Συγκλίσεις και αποκλίσεις στο πεδίο της μάχης του εμφυλίου πολέμου: Ζητήματα γραφής και ιδεολογίας στα κείμενα «Πυραμίδα 67» του Ρένου Η. Αποστολίδη, «Θητεία» του Δημήτρη Χατζή και «Τ’ αγρίμια του άλλ:
Creators: name: Τρουλάκη, Μαρία Ηρώ Εμμανουήλ
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2015
Subjects: ταυτότητα, ετερότητα
εμφύλιος πόλεμος
λογοτεχνία, Τηλέμαχος Αλαβέρας, Ρένος Η. Αποστολίδης, Δημήτρης Χατζής
identity, alterity
civil war
literature, Telemachos Alaveras, Renos Her. Apostolides, Dimitris Chatzis

description: Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στη συνεξέταση των κειμένων Πυραμίδα 67 του Ρένου Η. Αποστολίδη, Θητεία του Δημήτρη Χατζή και Τ’ αγρίμια του άλλου δάσους του Τηλέμαχου Αλαβέρα. Στην εργασία γίνεται προσπάθεια να καταδειχθούν οι τρόποι με τους οποίους τα υποκείμενα της αφήγησης επιχειρούν να συγκροτήσουν τους όρους διαλόγου με την ιστορία ως βιωμένη εμπειρία αλλά και τον διάλογο με την ίδια την ταυτότητά τους ως φορέων της λογοτεχνικής αφήγησης. Συγκεκριμένα, ο τρόπος που οι αφηγητές των κειμένων διαλέγονται με τον οικείο φανερώνει ορισμένα ρήγματα στις σχέσεις τους μαζί του, αλλά και αντιστρόφως ο τρόπος που διαλέγονται με τον «άλλο» διέπεται από λόγους όχι μόνο ανταγωνιστικούς αλλά και συμπονετικούς. Η εργασία αποτελείται από τέσσερα κεφάλαια. Στο πρώτο, εξετάζονται οι σχέσεις της ιστορίας με τη λογοτεχνία, καθώς τα υπό εξέταση κείμενα αφορούν τη μετάπλαση της βιωμένης εμπειρίας του εμφυλίου πολέμου. Οι φορείς της αφήγησης συγκροτούν την ταυτότητά τους ως δρώντα υποκείμενα της ιστορίας και της γραφής καταθέτοντας μια σύνθετη εκδοχή, ενώ ταυτόχρονα η αφηγηματική πράξη συμβάλλει στην ανατροπή του δεδηλωμένου εκ μέρους των αφηγητών στόχου της «αλήθειας» και στον εντοπισμό αμφίρροπων τάσεων των συγγραφικών υποκειμένων απέναντι στην ιστορία και τη λογοτεχνία. Στο δεύτερο κεφάλαιο και με τη συνδρομή της θεωρίας του Genette, η εργασία επικεντρώνεται στους αφηγηματικούς τρόπους με τους οποίους η βιωμένη εμπειρία μεταπλάθεται σε λογοτεχνική αφήγηση. Ο κοινός χρόνος και χώρος του βιώματος φαίνεται ότι λειτουργούν προωθητικά για τη διερεύνηση των σχέσεων των υποκειμένων με το χώρο στράτευσής τους, όπου δεν εκδηλώνονται πάντα σχέσεις συνύπαρξης και αποδοχής, αλλά και για τον τρόπο που φαίνεται να αντιμετωπίζουν οι συγγραφείς το εγχείρημα της γραφής. Στο τρίτο κεφάλαιο, επιχειρείται να διερευνηθεί ο τρόπος με τον οποίο η γραφή αναπαριστά τη μνήμη αλλά και αντίστροφα, δηλαδή πώς από αυτήν την αναπαράσταση της μνήμης διά της γραφής επηρεάζονται η ταυτότητα του αφηγητή και η συγκρότησή της. Στο τέταρτο κεφάλαιο, αξιοποιούνται συμπεράσματα των προηγούμενων κεφαλαίων σε μια κατεύθυνση παρουσίασης των ποικίλων όψεων της ταυτότητας του «εαυτού» και του «άλλου», με την προσφυγή στην μπαχτινική θεωρία. Η λογοτεχνική ταυτότητα των αφηγητών φαίνεται ότι δημιουργεί ρήγμα στη συνύπαρξη με τον «άλλο» και αναδεικνύεται συχνά ως κυρίαρχο στοιχείο της ταυτότητας. Η ίδια εμπλέκεται επίσης σε ένα διάλογο του «εαυτού» με την τέχνη, όπου θεματοποιούνται οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι συγγραφείς κατά την προσπάθειά τους να συνθέσουν το μυθοπλαστικό σύμπαν των αφηγήσεων.
description: The present thesis focuses on the joint examination of the works Pyramida 67 by Renos Her. Apostolides, Thetea by Dimitris Chatzis and Ta agrimia tou allou dasous by Telemachos Alaveras. In the thesis, there has been an effort to demonstrate the ways with which the subjects of the narration attempt to establish the dialogue terms with history as lived experience, as well as the dialogue with their own identity as conveyors of literary narrative. Specifically, the way the narrator of the text communicates with the familiar reveals certain breaches in their relationship and, conversely, the way they communicate with the “other” is ruled by competitive but also compassionate discourse. The thesis consists of four chapters. In the first chapter, the relation between history and literature is analyzed, since the examined texts concern the transformation of the lived experience of the civil war. The narrative conveyors compose their identity as acting subjects of history and writing, giving a composite version, while, simultaneously, the narrative act contributes to the overturn of the narrators’ avowed intention of “truth” and to the detection of opposing trends of the writing subjects towards history and literature. In the second chapter, along with the assisatnce of Genette’s theory, the paper focuses on the narrative techniques with which lived experience transforms into literal narration. The common time and place of the experience seem to promote the examination of the realationship of the subjects with their field of commitment where not only relations of coexistence and acceptance are manifested, but also the way the writers deal with the attempt of writing. In the third chapter, the way with which writing represents the memory is examined and reversely, how this representation of memory through writing affects the narrator’s identity and its formation. In the fourth chapter, the conclusions from the previous chapters are employed towards the presentation of the various aspects of the identity of the ‘self’ and the ‘other’, with the assistance of the Bakhtin theory. The narrators’ literary identity seems to create a breach in the coexistence with the ‘other’ and is often presented as a dominant feature of the identity. It is also involved in a dialogue between the ‘self’ and the art, in which the difficulties the writers cope with in their attempt to compose the fictional universe of the narrations, become a theme.