Αριστοτέλης, Περί Ψυχής Α: Εισαγωγή, Μετάφραση, Σχόλια:
Creators: name: Βογιατζή, Μελπομένη Χρήστου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2013
Subjects: Ψυχή
ένδοξα
Προσωκρατικοί
soul
endoxa
pre - Socratics

description: This thesis includes a translation of the first book of Aristotle’s treatise On the Soul and a commentary on the basic concepts and topics, which are being discussed by Aristotle in this book. The commentary, often based on the work of the ancient commentators on De Anima, aims at clarifying the views expressed in the text and at highlighting the connection of the first book with the rest of the treatise. The first book of De Anima, which is an introduction or a preface to the treatise, is divided into five chapters and contains the exposition of the endoxa, namely the views expressed by Aristotle’s predecessors. The first chapter of the first book presents the questions to be answered, in order for the theory to be fully considered. The second chapter is an introduction to the exposition of the endoxa. Aristotle refers to the issues, which he deals with later in the treatise and presents in short the different views that have been proposed. The Atomists, some of the Pythagoreans and Anaxagoras are presented in the first section of the chapter, where Aristotle refers to those who talked about the motion as the most characteristic feature of the soul. As for the ability of the soul to perceive and learn, Aristotle groups and criticizes the earlier philosophers, who identified the soul with the corporeal or incorporeal principles that they used in their own theories. The theories of Empedocles, Plato, Xenocrates, Diogenes, Heraclitus, Alkmaion, but also Democritus and Anaxagoras are discussed in the second section of the chapter. After this introduction and the reference to the representatives of the most widely accepted views on the nature of the soul, the main exposition of the endoxa takes place in the third chapter. Aristotle argues in this chapter, which is dedicated to the motion, against the self-moving soul and concludes that the soul is the moving-principle in the body, being itself an unmoved substance. In the fourth chapter, another two views on the soul are being discussed and rejected: The view of the soul as harmony of the bodily constituents, as well as the movement of the soul through its affections, which are regarded as movements that take place in the soul. Aristotle rejects both of these positions and deals with the “most paradoxical one”, i.e. the theory of Xenocrates on the soul as a self-moving number. The discussion of Xenocrates’ view continues in the fifth chapter, where, after its rejection, Aristotle refers to the ability of the soul to feel and argues against the identification of the soul with the elements. The last chapter of the first book ends with a reference to the parts of the soul and the need to study the relation of the powers of the soul to each other and to the soul as a whole.
description: Η παρούσα εργασία περιλαμβάνει μετάφραση του πρώτου βιβλίου και σχολιασμό των βασικών εννοιών και θεματικών που αποτελούν αντικείμενο πραγμάτευσης του Αριστοτέλη στο βιβλίο αυτό. Τα σχόλια στοχεύουν κυρίως στην διασάφηση των θέσεων που διατυπώνονται στο κείμενο και στην ανάδειξη της σχέσης του πρώτου βιβλίου με τη συνέχεια της πραγματείας, ενώ στηρίζονται συχνά στα αρχαία υπομνήματα. Το πρώτο βιβλίο του Περὶ ψυχῆς, το οποίο αποτελεί μία εισαγωγή ή τον πρόλογο της πραγματείας, είναι χωρισμένο σε πέντε κεφάλαια, στα οποία εκτίθενται τα ἔνδοξα για την ψυχή. Το πρώτο κεφάλαιο της πραγματείας θέτει τα βασικά ερωτήματα που πρέπει με την πρόοδο της έρευνας να απαντηθούν. Το δεύτερο κεφάλαιο αποτελεί την εισαγωγή στην πραγμάτευση των ἐνδόξων, όπου ο Αριστοτέλης αναφέρεται στα θέματα με τα οποία θα ασχοληθεί στη συνέχεια του βιβλίου και παρουσιάζει τους υποστηρικτές των διαφόρων απόψεων που έχουν προταθεί, όχι με χρονολογική σειρά, αλλά βάσει της θεωρίας τους. Οι ατομικοί φιλόσοφοι, κάποιοι από τους Πυθαγορείους και ο Αναξαγόρας παρουσιάζονται στο πρώτο μέρος του κεφαλαίου, όπου ο Αριστοτέλης αναφέρεται σε όσους έκαναν λόγο για την κίνηση ως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ψυχής. Περνώντας στην ικανότητα της ψυχής να αισθάνεται και να γνωρίζει, ο Αριστοτέλης ομαδοποιεί και επικρίνει τους παλαιότερους φιλοσόφους, οι οποίοι ταύτισαν την ψυχή με τις σωματικές ή ασώματες αρχές που είχαν αναγνωρίσει. Οι θεωρίες του Εμπεδοκλή, του Πλάτωνα, του Ξενοκράτη, του Διογένη, του Ηρακλείτου, του Αλκμαίωνα, αλλά και του Δημόκριτου και του Αναξαγόρα είναι το αντικείμενο του δευτέρου μέρους του κεφαλαίου. Μετά από την εισαγωγή αυτή και την αναφορά στους εκπροσώπους των πιο διαδεδομένων θέσεων για την ψυχή, ξεκινά, από το τρίτο κεφάλαιο, η κυρίως πραγμάτευση των ἐνδόξων. Στο τρίτο κεφάλαιο, το οποίο είναι αφιερωμένο στην κίνηση, ο Αριστοτέλης επιχειρηματολογεί εναντίον της αυτοκίνησης της ψυχής και καταλήγει στο συμπέρασμα πως η ψυχή είναι η αρχή της κίνησης στο σώμα, ούσα η ίδια ακίνητη ουσία. Στο τέταρτο κεφάλαιο εκτίθενται δύο νέες απόψεις για την ψυχή, οι οποίες καταρρίπτονται. Πρόκειται, πρώτον, για την ψυχή ως αρμονία του σώματος και, δεύτερον, για την κίνηση της ψυχής μέσω των παθών, τα οποία θεωρούνται κινήσεις που λαμβάνουν χώρα στην ψυχή. Ο Αριστοτέλης απορρίπτει και τις δύο θέσεις και περνά στην πραγμάτευση της πιο παράδοξης, κατά τη γνώμη του, θεωρίας , δηλαδή της θεωρίας του Ξενοκράτη για την ψυχή ως αριθμό που κινεί τον εαυτό του. Η πραγμάτευση συνεχίζεται και στο πέμπτο κεφάλαιο, όπου, μετά την απόρριψη της θεωρίας του Ξενοκράτη, γίνεται λόγος για την ικανότητα της ψυχής να αισθάνεται, και εκτίθενται τα επιχειρήματα του Αριστοτέλη εναντίον της ταύτισης της ψυχής με τα στοιχεία. Το τελευταίο κεφάλαιο του πρώτου βιβλίου ολοκληρώνεται με μία αναφορά στα μέρη της ψυχής και στην ανάγκη μελέτης των σχέσεων των δυνάμεων μεταξύ τους και ως προς την όλη ψυχή.