Comparative analysis of outer and inner skull morphology between Paradolichopithecus/Procynocephalus and Cercopithecines
Creators: name: Κυνηγοπούλου, Ζωή Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Συγκριτική ανάλυση κρανίων
Paradolichopithecus/Procynocephalus
Παραρρίνια ιγμόρεια
Comparative analysis of craniums
Maxillary sinuses

description: Το κρανιακό εύρημα DFN3-150, που βρέθηκε στην θέση Δαφνερό, κοντά στην Κοζάνη, αποτελεί ένα μεγαλόσωμο κερκοπίθηκο του Κατώτερου Πλειστοκαίνου που αποδίδεται στο είδος Procynocephalus aff. arvernensis. Εξωτερικά και εσωτερικά χαρακτηριστικά του κρανίου μετρήθηκαν και συγκρίθηκαν με 24 δείγματα αρτίγονων κερκοπιθήκων των γενών Papio και Macaca με σκοπό να συσχετισθούν φυλογενετικά τα τρία γένη. Με την βοήθεια εικόνων υψηλής ανάλυσης από αξονικούς τομογράφους πραγματοποιήθηκαν 32 μετρικές μετρήσεις της εξωτερικής δομής κάθε κρανίου. Η εσωτερική μορφολογία των κρανίων εστίασε στην ύπαρξη, το μέγεθος και το σχήμα των παραρρίνιων ιγμορείων. Τα παραρρίνια ιγμόρεια (ΜS) είναι εγκολπώσεις στην περιοχή γύρω από τη ρινική κοιλότητα και συνδέονται μαζί της μέσω μικρών ανοιγμάτων (ostium). Πιστεύεται πως τα παραρρίνια ιγμόρεια είναι ένα πρωτόγονο χαρακτηριστικό των κερκοπιθηκοειδών που εμφανίζεται ξανά στους Macaca. Σε όλες τις μετρήσεις έγινε απαλοιφή του μεγέθους των ειδών, καθώς κάθε τιμή διαιρέθηκε με τον διάμεσο όλων των δειγμάτων κάθε μέτρησης (εξωτερικές μετρήσεις) και τον γεωμετρικό μέσο κάθε μέτρησης (εσωτερικές μετρήσεις). Το δείγμα DFN3-150 φέρει εξωτερικά χαρακτηριστικά που μοιάζουν περισσότερο με τους μπαμπουίνους, αλλά έχει παραρρίνια ιγμόρεια, τα οποία είναι χαρακτηριστικά των μακάκων. Ωστόσο, πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι MS μπορεί να υπάρχουν και στα γένη Papio και Theropithecus οδηγώντας την παρούσα εργασία να μην θεωρεί σημαντικό φυλογενετικό κριτήριο την ύπαρξή τους στα δείγματα. Αμφίβολο είναι επίσης και το μέγεθος των MS ως φυλογενετικό χαρακτηριστικό καθώς το εύρος των μεγεθών εμφανίζεται πολύ μεγάλο για κάθε είδος που εξετάστηκε. Μια νέα μέθοδος, που προτείνεται στην παρούσα εργασία, και χρήζει περισσότερης διερεύνησης, είναι η αναλογία του μεγέθους της ρινικής κοιλότητας ως προς το μέγεθος των παραρρίνιων ιγμορείων και το σχήμα τους κατά μήκος της ανάπτυξης των τελευταίων. Η συσχέτιση των τριών γενών έγινε επιπλέον και με κλαδογράμματα σύμφωνα με τα κριτήρια φειδωλότητας των Wagner και Dollo, τα οποία έδειξαν να στηρίζουν την υπόθεση ότι το γένος Paradolichopithecus/Procynochephalus είναι εγγύτερο στους μπαμπουίνους από ότι στους μακάκες. Η νέα αυτή υπόθεση πρέπει να εξεταστεί ενδελεχώς και η μελέτη να εστιαστεί στην πορεία εξέλιξης των κρανιακών χαρακτήρων και στην μορφομετρική σύγκριση των κρανίων του γένους Paradolichopithecus/Procynochephalus με Νεογενή είδη των Papionina, όπως τα P. izodi, P. angusticeps και Parapapio.
description: Procynocephalus/Paradolichopithecus aff. arvernensis, DFN3-150, is a large cercopithecine monkey discovered from the Early Pleistocene of Dafnero, northwestern Greece. The external and internal cranial morphology was analyzed and compared to 24 specimens of modern Cercopithecinae from the genus of Papio and Macaca in order to evaluate the most closely related phylogenetic group. Using computed tomography CT and high-resolution micro-computed tomography microCT, 32 metrical measurements of the external features for each cranium were made. For the inner structure the presence, size and also shape of the maxillary sinuses were studied. Maxillary sinuses (MS) are paranasal sinuses that develop postnatally and invade the cancellous bone of the maxilla. It is hypothesized that the presence of maxillary sinus was lost in a common ancestor of the extant cercopithecoids and reoccurs in the lineage of Macaca in Cercopithecinae. All the data were standardized by dividing each measurements by its median (for the external) and the geometric mean (for inner) to exclude the shape differences correlated with size. DFN3-150 has a baboon-like appearance, more closely related with the Papio lineage as far as its external cranium features but it has maxillary sinuses which are typical for macaques. However, the presence of maxillary sinuses is not considered of high phylogenetic value since there are Papio and Theropithecus specimens that show pneumatization of the maxilla and in some cases maxillary sinuses. The size of MS showed a wide range in the Macaca specimens of the study, making it also a dubious characteristic. One new method of studying MS could be the size of the nasal cavity, relative to the MS, and the shape of the MS alongside their length, yet further investigation is needed. In addition, the affinities of the three studied genera were tested with cladograms using Wagner’s and Dollo’s optimality criteria, suggesting that Procynochephalus/ Paradolichopithecus is a macaca-like baboon. To support this new hypothesis further work needs to be done based on the evolvability of the craniofacial complex as well as morphometric comparisons with craniums of the later Neogene Papionini and early extinct species of P. izodi, P. angusticeps and Parapapio