Δραστηριότητες ελεύθερου χρόνου εφήβων και νέων με νοητική ανεπάρκεια
Creators: name: Τζαβέλλα, Ζαχαρούλα Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: Νοητική Ανεπάρκεια
Δραστηριότητες Ελεύθερου Χρόνου
Συχνότητα
Intellectual Disability
Leisure Activities
Frequency
Ικανοποίηση
Επιλογή/ποιος αποφασίζει
Satisfaction
Choice who decides

description: Τα ερευνητικά δεδομένα που αφορούν τις δραστηριότητες ελεύθερου χρόνου των ατόμων με νοητική ανεπάρκεια διαπιστώθηκε ότι στον ελληνικό χώρο είναι ελάχιστα. Στη διεθνή βιβλιογραφία, όμως, φάνηκε ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες δεν απολαμβάνουν τον ελεύθερο τους χρόνο σε σχέση με τη διαχείριση και την επιλογή (Solish, Perry &amp; Minnes, 2010 από Θωίδη, 2014). Οι επιλογές των δραστηριοτήτων τους είναι κυρίως μοναχικές και παθητικές υπο το πρίσμα ότι καθοδηγούνται από την οικογένεια ιδιαίτερα όταν η ανεπάρκεια είναι μεγάλη (Solish, Perry &amp; Minnes, 2010 από Θωίδη, 2014). Κοινωνικά φαίνεται ότι δραστηριοποιούνται κατά βάση με συγγενείς και λιγότερο με φίλους χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και το επιθυμητό (King, Law, Hurley, Petrenchik &amp; Schwillnus, 2010: 101- 124 από Βασιλειάδη, 2014). Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν η αποτύπωση και καταγραφή στοιχείων σχετικά με τον ελεύθερο χρόνο των ατόμων με νοητική ανεπάρκεια. Τα ερευνητικά ερωτήματα που προέκυψαν αφορούσαν τον βαθμό συχνότητας και ικανοποίησης που προέκυπτε από τις διάφορες περιπτώσεις δραστηριοτήτων ελεύθερου χρόνου, τον βαθμό επιλογής/ποιος αποφασίζει για την εκάστοτε δραστηριότητα (το ίδιο το άτομο ή η οικογένεια/κηδεμόνας) και τον βαθμό συμφωνίας των απαντήσεων των ατόμων με νοητική ανεπάρκεια με αυτές των γονιών/κηδεμόνων τους. Η μέθοδος δειγματοληψίας που επιλέχθηκε να χρησιμοποιηθεί για την επιλογή του δείγματος ήταν η δειγματοληψία μη πιθανότητας. Το δείγμα της έρευνας αποτελούνταν από Ν=73 έφηβους/ες και νέους/ες με νοητική ανεπάρκεια. Ομάδα ελέγχου ήταν οι γονείς/κηδεμόνες των ατόμων με νοητική ανεπάρκεια. Για την συγκεκριμένη έρευνα χρειάστηκε να κατασκευαστεί ερωτηματολόγιο, καθώς δεν εντοπίστηκε κάποιο άλλο, το οποίο να κάλυπτε τις ανάγκες της. Το ερωτηματολόγιο είχε τρεις άξονες που αφορούσαν τη συχνότητα, την ικανοποίηση και την επιλογή των δραστηριοτήτων ελεύθερου χρόνου όπου αναλυτικά αυτό σημαίνει ποιος αποφασίζει (το ίδιο το άτομο με νοητική ανεπάρκεια, η οικογένεια/κηδεμόνας του ή είναι κοινή απόφαση) για την εκάστοτε δραστηριότητα. Ο έλεγχος της αξιοπιστίας των απαντήσεων πραγματοποιήθηκε σε όλες τις ερωτήσεις, που αφορούσαν τη συχνότητα των δραστηριοτήτων ελεύθερου χρόνου με το δείκτη alpha στα άτομα με νοητική ανεπάρκεια έχοντας την τιμή 0,681, που σημαίνει ότι οι απαντήσεις έχουν αποδεκτή αξιοπιστία. Ο ίδιο έλεγχος πραγματοποιήθηκε και για τις απαντήσεις των γονιών/κηδεμόνων με το δείκτη αξιοπιστίας να έχει την τιμή 0,714. Αυτό αποδεικνύει ότι οι απαντήσεις τους θεωρούνται αξιόπιστες. Από τα ευρήματα της ανάλυσης των δεδομένων της έρευνας φαίνεται μια τάση των ατόμων με νοητική ανεπάρκεια να κάνουν τις δραστηριότητες τους μόνα/ με την οικογένεια. Πιο αναλυτικά η δραστηριότητα με τη μεγαλύτερη συχνότητα ήταν η ενασχόληση με προσωπικές αναζητήσεις. Στη συνέχεια ακολουθούν εκείνες που γίνονται με παρέα τυπικής ανάπτυξης και στη συνέχεια εκείνες με παρέα ατόμων με νοητική ανεπάρκεια. Πιο συγκεκριμένα, υψηλή συχνότητα υπήρξε στην συνάντηση με το ταίρι του που είχε νοητική ανεπάρκεια. Στις δραστηριότητες που αφορούσαν τις διαπροσωπικές σχέσεις με άτομο τυπικής ανάπτυξης υψηλή συχνότητα είχε η δραστηριότητα: πάω βόλτα με άτομα τυπικής ανάπτυξης. και η έξοδος για καφέ με άτομα τυπικής ανάπτυξης. Στο τέλος, βρίσκονται οι οργανωμένες δραστηριότητες σε συλλογικούς φορείς, όπου διαπιστώθηκε υψηλή συχνότητα μόνο στην ενασχόληση με δραστηριότητες που αφορούσαν την εκκλησία. Σε σχέση με την ικανοποίηση διαπιστώθηκε ότι τα άτομα με νοητική ανεπάρκεια φαίνεται να αρέσκονται εύκολα. Όσον αφορά στο ποιος αποφασίζει φαίνεται ότι η οικογένεια/κηδεμόνας είναι αυτή/ός που αποφασίζει κατά κύριο λόγο. Στις δραστηριότητες που αφορούσαν τις διαπροσωπικές σχέσεις με άτομα τυπικής ανάπτυξης φάνηκε να υπάρχει μια μικρή τάση περισσότερο ανεξάρτητης επιλογής από τα άτομα με νοητική ανεπάρκεια. Οι απαντήσεις των ατόμων με νοητική ανεπάρκεια συγκλίνουν με τις απαντήσεις των γονιών τους τόσο σε σχέση με τη συχνότητα και την ικανοποίηση όσο και σε σχέση με την επιλογή/ποιος αποφασίζει.
description: Research facts have shown that leisure activities of intellectually disabled people in the Greek area were only a few. In the worldwide literature, however, it seemed that this special group of people do not enjoy their free time in terms of proper management and choice. ( Solish Perry &amp; Minnes, 2010 from Thoides, 2014). Their chosen activities seem to be mostly secluded and passive in view of being led by their family, especially when disablement is in high standards. ( Solish Perry and Minnes, 2010, from Thoides, 2014). Socially, it gives the idea that they mostly take action more with siblings than with friends, not saying that this is the desired effect. (King Law, Hurley, Petrenchik &amp; Schwillnus, 2010: 101- 124 from Basiliades, 2014). The aim of the present research was to write down all the elements concerning intellectually disabled people’s leisure activities. Upon completion, researching questions have been raised and concerned issues such as frequency and satisfaction rate that have arisen from the different occasions of leisure activities, who takes the decision for each activity ( the person itself, the parents or the guardian) and to what extent intellectually disabled people and their families agree. The selective process of sampling to be used was the non probability sampling. The research sample consisted of N=73 teens and young people with intellectual disability and their control team was their family. Just because no other previous questionnaire met the requirements of this research, a brand new one was developed instead, which tested the frequency, the satisfaction and the selection of leisure activities, where analytically this means who decides ( the intellectually disabled person itself, the parents, the guardian or it is a common decision for the chosen activity every time). The trust control of the answers has been made with the indicator alpha for all the intellectually disabled people reaching the price of 0,681, which meant that all the answers showed an acceptable level of reliability. The same control also tested their parents’ answers with the reliability rate to show the price of 0,714, which proves that all the answers are quite reliable. The analytical findings of the research facts give the impression that intellectually disabled people tend to do their activities by themselves/ or with the family. More specifically, the most frequent activity was the personal search occupation, as well as second come the activities that are done with people of typical development. The third most frequent activities are those that are done with intellectually disabled people. More specifically, there was high frequency when meeting their intellectually disabled partner. As far as the activities with people of typical development are concerned, the activity with the highest frequency was going for walks or drinking some coffee with people of typical development. Organised activities in institutions for collective action are at the end and only activities having to do with the church showed high frequency. Concerning their satisfaction, the research shows that intellectually disabled people seem to be liked quite easily, whereas concerning who takes the decision, it seems that mostly the family decides. Activities having to do with people of typical development showed that there was a slight tendency for independent choice by intellectually disabled people. In conclusion, their answers converge to their parents’ answers regarding frequency, satisfaction, and choice of who decides.