Οι μικτοί γάμοι στην κανονική πρακτική του Πατριαρχείου Αντιοχείας
Creators: name: Sniej, Elian (Σνίεζ Ελιάν) Jrjous
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Γάμοι
Εκκλησία
Μικτοί
marriages
Church
Mixed

description: Στο Πατριαρχείο της Αντιοχείας και πάσης Ανατολής, που εδρεύει στη Δαμασκό, οι χριστιανοί, οι οποίοι αποτελούν μειονότητα σε σχέση με τους μουσουλμάνους συνιστούν μια ενιαία χριστιανική κοινωνία με διαρκείς εκκλησιαστικές σχέσεις. Στο πλαίσιο αυτό τίθεται επιτακτικά και κυρίως ποιμαντικά το ερώτημα της στάσης των χριστιανών ως προς το γάμο. Θα πρέπει, δηλαδή, να συνάπτουν γάμο αποκλειστικά με άτομα του ιδίου δόγματος ή θα πρέπει να αφήνεται και το περιθώριο επιλογής ετερόδοξων χριστιανών; Οπωσδήποτε, η συνύπαρξη με την ετερότητα οδήγησε σε ποιμαντικό προβληματισμό σχετικά με τους μικτούς γάμους και η Εκκλησία αντιμετώπιζε το ζήτημα διστακτικά, ιδιαίτερα σε περιόδους που αυτή βρισκόταν σε αμυντική θέση κυρίως εξαιτίας της δράσης της Ουνίας. Αναμφίβολα οι προγενέστερες νομοθεσίες –των Εβραίων, των Ρωμαίων και των Ελλήνων– που πρόβαλλαν το γάμο ως ένα ισχυρό θεσμό, επηρέασαν τη νομοθεσία της Εκκλησίας ως προς το θεσμικό πλαίσιο. Φυσικά, το κήρυγμα της Εκκλησίας επηρέασε με τη σειρά του τη μεταγενέστερη ρωμαϊκή νομοθεσία, όπως και τη βυζαντινή. Ιστορικά είναι δεδομένο ότι αναπτύχθηκε μια αμφίδρομη σχέση: δηλαδή η Εκκλησία υιοθέτησε το κοσμικό δίκαιο και για το γάμο ιδιαίτερα όταν πια η Αυτοκρατορία έγινε χριστιανική. Ασφαλώς το κήρυγμα της Εκκλησίας επηρέασε την ισχύουσα τότε νομοθεσία . Για ν’ αντιληφθούμε την ουσία του θεσμού του γάμου, θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τον ορισμό του, όπως διατυπώθηκε στη νομοθεσία και τη νομική ερμηνεία των Ρωμαίων. Διότι οι σχετικές αρχές αυτών επεκτάθηκαν βαθμιαία στο χριστιανισμό, ιδίως μετά την έκδοση του διατάγματος περί Ανεξιθρησκίας των Μεδιολάνων το 313 μ.Χ. Όπως ήδη επισημάνθηκε, οι πηγές της εκκλησιαστικής νομοθεσίας βασίστηκαν στις ρωμαϊκή και βυζαντινή νομοθεσία. Η αυτοκρατορική νομοθεσία όριζε πως «ο γάμος είναι ένωση διά βίου μεταξύ ανδρός και γυναίκας, μέσω της οποίας πραγματοποιείται η αναμεταξύ τους ανταλλαγή των θεϊκών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Αυτή η ένωση δεν θα πρέπει να θεωρηθεί συμβόλαιο περιορισμένου χρόνου αλλά ισόβιο. Το διαζύγιο δεν ήταν επιθυμητό, παρά το γεγονός οι Ρωμαίοι προέβαιναν και σε διαζύγιο. Ο γάμος πρέπει να γίνεται αντιληπτός υπό την έννοια της θρησκευτικής αγωγής. Η ανταλλαγή των θεϊκών δικαιωμάτων και των ανθρωπίνων ανάμεσα στους δύο συζύγους, σημαίνει ότι και οι δύο έχουν την ίδια λατρεία και την ίδια πίστη. Ο γάμος είχε πάντοτε και θρησκευτικό χαρακτήρα στους διάφορους λαούς, καθώς παρέμενε έντονη στη συνείδηση των ανθρώπων ή αντίληψη περί της θρησκευτικής αρχής του. Ακόμη και στους αρχαίους Ρωμαίους, όπου ο γάμος συνίστατο κυρίως στην συμφωνία ανδρός και γυναικός, δεν έλειψε η ηθική και θρησκευτική σημασία. Κατά τον ορισμό του Ρωμαίου νομοδιδασκάλου Μοδεστίνου: «Γάμος εστίν ανδρός και γυναικός συνάφεια, συγκλίρωσης του βίου διά παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία». Σε αυτόν τον ορισμό διακρίνονται τρία στοιχεία της έννοιας του γάμου: α’: Το φυσικό στοιχείο, δηλαδή η συζυγική ένωση ανδρός και γυναικός. β’: Το ηθικό στοιχείο, δηλαδή η πλήρης και αδιάλειπτος συμβίωση ανδρός και γυναικός για όλο το βίο . γ’: Το θρησκευτικό στοιχείο, στο οποίο η πλήρης κοινωνία αφορά στην θρησκεία και το δίκαιο . Ο ορισμός αυτός περιελήφθηκε και στις κανονικές συλλογές της ορθοδόξου Εκκλησίας και χαρακτηρίζεται σε αυτές ως η αρίστη ερμηνεία της ουσίας του γάμου . Η χριστιανική Εκκλησία ανακήρυξε τον θεσμό του γάμου σε μυστήριο. Έτσι ο γάμος προσέλαβε, πέρα από τη φυσική σημασία και υψίστη ηθική και πνευματική, έχοντας ως θεμέλιο τη μέχρι αυταπαρνήσεως αγάπη μεταξύ των δύο συζύγων, αγάπη όμοια με εκείνη του Χριστού προς την Εκκλησία. Φαίνεται δε ότι από τους πρώτους αιώνες της χριστιανικής Εκκλησίας, ο γάμος ετελείτο με ιερολογίες. «Μετά γνώμης του επισκόπου την ένωσιν ποιείσθαι, ίνα η ο γάμος κατά Κύριον και μη κατ’ επιθυμίαν», γράφει Ιγνάτιος ο θεοφόρος προς τον Πολύκαρπο Σμύρνης, στις αρχές του 2ου αιώνα. Ευρισκόμενος ο γάμος στη σφαίρα της θείας χάριτος ως μυστήριο, εντάσσεται στο λειτουργικό χώρο της θείας Ευχαριστίας, τελούμενος συναφώς με αυτήν. Ο Τερτυλλιανός αποτελεί ίσως και την αρχαιότερη μαρτυρία περί του συνδέσμου της ακολουθίας του γάμου με τη θεία Ευχαριστία. Από νομικής απόψεως, κατά τους πρώτους χρόνους της Εκκλησίας αλλά και τους μετέπειτα αιώνες, ο γάμος είχε πολιτική σημασία, υποκείμενος στην πολιτική δικαιοδοσία. Άμεση σχέση με την Εκκλησία δεν υπήρχε. Εξάλλου παρήλθαν αιώνες για τον πλήρη εκχριστιανισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έτσι οι χριστιανοί συνήπταν πολιτικό γάμο, τον οποίο η Εκκλησία αναγνώριζε. Πάντως, όπως ήδη αναφέρθηκε, υπήρχε και κάποια μορφή εκκλησιαστικού γάμου, ο οποίος συναπτόταν ενώπιον του επισκόπου ή του ιερέα στην Εκκλησία. Ωστόσο, στο ρωμαϊκό κράτος ο εκκλησιαστικός αυτός γάμος εστερείτο κάθε νομικής ισχύος και κύρους. Μάλιστα και παρά τη διάδοσή του τα πολιτικά δικαστήρια δεν λάμβαναν υπόψην ούτε καν την ύπαρξή του. Επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού, κατά το πρώτο μισό του 6ου αιώνα, σημειώθηκε το πρώτο βήμα για τη σύνδεση ανάμεσα στον πολιτικού τύπου γάμου και στον εκκλησιαστικό, για πρόσωπα της μέσης τάξης. Ο Ιουστινιανός παραχώρησε το δικαίωμα στα άτομα της τάξης αυτής να εκδηλώνουν την απόφασή τους προς σύναψη γάμου στο ναό ενώπιον του οικείου εκδίκου του ναού. Ο τελευταίος προσελάμβανε τρείς ή τέσσερις των εκεί υπηρετούντων ιερέων και συνέτασσε πρακτικό γάμου, το οποίο υπογραφόταν από τον ίδιο, τους συμβαλλομένους και τους ιερείς. Ο νόμος αυτός του Ιουστινιανού οδήγησε στην περαιτέρω διάδοση του εκκλησιαστικού γάμου. Τέλος δε, ο αυτοκράτορας Λέων Στ΄ ο Σοφός με την 89η Νεαρά του (έτος 893) καθόρισε ότι μόνο ο γάμος που ευλογεί η Εκκλησία θεωρείται νόμιμος. Από τότε ο υπό της Εκκλησίας ευλογούμενος γάμος έφερε τον χαρακτήρα του πολιτικού και εκκλησιαστικού γάμου και περιήλθε πλήρως στην αρμοδιότητα της Εκκλησίας . Ασφαλώς ο Γάμος έχει και την ποιμαντική του διάσταση, ιδίως όταν προκύπτουν προβλήματα. Η μεγάλη και πραγματική ευθύνη των ιερέων, των πατέρων, των γονέων και των ιδίων των νέων συζύγων σε ότι αφορά τον γάμο, δεν εξαντλείται στην εφαρμογή των νομικών και νομοθετικών κριτηρίων. Δηλαδή, η ευθύνη προχωρά πολύ πιο πέρα από αυτά κι εμπίπτει στην πραγματική έννοια της ενώσεως των δυο συζύγων και της οικογενειακής ενότητας. Ο χριστιανικός γάμος στην βάση του αποτελεί θετική δέσμευση των δύο συζύγων, του ενός απέναντι στον άλλο και αμφοτέρων απέναντι στο Χριστό. Αυτή η δέσμευση επιτυγχάνεται στο μυστήριο της Ευχαριστίας και μέσω αυτού, ενώ σε περίπτωση απουσίας αυτής της δέσμευσης, η πλήρωση των σχετικών με τον χριστιανικό γάμο νομικών προϋποθέσεων έχει ουδεμία ουσία. Αυτή η διάσταση θα πρέπει να ληφθεί πρωτίστως υπόψη στην περίπτωση των μικτών γάμων. Αλλά τι γίνεται εάν οι δύο σύζυγοι δεν επιθυμούν τέτοια εκκλησιαστική και μυστηριακή δέσμευση; Τι γίνεται εάν θεωρούν τον γάμο απλώς ως κοινωνικό γεγονός ή νομικό διακανονισμό γύρω από περιουσιακά δικαιώματα ή τρόπο νομιμοποίησης της σεξουαλικής τους σχέσης; Πολύ περισσότερο αναφύεται το ερώτημα: Τι γίνεται στην περίπτωση που το ετερόδοξο μέλος δεν επιθυμεί ν’ ακολουθήσει το ορθόδοξο προκειμένου να βιώσουν το μυστήριο της Εκκλησίας; Πρόκειται για καίρια θέματα, τα οποία ο ιερέας θα πρέπει να προσπαθήσει να τα επιλύσει. Εδώ εδράζεται η ευθύνη του να τους δώσει να καταλάβουν την έννοια του χριστιανικού γάμου. Ο σύγχρονος προβληματισμός βεβαίως είναι ο εξής: Αν κάποιος ανέτοιμος ως προς το να ακολουθήσει τη χριστιανική πορεία του γάμου, σκεφτεί σοβαρά εάν είναι καλύτερα να αναβάλει ή να ματαιώσει τον γάμο ή ακόμα και να τελέσει πολιτικό γάμο αντί να εισέλθει σε εκκλησιαστικό γάμο χωρίς καμιά θεολογική προσέγγιση ή χωρίς να αποδέχεται την πραγματική έννοιά του. Βεβαίως αυτό ισχύει πρωτίστως για το ετερόδοξο μέλος, εάν αυτό δεν κατανοεί την ορθόδοξη διδασκαλία περί Γάμου. Όμως η Εκκλησία προβαίνει στην ιερολόγηση του μικτού Γάμου πολλές φορές χωρίς προϋποθέσεις, εντός βεβαίως των κανονικών αρχών, ελπίζοντας και ευχόμενη στην ωρίμανση των συζύγων κατά την πορεία του συζυγικού βίου. Πουθενά στη διδασκαλία του Θεανθρώπου ευρίσκεται διάταξη που απαγορεύει τους μεταξύ των πιστών του λόγου του και των απίστων συναπτομένους γάμους . Ο λόγος του Κυρίου θεμελιούμενος επί των αρχών της ισότητας, της απολύτου ελευθερίας της θρησκευτικής συνειδήσεως και της απεράντου αγάπης δεν ήταν βεβαίως δυνατόν να απαιτήσει για την τέλεση γάμου ορισμένα θρησκευτικά εφόδια . Πρώτος ο Απόστολος Παύλος ομιλεί περί μικτών γάμων και ακολουθώντας τα ρήματα του Σωτήρος τονίζει: «ότι ουκ ένι δούλος ουδ’ ελεύθερος, ουκ ένι άρρεν και θήλυ· πάντες γάρ υμείς εις έστε έν Χριστώ Ιησού». Έτσι ο Απόστολος Παύλος παραδέχεται τους μεταξύ χριστιανών και απίστων γάμους, δικαιολογεί δε αυτή τη θέση με τον αγιασμό του απίστου από το χριστιανό, κατά τη συγκεκριμένη χριστιανική ένωση. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η Εκκλησία κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, δεν παρακώλυε αλλά αντίθετα ενίσχυε τέτοιους μικτούς γάμους δια των οποίων, εξάλλου, θα μπορούσε να επιτευχθεί ο προσηλυτισμός των απίστων στη θρησκεία του Θεανθρώπου . Μετά από σκληρούς αγώνες τριών και πλέον αιώνων κατά του ιουδαϊσμού και της ειδωλολατρίας η θρησκεία της αλήθειας, της αγάπης, και του φωτός επικράτησε. Η διδασκαλία του Θεανθρώπου θεμελιώθηκε επί της υπερόχου θυσίας του ιδρυτή της και δεν ήταν δυνατόν παρά να αποδώσει, αργά ή γρήγορα, τους αγλαούς καρπούς της αγάπης και της αδελφοσύνης. Έτσι, όταν πλέον άρχισε να επικρατεί ο χριστιανισμός στο πλήθος των υπηκόων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας άρχισε να γίνεται πρόδηλη η ανάγκη της απαγόρευσης των μικτών Γάμων. Από την πλευρά τους, οι εκάστοτε αυτοκράτορες φοβούμενοι τον εκ του Ιουδαϊσμού ολοένα αυξανόμενο κίνδυνο, απαγόρευσαν τον μετά Ιουδαίων γάμο των ορθοδόξων. Ο Κωνστάντιος δε το 339 απαγόρευσε τέτοιους γάμους επί ποινή θανάτου. Οι αυτοκράτορες Θεοδόσιος και ο Ιουστινιανός αποκάλεσαν μοιχεία τέτοιο γάμο. Παρά τις απαγορευτικές αυτές διατάξεις που αφορούσαν τους Εθνικούς και τους Ιουδαίους, οι οποίες πήγασαν από τις δεινές συμφορές και τους διωγμούς κατά των χριστιανών, η πολιτεία δεν απέκλεισε τους τελεσθέντες μικτούς γάμους, γι’ αυτό και επανειλημμένα οι βυζαντινοί αυτοκράτορες τέλεσαν τους γάμους των θυγατέρων τους με μη χριστιανούς. Για παράδειγμα αναφέρουμε το γάμο, το 986, της πριγκίπισσας Άννας, αδελφής των Αυτοκρατόρων Βασιλείου Β΄ και Κωνσταντίνου Η΄, με τον τσάρο της Ρωσίας Βλαδίμηρο. Επρόκειτο για γάμο με μεγάλη ιστορική σπουδαιότητα, αφού σε αυτόν οφείλεται ο εκχριστιανισμός των Ρώσων. Αργότερα, το 1346, η θυγατέρα του αυτοκράτορα Ιωάννου Στ΄ του Καντακουζηνού Θεοδώρα παντρεύτηκε τον Σουλτάνο Ουρχάν . Είναι αδιαμφισβήτητο, για κάθε καλόπιστο συζητητή, πως η Ορθόδοξη Εκκλησία, κατά τους επτά πρώτους αιώνες, απαγόρευσε τους μετά των αιρετικών γάμους των πιστών. Οι τελούμενοι γάμοι θεωρούνταν άκυροι ενώ η Εκκλησία επέβαλλε δια των αρμοδίων εκκλησιαστικών οργάνων επιτίμια στους παραβάτες συζύγους, ενώ παράλληλα απαγόρευε την μεταξύ αυτών εκκλησιαστική κοινωνία. Ο Πατριάρχης Βαλσαμών υποστήριζε ότι από τους κανόνες 10 και 13 της Συνόδου της Λαοδικείας, 21 της Καρθαγένης και 14 της Χαλκηδόνας εξάγεται η ακυρότητα των μεταξύ ορθοδόξων και αιρετικών συναπτομένων γάμων και μάλιστα οι γάμοι ελέγχονται ως αβάσιμοι. Ουδείς από τους αναφερόμενους κανόνες ομιλεί έστω και εμμέσως περί ακυρότητας αυτών των συναπτομένων γάμων. Το 692, η εν Τρούλω πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος, κήρυξε, με κανόνα, για πρώτη φορά άκυρο και άθεσμο τον αιρετικό γάμο
description: At the Patriarchate of Antioch and All-East, based in Damascus, Christians, who are a minority in relation to Muslims, constitute a single Christian society with lasting ecclesiastical relations. In this context, the question of Christians' attitude towards marriage is urgently and mainly pastoral. Should they marry exclusively with persons of the same doctrine or should the margin of choice for heterosexual Christians be left out? In any case, coexistence with heterogeneity led to pastoral reflection on mixed marriages, and the Church faced the issue reluctantly, especially in times when it was in a defensive position mainly because of the action of Unia. Undoubtedly, the previous laws - the Jews, the Romans and the Greeks - which prompted marriage as a powerful institution, influenced the Church's legislation in terms of the institutional framework. Of course, the preaching of the Church influenced in turn the later Roman law, as was the Byzantine law. Historically, it is a fact that a two-way relationship has developed: that is, the Church has adopted secular law and marriage, especially when the Empire became Christian. Certainly the preaching of the Church affected the legislation in force at the time. In order to understand the essence of marriage, we will try to approach its definition, as it was formulated in the legislation and legal interpretation of the Romans. Because these principles have been gradually extended to Christianity, especially since the Decree of the Medieval Revolt of 313 AD was adopted. As already pointed out, the sources of ecclesiastical law were based on Roman and Byzantine law. Imperial law stipulated that "marriage is a lifelong union between man and woman through which the exchange of divine and human rights takes place between them." This association should not be considered a contract of limited duration but lifetime. Divorce was not desirable, despite the fact that the Romans were also divorced. Marriage must be perceived in the sense of religious education. The exchange of divine rights and human rights between the two spouses means that both have the same worship and the same faith. Marriage has always been religious in various peoples, as it remained intense in people's consciousness or perception of its religious principle. Even to the ancient Romans, where marriage consisted mainly of the male and female agreement, there was no moral and religious significance. Under the definition of the Roman legislator, Mr Moisestin: "Marriage is a man and a woman's affinity, convergence of life for all, a divine and a human-right society." This definition distinguishes three elements of the concept of marriage: a ': The physical element, ie the marital union of man and woman. b ': The moral element, that is, the complete and uninterrupted cohabitation of man and woman for the whole of life. c: The religious element, in which the entire society concerns religion and law. This definition was also included in the regular collections of the Orthodox Church and is characterized as the best interpretation of the essence of the marriage. The Christian Church declared the institution of marriage mysterious. Thus the marriage hired, apart from the natural significance and the highest moral and spiritual, on the basis of the love of the two wives, until the self-love, a love similar to that of Christ to the Church. It seems that since the first centuries of the Christian Church, marriage was performed with priests. "According to the Bishop's opinion, the union is inaugurated, the marriage against the Lord and not by wish," writes Ignatius the godfather to Polykarpos Smyrna, at the beginning of the 2nd century. Having marriage in the realm of divine grace as a mystery, it is part of the functional area of the divine Eucharist, which is in this connection with it. Tertullianos is probably the earliest evidence of the union of the marriage sequence with the Divine Eucharist. From a legal point of view, in the early years of the Church and in the later centuries, marriage had political significance, subject to civil jurisdiction. There was no direct relationship with the Church. Moreover, centuries have passed for the full Christianization of the Roman Empire. So the Christians were marrying a political marriage, which the Church recognized. However, as already mentioned, there was some form of ecclesiastical marriage, which was conceived before the bishop or priest in the Church. However, in the Roman state this ecclesiastical marriage was devoid of any legal power and authority. In spite of its dissemination, the civil courts did not even take into account its existence. Emperor Justinian, in the first half of the 6th century, made the first step for the connection between the political type of marriage and the ecclesiastical, for persons of the middle class. Justinian granted the people of this order the right to make their decision to marry the temple before the priest's own counterpart. The latter recruited three or four of the priests serving there, and drew a marriage record, signed by himself, the parties and the priests. This law of Justinian led to the further spread of the ecclesiastical marriage. Finally, Emperor Leo VI the Wise with his 89th Young (year 893) determined that only the marriage blessed by the Church is considered legitimate. Since then the blessed marriage by the Church has brought the character of the political and ecclesiastical marriage and has come fully under the authority of the Church. Of course, Marriage has its pastoral dimension, especially when problems arise. The great and real responsibility of the priests, fathers, parents and the spouses themselves for marriage is not exhausted in the application of legal and legislative criteria. That is, responsibility goes well beyond them and falls within the real meaning of the union of both spouses and family unity. The Christian marriage at its base is a positive commitment of both spouses, one to the other and both to Christ. This commitment is achieved through the mystery of the Eucharist and through it, and in the absence of this commitment, the fulfillment of the legal requirements relating to the Christian marriage is of no substance. This dimension should be taken into account primarily in the case of mixed marriages. But what if the two spouses do not want such ecclesiastical and mystical commitment? What if they consider marriage simply as a social event or legal settlement of property rights or how to legitimize their sexual relationship? The question arises: What happens if the heterodox member does not want to follow the Orthodox to experience the mystery of the Church? These are key issues that the priest should try to resolve. Here lies the responsibility of giving them a sense of the Christian marriage. The modern concern is of course: If someone unwilling to follow the Christian course of marriage, seriously consider whether it is better to postpone or abolish marriage or even to marry a political marriage instead of entering an ecclesiastical marriage without any theological approach or without accepting its true meaning. Of course, this is primarily the case for the heterodox member, if he does not understand the Orthodox marriage teaching. But the Church proceeds to sacrifice the mixed marriage many times without conditions, of course within the normal principles, hoping and wishing to mature the spouses in the course of marital life. Nowhere in the teachings of Theanthropos there is a provision forbidding them among the faithful of his word and of the unforgiving weddings. The Lord's speech, based on the principles of equality, absolute freedom of religious conscience, and extreme love, was of course not possible to require certain religious supplies for the marriage. First, the Apostle Paul speaks of mixed marriages and, following the Savior's verbs, emphasizes: "that no slave is free, no male and female; all ye are of Jesus Christ." Thus, the Apostle Paul admits to Christian and unfaithful marriages, justifying this position by sanctifying the infidelity of the Christian, in the particular Christian union. No one can deny that the Church during the first Christian times did not obstruct but on the contrary strengthened such mixed marriages through which, moreover, the conversion of the unbelievers into the Divine religion could be achieved. After hard struggles of more than three centuries against Judaism and idolatry, the religion of truth, love, and light prevailed. The teachings of the Goddess were founded upon the founder's supernatural sacrifice, and could only but sooner or later render the lucky fruits of love and brotherhood. Thus, when Christianity began to prevail in the crowd of Roman Empire citizens, the need to ban mixed marriages became evident. For their part, the emperors, fearing the growing danger of Judaism, forbade the Jewish marriage of the Orthodox. Constantius in 339 banned such marriages on death penalty. Emperors Theodosius and Justinian have called adultery such a marriage. In spite of these prohibitive provisions concerning the Greeks and the Jews, who had gone from the terrible misfortunes and persecutions against the Christians, the state did not rule out the mixed marriages that have taken place, and repeatedly the Byzantine emperors married their daughters with non-Christians. For example, we mention the marriage, in 986, of Princess Anna, the sister of the Emperors Basil II and Constantine II, to Tsar of Russia Vladimir. It was a marriage of great historical importance, since it was due to the Christianization of the Russians. Later, in 1346, the daughter of Emperor Ioannis S of Kantakouzenos Theodora married Sultan Urhan. It is indisputable for any bona fide speaker that the Orthodox Church in the first seven centuries banned them from the heretic marriages of the faithful. The marriages in question were considered invalid while the Church imposed sanctions on the infringing spouses through the competent ecclesiastical organs, while prohibiting the ecclesiastical society among them. Patriarch Valsamos argued that rules 10 and 13 of the Laodicean Synod, 21 of Cartagena and 14 of Chalcedon exported the nullity between orthodox and heretical weddings, and marriages were held to be unfounded. None of the mentioned rules speaks, even indirectly, on the nullity of these marriages. In 692, the Trinity Five-Ecumenical Synod proclaimed, for the first time, the heretical marriage for the first time invalid and timeless