باد نوروزی شمیم عطر جان می آورد
در چمن  از مشک چین صد کاروان می آورد
رستم عید از برای چشم  کاووس بهار
نوشدارو از دل دیو خزان می آورد
با منوچهر صبا زی آفریدون ربیع
فتح نامه سلم دی از خاوران می آورد
بهر دفع بیور اسب دی  گلستان  کاوه را
ازگل سوری درفش کاویان می آورد
رستم اردیبهشتی مژده نزد طوس عید
از هلاک اشکبوس مهرگان می آورد
بهر ناو ررد فرامرز خریف اینک سپهر
ازکمان بهمنی تیر وکمان می آورد
یا پیام کشتن دارای دی را باد صبح
در بر اسکندر صاحبقران می آورد
یا شماساس خزان را قارن اردیبهشت
دستگیر از نیزه آتش فشان می آورد
یا نوید قتل  کرم هفتواد دی نستیم
در چمن چون اردشیر بابکان می آورد
یاگروی فصل دی را بر فراز تل خاک
گیو فروردین به خواری موکشان می آورد
نف نامیرا نگرکاینک به استمداد باد
نقش ها از پرده  در سلک عیان می آورد
خواهران لاله و گل را ز هفت اندام خاک
همچو رویین تن ز راه هفتخوان می آورد
خنده  گل راست باعث   گریه ابر ای  شگفت
کاشک چشم او خواص زعفران می آورد
نفس نامی  خودنسودی نیست بل اهتو خوشیست 
صنعها بین تا ز هر حرفت چسان می آورد
 گاه بر مانند نساجان پرند از نسترن
در سمن دیبا و درگل پرنیان می آورد
گاه بر هنجار صرافان زر و دینار چند
ازگل خیری به بازار جهان می آورد
از سنان لاله کاه از بید برگ برگ بید
صنعت پولادسازی در میان می آورد
مطلعی از مطلع طبعم برآمدکز فروغ
مهر را در چادر کحلی نهان می آورد
ساقی ما تا شراب ارغوان می آورد
بزم را آزرم گلگشت جنان می آورد
جام  کیخسرو پر از خون سیاووشان  کند
در دل الماس یاقوت روان می آورد
قصد اسکندر هم ظلمات بد نی آب خضر
طبع رمزی زین سخن را در بیان می آورد
خود نمی دانست اسکندر مگر کاندر شراب
هست تاثیری که عمر جاودان می آورد
از دل صاف صراحی در تن تابنده جام
دست ساقی مایه روح روان می آورد
دست افشان پای کوبان هروشاقی ساده روی
رو به سوی درگه پیر مغان می آورد
خلق را جشنی دگرگونست گویا نوبهار
از شمیم عطر گلشان شادمان می آورد
یا نسیم صبحگاهی مژدگانی نزد خلق
از نزول موکب شاه جهان می آورد
قهرمان ملک جمشیدی بهادرشه حسن 
آنکه  کیوان را به درگه پاسبان می آورد
آن  شهنشاهی  که  هرشام  و سحر ازروی شوق
سجده  بر خاک رهش هفت آسمان می آورد
آنکه یک  رشح  کف او آشکارا صدهزار
گنج باد آورد و گنج شایگان می  آو رد
هر که را الطاف او تاج شرف بر سر نهاد
روزگارش  کامکار وکامران می آورد
هرچه جز نقش وجود اوست نقاش قضا
بر سبیل آزمون و امتحان می آورد
هیچ دانی با عدو تیغ جهان سوزش چه کرد
آنچه بر سرکشت را برق یمان می آوررد
تا به دیوان جهان نامش رقم  کرد آسمان
نام دستان را که اندر داستان می آورد
رفعت  کاخ جلالش در سه ایوان دماغ
کاردانان یقین را در گمان می آورد
نصرت و فیروزی  و فتح  و ظفر را روزگار
با رکاب شرکت او همعنان می آورد
حسرت دست گهربارش مزاج ابر را
با خواص  ذاتی طبع دخان می آورد
فره دیهم داراییش هردم صد شکست
بر شکوه افسر شاه اردوان می آورد
خصم با وی چون ستیزد خرسواری ازکجا
تاب ناورد سوار سیستان می آورد
مور کز سستی نیارد پر کاهی برکشید
کی گزندی بر تن شیر ژیان می آورد
یا طنین پشه لاغرکه هیچش زور نیست
کی خلل بر خاطر پیل دمان می آورد
نی گرفتم از در طوسست آسیب ازکجا
بر تن و بازوی سام پهلوان می آورد
کهترین  کریاس دار بارگاه حشتمتش 
از جلالت پا به فرق فرقدان می آورد
گردش گردون به  گردش کی رسد هر گه او
در جهان رخش عزیمت را جهان می آورد
لرزه اندر پیکر هفت آسمان افتد ز بیم
چون به هیجا دست بر گرز گران می آ ورد
دفتر شاهان پیشین را بشوید اندر آب
هرکجاکافاق نامش بر زبان می آورد
ای شهنشاهی  که از تاثیر دولت روزگار
صعوه را از چنگل باز آشیان می آورد
گر ز فرمانت فلک  گردن کشد برگردنش
دست دوران ی الهنگ ازککشان م ی آورد
روزگار از ازدواج چار مام و هفت باب
با کفت طفل عطا را توامان می آورد
نیست جز تاثیر تابان نجم بختت هرچه را
لاب ز اسطرلاب و رمز اردجان می آورد
معجز تأثیر انفاس تو در تسخیر ملک
از دم عیسی روح الله نشان می آورد
موسی شخص تو فرعون حوادث را ستوه
از ظهور معجز کلک و بنان می آورد
مر قضا را در نظام حل و عقد روزگار
هرچه ویی اینچنین او آنچنان می آه ررد
آ سمان جز مهر وکینت ننگرد سرمایه ای
آشکارا هرچه از سود و زیان می آورد
چون فلک صاحبقرانی چون ترا نارد پدید
زان سبب آسوده ات از هر قران می آورد
شاد زی شاها که دایم بر وجودت عقل پیر
مژده ها از جانب بخت جوان می آورد
سوی قاآنی ز روی مرحمت چشمی فکن
کز در معنی نثارت هر زمان می آ ررد
گرچه  نظمش  نیست  نظمی  کش توانستی شنعد
زانکه طبعش آسمان و ریسمان می آورد
لیک چون هموار در مدح تو می راند سخن
روزگارش هر دو عالم رایگان می آورد
روح پاک افضل الدینش به دست نیک باد
تهنیت هر دم ز خاک شیروان می آورد
روز و ماه و سالیان درد و غم و رنجت مباد
تا که دوران روز و ماه و سالیان می آو ررد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -