Μετολαζόνη έναντι Χλωροθειαζίδης σε ασθενείς με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια που υποβάλλονται σε θεραπεία με διουρητικά της αγκύλης: Μια ενημερωμένη συστηματική ανασκόπηση και μέτα-ανάλυση
Creators: name: Νικολαΐδου, Φωτεινή Σπυρίδωνα
Publisher: name: Aristotle University of Thessaloniki
Year: 2025
Subjects: Οξεία καρδιακή ανεπάρκεια
Μετολαζόνη
Χλωροθειαζίδη
Acute heart failure
Metolazone
Chlorothiazide

description: Background Current guidelines for hospitalized patients with Acute heart failure (AHF) recommend a combination diuretic strategy with the addition of a thiazide, when patients develop loop diuretic resistance. This updated systematic review and meta-analysis aim to evaluate the comparative effectiveness and safety of Metolazone and Chlorothiazide in AHF patients treated with loop diuretics. Methods PubMed/Medline, Scopus, and CENTRAL were systematically searched from inception until November 2024, for randomized controlled trials (RCTs) and nonrandomized studies assessing the comparative effectiveness of oral Metolazone and intravenous Chlorothiazide as an add-on treatment. We included studies with adult patients and at least 24 hours of total or net urine output (UOP) data. The risk of bias was assessed using the Risk of Bias 2 (RoB 2) and the Risk Of Bias In Non-randomised Studies of Interventions (ROBINS-I) tools. We performed a random effects meta-analysis, presenting results as mean differences (MD) or odds ratios (OR) with 95% confidence intervals (95% CIs). Results Six studies were included in the analysis (n=881 patients), consisting of one RCT and five retrospective cohort studies (two new compared to the previous review). There was no significant difference between Metolazone and Chlorothiazide in total UOP (MD -0.53 L, 95% CI: –1.17 to 0.10 L) and net UOP (MD 0.09 L, 95% CI: –0.43 to 0.61 L). There was no significant difference in any secondary efficacy or safety outcome between the two treatments. Discussion In AHF patients treated with loop diuretics, adjunctive therapy with either Metolazone or Chlorothiazide may have a comparable effect on total and net UOP. This evidence is of low certainty due to moderate to high risk of bias in the studies and imprecision in the results. The comparative effect of those agents on safety outcomes such as worsening renal function and electrolyte abnormalities, remains unclear and requires further research.
description: Εισαγωγή Οι τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες για νοσηλευόμενους ασθενείς με Οξεία καρδιακή ανεπάρκεια (ΟΚΑ) συνιστούν μια συνδυαστική διουρητική στρατηγική με την προσθήκη θειαζίδης, όταν οι ασθενείς αναπτύσσουν αντίσταση στα διουρητικά της αγκύλης. Αυτή η ενημερωμένη συστηματική ανασκόπηση και μέτα-ανάλυση στοχεύει στην αξιολόγηση της συγκριτικής αποτελεσματικότητας και ασφάλειας της Μετολαζόνης και της Χλωροθειαζίδης σε ασθενείς με ΟΚΑ που λαμβάνουν θεραπεία με διουρητικά αγκύλης. Μέθοδοι Οι Βάσεις PubMed/Medline, Scopus και CENTRAL αναζητήθηκαν συστηματικά από την έναρξη τους έως τον Νοέμβριο του 2024, για τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές (RCTs) και μη τυχαιοποιημένες μελέτες που αξιολογούσαν τη συγκριτική αποτελεσματικότητα της από του στόματος χορηγούμενης Μετολαζόνης και της ενδοφλέβιας Χλωροθειαζίδης ως συμπληρωματικής θεραπείας. Συμπεριλάβαμε μελέτες που αφορούσαν ενήλικες ασθενείς και παρείχαν δεδομένα ολικής ή καθαρής παραγωγής ούρων διάρκειας τουλάχιστον 24 ωρών. Ο κίνδυνος μεροληψίας αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας τα εργαλεία Risk of Bias 2 (RoB 2) και Risk Of Bias In Non-randomised Studies of Interventions (ROBINS-I). Πραγματοποιήσαμε μέτα-ανάλυση τυχαίων επιδράσεων, με τα αποτελέσματα να παρουσιάζονται ως μέσες διαφορές (MD) ή λόγοι πιθανοτήτων (OR), συνοδευόμενα από διαστήματα εμπιστοσύνης 95% (95% CIs). Αποτελέσματα Έξι μελέτες συμπεριλήφθηκαν στην ανάλυση (n=881 ασθενείς), αποτελούμενες από μία RCT και πέντε αναδρομικές μελέτες κοόρτης (δύο νέες σε σύγκριση με την προηγούμενη ανασκόπηση). Δεν υπήρχε σημαντική διαφορά μεταξύ Μετολαζόνης και Χλωροθειαζίδης στη συνολική παραγωγή ούρων (MD -0,53 L, 95% CI: –1,17 έως 0,10 L) και την καθαρή παραγωγή ούρων (MD 0,09 L, 95% CI: –0,43 έως 0,61 L). Δεν υπήρξε σημαντική διαφορά σε οποιαδήποτε δευτερογενή έκβαση αποτελεσματικότητας ή ασφάλειας μεταξύ των δύο θεραπειών. Συζήτηση Σε ασθενείς με ΟΚΑ που έλαβαν θεραπεία με διουρητικά της αγκύλης, η συμπληρωματική θεραπεία είτε με Μετολαζόνη είτε με Χλωροθειαζίδη μπορεί να έχει συγκρίσιμη επίδραση στην ολική και την καθαρή παραγωγή ούρων. Αυτά τα στοιχεία είναι χαμηλής βεβαιότητας λόγω του μέτριου έως υψηλού κινδύνου μεροληψίας στις μελέτες και της ανακρίβειας των αποτελεσμάτων. Η συγκριτική επίδραση αυτών των παραγόντων στα αποτελέσματα ασφάλειας, όπως η επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας και οι ηλεκτρολυτικές διαταραχές, παραμένει ασαφής και απαιτεί περαιτέρω έρευνα.