Ενεργειακή δαπάνη βάδισης και παράγοντες που την επηρεάζουν
Creators: name: Αστεριάδης, Κωνσταντίνος Δημητρίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2020
Subjects: δρομική οικονομία
απόδοση τρεξίματος
παράγοντες επηρεασμού
στρατηγικές βελτίωσης
running economy
running efficiency
determining factors
improvement interventions

description: Η δρομική οικονομία ορίζεται τυπικά ως η ενεργειακή ζήτηση για μια δεδομένη ταχύτητα υπομέγιστου τρεξίματος και προσδιορίζεται μετρώντας την σταθερή κατανάλωση οξυγόνου (VO2) και το πηλίκο ανταλλαγής αερίων. Λαμβάνοντας υπόψη τη σωματική μάζα, δρομείς με καλή δρομική οικονομία χρησιμοποιούν λιγότερη ενέργεια και επομένως λιγότερο οξυγόνο σε σχέση με τους δρομείς που έχουν φτωχότερη δρομική οικονομία στην ίδια ταχύτητα. Υπάρχει ισχυρή συσχέτιση μεταξύ δρομικής οικονομίας και απόδοσης του τρεξίματος αντοχής, με την δρομική οικονομία να αποτελεί καλύτερο προγνωστικό παράγοντα της απόδοσης από την μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2max) στους ελίτ δρομείς που έχουν παρόμοια VO2max. Η δρομική οικονομία μετριέται παραδοσιακά τρέχοντας σε κυλιόμενο τάπητα σε σταθερές συνθήκες εργαστηρίου και παρόλο που δεν είναι το ίδιο με το τρέξιμο σε κανονικό έδαφος, δίνει μια καλή ένδειξη για το πόσο οικονομικός είναι ένας δρομέας και πως η δρομική οικονομία μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου. Προκειμένου να προσδιοριστεί αν οι αλλαγές στη δρομική οικονομία είναι πραγματικές ή όχι, απαιτείται προσεκτική τυποποίηση όσον αφορά τα υποδήματα, την ώρα του τεστ και τη διατροφική κατάσταση ώστε να περιοριστεί το τυπικό σφάλμα κατά τις μετρήσεις. Κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες, η δρομική οικονομία είναι ένα σταθερό τεστ ικανό να ανιχνεύει σχετικά μικρές αλλαγές που προκαλούνται από την προπόνηση ή άλλες παρεμβάσεις. Όταν παρακολουθείται η δρομική οικονομία μεταξύ ή εντός ομάδων, είναι σημαντικό να λαμβάνεται υπόψη το σωματικό βάρος. Καθώς η κατανάλωση οξυγόνου (VO2) κατά την υπομέγιστη άσκηση, σε γενικές γραμμές δεν αυξάνεται γραμμικά με το σωματικό βάρος, συνιστάται η αναφορά της δρομικής οικονομίας σε σχέση με τη δύναμη του 0.75 του σωματικού βάρους. Μια σειρά φυσιολογικών και εμβιομηχανικών παραγόντων φαίνεται να επηρεάζει την δρομική οικονομία σε καλά προπονημένους ή ελίτ δρομείς. Αυτοί περιλαμβάνουν μεταβολικές προσαρμογές εντός του μυός, όπως αύξηση των μιτοχονδρίων και των οξειδωτικών ενζύμων, την ικανότητα των μυών να αποθηκεύουν και να ελευθερώνουν ελαστική ενέργεια μέσω αύξησης της σκληρότητας των μυών, και πιο αποτελεσματικούς μηχανισμούς που οδηγούν σε μικρότερη σπατάλη ενέργειας στις δυνάμεις πέδησης και στην υπέρμετρη κάθετη ταλάντωση. Παρεμβάσεις για την βελτίωση της δρομικής οικονομίας αναζητούνται συνεχώς από τους αθλητές, τους προπονητές και τους επιστήμονες του αθλητισμού. Δύο παρεμβάσεις που έχουν τραβήξει την προσοχή είναι η προπόνηση δύναμης και η προπόνηση σε υψόμετρο. Η προπόνηση δύναμης επιτρέπει στους μύες να χρησιμοποιούν περισσότερη ελαστική ενέργεια και να μειώνουν την ποσότητα της ενέργειας που σπαταλιέται στις δυνάμεις πέδησης. Η έκθεση σε υψόμετρο ενισχύει ξεχωριστές μεταβολικές πλευρές των σκελετικών μυών, οι οποίες διευκολύνουν την πιο αποτελεσματική χρήση του οξυγόνου. Η σημασία της δρομικής οικονομίας στην επιτυχία του τρεξίματος αντοχής είναι καλά τεκμηριωμένη και παρεμβάσεις που εύκολα ενσωματώνονται στην προπόνηση των αθλητών, είναι επιθυμητές.
description: Running economy is typically defined as the energy demand for a given velocity of submaximal running and is determined by measuring the steady-state oxygen consumption (VO2) and the respiratory exchange ratio. Taking body mass into consideration, runners with good running economy use less energy and therefore less oxygen than runners with poor running economy at the same velocity. There is a strong association between running economy and distance running performance, with running economy being a better predictor of performance than maximal oxygen uptake VO2max in elite runners who have a similar VO2max. Running economy is traditionally measured by running on a treadmill in standard laboratory conditions and although this is not the same as overground running, it gives a good indication of how economical a runner is and how running economy changes over the time. In order to determine whether changes in running economy are real or not, careful standardization of footwear, time of test and nutritional status are required to limit typical error of measurement. Under controlled conditions, running economy is a stable test capable of detecting relatively small changes provoked by training or other interventions. When tracking running economy between or within groups, it is important to take body mass into consideration. As oxygen consumption (VO2) during submaximal exercise does not, in general, increase linearly with body mass, reporting running economy with respect to the 0,75 power of body mass has been recommended. A number of physiological and biomechanical factors appear to influence running economy in highly trained or elite runners. These include metabolic adaptations within the muscle, such as increased mitochondria and oxidative enzymes, the muscle ability to store and release elastic energy by increasing muscle stiffness, and more efficient mechanics leading to less energy wasted on braking forces and excessive vertical oscillation. Interventions to improve running economy are constantly sought after by athletes, coaches and sport scientists. Two interventions that have received attention are strength training and altitude training. Strength training allows the muscles to use more elastic energy and reduce the amount of energy wasted in breaking forces. Altitude exposure enhances separate metabolic aspects of skeletal muscle, which facilitate more efficient use of oxygen. The importance of running economy to successful distance running is well established and interventions that are easily incorporated in athlete’s training are desirable.