Η Παραβολή του Σπορέως: Η πρόσληψή της, διαχρονικά, από τους Πατέρες της Εκκλησίας μέχρι και τους σύγχρονους σχολιαστές
Creators: name: Τέλιος, Λεωνίδας Αθανασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: Παραβολή του Σπορέως
Λόγος του Θεού
Πνευματική Καρποφορία
Parable of the Sower
The Word of God
Spiritual Fruitfulness

description: Η Παραβολή του Σπορέως, μία από τις παραβολές της Βασιλείας του Ιησού Χριστού, συναντάται στους τρεις συνοπτικούς Ευαγγελιστές (Mκ. 4,1-20, Mτ. 13,1-23, Λκ. 8,4-15) και στο Γνωστικό, κατά Θωμάν Ευαγγέλιο (κεφ. 9), αποδεικνύοντας τη σημασία, που της απέδιδε η πρώτη Εκκλησία. Το κεντρικό πρόσωπο της παραβολής, ο σπορέας, είναι ο Ιησούς Χριστός και ο σπόρος αντιστοιχεί στο κήρυγμά Του. Στη συγκεκριμένη παραβολή, αντανακλώνται αυτοβιογραφικά στοιχεία του Χριστού, αφού στα τέσσερα διαφορετικά είδη εδάφους της παραβολής αντικατοπτρίζονται ομάδες των ακροατών Του. Η παραβολή παραλληλίζει τη διδασκαλία του Χριστού με τη σπορά του γεωργού, ο οποίος σπέρνει το σπόρο σε όλο το χωράφι, όμως παίρνει καρπό μόνον από ένα τμήμα του. Η αδεξιότητα, η απροσεξία και η σπατάλη, που συνυπάρχουν με τη γενναιοδωρία, την πληθωρικότητα, την εμπιστοσύνη και τη σιγουριά για μία μεγάλη σοδειά συνθέτουν μία μεγάλη παραδοξότητα της παραβολής, η οποία παρουσιάζει έναν γενναιόδωρο και «σπάταλο», προς τον άνθρωπο, Θεό. Στην παραβολή αποτυπώνεται μία ρεαλιστική περιγραφή της αγροτικής ζωής στην Παλαιστίνη των χρόνων του Ιησού Χριστού. Επιπροσθέτως, τα αλληγορικά στοιχεία επενδύουν την όμορφη εικόνα προσθέτοντας έναν προσωπικό τόνο και ζωντάνια στην αφήγηση. Δεν υφίστανται σοβαροί λόγοι για να αμφισβητήσει κάποιος τη γνησιότητα της παραβολής και της ερμηνείας της. Ενδεχομένως η πρωτοχριστιανική παράδοση να έβαλε κάποιες δικές της αποχρώσεις, αλλά ο κύριος πίνακας ανήκει στον Ιησού Χριστό. Τα τριαδικά σχήματα στη δομή της παραβολής, αλλά και η αρμονία των στοιχείων παραβολής και ερμηνείας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, στο διάβα των αιώνων, παραβολή και ερμηνεία συμπορεύθηκαν. Στο κείμενο κυριαρχεί η έννοια της ανταπόκρισης της καρδιάς του ανθρώπου στον λόγο του Θεού. Συνεχίζοντας μία ελληνιστική παράδοση, όπου η αιτία της πνευματικής αποτυχίας είναι η έλλειψη κατανόησης, προβάλλει την κατανόηση ως βασική έννοιά. Με το μονοπάτι συμβολίζονται οι άνθρωποι που απορρίπτουν το λόγο του Θεού. Στο πετρώδες έδαφος βρίσκουμε τους ανθρώπους που εγκαταλείπουν την πίστη κάτω από την πίεση αντίξοων συνθηκών. Το έδαφος με τα αγκάθια συμβολίζει τους ανθρώπους οι οποίοι ελκύονται από τις μέριμνες της ζωής και δεν ανταποκρίνονται στον λόγο του Θεού. Η παραβολή τείνει προς ένα μεγάλο σκοπό: την καρποφορία. Το καρποφόρο έδαφος αποτελούν οι πιστοί οι οποίοι κατανοούν και μετασχηματίζουν τον λόγο του Θεού σε πράξεις αρετής. Ο λόγος του Θεού είναι ισχυρός και ζητά την πρόθυμη ανταπόκριση, την υπακοή και τη συνεργασία του ανθρώπου, ώστε να καρποφορήσει στη ζωή του. Η παραβολή αποτελεί αφορμή για αυτοκριτική και πηγή ανεξάντλητης ελπίδας. Η Βασιλεία του Θεού, παρά τα εμπόδια και τις απώλειες, θα επικρατήσει στη γη και θα αποφέρει πλούσια και ένδοξη συγκομιδή. Στη σύγχρονη εποχή απαιτείται εστίαση στο λόγο του Θεού και καθήκον της σύγχρονης Εκκλησίας και των ανθρώπων της είναι να «μεταφράσει» αυτόν τον λόγο του Θεού και να απευθυνθεί στον άνθρωπο του 21ου αιώνα, ώστε να αποτελέσει μία δύναμη μεταλλαγής του κόσμου, να φέρει μία διάσταση πνευματικότητας και αγιότητας μέσα σε μία υλιστική κοινωνία, να γίνει μία χριστιανική μαρτυρία σωτηρίας και ελπίδας. Ο λόγος του Θεού είναι θείος και αμετάβλητος, γι’ αυτό μπορεί και πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τα δεδομένα των ανθρώπων της κάθε εποχής.
description: The Parable of the Sower (sometimes called the Parable of the Soils) is a parable of Christ’s Parables of the Kingdom found in the three Synoptic Gospels (Mk. 4,1-20, Mt. 13,1-23 and Lk. 8,4-15) and in the non-canonical Gospel of Thomas (ch. 9). This fact demonstrates the significance of the parable for the first Christian Church. In this story, a sower sowed seed on the path, on rocky ground and among thorns, and the seed was lost; but on the good soil it grew, yielding thirty, sixty, and a hundred folds. The central figure of the parable is Jesus Christ as the sower and the seed is corresponding to His preaching. This parable reflected Christ’s autobiographical elements; the four different types of soil reflect groups of His hearers. The parable paralleling the teachings of Christ to the sowing of a farmer who sows the seed in the entire field, but gets fruit from only one part of it. The clumsiness, carelessness and waste of the seed that befall with the generosity, exuberance, confidence and the surety for a big crop is another great paradox of the parable. The parable presents a generous and “wasteful” -for the man- God. The Parable depicts an impressive, realistic description of the rural life in Palestine of Jesus time. Additionally, there are some allegorical elements, that decorate the picture, attaching a personal tone and vitality to the history and increasing the interest of the listeners. There are no main reasons to challenge the authenticity of the parable and its interpretation. Possibly the early Christian tradition put some own touches, but the main painting, undoubtedly, belongs to Jesus Christ. Because of the triadic patterns in the structure of the parable and the harmony of the parable’s and interpretation’s elements we conclude that, over the centuries, the interpretation combined along with the parable. The reaction of the man’s mind and heart in God's Word dominates the parable. The path represents those who reject the Word. The stony ground represents those who quit the faith under the pressure of persecution. The seeds falling on thorns represent those who allow worldly concerns to choke the Word of God. But the whole parable tends towards to a great fruiting. So the fruitful soil represents those who hear the word, truly understand it and apply it in their lives. The Word of God is powerful but doesn’t violate the free will of man, because God asks the eager response of the man in order to bear fruit in his life. So the parable can be considered as a cause for self-criticism. The message is optimistic; despite the failures, the “seed” will be take root and produce a large "crop" successfully. The Kingdom of God is coming in our world and not be afraid of the failure. The task of the Church is to "translate" the divine and immutable Word of God and address this Word to the 21st century’s man for responding to the needs of the people of every era.