از سر دوش دو ضحاک درآویخت دو مار
کان دو مار از همه آفاق برآورد دمار
مار آن عمرگزا چون نفس دیو لعین
مار این روح فزا چون اثر باد بهار
مار آن چون به کمر سایه یی از ابر سیاه
مار این چون به قمر خرمنی از عود قمار
مار آن آفت جان ود و ز جان جست قصان
مار این فتنه دل  گشت و ز دل برد قرار
مار آن مغز سر خلق بخوردی پیوست
مار این خون دل زار بنوشد هموار
مار آن کرده به گوش از زبر دوش گذر
مار این  کرده به دوش از طرف  گوش گذار
آن دمید از زبر دوش و به  گوش آمد جفت
این خمید از طرف گوش و به دوش آمد یار
آن به بالا شده چون خشم گرفته تنین
این به شیب آمده چون نیم  گشوده طومار
مار آن ضحاک آهیخته چون گازگراز
مار این ضحاک آمیخته با مشک تتار
کشوری از دم آن مار به تیمار قرین
عالمی با غم این مار بناچار دوچار
گر از آن مار شدی خیلی بی حد بیهوش
هم از این مار شود خلقی بیمر بیمار
گر از آن مار شدی  کشته به هر روز دو تن
هم از این مار شود کشته به هر روز هزار
باشد این مار به خون دل عاشق تشنه
آمد آن مار به مغز سر مردم ناهار
ویلک آن ضحاک از چرخ بیاموخت ستم
ویحک  این  ضحاک  از حسن برافروخت  شرار
آنک آن را ز بزرگان عرب بوده نژاد
اینک این را ز نکویان تتارست تبار
آنک آن دشمن جمشید و ربودش افسر
اینک  این حاسد خورشید و شکستش بازار
دیدی از فتنه آن اسم کیان شد ز میان
بنگر از کینه این جسم  کیان رفت ز کار
چیره بر کشور جمشید شد آن یک به سپاه
طعنه بر طلعت خورشید زد این یک به عذار
دو فریدون به جهان نیز برافراخت علم
یکی از دوده جمشید و یکی از قاجار
آن فریدون اگرش گاو زمین دادی شیر
این فریدون  گه  کین شیر فلک  کرد شکار
آن فریدون اگرش کاوه نشاندی به سریر
این فریدون ببرش  کاوه نمی یابد بار
آن فریدون به دماوند اگر برد پناه
این فریدون ز دماند برانگیخت غبار
آن فریدون همه جادوگریش بود شیم
این فریدون همه دانشوریش هست شعار
زان فریدون همه گوییم به تقلید سخن
زین فریدون همه رانیم به تحقیق آثار
آن فریدون شد و این شاه جهانست به نقد
بس همین فرق  که این زنده بود آن مردار
آن به عون علم کاوه گشودی کشور
این به نوک قلم خویش  گشاید امصار
ای فریدون شه راد ای ملک ملک ستان
که فریدون به بزرگی تو دارد اقرار
تو فریدونی و در عرصه پیکار ز رمح
بر سر دوش تو ضحاک صفت بینم مار
تو فریدونی و شمشیر تو ضحاک بود
بسکه بر حال عدو خنده  کند در پیکار
تو فریدونی و افواج نظام تو به رزم
مارشان بر زبر کتف نماید به قطار
تو فریدونی و در عهد تو ضحاک صفت
شاهدی پنجه به خون دل ماکرده نگار
تو فریدونی و افکنده چو ضحاک به دوش
دو سیه مار به دوران تو ترکی خونخوار
تو فریدونی و ضحاک لبی خنداخند
دو سیه مار نماید ز یمین و ز یسار
تو فریدونی و اینها همه ضحاک آخر
پرسشی گیرکه ضحاک چرا شد بسیار
تو خود اول بنه آن نیزه چون مار ز دوش
تات ماری ز کتف برندمد بیور وار
تیغ را نیز بده پند که بسیار مخند
تات زین معنی ضحاک نخوانند احرار
چاره فوج نظام تو ندانم ایراک
چاره آن همه ضحاک نماید دشوار
زان همه مارکشان رسته چو ضحاک به دوش
مار زاریست همه بوم و بر و دشت و دیار
باری این جمله بهل داد دل من بستان
زان دو ماری که بود روز و شبان غالیه بار
هوش من چند برد شاهد ضحاک شیم
خون من چند خورد دلبر ضحاک دثار
چند چند از لب ضحاک مرا ریزد خون
چند چند از دل بی باک مرا خواهد خوار
گاو سرگرز بکش  گردن ضحاک بکوب
تیشه عدل بزن ریشه ضحاک برآر
خون ضحاک بدان صارم خونریز بریز
مغز ضحاک بدان ناوک خونخوار به خار
موی ضحاک بکش غبغب ضحاک بگیر
همچو آن شیر که  گیرد سر آهو به  کنار
نی خطاگفتم ای شاه فریدون که مرا
وصل آن شاهد بی باک بباید ناچار
این نه ضحاکی کز صحبت آن جان غمگین
این نه ضحاکی کز الفت آن دل بیزار
این نه ضحاکی کز کینه او نفس دژم
این نه ضحاکی  کز وی دل و دی  را انکار
این نه ضحاک که او چاکر افریدونست
کاو یانی علم افراخته از طره تار
من به ضحاک چنین نقد روان کرده فدا
من به ضحاک چنین هر دو جهان کرده نثار
این نه ضحاک  که او هر شب و هر روز کند
دمبدم از دل و جان مدح فریدون تکرار
دل قاآنی از آن برده و بربسته به زلف
تاش در گوش کند مدح فریدون تکرار
شه به ضحاک چنین به که نماید یاری
شه به ضحاک چنین به  که فشاند دینار

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -