Σακχαρώδης διαβήτης κύησης και τρόπος τοκετού
Creators: name: Φαχιρίδου Ακριόλα
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Κύηση
Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης
Τρόπος τοκετού στο ΣΔΚ
Pregnancy
Gestational diabetes mellitus
Mode of delivery in GDM

description: Σκοπός: Δίχως αμφιβολία, η αντιμετώπιση του διαβήτη κύησης οφείλει να κατευθύνεται από τις σχετικές κλινικές οδηγίες, όπως άλλωστε γενικότερα η ιατρική πρακτική. Τον Μάιο του 2020 δημοσιεύθηκαν οι τελευταίες οδηγίες της ΕΜΓΕ για την αντιμετώπιση του διαβήτη κύησης. Με αφετηρία τις συγκεκριμένες οδηγίες και τη γενικότερη αναγκαιότητα αντιμετώπισης του διαβήτη κύησης, η συγκεκριμένη μελέτη επιχειρεί να διερευνήσει τυχόν διάφορες πριν και μετά τη δημοσίευση των οδηγιών. Με βάση τις σχετικές οδηγίες, συστήνεται η αναμονή για αυτόματη έναρξη τοκετού έως την πιθανή ημερομηνία και η πρόκληση τοκετού, όπως καθορίζεται από τα εθνικά πρωτόκολλα. Επιπλέον, η πρόκληση τοκετού συστήνεται εκτός από τις γυναίκες που βρίσκονται πέραν των 40 εβδομάδων κύησης και για αυτές που βρίσκονται στην 39η εβδομάδα, όταν υπάρχουν επιπρόσθετοι παράγοντες κινδύνου. Τέλος, προτείνεται η καισαρική τομή σε περιπτώσεις διαβήτη και υπερηχογραφικά εκτιμώμενου εμβρυικού βάρους ≥4.500 g (στις 38 - 39 εβδομάδες). Υλικό και μέθοδος: Στη συγκεκριμένη έρευνα εξετάστηκαν συγκριτικά δύο ομάδες γυναικών με τοκετό πριν και μετά τη διαμόρφωση των οδηγιών (N=319 &amp; 192 αντίστοιχα). Η συγκεκριμένη μελέτη ήταν ποσοτική και δευτερογενής. Από μεθοδολογικής απόψεως, οι ποσοτικές έρευνες αναφέρονται σε αυτές στις οποίες τα δεδομένα είναι αριθμητικά και αναλύονται μέσω στατιστικής ανάλυσης. Ως προς τις δευτερογενείς έρευνες, σε αυτές αυτοσκοπός της συλλογής των δεδομένων δεν ήταν η πραγματοποίηση της μελέτης, αλλά αντίθετα συλλέχθηκαν για άλλους σκοπούς και αναλύονται στο πλαίσιο μιας έρευνας επιδιώκοντας την απάντηση συγκεκριμένων ερευνητικών ερωτημάτων. Καθώς επομένως τα δεδομένα της συγκεκριμένης μελέτης ήταν αριθμητικά και είχαν συλλεχθεί για διαφορετικούς σκοπούς, η έρευνα ήταν ποσοτική και δευτερογενής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ως ερευνητικό ερώτημα θα μπορούσε να προσδιοριστεί το εξής: Υπήρξαν μεταβολές στην αντιμετώπιση του τοκετού γυναικών με διαβήτη κύησης μετά τη δημοσίευση των οδηγιών της ΕΜΓΕ το 2020? Για την απάντηση του συγκεκριμένου ερωτήματος αξιοποιήθηκε μία σχετική βάση δεδομένων γυναικών με διαβήτη κύησης με στοιχεία που υπήρχαν κατά τον τοκετό τους. Η βάση αυτή αναπτύχθηκε από τα αρχεία του Γ.Ν. Ιπποκράτειου. Οι μεταβλητές στη βάση ήταν οι ακόλουθες: 1) η ηλικία κατά τον τοκετό 2) η έκβαση (γεννημένο ζωντανό-ζων/ περιγεννητικος θανατος) 3) η ημερομηνία τοκετού (πριν τη δημοσίευση των οδηγιών/ μετά τη δημοσίευση των οδηγιών) 4) ο τρόπος τοκετού (καισαρική τομή/ φυσιολογικός τοκετός) 5) η έναρξη του τοκετού (άγνωστο/ αυτόματος/ όχι τοκετός/ πρόκληση/ πρόωρη ρήξη υμένων). Στην ανάλυση που πραγματοποιήθηκε μέσω του SPSS, ως εξαρτημένες μεταβλητές αντιμετωπίσθηκαν η έκβαση, το είδος τοκετού και η έναρξη του τοκετού. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε ανάλυση ως προς την ηλικία, χρησιμοποιώντας τη μεταβλητή αυτή ως εξαρτημένη, με δύο επίπεδα που αφορούσε την τέλεση του τοκετού πριν και μετά τις οδηγίες της ΕΜΓΕ ως ανεξάρτητη. Οι δύο αυτοί οι έλεγχοι χρησιμοποιήθηκαν ώστε να εξεταστεί το κατά πόσο τα δύο αυτά δείγματα, δηλαδή οι γυναίκες που είχαν τοκετό πριν και μετά τις οδηγίες της ΕΜΓΕ, διαφοροποιούνταν ως προς χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να επηρεάζουν τον τοκετό. Ως προς το είδος των αναλύσεων, η εξέταση της σχέσης μεταξύ της χρονικής στιγμής τέλεσης του τοκετού και της ηλικίας πραγματοποιήθηκε μέσω Ελέγχου Ανεξάρτητων Δειγμάτων. Όλες οι υπόλοιπες αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν με τη χρήση Ελέγχου x2, δεδομένου ότι επρόκειτο για κατηγορικές μεταβλητές. Ο δείκτης σημαντικότητας τέθηκε στο 0.05 για το σύνολο των αναλύσεων. Αποτελέσματα: Η διαμόρφωση των σχετικών οδηγιών φαίνεται να επέφερε και μία σημαντική διαφορά όσον αφορά τον τοκετό. Ειδικότερα, μετά τη δημοσίευση των οδηγιών φαίνεται να υπήρξε ένας σημαντικός περιορισμός του αυτόματου τοκετού (p=0.001), χωρίς όμως η πρόκληση τοκετού να επηρεάζεται ουσιωδώς. Ωστόσο, δεν υπήρξαν διαφοροποιήσεις όσον αφορά την καισαρική τομή και τον φυσιολογικό τοκετό μετά από τη δημοσιοποίηση των σχετικών οδηγιών (p=0.600). Συμπερασματικά, η παρούσα έρευνα αποτέλεσε μία πρώτη προσπάθεια διερεύνησης του κατά πόσο οι οδηγίες που δημοσιεύθηκαν από την ΕΜΓΕ μετέβαλαν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο τοκετός των γυναικών με διαβήτη κύησης. Με βάση τις διαπιστώσεις της ανάλυσης, φαίνεται πως η πρόκληση τοκετού δεν διαφοροποιείται ουσιωδώς. Παρομοίως, η δημοσίευση των σχετικών οδηγιών δεν φέρεται να οδήγησε σε διαφοροποιήσεις ως προς τη συχνότητα της καισαρικής τομής. Συμπεράσματα: Δίχως αμφιβολία, η αντιμετώπιση του διαβήτη κύησης οφείλει να κατευθύνεται από τις σχετικές κλινικές οδηγίες, όπως άλλωστε γενικότερα η ιατρική πρακτική. Τον Μάιο του 2020 δημοσιεύθηκαν οι τελευταίες οδηγίες της ΕΜΓΕ για την αντιμετώπιση του διαβήτη κύησης. Μελετώντας τις οδηγίες αυτές βιβλιογραφικά, φαίνεται πως αυτές βρίσκονται σε σύμπλευση με τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για αξιολόγηση της ύπαρξης διαβήτη κύησης ανάμεσα στους 24-28 μήνες της εγκυμοσύνης και για διαρκή μελέτη των επιπέδων της γλυκόζης κατά τη διάρκεια του τοκετού. Με αφετηρία τις συγκεκριμένες οδηγίες και τη γενικότερη αναγκαιότητα αντιμετώπισης του διαβήτη κύησης, η συγκεκριμένη μελέτη επιχειρεί να διερευνήσει τυχόν διάφορες πριν και μετά τη δημοσίευση των οδηγιών. Με βάση τις σχετικές οδηγίες, συστήνεται η αναμονή για αυτόματη έναρξη τοκετού έως την πιθανή ημερομηνία και η πρόκληση τοκετού, όπως καθορίζεται από τα εθνικά πρωτόκολλα. Επιπλέον, η πρόκληση τοκετού συστήνεται εκτός από τις γυναίκες που βρίσκονται πέραν των 40 εβδομάδων κύησης και για αυτές που βρίσκονται στην 39η εβδομάδα, όταν υπάρχουν επιπρόσθετοι παράγοντες κινδύνου. Τέλος, προτείνεται η καισαρική τομή σε περιπτώσεις διαβήτη και υπερηχογραφικά εκτιμώμενου εμβρυικού βάρους ≥4.500 g (στις 38 - 39 εβδομάδες). Όπως υποστηρίζεται από το ειδικό μέρος της συγκεκριμένης μελέτης, η διαμόρφωση των σχετικών οδηγιών φαίνεται να επέφερε και μία σημαντική διαφορά όσον αφορά τον τοκετό. Ειδικότερα, μετά τη δημοσίευση των οδηγιών φαίνεται να υπήρξε ένας σημαντικός περιορισμός του αυτόματου τοκετού, αλλά όχι μια αύξηση στην πρόκληση του τοκετού. Επιπλέον, δεν υπήρξαν διαφοροποιήσεις όσον αφορά την καισαρική τομή και τον φυσιολογικό τοκετό μετά από τη δημοσιοποίηση των σχετικών οδηγιών. Κάτι τέτοιο ενδεχομένως να αποδίδεται στο ότι ακόμα και πριν από τη δημοσίευση των σχετικών οδηγιών η καισαρική τομή εφαρμοζόταν μόνο στις περιπτώσεις αυτές στις οποίες υπήρχε πραγματική ιατρική αναγκαιότητα και δεν υπήρχε κατάχρηση της. Αντιστρόφως, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ακόμα και μετά τη δημοσίευση των οδηγιών συνέχισε να υπάρχει μία σημαντική κατάχρηση της καισαρικής τομής, η οποία προϋπήρχε της δημοσίευσης των οδηγιών. Μάλιστα, το δεύτερο αυτό σενάριο φαντάζει πιο πιθανό, δεδομένου ότι η κατάχρηση της καισαρικής τομής είναι μία συνήθης πρακτική στη χώρα μας. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπήρξε κάποια διαφοροποίηση ως προς τη συχνότητα της καισαρικής τομής, του φυσιολογικού τοκετού και της πρόκλησης του τοκετού μετά τη δημοσίευση των οδηγιών
description: Purpose: Undoubtedly, the management of gestational diabetes should be guided by the relevant clinical guidelines, as well as medical practice in general. The latest EMG guidelines for the management of gestational diabetes were published in May 2020. Based on these guidelines and the general necessity of treating gestational diabetes, this study attempts to explore any various before and after the publication of the guidelines. Based on the relevant guidelines, it is recommended to wait for spontaneous induction of labour until the probable date and induce labour as determined by national protocols. In addition, induction of labour is recommended for women beyond 40 weeks' gestation and for those at 39 weeks' gestation when additional risk factors are present, in addition to women beyond 40 weeks' gestation. Finally, caesarean section is recommended in cases of diabetes and ultrasonographically estimated fetal weight ≥4,500 g (at 38-39 weeks). Material and Methods: In this study, two groups of women who gave birth before and after the guidelines were compared (N=319 &amp; 192 respectively). This study was quantitative and secondary. Methodologically, quantitative studies refer to those in which the data are numerical and analyzed through statistical analysis. As for secondary surveys, in these, the purpose of collecting the data itself was not to conduct the study, but instead it was collected for other purposes and analyzed as part of a survey seeking to answer specific research questions. Therefore, as the data in this study were numerical and collected for different purposes, the research was quantitative and secondary. In this particular case, the following could be identified as the research question: Have there been changes in the management of delivery of women with gestational diabetes since the publication of the 2020 EMG guidelines? To answer this question, a relevant database of women with gestational diabetes with data available at the time of their delivery was used. This database was developed from the records of the General Hospital Hippocrates. The variables in the database were as follows: 1) age at delivery 2) outcome (born alive/ live/ perinatal death) 3) date of delivery (before publication of guidelines/ after publication of guidelines) 4) mode of delivery (caesarean section/ normal delivery) 5) onset of delivery (unknown/ spontaneous/ no delivery/ induction/ premature rupture of hymen). In the analysis performed using SPSS, outcome, mode of delivery and onset of delivery were treated as dependent variables. In addition, an analysis was performed for age, using this variable as dependent, with two levels related to the delivery before and after the EMG guidelines as independent variables. These two controls were used to examine whether these two samples, i.e. women who had childbirth before and after the EMG guidelines, differed in terms of characteristics that could influence childbirth. In terms of the type of analyses, the examination of the relationship between the timing of delivery and age was carried out by means of Independent Sample Testing. All other analyses were carried out using the x2 test, as they were categorical variables. The significance index was set at 0.05 for all analyses. Results: The formulation of the relevant guidelines also seems to have produced a significant difference in terms of delivery. In particular, after the publication of the guidelines there appears to have been a significant reduction in spontaneous delivery (p=0.001), but without a significant effect on induction of labour. However, there were no differences in terms of caesarean section and normal delivery after the publication of the guidelines (p=0.600). In conclusion, this study was a first attempt to investigate whether the guidelines published by the EMG changed the way in which labour is managed in women with gestational diabetes. Based on the findings of the analysis, it appears that the induction of labour did not differ substantially. Similarly, the publication of the relevant guidelines did not reportedly lead to differences in the frequency of caesarean section. Conclusions: Undoubtedly, the management of gestational diabetes should be guided by the relevant clinical guidelines, as well as medical practice in general. The latest EMG guidelines for the management of gestational diabetes were published in May 2020. By studying these guidelines in the literature, it appears that they are in congruence with the recommendations of the World Health Organization for assessing the presence of gestational diabetes between 24-28 months of pregnancy and for continuous monitoring of glucose levels during delivery. Based on these guidelines and the general need to address gestational diabetes, this study attempts to investigate any various pre and post guidelines. Based on the relevant guidelines, it is recommended to wait for spontaneous induction of labour until the probable date and induction of labour as determined by national protocols. In addition, induction of labour is recommended for women beyond 40 weeks' gestation and for those at 39 weeks' gestation when additional risk factors are present, in addition to women beyond 40 weeks' gestation. Finally, caesarean section is recommended in cases of diabetes and ultrasonographically estimated fetal weight ≥4,500 g (at 38-39 weeks). As supported by the specific part of this study, the formulation of the relevant guidelines also seems to have made a significant difference in terms of delivery. In particular, after the publication of the guidelines there appears to have been a significant reduction in spontaneous delivery, but not an increase in induction of labour. In addition, there were no differences in terms of caesarean section and normal delivery after the publication of the guidelines. This may be attributed to the fact that even before the publication of the relevant guidelines, caesarean section was only used in cases where there was a real medical necessity and not abused. Conversely, it could be argued that even after the publication of the guidelines, there was still a significant abuse of caesarean sections that existed before the publication of the guidelines. Indeed, this second scenario seems more likely, given that the abuse of caesarean section is a common practice in our country. In any case, there was no difference in the incidence of caesarean section, normal delivery and induction of labour after the publication of the guidelines