Ανευρύσματα σπληνικής αρτηρίας, κλινική πορεία, διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση
Creators: name: Σαλαμπά, Χριστίνα Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Σπληνική
Αρτηρία
Ανεύρυσμα
Splenic
Artery
Aneurysm

description: Τα ανευρύσματα της σπληνικής αρτηρίας είναι από τα πιο συνηθισμένα ανευρύσματα των αγγείων των σπλάχνων και αντιπροσωπεύουν πάνω από το ήμισυ του συνόλου αυτών. Είναι τα συχνότερα ενδοκοιλιακά ανευρύσματα, μετά τα ανευρύσματα της κοιλιακής αορτής και της λαγόνιας αρτηρίας και αν και είναι σπάνια, είναι δυνητικά θανατηφόρα. Ο πραγματικός αριθμός του επιπολασμού στο γενικό πληθυσμό είναι άγνωστος και οι εκτιμήσεις ποικίλουν από 0.2% έως και 10.4% ποσοστό ιδιαιτέρως υψηλό το οποίο παρατηρείται στην έκτη δεκαετία της ζωής. Ως παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση ανευρύσματος της σπληνικής αρτηρίας αναφέρονται πρωτίστως η πυλαία υπέρταση η οποία συνυπάρχει σε ποσοστό 50% σε ασθενείς στους οποίους ανευρίσκεται ανεύρυσμα της σπληνικής αρτηρίας, το γυναικείο φύλο, οι πολλαπλές κυήσεις, η αθηροσκλήρωση, η υπέρταση, η μεταμόσχευση ήπατος, η κοκκιωμάτωση Wegner (νεκρωτική κοκκιωματώδης αγγειίτιδα) και το σύνδρομο Marfan ή Ehler-Danlos (νόσοι συνδετικού ιστού). Αιτιολογικός παράγοντας δημιουργίας ψευδοανευρύσματος της σπληνικής αρτηρίας είναι η παγκρεατίτιδα, τόσο στη χρόνια όσο και στην οξεία μορφή της, η ψευδοκύστη παγκρέατος και οι τραυματισμοί. Η συχνότητα τους αυξάνεται με την ηλικία, ενώ η διάγνωση τους τις περισσότερες φορές αποτελεί τυχαίο εύρημα, στα πλαίσια ακτινολογικής διερεύνησης άλλων νοσολογικών οντοτήτων, κυρίως όσον αφορά τα μικρά (&lt;2cm), ασυμπτωματικά ανευρύσματα. Τα μεγαλύτερα ανευρύσματα εκδηλώνονται με συμπτώματα και μάλιστα πολλές φορές με θανατηφόρες επιπλοκές, όπως είναι η ρήξη αυτών. Τα ανευρύσματα αυτά μπορεί να έχουν τη μορφή ενός πραγματικού ανευρύσματος, που είναι και το συνηθέστερο ή ενός ψευδοανευρύσματος. Ο χρυσός κανόνας στη διάγνωση τους είναι η αξονική αγγειογραφία, στην οποία στηρίζεται και ο σχεδιασμός της αντιμετώπισης τους. Για πολλά χρόνια η ανοικτή χειρουργική επέμβαση αποτελούσε τη μέθοδο εκλογής για την αποκατάσταση των ανευρυσμάτων της σπληνικής αρτηρίας, ενώ τις τελευταίες δυο δεκαετίες οι ενδαγγειακές τεχνικές αποτελούν την πρώτη επιλογή λόγω των λιγότερων περιεγχειρητικών επιπλοκών και της μικρότερης θνητότητας κυρίως σε ασθενείς υψηλού κινδύνου. Ανάλογα με την ανατομική θέση και τη διάμετρο του ανευρύσματος οι επιλογές διαχείρισης είναι η στενή ακτινοσκοπική παρακολούθηση, η ανοικτή χειρουργική επέμβαση, η ενδαγγειακή θεραπεία και η λαπαροσκοπική χειρουργική.
description: Splenic artery aneurysms are one of the most common aneurysms of the visceral vasculars and represent more than half of them. Splenic artery aneurysms (SAA) constitutes 60% of all visceral arterial aneurysms and is the third most common abdominal aneurysm after aortic and iliac artery aneurysms. The actual prevalence in the general population is unknown and estimates range from 0.2% to 10.4%, a particularly high rate in the sixth decade of life. Risk factors for splenic artery aneurysm include hypertension, which coexists in 50% of patients with splenic artery aneurysm, female, multiple pregnancies, atherosclerosis, liver transplant, hypertension, Wegner granulomatosis (necrotic granulomatous vasculitis) and Marfan or Ehler-Danlos syndrome. The causative agent of pseudoaneurysm of the splenic artery is pancreatitis, the pseudocyst of the pancreas and injuries. Their frequency increases with age, while their diagnosis is often a random finding, in the context of radiological examination of other nosological entities, mainly for small (&lt;2cm), asymptomatic aneurysms. Larger aneurysms present with symptoms and often with fatal complications, such as rupture. These aneurysms can take the form of a true aneurysm, which is the most common, or a pseudoaneurysm. The golden rule in their diagnosis is the angiography CT. For many years, classic surgery has been the method of choice for repairing splenic artery aneurysms, and in the last two decades, the endovascular techniques have been the first choice due to fewer perioperative complications and lower mortality, especially in high-risk patients. Depending on the anatomical location and diameter of the aneurysm, management options include close radioscopy, classic surgery, endovascular treatment, and laparoscopic surgery.