Προσδιορισμός γήινου μαγνητικού πεδίου από τρεις αρχαιολογικές θέσεις της Νεολιθικής περιόδου
Creators: name: Γιούργα, Νικολέτα Τρύφωνα
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2021
Subjects: Αρχαιομαγνητισμός
Αρχαιοένταση
Νεολιθική περίοδος
Archaeomagnetism
Archaeointensity
Neolithic period

description: Η συνύπαρξη των γεωφυσικών μεθόδων με τον κλάδο της αρχαιολογίας, έχουν επιφέρει σημαντικά αποτελέσματα στην αρχαιολογική μελέτη, μέσω του γεωμαγνητισμού που ονομάζεται Αρχαιομαγνητισμός. Ο Αρχαιαομαγνητισμός χρησιμοποιείται για την χρονολόγηση αρχαιολογικών υλικών, τα οποία κάποια στιγμή της ζωής τους κάηκαν και έπειτα ψύχθηκαν. Για να μπορέσουν αυτά τα υλικά να χρησιμοποιηθούν στην έρευνα, πρέπει να περιέχουν στη σύσταση τους μαγνητικά ορυκτά, τα οποία φέρουν στη δομή τους πληροφορίες σχετικά με τις αλλαγές του μαγνητικού πεδίου της Γης ανά τους αιώνες. Η παρούσα έρευνα αφορά στην αρχαιομαγνητική μελέτη δειγμάτων από τρεις αρχαιολογικές θέσεις της Νεολιθικής περιόδου στην Ελλάδα, από την τοποθεσία Καστρί της Θάσου, Γραμμή της Αψάλου και από το σπήλαιο του Σαρακηνού. Για την καλύτερη κατανόηση της εργασίας παρέχονται αρχικά κάποιες πληροφορίες για το μαγνητικό πεδίο της Γης, της ιστορίας του γεωμαγνητισμού και της αιώνιας μεταβολής. Επιπλέον, περιγράφονται οι βασικές έννοιες της αρχαιομαγνητικής μεθόδου, καθώς και των σιδηρομαγνητικών υλικών. Εν συνεχεία, αναπτύσσονται τα χαρακτηριστικά της παραμένουσας μαγνήτισης, καθώς και η μέθοδος Thellier-Thellier. Έπειτα, περιλαμβάνονται πληροφορίες για τις θέσεις δειγματοληψίας, την περιγραφή και προετοιμασία των αρχαιομαγνητικών δειγμάτων, καθώς και την περιγραφή του πειράματος. Επιπλέον, παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της μεθόδου Thellier-Thellier και τα συμπεράσματα με την εκτενή συζήτηση αυτών, σε σύγκριση με προηγούμενες έρευνες. Τέλος παραθέτονται τα διαγράμματα που προέκυψαν από το πείραμα για κάθε δείγμα ξεχωριστά. Από το πείραμα της παλαιοέντασης εξήχθησαν πληροφορίες που αφορούν την ένταση του μαγνητικού πεδίου της Γης που επικρατούσε εκείνη την περίοδο και αποθηκεύτηκε στα δείγματα τη στιγμή που αυτά κάηκαν και ψύχθηκαν για τελευταία φορά. Τα αποτελέσματα του πειράματος της παλαιοέντασης προστέθηκαν στην ελληνική καμπύλη αιώνιας μεταβολής (SVC), η οποία μετά συγκρίθηκε με άλλη γειτονική καμπύλη.
description: The application of geophysical methods to the field of archaeology has had significant impact on archaeology, due to the latter’s combination with geomagnetism, known as Archaeomagnetism. Archaeomagnetism is used as a dating tool for archaeological materials, which at some point in the past were heated and then cooled. In order for these materials to be used in research, their composition must contain magnetic minerals, which carry in their structure information about the changes undergone by the Earth's magnetic field through time. The present research focuses on the archaeomagnetic study of samples taken from three Neolithic sites in Greece, Kastri of Thassos, Line of Apsalos and the Cave of Sarakinos. To gain a better understanding on the work, some information about the Earth's magnetic field, the history of geomagnetism and the concept of eternal change is first provided. Next, the basic concepts of the archaeomagnetic method, as well as ferromagnetic materials, are described. The characteristics of remanent magnetization, as well as the Thellier-Thellier method are then developed. These are followed by information on the sampling sites, the description and preparation of the archaeomagnetic samples and the description of the experiment. Moreover, the results of the Thellier-Thellier method and the relevant conclusions along with an extensive discussion thereof are presented in comparison to previous research. Finally, the diagrams obtained from the experiment are presented for each sample separately. From the paleotension experiment, information was extracted regarding the intensity of the Earth's prevailing magnetic field at that time, which was stored in the samples as they were ultimately heated and cooled. The results of the paleotension experiment were added to the Greek secular variation curve (SVC), which was then compared to an adjacent curve.