cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
خاک تو را ز آب لطافت سرشته اند
در وی به غیر تخم سعادت نکشته اند
جانهای عاشقان تو ز آنروی چون پری
دیوانه می شوند اگر خود فرشته اند
بر صفحه عذار تو خطی به دود دل
حکمی ست کز قضای الهی نوشته اند
زلف تو را به دزدی دل صد هزار بار
بگرفته اند و بسته ولی باز هشته اند
ناصر مباش تافته گر نایدت به دست
سر رشته مراد که هرگز نرشته اند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
تا خط بر آن عقیق درخشان نوشته اند
دل را ز درد آیت درمان نوشته اند
بر لعل نقش بین که ز فیروزه بسته اند
بر لاله خط نگر که به ریحان نوشته اند
گویی تظلمی بر  سلطان حسن او
زندانیان چاه زنخدان نوشته اند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
عاشقان از دولت وصل تو دور افتاده اند
دور نبود گر ز نزدیکان دور افتاده اند
باد پای آهسته تر ران که مشتی خاکیان
بر سر راه سلیمان همچو مور افتاده اند
زور بر عاشقان کمتر کن که چون تیر از کمان
دور از روی تو زار از دست زور افتاده اند
طالبان طور تجلی جمالت دیده اند
چون کلیم از بهر آن در کوه طور افتاده اند
زاهدان کردند بر کوی تو جنت اختیار
کز خیال حور در عین قصور افتاده اند
روشنند و راست بین آن ها که چون انسان عین
از فروغ روی تو در عین نور افتاده اند
بی لب شیرین تو آرند عمری را کنار
مردم چشمم که در دریای شور افتاده اند
این خیال آباد دنیا نیست چندانی متاع
اهل پندار از خیالی در غرور افتاده اند
دیده بر دیدار او ناصر بنه گر دیگران
در هوای جنت و سودای حور افتاده اند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
سنگ طعنه به سبویم زده اند
طبل بدنامی به کویم زده اند
کی فتد در کف من دامن وصل
سیلی هجر به رویم زده اند
تیغ خوبان به جفا خونم ریخت
بد نگویم که نکویم زده اند
جوی خون می رود از دیده  من
مردمان غوطه به جویم زده اند
بر سرم دایره نه گردون
هست چوگان و چو گویم زده اند
شد تنم بسته گیسوی بتان
گره موی به مویم زده اند
همچو تیغ است زبان ناصر
طرفه تیغی به گلویم زده اند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مسدس مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U -
بلبلان در چمن ای دل به خروش آمده اند
ز آتش لاله دگر باره به جوش آمده اند
شاهدان در چمن از لؤلؤ لالای سحاب
چهره آراسته و حلقه به گوش آمده اند
زاهدانی که چو من گوشه نشین می بودند
این زمان در به در باده فروش آمده اند
ساقیا مردم اگر غنچه گل می بینند
عاشقان دیدن آن چشمه نوش آمده اند
به تماشای چمن دوش حریفان رفتند
سرگران رقص کنان دوش به دوش آمده اند
یک زمان جام می پخته به جانان بدهید
بیدلان بهر صبوحی شب دوش آمده اند
اهل معنی به چمن وقت سحر چون ناصر
مست و دستارکشان بیدل و هوش آمده اند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
هرکس حکایتی ز جمالت شنیده اند
ور نه به دیده صورت رویت ندیده اند
چون رو به روی تو ننهادند از چه روی
عشاق را چو زلف تو سرها بریده اند
در جست و جوی قامت سرو تو عاشقان
بی پا و سر چو آب به هر سو دویده اند
پروانگان که در طلب شمع می پرند
پرها بسوختند و به همت پریده اند
آنان که تشنه لب شیرین تو شدند
فرهاد وار کوه و بیابان بریده اند
تا شکر وصال تو کی می رسد به کام
باری به نقد زهر جدایی چشیده اند
گلها که می دهند دل خویش را به باد
از باد صبح بوی وصالت شنیده اند
ناصر ز جان گذشت در این ره که صادقان
از جان گذشته اند و به جانان رسیده اند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
بهشت را سر کوی او نشان دادند
به یاد او همه حوران ز شوق جان دادند
کشید عقل به پرگار وهم دایره ای
چو شد تمام بدان نقطه دهان دادند
چو حرف عشق برین لوح بیست و نه آمد
الف که هیچ ندارد بدان میان دادند
دلم به روز ازل لاف عاشقی می زد
بلا و محنت و رنج و غمش از آن دادند
به آشکار بتان گر دلی ز ما بردند
هزار جان به عوض باز در نهان دادند
غرض حقایق اسرار سر وحدت بود
مرا که غوطه در این بحر بیکران دادند
چو گشت حلقه به گوش غلام او ناصر
به ملک عشق به سلطانیش نشان دادند

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
دوش مستان بگذشتند و صلایی کردند
درد دل را ز می پخته دوایی کردند
نوبت شیفتگی بر در میخانه زدند
خطبه  عشق تو ایوان سرایی کردند
مطرب آوازه در انداخت که شاهان جهان
منزل امروز به مأوای گدایی کردند
خرقه زهد به یک ساغر می کس نخرید
در خرابات به هر جا که بهایی کردند
مست و دیوانه ز میخانه به گلزار شدند
همدمی با گذر باد صبایی کردند
بزم را ساقی و می زینت و زیبی دادند
باغ را بلبل و گل برگ و نوایی کردند
گاه کام دل خود بر لب ساقی دیدند
گاه صد عیش به بوسیدن ماهی کردند
گاه از بانگ نی آشفته و سرمست شدند
چون بدیدند همه برباد هوایی کردند
جامه ناصر شوریده به جامی دادند
دفترش رهن رباب و دف و نایی کردند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
در آن روزی که خوبان آفریدند
تو را بر جمله سلطان آفریدند
تو را دادند توقیع سعادت
پس آنگه روح انسان آفریدند
ملاحت در تو یکسر جمع کردند
پس آنگه ماه کتعان آفریدند
پری را جمله در خیل تو کردند
پس آنگاهی سلیمان آفریدند
چو شادروان حسنت می کشیدند
به دربانیت رضوان آفریدند
ز خاک پای تو گردی که بردند
وز آن گردون گردان آفریدند
ز رویت پرتوی بر آسمان شد
وز آن خورشید تابان آفریدند
سواری چون تو در میدان خوبی
نیامد تا که میدان آفریدند
به یاد چشم و زلفت همچو ناصر
مرا مست و پریشان آفریدند

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
غزل خوانان دف اندر چنگ دارند
به عشاق حزین آهنگ دارند
بتان مه روش چون ذره در رقص
مداری همچو هفت اورنگ دارند
بده ساقی می گلگون که رندان
دلی چون غنچه گل تنگ دارند
مدد کن دم به دم از می که امروز
سپاه عیش با ما جنگ دارند
چه باک از زرد رویی عاشقان را
چو در ساغر می گلرنگ دارند
ز یک جو کمتر آید هر دو عالم
در آن میزان که مردان سنگ دارند
نکو نامی ما ناصر همین است
که اهل نام از ما ننگ دارند

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
دردکشان بلا خون جگر می خورند
زهر به یاد لبت همچو شکر می خورند
گاه چو گل غرق خون خار به پا می روند
گاه به مانند شمع تیغ به سر می خورند
دزه صفت عاشقان از کف ساقی درد
جام زراندود مهر وقت سحر می خورند
ساغر و پیمانه را گر بخوری خون رواست
کز لب و دندان تو لعل و گهر می خورند
همت پروانگان بال زد و پر بسوخت
شمع نیاید به بر گر غم پر می خورند
حاصل ما از قدت نیست به جز حسرتی
تا چه کسان زان درخت میوه و بر می خورند

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: منسرح مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - | - U U - | - U -
آتشی در جان من عقل مشوش می زند
باده  صافی که او آبی بر آتش می زند
همت من پای بر تاج سلاطین می نهد
خاطر من خاک بر تخت منقش می زند
من ز غیرت می خورم خون دل ساغر که او
بوسه بر لعل پری رویان مهوش می زند
همدمی جز نی ندارم در جهان او هم ز غم
شکر باری گر همی نالد دمی خوش می زند
از سماع امروز خواهندم برون بردن به دوش
باز گر آن ماه رویم دست در کش می زند
بخت ما را مهره باید ریخت کاندر راه عشق 
سه یک آمد نقش ما و خصم بر شش می زند
بر دل ناصر نشانش هست از آن معنی بر او
چشم ترکش هر زمان تیری ز ترکش می زند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
اهل نظر که سوختگان بلا کشند
رسم وفا رها نکنند ار جفا کشند
آنان که رهروان وفایند از مژه
سوزن کنند و خار جفا را ز پا کشند
پیکان غمزه تو که بنشست در دلم
جان عزیز ماست نمانیم تا کشند
گر بگذرد به صومعه بویی ز جام تو
در پای خم عمامه هر پارسا کشند
از انتظار دیده  ناصر سپید شد
باشد ز خاک پای تواش توتیا کشند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
دلم از جام غمت نیش بلا نوش کند
همه را درد و مرا درد تو بیهوش کند
چون به پیشت نکنم ناله که بلبل در باغ
این محال است که گل بیند و خاموش کند
کامم از شهد شهادت لب تو شیرین کرد
چون کسی شکر شکر تو فراموش کند
آنکه از ازرق زرق است بر او رنگ دروغ
از درون قلب سیاه است که روپوش کند
چارچوب تن خود گر نکنی خاکستر
دیگ سودای تو کی ز آتش دل جوش کند
یار در پهلوی اغیار زهی ظلم صریح
حیف گل را که چنان خار در آغوش کند
گوهر نظم تو ناصر که ز بحر غیب است
هرکه بشناخت به زر گیرد و در گوش کند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
چشم تو از تیر مژه هر سو شکاری افکند
آن ترک در یک چشم زد کشته هزاری افکند
در حسرت آن کز تو ام تیری رسد جان می دهم
بر صید لاغر تیر خود کی شهسواری افکند
عشق تو کز وی جان من جام دمادم می دهد
ناخورده باده عقل را اندر خماری افکند
بر دیده ننهم پای تو کآزرده گردد از مژه
گل را روا نبود که کس بالای خاری افکند
از ششدر خواب عدم یابد خلاصی بخت من
یک کعبتین بر نام ما گر بختیاری افکند
من در دیار خود نی ام  تا درد یارم در دل است
تا کی فراقم موکشان در هر دیاری افکند
باد صبا خاک مرا بر هر سر راهی فشان
او سایه خود را مگر بر رهگذاری افکند
یا رب فلک را همچو من در هجر یاری افکنی
تا چند او هر دم مرا در هجر یاری افکند
ناصر به یاد دوستان معمور دارد جان و دل
هر چند هجران رخت ها از هر دیاری افکند

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
چه شد که یار به بالین ما گذر نکند
به چشم لطف به بیمار خود نظر نکند
صبا ز محنت شبهای ما خبر دارد
ز حال بیخبرانش چرا خبر نکند
مرا که چهره شمعی و خرقه عسلی است
چگونه سوز دل از جیب سر به در نکند
من از دهان تو راضی شدم به دشنامی
اگر مضایقه با ما بدین قدر نکند
کجا رسد به تو کی طی کند بساط زمین
کسی که یک قدم از خویشتن سفر نکند
کشد دراز چو زلفت حکایت ناصر
اگر به وصف دهان تو مختصر نکند

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
گلها شکفت و جلوه به صد رنگ و بو کند
هرکس طواف در چمن و طرف جو کند
آب روان به پیش گل و عکس گل در آب
ماند به شاهدی که در آیینه رو کند
ما را که از فراق خزان دید باغ عمر
کی سبزه در دل آید و گل آرزو کند
گل پرده برگشاد گل اندام من کجا است
تا باز پرده گل ز خجالت فرو کند
افتاد کلاه از سر سرو بلند اگر
خواهد که یک نظر سوی بالای او کند
از عاشقان ادب بر معشوق خامی است
بلبل چرا به مجلس گل گفت و گو کند
هردم شراب داند و ناصر به روز هجر
تیغی ست زهرناک که اندر گلو کند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
چون سر زلف سیه پوشت سراندازی کند
جانم اندر خلوت دل خرقه پردازی کند
شمع داند حال سرمستان بزم خاص را
کو هم اندر آتش سودا به سر بازی کند
زاهد اندر مجلس عشاق ره یابد اگر
در هوای شاهبازان پشه ای بازی کند
رازت ار با کس نگویم اشک بر رو افکند
مشک اگر پوشیده دارم  بوی غمازی کند
سرو اگر آزادی قد تو گوید در چمن
نارون را شرم بادا گر سرافرازی کند
چون صبا برقع براندازد ز گلزار رخت
ناصر شوریده چون بلبل سخن سازی کند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
سبزه از خط غبارت خاک بر سر می کند
غنچه از لعلت قبا را چاک در بر می کند
می زند سرو روان را پنچه ها بر سر چنار
تا چرا با قد تو خود را برابر می کند
می روی در باغ و هر جانب برای دیدنت
نرگس صاحب نظر از خاک سر بر می کند
آب را عکس خیال تولطافت می دهد
باد را بوی سر زلفت معطر می کند
بر ورق گل هر چه از خون جگر اسرار داشت
نانوشته بلبل آن را خواند و از بر می کند
چون به وصف روی تو ناصر همی گوید سخن
دفتر رنگین گل را باد ابتر می کند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ابر می گرید به زاری  گل تبسم می کند
لاله ساغر می دهد بلبل ترنم می کند
صوت مطرب راه اسلام خلایق می زند
چشم ساقی غارت ایمان مردم می کند
شادمانیم از دم عشقش که هر دم بی حجاب
می درآید در دل و بر جان تقدم می کند
این مذلت بین که من مهجور و دایم چشم من
با خیالت دست درگردن تنعم می کند
رهنمای ساکنان قدس یعنی عقل کل
می رسد بر جوهر فرد تو ره گم می کند
بر درت خاک رهم اما براق همتم
نه سپهر و چار عنصر زیر یک سم می کند
زار می گریند بر احوال ناصر قدسیان
بس که هر شب در غم عشقت تظلم می کند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
باد صبح از بوی زلفت بیقراری می کند
می رود در خاک کویت جان سپاری می کند
می کند مشک تتاری بوی از زلف تو وام
زلف تو خون در دل مشک تتاری می کند
می زند هر لحظه بر سوز دل عشاق تیر
چشم تو در عین مستی هوشیاری می کند
بر سر چشمت نشسته ابروان پیوسته خم
چون طبیب راست گو بیمارداری می کند
کس نیاید بر سر بیمار پرسی جز خیال
در حق من راستی حق گزاری می کند
شب همه شب هندوی چشمم ز سیلاب سرشک
در گلستان خیالت آبیاری می کند
دوستکامی می کنم گر دوست گامی می نهد
بختیاری می شوم گر بخت یاری می کند
کار من زاری ست اکنون چون زر و زورم نماند
ماند ناصر بی زر و بی زور زاری می کند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
سرو اگر در پیش قدت سرفرازی می کند
راستی او این حماقت از درازی می کند
تا مرا گفتی که جان بفرست بر دست صبا
جان من بر عزم رفتن کار سازی می کند
هندوی زلفت رسن بازست و هر شب تا سحر
با مه روی تو در محراب بازی می کند
شمع مومین دل که در عشق تو چون زر خالص است
هر شب از سوز فراقت جان گدازی می کند
گر چه بر تازی ببستم زین ز بهر فارسی
چشم مست تو با من ترکتازی می کند
تا گزارد در خم محراب ابرویت نماز
آب چشمم خرقه را هر شب نمازی می کند
ناز کم کن چون نیاز ناصر از حد درگذشت
هر که را نبود نیازی بی نیازی می کند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
لعل تو چون کشف اسرار نهانی می کند
جزع من بر روی من گوهر فشانی می کند
با سر زلف تو شانه می درآرد سربه سر
با لب لعل تو ساغر کامرانی می کند
چشم ترکت را که صد آشفته در هر گوشه است
آن توانایی ز عین ناتوانی می کند
فضله گردی که بر می خیزد از خاک درت
گر چه از جنس زمین است آسمانی می کند
دل همی خواهد که جان در پایت اندازد روان
من سبکبارم ولیکن جان گرانی می کند
جوهر فرد تو می آید خرد را در نظر
فکر معنی دقیق از خرده دانی می کند
کام ناصر را حلاوت شکرستان تو داد
همچو طوطی لاجرم شیرین زبانی می کند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
گر چشم من پای تو را ناگاه تقبیلی کند
شاید که خاک پای من بر چرخ تفضیلی کند
تا گفته ای جان پیش من بفرست بر باد صبا
بر عزم رفتن جان من هر لحظه تعجیلی کند
چندین علوم عقل من در عشق تو بازیچه شد
این بار اگر امکان بود پیش تو تحصیلی کند
گشتم چو مویی زان میان حقا که چون مویی شود
این بار اگر شیری کشد وین صبر اگر پیلی کند
من خود تو را بینم تو را چشمم از آن باید که دل
جوری که او بیند به خون بر خاک تفصیلی کند
چون من ز کاهی کمترم کوه غم او چون برم
ناصر از او در خواست کن باشد که تعلیلی کند

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
رندم و عاشق و دیوانه به آواز بلند
عیب معبود مکن زاهد و بر ریش مخند
ذوق دیرم نه چنان سلسله می جنباند
که توان داشتنم ساکن مسجد یک چند
گر من از ناله خود دست فشانم چه عجب
که جهد ز آتش سوزنده به هر حال سپند
ور ببوسم لب ساقی به عداوت منشین
منع طوطی نتوان کرد که باز آی ز قند
واعظا گوش من از صوت مغنی پر شد
هرزه کم گوی دل ما چو نمی گیرد پند
عیب رندان مکن ای گبر مسلمان صورت
منکر ما مشو ای فاسق زاهد مانند
ناصر اندر ره عشق تو پیاده است هنوز
گر چه بیرون ز دو عالم بداوانید سمند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
هر دل که دید زلف تو آورد در کمند
دیدیم هندوان دلاور چنین کم اند
در دست اگر چو سرو ندارم به غیر باد
دارم هوای قامتش از همت بلند
پیش تو دید باد که گل غنچه می کند
زد بر دهان غنچه که بر خویشتن مخند
عیسای روح بخش لبت را چه کم شود
گر پرسشی کند ز ضعیفان مستمند
خوبان که بر دهان قدح می نهند لب
ممزوج می کنند می لعل را به قند
ای عمر رفته محنت ایام تا به کی
ای بخت خفته دیده بیدار تا به چند
ناصر زبان ببند که فریاد بلبلان
باد هواست چون نبود گوش گل به پند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
هم چو چشم بدرقیبان از تو دورم می کنند
زار می گریم که دور از تو به زورم می کنند
من که چون فرهاد شیر از جوی شیرین خورده ام
شور عشق و تلخی می تلخ و شورم می کنند
بیشتر خواهم چو مار خسته پیچیدن به عشق
گر لگدکوب ملامت همچو مورم می کنند
صد قیامت دارم از عشقت چه غم دارم از آنک
غصه و غم زنده هر ساعت به گورم می کنند
من در آتش غرق و هرکس گویدم دل جمع دار
پندگویان بر سر آتش صبورم می کنند
زلف و خالش بسکه می آیند در چشمم چو دود
هر شبی تا صبحدم از گریه کورم می کنند
ناصر از مهر بتان چون ماه روشن می شود
گر چه همچون ماه نو بی تاب و نورم می کنند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
رندان پاک را که به کوران عصا دهند
اکنون ضرورت است که نوبت به ما دهند
چون انتهای رأی تو روشن نمی شود
هرکس نشان ز منزل وصلت چرا دهند
رنجیده ام به جان دل ز اهل صومعه 
وقت است اگر به دردی دردم صفا دهند
چو دامن مراد نه در سعی چنگ ماست
سررشنه بهتر آنکه به دست قضا دهند
ساقی مدار مجلس ما خالی از شراب
تا از شراب ناب بهشت جزا دهند
آلوده ای به خون دل ما لب و دهن
فرمای تا به بوسه مرا خون بها دهند
ناصر به غیر دوست توجه ملالت است
دوزخ روند به که به جنت رضا دهند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
عاشقان کوی تو را زحمت غوغا ندهند
به سر آیند و به دو درد سر پا ندهند
طوطیانند شده از لب لعلت گویا
مگسان را شکر شکر تو گویا ندهند
چون کریمی تو به فردا ندهی وعده وصل
غالبا اهل کرم وعده فردا ندهند
شکن زلف تو هردم شکند دین درست
زانکه سررشته کفرست و بدین ها ندهند
دل ز پستی قد رعنای تو بر بالا برد
سرو را این همه حسن قد و بالا ندهند
عشق چون قطره مرا در دل دریا انداخت
عقل گفتا که به قطره دل دریا ندهند
گر دهی بوسه ز پیشت نرود ناصر زود
به که در کام مگس لذت حلوا ندهند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
اگر آن فتنه که برخاست به ما بنشیند
دیده در صورت او صورت معنی بیند
غنچه را چاک گریبان اگر از دل تنگی ست
به از آن نیست که دامن ز جهان برچیند
در شب هجر تو چون شمع به آب دیده
آتش دل بنشاندیم ولی ننشیند
تو درخت گل صدبرگی و از خوف رقیب
هیچ کس زهره ندارد که گلی برچیند
ناز او هست همه بهر نیاز ناصر
دوست آن نیست که برما دگری بگزیند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
دوش در فکر من آن شکل قد و بالا بود
نظر همت من از طرف بالا بود
دیده می زد همه شب نقش خیالت بر آب
پیش صاحبنطران راز نهان پیدا بود
آب چشم از سرم امروز گذشت و چه عجب
زانکه دی تا کمر و دوش به دوش ما بود
تا به معنی نرسیدیم نمی شد معلوم
بین که در پرده تقدیر چه صورت ها بود
همه از میکده رفتند حریفان سرمست
سر ما بود که در پای خم صهبا بود
نتوانست که ناصر به هنر پوشد عیب
که مبصر به همه عیب و هنر بینا بود

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
یاد باد کز ما یار ما را یاد بود
شاد بودیم از غم عشق و بدان دل شاد بود
بیت معمور دلم شد از فراق او خراب
ورنه از گنج و صالش این خراب آباد بود
چشم بادامش که با دام است و مست و شیرگیر
ما همی گوییم آهویش  ولی صیاد بود
آب چشم ما که چشم سنگ را می سفت دوش
در هوای لعل شیرینش مگر فرهاد بود
ناصر از درد فراقش داد جان بیداد نیست
داد و بیداد آنچه از معشوق آمد داد بود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
دوش بازم آتشی در جان غم فرسود بود
تا سحر در منزلم از ناله دود آلود بود
ماه من در نیم شب طالع شد از برج شرف
گوییا در برج طالع کوکب مسعود بود
در دهانش فکرها کردم که یابم جای بوس
کافرم گر از وجودش ذره ای موجود بود
ای رقیب ار دم زدم با او تو را با من چه کار
با بتی گر بت پرستی را وصالی بود بود
واعظا گر پند در گوشم آن ساعت نرفت
درگذر از من که در گوشم نوای عود بود
گر نیازی آمد از من باده در سر داشتم
ور نمازی آمد از من شاهدم معبود بود
یار با من گفت ناصر خواه مقصودی ز ما
گفتمش وقت تو خوش ما را همین مقصود بود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
پیش از آن کین شخص ناموجود من موجود بود
کوی یارم مقصد و روی توام مقصود بود
پیش از آن کآب بقا را خشک رود تن بدید
جام می در دستم و در دست بانگ رود بود
پیش از آن کز عشق مغز خاکیان بویی نداشت
مجمر افلاک را جان و دل ما عود بود
پیش از آن کین چارچوب جسم چون هیزم بسوخت
سقف نه گردون ز آه عاشقان پر دود بود
ابرویش محراب شد  جان من آمد در سجود
بر که بود آن سجده چون خود ساجد و مسجود بود
در ازل ارواح چون جام سعادت نوش کرد
جان مادر بزم وحدت شاهد و مشهود بود
عاشق و معشوق و درد عشق و درمان وصال
در حقیقت چون یکی آمد چرا مردود بود
آنکه محمودست نامش صورتی بود از ایاز
و آنکه می گویند ایازش معنی محمود بود
گر میانش در کنار آورد ناصر باک نیست
در میان عاشق و معشوق کاری بود بود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
یارب این دل به کجا رفت و کجا خواهد بود
هر کجا چشم خوش و زلف دوتا خواهد بود
گر ازین شیوه بود مهر تو و جور رقیب
قاصد و همدم من باد صبا خواهد بود
دوست دشمن شد و دیدم به سطرلاب قدح
که میان من و او صلح و صفا خواهد بود
تو درین باغ درخت گل نوخاسته ای
که ز بالای تو بر سرو بلا خواهد بود
بگذر بر سر خاکم که ز آب و گل من
تا ابد هر چه دمد مهرگیا خواهد بود
حالی اینجاست مرا از تو جدایی باری
تا دگر وعده دیدار کجا خواهد بود
ناصر آن روز که چون گرد هوایی گردد
گرد او گرد سر کوی شما خواهد بود

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
به دنیا گر شوی دشمن تو را حق یار خواهد بود
بدو یاری مکن کز تو خدا بیزار خواهد بود
چو گل اندر هوای نفس تا کی می زنی خنده
که در آتش تن همچون گلت گلنار خواهد بود
به شهوت در رخ خوبان مبین دزدیده غسلی کن
که این گلها که می بینی به چشمت خار خواهد بود
تو روز و شب به مال و جاه مغروری وز آن غافل
که جاهت چاه خواهد گشت و مالت مار خواهد بود
سجود آری تو پیش خلق و در باطن پرستی بت
مصلا زین سجود اندر برت زنار خواهد بود
چو دیوان تا عمل های خطا را می شوی عامل
حساب تو به دیوان عمل بسیار خواهد بود
به دینار و درم مفروش نقد وقت را ناصر
که فردا نار دوزخ اکثر از دینار خواهد بود

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
مرا هوای تو همراه خاک خواهد بود
کمینه کار من از غم هلاک خواهد بود
ز خواب چون به قیامت خراب برخیزم
کفن ز دست تو چاک خواهد بود
ز حال عاشق و معشوق چون سؤال کنند
به حشر دامن ما هر دو پاک خواهد بود
بیا و بوی محبت شنو ز تربت من
پس از اجل که تنم زیر خاک خواهد بود
فراق نامه ناصر به دست هر که رسد
ز ماجرای غمش دردناک خواهد بود

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
آخر این شام بلا را سحری خواهد بود
و آخر این سوز دلم را اثری خواهد بود
امشب از ناله دلسوز من و شعله آه
سگ درگاه تو را دردسری خواهد بود
بامدادان که خرامان ز درم باز آیی
روی تو بر من از اقبال دری خواهد بود
پای نه بر سر و چشمم که وجودم به یقین
مست خاکی است که بر رهگذری خواهد بود
اگر آن روی نخواهی تو ز مردم پوشید
عقل و دین را هم از آن روی خطری خواهد بود
قصه عشق تو هرکس که بخواند ناصر
داند این درد ز سوز جگری خواهد بود

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
بدیدم آن مه خود را پگاه خواب آلود
سعادت نظرش خواب غفلتم بربود
دمید صبح وصال و رسید شام فراق
چنان شدم که کسی آید از عدم به وجود
چنان که مه ز فلک روی خویش بنماید
نگار من رخ خوب از کنار بام نمود
دوتا شدم به سلام و نهاده روی بر خاک
نکرده بودم از این خوبتر رکوع و سجود
نداد آن صنم از سرکشی جواب سلام
ولی به غمزه شیرین اشارتی فرمود
که ناصرا ز زبان رقیب می ترسم
تو عاقلی و اشارت بسنده خواهد بود

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
تا نگفتی سخنی نقش دهان هیچ نبود
تا نبستی کمری شکل میان هیچ نبود
تا نخندید لب لعل تو بر گریه من
در تن خاکی من گوهر جان هیچ نبود
تا مرا مهر تو چون دزه پدیدار نکرد
از هواداری من نام و نشان هیچ نبود
تا نزد موج ز بحر کرمت بهر وجود
در زوایای عدم کون و مکان هیچ نبود
در ازل پرتو مهر تو جهان را جان داد
ور نه ای جان جهان  جان و جهان هیچ نبود
جان به لعل لب تو دادم و بوسی ستدم
به جز این مایه مرا سود و زیان هیچ نبود
کار حسن از قد و بالای تو تا راست نشد
به دو چشم تو که از فتنه نشان هیچ نبود
تا نقاب از رخ گل باد صبا بر نگرفت
ناله بلبل و فریاد و فغان هیچ نبود
تا نسیمی ز گل وصل تو ناصر نشنید
همچو سوسن سخن رطب لسان هیچ نبود

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
سگان را دیده در کویت ز من بیخواب تر نبود
ز چشم خاکسارم در جهان بی آب تر نبود
ز من هرگز نکونامی نخواهی یافت ای زاهد
به کوی عافیت از عاشقی نایاب تر نبود
سیه گشت از سجود ماهرویان روی زرد من
سیه تاب زر رخسار از این نایاب تر نبود
روا نبود نماز عشق من در طاق ابرویت
… کذا … نقطه چین در کتاب … اب تر نبود
ز لعلت وعده فردا شنیدن عاقبت ناصر
ز آب دیده صبر او اگر سیماب تر نبود

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -