Η προστασία του ζημιωθέντος τρίτου στην υποχρεωτική ασφάλιση ευθύνης από αυτοκινητικά ατυχήματα.Ζητήματα ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου
Creators: name: Ιακωβίδου, Δέσποινα Χαράλαμπου
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2018
Subjects: Υποχρεωτική ασφάλιση ευθύνης
Ζημιωθείς τρίτος
Επικουρικό Κεφάλαιο
Compulsory liability insurance
Injured third party
Guarantee Fund

description: H παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τις βασικότερες πτυχές της προστασίας του ζημιωθέντος τρίτου στα πλαίσια της υποχρεωτικής ασφάλισης ευθύνης από αυτοκινητικά ατυχήματα όπως αυτή ρυθμίζεται από τον Κ.Ν. 489/1976 καθώς και το καθεστώς ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου υπό το πρίσμα των αλλαγών που επέφεραν οι Ν.4092/2012 και Ν.4364/2016 αλλά και των πρόσφατων αποφάσεων 3,4 και 5/2017 της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου. Στο πρώτο μέρος της εργασίας, αρχικά γίνεται λόγος για το νομοθετικό πλαίσιο που διέπει την υποχρεωτική ασφάλιση ευθύνης από αυτοκινητικά ατυχήματα, τη νομική φύση και τις βασικές προϋποθέσεις της ασφάλισης αυτής. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται ο τρόπος διαμόρφωσης και λειτουργίας της ασφαλιστικής σύμβασης στην οποία συμβαλλόμενα μέρη είναι ο ασφαλιστής και ο ασφαλισμένος ή λήπτης της ασφάλισης ,ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον εννοιολογικό προσδιορισμό του παθόντος-ζημιωθέντος τρίτου και στις θεσπιζόμενες στο νόμο περιπτώσεις εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη.Κατόπιν, αναλύεται το ζήτημα της προστασίας του ζημιωθέντος τρίτου το οποίο αποτελεί το θεμέλιο λίθο της υπό εξέταση μορφής ασφάλισης. Ειδικότερα, ο νομοθέτης οπλίζει το ζημιωθέντα με την ευθεία αγωγή κατά του ασφαλιστή (άρθρο 10§1 Κ.Ν. 489/1976) η οποία είναι αυτόνομη και ανεξάρτητη από τη συμβατική σχέση ασφαλιστή-ασφαλισμένου.Μέσω της ευθείας αγωγής ο ζημιωθείς εξασφαλίζεται , λοιπόν, με έναν ακόμα οφειλέτη, τον ασφαλιστή, ο οποίος ευθύνεται παράλληλα, ως εις ολόκληρον συνοφειλέτης, με τον παλαιό (ασφαλισμένο). Η παρεχόμενη στο ζημιωθέντα τρίτο προστασία συμπληρώνεται μέσω της αρχής του απροβλήτου των ενστάσεων που θεμελιώνει το άρθρο 11§1 Κ.Ν.489/1976 σύμφωνα με το οποίο ο ασφαλιστής δε μπορεί να αντιτάξει έναντι του ζημιωθέντος τρίτου ενστάσεις που απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας, ερευνάται η ασφαλιστική κάλυψη από το Επικουρικό Κεφάλαιο , ένα νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου που συστάθηκε με σκοπό την εξασφάλιση της ασφαλιστικής αποζημίωσης όταν είναι άγνωστος ο υπαίτιος για το ατύχημα ή δεν υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη για τους λόγους που αναφέρονται στο νόμο (άρθρο 19§1 Κ.Ν.489/1976), οπότε η ευθεία αγωγή ασκείται κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου. Από τις περιοριστικά αναφερόμενες στο νόμο περιπτώσεις ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην οριστική ανάκληση της άδειας λειτουργία της ασφαλιστικής επιχείρησης λόγω των αλλαγών που επήλθαν με το Ν.4364/2016 (προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Οδηγία 2009/138/ΕΚ (Φερεγγυότητα ΙΙ)) στα θέματα της ανάκλησης άδειας λειτουργίας της ασφαλιστικής επιχείρησης και της συνακόλουθης ασφαλιστικής εκκαθάρισης. Έτσι, υπό το νέο νομοθετικό καθεστώς αφαιρείται η κατά το προϊσχύσαν δίκαιο αρμοδιότητα του Επικουρικού Κεφαλαίου ως εκκαθαριστή , παραμένει ,δε, ως εγγυητικός οργανισμός. Η κατά τα τελευταία χρόνια δεινή οικονομική κατάσταση του Επικουρικού Κεφαλαίου αποτέλεσε αντικείμενο νομοθετικής παρέμβασης (άρθρο 4 Ν.4092/2012) με στόχο τη διαφύλαξη της βιωσιμότητας του. Συναφώς γίνεται κριτική θεώρηση των εν λόγω ρυθμίσεων και παρουσίαση των αποφάσεων του Ακυρωτικού (ΟλΑΠ 3,4 και 5/2017) με τις οποίες κρίθηκε το μέχρι πρότινος αμφισβητούμενο ζήτημα της συνταγματικότητας και συμβατότητας με το διεθνές και ενωσιακό δίκαιο των διατάξεων του άρθρου 4 Ν.4092/2012. Η μελέτη ολοκληρώνεται με αναφορά στις ρυθμίσεις του νόμου περί ποσοτικού περιορισμού της ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου (άρθρο 19§5 Κ.Ν.489/1976) και υποκατάστασης του στα δικαιώματα του ζημιωθέντος έναντι του υπόχρεου σε αποζημίωση (άρθρο 19§4 Κ.Ν.489/1976).
description: The present thesis examines the basic aspects of the protection enjoyed by an injured third party in the context of compulsory liability insurance in car accidents, as it is regulated by Codified Law 489/1976 and the regime liability governing the Guarantee Fund in the light of the amendments made by Laws 4092/2012 and 4364/2016 as well as the recent decisions 3, 4 and 5/2017 of Supreme Court’s (Areios Pagos) Plenary Session.The first part of the thesis deals with the provisions related with the compulsory liability insurance with respect to car accidents, the legal nature and the main preconditions of this kind of insurance. Subsequently, the thesis focuses on the formation and the operation of the insurance contract, in which the insurer and the insured or the insurance beneficiary are the contracting parties. Particular emphasis is placed on the conceptual definition of the “injured third party” and on the exceptions laid down regarding the insurance coverage. Following this, the protection enjoyed by an injured third party, which constitutes the cornerstone of the specific kind of insurance, is analyzed. In particular, the legislator strengthens the hand of the injured party with the direct action against the insurer (article 10 par. 1 of Codified Law 489/1976), which is autonomous and independent from the contractual relationship between the insurer and the insured. Through this direct action the injured person’s protection is enhanced, since he can bring an action against an additional debtor, namely the insurer, whose liability is parallel, because he is a joint and several co-debtor with the former one (the insured). This protection is completed with the principle of no-objection which is based on article 11 par. 1 of Codified Law 489/1976 and lays down that the insurer is not entitled to oppose a claim arising out of the insurance contract against the injured person. The second part of the thesis describes the insurance coverage which is provided by the Guarantee Fund, namely a legal person governed by the provisions of private law and whose establishment aimed at the protection of the injured party in case that the person who is responsible for the accident remains unknown or there is no insurance coverage for the reasons mentioned in law (article 19 par. 1 Codified Law 489/1976). Under these circumstances the action is brought against the Guarantee Fund. From the limited number of cases referred in the abovementioned article, particular attention is paid to the permanent withdrawal of the authorization of an insurance undertaking due to the amendments made after Law 4364/2016 (incorporation of Directive 2009/138/EC (Solvency II) into the Greek legal order), to the issues related with the withdrawal of the authorization of an insurance undertaking and the subsequent winding-up proceedings. Therefore, under the new legislative regime the Guarantee Fund ceases to possess the capacity of liquidator, whereas it continues operating as a guarantee instrument. The Guarantee Fund’s dire economic situation and the urgent need for safeguarding its sustainability led to legislative interventions (article 4 of Law 4092/2012).In this connection a critical examination of the relevant provisions is made. What follows is a detailed presentation of the Supreme Court’s (Plenary Session) 3, 4 and 5/2007 decisions, which solved the contentious issue of the constitutionality and the compatibility of Law 4092/2012 (article 4) with the European and International law. The study is completed with a reference to the relevant with the Guarantee Fund’s quantitative limitation of liability provisions (article 19 par. 5 of Codified Law 489/1976) and its subrogation to the rights of the injured party against the liable person (article 19 par. 4 of Codified Law 489/1976).