اسراف کاری به نزع اندر بود و هر بارش که میگفتند بگو لاالله الا الله این بیت همی خواند
دریغا از آن زن که خسته می پرسید
راه حمام منجاب از کجاست
گروهی وامدار خویش را نزد والی بردند و ادعا کردند که هزار دینار بدیشان بدهکار است
ای مرکز دایره ی امکان
وی زبده ی عالم کون و مکان
تو شاه جواهر ناسوتی
خورشید مظاهر لاهوتی
تا کی ز علایق جسمانی
در چاه طبیعت تن مانی
صد ملک ز بهر تو چشم براه
ای یوسف مصر برآ از چاه
تا والی مصر وجود شوی
سلطان سریر شهود شوی
در روز الست بلی گفتی
و امروز به بستر لاخفتی
زمعارف عالم عقلی دور
بزخارف عالم حس مغرور
از موطن اصل نیاری یاد
پیوسته به لهو و لعب دل شاد
نه اشک روان نه رخ زردی
الله الله تو چه بیدردی
یکدم بخود آی و ببین چه کسی
بچه بسته دلی بکه هم نفسی
زین خواب گران بردار سری
می پرس ز عالم دل خبری
زین رنج عظیم خلاصی جو
دستی بدعا بردار و بگو
یارب یارب به کریمی تو
به صفات کمال رحیمی تو
یارب به نبی و وصی و بتول
یارب یارب بدو سبط رسول
یارب به عبادت زین عباد
به زهادت باقر علم رشاد
یارب یارب بحق صادق
بحق موسی بحق صادق
یارب یارب برضا شه دین
آن ثامن ضامن اهل یقین
یارب به تقی و مقاماتش
یارب به نقی و کراماتش
یارب به حسن شه بحر و بر
بهدایت مهدی دین پرور
کاین بنده ی مجرم عاصی را
وین غرقه ی بحر معاصی را
از قید علایق جسمانی
و زبند وساوس شیطانی
لطفی بنما و خلاصش کن
وز اهل کرامت خاصش کن
یارب یارب که بهایی را
این بیهده گرد هوایی را
که به لهو و لعب شده عمرش صرف
ناخوانده ز لوح وفا یک حرف
زین غم برهان که گرفتار است
در دست هوا و هوس زار است
در شغل زخارف دینی دون
مانده بهزار اهل مفتون
رحمی بنما به دل زارش
بگشا زکرم گره از کارش
از پیش مران ز در احسان
به سعادت ساحت قرب رسان
وارسته زدنیی دونش کن
سرحلقه ی اهل جنونش کن
ای باد صبا به پیام کسی
چو به شهر خطا کاران برسی
بگذر به محله ی مهجوران
وز نفس و هوی زخدا دوران
وانگاه بگو به بهایی زار
کای نامه سیاه خطا کردار
وی عمر تباه خطا پیشه
تا چند زنی تو بپا تیشه
تا کی باشی بیمار گناه
ای مجرم عاصی نامه سیاه
شد عمر تو شصت و همان پستی
وز باده ی لهو و لعب مستی
گفتم که مگر چو به سی برسی
یابی خود را دانی چه کسی
درسی درسی ز کلام خدا
رهبر نشدت بطریق هدی
وز سی به چهل چو شدی واصل
جز جهل و زچهل نشدت حاصل
در راه خدا قدمی نزدی
بر لوح وفا رقمی نزدی
مستی ز علایق جسمانی
رسوا شده ای و نمیدانی
از اهل غرور ببر پیوند
خود را به شکسته دلان دربند
شیشه چو شکسته شود ابتر
جز شیشه دل که شود بهتر
ای ساقی باده روحانی
زارم ز علایق جسمانی
یک لمعه ز عالم نورم بخش
یک جرعه زجام طهورم بخش
کز سر فکنم به صد آسانی
این کهنه لحاف هیولانی
ای کرده به علم مجازی خو
نشنیده ز علم حقیقی بو
سرگرم به حکمت یونانی
دلسرد زحکمت ایمانی
در علم رسوم چو دل بستی
بر اوجت اگر ببرد پستی
یک در نگشود ز مفتاحش
اشکال افزود ز ایضاحش
ز مقاصد آن مقصد نایاب
زمطالع آن طالع در خواب
راهی ننمود اشاراتش
دلشاد نشد ز بشاراتش
محصول نداد محصل آن
اجمال افزود مفصل آن
تا کی زشفاش شفاطلبی
وز کاسه ی زهر دوا طلبی
تا چند چو نکبتیان مانی
بر سفره ی چرکن یونانی
تا کی به هزار شعف لیسی
ته مانده ی کاسه ابلیسی
سور المومن فرموده نبی
از سور ارسطو چه می طلبی
سور آن جوی که در عرصات
ز شفاعت او یابی درجات
در راه طریقت او رو کن
با نان شریعت او خو کن
کان راه در او نه ریب نشکست
و آن نان نه شور و نه بی نمک است
تا چند ز فلسفه ات لافی
وین یابس و رطب بهم بافی
رسوا کردت مابین بشر
برهان ثبوت عقل عشر
در کف ننهاده بجز بادت
برهان تناهی ابعادت
زان فکر که شد به هیولا صرف
صورت نگرفت از آن یک حرف
تصدیق چگونه به این بتوان
کاندر ظلمت برود الوان
علمی که مطالب آن این است
میدان گه فریب شیاطین است
تا چند دو اسبه پیش تازی
تا کی به مطالعه اش نازی
این علم دنی که ترا جان است
فضلات فضایل یونان است
خود گو تا چند چو خرمگسان
لرزی بسر فضلات کسان
تا چند ز غایت بی دینی
خشت کتبش بر هم چینی
اندر پی آن کتب افتاده
پشتی به کتاب خدا داده
نی رو به شریعت مصطفوی
نه دل به طریقت مرتضوی
نه بهره زعلم فروع و اصول
شرمت بادا زخدا و رسول
ساقی ز کرم دو سه پیمانه
در ده به بهایی دیوانه
زان می که کند مس او اکسیر
و علیه یسهل کل عسیر
زآن می که اگر به قضا روزی
یک جرعه از آن شودش روزی
از صفحه خاک رود اثرش
وز قمه ی عرش و بسر قبرش
ای مانده ز مقصد اصلی دور
آگنده دماغ زباد غرور
در علم رسوم گرو مانده
نشکسته زپای خود این کنده
تا چند زنی ز ریاضی لاف
تا کی افتی به هزار گزاف
زدوایر عشر و دقایق وی
هرگز نبری به حقایق پی
وز جبر و مقابله و خطاین
جبر نقصت نشود فی البین
در روز پسین که رسد موعود
نرسد ز عراق و رهاوی سود
زایل نکند ز تو مغبونی
نه شکل عروس و نه مامونی
در قبر بوقت سوال و جواب
نفعی ندهد بتو اسطرلاب
زان ره نبری بدر مقصود
فلسش قلب است و فرس نابود
از علم رسوم چی میجویی
وندر طلبش تا کی پویی
علمی بطلب که ترا فانی
سازد ز علایق جسمانی
علمی بطلب که بدل نور است
سینه ز تجلی آن طور است
علمی که از آن چو شوی محفوظ
گردد دل تو لوح المحفوظ
علمی بطلب که کتابی نیست
یعنی ذوقی است خطایی نیست
علمی که نسازدت از دونی
محتاج به آلت قانونی
علمی بطلب که نماید راه
وز سر ازل کندت آگاه
علمی بطلب که جدالی نیست
حالیست تمام و مقالی نیست
علمی که مجادله را سبب است
نورش ز چراغ ابو لهب است
علمی بطلب که گزافی نیست
اجماعی است و خلافی نیست
علمی که دهد بتو جان نو
علم عشق است ز من بشنو
عشق است کلید خزاین جود
ساری در همه ذرات وجود
غافل تو نشسته به محنت و رنج
وندر بغل تو کلید گنج
جز حلقه ی عشق مکن در گوش
از عشق بگو در عشق بکوش
علم رسمی همه خذلان است
در عشق آویز که علم آن است
آن علم زتفرقه برهاند
آن علم ترا ز تو بستاند
آن علم ترا ببرد برهی
کز شرک خفی و جلی برهی
آن علم زچون و چرا خالی است
سرچشمه ی آن علی عالی است
ساقی قدحی زشراب الست
که نه خستش پا نه فشردش دست
در ده به بهایی دل خسته
آن دل بقیود جهان بسته
تا کنده ی حرص زپا شکند
وین تخته کلاه از سر فکند
عشاق جمالک قد غزقوا
فی بحر صفاتک و احترقوا
فی باب نوالک قد وقفوا
ولغیر جمالک ما عرفوا
نیران الفرقه تحرقهم
امواج الا دمع تفرقهم
گر پای نهند به جای سر
در راه طلب زایشان مگذر
که نمیدانند زشوق لقا
پا را از سر سر را از پا
من غیر زلالک ماشربوا
و بغیر خیالک ماطربوا
صدمات جمالک تفنیهم
نفحات وصالک تحییهم
کم قداحیواکم قد ماتوا
عنهم فی العشق روایات
طوبی لفقیر رافقهم
بشری لحزین وافقهم
یارب یارب که بهایی را
آن عمر تباه ریایی را
حظی زصداقت ایشان ده
توفیق رفاقت ایشاه ده
باشد که شود زفنا منشان
نه اسم و نه رسم نه نام و نشان
ای داده خلاصه عمر بباد
وی گشته به لهو و لعب دل شاد
وی مست زجام هوی و هوس
یک ره زشراب معاصی بس
زین بیش خطیه پناه مباش
مرغابی بحر گناه مباش
از توبه بشوی گناه و خط
وز توبه بجوی نوال و عطا
نومید مشو زعفو الله
ای مجرم عاصی نامه سیاه
گرچه گنه تو ز عد بیش است
عفو و کرمش از حد بیش است
عفو ازلی که برون ز حد است
خواهان گناه فزون ز عد است
لیکن چندان در جرم مپیچ
که مکان صلح نماند هیچ
تا چند کنی ای شیخ کبار
توبه تلقین بهایی زار
گر توبه روز به شب شکند
وین توبه بروز دگر فکند
عمرش بگذشت بلیت و عسی
در توبه صبح شکست مسا
ای ساقی دلکش فرخ فال
دارم ز حیات هزار ملال
در ده قدحی ز شراب طهور
بر من بگشا در عیش و سرور
که گرفتارم به غم جانکاه
زین توبه ی سست بتر زگناه
وی ذاکر خاص بلند مقام
آزرده دلم ز غم ایام
زین ذکر جدید فرح افزای
غمهای جهان ز دلم بزدای
میگو با ذوق و دل آگاه
الله الله الله الله
کین ذکر رفیع همایون فر
وین نظم بدیع بلند اختر
در بحر غریب چه جلوه نمود
درهای فرح بر خلق گشود
آن را برخوان به نوای حزین
وزقمه ی عرش شنو تحسین
یارب بکرامت اهل صفا
بهدایت پیش روان وفا
کاین نامه نامی نیک اثر
کاورده ز عالم قدس خبر
پیوسته خجسته پیامش کن
مقبول خواص و عوامش کن

وزن: مفاعیلُ فَعولُنْ مفاعیلُ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - U | U - - | U - - U | U - -