Η μουσική ως αλήθεια: Schelling, Schopenhauer, Nietzsche:
Creators: name: Παπαδημητρίου, Αριστέα Στέφανου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2014
Subjects: Φιλοσοφία
Μουσική
Ιδεαλισμός
Schelling
Schopenhauer
Nietzsche

description: Η παρούσα μελέτη παρουσιάζει τη θέση της μουσικής στις φιλοσοφίες τριών σημαντικών φιλοσόφων, των Schelling, Schopenhauer και Nietzsche. Και οι τρεις προήγαγαν τη μουσική σε εκείνο το είδος τέχνης το οποίο υπερέχει όλων των άλλων και διέβλεψαν σε αυτή το μέσο υπέρβασης των περιορισμών της γνώσης, της προβληματικής που είχε ενταθεί μετά τον καντιανό διαχωρισμό του κόσμου στα φαινόμενα και το πράγμα καθεαυτό. Ο Schelling, αρχικά, διαχώρισε τη σημασία της μουσικής από αυτή των άλλων τεχνών και ταύτισε το ρυθμό με τον παλμό του Απόλυτου. Στόχος του ήταν η ενοποίηση όλων των Ιδεών σε μία, στην ιδέα της ομορφιάς. Για το λόγο αυτό η τέχνη κατέχει κεντρική θέση στο σύστημά του. Στον Schopenhauer η αμεσότητα με την οποία μας απευθύνεται η μουσική, την προάγει σε μία προνομιακή γλώσσα, η οποία φανερώνει τις κινήσεις και τα πάθη της Βούλησης, του πράγματος καθεαυτού.O Nietzsche στη συνέχεια υιοθετεί την έννοια της Βούλησης και την ιδέα της εκδήλωσής της στη μουσική από τον Schopenhauer αλλά την προεκτείνει στο βαθμό που ο πεσιμισμός του Schopenhauer γίνεται πεσιμισμός της πλήρους κατάφασης στη ζωή και το τραγικό. Αν ο Kant μας παραπέμπει στο όριο, οι εν λόγω φιλόσοφοι μας παραπέμπουν στην υπέρβασή του, έτσι, ώστε να υπάρξει πρόσβαση στην αλήθεια, στο πράγμα καθεαυτό. Από τον Schelling μέσω του Schopenhauer και καταλήγοντας στο Nietzsche, η ανθρώπινη συνείδηση πορεύεται ανοδικά, γίνεται συνείδηση του Απόλυτου, της Βούλησης, του τραγικού ανθρώπου. Η μουσική γίνεται καθρέφτης των αγωνιών και της περιπέτειας της συνείδησης, σε ό, τι και αν αντιστοιχεί η συνείδηση• γίνεται μία εκδήλωση της απόλυτης συμφωνίας της ουσίας μας.
description: The current study presents the position of music in the philosophies of three major philosophers, Schelling, Schopenhauer and Nietzsche. All three promoted music in that kind of art which excels all others and saw it as a way of overcoming the limitations of knowledge, the problematic that had been intensified after the Kantian separation of the world in the phenomena and the thing in itself. Schelling, initially separated the importance of music from that of the other arts and identified rhythm with the pulse of the Absolute. His goal was to consolidate all the ideas into one, the idea of beauty. For this reason art is central to his system. In Schopenhauer, the immediacy with which music communicates with us, promotes it into a privileged language, which shows the movements and passions of the Will, the thing in itself. Nietzsche then adopts the notion of the Will and the idea of its manifestation in music by Schopenhauer but he extends it to the point that Schopenhauer's pessimism becomes a full affirmation in life and tragic. If Kant refers to the limit, these philosophers refer to its transgression so as to access the truth, the thing in itself. From Schelling, through Schopenhauer and ending up to Nietzsche, human consciousness follows an upward path, it becomes the consciousness of the Absolute, of the Will, of the tragic man. Music becomes the mirror of the agonies and the adventure of the consciousness, to whatever this consciousness corresponds to • it becomes the manifestation of the absolute symphony of our essence.