Questing for 21st century mestizaje in the realm of the Greek tragic myth: Dramatic mythic(al) revisions by Cherríe Moraga, Luis Alfaro, and Caridad Svich.
Creators: name: Δεληκωνσταντινίδου, Αικατερίνη Ευθυμίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: Μύθος
Δράμα
Myth
Drama
Mestizaje

description: Με τις διανοητικές και φαντασιακές φαρέτρες τους γεμάτες με μύθους, θρύλους, και λαϊκές γνώσεις προερχόμενες από πολλές διακριτές και διαφορετικές πολιτιστικές παραδόσεις, η Cherrie Moraga, ο Luis Alfaro, και η Caridad Svich έχουν στοχεύσει θεατρικά σε έναν κόσμο στοιχειωμένο από κληρονομημένες ανεπίλυτες συγκρούσεις. Οι τρεις συγγραφείς βρήκαν στην αρχαία ελληνική παράδοση μια ανεξάντλητη πηγή τέτοιου μυθικού υλικού από το οποίο άντλησαν για τη δημιουργία αρκετών θεατρικών έργων κατά την τελευταία δεκαετία, μεταξύ των οποίων τα τρία πιο αντιπροσωπευτικά είναι The Hungry Woman: A Mexican Medea (2002) της Moraga, Electricidad (2003) του Alfaro, και Iphigenia Crash Land Falls On The Neon Shell That Was Once Her Heart (A Rave Fable) (2004) της Svich. Οι δραματικές μυθικές διασκευές τους (αντ)αποκρίνονται σε πανανθρώπινα, δια-ιστορικά ερωτήματα, καθώς και σε ερωτήματα που σχετίζονται με το συγκεκριμένο, (πολυ)πολιτισμικό υπόβαθρο των ίδιων των καλλιτεχνών· πρόκειται για διασκευές που αντηχούν με πάθος, μυθική σημασία, και πολιτική δέσμευση, αλλά, επίσης, αντικατοπτρίζουν μια προσπάθεια να πραγματοποιήσει το Λατινοαμερικανικό θέατρο ένα βήμα περαιτέρω προς τον εικοστό πρώτο αιώνα και τις ιδιαιτερότητες, προκλήσεις, και προβληματικές του. Και οι τρεις καλλιτέχνες διαπραγματεύονται και ανα-συγκειμενοποιούν τους αρχαίους Ελληνικούς τραγικούς μύθους με τρόπους που συμβάλλουν στις σύγχρονες συζητήσεις που αφορούν στη δημιουργία και τον πειραματισμό με νέες ευαισθησίες, νέες θέσεις υποκειμένου, νέες mestizo/a υποκειμενικότητες μέσα στην αναδυόμενη παγκόσμια τάξη· μια τάξη πραγμάτων που απηχεί παλιές και νέες μυθολογίες ταυτότητας και διαφορετικότητας. Είναι ενδιαφέρον το ότι τόσο η ανάγκη της επιβεβαίωσης του ατομικού υποκειμένου—όσο συγκρουσιακό, κατακερματισμένο, διασκορπισμένο, ή νομαδικό κι αν είναι αυτό—αλλά και η επιτακτική ανάγκη του ανήκειν σε μια συλλογικότητα μπορεί να βρεθεί χαραγμένο στο έργο τους. Η ίδια η ύπαρξη αυτών των δύο «πόλων» γεννά μια παραγωγική ένταση—μια ένταση που μπορεί να εντοπιστεί στο έργο των αρχαίων Ελλήνων τραγικών ποιητών. Ο στόχος της παρούσας μελέτης είναι να εξετάσει τους τρόπους με τους οποίους οι τρεις δραματουργοί έχουν προσεγγίσει τους αρχαίους Ελληνικούς τραγικούς μύθους υπό το φως των δικών τους υποκείμενων και διαρκών δεσμεύσεων, έχουν φέρει στο προσκήνιο τις (ιδεολογικές) ρωγμές τους ή/και έχουν προκαλέσει οι ίδιοι ρωγμές σε αυτούς, και, τελικά, έχουν αξιοποιήσει αυτές τις ρωγμές έτσι ώστε να φέρουν το κοινό σε μια μετωπική σύγκρουση με εκκρεμή ζητήματα που παραμένουν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και είναι τόσο οικεία στους σύγχρονους Λατινοαμερικανούς όσο ήταν και στους αρχαίους Έλληνες. Αυτού του είδους η αντιπαράθεση θα μπορούσε ενδεχομένως να εμπνεύσει μια ανανεωμένη αίσθηση υπευθυνότητας στο σύγχρονο κοινό: την επείγουσα ανάγκη να εμπλακεί με τα ζητήματα αυτά με έναν ενεργό, πολιτικά ενημερωμένο, και αποτελεσματικά δεσμευμένο τρόπο.
description: With their intellectual and imaginational quivers filled with myths, legends, and lore drawn from a number of distinct and diverse cultural traditions, Cherríe Moraga, Luis Alfaro, and Caridad Svich have been theatrically aiming at a post-millennium world haunted by inherited unresolved conflicts. The three playwrights found in the ancient Greek tradition an inexhaustible fountain of such mythical material from which they drew in crafting a number of theatrical plays over the last decade, among which the three most representative are Moraga’s The Hungry Woman: A Mexican Medea (2002), Alfaro’s Electricidad (2003), and Svich’s Iphigenia Crash Land Falls On The Neon Shell That Was Once Her Heart (A Rave Fable) (2004). Their dramatic mythic(al) revisions (cor)respond to panhuman, transhistorical questions as well as to questions related to the specific, (multi)cultural backgrounds of the artists themselves; they reverberate with pathos, mythical significance, and thoughtful political commitment, but also reflect an attempt to take Latin American theatre a step further towards twentieth-first century specificities, challenges, and problematics. All three artists negotiate and recontextualize the ancient Greek tragic myths in ways that contribute to contemporary discourses concerning the creation of and experimentation with new sensibilities, new subject-positions, new mestizo/a subjectivities within the emergent world order; an order resonating with old and new mythologies of identity and difference, of insiders and outsiders. Interestingly, both the need of affirming the individual subject—however conflicted, fragmented, dispersed, or nomadic that subject might be—and the imperative of belonging to a collectivity can be found inscribed in their work. The very existence of these two “poles” brings forth a productive tension—a tension that can be also traced in the work of ancient Greek tragedians. The goal of the present study is to examine the ways in which the three dramatists have approached ancient Greek tragic myths in light of their own underlying and enduring commitments; foregrounded their (ideological) fractures and/or caused fractures of their own in them; and, ultimately, tapped into these fractures so as to bring the audience to a headlong confrontation with unsettled issues that linger from the ancient past until the present and are as familiar to the contemporary Latinos/a as they were to the ancient Greeks. This kind of confrontation could possibly inspire a renewed sense of accountability in contemporary audiences: the urgent need to engage with these issues in an active, politically informed, and effectively committed manner.