Χειρουργική αντιμετώπιση δευτεροπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού. Συγκριτική μελέτη των διαφόρων χειρουργικών στρατηγικών
Creators: name: Ξυλάς, Χρήστος Πέτρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός
Παραθυρεοειδής αδένας
Χειρουργική αντιμετώπιση
Secondary hyperparathyroidism
Parathyroid gland
Surgical management

description: Η ανάδειξη και η κατανόηση του δευτεροπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού ως μια διαχρονική πάθηση στους ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο και η σημασία της σωστής χειρουργικής στρατηγικής προσπέλασης για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή του. λόγω των επικείμενων επιπλοκών και της νοσηρότητάς του. Πραγματοποιήθηκε μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και έχουν συγκεντρωθεί στην εργασία οι σημαντικότερες μελέτες, μεταξύ του χρονικού διαστήματος 2015-2021, σύμφωνα με τις κυριότερες παραμέτρους και τους συνηθέστερους προβληματισμούς του δευτεροπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού, καθώς τους αντίστοιχους στρατηγικούς χειρουργικούς σχεδιασμούς για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή του. Η συγκριτική μελέτη των χειρουργικών στρατηγικών έγινε σε 3 ομάδες μετά την αναλυτική περιγραφή και των πέντε διαφορετικών χειρουργικών επεμβάσεων και της χρησιμότητάς των. Αρχικά περιγράφεται η σύγκριση μεταξύ της ολικής παραθυρεοειδεκτομής χωρις αυτομεταμόσχεση (ΤP) σε σχέση με την ολική παραθυρεοειδεκτομή με αυτομεταμόσχεση (TP+AT). Έπειτα αναφέρεται στη σύγκριση μεταξύ της υφολικής παραθυρεοειδεκτομής (STP) σε σχέση με την ολική παραθυρεοειδεκτομή με αυτομεταμόσχευση (ΤP + AT) και τρίτον, τη σύγκριση της υφολικής παραθυρεοειδεκτομής με την ολική παραθυρεοειδεκτομή με αυτομεταμόσχευση (ΤP + AT) και την ολική παραθυρεοειδεκτομή χωρίς αυτομεταμόσχευση (ΤP) μεταξύ τους. Στη πρώτη ομάδα παρατηρείται μια αυξημένη συχνότητα μετεγχειρητικού υποπαραθυρεοειδισμού μετά από ΤP, αλλά μεγαλύτερα ποσοστά εμμονής και υποτροπής της νόσου στην TP + AT. Στη δεύτερη ομάδα σύγκρισης της οδηγεί στο συμπέρασμα ότι παρά την απουσία σημαντικών διαφορών μεταξύ των δυο χειρουργικών τεχνικών, υπάρχει μια σημαντική ανάδειξη υπερ της TP +AT έναντι της STP όσον αφορά τα χαμηλότερα ποσοστά υποτροπών και σε περιπτώσεις υποτροπών, την ευκολότερη πρόσβαση και αφαίρεση του μεταμοσχευθέντος ιστού. Εν αντιθέση στην TP + AT σε σχέση με την STP υπάρχει μείωση στην τιμή της μετεγχειρητικής PTH από την πρώτη μετεγχειρητική ημέρα την διαφορά να διατηρείται μέχρι και στο follow up των πρώτων έξι μηνών. Στη τελευταία ομάδα σύγκρισης σύμφωνα με τις αναδρομικές μελέτες, στην μετεγχειρητική υπασβεστιναιμία οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ΤPT είχαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερα ποσοστά σε σχέση με τις άλλες μεθόδους. Αντιθέτως, η ΤPT+AT δεν είχε ιδιαίτερη διαφορά από την STP που παρόλα αυτά είχε τα χαμηλότερα ποσοστά υπασβεστιναιμίας. Όσον αφορά στις υποτροπές η ΤPT+AT και η STP είχαν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό υποτροπών από τη TP. Ένα ξεχωριστό σημείο της τριπλής αυτής σύγκρισης είναι ότι η STP είχε την μεγαλύτερη πιθανότητα για υποτροπή της νόσου σε σχέση με την ΤPT+AT και όσον αφορά στην επανεπέμβαση, η μικρότερη πιθανότητα ήταν μετά από ΤPT. Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την μελέτη μας είναι ότι η ιδανική επέμβαση θα πρέπει να είναι εξατομικευμένη λόγω των περιοριστικών παραγόντων και συννοσηροτήτων που ανήκουν σε μία τόσο ιδιαίτερη ομάδα ασθενών
description: The designation and comprehension of secondary hyperparathyroidism as a timeless condition in patients with chronic renal failure and the importance of the right surgical strategy for the effective treatment and the confrontation due to the imminent complications and its morbidity.We have organized a relevant retrospection of bibliography and we have collected in our work the most important researches, from 2015 till 2021, due to determined parameters and the most common concerns of secondary parathyroidism, as well the corresponding surgical strategies for the most effective treatment of secondary hyperparathyroidism. The comparative study between the surgical strategies was completed in 3 different groups after the detailed description of all five different surgical options and their utility. Firstly, it is described the comparison between total parathyroidectomy versus total parathyroidectomy with autotransplantation for secondary hyperparathyroidism. Afterwards, it is described the comparison between subtotal parathyroidectomy versus total parathyroidectomy with autotransplantation for secondary hyperparathyroidism and finally the comparison between subtotal parathyroidectomy (STP) versus total parathyroidectomy with autotransplantation (TP+AT) and total parathyroidectomy without autotransplantation (TP). In the first group there was an increased incidence of postoperative hypoparathyroidism after TP, but higher rates of persistence and recurrence of hyperparathyroidism in TP + AT surgical technique. The second group of comparison leads to the conclusion that despite the absence of significant differences between the two surgical techniques, there is a substantive increase in favor of TP + AT versus STP as far as lower recurrence rates are concerned and in cases of recurrence, there is a simpler access and easier removal of the transplanted tissue. On the other hand, TP + AT in relation to STP, there is a reduction of the value of postoperative PTH from the first postoperative day and this difference is maintained until the follow up of the first six months. In the last group compared according to the retrospective studies, in the postoperative hypocalcemia, the patients who were treated with TPT, had statistically significant higher rates than the other surgical methods. In contrast, TPT + AT was not significantly different from STP, which nevertheless had the lowest rates of hypocalcaemia. Concerning the incidence of recurrences in surgical methods of TPT + AT and STP had a statistically significant higher rate than TP. A crucial point of this triple comparison is that in STP there was a high risk of recurrence of the disease than in TPT + AT and in terms of reoperation, it was less likely after TPT. The conclusions that emerge from our study are that the ideal operation should be individualized due to the limiting factors and their comorbidities that belong to this special group of patients