شب مست یار بودم و در های های او
حیران آن جمال خوش و شیوهای او
گه دست می زدم که زهی وقت روزگار
گه مست می فتادم بر خاک پای او
هفت آسمان ز عشق معلق زنان او
فربه شده ز جام خوش جانفزای او
در هوشها فتاده نهایات بیهشی
در گوشها فتاده صریر صلای او
هر بره گوش شیر گرفته ز عدل او
هر ذره گشاده دهان در ثنای او
هرجا وفاست حاصل و هرجا که بوالوفاست
بگداخته زخجلت و شرم وفای او
چشمت ضعیف می شود از قرص آفتاب
صد همچو آفتاب ضعیف از لقای او
چندان بود ضعیف که یک روز چشم را
سرمه کشد به لطف و کرم توتیای او
آن نقدهای قلب که بنهاده به پیش
چون ژیوه می طپند پی کیمیای او
هر سوت می کشند خیالات آن و این
والله کشنده نیست به جز اقتضای او
هریک چو کشتییم که برهم همی زنیم
بحر کرم وی آمد و ما آشنای او
جانم دهی ولی نکشی ور کشی بگو
من بارها گزارده ام خونبهای او
فرع عنایت تو بود کوشش مرید
فرع دعای تست حنین و دعای او
بر بوی آب تست ورا در سراب میل
بر بوی نقد تست سوی قلب رای او
چون تاج عشق بر سر تست ای مرید صدق
سرمست می خرام به زیر لوای او
ترجیع هم بگویم زیرا که یار خواست
هر کژ که من بگویم گردد ز یار راست
امسال سال عشرت و ولت در استوا
ای شاد آنکسی که بود طالعش چو ما
دف می خرید زهره و برهم همی نهاد
می ساخت چنگ را سر و پهلو و گردنا
در طبع می نهاد هزاران خروش جوش
در نای نی نهاد ز انفاس خود نوا
بنیاد عشرتی که جهان آن ندیده است
خورشید را چه کار به جز گرمی و ضیا
امسال سال تست اگر زهره طالعی
زهره جنی ببست ازین مژده دست و پا
خوان ابد نهاد خدا و اساس نو
من سال و ماه گفتم از غیرت خدا
ای شاه کژنهاده از مستی آن کلاه
چندان گرو شود به خرابات ما قبا
جانها فنا شوند ز جام خدای خویش
ز اندیشه باز رسته و از جنگ و ماجرا
گوید که  چون بدیت دران غربت دراز 
گویند   آنچنان که بود درد بی دوا
چون ماهیان طپان شده بر ریگهای گرم
مهجور از لقای تو ای ماه کبریا
در بحر زاده ایم و به خشکی فتاده ایم 
ای زاده وفاش تو چونی درین جفا
منت خدای راست که بازآمدی به بحر
چون صوفیان ببند لب از ذکر مامضی
زیرا که ذکر وحشت هم وحشتیست نو
گفتن ز بعد صلح  چنین گفته مرا 
در بزم اولیا نه شکوفه نه عربده ست
در خرمن خدای نه رخصست و نی غلا
آنجا سعادتیست که آن را قیاس نیست
هر لحظه نو به نو متراقیست اجتبا
ترجیع سیومست اگر حق نخواستی
جان را به نظم کردن پروا کجاستی
در روضه ریاحین می گرد چپ و راست
گل دسته بستن تو ندانم پی کراست
گل دسته در هوای عفن پایدار نیست
آن را کشیدن این سو هم حیف و هم خطاست
زنجیر بسکلد بسوی اصل خود رود
زیرا که پروریده آن معتدل هواست
اینجا قباش ماند یعنی عبارتی
اما قبای یوسف دلرا چو توتیاست
هین جهد کن تو نیز که بیرون کنی قبا
در بحر بی قبا شدنت شرط آشناست
ای مرد یک قبا تو قبا بر قبا مپوش
گر بحریی تجمل و پوشش ترا عراست
الفقر فخر گفت رسول خدای ازین
سباح فحل و شاه سباحات مصطفاست
کشتی که داشت هم ز برای عوام داشت
بهر پیاده چو پیاده شوی سخاست
اما دغل بسیست تو کشتی شناس باش
زیرا که کار دنیا سحرست و سیمیاست
دنیا چو کهرباست و همه که رباید او
گندم که مغز دارد فارغ ز کهرباست
هرکو سفر به بحر کند در سفینه اش
او ساکن و رونده و همراه انبیاست
در نان بسی برفتی در آب هم برو
از بعد سیر آب یقین مفرشت سماست
زین سان طبق طبق متعالی همی شوی
اما علای مرتبه جز صورت علاست
این ره چنین دراز به یکدم میسرست
این روضه دور نیست چو رهبر ترا رضاست
آری دراز و کوته در عالم تنست
اما بر خدا نه صباحست و نی مساست
گر در جفا رود ره و گر در وفا رود
جان توست جان تو از تو کجا رود

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -