Μελέτη της αλληλεπίδρασης ολoκεραμικών αποκαταστάσεων με συγκολλητικά συστήματα: πειραματική μελέτη
Creators: name: Σεμπέπου, Ιωάννα Α.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2005
Subjects: Διεπιφάνεια
Συγκόλληση ολοκεραμικών
Τύπος θραύσης
All ceramic systems
Adhesion
Failure mode

description: Σκοπός: Η εργασία αυτή είχε στόχο τη μελέτη της αντοχής στη διάτμηση του δεσμού των παραπάνω κεραμικών με μία ρητινώδη κονία τύπου Bis-GMA. Για ένα δεδομένο κεραμικό και μία δεδομένη κονία, καθοριστικό ρόλο παίζει η κατεργασία της προς συγκόλληση επιφάνειας. Η υπόθεση της μελέτης ήταν ότι χρησιμοποιώντας μία δεδομένη κονία, η βέλτιστη κατεργασία για το κάθε κεραμικό θα έχει σαν αποτέλεσμα την μέγιστη δυνατή αντοχή του δεσμού κεραμικού-κονίας. Βέλτιστη θεωρήθηκε η κατεργασία που παρέχει μικρομηχανική συγκράτηση και ευνοϊκή για τη συγκόλληση σύσταση. Υλικά και μέθοδοι: Κατασκευάστηκαν δεκαέξι δοκίμια, οκτώ από κάθε κεραμικό, σε σχήμα δίσκου. ∆ύο δείγματα από κάθε σύστημα, χωρισμένα σε περιοχές, χρησιμοποιήθηκαν για την μελέτη της επιφάνειας μετά από τις παρακάτω κατεργασίες: Αμμοβολή με κόκκους αλουμίνας 50 μm, αδροποίηση με HF, συνδυασμό αμμοβολής (αλουμίνα 50 μm) με αδροποίηση και αμμοβολή με το σύστημα Rocatec. Για τη μελέτη της επιφάνειας χρησιμοποιήθηκαν οπτικό μικροσκόπιο, προφιλόμετρο και ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης. Μετά την επιλογή της καταλληλότερης κατεργασίας για κάθε κεραμικό έξι δοκίμια από κάθε σύστημα εγκιβωτίστηκαν σε κυλίνδρους ακρυλικής ρητίνης και συγκολλήθηκαν με κυλίνδρους σύνθετης ρητίνης, χρησιμοποιώντας την ρητινώδη κονία τύπου Bis-GMA Variolink. Τα δοκίμια, αφού παρέμειναν στο νερό για μία εβδομάδα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος, τοποθετήθηκαν σε ειδική διάταξη για την δοκιμασία διατμητικής αποκόλλησης. Μετά την αποκόλληση, ο τύπος της θραύσης μελετήθηκε σε video μικροσκόπιο. Για τη στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκαν ANOVA, Student's t-test και Tukey test πολλαπλών συγκρίσεων. Αποτελέσματα: Η μελέτη της επιφάνειας έδειξε ότι, με βάση την μορφολογία και τη σύσταση, οι καταλληλότερες κατεργασίες ήταν η αδροποίηση με HF για το Empress και η αμμοβολή με το σύστημα Rocatec για το In Ceram. Η αντοχή στη διατμητική αποκόλληση δεν έδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά για τα δύο κεραμικά. Οι μετρηθείσες τιμές ήταν 15,65 ± 1,65 MPa για το Empress και 14,99 ± 2,92 MPa για το In Ceram. Ο τύπος της θραύσης για το In Ceram ήταν μικτός: συναπτικός και συνεκτικός στη σύνθετη ρητίνη. Στο Empress η θραύση ήταν συνεκτικού και μικτού τύπου: Συναπτικός, συνεκτικός στη σύνθετη ρητίνη και στο κεραμικό. Συμπέρασμα: Κάτω από τους περιορισμούς της συγκεκριμένης εργασίας φάνηκε ότι χρησιμοποιώντας τη βέλτιστη κατεργασία για τα δύο κεραμικά και την ίδια κονία, η αντοχή του δεσμού κεραμικού-κονίας δεν εμφανίζει στατιστικά σημαντική διαφορά για τα δύο κεραμικά
description: Purpose: This study attempted to determine the shear bond strength of Bis-GMA type dual cured resin cement to Empress and In Ceram surfaces. For given ceramic and resin cement, the surface treatment is a critical factor for a successful bonding. The hypothesis of this work was that the optimal surface treatment for each ceramic system leads to the best ceramic-resin cement bond. A treatment is considered as "optimal" if it provides a mechanical retention and a composition favorable for bonding. Μaterial and Methods: Sixteen ceramic disks were fabricated, eight for each of the two ceramic systems. Two samples from each system, separated in distinct areas, have been used for surface characterization after the following treatments: sandblasting with 50 µm alumina grit, etching with HF, combination of sandblasting (with 50 µm alumina grit) and etching with HF and finally, sandblasting with a tribochemical silica coating system. Surface characterization was performed with optical microscopy, profilometry and scanning electron microscopy. The results of surface characterization lead to the choice of the most suitable treatment for each ceramic system, which was used for the shear bond strength tests. More precisely, six samples from each ceramic were aligned in autocuring acrylic resin cylinders and bonded to composite resin cylinders with the Variolink adhesive luting cement. These samples were stored for a week in water at 37°C and introduced in a specific apparatus for the shear strength tests. After debonding, fractured interfaces on ceramics samples were examined with a video microscope. Statistical analyses of test results, were done with ANOVA, Student t-test and Tukey test (multiple paired comparison test) Results: The study of the surface morphology showed that the most suitable treatments were etching with HF for Empress and sandblasting with a silica coating system for In Ceram. With these treatments, the shear bond strength did not reveal a statistically significant difference between the two systems. The obtained values were 15,65 ± 1,65 MPa for Empress and 14,99 ± 2,92 MPa for In Ceram. The failure mode was mixed for In Ceram (adhesive and cohesive in composite resin). Cohesive and mixed failure occurred for Empress (adhesive and cohesive in composite resin, cohesive in the ceramic core). Conclusion: Within the limitations of the present study, it can be concluded that using the most suitable treatment for each ceramic system and the same adhesive luting cement, the shear bond strength of the ceramic to resin cement did not show a statistically significant difference