Les images spatiotemporelles dans "Le cure de Tours" de Balzac: lieux de la sensibilite sociale
Creators: name: Καυκιά, Χριστούλα Χρήστου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2012
Subjects: Χρονότοπος
Χωροχρόνος
Επικοινωνιακές δεξιότητες
Κοινωνικά δίκτυα
Κοσμολογία
Κοινωνική νοημοσύνη
Chronotope
Space time
Communicative skills
Social networks
Cosmology
Social intelligence
Bakhtin

description: Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται σε μία διεπιστημονική ανάγνωση της νουβέλας Le curé de Tours του Honoré de Βalzac βασιζόμενη στην πεποίθηση ότι το λογοτεχνικό έργο είναι εξ ορισμού ανεξάντλητο και, επομένως, ανοιχτό σε πολλαπλές δυνατότητες προσέγγισης. Μεθοδολογικό εργαλείο αποτελεί η κοινωνιολογική ποιητική του Ρώσου στοχαστή Mikhail Bakhtine προσαρμοσμένη στη θεωρία της σχετικότητας του Einstein. Η λέξη «χρονότοπος» (κυριολεκτικά, «χωροχρόνος») εισήχθη από τον Bakhtine και πρότεινε τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν για να ορίσει τον εγγενή βαθμό σύνδεσης χρονικών και χωρικών σχέσεων όπως αυτές εκφράζονται καλλιτεχνικά στη λογοτεχνία και στην τέχνη. Η εξαίρετη, κατά τον Bakhtine, ικανότητα του Βalzac να «βλέπει» το χρόνο μέσα στο χώρο συμβάλλει στην παντοδυναμία των χωροχρονικών εικόνων στη νουβέλα. Συγκεκριμένα, στο πρώτο μέρος της μελέτης, επιχειρείται η αποκωδικοποίηση μιας μικροδομής (στους κόλπους της οικίας Gamard) ως συμμετρική απεικόνιση της κοινωνικής διαστρωμάτωσης της πόλης Τours. Η οικία Gamard και τα σαλόνια της πόλης συνθέτουν τους μείζονες χρονότοπους της νουβέλας και λειτουργούν ως «βαρόμετρο» της κοινωνικής συνείδησης και των κοινωνικών ανακατατάξεων. Επιπλέον, στο δεύτερο μέρος της μελέτης, εξετάζονται οι ελάσσονες χρονότοποι και η διάδρασή τους μέσα από την εφαρμογή του μοντέλου S.P.A.C.E. του μάνατζερ Karl Albrecht. Εξετάζονται οι κοινωνικές στρατηγικές και οι πέντε διαπροσωπικές δεξιότητες (Situational awareness, Presence, Authenticity, Clarity, Empathy) όπως αυτές εκφράζονται μέσα από χωροχρονικές εικόνες και συμβάλλουν στη διαμόρφωση των κοινωνικών δικτύων. Επίσης, εξετάζεται ο τρόπος που το δημιουργικό «εγώ» τροφοδοτείται από τον τρόπο που ο χρόνος διεισδύει στο χώρο του φεουδαρχικού πορτραίτου, της άμαξας και του μπαχτινικού κατωφλιού και παρασύρεται, έτσι, σε παλινδρομήσεις ανάμεσα στα φεουδαρχικά ιδεώδη και την επιτάχυνση της αναπροσαρμογής του στις απαιτήσεις της ανερχόμενης καπιταλιστικής κοινωνίας. Τέλος, υπογραμμίζεται η αμφίδρομη σχέση λογοτεχνίας και θεωρίας και γίνεται το πρώτο βήμα για μια θεώρηση της λογοτεχνίας υπό το φως πια της «Θεωρίας του Χάους».
description: This study focuses on an interdisciplinary reading of the novel Le curé de Tours (written by Honoré de Balzac) based on the belief that the literary work is by definition infinite and, therefore, open to multiple options approach. Our methodological tool is the sociological poetics of the Russian thinker Mikhail Bakhtine adapted to Einstein’s theory of relativity. The word “chronotope” (literally, “time-space”) was introduced by Bakhtine and suggested by Einstein’s theory of relativity to designate the intrinsic connectedness of temporal and spatial relationships artistically expressed in literature and in art. The excellent, according to Bakhtine, Balzac’s ability to "see" the time in space contributes to the omnipotence of spatiotemporal images in the novel. Specifically, the first part of the study attempts to decode a microstructure (within the house Gamard) as a symmetric representation of the social stratification of the City Tours. The house Gamard and the “salons” of the city compose the major “chronotopes” in the novel and serve as a "barometer" of social consciousness and social upheavals. Furthermore, in the second part of the study, we examine the minor chronotopes and their interaction through the application of the model S.P.A.C.E. introduced by the manager Karl Albrecht. We examine the social strategies and the five interpersonal skills (Situational awareness, Presence, Authenticity, Clarity, Empathy) as expressed through spacetime images and contributing to social networks. Our study also addresses the way the voice of the creative spirit (the creative “I”) is powered by the way time enters the area of the feudal portrait, of the vehicle and of the threshold and thus drifted in regressions between feudal ideals and acceleration in order to perform its adjustment to the emerging capitalist society. Finally, the interplay of literature and theory is highlighted and this is the first step towards a future vision of literature illuminated by the light of "Chaos Theory".