Συγκριτική πειραματική μελέτη ουρηθροπλαστικής με ραχιαία ή κοιλιακή εφαρμογή ακροποσθιακού μοσχεύματος:
Creators: name: Ταχματζόπουλος, Αναστάσιος Π.
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Στένωμα ουρήθρας
Ουρηθροπλαστική
Μεταμόσχευση δέρματος
Φυσιολογική νεοαγγείωση
Urethral stricture
Urethroplasty
Skin transplantation
Physiologic neovascularization

description: Σκοπός: Ένα ευρύ φάσμα τεχνικών χρησιμοποιούνται σήμερα στην επανορθωτική χειρουργική της ουρήθρας και πολλές τροποποιήσεις προστίθενται συνεχώς. Παρόλα αυτά, υπάρχει ακόμη διχογνωμία για τεχνικές λεπτομέρειες της ουρηθροπλαστικής, όπως είναι τα πλεονεκτήματα της ραχιαίας έναντι της κοιλιακής τοποθέτησης του μοσχεύματος. Συγκρίνουμε την αγγειογενετική δραστηριότητα ελεύθερων ακροποσθιακών μοσχευμάτων με τοποθέτηση στη ραχιαία και την κοιλιακή επιφάνεια της ουρήθρας, αντίστοιχα, σε ένα πειραματικό μοντέλο. Υλικό και μέθοδος: Δώδεκα αρσενικά λευκά κουνέλια Νέας Ζηλανδίας διαχωρίστηκαν τυχαία σε 3 ομάδες. Στην ομάδα ελέγχου (ομάδα 0, n=4) εκτελέστηκε μια απλή ουρηθροτομή και επανασυρραφή της ουρήθρας. Στις άλλες δυο ομάδες, δημιουργήθηκε ένα κοιλιακό (ομάδα Α, n=4) ή ραχιαίο (ομάδα Β, n=4) ουρηθρικό έλλειμμα 1.0x0.5cm στο οποίο τοποθετήθηκε ένα ακροποσθιακό μόσχευμα. Κατά την 21η μετεγχειρητική μέρα τα πειραματόζωα θυσιάστηκαν και τα παρασκευάσματα της ουρήθρας υποβλήθηκαν σε μακροσκοπική, μικροσκοπική και ανοσοϊστοχημική ανάλυση. Η αγγειογενετική ικανότητα εκτιμήθηκε ανοσοϊστοχημικά με τη χρήση ενός μονοκλωνικού αντι-CD31 αντισώματος και με κλασική χρώση αιματοξυλίνης-εωσίνης. Οι μετρήσεις έγιναν σε περιοχές με μεγάλη αγγειακή πυκνότητα του σημείου της ουρηθροτομής (ομάδα 0) ή του χείλους του μοσχεύματος (ομάδες Α και Β), και τρία διαφορετικά οπτικά πεδία αξιολογήθηκαν σε κάθε παρασκεύασμα. Η στατιστική ανάλυση έγινε με χρήση ανάλυσης διασποράς με έναν παράγοντα. Αποτελέσματα: Ο μακροσκοπικός έλεγχος έδειξε καλή ενσωμάτωση του μοσχεύματος χωρίς περιοχές νέκρωσης σε όλες τις περιπτώσεις. Τα αποτελέσματά μας έδειξαν ότι η αγγείωση ήταν σημαντικά αυξημένη και στις δυο ομάδες σε σχέση με την ομάδα ελέγχου, όμως η κοιλιακή ή ραχιαία τοποθέτηση του μοσχεύματος δεν επηρέασε σημαντικά την αγγείωση. Ο αριθμός των αγγείων/οπτικό πεδίο 200x ήταν 17.75±0.89 στην ομάδα 0, 31.58±1.23 στην ομάδα Α και 33.17±1.30 στην ομάδα Β (p&lt;0.01 για την ομάδα Α και Β σε σύγκριση με την ομάδα 0, μη σημαντικό για την ομάδα Α σε σύγκριση με την ομάδα Β). Συμπεράσματα: Τα πειραματικά μας αποτελέσματα δείχνουν ότι η ραχιαία τοποθέτηση ακροποσθιακού μοσχεύματος είναι παρόμοια με την κοιλιακή σε ό,τι αφορά την αγγειογενετική δραστηριότητα. Παρόλα αυτά θα πρέπει να μελετηθεί το αν άλλοι παράγοντες, πιθανώς μηχανικοί, θα μπορούσαν να επηρεάσουν σημαντικά τα κλινικά αποτελέσματα με τη μια ή την άλλη μέθοδο.
description: Purpose: A wide array of techniques are currently used in urethral reconstructive surgery for stricture disease, and modifications are continuously added. However, controversy still surrounds points of detail in urethroplasty such as whether dorsal patching is superior to ventral patching. We compare the angiogenic activity of free preputial grafts placed in the dorsal and ventral urethra, respectively, in an experimental model. Materials and Methods: Twelve male white New Zealand rabbits were randomly divided into three groups. In the control group (group 0, n=4) a simple urethrotomy and closure was performed. In the other two groups, a ventral (group A, n=4) or dorsal (group B, n=4) 1.0x0.5cm urethral defect was created, which was bridged using a preputial onlay graft. On the 21st postoperative day the animals were sacrificed and the specimen were subjected to macroscopic, microscopic and immunohistochemical analysis. Angiogenic activity was assessed immunohistochemically using an anti-CD31 monoclonal antibody as well as by conventional microscopy using hematoxylin-eosin staining. Measurements were made at the most vascular areas of the urethrotomy site (group 0) or the graft margin (groups A and B), and three different optical fields were taken into consideration for each specimen. Statistical analysis was performed using one-way ANOVA. Results: Macroscopic control showed good graft take without areas of necrosis in all cases. Our results showed that vascularity was significantly increased in both groups compared to the control group, however, ventral or dorsal patching did not affect vascularity significantly. The number of blood vessels/200x optical field was 17.75±0.89 in group 0, 31.58±1.23 in group A, and 33.17±1.30 in group B (p&lt;0.01 for group A and B vs group 0, nonsignificant for group A vs group B). Conclusions: Our experimental evidence suggests that dorsal preputial graft placement is similar to ventral graft placement in terms of angiogenic activity. However, it remains to be seen whether other, possibly mechanical, factors could significantly affect clinical results with the one or the other technique.