Οι Νεομάρτυρες της Συρίας (Bilad al-Sham) κατά την πρώιμη ισλαμική περίοδο (632-800):
Creators: name: Yaacoub, George Assaad (Γιακούμπ Γιώργος)
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Νεομάρτυρες
Συρία-Μπιλάντ Αλ Σαμ
Ισλάμ
Neomartyrs
Syria Bilad Al Sham
Islam

description: Είναι γνωστό ότι οι νεομάρτυρες αποτελούν, κυρίως, ένα φαινόμενο των χρόνων της οθωμανικής κυριαρχίας. Είναι αυτοί οι άγιοι οι οποίοι εκβιάσθηκαν να εξωμόσουν και υποστήριξαν την πίστη τους με αποτέλεσμα το μαρτυρικό θάνατο. Ωστόσο η παρουσία των νεομαρτύρων, οι οποίοι ομολόγησαν την Ορθόδοξη πίστη, δεν είναι κάτι το καινούριο στην ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Νεομάρτυρες έχουμε από τον έβδομο αιώνα όταν άρχιζε η εξάπλωση του Ισλάμ στις ανατολικές επαρχίες της βυζαντινής αυτοκρατορίας, ιδιαιτέρα στο Μπιλαντ αλ Σαμ (το σημερινό Λίβανο, Συρία, Παλαιστίνη και Ιράκ). Όμως και για πολλούς λόγους λησμονήθηκαν από την μνήμη της Εκκλησίας και του λαού και κατ’ επέκταση από το εορτολόγιο και την λατρευτική ζωή της. Στην μελέτη μας ασχοληθήκαμε με τους νεομάρτυρες της πρώιμης ισλαμικής περιόδου, δηλαδή εκείνους οι όποιοι μαρτύρησαν μεταξύ των ετών 632 και 800 μ.Χ κατά τις δυναστείες των Χαλίφηδων, των Ομμαγιάδων και των πρώιμων Αββασίδων. Ο όρος «νεομάρτυρας» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά κατά την εικονομαχία, για να αντιδιαστέλει τους μάρτυρες της περιόδου αυτής από τους μάρτυρες των πρώτων αιώνων. Όμως τώρα αποδίδεται σ’ όσους μαρτύρησαν για τον Χριστό από την πτώση του Βυζαντίου μέχρι την εποχή μας. Βάσει αυτής της ορολογίας, μπορούμε να συμπεραίνουμε ότι κάθε μάρτυρας της μεταβυζαντινής περιόδου, ονομάζεται νεομάρτυρας. Η πτώση των ανατολικών επαρχιών του Βυζαντίου και η εμφάνιση της αραβοκρατίας στην ανατολής, στην Συρία – Μπιλάντ Αλ Σάμ, άρχισε με την Ισλαμική κατάκτηση, η οποία ξεκίνησε το 634 μ.Χ. Οι μάρτυρες εκείνης της περιόδου μπορούν να λάβουν το τίτλο «νεομάρτυρες», κατά την παραπάνω ορολογία. Η εργασία μας, για να καταφέρει να παρουσιάσει τους νεομάρτυρες εκείνης της εποχής, ασχολήθηκε σε γενικές γραμμές, στο πρώτο μέρος της, με την ιστορία εκείνης της περιόδου. Σ’ αυτό το σημείο αναφερθήκαμε στην εμφάνιση του Ισλάμ, στην κατάκτηση της Συρίας, στις ισλαμικές δυναστείες (Χαλίφηδες, Ομμαγιάδες, Αββασίδες), στην επικράτησή τους και στα έργα τους. Επίσης αναφέραμε εν συντομία το ισλαμο- χριστιανικό διάλογο ο οποίος ξεκίνησε στα τέλη του όγδοου αιώνα, με τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό και συνέχισε με τον άγιο Θεόδωρο Αμπου κορρα. Το αγιολογικό μέρος της εργασίας, που είναι το κυριότερο μέρος της, παρουσιάζει μια ομάδα δεκατεσσάρων νεομαρτύρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας της πρώιμης ισλαμικής περιόδου. Στο πρώτο μέρος είναι οι νεομάρτυρες της δυναστείας των χαλίφηδων και των Ομμαγιάδων, οι οποίοι αποτελούνται από τέσσερις αγίους και τρεις ομάδες αγίων. Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στους νεομάρτυρες κατά την δυναστεία των Αββασίδων. Σ’ αυτό το σημείο εστιάσαμε μόνο στους αγίους των πρώτων πενήντα χρόνων της δυναστείας, καθώς η δυναστεία των Αββασίδων προχωράει μετά το 800. Εδώ συνολικά έχουμε πέντε αγίους, μια ομάδα παρθενομάρτυρες και μια ομάδα οσιομάρτυρες. Στο τέλος συμπεραίνουμε ότι οι νεομάρτυρες της πρώιμης ισλαμικής περιόδου θεωρούνται η απαρχή της νέας γενιάς του μαρτυρίου και της ομολογίας τις πίστεως στην Ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτοί υπήρξαν ο προάγγελος και το παράδειγμα για τους νεομάρτυρες οι οποίοι μαρτύρησαν κατά τις επόμενες ισλαμικές δυναστείες.
description: It is known that the neo-martyrs are, mainly, a phenomenon that occurred during Ottoman rule. These are the saints who were persecuted in order to deny their faith, but instead they supported it, resulting in martyrdom. However, the presence of the neo-martyrs, who confessed the Orthodox faith, is nothing new in the life of the Orthodox Church. We have had neo-martyrs from the seventh century when the spread of Islam began in the eastern provinces of the Byzantine Empire, especially in Greater Syria (Bilad ash-Sham – presently Lebanon, Syria, Palestine and Iraq).But for many reasons, they were forgotten from the memory of both the Church and people and, by extension, from the ecclesiastical calendar and life. In our study we dealt with the neo-martyrs of the early Islamic period, that is to say those who were martyred between 632 and 800 AD during the dynasties of the Caliphs, the Umayyads and the early Abbasids. The term “neo-martyr” was used for the first time during iconoclasm, in order to contradistinguish the martyrs of this period and the martyrs of the first centuries. However, the name is presently attributed to those who were martyred for Christ from the fall of Byzantium up to our age. Based on this nomenclature, we can conclude that every martyr of the post-Byzantine period is named neo-martyr. The fall of the eastern provinces of Byzantium and the emergence of the Arab occupation in the East, in Greater Syria (Bilad ash-Sham), began with the Islamic conquest, which started in 634 AD. The martyrs of that period can receive the title “neo-martyrs,” according to the above nomenclature. Our work, in order to be able to present the neo-martyrs of that time, dealt largely with, in the first part, the history of that period. At this point we mentioned the emergence of Islam, the conquest of Syria, the Islamic dynasties (Caliphs, Umayyads, Abbasids), their prevalence and their work. Also, we briefly referred to the Islamic-Christian dialogue, which began in the late eighth century, with St. John Damascene and continued with St. Theodore Abu-Qurrah. The hagiographical part of this work, which is its main part, presents a group of fourteen neo-martyrs of the Orthodox Church of the early Islamic period. In the first part are the neo-martyrs of the dynasties of the Caliphs and the Umayyads, which consist of four saints and three groups of saints. The second part refers to the neo-martyrs during the dynasty of the Abbasids. At this point, we focused only on the saints of the first fifty years of the dynasty, as the dynasty of the Abbasids goes beyond 800 AD. Here we have five saints overall, a group of virgin-martyrs and a group of blessed-martyrs. In the end, we conclude that the neo-martyrs of the early Islamic period are considered to be the threshold of a new generation of martyrdom and confession of faith in the history of the Orthodox Church. They were the precursor and the example for the neo-martyrs who were martyred in the following Islamic dynasties.