Οι συνδέσεις του αμυγδαλοειδή πυρήνα μετά των δομών εις τον εγκέφαλο του ανθρώπου: μελέτη δια της μεθόδου του nauta
Creators: name: Adipepe, Bekale Flavien Loukas
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Nauta
Αμυγδαλοειδής πυρήνας
Διεγκέφαλος
Συνδέσεις
Amygdala
Diencephalon
Connections

description: Η πολυπλοκότητα της λειτουργίας του αμυγδαλοειδή πυρήνα με τις πολυσύνθετες συνδέσεις του με τις ανώτερες αισθητηριακές φλοιϊκές περιοχές, καθώς και με κεφαλαιώδους βαρύτητας δομές του ανθρώπινου εγκεφάλου, καθιστούν αναγκαία να διαλευκανθεί ο τρόπος με τον οποίον διεξάγονται αυτές τις αλληλοσυσχετίσεις. Για τον λόγο αυτό, στην παρούσα Διδακτορική διατριβή, θα καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια να μελετηθούν οι ενδιάμεσες περιοχές που μεσολαβούν μεταξύ του αμυγδαλοειδή πυρήνα και των κεντρικών δομών, όπου επιτελούνται οι συσχετίσεις, και να κατανοηθούν οι συνδέσεις του με τις δομές του διεγκεφάλου στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Παρόλο που γνωρίζουμε ότι πίσω από τον αμυγδαλοειδή πυρήνα βρίσκονται, όχι μόνο η έλικα του ιπποκάμπου αλλά συνέχεται και η παραϊπποκάμπεια έλικα, έρευνες απέδειξαν ότι ειδικότερα, η βασική έξω ομάδα πυρήνων συνδέεται με την υποκείμενη φαιά ουσία της έλικας του ιπποκάμπου, μέσω στενών ταινιών κυτταρικών ομάδων, και επικοινωνεί μ’ αυτή μέσω λεπτών δεσμίδων νευρικών ινών. Οι κυτταρικές αυτές ομάδες ονομάστηκαν από τους Crosby και Humphrey (1941) &lt;&lt; διυποκαταστήσας φλοιός &gt;&gt;, δηλαδή Vicarius cortex. Με τον όρο αυτό, οι συγγραφείς θέλησαν να τονίσουν ότι η περιοχή αυτή, αν και δεν έχει την πεταλιώδη διάταξη, ή την τυπική θέση του φλοιού, συμπληρώνει τον επιφανειακό εγκεφαλικό φλοιό σε ορισμένες λειτουργικές ιδιότητές του. Πιστεύεται ότι ο Vicarius Cortex αποτελεί το νευρωνικό υπόστρωμα των συνειρμικών λειτουργιών, που αναπτύσσονται μεταξύ του αμυγδαλοειδή πυρήνα και του ιπποκάμπου, Crosby και Humphrey (1941). Τέτοιες λεπτές ταινίες δεσμίδων νευρικών ινών της αμυγδαλοφυγόκεντρης οδού, που φεύγουν πίσω από τον αμυγδαλοειδή πυρήνα προς τον ιππόκαμπο, ακόμα και προς την παραϊπποκάμπεια έλικα, είναι εμφανείς με την μέθοδο χρώσης κατά Nauta που χρησιμοποιήθηκε στην μελέτη μας. Εντούτοις, δεν φαίνονται να προορίζονται αποκλειστικά και μόνο προς τον ιππόκαμπο στην ιπποκάμπεια έλικα όπως αναφέρονται συνήθως, αλλά κατά την παρατήρησή μας, μέρος αυτών των νευρικών ινών οδεύουν υπό μορφή δεματίου και προς την παραϊπποκάμπεια έλικα, και αποτελούν την οπίσθιο-ραχιαία αμυγδαλοφυγόκεντρη οδό, Adipepe B Flavien Loukas και συν. (2011). Πέρα από τις ήδη γνωστές αμυγδαλοφλοιϊκές νευρικές ίνες που οδεύουν προς τις παρακείμενες φλοιϊκές περιοχές, η οπισθιο-ραχιαία απαγωγική οδό αποτελείται από τρεις συντελεστές, τον αμυγδαλοϊπποκάμπειο δεμάτιο Crosby και Humphrey, τον αμυγδαλοπαραϊπποκάμπειο δεμάτιο, καθώς επίσης και την αμυγδαλοοπτική δεσμίδα προς τα έξω στην οπτική ακτινοβολία, στην οπτική οδό, και επικοινωνεί με το έξω γονατώδες σώμα στο διεγκέφαλο. Εν συνέχεια οι νευρικές ίνες αυτές του αμυγδαλοπαραϊπποκάμπειου δεματίου, οδεύουν προς την παροσφρητική έλικα ή την έλικα του φαιού ταινιδίου (fasciolaris cinerea gyrus), (Nieuwenhuys,Voogd, van Huijzen – Το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα του Ανθρώπου – Springer-Verlag Berlin-Heidelberg 1981 : Ελληνική μετάφραση Α. Καραμανίδης), για να καταλήξουν στο σπληνίο του μεσολόβιου, και στα οπίσθια σκέλη της ψαλίδας, και πυροδοτούν νευρικές ώσεις στον επάνω και έξω τμήμα του διεγκεφάλου μέχρι και στα μαστία στον υποθάλαμο, Adipepe B. Flavien Loukas και συν. (2011).
description: The present study is based on Nauta method, which stains thin bands of nerve fibers, such as the amygdalofugal pathway, which runs behind the amygdaloid complex to the hippocampus, as well as to the parahippocampal gyrus. However, they don't appear to be headed only towards the hippocampus at the hippocampal gyrus as is noticed by the literature but according to our observations, a part of these nerve fibers headed in form of a bundle towards the parahippocampal gyrus, and make up the posterior-dorsal amygdalofugal pathway, Adipepe B. Flavien Loukas et al. (2011). Apart from the amygdalo–cortical fibers that run towards adjacent cortical areas, the posterior-dorsal deductive pathway consists out of three components, the Crosby and Humphrey amygdalohippocampal bundle, the amygdaloparahippocampal bundle, as well as the amygdalooptic bundle towards outside to the optical radiation, at the optic pathway to the lateral geniculate body at the diencefalon. Then these amygdaloparahippocampal nerve fiber bundles, run towards the paraolfactory gyrus (the gray band gyrus) or fasciolaris cinerea gyrus ( Nieuwenhuys, Voogd, van Huijzen–The human central nervous system – Springer-Verlag Berlin-Heidelberg 1981: translation to greek A. Karamanidis) to reach the posterior corpus callosum and the posterior arms of the tendril, and trigger nerve impulses at the top and outside part of the diencefalon up to the hypothalamus breast, Adipepe B. Flavien Loukas et al. (2011). With these new facts, the deductive nerve fibers of the amygdaloid complex form as followed, i.e there are the well known cortico– amygdaloid and amygdalo–cortical nerve fibers, which both connect the amygdaloid nucleus to the adjacent cortex. Although during our observation, it seems that some anterior amygdalo–cortical nerve fibers run through the cortex boundaries, in form of a bundle straight to the tank fossa of the lateral slit towards the hypothalamus, and make up the anterior amygdaloid–cortex–hypothalamus bundles towards the hypothalamus at the diencfalon, Adipepe B. Flavien Loukas et al. (2011). Despite the fact that it is now recognized that ventral nerve fibers play a primary role, which run ventrally, i.e the stria terminalis, the ventral amygdalofugal pathway as well as the anterior link, it is though equally important we acknowledge the existence of the posterior-dorsal nerve fibers, which run back , i.e the hippocampal bundle and the parahippocampal bundle, as well as the amygdalooptic bundle towards the optical radiation and the lateral geniculate body, at the optic pathway at the diencefalon, Adipepe B. Flavien Loukas et al. (2011). Given that in order to connect the amygdaloid complex, a side and bottom structure, with the diencefalon a central and anterior structure, the stria terminalis and the ventral amygdalofugal nerve fibers as well as the anterior link run through the space between the tank fossa of the side slit and the Reil insular, where it is literally occupied by the ribbed body structures, we believe that they may be considered functionally as streakiness dependent with the existing correlations. On the contrary, the posterior-dorsal amygdalofugal nerve fibers, are functionally exclusively non streakiness dependent. It is possible the the first pathway is used by the great need of use of the striated muscles, while the second pathway, in the state of inertia like when sleeping, Adipepe B. Flavien Loukas et al. (2011).