Πρακτικές σίτισης σε ασθενείς με καρκίνο του παγκρέατος που υποβάλλονται σε παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή: μία προοπτική μελέτη παρακολούθησης
Creators: name: Τσιότσιου, Ολγα Ελευθερίου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2022
Subjects: Παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή
Τεχνητή Διατροφή
Μετεγχειρητική Πορεία
Pancreaticoduodenectomy
Artificial Nutrition
Post-operative course

description: ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή αποτελεί μία από τις πολυπλοκότερες χειρουργικές επεμβάσεις της χειρουργικής ογκολογίας. ΣΚΟΠΟΣ: Η παρατήρηση και η καταγραφή της διατροφικής πρόσληψης ασθενών που υποβλήθηκαν σε παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή κατά την πρώτη μετεγχειρητική περίοδο, με επίκεντρο την κατανάλωση ενέργειας και πρωτεΐνης, τις συχνότερες μετεγχειρητικές επιπλοκές (DGE, POPF κ.λπ.), καθώς και τα συμπτώματα (διάρροιες, κοιλιακός πόνος κ.λπ.) που σχετίζονται με τη διατροφή. ΥΛΙΚΑ – ΜΕΘΟΔΟΙ: Πραγματοποιήθηκε προοπτική μελέτη παρατήρησης 82 ασθενών από 2017 ως το 2020 στο Γενικό Νοσοκομείο Ευαγγελισμός (Αθήνα, Ελλάδα). Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε 3 ομάδες ανάλογα με την οδό σίτισης. Μελετήθηκε η εμφάνιση μετεγχειρητικών επιπλοκών, η συχνότητα επανεισαγωγής, η θνητότητα, αλλά και η πορεία της διατροφικής κατάστασης με συμπληρωματικές μετρήσεις σύστασης σώματος κατά τις πρώτες μετεγχειρητικές ημέρες. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η Ομάδα 1 (26 ασθενείς με εντερική και σίτιση από το στόμα) και η Ομάδα 3 (28 ασθενείς με συνδυασμό εντερικής και παρεντερικής σίτισης) εμφάνισαν πιο συχνά καθυστερημένη γαστρική κένωση σε σύγκριση με την Ομάδα 2 (28 ασθενείς με παρεντερική σίτιση αποκλειστικά) (23.1% και 21.4% έναντι 7.1%). Η Ομάδα 2 παρουσίασε τα υψηλότερα ποσοστά παγκρεατικού συριγγίου, ακολουθούμενη από την Ομάδα 3 (50% έναντι 28.6% έναντι 15.4%) και η Ομάδα 2 παρουσίασε υψηλότερα ποσοστά λοιμωδών επιπλοκών (42.9% έναντι 30.8%) και υψηλότερα ποσοστά επανεισαγωγής στις 90 ημέρες (32.1% έναντι 23.1%) και στους 6 μήνες (35.7% έναντι 23.1%) από το εξιτήριο συγκριτικά με την Ομάδα 1. Παράλληλα, οι ασθενείς με το υψηλότερο ενεργειακό και πρωτεϊνικό έλλειμμα σε σύγκριση με τους ασθενείς με το χαμηλότερο έλλειμμα εμφάνισαν σε μεγαλύτερα ποσοστά: επιπλοκές στο σύνολό τους (69% έναντι 56.3%, p=0.044 και 69.2% έναντι 51%, p=0.021 αντίστοιχα), υψηλότερα ποσοστά επανεισαγωγής στις 90 ημέρες (31% έναντι 18.8%, p=0.035 και 30.8% έναντι 19.6%, p=0.031 αντίστοιχα) και στους 6 μήνες (37.9% έναντι 14.6%, p=0.022 και 38.5% έναντι 13.7%, p=0.016 αντίστοιχα), αλλά και υψηλότερα ποσοστά θνητότητας των 30 (13.8% έναντι 4.2%, p=0.029 και 11.5% έναντι 2%, p=0.011 αντίστοιχα), των 90 (10.3% έναντι 4.2%, p=0.033 και 11.5% έναντι 3.9%, p=0.02 αντίστοιχα) και των 180 ημερών (17.2% έναντι 10.4%, p=0.041 και 19.2% έναντι 7.8%, p=0.021 αντίστοιχα). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η επαρκέστερη ενεργειακή και πρωτεϊνική κάλυψη των αναγκών των ασθενών οδηγεί σε ευμενέστερη εξέλιξη της μετεγχειρητικής τους πορείας. Δεν υπάρχει χρυσός κανόνας για τη βέλτιστη οδό χορήγησης σίτισης, καθώς η κάθε οδός παρουσιάζει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Εστιάζοντας όμως, (α) στην αποφυγή λοιμωδών επιπλοκών, η βέλτιστη οδός χορήγησης είναι η εντερική, (β) στην αποφυγή γαστρεντερικών συμπτωμάτων και επιπλοκών, η βέλτιστη οδός χορήγησης είναι η παρεντερική
description: INTRODUCTION: Pancreaticoduodenectomy is considered one of the most complex surgeries in oncology surgery. AIM: Observing and recording of the dietary intake of patients who underwent pancreaticoduodenectomy during the first postoperative period, focusing on energy and protein intake, the most common postoperative complications (DGE, POPF, etc), as well as diet-related symptoms (diarrhoea, abdominal pain, etc). MATERIALS AND METHODS: A prospective observational study of 82 patients from 2017 to 2020 was performed at Evangelismos General Hospital (Athens, Greece). Patients were divided into 3 groups depending on the feeding route. The occurrence of postoperative complications, re-admission rates, mortality, but also the course of their nutritional status with additional body composition measurements during the first postoperative days were studied. RESULTS: Group 1 (26 patients with enteral and oral feeding) and Group 3 (28 patients with combined enteral and parenteral feeding) had more frequent delayed gastric emptying compared with Group 2 (28 patients with parenteral feeding only) (23.1% and 21.4% vs. 7.1%). Group 2 had the highest rates of pancreatic fistula, followed by Group 3 (50% vs. 28.6% vs. 15.4%) and Group 2 had the highest rates of infectious complications (42.9% vs. 30.8%) and the highest re-admission rates at 90 days (32.1 % vs. 23.1%) and at 6 months (35.7% vs. 23.1%) from discharge compared to Group 1. At the same time, the patients with the highest energy and protein deficit, compared to the patients with the lowest deficit, demonstrated higher percentages in: complications as a whole (69% vs. 56.3%, p=0.044 and 69.2% vs. 51%, p=0.021 respectively ), re-admission rates at 90 days (31% vs. 18.8%, p=0.035 and 30.8% vs. 19.6%, p=0.031 respectively) and at 6 months (37.9% vs. 14.6%, p=0.022 and 38.5% vs. 13.7%, p=0.016 respectively), but also mortality rates of 30 (13.8% vs. 4.2%, p=0.029 and 11.5% vs. 2%, p=0.011 respectively), 90 (10.3% vs. 4.2%, p=0.033 and 11.5% vs. 3.9%, p=0.02 respectively) and 180 days (17.2% vs. 10.4%, p=0.041 and 19.2% vs. 7.8%, p=0.021 respectively). CONCLUSION: The closer the energy and protein coverage of patients' needs is to the most suitable amount, the more favorable the progression of their postoperative course develops. The existence of one single golden rule for the optimal feeding route is according to our study highly unlikely, as each alternative has advantages and disadvantages. Focusing, however, (a) on the avoidance of infectious complications, the optimal route of administration is the enteral route, (b) on the avoidance of gastrointestinal symptoms and complications, the optimal route of administration is the parenteral route