Comparison of the characteristics and outcome following endovascular management of ruptured and unruptured intracranial aneurysms. A case-control study
Creators: name: Σταματόπουλος, Θεοδόσιος Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Ενδοκράνια ανευρύσματα
Υπαραχνοειδής αιμορραγία
Ενδοαγγειακή αντιμετώπιση
Intracranial aneurysms
Subarachnoid hemorrhage
Endovascular treatment

description: Intracranial aneurysms are target of significant research as they are associated with high morbidity and mortality. The current scientific background on understanding of the differences between ruptured and unruptured intracranial aneurysms (IA) is still entirely under investigation. We tested the hypothesis that the baseline characteristics of these patients are the similar and ruptured aneurysms are identical morphologically and anatomically with unruptured aneurysms. We additionally researched the efficacy of endovascular coiling as a therapeutic approach on these two subgroups. Thus, we retrospectively analyzed two subgroups of adult patients with saccular aneurysms (ruptured and unruptured) who were treated with endovascular coiling in our Department between 2015 and 2018. We compared the two subgroups on gender, age, presenting symptoms, parent artery aneurysm and specific location, side of the aneurysm, aneurysmal diameter, pre-operative angiographic appearance, presence of vascular variations and co-existence of other aneurysms. The clinical and radiographical results at six-months postoperatively were also documented and compared. Our results revealed that indeed these two subgroups differed in many aspects. 103 patients with ruptured (subgroup A) and 86 with unruptured IA (subgroup B) were analyzed. ACOM and ICA were the dominant parent artery locations in both groups: 39.9% and 23.3% in subgroup A and 28% and 40.4% in subgroup B. Ruptured IA were found to have significantly smaller aneurysmal diameter (p&lt;0.05). Abnormal non-saccular morphology angiographically (p=0.05) and the existence of variation in the Circle of Willis (p= 0.011) were found to be associated with rupture. In contrast, it was found that gender (p=0.265), bifurcation (0.487) and the existence of additional IA (p=0.879) did not differ significantly. Logistic regression analysis found that the odds of an aneurysmal rupture increased by 18.8% as aneurysmal diameter increased by 1mm. At 6-months follow-up, both subgroups improved clinically: absence or minimal neurological deficit had 71.8% in subgroup A compared to 91.8% in B, neurological deficit was found in 19.4% in subgroup A and 7.8% in B whereas patients at vegetative state or dead were only in subgroup A (8.7%). Angiographically, ruptured aneurysms showed higher chances of coil compaction or recanalization compared to unruptured. The current study concluded that ruptured and unruptured aneurysms have different baseline characteristics as well as anatomical and morphological dissimilarities. Coiling can successfully obliterate both ruptured and unruptured aneurysms with minimal complications and favorable outcome, with ruptured aneurysms presenting lower success rate.
description: Σε διεθνές επίπεδο, τα ενδοκράνια ανευρύσματα είναι στο επίκεντρο εντατικής έρευνας καθώς είναι πηγή σημαντικής νοσηρότητας αλλά και θνησιμότητας. Ακόμη, οι ακριβείς διαφορές μεταξύ ραγέντων και μη ραγέντων ανευρυσμάτων είναι ακόμα αδιευκρίνιστες. Στην παρακάτω έρευνα εξετάσαμε την υπόθεση πως τα χαρακτηριστικά των δύο αυτών μεγάλων κατηγοριών είναι ίδια και πως είναι ίδια μορφολογικά και ανατομικά. Παράλληλα, εξετάσαμε την αποτελεσματικότητα της ενδοαγγειακής τους αντιμετώπισης με αποσπόμενα σπειράματα. Για τον σκοπό αυτό, μελετήσαμε αναδρομικά ένα σύνολο ασθενών με σακοειδή ανευρύσματα, ραγέντα και μη ραγέντα, οι οποίοι θεραπεύτηκαν στο τμήμα μας με ενδοαγγειακή μέθοδο χρησιμοποιώντας αποσπόμενα σπειράματα μεταξύ 2015 και 2018. Συγκρίναμε τους ασθενείς αυτούς με βάση τα χαρακτηριστικά τους: φύλο, ηλικία, συμπτώματα, ακριβή ανατομική θέση του ανευρύσματος, πλευρά στο αγγειακό δέντρο, προ-εγχειρητική εικόνα του ανευρύσματος, παρουσία λοιπών ανατομικών παραλλαγών του κύκλου του Willis, καθώς και την παρουσία άλλων ανευρυσμάτων. Η κλινική και αγγειογραφική εικόνα 6 μήνες μετά την επέμβαση κατεγράφη επίσης και συγκρίθηκε. 103 ασθενείς με ραγέντα (υποσύνολο Α) και 86 με μη ραγέντα ανευρύσματα αναλύθηκαν. Τα αποτελέσματα της μελέτης μας ανέδειξαν διαφορές στα παρακάτω στοιχεία. Η πρόσθια αναστομωτική αρτηρία και έσω καρωτίδα ήταν οι πιο συνήθεις θέσεις εντόπισης ανευρύσματος: 39.9% και 23.3% στο υποσύνολο A και 28% και 40.4% στο υποσύνολο B. Τα ραγέντα ανευρύσματα βρέθηκαν να είναι στατιστικώς σημαντικά μικρότερα σε διάμετρο από τα μη ραγέτα (p&lt;0.05). Το ασύμετρο σχήμα, δηλαδή μη σφαιρικό-σακοειδές (p=0.05) και η παρουσία ανατομικής παραλλαγής του κύκλου του Willis (p= 0.011) βρέθηκαν να σχετίζονται με ρήξη του ανευρύσματος. Σε αντίθεση, το φύλο, (p=0.265), ο διχασμός αρτηρίας (0.487) και η παρουσία έτερου ανευρύσματος (p&lt;0.05) δεν διέφεραν σημαντικά ανάμεσα στα δύο υποσύνολα. Ύστερα από ανάλυση, βρέθηκε ότι οι πιθανότητες για ένα ανεύρυσμα να ραγεί αυξάνονται κατά 18.8% σε κάθε αύξηση ενός χιλιοστού της διαμέτρου του. Ύστερα από 6-μηνη παρακολούθηση, και τα δύο υποσύνολα βελτιωθήκαν σημαντικά: απουσία ή ελάχιστο νευρολογικό έλλειμμα παρατηρήθηκε στο 71.8% του υποσυνόλου A σε σύγκριση με 91.8% του B, νευρολογικό έλλειμμα παρατηρήθηκε στο 19.4% του υποσυνόλου A και σε 7.8% του B, ενώ σε φυτική κατάσταση ή νεκροί βρέθηκαν μόνο στο Α υποσύνολο (8.7%). Αγγειογραφικά, τα ραγέντα ανευρύσματα παρουσίασαν πιο υψηλές πιθανότητες συμπίεσης των σπειραμάτων σε σχέση με τα μη ραγέντα. Κλείνοντας, η παρούσα μελέτη ανέδειξε ότι οι δύο ομάδες αυτές των ασθενών και ανευρυσμάτων διαφέρουν σε χαρακτηριστικά και σε ανατομικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά. Η ενδοαγγειακή αντιμετώπιση με τη χρήση αποσπώμενων σπειραμάτων είναι αποτελεσματική με ελάχιστες επιπλοκές, με τα ραγέντα ανευρύσματα να παρουσιάζουν βέβαια χαμηλότερα ποσοστά επιτυχίας.