Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ως ακρογωνιαίος λίθος της ποινικής προστασίας των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Creators: name: Φαρμακίδης, Ευάγγελος Βασιλείου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Ευρωπαϊκή Εισαγγελία
Εγκλήματα κατά των οικονομικών συμφερόντων της ΕΕ
Ευρωπαϊκό Ποινικό Δίκαιο
European Public Prosecutor's Office
Crimes against the EU's financial interests
European Criminal Law

description: Η σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αποτέλεσε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα στην πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι χρειάστηκαν περισσότερες από δύο δεκαετίες, προκειμένου να «ωριμάσει» και να ευδοκιμήσει τελικά η ιδέα της δημιουργίας ενός υπερεθνικού ενωσιακού οργάνου επιφορτισμένου με ποινικές εξουσίες έρευνας και δίωξης εγκλημάτων. Η ιστορική αυτή πορεία σκιαγραφείται στο πρώτο κεφάλαιο της παρούσας εργασίας μέσα από μια σύντομη αναδρομή στα βασικότερα σημεία-σταθμούς της διαδρομής για τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Ο «σχεδιασμός» του ενωσιακού αυτού οργάνου δεν αποδείχθηκε εύκολη υπόθεση. Προτάθηκαν διάφορα μοντέλα για την οργάνωσή του και μάλιστα σημειώθηκαν σημαντικές ανατροπές μέχρι την τελική επιλογή. Το ιδανικό μοντέλο θα έπρεπε να εξασφαλίζει την αποτελεσματική λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ενώ ταυτόχρονα να εγγυάται τη λειτουργική ανεξαρτησία της και -αυτονόητα- να προβλέπει υψηλά επίπεδα εγγυήσεων για τους θιγόμενους, υπόπτους και κατηγορουμένους. Έτσι, στο δεύτερο κεφάλαιο της παρούσας εργασίας αναφέρονται τα οργανωτικά μοντέλα που προτάθηκαν και αποτυπώνονται τα βασικά χαρακτηριστικά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Στο τρίτο κεφάλαιο της παρούσας επιχειρείται η οριοθέτηση της αρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και εξετάζονται οι σχέσεις της με τα κράτη μέλη και άλλους οργανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα η καθ’ ύλην αρμοδιότητά της εξικνείται στα εγκλήματα που βλάπτουν τα οικονομικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως, το άρθρο 86 παρ. 4 ΣΛΕΕ προβλέπει τη δυνατότητα επέκτασης της καθ’ ύλην αρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας με σκοπό την καταπολέμηση της σοβαρής εγκληματικότητας με διασυνοριακή διάσταση. Ήδη από το έτος 2017 η Επιτροπή προωθεί την ιδέα επέκτασης της καθ’ ύλην αρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και στα εγκλήματα τρομοκρατίας. Τέλος, ενόψει της λειτουργίας του νέου αυτού ενωσιακού οργάνου κατέστη αδήριτη η ανάγκη ρύθμισης της καθ’ ύλην αρμοδιότητας όχι μόνο με τις διωκτικές και δικαστικές αρχές των κρατών μελών, αλλά και με άλλους οργανισμούς της Ένωσης, όπως η Eurojust, η Europol και φυσικά η OLAF. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία διαρθρώνεται σε δύο επίπεδα, το κεντρικό και το εθνικό ή αποκεντρωμένο επίπεδο. Το κεντρικό επίπεδο αποτελείται από τον Ευρωπαίο Γενικό Εισαγγελέα, τον Διοικητικό Διευθυντή, το Συλλογικό Όργανο, τα Μόνιμα Τμήματα, τους Ευρωπαίους Εισαγγελείς και φυσικά το διοικητικό προσωπικό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Από την άλλη, το αποκεντρωμένο ή εθνικό επίπεδο αποτελούν οι Ευρωπαίοι Εντεταλμένοι Εισαγγελείς. Στο τέταρτο κεφάλαιο της εργασίας καταγράφονται οι αρμοδιότητες, οι εξουσίες, τα απαραίτητα προσόντα, καθώς και οι προϋποθέσεις διορισμού και παύσης των ανωτέρω προσώπων. Από τη φύση του ο Κανονισμός (EE) 2017/1939 αποτελεί ένα δεσμευτικό νομοθέτημα άμεσης εφαρμογής, υπό την έννοια ότι ο Κανονισμός έχει άμεση εφαρμογή στην εθνική έννομη τάξη, χωρίς να υπάρχει ανάγκη ενσωμάτωσης των προβλέψεων του με εθνικό νόμο, και επιπλέον ο εθνικός νομοθέτης δεν έχει καταρχήν τη δυνατότητα να ρυθμίσει διαφορετικά θέματα που επέλεξε ο ενωσιακός νομοθέτης να ρυθμίσει με συγκεκριμένο τρόπο μέσω του Κανονισμού. Ωστόσο, ο ενωσιακός νομοθέτης, με ρητές αναφορές εντός του Κανονισμού, επιτρέπει στον εθνικό νομοθέτη να ρυθμίσει ορισμένα ζητήματα με εθνικό νόμο. Η πλαισίωση του Κανονισμού (EE) 2017/1939 με εθνικό νόμο αποδείχθηκε μάλλον δύσκολο εγχείρημα. Στο τελευταίο μέρος της παρούσας εργασίας καταγράφονται και προσεγγίζονται κριτικά οι αλλεπάλληλες -τρεις μέσα σε μόλις τρία χρόνια- νομοθετικές προσπάθειες πλαισίωσης του Κανονισμού για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
description: The establishment of the European Public Prosecutor's Office has been one of the most controversial issues in the course of the European Union. This is evidenced by the fact that it took more than two decades for the idea of creating a supranational union body with criminal powers to investigate and prosecute crimes to finally "mature" and thrive. This historical course is outlined in the first chapter of this paper through a brief review of the main points-stations of the path for the establishment of the European Public Prosecutor's Office. The "design" of this union body has not proved to be an easy task. Various models were proposed for its organization and in fact there were significant upheavals until the final selection. The ideal model should ensure the efficient functioning of the European Public Prosecutor's Office, while at the same time guaranteeing its operational independence and -of course- providing high levels of guarantees for the victims, suspects and accused. Thus, in the second chapter of this paper, the organizational models that have been proposed are mentioned and the basic characteristics of the European Public Prosecutor's Office are reflected. The third chapter of this paper attempts to delimit the competence of the European Public Prosecutor's Office and examines its relations with the Member States and other bodies of the European Union. Today, its substantive competence extends to crimes that harm the financial interests of the European Union. However, Article 86 (4) TFEU provides for the possibility of extending the substantive jurisdiction of the European Public Prosecutor's Office in order to combat serious crime with a cross-border dimension. As early as 2017, the Commission is promoting the idea of extending the substantive jurisdiction of the European Public Prosecutor's Office to terrorist crimes. Finally, in view of the functioning of this new Union body, the need to regulate the substantive jurisdiction not only with the prosecuting and judicial authorities of the Member States but also with other Union bodies, such as Eurojust, Europol and, of course, OLAF, has become urgent. The European Public Prosecutor's Office is structured at two levels, the central and the national or decentralized level. The central level consists of the European Chief Prosecutor, the Administrative Director, the College, the Permanent Chambers, the European Prosecutors and, of course, the administrative staff of the European Public Prosecutor's Office. On the other hand, the decentralized or national level is the European Delegated Prosecutors. The fourth chapter of this paper records the responsibilities, powers, necessary qualifications, as well as the conditions for the appointment and dismissal of the above persons. By its nature Regulation (EU) 2017/1939 is a binding legislation of direct application, in the sense that the Regulation has direct application in the national legal order, without the need to transpose its provisions with national law, and in addition the national legislator does not in principle have the power to regulate different matters which the Union legislature has chosen to regulate in a specific way through the Rules of Procedure. However, the EU legislature, with explicit references in the Rules of Procedure, allows the national legislature to regulate certain matters by national law. Framing Regulation (EU) 2017/1939 with national law proved to be a rather difficult task. In the last part of the present work, the successive - three in just three years - legislative efforts to frame the European Public Prosecutor's Office are recorded and critically approached.
description: Σε συνεργασία με: Νομικής (Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης)