Μελέτη εξέλιξης ηπατικής ίνωσης ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β υπό μακροχρόνια θεραπεία με αντιικά από του στόματος:
Creators: name: Εξαρχος, Ξενοφών Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2010
Subjects: Ηπατίτιδα Β
Νουκλεοτ(σ)ιδικά ανάλογα
Ηπατική ίνωση
Hepatitis B
Nucleos(t)ide analogs
Hepatic fibrosis

description: ΣΚΟΠΟΣ: H Ηπατίτιδα Β είναι μία από τις πιο συχνές χρόνιες ιογενείς λοιμώξεις στον κόσμο. Αναφορές για επιτυχή αντιική θεραπεία έναντι της χρόνιας ηπατίτιδας Β πρωτοπαρατηρήθηκαν πριν από τρεις δεκαετίες, και την τελευταία δεκαετία τεράστια εξέλιξη έχει σημειωθεί. Σκοπός αυτής της μελέτης είναι να παρουσιάσει την μακροχρόνια ιστολογική, βιοχημική και ορολογική απάντηση ή διαφυγή στους ασθενείς που λαμβάνουν συγκεκριμένη αντιική αγωγή από το στόμα.ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ: 106 ασθενείς οι οποίοι διαγνώσθηκαν με χρόνια ηπατίτιδα Β και πληρούσαν τα κριτήρια για έναρξη από του στόματος αντιικής θεραπείας παρακολουθήθηκαν στην Δ’ Παθολογική Κλινική του Ιπποκρατείου Νοσοκομειου Θεσσαλονίκης από το 2001 μέχρι και το 2010. Από τους ασθενείς καταγράφηκαν το φύλο, η ηλικία, η ύπαρξη ή όχι του HbeAg, το αρχικό ιικό φορτίο και τα αρχικά επίπεδα των τρανσαμινασών η θεραπευτική αγωγή και το χρονικό διάστημα χορήγησής της . Επιπλέον καταγράφηκε η πρωτογενής βιοχημική και ιολογική ανταπόκριση σε όλους τους ασθενείς και η ιστολογική ανταπόκριση σε λίγες περιπτώσεις. Επισης ελέγχθηκε η πιθανότητα εμφάνισης ιολογικής διαφυγής και οι στρατηγικές αντιμετώπισής της. Τέλος, άλλοι παράγοντες όπως το ιικό φορτίο και τα επίπεδα της ΑLT πριν την έναρξη θεραπείας, τα επίπεδα HBVDNA στις 24 εβδομάδες θεραπείας και το φύλο αναλύθηκαν στατιστικά ως προγνωστικοί παράγοντες για την εμφάνιση ιολογικής αντίστασης στους ασθενείς που έλαβαν λαμιβουδίνη.ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: H παρούσα εργασία επιβεβαιώνει την ιδιαίτερα υψηλή αρχική αποτελεσματικότητα σε HΒeAg (-) ασθενείς που λαμβάνουν λαμιβουδίνη. Η αρχική βιοχημική και ιολογική απάντηση έφτασε στο 90% και 85% αντίστοιχα στο τέλος του πρώτου έτους θεραπείας. Τα δεδομένα της παρούσας εργασίας δείχνουν ότι τα ποσοστά απόκρισης μειώνονται σταδιακά μετά το πρώτο έτος θεραπείας ως επακόλουθο της ανάπτυξης ιολογικής αντοχής, ιαιμίας και βιοχημικής διαφυγής σε ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών που λαμβάνουν λαμιβουδίνη. Επιπλέον όσον αφορά στις στρατηγικές αντιμετώπισης της ιολογικής διαφυγής στη λαμιβουδίνη οι εναλλακτικές ήταν α)η προσθήκη αδεφοβίρης στην υπάρχουσα θεραπεία, β) η προσθήκη τενοφοβίρης και γ) η μονοθεραπεία με τενοφοβίρη. Στη μελέτη μας, το υψηλό αρχικό επίπεδο ΗΒVDNA φαίνεται ότι σχετίζεται με υψηλότερα ποσοστά ιολογικής διαφυγής για τους ασθενείς που λαμβάνουν λαμιβουδίνη. Οσον αφορά τα υπόλοιπα αντιικά σκευάσματα, η εντεκαβίρη αποτελεί ένα νουκλεσιδικό ανάλογο το οποίο παρουσιάζει υψηλή αποτελεσματικότητα και χαμηλά ποσοστά ιολογικής αντοχής και διαφυγής σε πρωτοθεραπευόμενους ασθενείς. Τέλος, σε κανέναν από τους ασθενείς που έλαβαν τενοφοβίρη δεν σημειώθηκε εμφάνιση ιολογικής αντοχής στο τέλος του πρώτου και δεύτερου έτους χορήγησής της.ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η εντεκαβίρη και η τενοφοβίρη είναι ιδιαίτερα δραστικά φάρμακα και αποτελούν σήμερα την πρώτη επιλογή για έναρξη θεραπείας σε ΗΒV ασθενείς. Η χρήση της λαμιβουδίνης σήμερα είναι περιορισμένη εξαιτίας του αυξημένου ποσοστού ιολογικής αντίστασης που παρατηρείταιΠροοπτικές μελέτες με περισσότερους ασθενείς και μεγαλύτερη στατιστική σημαντικότητα είναι απαραίτητες για να διερευνηθεί η εξέλιξη της ηπατικής ίνωσης σε ασθενείς που λαμβάνουν αντιική από του στόματος αγωγή.
description: AIM: Hepatitis B is one of the most common chronic viral infections in the world. Reports of successful antiviral therapy for chronic hepatitis B appeared three decades ago, and during the past decade huge evolution has been made.The aim of this study is to identify long term histologic, biochemical and serologic response or relapse for patients receiving specific oral antiviral therapy
description: PATIENTS AND MEΤHODS: 106 patients diagnosed with chronic hepatitis B that fulfilled the criteria to receive oral therapy were managed in the 4th Department of Internal Medicine from 2001 up to 2010. Gender, age at diagnosis, HbeAg status and type of therapy were recorded. Primary biochemical and virological response, and virological breakthrough were recorded in all patients. Histological status in selected cases was also recorded. Finally, serum HBVDNA and ALT level before treatment, serum DNA at week 24, and sex were statistically analysed as progrostic factors for the risk of developing resistance in patients who receive lamivudine.RESULTS: Our study confirms that lamivudine monotherapy has a very strong initial beneficial effect in HbeAg-negative chronic hepatitis B patients.Initial biochemical and virological responses were observed in 90% and 85%, after the first 12 months. Our data also indicate that remission rates decrease progressively after the first year of therapy with development of viral resistance, reappearance of increasing vireamia and biochemical breakthrough in the majority of patients who receive lamivudine. In our study, on-treatment serum HBVDNA levels were shown to be predictive of long term virological outcomes for lamivudine users. Αs for the other oral antiviral drugs, entecavir is a nucleoside analog that demonstrates potent antiviral activity and low rate of resistance in nucleotide –naïve patients at four years of treament. No resistance to tenofovir-an other nucleotide analog-has been reported in patients with HbeAg positive or negative chronic hepatitis B at one and two years of treatment.CONCLUSION: Αlthough lamivudine has the most extensive safety record, its current use is limited by the high frequency of lamivudine resistance and the availability of more potent agents with superior efficacy and markedly improved resistance profiles.Entecavir and tenofovir are the most potent antiviral drugs and are used as first line drugs in the treatment of HBV patients.Prospective studies with more patients and strong statistical significance should be done in order to identify the association between the evolution of hepatic fibrosis and therapy with nucleos(t)ide analogs.