Επιβίωση του δάκου της ελιάς Bactroceca oleae (Rossi) σε υψηλές θερμοκρασίες:
Creators: name: Κούφαλη, Νικολέττα Γεωργίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2009
Subjects: Υψηλές θερμοκρασίες και επιβίωση
Μακροχρόνια έκθεση
Προηγούμενος σχηματισμός
Bactroceca oleae (rossi)δάκος της ελιάς
High temperatures
Acclimisation
Long exposure to high temperatures

description: Ο δάκος της ελιάς, Bactrocera (Dacus) oleae (Rossi), (Οικογένεια Tephritidae, Τάξη Diptera) είναι ο πλέον σημαντικός εχθρός της ελιάς. Εντοπίζεται κυρίως στην λεκάνη της Μεσογείου και είναι μονοφάγο έντομο καθώς, η προνύμφη αναπτύσσεται αποκλειστικά στο μεσοκάρπιο της καλλιεργούμενης ελιάς και της αγριελιάς. Αναπτύσσει 3-4 γενεές το έτος στις περισσότερες περιοχές της χώρας μας και στη διάρκεια του χειμώνα είναι δυνατόν να συνυπάρχουν στον ελαιώνα όλα τα στάδια του εντόμου, ιδιαίτερα σε περιοχές με ήπιο χειμώνα. Στην παρούσα μεταπτυχιακή διατριβή, μελετήθηκε με πειράματα εργαστηρίου, η αντοχή-επιβίωση του δάκου της ελιάς σε υψηλές θερμοκρασίες. Χρησιμοποιήθηκαν ενήλικα άτομα ενός πληθυσμού του εντόμου που προερχόταν από την περιοχή της Θέρμης Θεσσαλονίκης. Συγκεκριμένα, προσδιορίσθηκαν η ικανότητα επιβίωσης μετά από 2ωρη έκθεση σε υψηλές θερμοκρασίες των ενήλικων ατόμων (αρσενικών και θηλυκών), ατόμων ανήλικων σταδίων (αυγά, δηλαδή νεαρά έμβρυα 0-3 ώρες μετά την ωοτοκία και προνύμφες) και κατ’ επέκταση η ικανότητά τους να ολοκληρώνουν ή μη την προνυμφική τους ανάπτυξη, των νυμφών καθώς και η ωοπαραγωγή των θηλυκών ατόμων μετά από έκθεση σε υψηλές θερμοκρασίες. Διαπιστώθηκε ότι, μετά από έκθεση σε υψηλές θερμοκρασίες 38°C και 39°C η μέση διάρκεια ζωής των ενηλίκων μειώθηκε σημαντικά ενώ, σε 40°C και 41°C τα άτομα δεν επιβίωναν. Επίσης βρέθηκε ότι, τα θηλυκά άτομα ήταν ανθεκτικότερα στην επίδραση των υψηλών θερμοκρασιών απ’ ότι τα αρσενικά. Για παράδειγμα, μετά από έκθεση 2 ωρών σε θερμοκρασία 38°C η μέση διάρκεια ζωής των θηλυκών ήταν 68.1 ημέρες ενώ των αρσενικών ήταν σημαντικά μικρότερη (6.4 ημέρες). Τα ποσοστά επιβίωσης των ανήλικων σταδίων του εντόμου ήταν ιδιαίτερα υψηλά, μετά από 2ωρη έκθεση σε θερμοκρασία 25°C (95% και 62.9% για τα αυγά και τις προνύμφες 3ου σταδίου αντίστοιχα) ενώ, στους 34°C και 36°C παρατηρήθηκε αξιόλογη μείωση στα ποσοστά επιβίωσης των ανήλικων σταδίων, αλλά μη στατιστικώς σημαντική. Ωστόσο, τα ποσοστά επιβίωσης των ανήλικων σταδίων μειώθηκαν σημαντικά σε θερμοκρασία 38°C και ήταν αντίστοιχα μετά από έκθεση 2 ωρών 2.5% για αυγά (νεαρά έμβρυα 0-3 ώρες μετά την ωοτοκία των ελαιοκάρπων) και 55.2% για τις προνύμφες 3ου σταδίου. 5 Επίσης διαπιστώθηκε ότι, μετά από 2ωρη έκθεση σε υψηλές θερμοκρασίες 38°C και 40°C, τα ποσοστά επιβίωσης των νυμφών ήταν ιδιαίτερα υψηλά (86% και 74% αντίστοιχα). Σε ότι αφορά την αντοχή των ανήλικων σταδίων σε υψηλές θερμοκρασίες φαίνεται ότι, οι νύμφες είναι πιο ανθεκτικές από τα υπόλοιπα ανήλικα στάδια. Συγκεκριμένα, σε θερμοκρασία 40°C τα ποσοστά επιβίωσης των νυμφών ήταν αντίστοιχα 74% και των αυγών και προνυμφών ήταν μηδενικά. Όσον αφορά την μέση συνολική ωοπαραγωγή των θηλυκών ατόμων φαίνεται ότι, η 2ωρη έκθεση των θηλυκών σε θερμοκρασίες 25°C, 36°C και 37°C δεν επηρέασε σημαντικά την ωοπαραγωγή καθώς, ο μέσος όρος αποτιθέμενων αυγών για διάστημα 12 ημερών ήταν αρκετά μεγάλος (157.4, 159.1 και 125.1 αυγά αντίστοιχα). Αντίθετα, μετά από έκθεση των θηλυκών ατόμων σε θερμοκρασία 38°C παρατηρήθηκε μία στατιστικώς σημαντική μείωση στην ωοπαραγωγή (86.7 αυγά). Φαίνεται λοιπόν ότι, η έκθεση των θηλυκών ατόμων σε ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες (π.χ. 38°C και μεγαλύτερες) έχει σημαντική επίδραση (κόστος) στον αριθμό των αποτιθέμενων αυγών. Μελετήθηκε επίσης, η επιβίωση ενήλικων ατόμων του δάκου της ελιάς (αρσενικά και θηλυκά) σε υψηλές θερμοκρασίες, χωρίς εγκλιματισμό (0 ημέρες) αλλά και με προηγούμενο εγκλιματισμό σε υψηλή θερμοκρασία (33°C) για 1 και 3 ημέρες αντίστοιχα. Βρέθηκε ότι, ο προηγούμενος εγκλιματισμός είχε σημαντική επίδραση στην επιβίωση των εντόμων όταν αργότερα εκτέθηκαν σε 38°C, 38.5°C και 39°C καθώς, η μέση διάρκεια ζωής (μακροζωία) των εγκλιματισμένων εντόμων ήταν μεγαλύτερη από την μέση διάρκεια ζωής των μη εγκλιματισμένων εντόμων. Συγκεκριμένα, για θηλυκά άτομα χωρίς εγκλιματισμό η μέση διάρκεια ζωής μετά από έκθεση σε 39°C ήταν 3.1 ημέρες ενώ, για θηλυκά άτομα με εγκλιματισμό 1 και 3 ημερών η μέση διάρκεια ζωής ήταν 13.5 και 27.1 ημέρες αντίστοιχα. Επίσης, αρσενικά και θηλυκά άτομα που διατηρήθηκαν για 12 ώρες σε 33°C καθώς και άτομα που διατηρήθηκαν για 12 ώρες σε 25°C, εκτέθηκαν για τρία διαφορετικά χρονικά διαστήματα (60, 72 και 84 ώρες) σε θερμοκρασία 37°C. Βρέθηκε ότι, η θνησιμότητα των ατόμων επηρεαζόταν από τον χρόνο (διάρκεια) έκθεσης σε θερμοκρασία 37°C, και ήταν πολύ μικρή μετά από 60 ώρες και ιδιαίτερα υψηλή μετά από 72 και 84 ώρες έκθεσης. Επίσης, η ευαισθησία των αρσενικών ατόμων ήταν μεγαλύτερη από εκείνη των θηλυκών καθώς, παρουσίαζαν υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις. Τέλος, ο προηγούμενος
description: Background: Polycystic ovary syndrome (PCOS) constitutes one of the most common endocrinopathies among women of reproductive age. It is characterized by ovulation disorders, hyperandrogenemia or hyperandrogenism and polycystic ovarian morphology. Despite the fact that insulin resistance is not included in the diagnostic criteria of PCOS, is considered to play an important role in the syndrome. Combined oral contraceptives (COCs), especially those with anti-androgenic effect, are widely used in PCOS. The aim of the present study was to evaluate the phenotype of PCOS in women treated with COCs for two years, before treatment and six months after its discontinuation. Materials and Methods. Ninety-seven women (age 13 - 36 years) with PCOS, defined by Rotterdam criteria, were evaluated through clinical, biochemical, hormonal and ovarian imaging parameters, before treatment with COCs for 24 months and six months after its discontinuation. Results: PCOS phenotype remained unchanged in 48% (47 of 97 women) and changed in the remaining 52% (50 of 97 women) of women. The most frequent change was that in polycystic morphology (41%, 40 of 97 women), followed by oligo-ovulation / anovulation (5%, 5 of 97 women) and clinical or biochemical hyperandrogenemia (5%, 5 of 97 women). Odds ratio for a change in polycystic morphology was 0.33 (p = 0.014), involving both appearance and disappearance of this feature. Conclusions: PCOS phenotypes show great variability, mainly due to changes in polycystic morphology. Therefore, they must be used rather for feature description in women with PCOS than their permanent classification into specific clinical entities.