Σύγχρονες Σαιξπηρικές Διασκευές: Ο Γυναικείος Λόγος και η Οικειοποίηση του Σαίξπηρ (Οφηλία- Δυσδεμόνα):
Creators: name: Γρηγορούδη, Αθηνά-Μαρκέλα
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2011
Subjects: Σαιξπηρικές διασκευές
Φεμινισμός
Γυναίκες συγγραφείς του 20ου αιώνα
Shakespearean adaptations
Feminism
20th century women writers

description: Η διασκευή και η οικειοποίηση των έργων του Shakespeare κάνουν την εμφάνισή τους τον 18ο αιώνα και παραμένουν ζωντανές πρακτικές μέχρι και σήμερα. Η ευρεία καθιέρωση του Βάρδου όπως επίσης και η προσαρμοστικότητα των έργων του λειτουργούν ως πόλος έλξης για τους συγγραφείς και τους ωθεί να συνομιλήσουν με τα προγενέστερα κείμενα του Shakespeare. Στη συγκεκριμένη εργασία επέλεξα να εξετάσω τις σύγχρονες γυναικείες διασκευές δύο τραγωδιών του ποιητή, και ειδικότερα τον Άμλετ και τον Οθέλλο. Σε σχέση με την τραγωδία του Άμλετ, έχω συμπεριλάβει τα έργα Gertrude and Ophelia της Margaret Clarke, Ophelia Thinks Harder της Jean Betts, και Twelve Ophelias της Caridad Svitch. Στην περίπτωση του Οθέλλου έχω ασχοληθεί με τα έργα Desdemona: A Play about a Handkerchief, Harlem Duet και Goodnight Desdemona (Good morning Juliet) που γράφτηκαν από τις Paula Vogel, Djanet Sears και Ann-Marie Macdonald αντίστοιχα. Οι παραπάνω γυναίκες συγγραφείς προέρχονται ως επί το πλείστον από χώρες που έχουν βιώσει το φαινόμενο της αποικιοκρατίας και έτσι αποπειρώνται στα έργα τους να αποδομήσουν την έννοια της παγκοσμιότητας του ποιητή. Επιπλέον, επιχειρούν να ενδυναμώσουν τις ήσσονος σημασίας ηρωίδες και να συμπληρώσουν τα κενά στις αφηγήσεις τους. Σε αυτήν την εργασία, επιχειρώ να εξετάσω το θεωρητικό φεμινιστικό πλαίσιο στο οποίο βασίζονται οι παραπάνω συγγραφείς για την δημιουργία των έργων τους και τις συγγραφικές τεχνικές τους. Επιπλέον, αποπειρώμαι να εξετάσω το αν απεικονίζουν τη σύγκρουση με το σαιξπηρικό σύμπαν και το αν καταθέτουν μία βιώσιμη λύση για το γυναικείο ζήτημα. Τέλος, εξετάζω τον τρόπο με τον οποίο οι συγκεκριμένες συγγραφείς διαχειρίζονται τις έννοιες της παγκοσμιότητας και της αυθεντικότητας του Shakespeare και το αν επιτυγχάνουν να αποδομήσουν την ίδια την σαιξπηρική τραγωδία.
description: Both the adaptation and the appropriation of the Shakespearean plays make their appearance in the 18th century; most importantly, however, the abovementioned rewriting remains a common practice even today. The Bard’s broad canonisation, as well as, the adaptability of his plays function as an attraction pole for the writers who are intrigued to get into a dialogue with the earlier Shakespearean plays. In this study, I have chosen to examine the contemporary women’s adaptations of two Shakespearean tragedies and in particular Hamlet and Othello. As far as the tragedy of Hamlet is concerned the plays Gertrude and Ophelia by Margaret Clarke, Ophelia Thinks Harder by Jean Betts and Twelve Ophelias by Caridad Svich are studied. In the case of Othello the focus is on the plays Desdemona: A Play about a Handkerchief, Harlem Duet and Goodnight Desdemona (Good morning Juliet) written by Paula Vogel, Djanet Sears and Ann-Marie Macdonald respectively. The abovementioned women writers mainly come from countries which have experienced the phenomenon of colonisation and hence they attempt via their plays to deconstruct the notion of Shakespeare’s universality. What is more, they make an effort to empower the overshadowed Shakespearean heroines and, in addition, to fill in the gaps in their narrations. This study constitutes an attempt to examine firstly the theoretical feministic framework on which the aforementioned writers are based for the creation of their plays and secondly their writing techniques. Furthermore, I aim at substantiating whether the writers depict the clash with the Shakespearean world and whether they propose a viable solution regarding women’s issues. Finally, I examine the way through which these writers handle the notions of Shakespeare’s universality and originality and whether they successfully deconstruct the Shakespearean tragedy itself.