Η αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης επί της κοινωνικής πολιτικής και η οργάνωση του χρόνου εργασίας: Οδηγία 2003/88/ΕΚ:
Creators: name: Μιχαηλίδου, Ασημίνα Βασιλείου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Κοινωνική πολιτική
Οδηγία για την oργάνωση του χρόνου εργασίας
Yγεία και ασφάλεια των εργαζομένων
Social policy
Organization of working time directive
Workers’ health and safety

description: Αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας αποτελεί η αρμοδιότητα της ΕΕ στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής με βασικό μέτρο εξέτασης την Οδηγία για την Οργάνωση του Χρόνου Εργασίας 2003/88/ΕΚ. Εκκινώντας από μία ιστορική αναδρομή των Ευρωπαϊκών Συνθηκών από το 1957 μέχρι τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, διαφαίνεται η προσπάθεια των εταίρων κατά την πορεία της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης να μετατρέψουν την ΕΕ από μία καθαρώς οικονομική συνένωση Κρατών σε ένα υπερεθνικό μόρφωμα, το οποίο μεταξύ άλλων, σκοπεύει και στην προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων, με απώτερο στόχο τη δημιουργία ίσων όρων ανταγωνισμού. Η Ένωση, λοιπόν, διαθέτει συντρέχουσα με τα Κράτη Μέλη αρμοδιότητα επί θεμάτων κοινωνικής πολιτικής. Περιγράφονται τα εργαλεία που έχει στη διάθεσή της με σκοπό να προωθήσει την ατζέντα της επί κοινωνικής πολιτικής, ξεκινώντας από τις Οδηγίες, οι οποίες από τη φύση τους παρέχουν την αναγκαία ευελιξία στα Κράτη Μέλη, αλλά και νέες μορφές υπερθενικής δράσης, όπως η Ανοιχτή Μέθοδος Συντονισμού, μη εξαναγκαστικού χαρακτήρα, όπως και οι γνωστές από τις εθνικές έννομες τάξεις μέθοδοι της συλλογικής διαπραγμάτευσης μεταξύ των Ευρωπαίων κοινωνικών εταίρων. Κατόπιν, παρουσιάζεται η Οδηγία για το Χρόνο Εργασίας, ίσως το πιο επεμβατικό νομοθετικό μέτρο Ενωσιακής προέλευσης και σίγουρα το πιο αμφισβητούμενο, το οποίο επιχειρεί να συγκεράσει δύο αντιτιθέμενες ιδεολογίες• από τη μία πλευρά, η αντίληψη η οποία απαιτεί απορρύθμιση της αγοράς εργασίας στοχεύοντας στην επίτευξη ανταγωνιστικότητας και από την άλλη, οι θεωρήσεις οι οποίες συσχετίζουν άμεσα τις πολλές εργατοώρες με τα εργασιακά ατυχήματα. Πλαισιωμένα με την πλούσια νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, σκιαγραφόνται τα δικαιώματα που χορηγεί η Οδηγία, με σημαντικότερο αυτό του ανώτατου εβδομαδιαίου ορίου εργασίας των 48 ωρών, καθώς και οι δυνατότητες παρέκκλισεων που δίνονται στα Κράτη Μέλη, ώστε το εν λόγω νομοθέτημα να πληροί τις προϋποθέσεις ευελιξίας. Τέλος, καταγράφονται και οι κοπιώδεις προσπάθειες αναθεώρησης της Οδηγίας από το 2004 μέχρι και τη δεύτερη αποτυχία το 2012. Στη σημερινή Ευρώπη της οικονομικής κρίσης και του διεθνούς ανταγωνισμού της παγκοσμιοποιήσης, διατυπώνονται καταληκτικές σκέψεις σχετικά με το μέλλον του εν λόγω Ευρωπαϊκού μέτρου αλλά και ανησυχίες σχετικά με το μέλλον του Ευρωπαϊκού εργατικού δικαίου εν συνόλω.
description: The research object of the present dissertation is the ΕU’s competence in the field of social policy having as its basic measure of examination the Organization of the Working Time Directive 2003/88/EC. Beginning with a historical overview of the European Treaties from 1957 till the Lisbon Treaty, the European partners’ efforts in the course of the European integration to transform the EU from a purely economic union to a supranational entity, which inter alia, aims at protecting the employees’ rights, becomes apparent, with the ultimate goal being the establishment of a level-playing field. The EU, thus, shares its competence with its Members on social policy issues. The means that it disposes in order to promote its agenda on social policy are further presented, commencing with the Directives, which by their nature provide the Member States with the requisite flexibility, as well as new forms of supranational action, as the Open Method of Co-ordination, of non-coercive nature, and the known from the national legal orders methods of collective bargaining among the two sides of industry. The Working Time Directive, maybe the most intrusive measure of European origin and surely the most controversial one, is furthermore introduced, trying to reconcile two conflicting ideologies; from the one side, the perception that demands labor market deregulation aiming at the accomplishment of competitiveness and from the other, considerations which directly correlate the many working hours with working accidents. The rights provided by the Directive, with the most prominent being that of the maximum working week of 48 hours, as well as the possibilities of Members States’ opt-out in order to enhance the measure’s adaptability, are outlined, framed by the rich jurisprudence of the European Court. Finally, the toilsome efforts of amending the Directive are recorded from 2004 till the second failure in late 2012. Today, in a Europe of financial crisis and international competition, concluding remarks regarding the future of the said European measure as well as concerns about the future of the European Labor law as a whole are put forward.