Μορφολογία και ανατομικές παραλλαγές της ανώτερης αυχενικής μοίρας (Α1-Α2)
Creators: name: Ιωαννίδης, Κυριάκος Αναστασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Άτλας
Τοξοειδές τρήμα
Εγκάρσιο τρήμα
Ανατομικές παραλλαγές του άτλαντα
Ατλαντοϊνιακή συνοστέωση
Οπίσθιο τόξο άτλαντα
Άξονας
Οδοντοειδής απόφυση
Atlas vertebra
Arcuate foramen
Transverse foramen
Anatomical variant of atlas
Occipitalization of atlas
Posterior arch of atlas
Axis vertebra
Odontoid process

description: Η αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης απαρτίζεται από επτά αυχενικούς σπονδύλους. Ιδιαίτερο ανατομικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι δυο πρώτοι, ο άτλαντας και ο άξονας. Οι δυο αυτοί σπόνδυλοι, διαφέρουν από τους υπόλοιπους , ως προς τα χαρακτηριστικά τους και ως προς τις βιομηχανικές τους ιδιότητες. Βιβλιογραφικά έχουν μελετηθεί ιδιαίτερα, καθότι εμφανίζονται με διάφορες παραλλαγές. Μετά από ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας σε συστηματικές μελέτες στη βάση δεδομένων Pubmed σχετικά με την ανώτερη αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης (Α1-Α2), έγινε διερεύνηση της τυπικής ανατομίας και των παραλλαγών (συχνών και σπάνιων) και παρουσιάζουμε μια αναφορά στη μορφολογία της καθώς και στις ανατομικές παραλλαγές που έχουν περιγραφεί, όσον αφορά τα χαρακτηριστικά τους, την επιδημιολογία τους και την κλινική σημασία που παρουσιάζουν. Πιο συγκεκριμένα, εκτενής είναι η αναφορά στην ατλαντοϊνιακή συνοστέωση, δηλαδή στη σύντηξη του άτλαντα με τη βάση του κρανίου. Η ινιακή συνοστέωση του άτλαντα περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Ροκιτάνσκι το 1844 Ο άτλαντας παρουσιάζει ποικίλες παραλλαγές, με συχνότερα περιγραφόμενο το τοξοειδές τρήμα, που περιέχει τη σπονδυλική αρτηρία και το υπινίδιο νεύρο. Η ύπαρξη του τοξοειδούς τρήματος αποδείχθηκε σε μια μελέτη στην οποία εξετάστηκαν πλάγιες κεφαλομετρικές προβολές ακτίνων Χ το 1963. Μεγάλη ποικιλομορφία, με διάφορες μελέτες να τις περιγράφουν, παρουσιάζουν επίσης οι άνω αρθρικές επιφάνειες του σπονδύλου. Η μεγάλη ποικιλία σχημάτων των ανώτερων επιφανειών παρουσιάζει μια έντονη αντίθεση με τα σχεδόν σταθερά σχήματα των κατώτερων αρθρικών επιφανειών. Ιδιαίτερο βιβλιογραφικό ενδιαφέρον παρουσιάζεται και στα τόξα (πρόσθιο και οπίσθιο) του άτλαντα. Οι συγγενείς ανωμαλίες του οπίσθιου τόξου του άτλαντα ταξινομήθηκαν σύμφωνα με ένα σύστημα που προτάθηκε από τους Currarino και συν (1994) με βάση τη μορφολογία και την κλινική παρουσίαση Το πρόσθιο μη κλειστό εγκάρσιο τρήμα είναι μια από τις κλασικές παραλλαγές του ανθρώπινου άτλαντα. Η μορφολογία του εγκάρσιου τρήματος μπορεί να είναι εξαιρετικά μεταβλητή όπως αναφέρει Taitz και συν. (1978). Επίσης σε αρκετές μελέτες έχουν παρουσιαστεί επικουρικά και επεγκάρσια τρήματα στον άτλαντα με ερευνητικό ενδιαφέρον. Ως προς τον άξονα, οι κυριότερες παραλλαγές αφορούν τον οδόντα, ο οποίος μπορεί να είναι απλαστικός, υποπλαστικός ή να σχηματίζει το οδοντοειδές οστό. Σε διάφορες μελέτες ιδιαίτερη μνεία έχει γίνει για το σχήμα του οδόντα και τη διάμετρό του. Οι διάφορες ανατομικές παραλλαγές των Α1 και Α2, μπορεί να είναι τυχαία ευρήματα σε ασυμπτωματικούς ασθενείς, αλλά μπορεί να είναι και η αιτία διαφόρων νευρολογικών συμπτωμάτων, επηρεάζοντας τόσο την αισθητικότητα όσο και τη μυϊκή ισχύ. Τέλος, αξίζει να αναφερθεί, πως από διάφορες μελέτες, προκύπτει ότι τα άτομα με ανατομικές παραλλαγές των αυχενικών σπονδύλων, μπορεί ευκολότερα να εμφανίσουν κάποιο τραυματισμό της περιοχής, ακόμα και με ήπιο μηχανισμό κάκωσης.
description: The cervical spine consists of seven cervical vertebrae. The first two, the atlas and the axis, are of particular anatomical interest. These two vertebrae differ from the others in terms of their characteristics and in terms of their industrial properties. Bibliographies have been studied extensively, as they appear in various variations. After a review of the international literature on systematic studies in the Pubmed database on the upper cervical spine (C1-C2), the typical anatomy and variations (common and rare) were investigated and we present a report on its morphology as well as in the anatomic variations that have been described, in terms of their characteristics, their epidemiology and their clinical significance.More specifically, the reference to occipitalization of atlas with the base of the skull, is extensive. The occipitalization of the atlas was first described by Rokitansky in 1844 The atlas presents a variety of variations, with the arcuate foramen most often described, containing the vertebral artery and the suboccipital nerve. The existence of the arcuate foramen was demonstrated in a study which examined lateral cephalometric views of X-rays in 1963. The upper articular surfaces of the vertebrae also show great diversity, with various studies describing them. The wide variety of shapes of the upper surfaces is in stark contrast to the almost constant shapes of the lower joint surfaces. Of particular bibliographic interest is the arches (anterior and posterior) of the atlas. Congenital arch abnormalities of the atlas were classified according to a system proposed by Currarino et al (1994) based on morphology and clinical presentation. The anterior non-closed transverse foramen is one of the classic variants of the human atlas. The morphology of the transverse foramen can be extremely variable as reported by Taitz et al. (1978). Also, in several studies, retrotransverse and supertransverse foramens in the atlas have been presented with research interest. Regarding the axis, the main variants concern the dens, which can be aplastic, hypoplastic or form the os odontoideum. In various studies special mention has been made of the shape of the dens and its diameter. The various anatomical variants of C1 and C2 may be random findings in asymptomatic patients, but may also be the cause of various neurological symptoms, affecting both aesthetics nerves and muscle strength. Finally, it is worth mentioning that various studies show that people with anatomical variants of the cervical vertebrae can more easily develop an injury in the area, even with a mild injury mechanism.