The Female Body as Affective Space in Matei Visniec’s The Body of a Woman as a Battlefield in the Bosnian War (1996) and Ellen W. Kaplan’s Sarajevo Phoenix (2013)
Creators: name: Γκούβα, Άννα Μιλτιάδη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Bosnian War
The female body as a site of suffering
Affect
Πόλεμος της Βοσνίας
Το γυναικείο σώμα ως χώρος μαρτυρίου
Θυμικό

description: There has always been a vital relationship between theatre and war, since war in the form of trauma, pain, terror, and horror is re-staged as that spectral presence and ghostly repetition that haunts human history and deforms the world we live in. The Bosnian war, one of the bloodiest and deadliest warfare in the modern European history, and still an inflammable issue, is revisited on the stage of contemporary theatre. Through its dynamics of affect, theatre emerges as another language of representation of an unspeakable poly-traumatic experience, as an aesthetic manifestation of a felt reality of physical, emotional, and social injuries. Matei Visniec’s 1996 play The Body of a Woman as a Battlefield in the Bosnian War and Ellen W. Kaplan’s 2013 docudrama Sarajevo Phoenix explore, in different ways, the female body as a site of suffering; reviving it as a new affective space, the plays further express the female body in pain, making us experience every inch of it. The vociferous pain absorbed in the female body finds an outlet and is now violently screaming at us. The characters’ traumatic plights are not directly performed onstage so much as they are lived through in full view, allowing us to experience their humanity as well as to discover our own. Taking personal material as their primary source, the plays represent testimonies—which have been authorized by this world as the voice of the body—in the form of painful narratives that present violence in all its nakedness and ugliness and that are experienced viscerally by the audience.
description: Πάντοτε η σχέση θεάτρου και πολέμου θεωρούνταν ζωτικής σημασίας, καθώς ο πόλεμος με τη μορφή του τραύματος, του πόνου, του τρόμου και της φρίκης «ανεβαίνει στη σκηνή» ως εκείνη η απόκοσμη παρουσία και φρικιαστική επανάληψη η οποία στοιχειώνει την ανθρώπινη ιστορία και παραμορφώνει τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Ο πόλεμος της Βοσνίας, μια από τις πιο αιματηρές και φονικές πολεμικές συγκρούσεις της σύγχρονης Ευρωπαϊκής ιστορίας παραμένοντας μέχρι σήμερα ένα εύφλεκτο ζήτημα, επανέρχεται στη σύγχρονη σκηνή. Έχοντας ως κινητήρια δύναμη το θυμικό (affect), το θέατρο εμφανίζεται ως άλλη γλώσσα μιας ανείπωτης πολυτραυματικής εμπειρίας, ως αισθητική εκδήλωση μιας πραγματικότητας που πλήττεται από σωματικά, ψυχικά και κοινωνικά τραύματα. Τα έργα των: Ματέι Βισνιέκ «Το Σώμα της Γυναίκας ως Πεδίο Μάχης στη Βοσνία» (1996) και Έλεν Καπλάν «Σαράγεβο Φοίνιξ» (2013) διερευνούν, με διαφορετικούς τρόπους, το γυναικείο σώμα ως χώρο μαρτυρίου· αναβιώνοντας το ως θυμικό (affective space), τα έργα επιπλέον εκφράζουν το πόνο του γυναικείου σώματος που υποφέρει, κάνοντας μας να βιώσουμε σε κάθε εκατοστό του κορμιού μας την ένταση του πόνου αυτού. Ο αβάσταχτος πόνος που χτυπάει λυσσαλέα το γυναικείο σώμα βρίσκει διέξοδο και κραυγαλέα εκτονώνεται πάνω μας. Τα δεινά των χαρακτήρων δεν παρουσιάζονται άμεσα στη σκηνή ωστόσο «βιώνονται» με όλη τους την ένταση, επιτρέποντας κατ’επέκταση εμάς να διαισθανθούμε την ανθρωπιά τους αλλά και να ανακαλύψουμε τη δικής μας. Βασιζόμενα σε προσωπικά βιώματα, τα έργα αναπαριστούν μαρτυρίες (οι οποίες θεωρούνται από αυτόν τον κόσμο ως η φωνή του σώματος) με τη μορφή οδυνηρών διηγήσεων μέσα από τις οποίες η βία εμφανίζεται με όλη την ωμότητα και αποκρουστικότητά της, εμπλέκοντας το κοινό στην ένταση της εμπειρίας αυτής.