 0,05). Ο χρόνος άσκησης πάνω από το 80% της VO2max ήταν σημαντικά μεγαλύτερος στα ΣΥΝ και ΜεσΧ έναντι του ΜικΧ (p &lt; 0,05), ενώ ο χρόνος πάνω από το 70% της VO2max ήταν σημαντικά μεγαλύτερος στο ΣΥΝ έναντι των δυο διαλειμματικών πρωτοκόλλων (p &lt; 0,05). Συμπερασματικά, το πρωτόκολλο ΜεσΧ προκαλεί υψηλότερες μέγιστες κεντρικές αποκρίσεις (ΚΠ) και μεγαλύτερη συνολική απόκριση στην αρτηριακή πίεση έναντι των ΣΥΝ και ΜικΧ. Τα ΣΥΝ και ΜικΧ φαίνεται να προκαλούν παρόμοιες μέγιστες κεντρικές αποκρίσεις. Τέλος, το πρωτόκολλο ΣΥΝ φαίνεται να είναι αυτό που απαιτεί μεγαλύτερη συνολική παραγωγή καρδιακού έργου από τα δύο διαλειμματικά πρωτόκολλα, όπως αυτό διαπιστώνεται από τη συνολική απόκριση της ΚΠ, ενώ τα διαλειμματικά πρωτόκολλα φαίνεται να προκαλούν υψηλότερες περιφερικές προσαρμογές (La) έναντι του ΣΥΝ. Λέξεις κλειδιά: Αερόβια άσκηση, διαλειμματική μέθοδος, συνεχόμενη μέθοδος, μέθοδος διάρκειας, καρδιαγγειακές προσαρμογές, πρόσληψη οξυγόνου, όγκος παλμού, καρδιακή παροχή, κεντρικές προσαρμογές, περιφερικές προσαρμογές
description: The purpose of this study was to examine the acute hemodynamic responses during long intermittent (LI), short intermittent (SI) and continuous (CONT) aerobic exercise protocols. Twelve healthy men (24.0 ± 3.2 yrs.) performed a maximal incremental bicycle test for determining the VO2max and the Peak Power Output (PPO). Next, the participants performed three aerobic exercise protocols: a LI protocol (2 min exercise 90% at PPO with 2 min passive recovery), a SI protocol (30 sec exercise at 105% PPO with 30 sec passive recovery) and a CONT protocol (65% PPO). The protocols were matched for exhaustion and were performed in randomized order with one week apart. During exercise, peak responses of systolic blood pressure (SBP), diastolic blood pressure (DBP), mean blood pressure (MBP), heart rate (HR), stroke volume (SV), cardiac output (CO), total peripheral resistance (TPR), VO2 and arterial oxygen difference (A-VO2) were measured. Total responses for all hemodynamic indices were calculated by means of the area under the curve (AUCs) and the VO2 response as the time spent above 70 and 80% of VO2max. Lactate concentrations were determined at the end of the exercise. Peak responses of SBP and MBP were higher in LI and SI vs. CONT (p &lt; 0.05). Peak responses of CO and VO2 were similar between CONT and SI, but significantly lower vs. LI (p &lt; 0.05). Peak responses of HR, TPR and A-VO2 were not different among the three exercise protocols. Lactate concentrations were significantly higher at the end of the two interval protocols vs. CONT (p &lt; 0.05). AUC values of SBP, DBP, MBP and TPR were higher in LI vs. SI and CONT (p &lt; 0.05), while AUC value of CO were significantly higher in CONT vs. LI and SI (p &lt; 0.05). The time spent above 80% of VO2max was higher in LI and CONT vs. SI (p &lt; 0.05) and the time spent above 70% of VO2 max was higher in CONT vs. LI and SI (p &lt; 0.05). In conclusion, when matched for exhaustion levels, LI protocol seems to cause higher peak central responses and higher total response of blood pressure vs. CONT and SI. CONT and SI protocols cause similar peak central responses . It appears that CONT exercise requires greater production of cardiac work than SI and LI, as evident by the higher total response of CO, while the two interval protocol cause higher peripheral responses (La). Keywords: Aerobic exercise, intermittent aerobic exercise, continuous aerobic exercise, cardiovascular adaptations, oxygen consumption, cardiac output, central adaptations, peripheral adaptations