Η εικόνα των Αρμενίων μέσα από Κρατικά Οθωμανικά Αρχεία (1907-1915)
Creators: name: Ντισλή, Μαρία Αθανασίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Αρμενικό
Αντρανίκ
Πρόσφυγας
Armenian
Adranik
Refugee

description: Η μεταπτυχιακή αυτή εργασία βασίστηκε σε πρωτότυπο οθωμανικό αρχειακό υλικό που χρησιμοποιήθηκε στη μεταγεγραμμένη του μορφή, από επίσημη ηλεκτρονική σελίδα του τουρκικού κράτους (τα devlet arşivleri). Επιλέχθηκε η ενότητα το «Αρμενικό Ζήτημα», και συνολικά χρησιμοποιήθηκαν 133 έγγραφα προερχόμενα από διάφορα Υπουργεία και Υπηρεσίες, Διευθύνσεις Αναφοράς, Προξενεία και Πρεσβείες. Τα ιστορικά γεγονότα της ύστερης οθωμανικής περιόδου αποκάλυψαν πως οι γενικότερες συνθήκες που σημάδεψαν την οθωμανική αυτοκρατορία από τις αρχές του 19ου αιώνα, προετοίμασαν το πλαίσιο για τη σύνδεση του «Αρμενικού Ζητήματος» με το «Ανατολικό». Η έρευνα ξεκινά το 1907, καθώς τότε άρχισε η σταδιακή εδραίωση και κυριαρχία του Νεοτουρκικού Κινήματος. Τα επεισόδια στα Άδανα το 1909, και οι ανθρώπινες απώλειες και οι υλικές καταστροφές που επέφεραν αυτά, επανέφεραν ανησυχία και προβληματισμό. Ως έτος ολοκλήρωσης, επιλέχθηκε το 1915, που αν και η κατάσταση για την αυτοκρατορία καθοριζόταν πια από τις εξελίξεις του Α΄ΠΠ, δεν υπεισέρχεται στα γεγονότα του. Τα Κρατικά Οθωμανικά Αρχεία έδωσαν την αίσθηση πως οι Αρμένιοι βρίσκονταν συγκεντρωμένοι στο εσωτερικό, κυρίως σε έξι επαρχίες, αλλά ταυτόχρονα σημαντική Αρμένικη παρουσία υπήρχε τόσο προς τις περιοχές της Βιθυνίας, όσο και στη διασπορά. Η παρουσία των Αρμενίων στα «πέρατα του κόσμου», συνοδευόταν από το «προφίλ», της επιτυχημένης Αρμενικής κοινότητας με τις ιδιαίτερες ικανότητές της σε τομείς, όπως της οικονομίας και της εκπαιδευτικής καλλιέργειας. Ήταν πιο πλούσιοι, θρησκευτικά ελεύθεροι, απαλλαγμένοι από τον στρατό, σε σχέση με τον «φτωχό» Μουσουλμανικό λαό. Κατά τις Οθωμανικές αρχές, οι Αρμένιοι, αλλά και η Αρμενική Εκκλησία, παρόλο που ζούσαν «ευνοημένα» στα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, «αχάριστα» στρέφονταν εναντίον της και εναντίον των «αγαθών» που επί αιώνες τους πρόσφερε. Τόσο εντός όσο και από τη διασπορά, οι Αρμένιοι πολεμούσαν την αυτοκρατορία. Δίκτυα μετακίνησής τους είχαν αναπτυχθεί μέσω της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, ενώ δίκτυα διακίνησης όπλων και προετοιμασίας επαναστατικών ενεργειών, συνδράμονταν από τον προπαγανδιστικό ρόλο των εφημερίδων. Προκαλούσαν δεινά από μόνοι τους, ώστε η διεθνής κοινή γνώμη να τους λυπηθεί και να παρασυρθεί στα αιτήματά τους. Δολοφονούσαν και καταδιώκονταν, αλλά όταν δολοφονούνταν δεν υπήρχαν μάρτυρες. Το Οθωμανικό κράτος, όμως, «συμπονετικά» εξακολουθούσε να τους αγκαλιάζει και να τους φροντίζει. Οι Αρμένιοι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που είχαν βιώσει νωρίτερα τις δύσκολες στιγμές της εποχής τους Αβδούλ Χαμίτ (1894-1896), είχαν υποστεί ανεπανάληπτο πλήγμα. Η ανάδυση του Νεοτουρκικού Κινήματος, τους έφερε ελπιδοφόρες υποσχέσεις. Όμως τα επεισόδια στα Άδανα (1909), προκάλεσαν απογοήτευση στους Αρμενίους. Παρολαυτά, δεν υπήρχε άλλη λύση και με την «Επιτροπή Ένωσης και Προόδου» έδωσαν νέους όρκους συνεργασίας. Ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός δεν έπαψε ποτέ να καθορίζει τον τρόπο ένδειξης ενδιαφέροντος κάθε Ευρωπαϊκής Δύναμης. Οι εσωτερικές πολιτικές διαμάχες μεταξύ υποστηρικτών του σουλτάνου και «ενωτικών», τα εθνικιστικά κινήματα στα Βαλκάνια που το ένα μετά το άλλο παρασύρονταν στον αγώνα για ολοένα μεγαλύτερη απόσπαση εδαφών, το Αρμενικό Ζήτημα όπως εξελισσόταν, κυρίως, μέσα από τη διαπλοκή του με τα εθνικιστικά κινήματα των Βαλκανίων, επιδείνωσαν την κατάσταση. Ο πυρήνας του Αρμενικού επαναστατικού αγώνα βασίστηκε στον Βουλγαρικό αγώνα. Σχετικά με το δίλημμα, λοιπόν, που περιείχε το Αρμενικό Ζήτημα προκύπτει το συμπέρασμα πως ήταν αδύνατον να αλλάξουν οι Αρμένιοι την απόφασή τους να ιδρύσουν σταδιακά ένα ανεξάρτητο Αρμενικό κράτος.
description: This graduate work is based on original Ottoman archival material used in transcribed form from the official website of the Turkish state (devlet arşivleri). Selected the section the "Armenian Question", and used a total 133 documents from various ministries and departments, directorates Reporting Consulates and Embassies. The historical events of the late Ottoman period revealed that the general conditions that shaped the Ottoman Empire from the early 19th century, prepared the framework for the connection of the "Armenian Question" with "East". The research began in 1907, when a gradual consolidation and dominance of the Young Turk Movement began. The episodes in Adana in 1909, and human losses and material damage that brought, revived concern and reflection. The investigation is completed in 1915 that although the situation for the Empire determined by developments in EPR, is not involved in the events. The State Ottoman authorities gave the impression that the Armenians were gathered inside, mainly in six provinces, but also significant Armenian presence was so into the areas of Bithynia, and in diaspora. The presence of Armenians in the "ends of the world," accompanied by the "profile" of successful Armenian community with special skills in areas such as economic and educational culture. It was supposed they were richer, with their own religion, free from the military duties over the "poor" Muslim people. Accordance to the Ottoman authorities, Armenians, and the Armenian Church, although they lived 'favored' in the territories of the Ottoman Empire, "ungrateful" turned against her and against the "goods" for centuries offered them. Either within either from the diaspora, Armenians were fighting the Empire. Transportation networks had been developed through Bulgaria and Romania. Weapons trafficking networks and preparation revolutionary actions, were assisted by the propagandistic role of newspapers. They caused problems to themselves, so that the international public opinion to show them its mercy and drift to their demands. They murdered and they were persecuted, but when they were murdered, there were no witnesses. However, the Ottoman state, "compassionately" continued to embrace and care for them. The Armenians of the Ottoman Empire, who had earlier experienced difficult moments of the Abdul Hamid’s period (1894-1896), they had suffered unprecedented blow. The emergence of the Young Turk Movement, brought them promising promises. But the episodes in Adana (1909), caused disappointment among Armenians. Nevertheless, there was no other solution and they gave new vows of cooperation with the "Committee on Union and Progress". The European imperialism had never ceased to determine the interest of each European power. The internal political fights between supporters of the sultan and 'unionist', the nationalist movements in the Balkans that one after another swayed in the struggle for increasing detachment territories, the Armenian issue as it evolved, mainly through the interweaving of the nationalist movements in the Balkans, all these had worsened the situation. The core of the Armenian revolutionary struggle was based on the Bulgarian race. About dilemma, then, that contained the Armenian question, it was concluded that it was impossible the Armenians to change their decision to establish, gradually, an independent Armenian state.