Oxygenation of the skeletal muscle and prefrontal lobe during intermittent exercise in women with gestational diabetes during and after pregnancy
Creators: name: Βουνζουλάκη, Ελπίδα Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης
Υπέρυθρη Φασματοσκοπία NIRS
Οξυγόνωση Σκελετικού Μυός
Εγκεφαλική Οξυγόνωση
Gestational Diabetes Mellitus
Near-infrared Spectroscopy
Skeletal Muscle Oxygenation
Cerebral Oxygenation

description: Gestational diabetes mellitus (GDM) is a severe pregnancy complication with an increasing worldwide prevalence over the last years. The increased oxidative stress involved in GDM has been held responsible for the development of endothelial dysfunction and cardiovascular disease. This study aimed to estimate for the first time, in vivo alterations in the oxygenation of the forearm skeletal muscle and the prefrontal lobe during intermittent exercise in women diagnosed with GDM, during and after pregnancy. Eight pregnant women diagnosed with GDM performed a 3-minute intermittent handgrip exercise protocol on a dynamometer (at 40% of Maximal Voluntary Contraction) both during pregnancy (mean 27th gestational week) and following labor (mean 71th week). During the protocol, both muscle and brain oxygenation was assessed with Near infrared spectroscopy (NIRS). Additional parameters have been assessed with the implementation of carotid intima-media thickness (cIMT) and impedance cardiography/rheocardiography, while main baseline characteristics and hematological/biochemical parameters during pregnancy and after delivery have been assessed and compared as well. Both muscle and cerebral oxygenation parameters have been improved post-partum, however only the TSI area during handgrip was significantly improved (p &lt; 0.05). Regarding cIMT and rheocardiography, improved values were once again observed but did not reach statistical significance (p &gt; 0.05). Finally, baseline and hematological/biochemical parameters were improved post-partum with hematocrit, hemoglobin and total platelet count being significantly improved (p &lt; 0.05). Although this study showed positive changes in assessed parameters during pregnancy and post-partum, most of those changes were not statistically significant. Future studies with larger samples will be able to address not only significant changes between the aforementioned values, but also a relationship between glucose levels and muscle and cerebral oxygenation parameters.
description: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης της Κύησης (ΣΔΚ) είναι μια σοβαρή επιπλοκή της εγκυμοσύνης με αυξανόμενο παγκόσμιο επιπολασμό τα τελευταία χρόνια. Το αυξημένο οξειδωτικό στρες που εμπλέκεται στο ΣΔΚ έχει θεωρηθεί υπεύθυνο για την ανάπτυξη ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας και καρδιαγγειακής νόσου. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εκτιμήσει για πρώτη φορά τις in vivo μεταβολές στην οξυγόνωση του σκελετικού μυός του πήχη και του προμετωπιαίου λοβού του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια διαλείπουσας άσκησης σε γυναίκες που διαγνώστηκαν με ΣΔΚ, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά το τέλος αυτής. Οκτώ έγκυες γυναίκες που διαγνώστηκαν με ΣΔΚ διενήργησαν ένα πρωτόκολλο διαλείπουσας άσκησης 3 λεπτών σε δυναμόμετρο (στο 40% της Μέγιστης Εθελοντικής Συστολής) τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης (27η μέση εβδομάδα κύησης) όσο και μετά τον τοκετό (71η μέση εβδομάδα). Κατά τη διάρκεια του πρωτοκόλλου, η οξυγόνωση του μυός καθώς και του εγκεφάλου αξιολογήθηκε με τη μέθοδο υπέρυθρης φασματοσκοπίας NIRS. Επιπρόσθετες παράμετροι αξιολογήθηκαν με την εφαρμογή της υπερηχογραφικής μέτρησης του πάχους του έσω-μέσου χιτώνα των καρωτίδων (cIMT) και της ρεοκαρδιογραφίας, ενώ τα κύρια βασικά χαρακτηριστικά και οι αιματολογικές / βιοχημικές παράμετροι κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά τον τοκετό αξιολογήθηκαν και συγκρίθηκαν επίσης. Τόσο οι παράμετροι οξυγόνωσης του μυός όσο και του εγκεφάλου βελτιώθηκαν μετά τον τοκετό, ωστόσο μόνο το εμβαδόν κάτω από την καμπύλη του δείκτη κορεσμού οξυγόνου κατά την άσκηση χειρολαβής βελτιώθηκε σημαντικά (p &lt;0,05). Όσον αφορά την cIMT και τη ρεοκαρδιογραφία, παρατηρήθηκαν και πάλι βελτιωμένες τιμές, ωστόσο δεν πλησίασαν το όριο στατιστικής σημαντικότητας (p&gt; 0,05). Τέλος, οι βασικές και οι αιματολογικές/ βιοχημικές παράμετροι βελτιώθηκαν μετά τον τοκετό με σημαντική τη βελτίωση του αιματοκρίτη, της αιμοσφαιρίνης και του συνολικού αριθμού αιμοπεταλίων (p &lt;0,05). Παρόλο που η συγκεκριμένη μελέτη απέδειξε ότι οι εκτιμώμενες παράμετροι κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά τον τοκετό παρουσίασαν θετικές μεταβολές, οι περισσότερες από αυτές τις μεταβολές δεν ήταν στατιστικά σημαντικές. Οι μελλοντικές μελέτες με μεγαλύτερα δείγματα θα είναι σε θέση να εκτιμήσουν όχι μόνο σημαντικές μεταβολές μεταξύ των προαναφερθέντων τιμών αλλά και μια σχέση μεταξύ των επιπέδων γλυκόζης και των παραμέτρων μυϊκής και εγκεφαλικής οξυγόνωσης.
description: Απόκτηση πτυχίου με διάκριση/Certificate with distinction