cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
چند از گل سخن عرض تجمل شنوم
لاف آشفتگی از طرة سنبل شنوم
بوی گل آمد و رفت از کف من صبر و قرار
چه کنم آه اگر نالة بلبل شنوم
پرده  بردار که غیرت به جنون خواهد زد
تا کی از باد صبا وصف رخ گل شنوم
هر چه در گوش تو آهسته رقیبان گویند
من به آواز بلندش ز تغافل شنوم
کشت فیاض ز غیرت دل بیتاب مرا
تا کی از وی سخن تاب و تحمل شنوم

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ز چشمان تو راز خویش را بنهفته می خواهم
بسی ترسیده ام این فتنه ها را خفته می خواهم
ز بد گویی دشمن راز دل پوشیده می دارم
ز دم سردی دی این غنچه را نشکفته می خواهم
ز مژگان قطره های اشک را در دیده می دزدم
زرشک این گوهر شاداب را ناسفته می خواهم
سر زلفی پریشان کن که همچون روزگار خود
دو روزی خاطر ایام را آشفته می خواهم
زبان چون غنچة سوسن به هم پیچیده ام فیاض
مگر درد دل ناگفتنی را گفته می خواهم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
جمال شاهد رحمت فزاید از گنهم
که خال چهرة عفوست نامة سهیم
به نقد هستی من سکه فنا زده اند
به ملک فقر کنون عمرهاست پادشهم
سرم به گنبد گردون فرو نمی آید
که در قلمرو دیگر زدند بارگهم
عجب که تا به ابد هم رسم به منزل وصل
که عشق او ز ازل کرده است رو به رهم
ز شرمگینی آن نازنین چنان خجلم
که در نظارة او آب می شود نگهم
به پر شکستگی خویش الفتی دارم
که تنگنای قفس را به گلستان ندهم
چنان ز خواب عدم جستم از ازل فیاض
که تا ابد نتوانم نهاد دیده به هم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
بر گرد رخت سبزه و گل سر زده در هم
دارد چمنت برگ گل و سبزة تر هم
شیرینی و شوری ز شکر خنده و دشمنام
در حلقة لعل تو نمک هست و شکر هم
کوته نکند دست تطاول ز اسیران
زلف تو که از دوش گذشتست و کمر هم
گر صلح نخواهی به من از جنگ چه مانع
برخیز که ما تیغ نهادیم و سپر هم
مرغان چمن بال به پرواز شکستند
ما را نبود قوت افشاندن پر هم
از هول شب گور نترسیم که ما را
بسیار شب این طور گذشتست و بتر هم
فیاض برد درد سر از کوی تو فردا
سهلست مدارای تو یک روز دگر هم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
دیده را از پرتو روی تو تابی می دهم
گلشن نظاره را از شعله آبی می دهم
از لب لعلت حدیثی بر زبان می آورم
گفتگو را غوطه در موج شرابی می دهم
پیچ و تاب عطسه در مغز جهان می افکنم
چون ز بزم دل برون بوی کبابی می دهم
می کنم آغوش مژگانی به سیل گریه باز
موج را در روی دریا اضطرابی می دهم
فتنه ای از هر طرف بیدار می گردد ز خواب
چون به یاد چشم مستش تن به خوابی می دهم
رنگ آسایش برون از دامن هستی نرفت
این کتان را شست و شو در ماهتابی می دهم
موج معنی هر طرف فیاض می گردد روان
چون عنان گفتگو را پیچ و تابی می دهم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
بزم عشرت تا ز خون دل مهیا کرده ام
غصه ها حل کرده و در حلق مینا کرده ایم
غیر شرح بیقراری نیست در طومار موج
ته بته این نامة سربسته را وا کرده ایم
ما ز خود گم گشته بودیم از تو تا بودیم دور
خویش را امروز در پیش تو پیدا کرده ایم
از غبار خاطر آزرده در گلزار عیش
مشت خاکی بی تو در چشم تماشا کرده ایم
موج ها هر یک به رنگی کام می گیرند از او
کشتی خود را سبیل راه دریا کرده ایم
خوشه بندی های کام از کشت زار ما مجو
ما گیاه خویش را با برق سودا کرده ایم
شهپر پرواز  اوج همت ما کس نداشت
مشق بال افشانی این جلوه تنها کرده ایم
با غلوی سرکشی ها دشمن از ما ایمن است
آتشیم اما به خس عهد مدارا کرده ایم
لذت آوارگی کردیم تا بر خلق فاش
خضر را فیاض سرگردان صحرا کرده ایم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ما رام خویش بهر تو دلدار گشته ایم
خود را به خاطر تو خریدار گشته ایم
یک کس خبر ز ذوق تماشای او نیافت
جز ما که محو لذت دیدار گشته ایم
پر کرده ایم دفتر و معنی همان یکی است
یک حرف بوده ایم که بسیار گشته ایم
لاف فراخ حوصلگی های ما خطاست
یک جرعه بیش نیست که سرشار گشته ایم
ترسند خلق از تو و ترک گنه کنند
ما تکیه بر تو کرده گنهکار کشته ایم
صد دشنه کار شوخی مژگان نمی کند
ظالم بیا ببین که چه گلزار گشته ایم
صد پرده بیش بر رخ مطلب فزوده شد
فیاض بی خبر که خبردار گشته ایم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
خود را به ناز آن بت طناز داده ایم
صد ملک دل به غارت یک ناز داده ایم
در راه عشق عافیت از ما مجو که ما
انجام را به مژدة آغاز داده ایم
دل را که آشیانة طاووس آرزوست
از خار خار وسوسه پرواز داده ایم
در بزم شوق ساغر لبریز وصل را
صد ره گرفته ایم و دگر باز داده ایم
گو آشیان طمع ببر از ما کنون که ما
خود را به یاد جلوة پرواز داده ایم
هر بلبل نظاره که آهنگ دل نداشت
از شاخ گلبن مژه پرواز داده ایم
تا بسته ایم راه امل بر حریم دل
در سینه راه جلوة صد راز داده ایم
با ما نسازد ار فلک سفله گو مساز
اکنون که تن به طالع ناساز داده ایم
با لذت غمت که دو عالم در آن گمست
غم های رفته را همه آواز داده ایم
تا از کدام پرده برآید نوای ما
گوشی به نغمه ریزی این ساز داده ایم
فیاض حشر مرده دلانست هر نفس
تا ما به نطق رخصت اعجاز داده ایم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
عمریست تا جدا ز تو مهوش نشسته ایم
پروانه ایم و دور ز آتش نشسته ایم
با آنکه عیش از دل ما نسخه می برد
دایم چو زلف یار مشوش نشسته ایم
در انتظار سرمة گردی از آن سوار
عمریست چشم بر ره ابرش نشسته ایم
فارغ نشد رقیب ز خمیازه چون کمان
تا ما به پهلوی تو چو ترکش نشسته ایم
ای زاهد از شکفتگی ما عجب مدار
عمری چون نشیه با می بی غش نشسته ایم
چون داغ لاله بی غم عشق پریرخان
افسرده ایم اگرچه در آتش نشسته ایم
فیاض غم مدار که هر چند پیش دوست
در خون نشسته ایم ولی خوش نشسته ایم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
شب در نظارة رخش ابرام کرده ایم
صد کار پخته از نگهی خام کرده ایم
مازادة دیار قفس با شکست بال
پرواز سرحد شکن دام کرده ایم
کاری به مدعا نشود جز به وصل یار
ما امتحان نامه و پیغام کرده ایم
شهدی که چاشنی به شکر خنده می دهد
نوش از تبسم لب دشنام کرده ایم
فیاض را زاهل دیانت شمرده ایم
این قوم را ببین که چه بدنام کرده ایم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
راه بیرون شد درین دشت الم گم کرده ایم
آهوییم و پیش این صیاد رم گم کرده ایم
غیرتش نگذاشت کآییم از در هستی درون
خویشتن را در بیابان عدم گم کرده ایم
بعد وصل کعبه دوری باب مشتاقان نبود
بسته ایم احرام و خود را در حرم گم کرده ایم
موسی وقتیم و افتاده ز چشم کوه طور
عیسی عهدیم و نقد فیض دم گم کرده ایم
زادة دردیم اسباب طرب از ما مجوی
وجه شادی در ره تحصیل غم گم کرده ایم
آشیان بر بوتة خاری نهادیم و خوشیم
ما که پرواز گلستان ارم گم کرده ایم
پادشاهانیم و گردون پای تخت ما ولی
بی مبالاتی نگر طبل و علم گم کرده ایم
خدمت بتخانه گر کردیم عیب ما مکن
ما کلید کعبه در بیت الصنم گم کرده ایم
در ره دل عقل و هوش اول قدم در باختیم
بهر یک آیینه چندن جام جم گم کرده ایم
راه اگر پیدا شود معلوم خواهد شد که ما
اندرین وادی رهی در هر قدم گم کرده ایم
ره بسی گم شد درین وادی ز ما فیاض لیک
راه نزدیکی چنین هموار کم گم کرده ایم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
گاه خود خوردیم و گاهی صرف مردم کرده ایم
مدتی از پهلوی دل ما تنعم کرده ایم
ناله گر در دل شکستیم از شکیبایی نبود
آتشین بود آه بر گردون ترحم کرده ایم
نشیهی شاید ببخشد عمر اگر باقی بود
باده ای از خون دل عمریست در خم کرده ایم
عشق از خاصیت خود می رساند دل به دل
ورنه ما در عشقبازی راه خود گم  کرده ایم
کاشیان فیاض از ما آب رو کم دیده اند
آب روی خویش صرف مردم قم کرده ایم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
در شمار کوی جانان کعبه را که دیده ایم
خاک راهش را به چشم آب زمزم دیده ایم
ما سیه بختان غم آیینة آب حیات
در سواد تیره روزی های ماتم دیده ایم
مشت اجزای غبار ما بود ایمن ز باد
در هوای چشم تر شیرازة نم دیدة ایم
پیری ما را خطر از ترکتاز مرگ نیست
ما و دل در کودکی ها ماتم هم دیده ایم
چون به طوفان کار ما افتد که از سستی بخت
کشتی خود را زبون موج شبنم دیده ایم
تا شراب دوستی از جام دشمن خورده ایم
سرمة بیگانگی در چشم محرم دیده ایم
بر چراغ هستی افشاندیم تا دامان فقر
شمع خود را بر مزار هر دو عالم دیده ایم
خوانده ای فیاض تا درسی ز علم عاشقی
عقل کل را بارها پیش تو ملزم دیده ایم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ما فیض کعبه از در میخانه برده ایم
سر خط مشرب از خط پیمانه برده ایم
تا یک بکام سوختنی شد نصیب ما
بس شمع ها به تربت پروانه برده ایم
فیض اثر ز بوم و بر بخت ما مجوی
ما آبروی نالة مستانه برده ایم
ما و دل از متاع غم جانفزای دوست
هر یک نصیب خویش جداگانه برده ایم
ای سیل برنگرد که از انتظار تو
شد عمرها که رخت به ویرانه برده ایم
با ما به جز صفای دو عالم نمانده است
از دل غبار محرم و بیگانه برده ایم
فیاض اگر خراب شود آسمان چه باک
ما هر چه بردنی است ازین خانه برده ایم
از بزم یار تا ز ادب پا کشیده ایم
خون خورده ایم اگر لب ساغر مکیده ایم
چون شیشه راز دل به کسی سر نکرده ایم
خون خورده ایم چون خم و دم در کشیده ایم
چاک کفن گواه که ما هم به عمر خویش
پیراهنی به کام دل خود دریده ایم
در راه عشق پای تو سنگ ره تو بس
ما پا شکسته ایم و به منزل رسیده ایم
ره از در طلب قدمی تا به مطلب است
ما خود به هرزه راه درازی بریده ایم
معشوق را به دیدة عاشق توان شناخت
ما را مساز تیره که ما نور دیده ایم
فیاض لب به خواهش ما تر مکن که ما
خونابه ایم و از دل حسرت چکیده ایم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
جدا ز طرة تابیدة تو می تابیم
به یاد لعل تو خونین جگر چون عنابیم
از آن چو موج نبینیم روی ساحل را
که پا شکستة دریانشین چو گردابیم
همیشه در شب غم با خیال مهرویان
فسرده خاطر و روشن روان چو مهتابیم
ز خاک فقر و فنا سرمه ای نمی بخشند
به ما که چشم سیه کردگان اسبابیم
به ما ز نشیة چشمش فسانه ای گفتند
شد آفتاب قیامت بلند و در خوابیم
چگونه ره کند آرام در طبیعت ما
که در نسب ز گرو بردگان سیمابیم
فریب بستر راحت اثر چگونه کند
به ما که زخم ضرر خوردگان سنجابیم
گمان صبر و ثبات از سرشت ما دور است
که در کشاکش تخمیر آتش و آبیم
به راه میکده پنهان چه می روی فیاض
فقیه مدرسه داند که ما ازین بابیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
سوخت هر جا خسته ای ما بی محابا سوختیم
زد بر آتش خویش را پروانه و ما سوختیم
جلوة پرواز اوج فقر کار مشکلی است
ما در آن کو جلوه ها کردیم و پرها سوختیم
داد  ما را خضر کی از چشمة خود می دهد
ما که از لب تشنگی در قعر دریا سوختیم
از آتش کس سوختن آزادگان را ننگ بود
آتشی از خود برآوردیم و خود را سوختیم
شمع از سر در گرفت و سوخت کم کم تا به پا
ما سراپا درگرفتیم و سراپا سوختیم
بال و پر از شعله کردیم از پی پرواز شوق
تا سر دیوار دل رفتیم و آنجا سوختیم
سوختی در آتش و خاکسترت بر جای ماند
سوختن اینست گر فیاض ما وا سوختیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
عمرها ما از خدا درد ترا می خواستیم
آفت جان و دل خود از خدا می خواستیم
کام دل عمری ز چشمانت طلب کردیم حیف
ساده لوحی بین ز بیماران دوا می خواستیم
آسمان پردیر می جنبد پی تدبیر کار
منصب افلاک را یک چند ما می خواستیم
بی رواجی ها عجب ما را رواجی داده است
خویش را در ناروایی ها روا می خواستیم
هرگز امید دوایی در دل ما ره نیافت
درد او می خواستیم از عشق تا می خواستیم
صورت دیبای بستر شد تن بی درد ما
پهلوی از بستر راحت جدا می خواستیم
صحبت افسردة این خام طبعان دوزخست
در پی آشفتگان عشق جا می خواستیم
در پی این رهروان رفتیم و گمره تر شدیم
از پی گم کرده راهان رهنما می خواستیم
تا به کی فیاض ازین افسردگی ها تا به کی
آتش سوزنده را در زیر پا می خواستیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
یاد ایامی که در دل مهر یاری داشتیم
ناروا بودیم پر اما عیاری داشتیم
با رخ و زلفش که روز و روزگار دیگرست
طرفه روزی داشتیم و روزگاری داشتیم
در غم او کار ما بی اختیاری بود و بس
در کف او بود هم گر اختیاری داشتیم
دیده در گرد  رمد چون آفتاب و ابر بود
لیک چشم سرمه از گرد سواری داشتیم
غیر را پامال او دیدیم و مردیم از حسد
یاد ایامی که ما هم اعتباری داشتیم
خدمت روشنگران خضر ره این چشمه شد
سال ها آیینه بودیم و غباری داشتیم
در خزان  رنگ ما فیاض دم سردی مکن
پیش ازین ما نیز دستی بر بهاری داشتیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
تا چند درین غمکده غمناک نشینیم
وقتست که بر تارک افلاک نشینیم
ما مرغ چمن پرور عرشیم که گفتست
کز ذروه فرود آمده در خاک نشینیم
گردیم و ز دامان کسی اوج نگیریم
حیفست که بر دامن افلاک نشینیم
بی رخصت ما نشیه به مستان ندهد می
ظلمست که فرمانبر تریاک نشینیم
در بزم طرب غیر ملامت نفزاید
کو حلقة ماتم که طربناک نشینیم
کو یاری طالع که به تقریب شهادت
در سایة شمشیر تو چالاک نشینیم
کو زهرة شیری که به هنگام تغافل
همچهره بآن غمزة بیباک نشینیم
فیاض توان داد دل از عیش ابد داد
یک لحظه که در حلقة فتراک نشینیم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
چو گوی عرصة آفاق را به سر گشتیم
که تا چو چوگان از هر چه بود برگشتیم
به طول و عرض تمنای ما جهان کم بود
امید خود به تو بستیم و مختصر گشتیم
به پای آه سحر چون دعای بی تأثیر
هزار بار به گردون شدیم و برگشتیم
به هر چه شست گشادند ما هدف بودیم
به هر که تیغ کشیدند ما سپر گشتیم
نزد غیوری ما حلقه بر دری فیاض
اگر چه در همه آفاق در به در گشتیم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
دل را به سر زلف تو دلدار سپردیم
شادیم که این مهره به آن مار سپردیم
معماری ویرانه جز از سیل نیاید
معمورة دل را به غم یار سپردیم
آزاده دلان شور دل تنگ ندانند
این نغمه به مرغان گرفتار سپردیم
داغ غم پنهان تو در پرده نسازد
این گل به کله گوشة اظهار سپردیم
فیاض شد آن شرط که دیگر نستانیم
آن روز که ما دیده به دیدار سپردیم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
پنبه در گوش نهادیم و خبردار شدیم
بار بر دوش گرفتیم و سبکبار شدیم
زهرها تعبیه در شهد تمنا بودست
مفت ما بود که ناخورده خبردار شدیم
جام لبریز به ما دست هوس می پیمود
خاک در کاسة ما بود چو بیدار شدیم
می منصور به دل برق انا الحق می زد
سر قدم ساخته تا جلوه گه دار شدیم
روز بد نوبت بیدردی ما بود گذشت
شکر لله که به صد درد گرفتار شدیم
چهره اش تاب گرانباری نظاره نداشت
دیده بستیم و به دریوزة دیدار شدیم
که کند چارة فیاض  تو چون ما و مسیح
هر دو در کوی تو یکمرتبه بیمار شدیم

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
گوهریم و بر بساط دهر یکتای خودیم
قطره ایم و در وجود خویش دریای خودیم
گردش ما را فضایی غیر ما در کار نیست
ما که خود صحرانورد خویش و صحرای خودیم
ما به برق خود نقاب خودنمایی سوخیتم
گرچه پنهانیم بر اغیار پیدای خودیم
ما درین دریای بی بن همچو موج افتاده ایم
گرچه زنجیریم سرتا پای بر پای خودیم
منت آزادگی ها هیچ کس بر ما نداشت
ما خراب طالع بی طالعی های خودیم
دوستان ما را فریب دشمنی ها می دهند
ما که در دشمن فریبی خصم کالای خودیم
دشنام را هم صلای دوستی ها می زنیم
ما به هر آیینه ای محو تماشای خودیم
در وفاداری زلیخا در نکویی یوسفیم
ما درین بازارها سرگرم سودای خودیم
پای در دامان خود چون آسمان پیچیده ایم
گرد عالم گشته ایم و باز بر جای خودیم
عقل ما کار آگهست و نفس کافر ماجرا
وه که هم دجال خویش و هم مسیحای خودیم
راست پرسی خصم ما فیاض کس غیر تو نیست
با تو ز آن پیوسته در تحریک غوغای خودیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
جز داغ جفا بر دل مهجور ندیدیم
جز نقش پی شعله در این طور ندیدیم
موری به سلیمان ندهد صرفه درین ملک
در کشور می بازوی بی زور ندیدیم
بس داغ که ناسوز نمودیم و درین باب
گرمی به جز از مرهم کافور ندیدیم
گفتیم شبی با تو برآریم و یکی صبح
در ناصیة بخت خود این نور ندیدیم
فیاض تو در صبح زنی غوطه ولی ما
در طالع خود جز شب دیجور ندیدیم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
یک عشوه از آن نرگس غماز ندیدیم
تا جان هدف ناوک صد ناز ندیدیم
در عهد تو دنبال رخ مهرفزایت
چشمی که به حسرت نبود باز ندیدیم
بی همنفسی بین که در این گلشن گیتی
در ناله فزودیم و هم آواز ندیدیم
چون تیره نباشیم که در مشرق طالع
یک صبح گریبان تو را باز ندیدیم
آن بال فروریخته مرغیم که هرگز
در طالع خود جلوه پرواز ندیدیم
امنیت معموره عشق است که در وی
قفل در خلوتکده راز ندیدیم
عمری ست که در حلقه این غمکده فیاض
سازی به جز از ناله خود ساز ندیدیم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
در طور فنا وعدة دیدار شنیدیم
این مژده ز لعل لب دلدار شنیدیم
بی چشم درین نامه بسی مسیله خواندیم
بی گوش درین پرده بس اسرار شنیدیم
ای فلسفیان مژده که در میکدة عشق
بوی قدمی از در و دیوار شنیدیم
یک نغمة مستانه که بی پرده سرودیم
بس طعنه که از مردم هشیار شنیدیم
آزادگیی نیست چو پرواز به کامست
این زمزمه از مرغ گرفتار شنیدیم
از بادة تحقیق به جامی خبری نیست
این نکته زمستان خبردار شنیدیم
کس راه به سر منزل تقدیر ندارد
در مدرسه این مسیله بسیار شنیدیم
از ما خبر عشرت گلزار چه پرسی
ما نام گل از گوشة دستار شنیدیم
آن حرف که منصور از آن بر سر دارست
موسی ز شجر ما ز سر دار شنیدیم
رازی که ازل تا به ابد کس نشنیدست
از یک مژه بر هم زدن یار شنیدیم
طومار زبان هر چه ز بر داشت به تدریج
ما آن همه فیاض به یک بار شنیدیم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
بر دل رقم حسرت جاهی نکشیدیم
از چشم فلک ناز نگاهی نکشیدیم
درخون نتپیدن گنه قاتل ما نیست
خود را به سر تیر نگاهی نکشیدیم
خود یک تنه در قلب عدو رخنه فکندیم
در چشم ظفر گرد سپاهی نکشیدیم
گر جان نفشاندیم به پایت ز ادب بود
بر آینة حسن تو آهی نکشیدیم
صد کوه کشیدیم به دوش از همه کس لیک
از خرمن منت پر کاهی نکشیدیم
آغوش به دوش و بر مهری نگشودیم
خمیازه به لعل لب ماهی نکشیدیم
از سستی طالع چه بگویم که به یک بار
دل بر سر راه چو تو شاهی نکشیدیم
در جلوه گه ناز تو با حسرت بسیار
کم حوصلگی بود که آهی نکشیدیم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
دلا هنوز امیدی به چشم تر داریم
گمان صد اثر از آه بی اثر داریم
اگر اجازت آهی دهی به قوت ضعف
امید هست که خود را ز خاک برداریم
پس از شکست به ساحل رسد سفینة موج
شکسته ایم و همان بیم صد خطر داریم
در آن چمن که نسیم از حریر گل بیزند
پرند ناله به گل دوزی شرر داریم
شراب رنگ زند موج در پیالة گل
در آن چمن که به یادت پیاله برداریم
درین هوا که سبکروحی از نسیم پرست
دماغی از نفس گل شکفته تر داریم
درین بهار هوس چون نسیم لاله و گل
بدین خوشیم که بر موج خون گذر داریم
شبی به بزم گشودی تو جیب و ما از ذوق
هنوز آینة صبح در نظر داریم
ز ضعف خسته دلی همچو نالة عشاق
نمی رسیم به جایی ولی اثر داریم
فریب لطف زبانی او مخور فیاض
تو از زبانش و ما از دلش خبر داریم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
هر جا که نام درد دل مبتلا بریم
رنگ اثر ز چهرة سعی دوا بریم
چون نبض خسته می جهد این جا دل مسیح
بیمار عشق را چه به دارالشفا بریم
اظهار درد بیشتر از درد می کشد
صد درد می کشیم که نام دوا بریم
صد ره به ما مطالب کونین عرض کرد
همت نهشت دست به سوی دعا بریم
تکلیف پادشاهی دنیا به ما مکن
درد سری که هیچ ندارد کجا بریم
بیگانگان به درد دل ما نمی رسند
این تحفه به که بر در آن آشنا بریم
فیاض حرف عقل چه لازم به بزم عشق
در پیش پادشاه چه نام گدا بریم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ما به زیر آسمان مشتی فروزان گوهریم
آتشیم آتش ولیکن در ته خاکستریم
دتر مزاج لاله و در طبع گل آبیم آب
لیک بر خار و خس این دشت باد صرصریم
از متاع رنگ و بو رنگین بساطی چیده ایم
حیف کش بر جای بگذاریم و غافل بگذریم
رفته در زنگ طبیعت همچو شمشیریم لیک
چون برآییم از غلاف تن سراپا جوهریم
جلوه گاه ما ورای چرخ و انجم کرده اند
این جهان دیگرست و ما جهان دیگریم
وه که ما را زردرویی خوش رواجی داده بود
آسمان پنداشت یک چندی که ما مشت زریم
جزر و مدست اینکه گاهی بحر و گاهی قطره ایم
قبض و بسط است اینکه گاهی شعله گاهی اخگریم
جوهر شرعیم و در صندوق دیو رهزنیم
گوهر عقلیم و در دریای نفس کافریم
شعله از خود می کشیم و موج در خود می زنیم
آتش یاقوت شادابیم و آب گوهریم
هفت دریا گر بجوشد ما چو گوهر در تهیم
نه فلک گر آب گردد ما چو روغن بر سریم
رنگ صد اندیشه ریزیم و فرو ریزیم باز
در دیار آرزو هم بت شکن هم بتگریم
هر زمان ما را به دست دیگری می پرورند
خاک را شاخ گلیم و آب را نیلوفریم
عشرت از ما می کشد ما هر چه از غم می کشیم
خنده را فرماندهیم و گریه را فرمانبریم
عشق را دامان پاکیم و وفا را خاک راه
حسن را آیینه و آیینه را خاکستریم
با دلی یک پیرهن از شیشه نازک تر که هست
مبتلای برگ گل از خاطری نازکتریم
قبله ای داریم غیر از کعبة اسلامیان
کز درش یک لحظه برداریم اگر سر کافریم
در بلندی های همت همچو فیاض ارنه ایم
لیک در کوتاه دستی ها ازو واپس تریم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
از فکر خال و طرة جانانه بگذریم
دامست به که از سر این دانه بگذریم
زان پیش ترکه عمر به افسانه بگذرد
یک دم بیا به جانب میخانه بگذریم
زنار عشق بر کمر ما زند چو تیغ
چون رشته گر به سبحة صد دانه بگذریم
جا در دل زمانه نکردیم تا به کی
از گوش روزگار چو افسانه بگذریم
دل خون کنیم تا دگری تر کند دماغ
زین بزم همچو ساغر و پیمانه بگذریم
ای شمع یاد سوختگان حج اکبرست
یک شب بیا به تربت پروانه بگذریم
از خانه بگذریم که آید چو سیل مرگ
چندان امان کجاست که از خانه بگذریم
جز عشق ره به کوی حقیقت نمی برد
از قیل و قال بحث  حکیمانه بگذریم
رندانه نیست صحبت فیاض عیب جو
زین آرزو بهست که رندانه بگذاریم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
هر دم ز گرمخویی خود برفروزیم
پر گرم هم مباش که ترسم بسوزیم
باشد دهان تنگ توام روزی از ازل
زانست کز ازل به جهان تنگ روزیم
زان شب که دل به زلف سیاه تو بند شد
روشن نمود بر همه کس تیره روزیم
خوس آنکه این لباس عناصر بیفکنم
تا چند بر بدن ز غذا پینه دوزیم
فیاض ما به عیش ابد دل نهاده ایم
دل خوش نمی شود ز نشاط دو روزیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
آهی از دل از پی دفع گزندی می کشیم
چشم بد را سرمه از دود سپندی می کشیم
تا شبی سر و قد او سایه بر ما افکند
ما و دل هر صبح یاهوی بلندی می کشیم
ناتوانی بین که در عشق تو بار عالمی
با تن زاری و جان دردمندی می کشیم
آستانت از وجود ما گرانی می کند
پای رغبت از سر کوی تو چندی می کشیم
هر نفس فیاض با این تلخکامی های خویش
کاسة زهری ز لعل نوشخندی می کشیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
تا به کی بر بستر آرام تن باز افکنیم
کی بود کی خویش را در دام پرواز افکنیم
گوشة امنی ندارد گلشن وارستگی
خویش را در مأمن چنگال شهباز افکنیم
بی خراش سینه زلف بی گره دان ناله را
پیچ و تابی چند در ابریشم ساز افکنیم
شکوه نازک شد ندارد تاب آسیب نقاب
پردة پوشیدگی از چهرة راز افکنیم
ناز بالش از پر عنقا کنیم از بهر خواب
پهلوی راحت اگر بربستر ناز افکنیم
وقت آن آمد که با گل در چمن هر صبحگاه
از صدای خنده آوازی به آواز افکنیم
در هوای وصل او فیاض هر دم از شتاب
صد گره بر بال و پر از شوق پرواز افکنیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
حاشا که غیر عشق حدیث دگر کنیم
یک حرف خوانده  ایم که یک عمر بر کنیم
اسباب از برای مسبب بود به کار
ما از پی کلاه چرا ترک سر کنیم
بر ما جهان ز خاطر مورست تنگ تر
جای دگر کجاست که فکر سفر کنیم
زنگست زنگ بوسة حورش بر آینه
دستی که با خیال تو شب در کمر کنیم
مطرب تو داد ناله من از گریه می دهم
چون ابر و برق اگر مدد یکدگر کنیم
شرمنده گر ز دنیی و عقبی شدیم شکر
ما را نهشت عشق که فکر دگر کنیم
در راه عاشقی خطری چون رفیق نیست
ما بیخودان مباد که خود را خبر کنیم
افسانه بهر خواب بود طرفه این که ما
گردد حرام خواب چو افسانه سر کنیم
تنگست خاطر از غم عشق آنقدر که هست
ممکن گهی که خاطر ازین تنگ  تر کنیم
جایی که شهسوار فنا تیغ برکشد
جان می بریم اگر تن خود را سپر کنیم
فیاض فتح باب دل از سرگذشتن است
پا می خوریم یک دم اگر فکر سر کنیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ما به بدنامی تلاش نیکنامی می کنیم
پختگی ها در نظر داریم و خامی می کنیم
دوستان ما را به کام دشمنان می خواستند
ما ز دشمنکامی خود دوستکامی می کنیم
ناتمامی های ما گر عشق خوبانست و بس
ما تمامی را فدای ناتمامی می کنیم
صید می بایست شد صیادی ما بهر چیست
در حقیقت دانه ای بودیم و دامی می کنیم
چون نخندد بر شتاب ما درنگ دیگران
ما که با این کند سیری تیز گامی می کنیم
کاملان را بر سر شاگردی ما جنگ هاست
ما فلاطون را به یک تعلیم عامی می کنیم
با همه لافی که در دانش ترا فیاض هست
گر تو گفتی این غزل را ما غلامی می کنیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -