دلکا هیچ خبر داری  کان ترک پسر
دوشم از ناز دگر بار چه آورد به سر
با لب نوش آمد شب دوشین به سرای
حلقه بر در زد و برجستم و بگشودم در
تنگ بگرفتمش اندر بر و بر تنگ دهانش
آنقدر بوسه زدم کز دو لبم ریخت شکر
گفت قاآنیا تا کی خسبی به سرای
خیز کز روزه شد اوضاع جهان زیر و زبر
غالبا مست چنان خفته یی اندر شعبان
کز مه روزه و از روزه ترا نیست خبر
گفتم ای ترک دلارام مگر بازآمد
رمضان آن مه شاهد کش زاهد پرور
گفت آری رمضان آمد و گوید که به خلق
رقم از بار خدا دارم و از پیغمبر
راست  گویی  که ز نزد ملک الموت رسید
که ز ره نامده روح از تن من  کرد سفر
رمضان کاش نمی آمد هرگز به جهان
تا نمی رفت مرا روح روان از پیکر
مر مرا روزه یک  روزه درآورد ز پای
تا دگر روزه سی روزه چه آرد بر سر
من شکر بودم و بگداختم از بی آبی
گرچه رسمست که بگدازد از آب شکر
من  گهر بودم و آوردم دریا ز دو چشم
گرچه شک نیست  که از دریا آرند گهر
می شنیدم  که ز همسایه به همسایه رسد
گه  گه آسیب و نمی کردم از آن کار حذر
دیدی آخر که ز همسایگی زلف و میان
شد چسان رویم باریک و سرینم لاغر
مردم دیده ام از جنبش صفرای صیام
صبح تا شب یرقان دارد همچون عبهر
شام زاندوه علایق شودم تیره روان
صبح زانبوه خلایق شودم خیره بصر
بدل بانگ نیم بانگ موذن درگوش
عوض خون رزم خون دل اندر ساغر
خلق گویند در آتش نگدازد یاقوت
بالله این حرف دروغست و ندارم باور
زانکه یاقوت لبم ز آتش صفرای صیام
صاف بگداخت بدانسان  کهازو نیست اثر
غصه  ها دارم نا گفتنی از دور سپهر
قصه ها دارم نشنفتنی از جور قدر
وقت آن آمد کان واعظک از بعد نماز
همچو بوزینه به یکبار جهد بر منبر
آسیا سنگی بر فرق نهد از دستار
ناو آن آس شود نایش و گردن محور
من  که بی  غمزه نمی خواندم یک روز نماز
ورد بوحمزه چسان خوانم هر شب به سحر
گفتم ای روی تو بر قد چو به طوبی فردوس 
گفتم ای زلف تو بر رخ چو بر آتش عنبر
خط تو برجی از مشک و د ر  آن برج سهیل
لب تو درجی از لعل و در آن درج  گهر
زلف چون غالیه ات غالی اگر نیست چرا
نرسد زآتش روی تو بدو هیچ ضرر
زهر چشم تو چرا زان حط مشکن افزود
راستی دافع زهرست اگر سیسنبر
از دل سخت تو شد چهره ام از اشکم سیم
وین عجب نی که زر و سیم برآید ز حجر
دل من رهرو و زلفت شب و رخسارت ماه
شب همان به  که به مهتاب نمایند سفر
ز لفکانت دو غلامند سیه  کاره و دزد
که نهادستند از خجلت بر زانو سر
یا دوگبرند سیه چرده که آرند سجود
چون براهیم زراتشت همی بر آذر
یا نه هستند دو هندو که به بتخانه  گنگ
پشت  کردستند از بهر ریاضت چنبر
یا نه دو زنگی جادوگر آتشبازند
که همی بر زبر سرو فروزند اخگر
یا نه بنشسته به زانو بر ماه مدنی
از سوی راست بلال از طرف چپ قنبر
ان ا عجب نیست به هر خانه که تویر بود
گر در آن خانه ملک را نبود هیچ گذر
عجب آنست که هر جا تو ملک وار روی
خلق حیرت زده مانند به مانند صور
غم مخور زآنکه  به  یک حال  نماندست جهان
شادی آید ز پس غصه و خیر از پی شر
به کسوف اندر پیوسته نپاید خورشید
به وبال اندر همواره نماند اختر
رمضان عمر ملک نیست  که ماند جاوید
بلکه چون خصم ولیعهد بود زودگذر
ماه شوال ز نزدیکی دورست چنانک
مردم چشم ز نزدیکی ناید به نظر
اینک از غره غرارگره بازگشای
که بر آن طره طرارگره اولی تر
نذرکردم صنما چون مه شوال آید
نقل و می آرم و طنبور و نی و رامشگر
صبح عید آن گه کز کوه برآید خورشید
کوه را جامه زربفت نماید در بر
وام یک ماهه کت از بوسه به من باید داد
همه را بازستانم ز تو بی بوک و مگر
بوسه ایی که در آن تگ دهان جمع شدست
بشمار از تو بگیرم سپس یکدیگر
همی همی بوسمت از شوق و تو چون ناز کنی
به ادب گویمت ای ماه غلط شد بشمر
تا تو هم وارهی از زحمت یک ماه صیام
مدح مستوره آفاقت خوانم از بر
مهد علیا ملک دهر در درج وجود
سترکبری فلک جود مه برج هنر
قمر زهره بها زهره خورشید شرف
هاجر ساره لقا ساره بلقیس گهر
شمس  خوانث به عفت نه قمرکاهل لغت
مهر را ماده شمارند همه مه را نر
همچو خورشید عیانست و ز خلقست نهان
که هم از پرتو خویشست مر او را معجر
ای به هرحال ترا بوده ز باری یاری
وی به هر کار ترا آمده داور یاور
عکسی ار افتد زآیینه حسن تو به زنگ
می نماند ز سیاهی به همه زنگ اثر
در ازل آدم اگر مدح تو می کردی  گوش
هیچ کس تا ابد از مام نمی زادی کر
ور به ظلمات جمال تو فکندی پرتو
ایمن از وحشت ظلمات شدی اسکندر
گر زنان حبشی روی تو آرند به یاد
بجز از حور نزایند همی تا محشر
واجب آمدکه مشیت نهمت نام از آنک
آفرینش ز توگردید عیان سرتاسر
آفرینش ز تو پیدا شد ها منکرکیست
تاش گویم به سراپای ولیعهد نگر
ثانی رابعه یی در ورع و زهد و عفاف
تالی آمنه یی درکرم و حسن سیر
عیسی از چرخ زند عطسه اگر روح القدس
عوض عود نهد موی ترا بر  مجمر
مگر از عصمت تو روح و خرد خلق شدند
که به آثار عیانند و به صورت مضمر
گر در آن دم که خلیل الله بتها بشکست
نقش رخسار تو بر بت بکشیدی آزر
من برانم که براهیم ستغفارکنان
بت بنشکستی و برگشتی زی  کیش پدر
بس  عجب نیست که از یمن عفافت تا حشر
مادر فکرت من بکر بزاید دختر
عصمتت بر خون  گر پرده کشیدی به عروق
خون برون نامدی از رگ به هزاران نشتر
وندر اوهام اگر عفت تو جستی جای
نام مردان جهان راه نبردی به فکر
نسلها قطع شدی ورنه پس از زادن تو
نطفه یی در رحم مام نمی گشت پسر
سدی از عصمت تو گر به ره بادکشند
تا به شام ابد از جای نجبند صرصر
تا دمد نیلوفر افتان خیزان به چمن
باد افتان خیزان خصم تو چون نیلوفر
لاله سان لال بود خصمت و بادا شب و روز
خون سرخش به  رخ و داغ سیاهش به جگر
شعر قاآنی اگر نطفه به زهدان شنود
از طرب رقص نماید به مشیمه مادر

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -