Αποδεικτικές απαγορεύσεις και Οικονομικό Έγκλημα
Creators: name: Ζυγούρης, Κωνσταντίνος Παναγιώτη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2023
Subjects: Αποδεικτικές απαγορεύσεις
Απόδειξη
Οικονομικό έγκλημα
Prohibitions of evidence
Proof
Financial crime

description: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να αναδειχθούν οι αποδεικτικές απαγορεύσεις στην ποινική διαδικασία. Ως απόλυτη απαγόρευση αποδεικτικής αξιοποίησης με συνταγματική περιωπή είναι η διάταξη του άρθρου 19 παρ. 3 του Συντάγματος, σύμφωνα με την οποία προστατεύονται τα υπέρτερα συνταγματικά θεμελιωμένα δικαιώματα του ασύλου της κατοικίας, των προσωπικών δεδομένων και του απορρήτου των επικοινωνιών. Κατόπιν της στάθμισης που έκανε ο συνταγματικός νομοθέτης έκρινε ότι τα δικαιώματα αυτά είναι υπέρτερα της απονομής της δικαιοσύνης. Με βάση τη διάταξη του άρθρου 177 παρ. 2 εγκολπώνεται στον ΚΠΔ μια ακόμη απόλυτη αποδεικτική απαγόρευση, η οποία έχει επικριθεί έντονα από μέρος της θεωρίας ως μια άστοχη και ακραία ρύθμιση και βάσει της οποίας δεν μπορούν να αξιοποιηθούν ως αποδεικτικά μέσα, όσα αποδεικτικά μέσα αποκτήθηκαν παρανόμως. Η κατοχύρωση μιας ομολογουμένως απόλυτης αποδεικτικής απαγόρευσης δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω στάθμιση. Στην παρούσα διπλωματική εργασία γίνεται εκτενής αναφορά στις εξαιρέσεις από τον κανόνα των αποδεικτικών απαγορεύσεων του άρθρου 177 παρ. 2 ΚΠΔ. Ως πρώτη εξαίρεση με την οποία κάμπτεται ο κανόνας των απόλυτων αποδεικτικών απαγορεύσεων, αποτελεί η αξιοποίηση ενός παράνομου αποδεικτικού μέσου ως μοναδικού αναγκαίου και πρόσφορου μέσου για την απόδειξη της αθωότητας ενός ατόμου. Ως δεύτερη εξαίρεση, η οποία επικρίθηκε από μερίδα θεωρητικών ως αντισυνταγματική, λεκτέα είναι η νεοπαγής ρύθμιση του άρθρου 14 του νόμου 4637/2019, με την οποία επιτρέπεται κατ’ εξαίρεση η στάθμιση των θυσιαζόμενων εννόμων αγαθών εφόσον πρόκειται για οικονομικό έγκλημα υπαγόμενο στην καθ’ ύλην αρμοδιότητα του Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος. Ως τρίτη εξαίρεση εισάγεται η χρήση παράνομου αποδεικτικού μέσου στα πλαίσια άμυνας ή κατάστασης ανάγκης, όπου σε αυτή την περίπτωση έχουμε άρση του άδικου χαρακτήρα της κτήσης του παράνομου αποδεικτικού μέσου προκειμένου να αντιμετωπιστεί άλλο έγκλημα που προσβάλλει ατομικά έννομα αγαθά. Από την συνολική επισκόπηση του ζητήματος των αποδεικτικών απαγορεύσεων βλέπουμε ότι η απολυτότητα των αποδεικτικών απαγορεύσεων κάμπτεται από εξαιρέσεις που σκοπεύουν σε μια περαιτέρω στάθμιση. Η in concreto στάθμιση που επιδιώκεται κάθε φορά από κάποιον δικαστή χωρίς την ύπαρξη ενιαίων σταθμιστικών κριτηρίων καθιστά ακόμα προβληματικότερο το πεδίο των αποδεικτικών απαγορεύσεων. Μάλιστα, η πιο παράδοξη εξαίρεση είναι εκείνη του άρθρου 14 του ν. 4637/2019, με την οποία ανατρέπεται η ιεραρχία των νομικών αξιών και προκρίνεται κατ’ αυτόν τρόπο η προστασία της δημόσια περιουσίας έναντι θεμελιωδέστερων ατομικών δικαιωμάτων.
description: The purpose of this paper is to highlight the evidentiary prohibitions in criminal proceedings. As an absolute prohibition of evidentiary exploitation with constitutional scope is the provision of Article 19 para. 3 of the Constitution, according to which the supreme constitutionally founded rights of the sanctuary of the domicile, personal data and confidentiality of communications are protected. Following the balancing exercise, the constitutional legislature held that those rights are superior to the administration of justice. Based on the provision of Article 177 para. 2, another absolute prohibition on evidence is introduced into the Code of Criminal Procedure, which has been strongly criticised by some of the theoretical community as an inappropriate and extreme rule, and under which evidence obtained unlawfully cannot be used as evidence. The establishment of an admittedly absolute evidentiary prohibition leaves no room for further weighing. This thesis makes extensive reference to the exceptions to the rule of evidentiary prohibitions in Article 177 para. 2 of the Code of Criminal Procedure. The first exception that bends the rule of absolute evidentiary prohibitions is the use of an illegal means of evidence as the only necessary and appropriate means to prove the innocence of a person. As a second exception, which has been criticized by some theorists as unconstitutional, the newly introduced regulation of article 14 of law 4637/2019, which exceptionally allows the weighting of the sacrificed intellectual property if it is an economic crime under the jurisdiction of the Prosecutor of Economic Crime. The third exception is the use of an illegal means of evidence in the context of defence or a situation of necessity, in which case the unjust nature of the acquisition of the illegal means of evidence is removed in order to deal with another crime affecting individual legal rights. From the overall overview of the issue of evidentiary prohibitions we see that the absoluteness of evidentiary prohibitions is bent by exceptions that aim at a further weighing. The in concreto weighting sought by a judge in each case without the existence of uniform weighting criteria makes the scope of evidentiary prohibitions even more problematic. Indeed, the most paradoxical exception is that of Article 14 of the Law. 4637/2019, which overturns the hierarchy of legal values and thus favours the protection of public property over more fundamental individual rights.
description: Σε συνεργασία με: Νομικής (Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης)