cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
در میان بیخودی آرامش دل یافتم
من ز گرداب محبت ذوق ساحل یافتم
خضر و سرگردانی سرچشمه حیوان که من
لذت عمر ابد از تیغ قاتل یافتم
اضطراب ناز از بهر نیازست اینقدر
کعبه را هم تیره روز از هجر محمل یافتم
ذوق سرگردانی ام آواره دارد هر طرف
ورنه من در گام اول ره به منزل یافتم
چون نهم سر در پی دل وز که جویم زو سراغ
در بیابانی که صد چون خضر بسمل یافتم
گرد شمع دل به گردم همچو فانوس خیال
تا چو قدسی جای او در خلوت دل یافتم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ز بس که دشمن نظاره پریشانم
چو شمع گشته به یک جای جمع مژگانم
نشد ز سیل سرشکم خراب کوی بتان
امین کشتی نوحم اگرچه طوفانم
ز عشق رابطه ام نگسلد به مردن هم
گواه دعوی من بس بقای پیمانم
شدم به دوختن چاکهای سینه رضا
که هیچ کس نبرد پی به داغ پنهانم
به غیر وصل تو دیدن چنان بود دشوار
که ترک وصل نماید به غایت آسانم
فراخ روزی غم را ز تنگسال چه غم
همیشه نعمت غم حاضرست بر خوانم
چو شعله در بدنم خون همیشه می رقصد
ز شوق آنکه کند غمزه تو قربانم
چنان گرفته دل همدمان ز صحبت من
که غنچه گشته گل چیده در گریبانم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
اگر به عشق نباشد درست پیمانم
به عهد زلف تو کافر نیم مسلمانم
من و دیار محبت که هرکجا رفتم
به دولت غمت آماده بود سامانم
برای من شده نازل ز عرش مصحف عشق
حدیث مهر و وفا آیتی ست در شانم
به این که چشم تری بوده پیش ازین آنجا
همیشه در نظر آید خیال کنعانم
به جان دوست که جز بر رضای دوست مرا
قدم نرفته وگر رفته هم پشیمانم
چو گل به روی خسان تا نبایدم خندید
چو غنچه معتکف خلوت گریبانم
ز سرگرانی بختم ز بس ملال رسید
بود ز سایه دستار دل هراسانم
ز خاک عشق گیاهی نمی دمد ناقص
تمام داغ بود لاله بیابانم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
از وصل هر گل در چمن چون غنچه دامان چیده ام
جمعیت دل را در آن زلف پریشان چیده ام
ریزد به دامن دیده خون من ریزم از دامن برون
او بهر دامان چیده گل من گل ز دامان چیده ام
تا برده ترک غمزه ات دستی به قربان کمان
چون ترکشت پهلوی هم در سینه پیکان چیده ام
چون دیده آیینه ام مژگان نمی آید به هم
از بس که شوق دیدنت در چشم حیران چیده ام

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
چو باد سوی تو آید ز غیرت آب شوم
به یک نسیم چو نقش قدم خراب شوم
من و شکست حریفان کجاست تا به کجا
خمار نشکند از من اگر شراب شوم
تو از شراب صبوحی شکفته باش که من
دماغ خنده ندارم گر آفتاب شوم
تعلقم به فلک نیست آن اسیر نیم
که چون نسیم مقید به هر حباب شوم
کجا بر آتش دل آب می توانم زد
چو شمع اگر ز ملاقات شعله آب شوم
سر معارضه با هیچ کس نمانده مرا
به روی کس نکشندم اگر نقاب شوم
هوای وصل سواری ست در سرم که ز ناز
به دیده ام ننهد پا اگر رکاب شوم
سر پیاله سلامت چه شد که رفت بهار
اگر به ابر نباشد به می خراب شوم
به هیچ چیز نمانم ز بس که هیچ شدم
فریب من نخورد تشنه گر سراب شوم
ز بزم خویش حریفان مرا برون مکنید
شراب اگر نتوانم شدن کباب شوم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
کم خمار بگیرد اگر شراب شوم
برآورد ره روزن گر آفتاب شوم
چگونه با دیگران بینمت که عکس رخت
اگر در آینه افتد ز غیرت آب شوم
ز غیرتم شده آگاه چون ز من رنجد
به دیگران زند آتش که من کباب شوم
به روز وصل چو خورشید از اضطراب حجاب
گهی نقاب درم گاه در نقاب شوم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
انه ای دارم
مخندید ای حریفان گر شمردم از شما خود را
نیم گر مست باری گریه مستانه ای دارم
ز چنگ من صبا زلفش نگیرد چون به آسانی
که من بسیار کم طالع تر از خود شانه ای دارم
سراغ عافیت می گیرم از هرکس که می بینم
تلاش آشنایی باز با بیگانه ای دارم
به بزم دیگران تا کی چراغ انجمن باشی
شبی از در درآ ای شمع من هم خانه ای دارم
حریفان مست و مینا سرکش و ساقی ست بی پروا
درین مجلس ز خونگرمان همین پروانه ای دارم
چرا افکنده اید از چشمم ای طفلان نمی دانم
به سنگم پرسشی من هم دل دیوانه ای دارم
به فرقم چون نگیرد طایر غم آشیان قدسی
که در دامان خود از اشک مشت دانه ای دارم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
حیرانم از افسردگی در کار و بار خویشتن
کو عشق تا آتش زنم در روزگار خویشتن
گفتم مبادا بعد من ملک کسی گردد غمت
تا بیع بستم کردمش وقف مزار خویشتن
در محفل روحانیان گردد ز مو باریکتر
تا نغمه ای بیرون کشد مطرب ز تار خویشتن
با آنکه عمرم در چمن در پای گلبن صرف شد
هرگز ندیدم تا منم گل در کنار خویشتن
این عقده کز دل غنچه را بگشود کی بودی چنان
گر از دل بلبل صبا رفتی غبار خویشتن
عمرم نمی شد صرف خود گر زود می آمد غمت
بر شاخ چون ماند گلی گردد نثار خویشتن
بیخود شبی می خواستم گردم به گرد کوی او
هرجا نظر انداختم گشتم دچار خویشتن
گر فصل گل جستم خزان معذور دار ای باغبان
من عاشقم برداشتم چشم از بهار خویشتن
حیف است جز بر برگ گل جولان سمند ناز را
خارم به دور افکن مرا از رهگذار خویشتن
روزی که چون گلبن بتان میل گل افشانی کنند
از پاره دل پر کنم من هم کنار خویشتن

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
مباش غره به عهد قدیم و یار کهن
که هفته ای چو شود خاربن شود گلبن
به جذب حادثه شد پیکرم چنان مشتاق
که پا نخورده به سنگم کبود شد ناخن
میان عاشق و معشوق راز دل گفتن
همین بس است که آزار لب نداد سخن
نهفته حیف نباشد چنان گل رویی
خدای را که رخ آلوده نقاب مکن
ز کار خود نگشوده ام گره چرا قدسی
زمانه نی شکند ناخن مرا در بن

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
شرط بود کفر و دین هر دو به هم داشتن
دل به صمد باختن رو به صنم داشتن
گر نبود عشق هم فرض بود مرد را
فال محبت زدن نیت غم داشتن
ظلم بود سینه را داشت ز افغان جدا
حیف بود دیده را دور ز نم داشتن
فال رهایی مزن زانکه نشان بدی ست
پای کشیدن ز گل دست ز غم داشتن
کیسه تهی خوشترم ورنه به اشکم رسد
هر مژه بر هم زدن حاصل یم داشتن
رند گدا کی کند ترک کلاه و عصا
لازمه خسروی ست چتر و علم داشتن

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: منسرح مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - | - U U - | - U -
توان غم تو ز جان خراب دزدیدن
اگر ز شعله توان اضطراب دزدیدن
حباب وار برآور ز آب دیده سری
چو دیده چند توان سر در آب دزدیدن
خیال هندوی چشم تو در نمی آید
به چشم خلق مگر بهر خواب دیدن
ز موج گریه ام افتد به گردن خورشید
ز روی آب شکم چون حباب دزدیدن
دلی که وصل تو جوید به حیله آن یابد
که طفل مکتبی از آفتاب دزدیدن
چو گل ز پرده برون آ که بشکفد گلشن
چو غنچه روی چرا در نقاب دزدیدن

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
بیا ای عشق ننگ عافیت از سرم وا کن
دلم را طاقت غم ده سرم را گرم سودا کن
شب تنهایی ام مشرق ز یادش رفته ای گردون
رهی دیگر برای مطلع خورشید پیدا کن
گل خودروی من آهنگ سیر بوستان دارد
برو ای دیده و در چشم نرگس خویش را جا کن
مرا خوانی به بزم خود دهی پهلوی غیرم جا
خسک در دیده ام ریزی و گویی گل تماشا کن
اگر خواهی که ره بیرون بری از شام تنهایی
برو چون آسمان هر صبح خورشیدی مهیا کن

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
در کوه و دشت پهن شود تا نشان من
ای لاله کاش داغ تو بودی ازان من
از بس که حرف تیغ بتان شد زبانزدم
شد ریشه ریشه چون قلم مو زبان من
گر پهلویم چو شمع نمی داشت چربیی
کی سوختی به علت مغز استخوان من
در غیرتم که سایه چرا با تو همره است
دنبال کس مباد دل بدگمان من
چشم حسود بر دل چاکم خورد هنوز
رشکی که بر قفس نخورد آشیان من
بالیده ام ز شوق که مویی نمی زند
موی میان او ز تن ناتوان من
هر ناله کز برای تو باشد توان شناخت
یا رب مباد گوش کسی بر فغان من
سررشته محبت اگر آیدم به دست
سوزد چو شمع بر سر آن رشته جان من

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
سینه پیش غم جانانه چه خواهد بودن
پیش سیلاب فنا خانه چه خواهد بودن
شمع در محفل و گل بر سر بازار نشست
غیرت بلبل و پروانه چه خواهد بودن
از دل ماست پریشانی زلفش ورنه
سعی باد سحر و شانه چه خواهد بودن
بی حجابانه نهد بر لب هرکس لب خویش
مجلس آرایی پیمانه چه خواهد بودن
اشک گرمم چه عجب گر به نظرها خوارست
کشت آتش زده را دانه چه خواهد بودن
گر که با خلق نیامیخته ام معذورم
آشنا با دو سه بیگانه چه خواهد بودن
هیچ در هیچ بود سلطنت روی زمین
اعتبار دو سه ویرانه چه خواهد بودن
کس ندارد خبر یار چو دیوانه عشق
سخن مردم فرزانه چه خواهد بودن
گو کسی گوش مکن بر سخن من قدسی
گفتگوی من دیوانه چه خواهد بودن

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
تا به کی چون ماه در مشکین نقاب افروختن
زلف یک سو کن که بیند آفتاب افروختن
بس که اشک گرم از دامان مژگان ریختم
عرف شد در عهد ما آتش ز آب افروختن
هرکه از عشق منش پرسد کند انکار لیک
می کند خاطرنشانش در نقاب افروختن
ما چو خم از باده لبریز و همان بر حال خویش
تنگ ظرفان و به یک جام شراب افروختن
بی مه روی تو باشد کار ما شب تا به روز
از هجوم اشک مژگان چون شهاب افروختن
بی مه روی تو باشد کار ما شب تا به روز
از هجوم اشک مژگان چون شهاب افروختن
یافتی در بزم وصلش راه قدسی زیبدت
آتش غیرت به جان شیخ و شاب افروختن

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
چرخ چون کشتی رود بر روی آب از چشم من
خانه ناموس طوفان شد خراب از چشم من
بس که از دیدار خود محروم می خواهد مرا
بگذرد شبها خیالش در نقاب از چشم من
شعله خون آلوده آید از دل اخگر برون
گر به روی آتش افشانند آب از چشم من
گر نه سودای گل روی تو می پختم چرا
دوش می آمد به جای خون گلاب از چشم من
روز و شب روی تو دارم در نظر نبود عجب
گر که جای اشک ریزد آفتاب از چشم من
دیده پرخون برون آید به جای گل ز شاخ
گر به گلشن قطره افشاند سحاب از چشم من
گریه ام شد مانع نظاره روز وصل هم
تا به کی نظاره باشد در عذاب از چشم من
گر کنم قدسی در آتش جای با این اشک گرم
شعله گردد در دل اخگر کباب از چشم من

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
خموش می کند دلیر تماشای ماه من
من بعد چشم آینه و دود آه من
تا چشم باز می کنم از پیش رفته ای
چون شمع کاش بر مژه بودی نگاه من
کوتاه بهترست شب ناامیدی ام
مگشا گره ز طره بخت سیاه من
در دیده ام ز روی تو آتش فتاده است
روشن شود چراغ ز تاب نگاه من
نارسته زرد بود مرا سبزه امید
رنگی نبرده باد خزان از گیاه من
قدسی نسیم باغچه ناامیدی ام
بر گلشن امید نیفتاده راه من

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
من نمی گویم به چشمم نه قدم یا بر زمین
چشم من فرش است هرجا می نهی پا بر زمین
کشتی چشم تر من بود با دریا قدر
اشک زور آورد آمد پشت دریا بر زمین
زیر پای عاشقان باشد زمین و آسمان
عشق را یک پای بر عرش است و یک پا بر زمین
جای برگردون بود افتادگان عشق را
من هم از افتادگان عشقم اما بر زمین
عمرها شد کشتی من با نکویان آشناست
دل ز دست هر یکی افتاده صد جا بر زمین

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
می شود هر دم پریشان زلف بر رخسار او
کز پریشان خاطری یادش دهد هر تار او
از بیابان محبت سرسری مگذر چو باد
کز گریبان گل دمد دامن چو گیرد خار او
بر سر کویش مسیحا تن به بیماری دهد
تا کند چون ناتوانان تکیه بر دیوار او
باغ امید مرا ترسم نماند میوه ای
ناامیدی چند سازد رخنه در دیوار او
خشت خشت خانه گل را صبا بر باد داد
با وجود آنکه عمری بود خود معمار او
در میان خنده چشم گل ز شبنم شد پر آب
صبحدم چون کرد بلبل ناله ای در کار او

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
مردم ز تیرگی نفسی بی نقاب شو
روزم سیاه شد مدد آفتاب شو
بی فیض شعله قرب خرابات مشکل است
خواهی رسی به مجلس مستان کباب شو
تعمیر این خرابه شگون نیست بر کسی
دیگر نمی خورم غم دل گو خراب شو
لب خشک بایدم ز جهان شد مرا که گفت
چون تشنگان فریفته این سراب شو
قدسی کسی که او مژه ای تر نمی کند
گو چون حباب چشمش ازین شرم آب شو

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
جان چیست کش فدا نکنم از برای تو
خاکم به سر اگر نکنم جان فدای تو
پنهان ز غیر شب همه شب با چراغ چشم
در کوچه تو می طلبم نقش پای تو
پروا نمی کنی و من از ناله های شب
پر کرده گوش چرخ ز دست جفای تو
دل می بری و فکر اسیران نمی کنی
بیچاره آن کسی که شود مبتلای تو
دوش از تو بوی مهر و وفایی شنیده ام
گرد سر تو گردم و مهر و وفای تو

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
فتنه ای هر لحظه برمی خیزد از مژگان تو
آسمان از فتنه معزول است در دوران تو
من که می گردم ز دور آسوده نگذارد مرا
حال چشمت چیست یا رب پهلوی مژگان تو
کی گرفتار غمت فارغ بود در خاک هم
بگسلد پیوند جان و نگسلد پیمان تو
دست من باد از گریبان پاره کردن بی نصیب
گر شود کوته به صد شمشیر از دامان تو
بی تو شبها سیر دلهای پریشان می کند
جز خیالت کس ندارد طاقت حرمان تو
چون نسوزد استخوان من که خون افتاده است
در میان دیده و دل بر سر پیکان تو
رشک بر نظاره میزان برم در کار عشق
این که یک چشمش بود محو و دگر حیران تو

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ون آهسته آهسته
مگر امید دارد کان پری روزی به دام افتد
که دل در سینه می خواند فسون آهسته آهسته
دلی کو پاره ای عاشق نباشد نیست نقص عشق
که نور ماه نو گردد فزون آهسته آهسته
چنین گر فکر گیسویت ز تاب دل فزون باشد
شود سودای او در سر جنون آهسته آهسته
ز بس با یکدگر کردند خصمی بر سر عشقت
میان دیده و دل خاست خون آهسته آهسته
چنین کز شوق رویت خون به هر نظاره ای ریزد
ز چشم ما نگاه آید برون آهسته آهسته
مسیحا را نشاید دعوی اعجاز با لعلت
که می آید به دامت از فسون آهسته آهسته
غرض ناکامی است از عشق اگر نه کوهکن قدسی
چرا می کند جان در بیستون آهسته آهسته

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
به دل غمی چو نداری به سینه داغ منه
ترا که بسته بود در به ره چراغ منه
وصیتم شب رحلت به می فروش این بود
که جز پیاله به بالین من چراغ منه
مرا ز گلشن جان عطر پیرهن برخاست
نسیم گو به سرم منت سراغ منه
غمم چو تازه نکردی به راحتم مفریب
چو ناخنی نزدی پنبه ام به داغ منه
بهار آمد و بلبل به ناله می گوید
که بی پیاله چو نرگس قدم به باغ منه
به باده دست مبر یا همیشه بیخود باش
قرابه را بشکن یا ز کف ایاغ منه
به شکر قرب مزن طعنه دور گردان را
چو عندلیب شدی دست رد به زاغ منه

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
خوی تو در جفا شکسته
عهدت کمر وفا شکسته
بیگانگی تو خار حسرت
در جان صد آشنا شکسته
تا از جگر که یادگارست
خاری که مرا به پا شکسته
آن کس که دلم شکسته داند
کاین شیشه به مدعا شکسته
بر هرکه کشید تیغ از رشک
رنگ من مبتلا شکسته
غیرت کش ساغرم به سنگی
صد جام جهان نما شکسته
یا رب زن ناله ام به آهی
هنگامه صد دعا شکسته
تا بتکده دلم شد آباد
بازار کلیسا شکسته
یا رب که شکستگی مبیناد
آن کس که دل مرا شکسته
هرکس که بدید رنگ قدسی
داند که دلش کجا شکسته

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
در سینه دل غمین فتاده
خود گو چه کنم چنین فتاده
از کینه خلق در هراسم
زان چین که بر آستین فتاده
جز عشق بتان که گیردش دست
زاهد که به ننگ دین فتاده
بر گرد لبت بنفشه شد سبز
یا مور در انگبین فتاده
در کوی تو آفتاب از شوق
غش کرده و بر زمین فتاده
از دولت عشق سینه من
چون کوی تو دلنشین فتاده
پروانه طبیعت است قدسی
تا بر دل آتشین فتاده

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
عاشقی بر بستر آسودگی پهلو منه
تکیه زن بر شعله در گلخن به گلشن رو منه
زهر اگر بر لب نهی چون می بنوش و دم مزن
تیغ اگر بر سر نهی سر بر سر زانو منه
بر میان زنار جز از زلف ترسایان مبند
طوق بر گردن به غیر از حلقه گیسو منه
کی خبر دارد ز ذوق عاشقی آن کس که گفت
دل به پیچ و تاب زلف و عشوه ابرو منه
عشق اگر خواهی دلا خون خور نهان و دم مزن
همچو قدسی داستانی بر سر هر کو منه

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
شاد باش ای دل که خود را خوب رسوا کرده ای
چون نکونامی بلایی را ز سر وا کرده ای
هرکه را بینم کشش سوی تو دارد خاطرش
آفتابی در دل هر ذره ای جا کرده ای
شکر احسان تو چون آرم به جا ای غم که تو
خون دل عمری برای من مهیا کرده ای
دست در دامان هجر یار داری ای اجل
خوش مددکاری برای خویش پیدا کرده ای
وای بر آیندگان روزگار ای آسمان
گر کنی با دیگران هم نچه با ما کرده ای
در غمش لاف صبوری می زنی ای دل برو
دیده ام خود را و ما را هر دو رسوا کرده ای

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
از تو دلها همه ناشاد و تو هم شاد نه ای
عالمی از تو خراب است و تو آباد نه ای
در گرفتاری عشق است حیات ابدی
جان به شکرانه ده ای صید که آزاد نه ای
در حق من سخن غیر مگر کردی گوش
که دو روزست به من بر سر بیداد نه ای
گر سر زلف نداری دل خود بیرون کش
در ره صید مکش دام چو صیاد نه ای

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
کشته ای اول به نازم باز خندان گشته ای
می توان دانست کز قتلم پشیمان گشته ای
من طلبکار توام با چشم در دیر و حرم
تو مرا در سینه همچون روح پنهان گشته ای
بعد ایامب که پیشش یافتی راه سخن
عرض حال خویش کن ای دل چه حیران گشته ای
مرهم الماس ای دل بسته ای بر زخم خویش
کرده ای با درد خو فارغ ز درمان گشته ای
از قبول عشق قدسی کس مبادا بی نصیب
نیست جای غم که رد کفر و ایمان گشته ای

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
یار بی پروا و ما را آرزوی دل بسی
کار خواهد بود با یاری چنین مشکل بسی
جان من دلسوزی پروانه طرز دیگرست
گرچه باشد شمع را جوینده در محفل بسی
کوته اندیشیم ما و کعبه مقصود دور
سوده شد پای امید و راه تا منزل بسی
گریه دیر آمد به یادم اشک ازان شد بی اثر
کی دهد حاصل چو ماند تخم زیر گل بسی
هرگز از راه حرمجویان کسی خاری نچید
راه طی کردم به مژگان از پی محمل بسی
باده غم گرچه با ما کرد تلخیها به بزم
وقت ساقی خوش کزو دیدیم روی دل بسی

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
به نومیدی خوشم ناکامی ام کام است پنداری
دلم را بی سرانجامی سرانجام است پنداری
شراب ناامیدی خوش گوارا شد مزاجم را
حریفان را می وصل تو در جام است پنداری
میان روز و شب بی دوستان فرقی نمی بینم
به چشمم اول صبح آخر شام است پنداری
به گوشم امشب آواز جرس نزدیک می آید
ز من تا محمل مقصود یک گام است پنداری
خیال وصل بستن بهتر از وصلش کند شادم
نشاط نشاه ام در خنده جام است پنداری
ز اهل خانقه قدسی بسی شید و ریا دیدم
به چشمم حلقه توحیدشان دام است پنداری

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ای عندلیب وصل هم آواز کیستی
دمساز ما غم است تو دمساز کیستی
نشنیده صوت مطرب غم آنکه گویدم
آتش پرست شعله آواز کیستی
نگذاشت رشک ورنه جمالت نمودمی
آن را که گفت شیفته ناز کیستی
قدسی ز حال خویشتن آگه نیابمت
بیخود چنین ز چشم فسونساز کیستی

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
بهار رفت و نچیدم گل از بر رویی
گذشت عید و ندیدم هلال ابرویی
گشاده روی به هر در شدم چو آینه لیک
چو پشت آینه از کس نیافتم رویی
از آن مقید ضعفم که در ضعیفیها
ز خویش در غلط افتم به تار گیسویی
جفا کشیدن فرهاد اگر قبولت نیست
به بیستون رو و دریاب دست و بازویی
نیم به رشک ز سامان غنچه چون من هم
چو لاله دارم از اسباب داغ پهلویی
ز ضعف بر دل مجروح خود گران شده ام
چنان که خشک شود بر جراحتی مویی
هلاک مشرب آن بیدلم که چون قدسی
نمی کشد به بهشتش دل از سر کویی

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
ز مو ضعیف ترم از غم میان کسی
به هیچ قانعم از حسرت دهان کسی
خدای را مددی تا کی از شکنجه هجر
چو شمع تاب خورد مغز استخوان کسی
سرم به سجده گردون فرو نمی آید
رخ نیاز من و خاک آستان کسی
حدیث مهر تو آید چو بر زبان چه عجب
اگر چو شمع جهد آتش از زبان کسی
نظر به غنچه کنی با تهی دلی چه کند
چو گر لاله نشود داغ مهربان کسی
نه خار غنچه به دستم نه داغ لاله به دل
نشد که برخورم از باغ و بوستان کسی
زهی ستاره قدسی که دوش دیده ازو
هزار لطف که نگذشته در گمان کسی

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
هزار حیف که در بوستان رعنایی
شریک نکهت گل شد نسیم هرجایی
به چشم مرغ چمن داغ سنگ بر پهلو
نکوترست بر سر گل ز تماشایی
نماند از مژه محروم دیده ساغر
کند چو حسن تمام تو مجلس آرایی
هزاربار فزون آزموده ام دل را
نمی کند نفسی بی بتان شکیبایی
بتان شهر نهادند داغ بر دل من
چو لاله نیست مرا داغ سینه صحرایی
به آفتاب پس از صبح کس نپردازد
ز خانه پیشتر از صبح اگر برون آیی
پیام من همه شب ناله می برد به درش
چه احتیاج پی نامه خامه فرسایی
رفیق من نشود غیر غم کسی قدسی
کجاست غم که به جان آمدم ز تنهایی

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
چو شمع امشب مرا در محفلش بار است پنداری
به مغز استخوانم شعله در کارست پنداری
چمن بشکفت و از دلها خروشی برنمی آید
قفس تابوت مرغان گرفتارست پنداری
خیالش بی گمان امشب به خلوتخانه چشمم
چنان آید که بخت خفته بیدارست پنداری
ز من برگشت دل چون بخت تا برگشت یار از من
مرا این بخت برگردیده در کارست پنداری
نمی یابم ره بیرون شدن از کوی حیرانی
به هر سو رو نهم در پیش دیوارست پنداری
به شمع محفل ما آورد ایمان برهمن هم
به چشمش تارهای شمع زنارست پنداری
سرشکم با زبان گویا حدیث یار می گوید
حسد بر دیده دارم وقت دیدارست پنداری
ازو دل برنمی دارد که آید شب به خواب من
خیالش هم به روز من گرفتارست پنداری
نه طوفانی به جوش آمد نه عالم در خروش آمد
سرشکم ناتوان و ناله بیمارست پنداری

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
به هوای صید یک ره به گذار ما نیایی
تو که صید قدس گیری به شکار ما نیایی
رقم شهادت ما دگری به دست دارد
اگر ای اجل بدانی به شکار ما نیایی
برو ای صبا به شیرین ز روان کوهکن گو
که شدی چو یار خسرو به مزار ما نیایی
سر کوی می پرستان ز پیاله نیست خالی
تو که مرد پارسایی به جوار ما نیایی
مفریب وقت مردن به امید وعده ما را
که تو شمع بزم غیری به مزار ما نیایی
ز گمان هلاک گشتم ز چه خیلی و چه نامی
که بیفکنی و بر سر چو سوار ما نیایی
تو غافلی ز قاتل چه روی به پای تیغش
به همین که کشته گردی به شمار ما نیایی
برو ای جوان ز پیشم که اگر فرشته گردی
به نظر ز خوبرویی چو نگار ما نیایی

وزن: فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مشکول
نشانه‌های عروضی: U U - U | - U - - | U U - U | - U - -
ما چو پروانه نسوزیم به داغ غلطی
شمع در محفل ما سوخت دماغ غلطی
روز ما را ز شب تیره جدا نتوان کرد
صبح برکرده ز خورشید چراغ غلطی
در ره عشق گذشتم ز خرد گام نخست
که نیندازم از ره به سراغ غلطی
مرده ساقی عشقم که به صد گردش جام
از حریفم ننوازد به ایاغ غلطی
شکر لله که ز سودای تو گرم است دلم
نیستم سوخته چون لاله به داغ غلطی
خویش را در دل صحرای جنون گم کردم
عقل در یافتنم سوخت دماغ غلطی

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
از ره به خواهش دل شیدا چه می روی
گر عاشقی به کوی تمنا چه می روی
در گل گرفته ام در و بام ترا ز اشک
دیگر به باغ بهر تماشا چه می روی
بی بوی پیرهن مبر از گریه نور چشم
چون باد شرطه نیست به دریا چه می روی
خواهد کشید پرده ز رخ گل به وقت خویش
ای باد صبحدم به تقاضا چه می روی
یوسف نه ای تو طاقت زندانت از کجاست
بی پرده پیش چشم زلیخا چه می روی
دامن گرفتن تو چنان آیدم که کس
پرسد ز آفتاب که تنها چه می روی
کمتر ز لاله ای نتوان بود در جهان
بی داغ دل به دامن صحرا چه می روی
عالم ز تو خراب شد ای اشک پرده در
بس کن پی برهنه به یغما چه می روی

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
گر چو شمع آتش برآید از گریبان کسی
به که باشد گردنش بی طوق فرمان کسی
معذرت خواهم ندانم یا کنم دعوای خون
گر رسد روز جزا دستم به دامان کسی
کو جنون تا پنجه ام قید گریبان بگسلد
پیرهن تا کی بود چون غنچه زندان کسی
ابر را نشنیده ام هرگز ببارد خون مگر
بر گرفتند آستین از چشم گریان کسی
آتش جانسوز می دانم کسی غیر تو نیست
بهر آن سوزم چو بینم داغ بر جان کسی
از حریفان بیشتر بر روی ساقی واله است
از قدح ترسم نباشد چشم گریان کسی

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
نخیزد از دل مرغان باغ افغانی
که ناخنی نزند بر دل پریشانی
هزار عقده ام از دل به یک خدنگ گشود
فروختم چمنی غنچه را به پیکانی
ز شرم عشق اسیر تو آب گشته مگر
که شد ز دام تو هر حلقه چشم گریانی
به غیر جیب دریدن نداند آنکه بود
چو شمع تا نفس آخرش گریبانی

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -