Αιτιώδης συνάφεια κατά τον Ελληνικό Ποινικό Κώδικα: η αιτιότητα όταν μεταξύ της πράξης του φυσικού αυτουργού και του αποτελέσματος μεσολαβεί πράξη τρίτου ή του θύματος
Creators: name: Ταράλλη, Τσαμπίκα Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Αιτιότητα, Αιτιώδης σύνδεσμος, Αιτιώδης Συνάφεια
Μεσολαβούσα Ενέργεια
Έμμεση Αυτουργία
Causation, Causality
Third agent’s or victim’s Intervening Act
Indirect Perpetrator

description: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν o προσδιορισμός των προϋποθέσεων με την συνδρομή των οποίων ο Ποινικός Κώδικας δέχεται ότι θεμελιώνεται η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της πράξης του δράστη και του αποτελέσματος. Για να καταλήξουμε σε αυτό το συμπέρασμα εξετάστηκε μια σειρά εγκλημάτων του Ειδικού Μέρους του Ποινικού Κώδικα (τα άρθρα 220, 380,385,386 ΠΚ) κοινό χαρακτηριστικό των οποίων αποτελεί η τυποποίηση στην αντικειμενική τους υπόσταση μιας μεσολαβούσας πράξης ενός τρίτου προσώπου ή του ίδιου του θύματος. Παρόλη, όμως, την μεσολάβηση το Ποινικός Κώδικας καταφάσκει την ποινική ευθύνη του προγενέστερου αυτής όρου και άρα την σύνδεση του αιτιακά με το αποτέλεσμα. Οι ειδικές προϋποθέσεις αναφορικά με καθεμία διάταξη ανευρέθηκαν στις παραπάνω διατάξεις από τον συσχετισμό τους τόσο με το προστατευόμενο έννομο αγαθό και τη γραμματική τους διατύπωση όσο και με τις διατάξεις για την συμμετοχή στο έγκλημα και τη θεωρία για την έμμεση αυτουργία. Ιδιαίτερα βοηθητικός σε αυτό το εγχείρημα στάθηκε ο ειδικότερος προσδιορισμός της έννοιας της έμμεσης αυτουργίας και των ακριβή της ορίων. Μέσα από αυτό το σύνολο χαρακτηριστικών έγινε προσπάθεια να ανευρεθεί ένα κοινό μοτίβο. Αυτό επιχειρήθηκε στη συνέχεια να γενικοποιηθεί ώστε να καλύπτει και τις περιπτώσεις όπου δεν μεσολαβεί μεταξύ της πράξης και του αποτελέσματος καμία άλλη πράξη, και έτσι να προσδιορίσουμε εκκινώντας από τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα τις προϋποθέσεις για την αιτιακή σύνδεση μιας πράξης με ένα αξιόποινο αποτέλεσμα
description: The main objective of this thesis was the designation of the conditions, the existence of which allows the Greek Criminal Code to establish a causal relation between a conduct and a result. In order to reach this conclusion, a series of offences were examined (Articles 220, 380, 385, 386 GCC), a uniting characteristic of which is the existence of the victim’s or a third person’s intervening conduct among the constituent elements of the crime. Regardless of the existence of an intervening conduct, the Criminal Code accepts the causal relation between the prior conduct and the result. The specific prerequisites concerning each of the abovementioned criminal provisions were defined by correlating those provisions both with the protected by each of them legal interest and the provisions’ linguistic statement and with the provisions concerning participation to crime and the theory of indirect perpetrator. The clarification of the concept of indirect perpetrator was of cardinal importance. Through the abovementioned specific prerequisites an overarching pattern was revealed. There was an attempt this recurring theme to be generalized, in order to be applied to cases where no intervening conduct are detected, and thus, to determine the prerequisites for the existence of a causal relation between a conduct and a wrongful result, based purely on the Criminal Code’s provisions