چون در آن دشت بلا افکند بار
کرد از بیگانگان خالی دیار
عاشر ماه محرم شامگاه
شد به منبر باز شاه کم سپاه
یاورانش گرد او گشتند جمع
راست چون پروانگان بر دور شمع
خواهران شاه نظاره ز پی
چون بنات النعش بر گرد جدی
رو به یاران کرد و در گفتار شد
حقه یاقوت گوهربار شد
بعد تحمید و درود آن شاه راد
گفت یاران مرگ رو بر ما نهاد
این حسین و این زمین کربلاست
سوی تا سو تیرباران بلاست
بوی خون آید از این کهسار و دشت
باز گردد هرکه خواهد بازگشت
هرکه او را تاب تیغ و تیر نیست
باز گردد پای در زنجیر نیست
این شب و این دشت پهناور به پیش
باز گیرید ای رفیقان رخت خویش
کار این قوم جفاجو با من است
هرکه جز من زین کشاکش ایمن است
من ز تنهایی نی ام یاران ملول
واهلیدم اندر این دشت مهول
واهلیدم هین ز من یک سو شوید
راست زان سو کآمدید آن سو روید
واهلیدم اندر این دریای خون
تا کنم زان سوی دریا سر برون
بسته ایم عهدی من و شاه وجود
واهلیدم تا روم آن جا که بود
شاد زی شاد ای زمین کربلا
این من و این تیرباران بلا
سوی تو با شوق دیدار آمدم
بردم این جا بویی از یار آمدم
آمدم تا جسم و جان قربان کنم
منزل آن سوتر ز جسم و جان کنم
آمدم تا دست و پا در خون کشم
کاین چنین خواهد نگار مه وشم
آمدم کز عهد ذر لب تر کنم
با لب خنجر حدیث از سر کنم
پس روید ای همرهان زین بزم زه
بزم جانان خلوت از اغیار به
لیک هر سو رو بتابید ای فریق
دورتر رانید از این دشت سحیق
کانکه فردا اندر این دشت مهول
بشنود فریاد احفاد رسول
تن زند از یاری از خبث سرشت
در قیامت نشنود بوی بهشت
رفت بر سر چون حدیث شهریار
شد برون اغیار و باقی ماند یار
عشق از اول سرکش و خونی بود
تا گریزد هرکه بیرونی بود
گفت یاران کای حیات جان ما
دردهای عشق تو درمان ما
رشته جان های ما در دست توست
هستی ما را وجود از هست توست
سایه از خود چون تواند شد جدا
یا خود از صوتی جدا افتد صدا
زنده بی جان کی تواند کرد زیست
زندگی را بی تو خون باید گریست
ما به ساحل خفته و تو غرق خون
لا و حق البیت هذا لایکون
کاش ما را صد هزاران جان بدی
تا نثار جلوه جانان بدی
گر رود از ما دو صد جان باک نیست
تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست
هین مران ای پادشاه راستان
این سگان پیر را از آستان
در به روی ما مبند ای شهریار
خلوت از اغیار باید نی ز یار
جان کلافه ما عجوز عشق کیش
یوسفا از ما مگردان روی خویش
ما به بیدای هوس گم نیستیم
نازپرورد تنعم نیستیم
ما به آه خشک و چشم تر خوشیم
یونس آب و خلیل آتشیم
اندرین دشت بلا تا پا زدیم
پای بر دنیا و مافیها زدیم
چون شهنشه دید حسن عهدشان
وان به کار جان سپاری جهدشان
پرده از دیدار یک یک باز هشت
جایشان بنمود در باغ بهشت
حوریان دیدند در وی صف به صف
سر برون آورده یک سر از غرف
کاندر آ که چشم بر راه توایم
مشتری روی چون ماه توایم
ای تو ما را ماه و ما برجیس تو
تو سلیمانی و ما بلقیس تو
ای سلیمان هین سوی بلقیس شو
همچو رامین در وثاق ویس شو
یوسفا باز آی از این زندان زفت
که زلیخا را شکیب از دست رفت
اندر آ کز عشق مفتون توایم
گرچه لیلاییم مجنون توایم
زان سپس شه خواند مردی را به پیش
بر کف او برنهاد انگشت خویش
شد روان زان دست آبی خوش گوار
جمله نوشیدند اصحاب کبار
اندر آن شب که شب عاشور بود
ماه تا ماهی سراسر شور بود
شاه دین در خیمه با اصحاب راد
در نیاز و راز با رب العباد
کوفیان در نقض آن عهد نخست
سرخوش از پیمانه پیمان سست
شمر دون سرمست صهبای غرور
شاه دین سرشار مینای حضور
پور سعد از ذوق ری سرگرم و مست
شاه از اقلیم هستی شسته دست
زینب آن دردانه درج شرف
از دو چشم تر درافشان چون صدف
دیده لیلی ز دیدار پسر
کرده دامن پر گل از لخت جگر
مادر قاسم ز بهر حجله گاه
کرده روشن شمع ها از دود آه
شربت بیمار خون جام دل
شیر پستان از لب اصغر خجل

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -