Οι φιλοσοφικές καταβολές του σπερματικού λόγου στην απολογητική του Ιουστίνου
Creators: name: Καραμφυλλίδης, Ελευθέριος Μιχαήλ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Σπερματικός λόγος
Αρχαία φιλοσοφία
Ιουστίνος μάρτυρας
Seminal logos
Ancient philosophy
Justin martyr

description: Η παρούσα εργασία διαλαμβάνει τις φιλοσοφικές καταβολές του σπερματικού λόγου, στο πλαίσιο της διερεύνησης της καταγωγής της έννοιας στο απολογητικό έργο του Ιουστίνου του μάρτυρα και φιλοσόφου. Στο εν λόγω πόνημα, επιχειρείται η φιλοσοφική αναζήτηση και η αναδρομή στις καταβολές του σπερματικού λόγου και αναδεικνύονται πτυχές της ώσμωσης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας με τον χριστιανισμό. Οι καταβολές του σπερματικού λόγου εντοπίζονται στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία και πιο συγκεκριμένα στον Ηράκλειτο τον Εφέσιο και στη διδασκαλία του για τον κοινό, συμπαντικό λόγο. Η συνάρτηση του καθολικού, θείου λόγου με τον αποσπασματικό, ανθρώπινο λόγο, καθιστά τον Ηράκλειτο τον στοχαστή που προπαρασκευάζει την έννοια του σπερματικού λόγου. Οι στωικοί φιλόσοφοι διαδέχονται τον Ηράκλειτο στο ζήτημα του λόγου του σύμπαντος και μετέρχονται την έννοια του σπερματικού λόγου, η οποία αναφαίνεται για πρώτη φορά στα αποσπάσματά τους. Στους στωικούς φιλοσόφους ο σπερματικός λόγος διασυνδέεται με το θείον αλλά και με την μεμερισμένη ανθρώπινη γνώση της αλήθειας. Με την ερμηνεία των στωικών διαμορφώνεται το θεμελιώδες εννοιολογικό περιεχόμενο του σπερματικού λόγου, το οποίο θα αποτελέσει και τη φιλοσοφική παρακαταθήκη των στωικών αναφορικά με τη συγκεκριμένη έννοια. Ο επόμενος σταθμός της αναζήτησης των καταβολών του σπερματικού λόγου είναι ο αλεξανδρινός λόγιος και φιλόσοφος Φίλωνας. Στον Φίλωνα παρατηρούμε τον εγκεντρισμό φιλοσοφικών ιδεών στην Παλαιά Διαθήκη. Ο ιουδαίος φιλόσοφος θέτει στο επίκεντρο του προβληματισμού του, την έννοια του θείου λόγου, ο οποίος αποτελεί τη μεσάζουσα οντότητα μεταξύ του άρρητου θεού και του πεπερασμένου κόσμου. Ο θείος λόγος στον Φίλωνα διαδραματίζει τον ρόλο του συνδετικού κρίκου του θεού με τον κόσμο, και φυσικά του ανθρώπου με την αλήθεια και τον θεό. Ερχόμενοι στα χρόνια της Καινής Διαθήκης εξετάζουμε στο ευαγγέλιο του Ιωάννη την έννοια του λόγου του θεού, ο οποίος ταυτίζεται με τον ενσαρκωμένο Χριστό που κατήλθε στον κόσμο για να σώσει τους ανθρώπους από τη φθορά και τον θάνατο. Ο Ιωάννης μετέρχεται την έννοια του λόγου αντλώντας την πιθανότατα από την Παλαιά Διαθήκη και τη φιλοσοφική παράδοση. Εκτός από το ευαγγέλιο του Ιωάννη, απόηχος της έννοιας του σπερματικού λόγου εντοπίζεται και στη διδασκαλία του αποστόλου Παύλου για τον φυσικό νόμο. Κορύφωμα της προβληματικής της εργασίας αποτελεί η πραγμάτευση της έννοιας του σπερματικού λόγου στον Ιουστίνο τον μάρτυρα και φιλόσοφο. Ο απολογητής Ιουστίνος υπερασπίζεται των χειμαζόμενους χριστιανούς συγγράφοντας τις Απολογίες του. Στα έργα του εκτίθεται και η έννοια του σπερματικού λόγου η οποία κατέχει κεντρική και θεμελιώδη σημασία για τη θεολογία του. Σύμφωνα με τον Ιουστίνο οι άνθρωποι πριν γνωρίσουν τον Χριστό είχαν μέσα τους ένα σπέρμα, ένα μέρος της αλήθειας. Ο Ιουστίνος φέρει ως παραδείγματα αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους όπως τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα.  
description: This paper examines the philosophical origins of the seminal logos, in the context of investigating the origin of the concept in the apologetic work of Justin the martyr and philosopher. In the said poem, the philosophical search and retrospection to the origins of the spermatic logos is attempted and aspects of the osmosis of ancient greek philosophy with christianity are highlighted. The origins of the seminal logos can be found in ancient greek philosophy, and more specifically in Heraclitus of Ephesus and his teaching on the common, universal logos. The function of universal, divine logos with fragmentary, human logos, makes Heraclitus the thinker who prepares the concept of seminal logos. The stoic phlosophers succeed Heraclitus in the question of the discourse of the universe and transfer the concept of seminal discourse, which appears for the first time in their passages. In the Stoic philosophers the seminal reason is connected with the divine but also with the shared human knowledge of the truth. With the interpretation of the Stoics, the fundamental conceptual content of the seminal logos is formed, which will also constitute the Stoics' philosophical heritage regarding this specific concept. The next station in the search for the origins of the sperm word is the Alexandrian scholar and philosopher Philona. In Philo we observe the centralization of philosophical ideas in the Old Testament. The Jewish philosopher places at the center of his reflection, the concept of the divine word, which is the intermediary entity between the inexpressible god and the finite world. The divine word in Philo plays the role of the connecting link between God and the world, and of course man with truth and God. Coming to the years of the New Testament, we examine in the Gospel of John the meaning of the word of God, which is identified with the incarnate Christ who came down to the world to save people from corruption and death. John conveys the meaning of the word, probably drawing it from the Old Testament and the philosophical tradition. In addition to the Gospel of John, echoes of the concept of the seminal word can also be found in the teaching of the apostle Paul on the natural law. The culmination of her problematic work is the discussion of the concept of the seminal logos in Justin the martyr and philosopher. The apologist Justin defends the wintering Christians by writing his Apologies. In his works, the concept of the seminal logos is presented, which is of central and fundamental importance for his theology. According to Justin, people before they met Christ had within them a seed, a part of the truth. Justin cites ancient Greek philosophers such as Socrates and Plato as examples.