Αφηγήσεις για την Παιδική Ηλικία σε έργα Ελληνίδων Συγγραφέων στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα
Creators: name: Ευθυμίου, Χρυσή Γαβριήλ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Παιδική Ηλικία
Αφηγήσεις
Ελληνίδες Συγγραφείς Μεσοπολέμου
Childhood
Narratives
Greek writers of the interwar

description: Πώς αναπαρίσταται η παιδική ηλικία στις αφηγήσεις γυναικών πεζογράφων του μεσοπολέμου; Από την παρουσίαση του κοινωνικοπολιτικού και πολιτισμικού πλαισίου της ελληνικής πραγματικότητας στη διάρκεια του μεσοπολέμου αναδεικνύεται η παρουσία της γυναικείας πεζογραφίας. Πιστή η τελευταία στις απαιτήσεις της νέας εποχής προσαρμόζει τις αφηγηματικές τεχνικές των λογοτεχνικών κειμένων της στα καινούρια δεδομένα. Οι μυθιστορηματικές αφηγήσεις των γυναικών, βασισμένες σε βιωμένες εμπειρίες και αυτοβιογραφικά στοιχεία, αποτυπώνουν διάφορες εκδοχές της παιδικής ηλικίας, επιτρέποντας γόνιμες διασταυρώσεις στο πεδίο των αναπαραστάσεων. Υπό το πρίσμα της φεμινιστικής κριτικής της λογοτεχνίας στη συγκεκριμένη εργασία, μελετάται το θεωρητικό πλαίσιο της βιωματικής αφήγησης και της αυτοβιογραφίας σε συνάρτηση με τις αρχές της Νέας Κριτικής. Δίπλα στις ερευνητικές προσεγγίσεις που επιχειρούν να αναδείξουν την ιστορικότητα των σημασιών που αποδόθηκαν στην παιδική ηλικία, η μεταγραφή της βιωματικής μνήμης -μνήμης άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο επιλεκτικής- σε (αυτό)βιογραφικά, και όχι μόνο, κείμενα που δημοσιεύονται από το 1931 έως το 1940, αφήνει να διαφανούν κάποιες πραγματικότητες από τη ζωή των παιδιών της μεσοπολεμικής περιόδου, που ξεπερνούν τον κύκλο ζωής των αφηγητριών. Εργαλείο και μέσο αυτών των συγγραφέων αποτελεί η ίδια η αφήγηση, καθώς είναι δοσμένη άλλοτε σε πρώτο και άλλοτε σε τρίτο πρόσωπο. Η επιλογή της «αφηγηματικής συμπεριφοράς» (πρωτοπρόσωπη ή τριτοπρόσωπη αφήγηση) δεν αποτελεί μόνο την κατάληξη σε κάποιο αφηγηματικό τέχνασμα, συνδέεται με την ιδεολογία και τις προϋποθέσεις της εκτός κειμένου πραγματικότητας. Αυτή η πραγματικότητα που προβάλλεται μέσα από τη λογοτεχνική ματιά των γυναικών πεζογράφων στη δεκαετία του ’30 αφορά σε μια νέα αντίληψη για το παιδί, σ’ έναν πρωταγωνιστικό ρόλο που του αποδίδεται, ενδεικτικό του σεβασμού για την οντότητα και τις ανάγκες του
description: How is childhood represented in the narratives of women writers of the interwar? From the presentation of the socio-political and cultural context of the Greek reality during the interwar, the presence of female prose is highlighted. Faithful the latter to the demands of the new age adapts the narrative techniques of its literary texts to the new data. The novel Narratives of women based on experienced experiences and autobiographical elements depict various versions of childhood, allowing fertile intersections in the field of representations. In the light of feminist criticism of literature, the theoretical framework of experiential storytelling and autobiography is studied in connection with the principles of new Criticism. Next to the research approaches that attempt to highlight the historicity of the signs attributed to childhood, the transcription of experiential memory -memory sometimes less and sometimes more selective- in (auto)biographical, and not only, texts published from 1931 to 1940, lets illustrate some realities from the lives of children of the interwar period, which transcend the life cycle of the writers. Tool and instrument of these authors is the narrative itself, as it is given in the first and sometimes third person. The choice of "narrative behavior" (first or third-face narration) is not only the culmination of a narrative ploy, it is linked to the ideology and the conditions of the non-reality text. This reality that is projected through the literary look of female writers in the 1930s is about a new perception of the child, a leading role that is attributed to him, indicative of respect for the entity and its needs