مولف کتاب گوید من همین معنی را در کتاب سفر حجاز بفارسی چنین سروده ام
جد تو آدم بهشتش جای بود
قدسیان کردند بهر او سجود
یک گنه چون کرد گفتندش تمام
مذنبی مذنب برو بیرون حزام
تو طمع داری که با چندین گناه
داخل جنت شوی ای رو سیاه
از آن زمان که عهد مرا بشکست دیده ام چون ابر می بارد
زبانم گاه میگوید خدایا چنین و چنانش کن اما دل من گوید مبادا هرگز
ببین آیا کسی را که دل مفتون عالم بالاست چه پیش خواهد آمد
شگفتا که صاحبان دانش چگونه غافل اند و جامه ی آز به مهلکه می کشانند
و شگفتا که گرد ستمکاران چنان همی گردند که گویی زاهدی هنگام مناسک گرد کعبه می گردد
و پیوسته آیه را تکرار می کرد تا جان بداد
ای آنکه ترا تمام شکوه و تازگیهاست سر ترا هرگز فاش نخواهم کرد
بدانچه خواهی فرمان ده دل من فرمانبری مطیع بیش نیست
دل بردبار و صبور است و می پندارد که قیدیش نیست
کوزه را بعمد برشکست و زمین را از شراب سیراب ساخت
با آن که مسلمانم فریاد زدم کاش من آن خاک بودمی
اگر سماع آدمی را بوجد آرد حلال است والا حرام بود
آنکس را که نکویی شنیدن سخنان شما بشوق آورد ملامتی نیست
عجب مدار اگر عشق جمعیت خاطرش را پراکنده سازد چرا که حال عاشقان را نظامی نیست
عاشق از دیرباز تا پایان شیرخوارگی از شیر عشق سیراب گشته است
و شور عشق است که ویرا بهر سو کشد و گرنه وی را در تمامی کاینات جایی نیست
هر روزمان فراقی است و سرزنشی بدینسان عمرمان به خشمگینی همی گذرد
ای کاش میدانستم من تنها چنین ام یا دیگر یاران نیز چنین اند
سپس او ساکت ماند و دیگری خواند
بر شیفتگان رحمت آرید چرا که ایشان را یاوری نیست
هم او راست
هرگز دل من زعلم محروم نشد
کم ماند زاسرار که مفهوم نشد
هفتاد و دو سال فکر کردم شب و روز
معلومم شد که هیچ معلوم نشد
چه شتاب است در کرشمه و ناز
ما گرفتار روزگار دراز
ای جفا تو ز راحت خوب تر
انتقام تو زجان محبوب تر
ناز تو این است نورت چون بود
ماتمت این است سورت چون بود
نالم و ترسم که او باور کند
وز کردم آن جور را کمتر کند
عاشقم بر لطف و بر قهرش بجد
این عجب من عاشق این هر دو ضد
عشق از اول سرکشی و خونی بود
تا گریزد آن که بیرونی بود
تا سرو قباپوش ترا دیده ام امروز
در پیرهن از ذوق نگنجیده ام امروز
هشیاریم افتاد بفردای قیامت
زان باده که از دست تو نوشیده ام امروز
صد خنده زند بر حلل قیصر و دارا
این ژنده ی پربخیه که پوشیده ام امروز
افسوس که بر هم زده خواهد شد از آن روی
شیخانه بساطی که فروچیده ام امروز
برباد دهد توبه ی صد همچو بهایی
آن طره ی طرار که من دیده ام امروز
فکر دگر نماند فغانی بیار جان
عاشق بدین خیال و تامل ندیده ام
ای آن که دلم غیر جفا از تو ندید
وی از تو حکایت وفا کس نشنید
قربان سرت شوم بگو از ره لطف
لعلت به دلم چه گفت کزمن برمید
و قریب همان معنی است که مولف بعربی سروده است
ای ماهتاب شبانی که فراقش بآتشم کشیده است و هر گاه از دیده رود طاقتم نیز برود
خدا را بگو بدانم چشمانت خطاب به دل رنجور من چه گفت و چه شنید
نیز فی البدیهه یکاشان سروده است
آنان که شمع آرزو در بزم عشق افروختند
از تلخی جان کندنم از عاشقی واسوختند
دی مفتیان شهر را تعلیم کردم مساله
و امروز اهل میکده رندی زمن آموختند
چون رشته ی ایمان من بگسسته دیدند اهل کفر
یک رشته از زنار خود در خرقه من دوختند
یارب چه فرخ طالع اند آنانکه در بازار عشق
دردی خریدند و غم دنیا و دین بفروختند
در گوش اهل مدرسه یارب بهایی شب چه گفت
کامروز آن بیچارگان اوراق خود را سوختند
در طلب حیات خویشتن را بین خواری و آز فرسودی
عمر خویش از دست دادی و نه عیشی حاصلت شد نه احترام و وقاری یافتی
لذت دنیا را فرونهادی و عقبایی را نیز و از این هر دو دورماندی
از سعدالدین بن عربی
دیگری است
بر دردی زآمد شد بسیار آزاریم هست
گر خدا صبری دهد اندیشه کاریم هست
صبر در می بندد اما نیستم ایمن زشوق
خانه ی پر رخنه ی کوتاه دیواریم هست
گو شوم ناچارو دندان بر جگر باید نهاد
چاره خود کرده ام جان جگر خواریم هست
کی گریزم از درت اما زمن غافل مباش
نقش دیوارم ولیکن پای رفتاریم هست
گرچه ناید بنده ای چون من به کار کس ولی
گرتو هم خواهی که بفروشی خریداریم هست
قدر دل و پایه ی جان یافتن
جز به ریاضت نتوان یافتن
جثه ی خود پاک تر از جان کنی
چونکه چهل روز به زندان کنی
مرد به زندان شرف آرد بدست
یوسف از این روی به زندان نشست
رو به پس و پرده بیدار باش
خلوتی پرده اسرار باش
هر چه خلاف آمد عادت بود
قافله سالار سعادت بود
همچنین فرد باش خاقانی
کافتاب اینچنین دل افروز است
یار موی سفید دید و گریخت
که بدزدی دلش نوآموز است
آری از صبح دزد بگریزد
گر پی جان سلامت اندوز است
گرچه مویم سفید شد بیوقت
سال عمرم هنوز نوروز است
شب کوته که صبح زود دمد
نه نشان درازی روز است

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -