Το πνευματικό πλαίσιο της οργάνωσης του αναχωρητικού παλαιστιανικού μοναχισμού
Creators: name: Salama, Samer (Σαλάμα Σάμερ, Μανσούρ)
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2019
Subjects: Παλαιστίνη
Μοναχισμός
Ασκητές
Palaistini
Monasticism
Ascetics

description: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η εργασία έφτασε στο τέλος της και αυτή ήταν η υπεράνθρωπη άσκηση που εφάρμοσαν οι πρώτοι πανάρετοι αναχωρητές σε όλες τις ερημικές περιοχές της Παλαιστίνης, κυρίως στις δυο πλευρές του Ιορδάνη ποταμού και στις στενές και δύσβατες χαράδρες του Χειμάρρου των Κέδρων και του Χοζεβά. Όπως διευκρινίσαμε στον πρόλογο και στον πίνακα των περιεχόμενων, το αντικείμενο της παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη και η παρουσίαση του συνόλου των υποχρεωτικών κανονιστικών διατάξεων που ρύθμιζαν τη ζωή των αναχωρητών μοναχών της Παλαιστίνης από τον 4ο αιώνα έως το 639, όταν οι Άγιοι Τόποι του χριστιανισμού, που είχαν ανακτήσει τόση δόξα και φήμη, πέφτουν στα χέρια των αράβων. Από την έρευνα οδηγηθήκαμε στα εξής συμπεράσματα. Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους συγγραφείς της Παλαιστίνης κατέχουν, χρονολογικά, ο Παλλάδιος Ελενοπόλεως, ο Ησύχιος Ιεροσολύμων, ο Ιωάννης Μόσχος, ο αββάς Βαρσανούφιος, ο Ιωάννης ο Προφήτης, ο αββάς Ζωσιμάς, ο Δωρόθεος Γάζας και ο όσιος Αντίοχος ο Σαββαΐτης. Για το πλήρωμα της Εκκλησίας, σπουδαιότερος όλων αυτών θεωρείται και παραμένει ο κορυφαίος Έλληνας αγιολόγος και αυτοβιογράφος του 6ου αιώνα Κύριλλος ο Σκυθοπολίτης. Ο τίτλος αυτός οφείλεται κυρίως στο ότι βιογράφησε επτά μεγάλους Παλαιστίνιους αγίους, οι οποίοι έθεσαν τα θεμέλια και διαμόρφωσαν τις βάσεις του παλαιστινιακού μοναχισμού. Αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο θεωρήσαμε τα κείμενα ιδίως του Κυρίλλου ως την πρωταρχική, την καταλληλότερη και την κυρία πηγή της εργασίας μας. Εδώ μπορεί να ειπωθεί ότι, αν δεν σώζονταν τα συγγράμματα του μεγάλου αυτού ελληνόφωνου βιογράφου, που άσκησαν και ασκούν τεράστια επίδραση στην Εκκλησία, η γνώση μας για τον παλαιστινιακό μοναχισμό θα ήταν ελλιπής ή ανύπαρκτη. Σύμφωνα με τους αφηγηματικούς τρόπους με τους οποίους άρχισαν και ολοκλήρωσαν όλοι οι αναφερόμενοι συγγραφείς τη βιογραφική προσέγγιση, «ἡ ἐν κρυπτῷ ἄσκησις» των ασκητικών Πατέρων που κόσμησαν την έρημο της αγίας γης, γίνεται αντιληπτό ότι στην ουσία επισημαίνουν με ιδιαίτερη σαφήνεια ένα θεσμικό πλαίσιο για την άσκηση της μοναχικής ζωής που εφάρμοζαν. Ανάμεσα σε αυτούς ξεχώρισαν πολλές επώνυμες και ανώνυμες οσιακές και ενάρετες μορφές, που όλες τους ανήκουν στην αιωνιότητα. Οι πιο διακεκριμένες και γνωστές πλέον σε μας είναι ο όσιος Ιλαρίων ο Μέγας και ο Επιφάνιος Κύπρου από τη Γάζα, ο Χαρίτων ο Ομολογητής από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας, ο Μ. Ευθύμιος από τη Μελιτίνη της Αρμενίας, ο Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης και ο Σάββας ο Ηγιασμένος από την Καππαδοκία, ο Ιωάννης ο Χοζεβίτης, ο αββάς Βαρσανούφιος και ο Ιωάννης ο προφήτης από την Αίγυπτο, ο όσιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης και ο Αντίοχος ο Σαββαΐτης από την Μικρά Ασία, ο αββάς Ζωσιμάς και ο όσιος Δωρόθεος Γάζης από την Αντιόχεια και άλλοι όπως ο όσιος Γεώργιος ο Χοζεβίτης από την Κύπρο κ.α. Παρατηρείται επίσης ότι πολύ σημαντικό ρόλο στη σύσταση και την ανάπτυξη του παλαιστινιακού μοναχισμού έπαιξε και η προσφορά των Ρωμαίων πολιτών της Δύσης, οι οποίοι μάλιστα προηγήθηκαν. Για να είμαστε ειλικρινείς, η αλήθεια μας υποχρεώνει να πούμε ότι οι αρμονικές σχέσεις μεταξύ πατριαρχείων Ρώμης και Ιεροσολύμων είχαν ως άμεσο αποτέλεσμα η Ρώμη να συμπαραταχθεί υπέρ της ανύψωσης της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων σε πατριαρχείο. Πριν από αυτό οι προσφορές των Λατίνων επηρέασαν άμεσα την Εκκλησία των Ιεροσολύμων σε πνευματικό και οικονομικό επίπεδο. Στις κορυφαίες ασκητικές προσωπικότητες της Δυτικής Εκκλησίας, περιλαμβάνονται, χρονολογικά, ο Ιταλός μοναχός και πρεσβύτερος Ρουφίνος, η οσία Μελάνη η Ρωμαία, ο διάσημος Ιταλός ασκητής και πρεσβύτερος Βικέντιος, ο σπουδαίος πρεσβύτερος και αγιολόγος του 4ου αιώνα Ιερώνυμος από την πόλη Στριδώνα της Δαλματίας, στη σημερινή Κροατία, ο αδελφός του Παυλιανός, η Μαρκέλλα, η Παύλα η Ρωμαία, η κόρη της Ευστοχία και η οσία Μελάνη η Νεότερη. Πηγαίνοντας στην Παλαιστίνη αποφασισμένοι να μονάσουν για την εργασία των αρετών, βοήθησαν την Εκκλησία των Ιεροσολύμων με χιλιάδες νομίσματα, ίδρυσαν εκκλησίες, μεγάλα μοναστικά κέντρα (γυναικεία και ανδρικά) στο Όρος των Ελαιών, στο Όρος της Αναλήψεως και στη Βηθλεέμ. Επίσης ίδρυσαν σχολεία και άλλα κτιριακά συγκροτήματα, όπως ξενώνες, με όλα τα αναγκαία της λειτουργίας τους για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των προσκυνητών των Αγίων Τόπων. Σημαντικότερο από όλα αυτά ήταν το γεγονός ότι αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή για να βοηθήσουν την Εκκλησία της Παλαιστίνης πεθαίνοντας εκεί. Εδώ αναδεικνύεται ότι η συμμετοχή των κορυφαίων ασκητικών προσωπικοτήτων της δυτικής Εκκλησίας, με διακεκριμένη καταγωγή, ήταν σημαντική όχι μόνο ως προς την πρώιμη εμφάνισή τους στην περιοχή, αλλά και ως προς την ασκητική, τη στιγμή που η παρουσία του μοναχισμού στην Παλαιστίνη ήταν σχεδόν ακόμη άγνωστη. Τέλος, η έντονη παρουσία τους δηλώνει ευθύς εξαρχής ότι ο παλαιστινιακός μοναχισμός είναι πολύτιμη κληρονομιά που ανήκει σε όλο τον χριστιανικό κόσμο. Γι’ αυτό ονομάστηκε «αυτοκρατορικός» μοναχισμός ή γενικά «διεθνής», γιατί οι περισσότεροι μοναχοί όπως είδαμε καθόλη την διάρκεια της εργασίας προέρχονταν από όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας. Ωστόσο χωρίς να υπάρχει καμία διάθεση υποτίμησης ενός εκ των δύο, ή κατάργησης ή περιφρόνησης του ρόλου των Ρωμαίων πολιτών της Δύσης, ο σπουδαιότερος ρόλος στην άνθηση του παλαιστινιακού μοναχισμού δίδεται στους μοναχούς ανατολικής καταγωγής, παρόλο που όλοι τους μετέβησαν λίγο αργότερα στην περιοχή, ενώ οι Λατίνοι που προηγήθηκαν και απέδωσαν πλούσιους πνευματικούς καρπούς, σχετικά λησμονήθηκαν. Εμβαθύνοντας περισσότερο θα διαπιστώσουμε ότι οι Βυζαντινοί μοναχοί, από τότε που κατευθύνθηκαν στην Παλαιστίνη ενδιαφέρθηκαν πιο πολύ για τη σύσταση του μοναχισμού στις ακατοίκητες ερημικές περιοχές, χωρίς να αδιαφορήσουν για τα άλλα μέρη, ενώ κανένας Δυτικός, από τη Ρώμη μέχρι την Ισπανία, ποτέ δεν είχε προχωρήσει τόσο βαθιά στην έρημο, πάρα μόνο έμεναν στην καρδιά των πόλεων. Δηλαδή η ομάδα των Λατίνων μοναχών απλωνόταν από τα Ιεροσόλυμα μέχρι τη Βηθλεέμ, εκτός μεμονωμένων περιπτώσεων, όπως ο αββάς Παύλος από τη Ρώμη, που ζούσε στη μονή του αγίου Θεοδοσίου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι Βυζαντινοί μοναχοί κατεστάθησαν για τις περιοχές εκείνες ό,τι ο πρώτος γνωστός ερημίτης Παύλος ο Θηβαίος και ο Αντώνιος ο Μέγας για την Αίγυπτο. Επίσης, κατά γενική ομολογία, στα μάτια της πολιτείας, της Εκκλησίας και της κοινωνίας οι ασκητές που προέρχονταν από το ανατολικό τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας εκλαμβάνονταν και αναγνωρίζονταν ως ήρωες των Βυζαντινών. Εξετάζοντας τα ασκητικά τυπικά πάνω στα οποία τα κοσμήματα και το κλέος της παλαιστινιακής ερήμου ρύθμιζαν όλες τις οδηγίες και διατάξεις της καθημερινής τους ασκητικής ζωής, διαπιστώσαμε ότι η κατά γράμμα μίμηση του Χριστού φαίνεται να έχει και εδώ τον πρώτο λόγο. Αυτά εφαρμόζονταν πάντα μέσω της ακριβούς και πιστής τήρησης των Καινοδιαθηκικών νουθεσιών του Δεσπότη Χριστού, αφού κάθε ανάληψη έργου από τον μοναχό πρέπει να εκτελείται συνήθως ως δέσμευση κατά τον τύπο της διακονίας που εκδήλωσε ο ίδιος ο Σωτήρας. Επίσης, μέσω της έρευνας, επιβεβαιώνεται ότι άλλα πρότυπα γι’ αυτούς ήταν κυρίως η Θεοτόκος, οι άγιοι Απόστολοι, οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, τα θεόπνευστα συγγράμματα των αποστολικών και μεταγενέστερων Πατέρων της Εκκλησίας και οι αββάδες της αιγυπτιακής ερήμου, χωρίς να λησμονούν τις θρησκευτικές παραδόσεις που μετέφεραν μαζί τους από τις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Ένα επιπλέον ισχυρό θεμέλιο που επηρέασε βαθιά τους αναχωρητές της Παλαιστίνης ήταν οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων. Εδώ ο ορθόδοξος ασκητής της Παλαιστίνης διετράνωνε τη θεμελιώδη πίστη του στην Εκκλησία, έδειχνε την υπακοή του στην αυθεντία της, πράγμα το οποίο αποτελούσε εγγυήτρια δύναμη για την παραμονή του στους κόλπους της. Ταυτόχρονα στηρίχτηκαν και στις προσωπικές τους πνευματικές εμπειρίες αφήνοντάς τες ως παρακαταθήκη, η οποία έγινε εμπειρία και παράδοση της Εκκλησίας. Όπως ήδη περιγράψαμε αναλυτικά στο πρώτο κεφάλαιο, αυτό ήταν το μέγιστο γεγονός που τους έδινε έναν εξέχοντα ρόλο. Οπλισμένοι με αλύγιστη θέληση, τόλμη και βαθιά απαράμιλλη πίστη στον Θεό, η μόνη διακαής επιθυμία τους ήταν να κυκλοφορήσουν στους πολυαγαπημένους τους κατεξοχήν αγίους τόπους του χριστιανισμού μυστικά και αόρατα. Ο σκοπός ήταν να ζήσουν αυτή την εξαντλητική για τα ανθρώπινα μέτρα ζωή, όπως την οραματίστηκαν, μέχρι την τελευταία αναπνοή τους. Προκειμένου να αναζητήσουν την εσωτερική μοναξιά, μοναδικές εμπειρίες, να εκφράζονται ελεύθερα στις προσευχές, τις ψαλμωδίες, να μην ακούνε ο ένας τον άλλο και για να μην αναταράζει και αλλοιώνει κανείς τις διατάξεις του δικού τους εσωτερικού κανονισμού του αναχωρητικού τρόπου ζωής, όχι μόνο ήθελαν να ζήσουν απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και μεταξύ τους. Γι’ αυτό κάθε φορά που οι όσιοι Ιλαρίων, Χαρίτωνας, Θεόκτιστος, Ευθύμιος και Θεοδόσιος έβλεπαν άλλους να ετοιμάζονται να ζήσουν κοντά τους, έφευγαν για αλλού. Η σχετική μαρτυρία του Κυρίλλου Σκυθοπολίτη μας πληροφορεί ότι ο όσιος Ευθύμιος δεν ήθελε να χτίσει ούτε λαύρα ούτε κοινόβιο, αλλά να ζήσει σε απόλυτη απομόνωση μεταξύ ουρανού και ερήμου. Όμως κατά τη διάρκεια της παραμονής τους εκεί θα συμβεί κάτι που οι Πατέρες δεν είχαν προβλέψει, αλλά σχεδίαζε η θεία πρόνοια. «Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν», (Ψαλ. 18,5), δηλαδή η έκδηλη παρουσία τους εκεί και η φήμη της αγίας τους ζωής, όπου αφιέρωσαν νιάτα, μόχθο, δάκρυ και αίμα, με τα πολλά και διάφορα πνευματικά κατορθώματα, που έφτασαν στο ύψος του Μ. Αντωνίου, ενθάρρυναν την προσέλευση αναρίθμητου πλήθους ανθρώπων, από Ανατολή, Δύση και από όλα τα μέρη της γης. Μέχρι και παιδιά μικρής ηλικίας έφταναν κοντά τους για να πάρουν τις ευλογίες τους, να γνωρίσουν το μεγαλείο τους, να παραμείνουν δίπλα τους και να αποτελέσουν τους καλύτερους μαθητές τους. Ένα επιπλέον κίνητρο που έλκυσε το ζωηρό ενδιαφέρον και τροφοδότησε τη διέλευση μαθητών κάθε εθνικότητας στην Παλαιστίνη ήταν η σπουδαιότητα των Αγίων Τόπων ως η χώρα του Χριστού, αλλά και το θαυμαστό της μοναχικής ζωής. Ενώ οι αναχωρητές ένιωθαν ότι ο τρόπος της ζωής τους απειλείται και ενώ είχαν κανονίσει να είναι λίγοι, κατόπιν θαυμαστών γεγονότων, θεία παρακίνηση και παράκληση των ανθρώπων, οι διαβόητες αυτές ασκητικές προσωπικότητες δέχτηκαν ανθρώπους, έστω ανεπίσημα, δίπλα στα ασκητήριά τους για να ασπαστούν τον μοναχισμό στην Παλαιστίνη. Οπότε, κατά τη διάρκεια του 4ου, 5ου και 6ου αιώνα, ο μοναχισμός έμελλε να βιώσει τη λαμπρότερη περίοδό του στην Παλαιστίνη. Εκείνη που θα ονομαστεί ο χρυσός αιώνας του παλαιστινιακού μοναχισμού. Παρά ταύτα, η καθολική άτυπη αποδοχή από τους αββάδες, δίπλα στα ασκητήριά τους, όλων αυτών που ήρθαν, άλλοι από απλή περιέργεια, άλλοι από γνήσιο ενδιαφέρον, μέχρι άπειροι μοναχοί και παιδιά μικρής ηλικίας, χωρίς επικοινωνία μεταξύ τους, χωρίς κοινό χειραγωγό, χωρίς να επανδρωθούν πνευματικά και να υποστούν κάποια δοκιμασία, όπως είναι φυσικό δημιούργησε ορισμένα προβλήματα, τόσο στο πνευματικό, όσο και σε επίπεδο φυσικής επιβίωσης. Ο πρώτος φόβος να παρεκτραπούν ήταν η δυσκολία τήρησης των αυστηρών κανόνων διαβίωσης που προαναφέρθηκαν. Για έναν αρχάριο αναχωρητή, που εγκαταστάθηκε βαθιά στην έρημο μόνος του, πιθανόν όλο αυτό να θεωρούνταν βαρύ καθήκον, με αποτέλεσμα να οδηγείται σε αντίθετο άκρο, σε ακραία σκληραγωγία, να καταρρεύσει, να χάνει συχνά την ορθή λειτουργία του μυαλού, να παραδίδεται στον δαίμονα της ακηδίας, της χλιαρότητας, να φτάνει σε υπερβολική απελπισία, πνευματική αδιαφορία, να δείχνει ανωριμότητα, απιστία, ραθυμία, λαιμαργία, φιλαργυρία και να έχει και άλλες ψυχικές διαταραχές και σωματικές ανωμαλίες. Δηλαδή, να πέφτει σε ισχυρά πάθη που ήταν ξένα στο χαρακτήρα της Αγίας Γραφής. Πολλοί άλλοι που πρόκοβαν σε μεγάλα κατορθώματα, σε ό,τι αφορά τις αρετές, εξαιτίας της υπερβολικής άσκησης κυριεύτηκαν από υπερηφάνεια για τα κατορθώματά της ελεημοσύνης και της πλήρους παρθενίας, και οδηγήθηκαν στην αλαζονεία των λογισμών και την κενοδοξία. Τελικά περιέπεσαν σε ποικίλες πονηρίες του διαβόλου, όπως σε ηθικά παραπτώματα, ή νόμιζαν ότι δεν έχουν ανάγκη από τη Θεία Κοινωνία. Σαφώς η σκληρή αναχωρητική ζωή, όπως είναι φυσικό, συμπεριελάμβανε στον σκληρό πυρήνα της πολλά επιμέρους προβλήματα, μεταξύ των οποίων ήταν τα εξής: η έλλειψη χώρου λατρείας, η αφιλόξενη ερημική φύση που είναι γεμάτη από φρίκη και κατάθλιψη, η αβεβαιότητα εξεύρεσης πόρων βιολογικής επιβίωσης, ο φόβος έλλειψης γονέων και εμπειρίας, η αίσθηση ανασφάλειας, οι ληστές, οι αλλόθρησκοι, η δίψα, η εξαφάνιση στην έρημο για μήνες ή χωρίς επιστροφή, τα άγρια ζώα του φυσικού περιβάλλοντος, όπως τα λιοντάρια, οι αρρώστιες που προέκυψαν, και ο πειρασμός του σατανά. Για όλα τα παραπάνω αυτά προβλήματα σε όλα τα επίπεδα έγινε εκτενής αναφορά σε όλη την έκταση της εργασίας. Στην προσπάθειά τους να μην αντιβαίνουν οι μοναχοί τη βιβλική διδασκαλία, να μπορούν να αντιμετωπίσουν το καθένα από αυτά τα προβλήματα και τις πιο σκληρές και ανυπέρβλητες συνθήκες διαβίωσης της μεμονωμένης ερημητικής ζωής, η απαραίτητη μαθήτευση κοντά σε έναν δάσκαλο, για να αποφύγουν τις ακρότητες, να εξασφαλίσουν τις ελάχιστες από τις ανάγκες της ζωής, όπως νερό, τροφή και ασφάλεια, να αμβλύνουν την τραχύτητα του σκληρού πνεύματος του αναχωρητισμού, να κάνουν τη ζωή τους πιο προβλέψιμη, να μπορέσουν εύκολα να επικοινωνήσουν μεταξύ τους σε περίπτωση ανάγκης, οι πεπειραμένοι προαναφερθέντες πατέρες οδηγήθηκαν στη γρήγορη μετάβαση από τον αναχωρητικό τρόπο ζωής σε ελαφρύτερο και πιο πρακτικό μοναχικό σύστημα, δηλαδή στη δημιουργία διαφόρων κοινοτήτων ασκητικών ομάδων. Κατά αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε ο δεύτερος τύπος μοναχισμού στην Παλαιστίνη το λεγόμενο λαυρεωτικό σύστημα, ως βασιλική οδός, με μόνιμη κατοικία σε μια λαύρα. Το αποτέλεσμα ήταν η θεσμοποίηση του μοναχισμού στην Παλαιστίνη και η αναβάθμισή του κατά τρόπο αποτελεσματικό. Έτσι, οι μοναχοί της Παλαιστίνης από αναχωρητές των σπηλαίων έγιναν λαυριώτες. Θα πρέπει βέβαια να αναφέρουμε και κάτι ακόμα. Αν και τα αναχωρητήρια μετατράπηκαν σε λαύρες, ποτέ δεν εγκαταλείφθηκε εντελώς ο αναχωρητικός βίος, αλλά με ζήλο διατηρήθηκε από μοναχούς, στους οποίους το επέτρεπε ο Ηγούμενος της λαύρας και η Χάρη και η Φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η Δόξα και η Δύναμη και τώρα και στους ατελεύτητους αιώνες, Αμήν. The work came to an end, and that was the superhuman exercise practiced by the earliest far-off detainees in all the deserted areas of Palestine, particularly on both sides of the Jordan River and in the narrow and inaccessible ravines of Cedar and Hoseau. As explained in the preface and the table of contents, the subject of this work was the study and presentation of all mandatory regulations governing the life of the deserted Palestinian monks from the 4th century to 639 when the Holy Land of Christianity , who had regained so much glory and reputation, fall into the hands of the Arabs. The research has led to the following conclusions. A distinguished position among the writers of Palestine is chronologically held by Palladium Hellenopoleus, Hesychos of Jerusalem, John Moschos, Abbas Varsanouphios, John the Prophet, Abbas Zosimas, Dorotheos Gaza and Saint Antiochus the Savvatis. For the crew of the Church, the most important of all is considered and remains the leading Greek scholar and autobiographer of the 6th century Cyril the Scythia. This title is mainly due to the fact that he wrote seven great Palestinian saints who laid the foundations and formed the basis of Palestinian monasticism. This is the main reason why we considered the texts of Cyril in particular as the primary, the most appropriate and the main source of our work. Here, it can be said that if the writings of this great Greek-speaking biographer, which exercised and exert enormous influence on the Church, were not saved, our knowledge of Palestinian monasticism would be incomplete or incomplete. According to the narrative ways in which all the mentioned authors began and completed the biographical approach, the "covert exercise" of the Ascetic Fathers who worshiped the wilderness of the holy land, it is perceived that in essence they clearly point out an institutional framework for exercising the lonely life they were practicing. Among them were many well-known and anonymous social and virtuous forms, all of them belonging to eternity. The most prominent and now known to us are the holy Hilarion the Great and the Epiphany of Cyprus from Gaza, Chariton the Confessor from Iconium of Asia Minor, M. Efthimios from Melitin of Armenia, Theodosius the Parliamentarian and Savvas the Sanctuary of Cappadocia, John the Choisite, the abbot Varsanouphios and John the prophet from Egypt, Saint Gerasimos the Jordanite and Antiochus the Savvaite from Asia Minor, Abbas Zosimas and the Holy Dorotheos of Gaza from Antioch and others like St. George the Choezite Po Cyprus etc. It is also noted that the contribution of the Roman citizens of the West, which preceded them, played a very important role in the establishment and development of Palestinian monasticism. To be honest, the truth requires us to say that the harmonious relations between the patriarchs of Rome and Jerusalem had as a direct result Rome to join in favor of raising the Church of Jerusalem to a patriarchate. Prior to this, the offerings of the Latins directly influenced the Church of Jerusalem on a spiritual and economic level. The leading ascetic personalities of the Western Church include chronologically the Italian monk and elder Rufinus, the oeuvre Melanis of Rome, the famous Italian ascetic and the elder Vicentius, the great elder and hieroglyph of the 4th century Ieronymos from the city of Strydon in Dalmatia, present-day Croatia, his brother Paulian, Markell, Paul, Rome, her daughter Eustohia and the land of Melania the Newer. Going to Palestine, determined to work for virtue, helped the Church of Jerusalem with thousands of coins, founded churches, large monastic centers (female and male) in the Mount of Olives, the Mount of Ascension and Bethlehem. They also set up schools and other building complexes, such as hostels, with all the necessary functions to serve the needs of pilgrims in the Holy Land. Most important of all, it was the fact that they spent all their lives to help the Palestinian Church die there. Here it is shown that the participation of the leading ascetic personalities of the Western Church of distinct origin was important not only in their early appearance in the region but also in ascetics when the presence of monasticism in Palestine was almost unknown . Finally, their intense presence indicates from the outset that Palestinian monasticism is a valuable heritage that belongs to the entire Christian world. That is why it was called "imperial" monasticism or generally "international", because most monks as we have seen throughout the work came from all parts of the empire. However, there is no one devaluation of one of the two, or the abolition or disregard of the role of the Roman citizens of the West, the most important role in the flourishing of Palestinian monasticism is given to the monks of eastern descent, although all of them went a little later in the area, while the Latins who preceded and yielded rich spiritual fruits were relatively forgotten. We will be more inspiring to see that Byzantine monks, since heading to Palestine, have been more interested in setting up monasticism in uninhabited desert areas, without indifference to other places, while no West, from Rome to Spain, go so deep into the wilderness, they just stayed in the heart of the cities. That is, the group of Latino monks ranged from Jerusalem to Bethlehem, except in isolated cases, such as the abbot Pavlos from Rome, who lived in the monastery of Saint Theodosius. In this way the Byzantine monks settled for those areas as the first known hermit, Paul the Thivaus and Anthony the Great for Egypt. Also, in general, in the eyes of the state, the Church and society, the ascetics who came from the eastern part of the Byzantine Empire were perceived and recognized as Byzantine heroes. Examining the ascetics on which the jewels and the celestial desert of the Palestinian desert were regulating all the instructions and provisions of their daily ascetic life, we found that the literal imitation of Christ seems to have the first word here. These were always applied through the accurate and faithful adherence to the New Testament admonitions of the Despot of Christ, since each undertaking of the work by the monk should usually be performed as a commitment to the type of ministry that the Savior himself manifested. Also, through the research, it is confirmed that other standards for them were mainly the Theotokos, the Holy Apostles, the Prophets of the Old Testament, the inspirational writings of the Apostolic and later Fathers of the Church, and the abbots of the Egyptian desert, without forgetting the religious traditions they carried with them from their own homelands. An additional powerful foundation that profoundly affected Palestinian deportees was the decisions of the Ecumenical Councils. Here, the orthodox ascetic of Palestine was endeavoring to exercise his fundamental faith in the Church, showing his obedience to her authority, which was a guarantee for her stay in the bosom. At the same time, they relied on their personal spiritual experiences, leaving them as a storehouse, which became the experience and tradition of the Church. As we have already described in detail in chapter one, this was the greatest event that gave them a prominent role. Armed with unbridled will, courage, and deeply unparalleled faith in God, their only earnest desire was to circulate to their loved ones the most holy places of Christianity secretly and invisibly. The purpose was to live this life-exhaustive life, as they envisioned it, until their last breath. In order to seek inner loneliness, unique experiences, to freely express themselves in prayers, chanting, not listening to each other, and not to disturb and alter the provisions of their own internal regulation of the derelict way of life, they not only wanted to live isolated from the rest of the world but also between them. That is why every time the holy Hilarion, Chariton, Theoktistos, Euthymius and Theodosios saw others preparing to live near them, they were leaving elsewhere. The relative testimony of Cyril Scythiopoulos tells us that the saint Efthimios did not want to build either a labyrinth or a communion, but to live in absolute isolation between heaven and desert. But during their stay there will happen something that the Fathers had not predicted, but the divine providence was planning. "These words have been utterly made to them, and to the end of their righteousness," (Psalm 18: 5), that is, their manifest presence there and the reputation of their holy life, where they devoted youth, toil, tears and blood, with the many and various spiritual achievements that reached the height of M. Antonius, encouraged the arrival of innumerable multitudes of people from East, West and from all parts of the earth. Even younger children arrived near to get their blessings, get to know their grandeur, stay with them and become their best students. An additional motivation that attracted the lively interest and fueled the passage of pupils of every nationality in Palestine was the importance of the Holy Land as the land of Christ and the wonder of lonely life. While the deportees felt that their way of life was threatened and they had arranged to be few, following miraculous events, divine encouragement and prayer people, these notorious ascetic personalities have received people, albeit unofficially, beside their avenues to embrace monasticism in Palestine. So, during the 4th, 5th and 6th centuries, monasticism was to experience its brightest period in Palestine. The one to be called the golden age of Palestinian monasticism. Nonetheless, the universal atypical acceptance by the Sabbaths, beside their hermitages, of all those who came, others from mere curiosity, others of genuine interest, to infinite monks and young children, without communication, without a common manipulator, without mentally manned and subjected to some kind of test, as it naturally created certain problems, both in the spiritual and in the physical survival. The first fear of being overthrown was the difficulty of adhering to the strict living standards mentioned above. For a beginner, who had settled down deep in the desert alone, it was probably all this considered a heavy duty, leading to an opposite end, an extreme stiffness, collapsing, often losing the proper functioning of the mind, giving it to her daemon acidity, lukewarmness, overwhelming despair, spiritual indifference, showing immaturity, infidelity, nausea, gluttony, agony, and other mental disorders and bodily anomalies. That is, to fall into powerful passions that were alien to the character of the Holy Bible. Many others who have made great achievements in terms of virtues, due to excessive exercise, have been proud of the achievements of charity and full virginity, and have led to the arrogance of calculus and quirkiness. Eventually they fell into a variety of mischiefs of the devil, as in moral misconduct, or thought they did not need the Divine Society. Clearly, the crudely unwilling life naturally included a number of individual problems in its hard core, including: the lack of worship, the inhospitable desolate nature that is full of horror and depression, the uncertainty of finding resources for biological survival, fear of lack of parents and experience, sense of insecurity, bandits, all-religions, thirst, extinction in the desert for months or no return, wildlife of the natural environment, such as the lions, the resulting diseases, and temptation Satan. For all of these above-mentioned problems at all levels, there was an extensive reference to the whole extent of the work. In their effort not to contradict the biblical teachings of the monks, they can cope with each of these problems and the toughest and most insurmountable living conditions of solitary deserted life, the necessary education near a teacher to avoid extremes, ensure the least of life's needs, such as water, food and security, mitigate the harshness of the cruel spirit of devotionalism, make their lives more predictable, they can easily communicate with each other in case of need, the experienced fathers mentioned led to a rapid transition from the restless way of life to a lighter and more practical lonely system, ie the creation of various communities of ascetic groups. In this way, the second type of monasticism in Palestine was created, the so-called labyrinth system, as a royal street with a permanent home to a laurel. The result was the institutionalization of monasticism in Palestine and its upgrading in an effective way. Thus, the monks of Palestine from the cave-voyagers became laureans. We should, of course, mention something else. Though the lairds were converted into lairs, the unlearned life was never abandoned, but with zeal was kept by the monks, to whom the Abbot of laura and Grace and the Charity of our Lord Jesus Christ, to whom the Glory and the Force and now in the endless centuries, Amen.
description: The work came to an end, and that was the superhuman exercise practiced by the earliest far-off detainees in all the deserted areas of Palestine, particularly on both sides of the Jordan River and in the narrow and inaccessible ravines of Cedar and Hoseau. As explained in the preface and the table of contents, the subject of this work was the study and presentation of all mandatory regulations governing the life of the deserted Palestinian monks from the 4th century to 639 when the Holy Land of Christianity , who had regained so much glory and reputation, fall into the hands of the Arabs. The research has led to the following conclusions. A distinguished position among the writers of Palestine is chronologically held by Palladium Hellenopoleus, Hesychos of Jerusalem, John Moschos, Abbas Varsanouphios, John the Prophet, Abbas Zosimas, Dorotheos Gaza and Saint Antiochus the Savvatis. For the crew of the Church, the most important of all is considered and remains the leading Greek scholar and autobiographer of the 6th century Cyril the Scythia. This title is mainly due to the fact that he wrote seven great Palestinian saints who laid the foundations and formed the basis of Palestinian monasticism. This is the main reason why we considered the texts of Cyril in particular as the primary, the most appropriate and the main source of our work. Here, it can be said that if the writings of this great Greek-speaking biographer, which exercised and exert enormous influence on the Church, were not saved, our knowledge of Palestinian monasticism would be incomplete or incomplete. According to the narrative ways in which all the mentioned authors began and completed the biographical approach, the "covert exercise" of the Ascetic Fathers who worshiped the wilderness of the holy land, it is perceived that in essence they clearly point out an institutional framework for exercising the lonely life they were practicing. Among them were many well-known and anonymous social and virtuous forms, all of them belonging to eternity. The most prominent and now known to us are the holy Hilarion the Great and the Epiphany of Cyprus from Gaza, Chariton the Confessor from Iconium of Asia Minor, M. Efthimios from Melitin of Armenia, Theodosius the Parliamentarian and Savvas the Sanctuary of Cappadocia, John the Choisite, the abbot Varsanouphios and John the prophet from Egypt, Saint Gerasimos the Jordanite and Antiochus the Savvaite from Asia Minor, Abbas Zosimas and the Holy Dorotheos of Gaza from Antioch and others like St. George the Choezite Po Cyprus etc. It is also noted that the contribution of the Roman citizens of the West, which preceded them, played a very important role in the establishment and development of Palestinian monasticism. To be honest, the truth requires us to say that the harmonious relations between the patriarchs of Rome and Jerusalem had as a direct result Rome to join in favor of raising the Church of Jerusalem to a patriarchate. Prior to this, the offerings of the Latins directly influenced the Church of Jerusalem on a spiritual and economic level. The leading ascetic personalities of the Western Church include chronologically the Italian monk and elder Rufinus, the oeuvre Melanis of Rome, the famous Italian ascetic and the elder Vicentius, the great elder and hieroglyph of the 4th century Ieronymos from the city of Strydon in Dalmatia, present-day Croatia, his brother Paulian, Markell, Paul, Rome, her daughter Eustohia and the land of Melania the Newer. Going to Palestine, determined to work for virtue, helped the Church of Jerusalem with thousands of coins, founded churches, large monastic centers (female and male) in the Mount of Olives, the Mount of Ascension and Bethlehem. They also set up schools and other building complexes, such as hostels, with all the necessary functions to serve the needs of pilgrims in the Holy Land. Most important of all, it was the fact that they spent all their lives to help the Palestinian Church die there. Here it is shown that the participation of the leading ascetic personalities of the Western Church of distinct origin was important not only in their early appearance in the region but also in ascetics when the presence of monasticism in Palestine was almost unknown . Finally, their intense presence indicates from the outset that Palestinian monasticism is a valuable heritage that belongs to the entire Christian world. That is why it was called "imperial" monasticism or generally "international", because most monks as we have seen throughout the work came from all parts of the empire. However, there is no one devaluation of one of the two, or the abolition or disregard of the role of the Roman citizens of the West, the most important role in the flourishing of Palestinian monasticism is given to the monks of eastern descent, although all of them went a little later in the area, while the Latins who preceded and yielded rich spiritual fruits were relatively forgotten. We will be more inspiring to see that Byzantine monks, since heading to Palestine, have been more interested in setting up monasticism in uninhabited desert areas, without indifference to other places, while no West, from Rome to Spain, go so deep into the wilderness, they just stayed in the heart of the cities. That is, the group of Latino monks ranged from Jerusalem to Bethlehem, except in isolated cases, such as the abbot Pavlos from Rome, who lived in the monastery of Saint Theodosius. In this way the Byzantine monks settled for those areas as the first known hermit, Paul the Thivaus and Anthony the Great for Egypt. Also, in general, in the eyes of the state, the Church and society, the ascetics who came from the eastern part of the Byzantine Empire were perceived and recognized as Byzantine heroes. Examining the ascetics on which the jewels and the celestial desert of the Palestinian desert were regulating all the instructions and provisions of their daily ascetic life, we found that the literal imitation of Christ seems to have the first word here. These were always applied through the accurate and faithful adherence to the New Testament admonitions of the Despot of Christ, since each undertaking of the work by the monk should usually be performed as a commitment to the type of ministry that the Savior himself manifested. Also, through the research, it is confirmed that other standards for them were mainly the Theotokos, the Holy Apostles, the Prophets of the Old Testament, the inspirational writings of the Apostolic and later Fathers of the Church, and the abbots of the Egyptian desert, without forgetting the religious traditions they carried with them from their own homelands. An additional powerful foundation that profoundly affected Palestinian deportees was the decisions of the Ecumenical Councils. Here, the orthodox ascetic of Palestine was endeavoring to exercise his fundamental faith in the Church, showing his obedience to her authority, which was a guarantee for her stay in the bosom. At the same time, they relied on their personal spiritual experiences, leaving them as a storehouse, which became the experience and tradition of the Church. As we have already described in detail in chapter one, this was the greatest event that gave them a prominent role. Armed with unbridled will, courage, and deeply unparalleled faith in God, their only earnest desire was to circulate to their loved ones the most holy places of Christianity secretly and invisibly. The purpose was to live this life-exhaustive life, as they envisioned it, until their last breath. In order to seek inner loneliness, unique experiences, to freely express themselves in prayers, chanting, not listening to each other, and not to disturb and alter the provisions of their own internal regulation of the derelict way of life, they not only wanted to live isolated from the rest of the world but also between them. That is why every time the holy Hilarion, Chariton, Theoktistos, Euthymius and Theodosios saw others preparing to live near them, they were leaving elsewhere. The relative testimony of Cyril Scythiopoulos tells us that the saint Efthimios did not want to build either a labyrinth or a communion, but to live in absolute isolation between heaven and desert. But during their stay there will happen something that the Fathers had not predicted, but the divine providence was planning. "These words have been utterly made to them, and to the end of their righteousness," (Psalm 18: 5), that is, their manifest presence there and the reputation of their holy life, where they devoted youth, toil, tears and blood, with the many and various spiritual achievements that reached the height of M. Antonius, encouraged the arrival of innumerable multitudes of people from East, West and from all parts of the earth. Even younger children arrived near to get their blessings, get to know their grandeur, stay with them and become their best students. An additional motivation that attracted the lively interest and fueled the passage of pupils of every nationality in Palestine was the importance of the Holy Land as the land of Christ and the wonder of lonely life. While the deportees felt that their way of life was threatened and they had arranged to be few, following miraculous events, divine encouragement and prayer people, these notorious ascetic personalities have received people, albeit unofficially, beside their avenues to embrace monasticism in Palestine. So, during the 4th, 5th and 6th centuries, monasticism was to experience its brightest period in Palestine. The one to be called the golden age of Palestinian monasticism. Nonetheless, the universal atypical acceptance by the Sabbaths, beside their hermitages, of all those who came, others from mere curiosity, others of genuine interest, to infinite monks and young children, without communication, without a common manipulator, without mentally manned and subjected to some kind of test, as it naturally created certain problems, both in the spiritual and in the physical survival. The first fear of being overthrown was the difficulty of adhering to the strict living standards mentioned above. For a beginner, who had settled down deep in the desert alone, it was probably all this considered a heavy duty, leading to an opposite end, an extreme stiffness, collapsing, often losing the proper functioning of the mind, giving it to her daemon acidity, lukewarmness, overwhelming despair, spiritual indifference, showing immaturity, infidelity, nausea, gluttony, agony, and other mental disorders and bodily anomalies. That is, to fall into powerful passions that were alien to the character of the Holy Bible. Many others who have made great achievements in terms of virtues, due to excessive exercise, have been proud of the achievements of charity and full virginity, and have led to the arrogance of calculus and quirkiness. Eventually they fell into a variety of mischiefs of the devil, as in moral misconduct, or thought they did not need the Divine Society. Clearly, the crudely unwilling life naturally included a number of individual problems in its hard core, including: the lack of worship, the inhospitable desolate nature that is full of horror and depression, the uncertainty of finding resources for biological survival, fear of lack of parents and experience, sense of insecurity, bandits, all-religions, thirst, extinction in the desert for months or no return, wildlife of the natural environment, such as the lions, the resulting diseases, and temptation Satan. For all of these above-mentioned problems at all levels, there was an extensive reference to the whole extent of the work. In their effort not to contradict the biblical teachings of the monks, they can cope with each of these problems and the toughest and most insurmountable living conditions of solitary deserted life, the necessary education near a teacher to avoid extremes, ensure the least of life's needs, such as water, food and security, mitigate the harshness of the cruel spirit of devotionalism, make their lives more predictable, they can easily communicate with each other in case of need, the experienced fathers mentioned led to a rapid transition from the restless way of life to a lighter and more practical lonely system, ie the creation of various communities of ascetic groups. In this way, the second type of monasticism in Palestine was created, the so-called labyrinth system, as a royal street with a permanent home to a laurel. The result was the institutionalization of monasticism in Palestine and its upgrading in an effective way. Thus, the monks of Palestine from the cave-voyagers became laureans. We should, of course, mention something else. Though the lairds were converted into lairs, the unlearned life was never abandoned, but with zeal was kept by the monks, to whom the Abbot of laura and Grace and the Charity of our Lord Jesus Christ, to whom the Glory and the Force and now in the endless centuries, Amen.