cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
حمدلله  گفت رب العالمین
من چه گویم تا چه حکمت هاست این
آفتاب از ذره می خواهد مراد
مستعان خود گفت قول مستعین
چون دعا می خواست از هر پیرزن
سید السادات فخر المرسلین
عقد زلفش تاب و چین دارد بسی
اطلبوا العلم و لو بالصین  ببین
راه بس دورست ای صاحب قبول
از در تقلید تا عین الیقین
راه را رفتند مستان ازل
آمنین و سالمین و غانمین
در پس دیوار هستی مانده ای
آخر ای دل تا بکی باشی چنین
نقش خود بگذار و نقش دوست گیر
تا بدانی سر خیرالوارثین 
قاسمیدر پیش نازش جان بده
ناز بردن خوش بود زان نازنین

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
گفت نور آسمانست و زمین
وصف حق را رحمة للعالمین
این روایت را که داند راهرو
وین هدایت را که بیند راه بین
گرنه ای محجوب استعجاب چیست
نور حق بین در مکان و در مکین
کی بدی ادراک در سمع و بصر
گر نبودی نور حق در ما و طین
بر نیفشاند کسی دستی بوجد
تا نیاید دست او در آستین
گر نبودی نور حق در آب و خاک
صورت معنی نبودی مستبین
در حقیقت مبدء ومرجع تویی
یا الهیانت خیرالوارثین 
چون مهینی قیمت خود را بدان
خالق الانسان من ماء مهین 
جان قاسم زنده از عشق تو شد
یا غیاثی انت رب العالمین

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ما داغ آرزوی تو داریم بر جبین
ما در هوای عشق تو داریم عقل و دین
هرجا که هست بنده عشقیم لایزال
دل را نگاه دار تو ای شاه راستین
ما را پناه بخش باین عشق چاره ساز
یا رب بحق حرمت مردان راهبین
بی عشق نیست جمله ذرات کاینات
هرجا که هست شیوه عشقست در کمین
در ظل عشق باش بهرجا که می روی
از عشق وا ممان که ضلالی بود مبین
ما بوده ایم اهل مناجات را امان
ما بوده ایم اهل خرابات را امین
هرجا که بوده ایم همه فاش دیده ایم
عکس جمال روی تو در لعبتان چین
آنجا که آفتاب جمال تو شعله زد
ما را بپیش روی تو روییست بر زمین
آخر ز روی لطف نظر کن بحال ما
قاسم ز خرمن تو گداییست خوشه چین

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
منت خدای را که در اطوار ما و طین
در قید مال و جاه نشد جان نازنین
در هر نفس بصدق و صفا ذکر جان و دل
ایاک نعبد ست و ایاک نستعین 
هرجا که بود حضرت حقست بود ماست
هرجا که مستعان بود آنجاست مستعین
ما را بیک کرشمه رهاندی ز فکر ما
ای عشق چاره ساز چه گویم صد آفرین
بانگی زدم بکوی قلندر که ماالفنا
گفتا اگر نه خویشتنی خویشتن مبین
اکوان بر آستان جلال تو سر نهند
آن دم که برفشانی از حالت آستین
تا در میان رقص فنا جان فشان شویم
آن زلف را برافشان ای شاه راستین
گویند نیست غیر خدا گفت عالمی 
معنی رب جداست ز معنی عالمین
قاسم بلی ولیک همان فیض فضل اوست
کاظهار عالمین شد و اقرار متقین

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
هله ای ساقی جانها بده آن باده رنگین
مگر این فاتحه ما بچشد لذت آمین
برو ای ناصح و بنشین نتوانم که نمیرم
بر آن طلعت زیبا بر آن شیوه شیرین
همه ذرات جهان مظهر حقند فاما
نشود واقف اسرار مگر چشم خدا بین
برو ای خواجه عاقل بنشین گوشه عفت
نکنی فهم معانی نبری ره بمجانین
هله ای جان سعادت نکنی خارق عادت
جعل روی سیه را نبردی سوی بساتین
هله ای صوفی خلوتهمه میل تو بشهوت
تو و تسبیح و مصلا من و آن طره مشکین
تو وکیلی و کفیلی تو جلیلی و جمیلی
بجز از عجز نباشد صفت قاسم مسکین

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U - -
ای دل و جانت بهواها گرو
خواجه خطا میروی این ره مرو
گر دلت از جان ادب آموختست
ملک جهان را نستانی دو جو
خواجه بهر حال تو خود را بدان
موسم زرعست نه وقت درو
جام نوا زخم کهن سال حق
تازه بتازه بستان نوبنو
یار درین مجلس ما حاضرست
خواجه ببیهوده پریشان مشو
قصه عشاق ز حد درگذشت
قصه فراوان مکن ای داهرو
یار ازان سو سوی قاسم شتافت
قاسمی این هروله را دید و دو

وزن: مُفْتَعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: سریع مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U U - | - U -
باده کهنه گیر و شیشه نو
دلق و تسبیح کن بباده گرو
گر ندانی تو قدر شاهد و می
سر خود گیر ازین دیار برو
گر خیال حبیب رهبر نیست
بخیالات خویش غره مشو
عشق اگر نیست همره توچه سود
گنج قارون و ملک کیخسرو
عاشقانیم و کشته معشوق
همه عالم بپیش ما بد و جو
هر چه را کشته ای همان دروی
نوبت حاصلست و وقت درو
قاسمینوبت وصال رسید
بگریز از فراق و دو دو دو

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ای ساقی جان بخش مایک لحظه ما را بازجو
بحرست جام جان ماما را ز طرف جو مجو
ناصح قیامت می کند در وعظ و ما حیرت زده
بس فارغیم از قول او گو هر چه می خواهی بگو
ای ناصح آخر تا بکی ما را ملامت می کنی
کس را بعالم غیر ما سنگی نیامد بر سبو
دارد دلم دریوزه ای بر خاک کویش بوسه ای
کز خاک کوی او شود روی مرا صد آبرو
گفتمسیورم من سنی  گفتا نه سانیر سن منی
گفتا دو چشم روشنی ای ترک مست تندخو
ای ساقی باقی ما جامی بمستان کن عطا
چون پیش ارباب صفا عالم نیرزد یک تسو
آنجا که حق تنها بود مستی ما یغما بود
قاسم دگر چیزی مجو چون یافتی او را به او

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
تو محیطی و دیگران همه جو
همه را روبتست از همه رو
تا سر مویی از تو برجایست
نبری ره بدوست یکسر مو
با همه همدمی و هم نفسی
همه جویان که  دوست کو کو کو
جمله در جمله است فی الجمله
همه را گر بجویی از همه جو
نیل مقصود در فنا آمد
سر بنه جان بنه بهانه مجو
گر تو غواص بحر تحقیقی
در بدریا طلبمجو از جو
گر تو بیمار عشق جانانی
قاسمی  لاطبیب الا هو

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
چه شنیدی که دل از دست بدادیتو عمو
چه فتادت که روانی بسوی بحر چو جو
ایمن آباد خداوند جهانست این بحر
تو ازین بحر بجز موج فنا هیچ مجو
بخدا گر سر مویی ز تو باقی باشد
ره بدریای معانی نبری یک سر مو
وصف حسنت نتوان گفت بصد شرح و بیان
مگر آیینه بگوید سخن روی برو
هر کسی را به خدا گرچه خدا داد جزا
امنا را امناهم  فسقا را فسقوا
عاشقانند که در بند عهود حقند
وصف ایشان چه توان گفت ز حال صدقوا
دوست در جلوه گری آمد و قاسم حیران
کل من حیر فی العشق فقد اتصلوا

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
زان نکهت مشکینکه همی آید از آن سو
تا فانی مطلق نشوی دل نبرد بو
چون مست شدی مسکن جان لجه دریاست
هشیار شدی جانب بحر آ ز لب جو
آن ماه جهان از همه رو ظاهر و پیداست
چون فاخته تا چند زنی نعره که کوکو
گر یار ندیدیدی بطلب در همه جایی
تا یار نبینی نشود کار تو نیکو
میزان خدا عقل شریفست درین راه
گر تو سبک آیی نبود عیب ترازو
من عاشق آن روی دل افروزم و حیران
زاهد دهدم توبه ز روی توزهی رو
قاسم دل و جان ره نبرد جانب مقصود
تا نشنود از لطف ازل بانگ تعالوا

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
ستر الله علینا چه علالاست درین کو
بجه از جو سوی ما آ تماشاست درین سو
بخرابات مغانی همه چنگست و اغانی
همه جا مست و جوانی همه جا بانگ هیاهو
همه جا رحمت و راحت همه جا فسحت و ساحت
همه جا حسن و ملاحتهمه جا روی در آن رو
همه جا کاسه زرین همه جا باده رنگین
همه جا عزت و تمکین همه جا راست ترازو
همه جا چنگ و دف و نی همه جا جام پیاپی
همه جا نعره هی هی همه جا محضر نیکو
ز شرابات الهی می تو جوی تناهی
می من لجه دریا بجه از جوی و مرا جو
دل قاسم بکجا رفت بجایی که در آنجا
نبرد فکر خرد پی نبرد باد صبا بو

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U - -
دل شوریده را تمنا تو
در سرم مایهای سودا تو
صورت کون چون معماییست
کاشف سر این معما تو
در تماشای صورت و معنی
هم تماشاگر و تماشا تو
هرچه دیدیم در جهان کم و بیش
همه لا بوده اند الا تو
هرکجا در زمانه غوغاییست
همه سر فتنهای غوغا تو
هر کرا قبله ای بود بیقین
عشق را قبله و مصلا تو
حکم تو منع فتنه فرماید
پس کنی فتنها بعمدا تو
قاسمی از در تو در تو گریخت
که مفر هم تویی و ملجا تو

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ای دل اگر تو عاشقی با عاشقان هم خانه شو
واندر میان عاشقان از عاشقی فرزانه شو
گر بر کف جا می نهد گر گوش می دارد به تو
چون آن کند رو باده خور چون این کند دردانه شو
منمای خود را با کسان هم با کسان هم ناکسان
چون گنج بی پایان شوی اندر دل ویرانه شو
دایم خطاب آید ترا از بارگاه کبریا
گر عشق می باید ترا در کوی ما دیوانه شو
ای دل بیا گر عاشقی گر عاشقی و صادقی
ور باده می باید ترا رو جانب میخانه شو
صد بار گفتم ای حرون گه از برون گاه از درون
در پیش شمع روی ما گر عاشقی پروانه شو
قاسم چه می گویی سخن از سر عشق من لدن
گر آشنای او شدی از خویشتن بیگانه شو

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
از لعل یار اگر شکری یافتی بگو
از سر کار اگر خبری یافتی بگو
ما طالبان پیر مغانیم در طریق
از پیر ما اگر نظری یافتی بگو
در راه بال و پر دهد آن شه ببندگان
در راه عشق بال و پری یافتی بگو
عشقست کیمیای سعادت درین طریق
زان کیمیا اگر قدری یافتی بگو
دلها در انتظار و روانهاامیدوار
در باغ جان اگر ثمری یافتی بگو
بر آستان اهل دلان می روی مدام
بر آسمان دل قمری یافتی بگو
قاسم شناوری تو درین بحر بی کران
از قعر بحر جان گهری یافتی بگو

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
پیش ما قصه جام و جم و جمشید مگو
هرچه میگویی بجز از طلعت خورشید مگو
هرکجا حسن رخش تاختن آرد آنجا
همه تأیید بود هیچ ز تأیید مگو
هرکجا عید جمالش بنماید آنجا
زود قربان شو و دیگر سخن از عید مگو
هرکجا عشق و محبت بروآنهابرسد
امر نافذ نگر و سرعت تنفیذ مگو
گر دلت از دو جهان فارغ و آزاد آمد
سخن از بیم مران قصه امید مگو
گل خوشبو بمیان چمن ار جلوه دهد
با چنین جلوه رنگین سخن بید مگو
چون ترا یار بتحقیق نماید دیدار
بیش ازین قصه افسانه و تقلید مگو
سخن لطف تو گفتیم در اطراف چمن
عقل فرمود کزین دولت جاوید مگو
گر بدان خانه رسی وز تو سؤالی پرسند
قاسم از دیده بگو قصه نادید مگو

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
الا یاایهاالساقی  مرا جام مصفا ده
که سرمستی و قلاشی ز زهد و توبه ما به
کمان ابرو بتیرم زد ز ذوق تیر مژگانش
بسر غلتیدم و گفتم فدایت باد جانم زه
سؤالی کردم از جانان که چون خواهد وصالت جان
جواب من بخواری داد و خوش خندید و گفتا نه
ز بیم درد هجرانش ز مو باریک تر گشتم
چو روز وصل یاد آرم شوم در حال از آن فربه
سماع مجلس رندان از آن گر مست در وحدت
که نشناسند نیک از بد نمی دانند که از مه
گهی در شهر و گه در ده چو سرگردانم ای ساقی
میی چون ارغوان در ده اگر در شهر اگر در ده
حریفان جمله مخمورند و هنگام صبوح آمد
بیا ساقی کرم فرما قدم بر چشم قاسم نه

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
کان الله  گفت و کان الله له 
وصف مستان طریقت در وله
یعنی از هستی خود فانی بباش
بعد از آن خوش رو که روشن گشت ره
راه روشن شد ز فیض آفتاب
زنگ ظلمت رفت با روی سیه
رمز اسرار طریقت فهم کن
وارهان جان را ز قلب ناسره
چل چله بنشست صوفی ره نیافت
چلچله بهتر بود زان چل چله
خانه وا پرداز از غیر حبیب
دور از انصافست یار ده دله
قاسمی در بند زلف یار ماند
خوش بود دیوانگان را سلسله

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ای آفتاب روی تو را پرده دار ماه
بر جمله دلبران جهان خسروی و شاه
ما گر کنیم طاعت و گر معصیت کنیم
جان ها ز لطف و از کرم توست در پناه
دنیا به شور آید و عالم تبه شود
آن دم که در عداوت من کژ نهی کلاه
ای سرو ناز تازه و تر می روی دمی
خوش باشد ار به سوی غریبان کنی نگاه
فرمان عشق هر چه که باشد بدان رویم
ما بنده ایم و صولت عشق تو پادشاه
در راه عشق کشتن و آویختن بود
رنگی دگر نباشد بالاتر از سیاه
گفتند عارفان که ادب را نگاه دار
از قول پیر مدرسه و اهل خانقاه
مقصود هر دو کون ببخشد به یک زمان
از دوست غیر دوست مرادی دگر مخواه
تو پادشاه عشقی و قاسم گدای توست
دل ها نگاه دار که اینست شاهراه

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
بر بی دلان گذشت و نکرد این طرف نگاه
ماییم در زمانه دلی و هزار آه
ای پادشاه حسن که دل ها گدای توست
دل ها نگاه دار که اینست شاهراه
سودای چشم مست تو در حد ما نبود
دل بر امید آن کرم افتاد در گناه
از پا فتاده ام من درویش دست گیر
ای رهنمای دل به کجا آورم پناه
روی تو مصحفیست ز آیات دلبری
قد فاز من رآه و طوبی لمن تلاه 
سرمایه سعادت جاوید عاشقیست
یا معشر السعادة حیوا علی الصلاة
بی روی تو که مردم چشم زمانه است
در چشم قاسمست جهان سر به سر سیاه

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
پیش از بنای مدرسه و رسم خانقاه
از نور روی دوست بدو برده ایم راه
جان بود جام بود و می ناب ارغوان
آن می که پیش او خجلست آفتاب و ماه
خرم دلی که از همه آزاد و فرد شد
جز روی دوست روی ندارد بهیچ راه
یک لحظه از مشاهده دوست وا ممان
در خود نظر مکن که غیورست پادشاه
در مصر کاینات عزیز جهان شوی
گر یوسف دلت بدر آید ز قعر چاه
در نیمه ره ممان که چو غوره ترش شوی
الا الله  ار نگویی کفرست لااله 
از عجله دور باش و تأنی روا مدار
ای دل صبور باش که دورست پیشگاه
معشوق من مسوز مرا بیش ازین که من
از جور تو بحضرت عشق آورم پناه
مستست قاسمی و بره راست میرود
از ننگ طعنهای رقیبان رو سیاه

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
عز من قایل  چه گفت اله
قوله لا اله الا الله 
گفت در کون کاینا ما کان
همه بر وحدت منند گواه
لا چه باشد نهنگ بحر محیط
چیست الا جمال عزت و جاه
لا و الا چو جمع شد با هم
شد عیان سر مولی و مولاه
هله ای عشق جرعه ای دیگر
که جهان را بتست پشت و پناه
همه مستان تو عقول و نفوس
همه حیران تو سپید و سیاه
قاسمی را بلطف خود بنواز
اعتمادی علیک یا مثواه

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
گم کرده ایم راه و ندانیم پیشگاه
زان سوترک رویم کزان سوتر است راه
شب تا سحر ز گریه ما هیچ کس نخفت
تا روی دل فروز تو دیدیم صبح گاه
مستان جام عشق تو بودند جان و دل
پیش از بنای مدرسه و رسم خانقاه
خواهی که قرب یابی در حضرت وصال
از مابغیر حضرت ما مقصدی مخواه
جانم بسوخت ز آتش حسرت که آن صنم
بر بیدلان گذشت و نکرد این طرف نگاه
دی می گذشت جمله جهان پر نفیر شد
از سوز عشق بس که برآمد فغان و آه
بر جان قاسمی نظری کن ز راه لطف
زان پیشتر که آینه دل شود سیاه

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
مرا یاریست اندر گاه و بیگاه
چو ساغر همدم و چون سایه همراه
ازین نزدیک تر نزدیک نبود
دم از دوری مزن در قرب درگاه
مرا از پرتو انعام عامش
تجلی دایمی شد دایم الله
اگر ترسیده ای بگذر ازین کو
که شیرانند این جا در کمین گاه
درین ره گر مطیعی جای شکرست
وگر داری خطا هم عذر ازو خواه
تجلی خدا ناگاه آید
ولیکن بر دل مردان آگاه
دریغا محرمی همدم ندیدیم
دلی دارم مسلمانان و صد آه
دل شوریده درمانی ندارد
مگر فانی شود در قرب آن شاه
ببازم پیش آن روی دل افروز
اگر جانست اگر مالست اگر جاه
قلندر چون مجرد بود خوش رفت
ز دنیا تا بعقبی طاب مثواه 
ز عالم فارغ آمد جان قاسم
بلندان را نباشد فکر کوتاه

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
در میان همه خوبان بت ما از همه به
همه صافند ولی او بصفا از همه به
من که با صورت زیبای تو دارم حالی
صورت حال من رند گدا از همه به
عاقلان چون همه دربند سر و دستارند
رند سودازده بی سر و پا از همه به
ماهرویان جهان شیوه محبوبی را
همه دانند ولی دلبر ما از همه به
دلبرا عکس تجلی جمالت چون شمع
همه را نور بصر داد مرا از همه به
درد ما را که طبیبان نشناسند علاج
پرسش یار گرامی بدوا از همه به
گرچه قومی بوفای تو ز جان بگذشتند
قاسم سوخته در حسن وفا از همه به

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
آتش عشق تو شوری در جهان انداخته
رهروان را جمله از کام و زبان انداخته
در میان عاشقان لاابالی آمده
عشق تو رمزی بطرزی در میان انداخته
تیغ زهرآلود قهرت عالمی برهم زده
عاشقان را در بلای بی امان انداخته
بوی تو بگذشته از افلاک و انجم در زمان
غلغلی از عشق در کروبیان انداخته
نام تو بشنیده جانها پس کلاه شوق را
هر زمانی از زمین بر آسمان انداخته
از برای سکه تلوین معنی جاودان
زنگیان را در میان رومیان انداخته
لطف جاوید تو دایم جان ما افروخته
قاسمی را در میان عاشقان انداخته

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ای آتش سودای تو در کن فکان انداخته
عشقت شراب آتشین در جام جان انداخته
در مسجد ودر خانقه آورده روی همچو مه
وندر میان صوفیان شور و فغان انداخته
گفته ز راز خویشتن با صوفیان خانقه
این خرقه را بدریده و آن طیلسان انداخته
در باغ و بستان آمده مست و خرامان آمده
خوش غلغلی در بوستان از بلبلان انداخته
گشته بقهر خویشتن اندر میان بوستان
از بیم قهرت لرزه بر سر و روان انداخته
عشقت شراب من لدن  از جنس نو درد کهن
بر صفه های لامکان شکل مکان انداخته
گر عاقلی یک ره ببین در شیوه شاه یقین 
می بر کنار افتاده و گل در میان انداخته
عشقت دم از حکمت زده در شیوه عفت زده
شوق تو او را آتشی در این و آن انداخته
گفته بآب و نان ما هم اسقیوا هم اشبعوا
در جان قاسم لذتی از آب و نان انداخته

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
ای خیالت عقل کل را در گمان انداخته
نقش فیض لامکان اندر مکان انداخته
گفته راز خویشتن در کاروان عاشقان
زین حکایت شورشی در کاروان انداخته
عشق دیوانه دلم را برده از دین تا بدیر
های و هویی در میان عاشقان انداخته
راز خود را فاش کرده از زبان این و آن
تهمتی در گردن پیر مغان انداخته
زلف زیبای تو آن ساعت که بر روی اوفتاد
عکس سنبل بین میان ارغوان انداخته
یک سخن از زلف خود فرموده با باد صبا
فتنه ای اندر میان شب روان انداخته
قاسمی بشنید از ذوق وصالت شمه ای
زین بشارت ها کله بر آسمان انداخته

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ای کمالت نعت عزت در جهان انداخته
جان ز شوق تو کله بر آسمان انداخته
یک سخن گفته زر از خویشتن با بلبلان
شور و غوغا در زمین و در زمان انداخته
هر زمان از عشق رویت عقل در شور آمده
جان و دل را در محیط بی کران انداخته
ارغوان را گفته وصل ما بیابی غم مخور
زین حکایت صد عرق بر ارغوان انداخته
قعر دریای کمال از ناگهان موجی زده
مستعین را در مقام مستعان انداخته
بی نشانست آن حبیب اما برای بازیافت
صد حدیث با نشان در بی نشان انداخته
یک کرشمه کرده با خود از برای خویشتن
قاسمی را در بلای جاودان انداخته

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
روی مه را جلوه دادی زلف میگون تاب ده
گلبن جان مرا از جوی وصلت آب ده
گر تو مرد آشنایی وقت را فرصت شمار
باده بستان اختر تزویر را پرتاب ده
توبه کردن در حقیقت بازگشت دل بود
گر یقین همراه داری دل بدان تواب ده
عاقلان را بر سریر حرمت و عزت نشان
عاشقان را در صبوحی باده های ناب ده
سیل عشق آمد خروشان دم مزن هشیار باش
هر تعلق را که پیش آید بدان سیلاب ده
گر همی خواهی که در خوابش ببینی ناگهان
دل بدو تسلیم کن پس دیده را با خواب ده
هرکسی را نام ده در خورد او ای قاسمی
نام عشق لاابالی اعجب العجاب  ده

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ای کوس کبریای تو در لامکان زده
وی آتش هوای تو در ملک جان زده
عشقت بغیرت آمده و قهرمان شده
آتش میان خرمن صاحبدلان زده
حیران شد از لوامع اشراق آن جمال
عقلی که در صفات تو لاف بیان زده
رویت ز لمعه پیشرو کاروان شده
چشمت بغمزه ای ره صد کاروان زده
یک نعره زد ز شوق دلم تیر غمزه خورد
زان پس هزار نعره بامید آن زده
هر روز درد و سوز دلم را زیاده کن
تا در طریق عشق نباشم زیان زده
برخاسته ز فکر جهان جان قاسمی
تا از شراب شوق تو رطل گران زده

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
هلهای ساقی جانها قدح باده بمن ده
شیوه عشق نگه دار و حسن را بحسن ده
گر تو خواهی که فغان از دل ذرات برآید
شمع رخساره برافروز و سر زلف شکن ده
یک زمانی خبری گوی از آن شاهد جانها
صفت در گهربار بدریای عدن ده
هرکسی را ز شرابات مصفا قدحی بخش
چونکه نوبت بمن آید قدح دردی دن ده
سخنی گوی از آن یار دل افروز بعاشق
خبر باد بهاری بگلستان و چمن ده
می کمیاب بمن ده قدح ناب بمن ده
گل سیراب بمن ده خبر بت بشمن ده
قاسم از عشق تو مستست و در آن رو شده حیران
زلف از چهره برانداز و جهانی بفتن ده

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U - -
ساقیا عذر مگو باده به سرمستان ده
می به مستان بده و توبه به هشیاران ده
نیک بیمار فراقیم و ز پای افتاده
از شفاخانه تو شربت بیماران ده
اهل دل شربت وصل تو خریدند به جان
ما بضاعت چو نداریم بما ارزان ده
هرکس از شربت سودای تو سرمست شدند
جان ما را به کرم باده استحسان ده
گر تو خواهی که همی فاسد و کاسد نشود
باده از جام ارادت به خریداران ده
ساکن کوی ترا روضه رضوان فرمای
عاشق روی ترا جنت جاویدان ده
قاسمی اعمش این راه نبیند خود را
زود باش و به کفش آینه رخشان ده

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
گرم از طالع فرخ رخ جانان شود دیده
ز عکس رنگ آن رخسار عین جان شود دیده
بوقت دیدن رویش نبیند دیده ام خود را
عجب گر هیچ عاشق را بدان امکان شود دیده
بدور چشم مخمورش جهان مستند و من مستم
ندانم هیچ هشیاری درین دوران شود دیده
چو زلف و روی او بیند مشتاقان شیدایی
از آن آشفته گردد دل درین حیران شود دیده
وگر گوید که بنمایم جمال عالم آرا را
در آن امید سر تا پای مشتاقان شود دیده
گر از عارض برافشاند سواد عنبرین گیسو
بزیر کفر زلفش لمعه ایمان شود دیده
برای عید وصلش قاسمی قربان شویآری
که داند تا چه عیدی اندرین قربان شود دیده

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
گر تو از مستان عشقی در وله
یار یک دل به ز یار ده دله
تو از آن او و او ز آن تو شد
کان الله  گفت و کان الله له 
گر نداری آتش سودای او
دیک جانت از چه شد در غلغله
راه انصافست این در عاشقی
جان ما را بودن از جانان گله
گر روانت آشنای عشق شد
خوش برو همراه او در هر وله
قافله عشقست و مردان خدا
اندرین ره پیشوای قافله
وقت کوچیدن رسید از دوستان
همرهان رفتند و ما در مرحله
گر شدی از آشنای با یزید
چون فتادی ناگهان در غلغله
قاسمی این شیخ ما خلوت گزید
تا نماند جان او در مشغله

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
بجانان زنده ام الحمدلله
ز مستی مرده ام الحمدلله
ز فضل و رحمت توفیق یزدان
بدو ره برده ام الحمدلله
ز جام مصطفی شرب الهی
مصفا خورده ام الحمدلله
تولایم بمحبوبست و از خود
تبرا کرده ام الحمدلله
درخت وصل را در باغ جانان
ببار آورده ام الحمدلله
ندارم پرده از معشوق با خلق
اگر در پرده ام الحمدلله
ز قاسم پرده ای در پیش دل بود
فنا شد پرده ام الحمدلله

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
از مسجد و میخانه وز کعبه و بتخانه
مقصود خدا عشق است باقی همه افسانه
بنما رخ زیبا را تا فاش بگویم من
قد اشرقت الدنیا من نور حمیانه
هر کس صفتی دارد با خود ز ازل آرد
تو عاشق حسن خود من بیدل و دیوانه
ای قبله جان من وی جان و جهان من
دیدار تو می بینم در کعبه و بتخانه
دلدار مرا گوید خود را و مرا وادان
من نور و تو تاریکی من شمع و تو پروانه
گر نور یقین با تو همراه شود بینی
آن خواجه نمی میره وین بنده نمی مانه
قاسم تو قصور خود و احسان خداوندی
می بینی و می بینه می دانی و می دانه

وزن: مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - - | - - U | U - - -
بیا ای ماه کنعانی بیا ای شاه فرزانه
نمی دانم چه می گویم که عقلم گشت دیوانه
عجب حیران و سرمستم بگیر ای جان و دل دستم
که از مستی و حیرانی نمی دانم ره خانه
به کوی عاشقی پستم جنون افتاده در دستم
ز سودای تو سرمستم چه جای جام و پیمانه
اگر در کعبه و دیری رهین رؤیت غیری
همه ذکر تو افسون شد همه فکر تو افسانه
بیا و دیده روشن کن بیا و خانه گلشن کن
تو شمع مجلس جانی و جانها جمله پروانه
درآ در وادی حیرت برای هیبت و قربت
رها کن شیوه غفلت چو می دانی که می دانه
امید قاسم مسکین به جانانست پیوسته
که آن دلدار موری را سر مویی نرنجانه

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
پر گشت جهان از می گل رنگ مغانه
امروز می آرید میآرید بهانه
در مدرسه عشق تو ما مست خرابیم
در بحث قدیمیم و حدیث حدثان نه
هر دل که توجه بتو دارد بهمه حال
جان را برهانید ز وسواس زمانه
گر جرم و خطا عفو کنی آن کرم تست
از تو کرم آید همه ای شاه یگانه
ما رو بتو داریم بهر حال که هستیم
گر مسجد و می خانه و گر دیر مغانه
مقصد همه عشقست وگر نی بجز از عشق
هرچیز که باشد همه افسون و فسانه
صیاد ازل ناوک تقدیر چو انداخت
مقصود دل ماست که دل بود نشانه
خوش می روی ای دوست خرامان بخرابات
با سرمه زیبایی و کاکل زده شانه
هرکس بهواییست درین کوی و مرادی
قاسم بمی و شاهد و با چنگ و چغانه

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
مرآت دل شکستی ای گنج جاودانه
جان را وحید کردی آخر بهر بهانه
شب بود قوت ما روزست قدرت ما
ما مست جام عشقیم از باده شبانه
رحمی کنای طبیبم ای دلبر حبیبم
بر روی زعفرانی بر اشک دانه دانه
گفتم نشان زلفت با ما که گوید آخر
هرجا مدققی بد کردند ذکر شانه
گر عاشقی و مردی در راه عشق فردی
کو آه دردمندان کو سوز عاشقانه
از سر قاب قوسین آخر چه فهم کردی
با مصطفی خدا را سریست در میانه
گر سر عشق جویی قاسم ز دل طلب کن
گنجیست بی نهایت بحریست بی کرانه

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -