Spatial and Temporal Continuity in One-Shot Films: Editing Goes Into Hiding
Creators: name: Δήμογλου, Γεώργιος Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Ταινίες-Μονοπλάνα
Χωρική και Χρονική Συνοχή
Μοντάζ Συνέχειας
One-Shot Films
Spatial and Temporal Continuity
Continuity Editing

description: Ταινίες οι οποίες αποτελούνται από μία συνεχόμενη λήψη – ή έχουν μονταριστεί με συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να δίνουν την εντύπωση μίας συνεχόμενης λήψης – συνήθως ονομάζονται ταινίες-μονοπλάνα. Τα τελευταία χρόνια, αυτό το είδος ταινιών γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλές: ταινίες όπως το Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014, σε σκηνοθεσία Alejandro G. Iñárritu) και το 1917 (2019, σε σκηνοθεσία Sam Mendes) έχουν πετύχει τόσο εμπορικά όσο και κριτικά. Ωστόσο, η ιστορία ταινιών-μονοπλάνων μεγάλου μήκους ξεκίνησε αρκετές δεκαετίες πριν, όταν κυκλοφόρησε η ταινία Rope (σε σκηνοθεσία Alfred Hitchcock) το 1948. Η έρευνα αυτή φιλοδοξεί να καλύψει το θεωρητικό κενό ταινιών-μονοπλάνων, οι οποίες παραμένουν σχετικά ανεξερεύνητες εξαιτίας της πρόσφατης δημοτικότητάς τους, μεταξύ άλλων. Συγκεκριμένα, στόχος της μελέτης αυτής είναι να εξερευνήσει τη χωρική και χρονική συνοχή σε ταινίες-μονοπλάνα, ώστε να γίνει κατανοητή η σχέση τεχνικής μονοπλάνου και κινηματογραφικής αναπαράστασης χώρου και χρόνου. Στο πλαίσιο της παρούσας εργασίας, οι τρεις προαναφερθείσες ταινίες λειτουργούν ως μελέτες περιπτώσεων. Η επιλογή των ταινιών αυτών έγινε βάσει του χαρακτήρα τους ως μεγάλου μήκους αφηγηματικές ταινίες και βάσει των μεταξύ τους ομοιοτήτων και διαφορών, όσον αφορά την εκτέλεση της τεχνικής μονοπλάνου. Και οι τρεις αποτελούνται από πολλαπλές λήψεις οι οποίες έχουν μονταριστεί με συγκεκριμένο τρόπο, ούτως ώστε τα κοψίματα ανάμεσά τους να παραμένουν «κρυμμένα». Η ανάλυση των ταινιών στηρίζεται σε θεωρίες αναπαράστασης (και επεξεργασίας) αφηγηματικού χώρου και χρόνου, συνοχής χώρου και χρόνου, και κινήσεων κάμερας. Σκοπός της εργασίας είναι να σκιαγραφήσει την εξέλιξη της τεχνικής μονοπλάνου και της κινηματογραφικής τεχνολογίας μέσα στον χρόνο, αλλά και να εντοπίσει τους τρόπους με τους οποίους ταινίες-μονοπλάνα διατηρούν συνοχή φιλμικού χώρου και χρόνου δίχως ορατό μοντάζ
description: Films that consist of one single uninterrupted shot – or are edited in a way that creates the illusion of a single shot – are typically called one-shot films. In recent years, this kind of cinema has become more and more prominent, evidenced by the critical and commercial success of films such as Alejandro G. Iñárritu’s Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014) and Sam Mendes’ 1917 (2019). The history of the feature-length one-shot film, however, goes back as early as 1948, when Rope (directed by Alfred Hitchcock) was released. This thesis aspires to fill the theoretical gap of one-shot films, which, as of yet, remain relatively unaddressed due to their only recent surge of popularity, among other reasons. Specifically, this project is interested in examining spatial and temporal continuity in one-shot films, so as to understand the effect of the technique on the representation of cinematic space and time. To explore our subject, the three aforementioned films come into focus as case studies. These films were selected based on their feature-length runtime, their identity as narrative fiction films and their uniqueness in terms of the execution of the technique. All three are comprised of multiple shots edited into a seemingly continuous whole. This research performs an in-depth analysis of the films, grounded on theories on representation (and manipulation) of classical narrative space and time, spatiotemporal continuity, and camera movements. The ultimate objective is to showcase the technique’s evolution through time and technology, as well as determine the ways in which these films achieve continuity across space and time without the help of perceptible editing