Ποινική ευθύνη των διευθυνόντων νομικά πρόσωπα με έμφαση στην ευθύνη από παράλειψη, ιδίως στα εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος (άρθρο 28§5 Ν. 1650/1986)
Creators: name: Λαζαρίδου, Συμέλα Λάζαρου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Ποινική ευθύνη διευθυντικών/ανωτέρων στελεχών
Ποινική περιβαλλοντική ευθύνη
Ποινική ευθύνη από παράλειωη
Criminal liability of business managers
Environmental criminal liability
Criminal liability by omission

description: Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται ραγδαία αύξηση των κινδύνων που απειλούν τον άνθρωπο και το περιβάλλον, η οποία οφείλεται στην καταχρηστική αξιοποίηση των επιτευγμάτων της τεχνολογικής προόδου από τις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, και έτσι αναφύονται νέες μορφές εγκληματικής συμπεριφοράς, που συνδέονται με την ταχύτατη εξέλιξη της τεχνολογικής προόδου, και απειλούν το περιβάλλον. Ένα από τα δυσχερέστερα, εντούτοις, προβλήματα με το οποίο έρχεται αντιμέτωπος και καλείται να επιλύσει ο σύγχρονος ποινικός νομοθέτης, είναι η αναγνώριση ποινικής ευθύνης σε νομικά πρόσωπα, που σχετίζεται με τη δραστηριότητα των σύγχρονων επιχειρήσεων, οταν με αυτή θίγονται βασικά έννομα αγαθά, όπως εν προκειμένω το περιβάλλον. Ο Έλληνας νομοθέτης δεν καθιέρωσε την ποινική ευθύνη των νομικών προσώπων, όπως συνέβη σε άλλες έννομες τάξεις (Αγγλία, Αμερική, Γαλλία, Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Ολλανδία), αλλά προσπάθησε να ελέγξει ποινικά τη δράση τους καθιερώνοντας την ποινική ευθύνη των εκπροσώπων αυτών. Τέτοια ευθύνη προβλέπεται και δια μέσω του άρθρου 28§5 Ν. 1650/1986 (όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 7§4 του Ν. 4042/2012), η οποία είναι και το αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας, που στόχο έχει να εντοπίσει τις δογματικές δυσχέρειες που συνεπάγεται η εφαρμογή της διάταξης αυτής, και να προτείνει λύσεις για τον υπερκερασμό τους, κάτι που επιβάλλεται τη στιγμή που προβλέπεται σε κάθε περίπτωση “ο ρυπαίνων να πληρώνει”, όπως χαρακτηριστικά επιτάσσει το άρθρο 191§2 ΣΛΕΕ. Σαφώς κάτι τέτοιο επιβάλλεται να γίνει με δογματική συνέπεια, έτσι ώστε η ευθύνη των ανωτέρων στελεχών μιας επιχείρησης να μην υποκρύπτει ένα είδος τεκμηρίου ενοχής εκ μόνης της ιδιότητας αυτής. Η υπό όρους θεμελίωση ποινικής ευθύνης στα ιθύνοντα στελέχη μιας επιχείρησης είναι απόλυτα θεμιτή, αφού στα χέρια τους βρίσκεται ουσιαστικά η ευθύνη της λειτουργίας και της ανάπτυξης της επιχείρησης
description: In the last decays there has been an upsurge in the dangers threatening humans and the environment, which is caused by the abuse of technological progress achievements by industries. That leads to new forms of illegal acts related to the rapid technological progress, threatening the environment. One of the most difficult problems that the modern criminal legislator is confronted with, is the enactment of criminal liability of legal persons, corporations or organizations, related to their activity, when basic legal goods, such as the environment, are harmed. The Greek legislator did not establish the criminal liability of legal persons, like other foreign legal systems did (United Kingdom, United States, France, Denmark, Norway, Sweden, the Netherlands), but the criminal liability of their representatives (Law 1650/1986, art. 28§5). That is the subject of this dissertation and the aim is to detect doctrinal difficulties and suggest solutions, as long as “whoever pollutes, must definitely pay”, according to art. 191§2 TFEU. That has to happen with absolute consistency, so that senior managers are not considered guilty only on account of their status. The recognition of criminal liability for such a person, leading a corporation, is legitimate only under certain circumstances