Συσχέτιση συχνότητας ηρεμίας με χρόνο άσκησης σε ασθενείς με εμμένουσα κολπική μαρμαρυγή
Creators: name: Τουρμάνη, Αναστασία Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Εμμένουσα Κολπική Μαρμαρυγή
Σωματική Άσκηση
Καρδιακή Συχνότητα
Persistent Atrial Fibrillation
Physical Exercise
Heart Rate

description: Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί την περισσότερο συχνά καταγεγραμμένη υπερκοιλιακή αρρυθμία, η εκδήλωση της οποίας προσβάλλει περίπου το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη ταξινόμηση, διαχωρίζεται σε πρωτοδιαγνωσθείσα, παροξυσμική, εμμένουσα, μακροχρόνια εμμένουσα και χρόνια κολπική μαρμαρυγή. Η εμμένουσα κολπική μαρμαρυγή μπορεί είτε να είναι η πρώτη εμφάνιση της νόσου, είτε να είναι το αποτέλεσμα επανειλημμένων επεισοδίων παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής και σχετίζεται με μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και μεγαλύτερη θνητότητα σε σύγκριση με την παροξυσμική. Με την παρούσα έρευνα διερευνήθηκε η συσχέτιση της καρδιακής συχνότητας ηρεμίας του ασθενούς με εμμένουσα κολπική μαρμαρυγή με τον χρόνο της σωματικής του άσκησης. Η έρευνα που διεξήχθη σε 42 άτομα με εμμένουσα κολπική μαρμαρυγή (27 άνδρες και 15 γυναίκες). Τα αποτελέσματα έδειξαν πως η σχέση της καρδιακής συχνότητας ηρεμίας με την εκτιμώμενη λειτουργική ικανότητα (μετρημένη σε METs μέσω του Dukes Activity Status Index) ήταν στατιστικά σημαντική και αρνητική. Επομένως, οι ασθενείς που είχαν χαμηλή καρδιακή συχνότητα ηρεμίας ήταν και περισσότερο σωματικά δραστήριοι. Το ίδιο συμπέρασμα προέκυψε και για τη σχέση της καρδιακής συχνότητας ηρεμίας με την εκτιμώμενη φυσική επάρκεια (υπολογιζόμενη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου μέσω του Dukes Activity Status Index). Ωστόσο, αποδείχθηκε πως η επίδραση των συνυπαρχουσών παθήσεων των συμμετεχόντων στην καρδιακή συχνότητα ηρεμίας και τη λειτουργική ικανότητα δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Καθώς τα ευεργετικά αποτελέσματα της συστηματικής σωματικής άσκησης είναι εμφανή, θα πρέπει να δοθούν σαφείς κατευθυντήριες οδηγίες για τον συγκεκριμένο σκοπό που θα πρέπει να ακολουθούν όλοι οι ασθενείς πάσχοντες από κολπική μαρμαρυγή.
description: Atrial fibrillation is the most common type of supraventricular arrhythmia, affecting approximately 1% of the world’s population. According to the most recent classification, it is divided as first-diagnosed, paroxysmal, persistent, long-lasting persistent and permanent atrial fibrillation. Persistent atrial fibrillation can be either the first manifestation of the disease or the result of repeated episodes of paroxysmal atrial fibrillation and is associated with a higher risk of stroke and mortality in comparison to the paroxysmal type. The aim of the present study was the investigation of the association between the resting heart rate of patients suffering from persistent atrial fibrillation and the amount of his physical activity. The study was conducted on 42 people with persistent atrial fibrillation (27 men and 15 women). The results showed that there was a statistically significant negative relationship between resting heart rate and functional capacity (estimated in METs via Dukes Activity Status Index). Additionally, patients with a low resting heart rate was found to have a higher maximal oxygen uptake, estimated via Dukes Activity Status Index. However, the effect of participants' co-morbidities on resting heart rate and functional capacity was not statistically significant. Since the beneficial effects of regular physical exercise are obvious, specific guidelines should be given for this purpose for all patients suffering from atrial fibrillation.