به خدمت شمسه خوبان خلخ
زمین را بوسه داد و داد پاسخ
که دایم شهریارا کامران باش
به صاحب دولتی صاحب قران باش
مبادا بی تو هفت اقلیم را نور
غبار چشم زخم از دولتت دور
هزارت حاجت از شاهی روا باد
هزارت سال در شاهی بقا باد
کسی کاو باده بر یادت کند نوش
گر آن کس خود منم بادت در آغوش
بس است این زهر  شکر گون فشاندن
بر افسون خوانده ای افسانه خواندن
سخن های فسون آمیز گفتن
حکایت های بادانگیز گفتن
به نخجیر آمدن با چتر زرین
نهادن منتی بر قصر شیرین
نباشد پادشاهی را گزندی
زدن بر مستمند ی ریشخند ی
به صید اندر سگی توفیر کردن
به توفیر آهو یی نخجیر کردن
چو من گنجی که مهرم خاک نشکست
به سردستی نیایم بر سر دست
تو زین بازیچه ها بسیار دانی
وزین افسانه ها بسیار خوانی
خلاف آن شد که با من در نگیرد
گل آرد بید لیکن بر نگیرد
تو آن رودی که پایانت ندانم
چو دریا راز پنهانت ندانم
من آن خانیچه ام کآبم عیان است
هر آنچم در دل آید بر زبان است
کسی در دل چو دریا کینه دارد
که دندان چون صدف در سینه دارد
حریفی چرب شد شیرین بر این بام 
کزین چربی و شیرینی شود رام 
شکر گفتاریت را چون نیوشم
که من خود شهد و شکر می فروشم
زبانی تیز می بینم دگر هیچ
جگرسوزی و جز سوز جگر هیچ
سخن تا کی ز تاج و تخت گویی
نگویی سخته اما سخت گویی
سخن را تلخ گفتن تلخ رایی است
که هر کس را درین غار اژدها یی است
سخن با تو نگویم تا نسنجم
نسنجیده مگو تا من نرنجم
قرار کارها دیر اوفتد دیر
که من آیینه بردارم تو شمشیر
سخن در نیک و بد دارد بسی روی
میان نیک و بد باشد یکی موی
درین محمل کسی خوش دل نشیند
که چشم زاغ پیش از پس ببیند
سر و سنگ است نام و ننگ زنهار
مزن بر آبگینه سنگ  زنهار
سخن تا چند گویی از سر  دست 
همانا هم تو مستی هم سخن مست
سخن کآن از دماغ هوشمند است
گر از تحت الثری آید  بلند است
سخن گو چون سخن بی خود نگوید
اگر جز بد نگوید بد نگوید
سخن باید که با معیار باشد
که پر گفتن خران را بار باشد
یکی زین صد که می گویی رهی را
نگوید مطربی لشگرگهی را
اگر گردی به درد سر کشیدن
ز تو گفتن ز من یک یک شنیدن
گرت باید به یک پوشیده پیغام
برآوردن توانی صد چنین کام
عروسی را چو من کردی حصاری
پس از عالم عروسی چشم داری
ببین در اشک مروارید پوشم
مکن بازی به مروارید گوشم
به آه عنبر ینم بین که چون است
که عقد عنبرینه ام پر ز خون است
لب  چون ناردانم بین چه خرد است
که نار م را ز بستان دزد برده است
مگر بر فندق دستم زنی سنگ
که عناب لبم دارد دلی تنگ
مبارک رویم اما در عماری
مبارک بادم این پرهیزگاری
مکن گستاخی از چشمم بپرهیز
که در هر غمزه دارد دشنه ای تیز
هر آن مویی که در زلفم نهفته است
بر او ماری سیه چون قیر خفته است
تو را با من دم خوش در نگیرد
به قندیل یخ آتش در نگیرد
به طمع  این رسن در چه نیفتم
به حرص این شکار از ره نیفتم
دلت بسیار گم می گردد از راه
درو زنگی بباید بستن از آه
نبینی زنگ در هر کاروانی 
ز بهر پاس می دارد فغانی 
سحر تا کاروان نارد شباهنگ
نبندد هیچ مرغی در گلو زنگ
غلط رانی که زخمه ات مطلق افتاد
بر ادهم می زدی بر ابلق افتاد
به هندوستان جنیبت می دواندی
غلط شد ره به بابل باز ماندی
به دریا می شدی در شط نشستی
به گل رغبت نمودی لاله بستی
به جان دارو ی شیرین ساز کردی
ولی روزه به شکر باز کردی
تو را من یار و آن گه جز منت یار
تو را این کار و آن گه با منت کار
مکن چندین بر این غم خوار خواری
که کردی پیش از این بسیار زاری
برو فرموش کن ده رانده ای را
رها کن در دهی وامانده ای را
چو فرزندی پدر-مادر ندیده
یتیمانه به لقمه پروریده
چو غولی مانده در بیغوله گاهی
که آن جا نگذرد موری به ماهی
ز تو کامی ندیده در زمانه
شده تیر ملامت را نشانه
در این سنگم رها کن زار و بی زور
دگر سنگی بر او نه تا شود گور
چو باشد زیر و بالا سنگ بر سنگ
بپوشد گر چه باشد ننگ بر ننگ
همان پندارم ای دل دار دل سوز
که افتادم ز شبدیز اولین روز
جوان مردی کن از من بار بردار
گل افشانی بس از ره خار بردار
گل افشاندن غبار انگیختن چند 
نمک خوردن نمکدان ریختن چند 
بس آن کز بهر تو بی چاره گشتم
ز خان و مان خویش آواره گشتم
مرا آن روز شادی کرد به درود
که شیرین را رها کردی به شهرود
من مسکین که و شهر مداین 
چه شاید کردن المقدور کاین
تو را مثل تو باید سر بلندی
چه برخیزد ز چون من مستمند ی
چه آن جا کن کز او آبی برآید
رگ آن جا زن کز او خونی گشاید
بنای دوستی بر باد دادی
مگر کاکنون اساس نو نهادی
گلیم نو کز او گرمی نیاید
کهن گردد کجا گرمی فزاید 
درختی کز جوانی کوژ برخاست
چو خشک و پیر گردد کی شود راست 
قدم برداشتی و رنجه بودی
کرم کردی خدواندی نمودی
ولیک امشب شب در ساختن نیست
امید حجره وا پرداختن نیست
هنوز این زیربا در دیگ خام است
هنوز اسباب حلوا ناتمام است
تو امشب باز گرد از حکم رانی
به مستان کرد نتوان میهمانی
چو وقت آید که گردد پخته این کار
توانم خواندنت مهمان دگر بار
به عالم وقت هر چیزی پدید است
در هر گنج را وقتی کلید است
نبینی مرغ چون بی وقت خواند 
به جای پرفشانی سر فشاند

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -