Η συμμετοχή με παράλειψη σε εγκλήματα ενέργειας: Η διάκριση της συναυτουργίας από τη συνέργεια και η οριοθέτηση των επιμέρους μορφών της τελευταίας
Creators: name: Γαβρίτσα, Χριστίνα Κωνσταντίνου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2016
Subjects: Συμμετοχή
Παράλειψη
Εγκλήματα ενέργειας
Participation
Omission
Crimes committed by positive acts

description: Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η πραγμάτευση των μορφών συμμετοχής με παράλειψη σε ένα έγκλημα που τελείται με ενέργεια. Η συμμετοχή με παράλειψη σε εγκλήματα ενέργειας αποτελεί ένα δογματικό «σταυροδρόμι», στο οποίο συναντώνται αναπόφευκτα όλες οι ιδιαιτερότητες της συμμετοχής και της παράλειψης. Η διαπίστωση αυτή καθιστά επιτακτική την ανάγκη διαλεύκανσης των επιμέρους στοιχείων τους, προτού επιχειρηθεί μία από κοινού προσέγγισή τους. Τα αποτελέσματα της «συνάντησης» αυτής εμφανίζονται ήδη στο θεμελιακό επίπεδο διάκρισης της συναυτουργίας από την εν στενή έννοια συμμετοχή, προκαλώντας τον ερμηνευτή του δικαίου να επιχειρήσει να δώσει μία απάντηση στα ακόλουθα ερωτήματα: Παίζει κάποιο ρόλο η οντολογία της παράλειψης ως σωματικής αδράνειας στην προσπάθεια ένταξής της σε μία από τις νομοτυπικές μορφές της υπό ευρεία έννοια συμμετοχής; Και περαιτέρω, είναι νοητή η κατάφαση συναυτουργίας στην περίπτωση, όπου ο έχων ιδιαίτερη νομική υποχρέωση παραλείπει να αποτρέψει το εγκληματικό αποτέλεσμα, το οποίο επέρχεται μέσω της θετικής ενέργειας ενός τρίτου; Ή ο εγγενής φυσιοκρατικά υποδεέστερος χαρακτήρας της παράλειψης σε σχέση με την ενέργεια την υποβιβάζει εξ ορισμού σε ένα μέγεθος βοηθητικό υπαγορεύοντας στον ερμηνευτή και εφαρμοστή του δικαίου να αναζητήσει την ενδεχόμενη ποινική του ευθύνη μόνο στις υπό στενή έννοια συμμετοχικές μορφές; Ωστόσο, ακόμη και αν έτσι έχουν τα πράγματα και μεταφέρουμε την αναζήτηση αποκλειστικά στο επίπεδο της υπό στενή έννοια συμμετοχής, με τι κριτήρια θα υπάγουμε τη συμμετοχική δια παραλείψεως συμπεριφορά στην οικεία νομοτυπική μορφή της άμεσης ή της απλής συνέργειας; Η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής νομολογίας κάνει λόγο για απλή συνέργεια, χωρίς να τη συνοδεύει πάντοτε με την απαραίτητη δογματική βάση και αιτιολογία ενώ ζητούμενο είναι εάν ο χαρακτηρισμός αυτός αποτελεί και την ορθή επιλογή. Στα ερωτήματα αυτά επιχειρεί να δώσει απάντηση η παρούσα διπλωματική μέσα από την κριτική αντιπαράθεση του αναπτυχθέντος επί του θέματος επιστημονικού διαλόγου αλλά και της νομολογίας και με απώτερο στόχο τη διατύπωση δογματικά υποστηρίξιμων λύσεων, οι οποίες αποτυπώνουν την πραγματική και ουσιαστική απαξία της εκάστοτε κρινόμενης συμπεριφοράς του παραλείποντος, στα κανονιστικά πλαίσια, που προδιαγράφει γι’ αυτήν ο νόμος
description: The present thesis discusses the modes of liability by omission in crimes committed by positive acts. The notion of participation by omission in a crime committed by a positive act constitutes a doctrinal “crossroad”, where all the peculiarities of these two notions inevitably meet. Bearing this in mind, the necessity of a separate approach and elucidation of their individual characteristics appears to be imperative before engaging in a combined approach. The results of this overlap appear already in the fundamental level of distinction between co – perpetration and stricto sensu participation, challenging the interpreter to answer the following questions: Does the ontology of omission as a physical inertia play a role in its evaluation as a form of lato sensu participation? Moreover, can co – perpetration be established, when one of the perpetrators brings about the criminal result through a positive act whereas the perpetrator burdened with a special legal obligation to deter the occurrence of this result does nothing? Or is it that the inherent ontological inferiority of an omission as opposed to a positive act degrades the omission to just an auxiliary action, driving the interpreter to conclude to the limitation of the alleged criminal responsibility by omission within the ambit of the stricto sensu participation? Even if we do so, which are the applicable criteria in order to provide the perpetrator’s conduct with the proper legal classification of participation? The vast majority of Greek jurisprudence rules in favor of only one of the forms of stricto sensu participation (the one that incurs the most lenient penalty) without providing for the proper doctrinal basis and justification of this decision, whereas it remains questionable whether this choice is the best to qualify. The present thesis focuses on the effort to provide for an answer to the aforementioned questions through a combined critical assessment of both the expressed opinions on the matter and the judgments of Greek Courts, aiming effectively at proposing solutions, which adhere to the rationale of each punishable omission, within the scope of the normatively limits set forth.