Αιμαγγειώματα στοματικού βλεννογόνου
Creators: name: Κουνούπης, Βασίλειος Α.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Αιμαγγείωμα
Βλεννογόνοι στόματος
Αγγειακές διαμαρτίες
Hemangioma
Oral miucosa
Vascular walformations

description: Η πρώτη ταξινόμηση των αγγειακών βλαβών σε αιμαγγειώματα και αγγειακές διαμαρτίες επιτελέσθηκε το 1982 από τους Mulliken και Glowacki. Τα αιμαγγειώματα συνιστούν τους πιο συχνά εμφανιζόμενους όγκους της βρεφικής και παιδικής ηλικίας. Κλινικά τα αιμαγγειώματα εμφανίζονται αμέσως μετά την γέννηση, ενώ οι αγγειακές διαμαρτίες είναι εμφανείς κατά την γέννηση και μεγαλώνουν αναλογικά με την σωματική ανάπτυξη. Ο βλεννογόνος των χειλέων αποτελεί την συνηθέστερη θέση εντόπισης και ακολουθούν ο βλεννογόνος της παρειάς, τα πλάγια χείλη της γλώσσας και η υπερώα. Η αιτιοπαθογένεια των αιμαγγειωμάτων είναι άγνωστη, αν και πιθανολογείται συμμετοχή του γενετικού παράγοντα και της ανοσιακής απάντησης. Σύνδρομα με εκδηλώσεις αιμαγγειωμάτων και αγγειακών διαμαρτιών στον στοματικό βλεννογόνο αποτελούν το σύνδρομο Kasabach-Merritt, η διάχυτη νεογνική αιμαγγειωμάτωση, το σύνδρομο Maffucci, το σύνδρομο σπίλου εν είδη κυανής ελαστικής φυσαλίδας, το σύνδρομο Sturge-Weber, το σύνδρομο Klippel-Trenaunay, το σύνδρομο Parkes-Weber και το σύνδρομο Bonnet-Dechaume-Blanc. Τα αιμαγγειώματα ιστολογικά διακρίνονται στο τριχοειδικό και το σηραγγώδες αιμαγγείωμα με παραλλαγές αυτών. Η διάγνωση των αιμαγγειωμάτων στηρίζεται στην ενδελεχή λήψη ιστορικού, στην κλινική εξέταση και ολοκληρώνεται με ιστοπαθολογικές, ανοσοϊστοχημικές και διάφορες άλλες εξετάσεις. Η Διεθνής Κοινότητα Μελέτης των Αγγειακών Ανωμαλιών (ISSVA) το 1996 τροποποίησε ελαφρώς την πρώτη ταξινόμηση, ενώ η ταξινόμηση του Neville BW και συν. παρουσιάζει διαφορές συγκριτικά με εκείνη της ISSVA. Στα αιμαγγειώματα ανιχνεύεται ανοσοϊστοχημικά η πρωτεΐνη μεταφορέας της γλυκόζης των ερυθροκυττάρων (GLUT-1), η μεροσίνη, το αντιγόνο Lewis Y και οι υποδοχείς FcγRII, ενώ δεν ανιχνεύονται στις αγγειακές διαμαρτίες, στα συγγενή αιμαγγειώματα και στο πυογόνο κοκκίωμα. Μικρό ποσοστό αιμαγγειωμάτων παρουσιάζει επιπλοκές όπως αιμορραγία, έλκωση ή/και νέκρωση με ανάπτυξη δευτεροπαθούς λοίμωξης, δυσκαταποσία, δυσχέρεια ομιλίας, ασυμμετρία προσώπου, πόνος, παραισθησία, έλλειψη ή έκτοπη θέση δοντιών, απορρόφηση ριζών, κ.α. Η φαρμακευτική αντιμετώπιση των αιμαγγειωμάτων στρέφεται στην χρήση των στεροειδών, β-αποκλειστών, μπλεομυκίνης, ιντερφερόνης-α, βινκριστίνης και κυκλοφωσφαμίδης. Στην θεραπευτική φαρέτρα των αιμαγγειωμάτων περιλαμβάνονται τα συστήματα Laser, η κρυοχειρουργική, ο εμβολισμός, η χρήση σκληρυντικών παραγόντων, απόλυτης αλκοόλης και η χειρουργική αφαίρεση. Στην μελέτη της κλινικής της Στοματολογίας του Α.Π.Θ χρησιμοποιήθηκαν 95 άτομα ως δείγμα για το διάστημα 1990-2010. Συγκεκριμένα, παρατηρήθηκε πολύ ελαφρά προτίμηση εμφάνισης στο γυναικείο φύλο και συνηθέστερη θέση εντόπισης αποτέλεσε η γλώσσα. Σε άτομα ηλικία κάτω των 20 ετών καταγράφηκαν αιμαγγειώματα στον βλεννογόνο του στόματος σε ποσοστό 5,3%, ενώ η ηλικιακή ομάδα των 55-61 ετών εμφάνισε την μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης (24,2%). Οι αγγειακές διαμαρτίες παρατηρήθηκαν περισσότερο συχνά στον βλεννογόνο της παρειάς (33,3%) στην ηλικιακή ομάδα των 55-61 ετών (33,3%).
description: The first classification of vascular lesions to hemangiomas and vascular malformations was made from Mulliken and Glowacki in 1982. Hemangiomas are among the most common tumors during infancy and childhood. Clinically hemangiomas are seen immediately after birth, whereas vascular malformations become apparent at birth and they grow proportionally with the child. They often arise from frequently traumatized mucosal sites and the labial mucosa is the most common site, followed by the buccal mucosa and the lateral borders of the tongue. The etiopathogenesis of hemangiomas is unclear, although genetic factors and immune response may be involved in their pathophysiology. There are several syndromes which are associated with hemangiomas and vascular malformations such as Kasabach-Merritt syndrome, diffuse neonatal hemangiomatosis, Maffucci syndrome, blue rubber bleb nevus syndrome, Sturge-Weber syndrome, Klippel-Trenaunay syndrome, Parkes-Weber and Bonnet-Dechaume-Blanc syndrome. Histologically, hemangiomas have been classified as capillary and cavernous types with their variants. Diagnosis of hemangiomas depends initially on taking detailed history and they are evaluated by clinical appraisal. The procedure is completed with histopathological, immunohistochemical and various others diagnostic techniques. The International Society for the Study of Vascular Anomalies (ISSVA) has modified slightly the first classification in 1996, whereas Neville’s BW et al. classification exhibit differences in comparison with ISSVA. In hemangiomas is detected immunohistochemically the human erythrocyte-type glucose transporter protein GLUT-1, merosin, Lewis Y antigen and FcγRII receptors, but these immunohistochemical markers are not found in vascular malformations, congenital hemangiomas and pyogenic granuloma. A small percentage of hemangiomas develop complications such as bleeding, ulceration, necrosis with or without accompanying secondary infection, dysphagia, dysphonia, asymmetry of the face, pain, paresthesia, missing or malpositioned teeth, root resorption, etc. The current mainstay of pharmaceutical therapy for hemangiomas is the administration of corticosteroids, β-blockers, bleomycin, interferon-a, vincristine and cyclophosphamide. Apart from use of drugs, others therapeutic options include laser, cryosurgery, embolization, sclerosing agents, absolute alcohol and surgery. The department of Stomatology at the Aristotle University of Thessaloniki carried out a study in which participated 95 patients during the period 1990-2010. The statistic results showed a slight predilection for females and the tongue was the most often area where hemangioma was located. In this study 5,3% of oral hemangiomas were observed in patients under the age of 20 years, while hemangiomas were found mo re frequently in patients between the age of 55-61 years. Vascular malformations were found more frequently in buccal mucosa (33,3%), in patients between the age of 55-61 years (33,3%).