Δραματικότητα και Ορθολογικότητα στα Πλατωνικά κείμενα
Creators: name: Δημουλά, Παναγιώτα Ιωάννη
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2017
Subjects: Πλάτων-Δραματικότητα
Πλάτων-Ορθολογικότητα
Plato-Drama
Plato-Rationality

description: Τα πλατωνικά έργα, έχοντα διαλογικό ύφος, φανερώνουν μία δυναμική του επιχειρείν, η οποία ενδυναμώνει την ορθολογικότητα. Ταυτόχρονα μέσω της διαλογικής τους μορφής, φανερώνουν μία δράση λόγου και αντιλόγου ή και μονολόγου πολλές φορές, μία φανέρωση αντιθέσεων, συγκρούσεων, διαφωνιών, η οποία διανθίζεται από εικόνες, σκηνικά. τα οποία μπορούν να αναπαρασταθούν στο νου του αναγνώστη αλλά και σε μία θεατρική παράσταση. Μπορεί να συμπεράνει κανείς λοιπόν, ότι οι διάλογοι σχετίζονται με το δράμα, το οποίο μπορεί να φανερώσει πολλές φορές ένταση σε μεγάλο βαθμό, να εκδηλώσει συναισθήματα , όπως την αγωνία, τη λύπη, τον πόνο και επιπλέον, μπορεί να φανερώσει έντονες αντιθέσεις και συγκρούσεις. Στοχεύοντας να αναδειχθεί η δραματικότητα και η ορθολογικότητα επιλέχθηκαν να αναλυθούν αποσπάσματα των εξής διαλόγων: Κρίτων, Φαίδρος και Συμπόσιο, ενώ γίνονται αναφορές και σε άλλους διαλόγους, όπως στον Πρωταγόρα, στο Θεαίτητο, και στον Σοφιστή. Ειδικότερα, στο έργο «Κρίτων» η ορθολογικότητα φαίνεται μέσω της δυναμικής των επιχειρημάτων που διανθίζονται στο διάλογο. Επιπλέον, το αμετακίνητο των απόψεων του Σωκράτη, εντείνουν τη δραματικότητα, αφού φαίνεται το έντονο συναίσθημα που προκαλείται στους μετέχοντες στο διάλογο. Και στο έργο Φαίδρος παρατηρείται ορθολογικότητα, αφού τα επιχειρήματα παρουσιάζονται ρητορικά αλλά και έντονη δραματικότητα. Οι δραματικές εικόνες φανερώνονται σε συνδυασμό με τον ορθό λόγο. Στο εν λόγω έργο οι θεωρίες του Πλάτωνα παρουσιάζονται μέσα από την επιχειρηματολογία με τρόπο ποιητικό. Η ψυχή, ο έρως, η ροή των εικόνων, η κίνηση των φτερωτών αλόγων και η κίνηση της ερωτευμένης ψυχής φανερώνονται μέσα από μορφές, από πρόσωπα που κινούνται στο εσωτερικό γίγνεσθαι της φαντασίας με τρόπο δραματικό, αφού μορφοποιούνται οι έννοιες και κινούνται αναπαραστατικά, με ένταση και με δράση. Η ψυχή έχει την ιδιότητα της κίνησης η οποία παρουσιάζεται με μορφές, οραματικά, βιωματικά. Επίσης, το δραματικό στοιχείο φανερώνεται έντονα στις μορφές μανίας και ιδιαίτερα στην τρίτη μορφή μανίας και κατοχής από το θείο. Η εν λόγω μορφή, έρχεται από τις Μούσες και καταλαμβάνει μία ευγενική ψυχή, την ξεσηκώνει και τη μεθάει με τις ωδές της και με άλλα είδη ποίησης, κάνοντάς την να εξυμνεί τα αμέτρητα κατορθώματα των παλιών και να μορφώνει τις επόμενες γενιές. Επίσης, στο Συμπόσιο ο Πλάτων αναπτύσσει μία θεωρία για τον έρωτα, ο οποίος έχει τη δυναμική της κίνησης των μορφών, θεωρία που προσδίδει δραματική χροιά στα ορθολογικού τρόπου επιχειρήματα. Ειδικότερα, στο πρώτο και στο τρίτο μέρος του έργου εντοπίζεται το δραματικό στοιχείο, αφού ο ποιητικός λόγος που εκφέρεται ενέχει έντονη δραματικότητα. Επιπλέον, στο Θεαίτητο, στο Σοφιστή, στον Πρωταγόρα, στον Κρίτωνα φαίνεται περισσότερο τονισμένη η ορθολογικότητα, ενώ στο Φαίδρο και στο Συμπόσιο είναι εντονότερο το διαισθητικό και το ενορατικό, στοιχεία που προσδίδουν δραματική χροιά. Αν και ο Πλάτων ήταν κατά της τέχνης, εντούτοις δείχνει να την ενστερνίζεται, αφού τη χρησιμοποιεί μέσω του λόγου του για να διατυπώσει τις θεωρίες του έντεχνα, με ιδιάζον ύφος και γλώσσα. Ιδιαίτερα έντεχνη στο λόγο του είναι η δραματικότητα και η ορθολογικότητα, οι οποίες συνδέονται μέσω του λόγου, αφού και η ορθολογικότητα ενέχει λόγο και το δράμα έχει το στοιχείο του λόγου
description: Platonic works, having an interactive style, reveal a dynamic of business that strengthens rationality. At the same time, through their interactive form, they exhibit an act of speech and an anti-logic or even monologue many times, a manifestation of contradictions, conflicts, disagreements, which is embellished by images, sceneries. Which can be represented in the mind of the reader as well as in a theatrical performance. It can be concluded, therefore, that dialogues related to drama, which can often manifest great tension, manifest feelings, such as distress, sorrow, pain, and, moreover, may show strong contradictions and conflicts. In order to highlight dramaticness and rationality, extracts of the following dialogues were chosen: Kriton, Faidos and Symposium, while other dialogues are mentioned, such as Protagoras, Theaitetis and Sophistus. In particular, in the "Kriton" project rationality appears through the dynamics of the arguments embedded in the dialogue. In addition, Socrates' steady attitude, intensifies dramaticness, as the strong feeling that is being made to the participants in the dialogue. There is rationality in the work of Faidos, as the arguments are rhetorically and dramatic. Dramatic images are revealed in conjunction with the right speech. In this work Plato's theories are presented through the argumentation in a poetic way. The soul, the enros, the flow of images, the movement of the winged horses, and the movement of the loving soul are revealed through forms, by persons moving in the interior of the fantasy in a dramatic way, after the concepts are molded and they are represented in a representation, And with action. The soul has the property, the movement of the forms of self-movement, which is presented in forms, visually, experientially. Also, the dramatic element is strongly manifested in forms of mania and especially in the third form of mania and occupation by the divine. This form comes from the Muses and occupies a gentle soul, excites it and moves it with its conspiracies and other kinds of poetry, making it glorify innumerable feats of the old and shaping the next generations. Also, at the Symposium, Plato develops a theory of all love, which has the dynamics of the movement of forms, a theory that gives a dramatic tone to rational arguments. In particular, the dramatic element is found in the first and third parts of the work, since the poetic discourse of the work is intense dramatic. Moreover, in Theaite, in Sophist, in Protagoras, in Kriton, rationality is more emphasized, while in Phaedrus and in the Symposium the intuitive and intuitive are more pronounced, which give a dramatic complexion. Although Plato was anti-art, he seems to embrace it, using it through his speech to formulate his theories in an artful style and language. Particularly artistic in its discourse is drama and rationality, which are connected by reason, since rationality also involves speech and drama has the element of speech