آمد به برم دوش یکی ساده پسر بر
وز مشک فروهشته دو گیسو به قمر بر
گفتی که یکی زاغ بهشتیست دو زلفش
کافشانده بسی غالیه و مشک به پر بر
حوری بچه زایند زنان حبش و زنگ
آرند اگر نقش جمالش به فکر بر
خوی کرده رخش دیدم و گفتم که سرینش
ماند به یقین چون  گل نسرین به مطر بر
از صورت سیمینش تخمین بگرفتم
کاو راست سرینی چوگل تازه به بر بر
وین نیست  عجب زانکه توان بردبه حکمت
ز اعضای بشر راه به اعضای بشر بر
از ساق سپیدش چو فسراتر نگریستم
یک باره سرین بود همه تا به کمر بر
چون چشمه خورشید سرینش به سپیدی
بس ناچخ الماس که می زد به بصر بر
لغزنده بر او مردمک چشم ز صافی
چون گوی که لغزد بهکی صاف حجر بر
ماننده ماهی  که ز نرمی جهد از مشت
می بجهد از آغوش چو گیریش به بر بر
سیمین کفلش رنگ به شلوار همی داد
چون مه که دهد رنگ بر اثمار و زهر بر
چون ماه خرامنده ز در آمد و بنشست
رویش چو یکی مهر درخشان به نظر بر
ننشسته و ناگفته و حرفی نشنفته
کامدش یکی شیخ ریایی به اثر بر
دستار به صابون زده زانگونه  که  گفتی
پیچیده سرین صنمی ساده به سر بر
تحت الحنکش طوق زنان گرد زنخدان
همچون اثر ختنه بر اطراف ذکر بر
بر جبهه نحسش اثر داغ مزور
همچون اثر داغ گری بر خرگر بر
دستاری چون حلقه  کون پرشکن و پیچ
پیچ و شکنش حلقه زنان یک به دگر بر
ریشش متحرک به زنخدان ز پی ذکر
چون توبره پشمین بر چانهء خر بر
القصه به صد وسوسه شخ آمد و بنشست
دزدیده همی  کرد آن شوخ نظر بر
گه گه سوی من دید و من از فرط تجاهل
کردم به افق چشم چو مقری به سحر بر
آهسته سر آوردم درگوش نگارین
چندان  که لبم خورد به آویز گهر بر
کای ترک بیا ترک اقامت  کن ازیراک
عیش من و عیش تو شد امشب به هدر بر
بستان سر خر یافت هلا بار به خر نه
ماهی تو و آن به که رود مه به سفر بر
گفتا هله هشدار که این کهنه حریفیست
کش نیست دل از ذل معاصی به حذر بر
پیداست ز چشمش که چو بیندکفل گرد
افتد لبش از وسوسه در بوک و مگر بر
او راست نشینی  که بر او هست نشانها
همچون اثر گرز دلیران به سپر بر
فرسوده نگردد سپر از هیچ سنانش
چون ببر بیان بر بدن رستم زر بر
ای بس که ز دستند بر او زخم جگرسوز
آنگونه  که زد رستم سگزی به پسر بر
گفتم صنما این همه تهمت نتوان بست
بر شیخکی آزاده بدین جاه و خطر بر
زین گفته به خشم آمد و برجست و ز نیرنگ
نرمک سوی او رفت و زدش بوسه به بر بر
پیمود مع القصه به غربیله و غمزه
جامی دو سه لبریز بدان شعبده گر بر
آهسته گرفت ازکف او شیخ و بپیمود
وان واقعه افزود رهی را به عبر بر
خوش   خوش  به نشاط آمد و برجست  و فروجست
چون عنتر رقاص به زیر و به زبر بر
تا مست شد از باده و در ساده در آ ویخت
آن قدر زدش بوسه که ناید به شمر بر
از بوسه به میل آمد و میلش چو یکی مار
از پاچه شلوار سر آورد به در بر
بر رست چناری ز میان رانش  کاو را
صد فعله نیارست شکستن به تبر بر
کف بر دهن آورد چو مصروع و فتاده
بادیش برآن گنده سر از عجب و بطر بر
چون خیره نگرکافر یک چشم گه خشم
او خیره و ما خیره در آن خیره نگر بر
کان شوخ به خشم آمد وقت ای ز وجودت
در خشم جهانی ز قضا و ز قدر بر
ابلیس ز تلبیس تو بی کفش گریزد
چون دزد عسس دیده به هر راهگذر بر
بر نخلی اگر صورت نحس تو نگارند
شک نیست که چون بید نیاید به ثمر بر
صد مرتبه گردد بتر از زهر هلاهل
گر زانکه فتد عکس تو در آب خضر بر
حمدان من از چشم من افتاده از آن روی
کاو همچو تو عمامه نهادست به سر بر
ایدون به گمانم که ز بس خدعه و تلبیس
هم مرگ نیابد به تو تا حشر ظفر بر
تا حشر در آن خانه کسی شاد نگردد
کاری تو به یک عمر به یکبار گذر بر
این گفت و ز چستی که بدش  در فن  کشتی
پاییش زد آنگونه که افتاد به سر بر
برتافت زنخدانش و برجست به پشتش
چون  کره نجدی که جهد بر خر نر بر
شلوار فروکردش و ناگه دره یی دید
نادیده نظیرش به تواریخ و سیر بر
چاهی به میان دره آکنده به زرنیخ
چون تیره چه ویل ازو جان به خطر بر
مانند یکی شلغمک خشک مجوف
وان خشک مجوف شده مشحون به  گزر بر
چندین چه دهم شرح فراجست به پشتش
مانند گوزنی  که خرامد به کمر بر
وز پاچه شلوار برآورد قضیبی
آمیخته چون نقل مهنا به شکر بر
یا دانه خرما که نماید ز بر نخل
با شاخه نو رسته  که روید ز شجر بر
هندی بچه ای بود تو گفتی  که مر او را
عمامه ای از اطلس رومیست به سر بر
بسپوخت در او ژرف بدانگونه  که  گفتی
ماهیست درافتاده به دریای خزر بر
در زاویه قایمه بنشست عمودش
زانسان  که یکی سهم نشیند به وتر بر
فواره سیمش عوض آب فروریخت
بس گوهر ناسفته برآن برکه زر بر
چون مار بپیچید از آن زخم جگرسوز
کان  کژدم جراره زد او را به جگر بر
ناگاه بتیزید چنان شیخ که بانگش
چون شعر فلانی به جهان گشت سمر بر
گفتی ز جهان روح یکی  کافر حربی
لبیک زد از شوق بر اصحاب سقر بر
مغز من از آن گند پراکند و ز نفرت
گفتم که تفو باد براین گنده ممر بر
سوگند همی خوردم و گفتم به خدایی
کاو تعبیه کردست معانی به صور بر
گر فضل و هنر دادن  کونست به سالوس
نفرین خدا باد به فضل و به هنر بر
گر سوزنی این شعر شنیدی بنگفتی
دی در ره زرقان به یکی تازه پسر بر

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -