Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα ως πολιτική για την καταπολέμηση της φτώχειας και της ανεργίας στην Ελλάδα : Μια ανάλυση υπό το πρίσμα της Κοινωνιολογίας του Δικαίου
Creators: name: Ιακωβάκη, Μαρίνα Σπυρίδωνος
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης
Ανεργία
Φτώχεια – Κοινωνικός Αποκλεισμός
Income for Social Solidarity
Unemployment
Poverty - Social Exclusion

description: Η χώρα μας, στη διάρκεια της τρέχουσας οικονομικής κρίσης, αντιμετωπίζει πλέον οξύτατα φαινόμενα ανεργίας, ακραίας φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, με αποτέλεσμα η ζήτηση για κοινωνική μέριμνα από την πλευρά των πολιτών να αυξάνεται κατακόρυφα. Η προσφορά, όμως, από το κράτος παρουσιάζει ελλείψεις, διοικητικά κενά και δυσλειτουργίες, αφού το σημερινό δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας χαρακτηρίζεται από αναποτελεσματικότητα και «κενά» προστασίας για ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού όπως οι μακροχρόνιοι άνεργοι, οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά εργασίας, οι εργαζόμενοι χωρίς ασφάλεια, οι «φτωχοί» εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι ηλικιωμένοι και τα άτομα με αναπηρία. Η θέσπιση του μέτρου του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, καθολικό και ταυτόχρονα επιλεκτικό ως προς το εισόδημα μέτρο, που θα αποβλέπει στην εξάλειψη της ακραίας φτώχειας και θα διασφαλίζει για τις ευάλωτες ομάδες ένα ελάχιστο εισόδημα και επίπεδο διαβίωσης, χωρίς, κατ’ ανάγκη, ανταποδοτική βάση, θα μπορούσε να είναι μια λύση. Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, μετά από ανεπιτυχείς πρωτοβουλίες στο παρελθόν, εφαρμόζεται στην Ελλάδα ως αναπόσπαστο μέρος των υποχρεώσεων της χώρας απέναντι στους Δανειστές της. Το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης, όπως μετονομάστηκε στη χώρα μας, συνδυάζει την οικονομική ενίσχυση των δικαιούχων με την κατάρτιση ατομικών σχεδίων επανένταξης στην κοινωνία και στην αγορά εργασίας, όπως συμβαίνει και στις άλλες χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρέχει ένα ύστατο δίχτυ ασφαλείας σε άτομα και νοικοκυριά που βρίσκονται αντιμέτωπα με τον κίνδυνο ακραίας φτώχειας, ακριβώς επειδή δεν δικαιούνται κάποια από τις υπάρχουσες κοινωνικές παροχές. Η παρούσα εργασία παρουσιάζει το ιστορικό της εφαρμογής του προγράμματος στην Ελλάδα της κρίσης, περιγράφει τα βασικά χαρακτηριστικά του κατά τις φάσεις της πιλοτικής και σταδιακής εφαρμογής του μετά το 2014 και εξετάζει τα κύρια εμπόδια (δημοσιονομικά, κοινωνικά, πολιτικά) που δυσχεραίνουν την αποτελεσματική υλοποίησή του. Η εφαρμογή και η διαχείρισή του αντιμετωπίζει προβλήματα, κυρίως, στον εντοπισμό των πραγματικών δικαιούχων, θεωρείται όμως, επιβεβλημένη για την εξάλειψη της ακραίας ένδειας και φτώχειας. Γενικότερα, η επιτυχημένη εφαρμογή και η βιωσιμότητα του προγράμματος απαιτεί τη συνεργασία διαφορετικών τμημάτων του κρατικού μηχανισμού και της αυτοδιοίκησης, ενώ προϋποθέτει την πλαισίωσή του από ένα σύνολο υποστηρικτικών υπηρεσιών κοινωνικής ενσωμάτωσης και επαγγελματικής επανένταξης, η ύπαρξη των οποίων θα συντελέσει στη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου και αποτελεσματικού μηχανισμού κοινωνικής υποστήριξης
description: Due to the current economic crisis, our country has ended up facing the severe phenomena of unemployment, extreme poverty and social exclusion, which on their turn have led the citizens to sharply increase their demand for social care. However, the offer provided by the state presents marks of shortcomings, administrative gaps and malfunctions, since the current social safety net is characterized by inefficiency and gaps in the protection of the vulnerable groups of the population, such as the long-term unemployed, the new entrants to the labor market, the uninsured workers, the poor workers, the self-employed, the elderly and the people with disabilities. The introduction of the Minimum Guaranteed Income measure, a universal and at the same time income-friendly measure which aims at eradicating extreme poverty and which guarantees a minimum income and a living standard to the vulnerable groups, without necessarily of a contributory nature, would be a solution. The Minimum Guaranteed Income, following unsuccessful initiatives in the past, is applied in Greece as an integral part of the country’s obligations to its Lenders. The Income for Social Solidarity, as it was renamed in our country, combines the financial support of the beneficiaries with the preparation of projects related to the individual reintegration in the society and the labor market, as is the case in other EU member states. It provides an ultimate safety net to individuals and households facing the risk of extreme poverty because they are not entitled to any of the existing social benefits. The current assignment presents the history of the implementation of the program in Greece in the crisis period, describes its main features during the phases of its pilot and gradual implementation after 2014 and examines the main obstacles (fiscal, social, political) that hinder its effective implementation. Although its implementation and management encounter problems particularly in identifying the real beneficiaries, it is considered necessary to eliminate extreme poverty. More generally, the successful implementation and sustainability of the program requires the co-operation of different departments of the state mechanism with the local authorities, while it presupposes to be framed by a set of social inclusion and reintegration services, the existence of which will contribute to the creation of an integrated and effective social support mechanism