Ο ρόλος του μετατρεπτικού αυξητικού παράγοντα β1 (TGF-β1) στην πολφική επανόρθωση: πειραματική μελέτη
Creators: name: Καλύβα, Μαρία Χ.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Κοιλότητες οδοντίνης
Αυξητικοί παράγοντες
Τριτογενής οδοντίνη
TGF-β1
Dentinal cavities
Growth factors
Tertiary dentine

description: Ο σκοπός αυτής της διδακτορικής διατριβής ήταν να διερευνήσει τις αντιδράσεις του συστήματος οδοντίνης-πολφού στην εφαρμογή ανασυνδυασμένων αυξητικών παραγόντων σε βαθιές κοιλότητες οδοντίνης και σε αποκαλύψεις πολφού και ο έλεγχος της διαπερατότητας της τροποποιημένης οδοντίνης μετά την εφαρμογή τους. Σε βαθιές αδροποιημένες (με ορθοφωσφορικό οξύ 37%) κοιλότητες V ομάδας σε δόντια σκύλων τοποθετήθηκαν διαλύματα των αυξητικών παραγόντων TGFβ1 (1mg ml-1), OP-1 (10 mg ml-1), bFGF(10 mg ml-1), IGF-Ι (10 mg ml-1) και anti-TGFβ1 (1mg ml-1) σε PBS. Ως ομάδα ελέγχου χρησιμοποιήθηκαν κοιλότητες στις οποίες εφαρμόστηκε διάλυμα αλβουμίνης ορού σκύλου 0.1% σε PBS, με ή χωρίς αδροποίηση. Οι αντιδράσεις της οδοντίνης σε ότι αφορά στην παραγωγή τριτογενούς οδοντίνης και εναποθέσεων μέσα στον αυλό των οδοντινοσωληναρίων που βρίσκονταν στην βάση των κοιλοτήτων μελετήθηκαν με οπτικό μικροσκόπιο και ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης και έγινε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων. Η διαπερατότητα ελέγχθηκε με διέλευση διαλύματος Ringer διαμέσου των κοιλοτήτων υπό πίεση 30mmHg, για 30sec, 2min και 5min. Αποτυπώματα των κοιλοτήτων κατά την διέλευση του διαλύματος εγκυβωτίστηκαν σε ρητίνη EPON και τα δοκίμια της ρητίνης μελετήθηκαν στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης. Σε αποκαλύψεις πολφού που έγιναν στο έδαφος κοιλοτήτων V ομάδας εφαρμόστηκαν τα ίδια διαλύματα αυξητικών παραγόντων στα οποία προστέθηκε matrigel ως μεταφορέας με αναλογία 50μl διαλύματος αυξητικού παράγοντα για 14,6 μl matrigel. Στην ομάδα ελέγχου τοποθετήθηκε μόνο matrigel. Οι χρόνοι παρακολούθησης ήταν 3 και 8 εβδομάδες. Στις κοιλότητες οδοντίνης παρατηρήθηκε στατιστικά αυξημένη παραγωγή τριτογενούς οδοντίνης και ενδοσωληναριακές εναποθέσεις στην ομάδα όπου εφαρμόστηκε διάλυμα TGFβ1, κυρίως για την περίοδο των 8 εβδομάδων, σε σύγκριση με τις υπόλοιπες πειραματικές ομάδες και τις ομάδες ελέγχου, ενώ σε μικρότερο βαθμό ξεχώρισε και η ομάδα του OP-1 (P&lt;0.05). Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μείωση της διαπερατότητας της οδοντίνης σε καμμιά ομάδα μετά την εφαρμογή των αυξητικών παραγόντων. Στις αποκαλύψεις πολφού δεν παρατηρήθηκε σχηματισμός νέας θεμέλιας ουσίας, παρά μόνο κατά μήκος των τοιχωμάτων της παρασκευασμένης οδοντίνης, όπου υπήρχε κυρίως παραγωγή σωληνώδους τριτογενούς οδοντίνης σε συνέχεια με την ήδη υπάρχουσα δευτερογενή οδοντίνη. Στις θέσεις αυτές παρατηρήθηκαν διαδοχικές ασβεστιοτραυματικές γραμμές. Δεν παρατηρήθηκε διαφοροποίηση των πολφικών αντιδράσεων στις πειραματικές ομάδες σε σύγκριση με τις ομάδες ελέγχου και συνεπώς, δεν έγινε στατιστική ανάλυση. Συμπερασματικά, η θεραπεία των αποκαλυμένων οδοντινοσωληναρίων με βιοενεργά μόρια μπορεί να διεγείρει το σχηματισμό ενδοσωληναριακών εναποθέσεων και την παραγωγή τριτογενούς οδοντίνης. Χρειάζεται περαιτέρω έρευνα προκειμένου να τεκμηριωθεί η κλινική εφαρμογή της μεθόδου και η ανάπτυξη θεραπευτικών πρωτοκόλλων που να υπερέχουν από αυτά που εφαρμόζονται μέχρι σήμερα. Στο πειραματικό μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε και στις συνθήκες του πειράματος δεν έγινε δυνατή η διέγερση παραγωγής οδοντίνης στην περιφέρεια του αποκαλυμένου πολφού μετά από την εφαρμογή διαλυμάτων αυξητικών παραγόντων. Τροποποίηση των δόσεων των αυξητικών παραγόντων και άλλων παραμέτρων του πειράματος είναι πιθανό να οδηγήσουν στο μέλλον σε πιο ενθαρρυντικά αποτελέσματα.
description: The aim of this PhD Thesis was to investigate the reactions of the dentin-pulp complex following the application of recombinant Growth Factors in deep dentinal cavities and on pulp exposures and also to test the permeability of dentine under the treated dentinal tubules. Deep buccal class V cavities in dogs’ teeth were treated with solutions containing growth factors (1mg ml-1 TGF-β1, 10 mg ml-1 OP-1, 10 mg ml-1 bFGF, 10 mg ml-1 IGF-1 or monoclonal anti-human 1mg ml-1 TGF-β1 in phosphate buffered saline, PBS) after dentinal etching (37% phosphoric acid). Control groups were treated with 0.1% dog serum albumin (DSA) omitting the growth factors. This was performed both with and without dentinal etching. The reactions regarding tertiary dentine formation and intratubular mineralization were examined using light and scanning electron microscopy and the results were subjected to statistical analysis. Epoxy resin (EPON) replicas of the cavities were made while Ringer’s solution was forced under 30mmHg pressure through the pulp chamber for 30sec, 2min and 5min and the EPON specimens were examined with scanning electron microscopy in order to asses dentin permeability after treatment. The same growth factor solutions were applied on pulp exposures which were made at the floor of buccal class V cavities in dogs’ teeth. 14.6μl matrigel was used for 50μl growth factor containing solution as a carrier vehicle. Control pulpal exposures were treated with matrigel omitting the growth factors. The specimens were examined 3 and 8 weeks postoperatively. Application of TGFβ1 and OP-1 containing solutions in deep dentinal cavities resulted in statistically greater (P&lt;0.05) tertiary dentine formation and intratubular mineralization over an 8-week period when compared with the control and the other experimental groups. There were no significant differences between groups in reduction of dentin permeability under the treated cavities. Growth factor applications in pulp exposed cavities failed to induce any dentinogenic response at the pulp periphery. Tubular tertiary dentine was secreted in continuity with the secondary dentine along the dentinal walls adjacent to the site of exposure and this led to the formation of successive calciotraumatic lines. In conclusion, the treatment of exposed dentinal tubules with bioactive molecules can induce tertiary dentine formation and intratubular mineralization. Further research is necessary in order to substantiate the clinical benefits of their application as opposed to traditional treatments of exposed dentine. Growth factors failed to stimulate the cells at the periphery of the pulp to express their dentinogenic potential when applied on pulp exposures. Different dosage of growth factors as well as more beneficial carrier vehicles may help researchers to succeed in achieving this goal in the future.