cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
سر رفت و داغ عشق بتان از سرم نرفت
تن خاک گشت و خلعت غم از برم نرفت
از داغ دل سیاهی دیرینه برنخاست
این تیرگی ز ناصیة اخترم نرفت
چون تیغ کار کرده که افتد ز آب و تاب
آبم تمام رفت ولی جوهرم نرفت
در موج خیز لجة عشق تو بارها
کشتی دل شکسته شد و لنگرم نرفت
صد بار سوخت آتش عشقم به امتحان
یاقوت وار آب تو از گوهرم نرفت
خود را بسی به صیقل روشنگران زدم
گرد ملال از آینة منظرم نرفت
فیاض کم عیاری نقد وفا ببین
گشتم به دهر دست بدست و زرم نرفت

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
در ازل سوز محبت در دل ما جا گرفت
از دل ما بود هر جا آتشی بالا گرفت
داشتیم امشب حدیث روی جانان بر زبان
در میان برجست شمع و از زبان ما گرفت
پیش ازین هرگز متاع جلوه این قیمت نداشت
نخل بالادست او این نرخ را بالا گرفت
تخته ای بعد از شکستن هم نیامد بر کنار
کشتی ما عاقبت کام دل از دریا گرفت
دامن مقصود اگر در کف نباشد گو مباش
گردبادم می توانم دامن صحرا گرفت
این چنین کز رفتن ما می شود خوشحال دوست
رفته رفته می توانم در دل او جا گرفت
از ازل سر در پی ما تیره بختان کرده  بود
ما برون رفتیم غم فیاض را تنها گرفت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
یک نفس خود را ز غم آزاد می باید گرفت
صرفه ای از عمر بی بنیاد می باید گرفت
حلقة فتراک را در گوش می باید کشید
سرمه از گرد ره صیاد می باید گرفت
ذوق خندیدن گرت انگشت بر لب می زند
خویشتن را همچو گل بر باد می باید گرفت
در محبت با دلی از شیشه نازک تر که هست
جان آهن سینة فولاد می باید گرفت
پای تدبیر محبت می رسد آخر به سنگ
غیرتی از تیشة فرهاد می باید گرفت
در فن جانبازی عشاق هم تعلیم هاست
سر خط این مشق از استاد می باید گرفت
دلبری را شیوه ها جز حسن مادرزاد هست
شمه ای گفتم دگرها یاد می باید گرفت
ساغر پر تا خط بغداد بر لب بی غمی است
پادشه را خطة بغداد می باید گرفت
ترا چو خط طرف روی لاله رنگ گرفت
ز رشک آینة آفتاب زنگ گرفت
شکست قیمت لعل آن لب و به خنده شکست
گرفت ملک دل آن غمزه و به جنگ گرفت
به شکوه گرم زبان آوری شدم افسوس
که آن دهن سر راهم گرفت و تنگ گرفت
به دوستی تو گر شهره ام عجب نبود
مرا که گوهر اشک از رخ تو رنگ گرفت
چه اعتراض دلش سخت اگر بود فیاض
نکرده است ز سختی کسی به سنگ گرفت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
یاد او در سینه کردم جامه بوی گل گرفت
دم زدم از زلف او هنگامه بوی گل گرفت
از صریر کلک صوت عندلیب آید به گوش
بسکه در تحریر نامت خامه بوی گل گرفت
جوش بلبل بر کبوتر جلوة پرواز بست
تا چو برگ گل زنامت نامه بوی گل گرفت
هر گره از طرة بند قبایت غنچه ایست
تا ز همدوشی سروت جامه بوی گل گرفت
شمع بی تابانه بر یاد تو می سوزد به بزم
کز بخور دود او هنگامه بوی گل گرفت
خاصگان در آتش بی طاقتی ها سوختند
از نسیمت تا مشام عامه بوی گل گرفت
دست بر سر بس که بر یاد گل روی تو زد
بر سر فیاض ما عمامه بوی گل گرفت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
تا گریبان من اینک گرد دامانم گرفت
خاک دامنگیر غم آخر گریبانم گرفت
شهسوار غم که جز من مرد میدانی نداشت
در کمینم کرد تا آخر به میدانم گرفت
من که جنگ روبرو با عشق کردم سال ها
من نمی دانم چه کرد آخر که پنهانم گرفت
من شراری را به دامن تیز می کردم کزو
شعله ای در دامنم افتاد و در جانم گرفت
گفتی ای فیاض دل را چون گرفت آن مه ز تو
چون گرفتن را نمی دانم  ولی دانم گرفت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
گلستان از خنده اش طرح گل خندان گرفت
نوبهار از جلوه اش سامان صد بستان گرفت
شعله ای هر جا که در بزم محبت شد بلند
سوخت ما را دل اگر پروانه را دامان گرفت
هستی عاشق حجابی بود پیش راه وصل
دست تا برداشت از خود دامن جانان گرفت
عشق در اول شراری بود از دامان حسن
گشت آخر شعله ای در کفر و در ایمان گرفت
نیست در دارالشفای عشق غیر از ما طبیب
هر که آمد از دل پردرد ما درمان گرفت
حسن کین از ناتوان بیش از توانا می کشد
دل ز خسرو برد و از فرهاد مسکین جان گرفت
دل به تنگ آمد ز غم فیاض تا کی ضبط خویش
آستین بر چشم گریان بیش ازین نتوان گرفت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
غنچه را دور از لب لعلت دل از گلشن گرفت
بی رخت گل گونه از رخسار زرد من گرفت
کاشکی یک لحظه سودای مرا کردی علاج
آنکه از بادام چشمم سال ها روغن گرفت
چهره در خون شست او هم گرچه خون من بریخت
تیغ بیداد ترا دیدی که خون من گرفت
می نهادم سر به صحرا موج اشکم پا ببست
می شدم بیرون ز عالم گریه ام دامن گرفت
ابروش از کشتنت فیاض شکی طرفه داشت
عاقبت خون ترا تیغ که در گردن گرفت
تا طبع باده گرمی آن تندخو گرفت
نتوان ز بیم آبله دست سبو گرفت
دام هزار سلسله می  خواست روزگار
زلف کجت به عهدة یک تار مو گرفت
زاهد اگر ز دست تو گیرد پیاله ای
نتوان پیاله را دگر از دست او گرفت
کم ناله زان شدم که ز طغیان خون دل
چون شیشة پرم نفس اندر گلو گرفت
فیض خط پیاله کم از خط یار نیست
فیاض می مگر زلش رنگ و بو گرفت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
چون نیاز ما و ناز او به هم درمی گرفت
سوختن ما از سر و او گرمی از سر می گرفت
ما و او در مجلسی رخساره گلگون داشتیم
کافتاب از حسرت آنجا چهره در زر می گرفت
با عتاب او نیاز گرم ما تابی نداشت
ما ازین می سوختیم او گر زما درمی گرفت
چون ز شرم صوت بلبل در چمن برمی فروخت
غنچه از رشک رخ او تاب اخگر می گرفت
از نسیمی این زمان چون غنچه می غلتد به خون
دل که هر دم بوسه ها از نوک نشتر می گرفت
تا کجا در جلوه بودی شب که هر دم تا به صبح
حسرت قد ترا خمیازه در بر می گرفت
آب صاف جدول شمشیر او کم خورده ایم
دل دم آبی گهی از جوی خنجر می گرفت
می توانستم ازو برداشتن دل یک نفس
گر تغافل های او از من نظر برمی گرفت
یک تن از آیندگان نگرفت جای رفتگان
آسمان ای کاش دور دیگر از سر می گرفت
مست فیض مشرقی فیاض شد آنجا که گفت
گر به شمع کشته می زد آستین درمی گرفت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
رسید موسم نوروز و روزگار شکفت
ز خندة گل شادی دل بهار شکفت
چه باده ساقی نیسان به جام گلشن ریخت
که گل به روی گلش همچو روی یار شکفت
تبسم که به داغ جگر نمک ریز است
کزین امید گل لاله داغدار شکفت
چه حاجتست به باغم که نازنین مرا
دمیده سبزة خط و گل عذار شکفت
یکی به کشت بهارم بیا کنون که مرا
هزار رنگ گل اشک در کنار شکفت
ز خاک کشتة او سر کشیده شعلة شوق
ترا خیال که شمع سر مزار شکفت
شکفته ریخت ز کلک من این غزل فیاض
ز بسکه خاطرم از التفات یار شکفت

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
می فزاید عشق من هر دم چو حسن کاملت
کم شود صبر از دلم هر روز چون رحم از دلت
کشتة ناز ترا آرام نبود بعد مرگ
در قیامت مضطرب از خاک خیزد بسملت
گر دلت سنگست من هم آتشم پردور نیست
از فسون عشق اگر جا کرده باشم در دلت
گر تغافل گوشة دامن کشد ناز ترا
قصد قتل عاشقان دارد نگاه غافلت
در میان رندی و زهد تو نتوان فرق کرد
خوش دگر فیاض درهم رفته حق و باطلت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
زان برون زد دلبر من بارگاه از شش جهت
تا توان کردن به سوی او نگاه از شش جهت
وه که شد بر عضو عضوم ناتوانی ها محیط
ضعف بر من همچو مرکز بست راه از شش جهت
بی جهت را در جهت جستن طریق عقل نیست
می کنم دعوی و می آرم گواه از شش جهت
ماه و ماهی نیز از خیل  پرستاران تست
پادشاه حسنی و داری سپاه از شش جهت
گر به قدر مستی خود در نشاط آید کسی
می توان افکند بر گردون کلاه از شش جهت
من نیارم سوی او فیاض دید از هیچ سو
گرچه او دارد به من دایم نگاه از شش جهت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
گهی ملال مورث گهی غم وراث
قیاس کن که ازین ها چه می بری میراث
همیشه صرف کنی عمر در اثاث البیت
چرا به خانة دین تو نیست هیچ اثاث
ترا نشاط و مرا رنج و غیر را حسرت
کسی نکرد بدین گونه قسمت اثلاث
کلاه سه سه قبا چارچار می خواهد
کسی که فرق نداند رباع را ز ثلاث
درین بساطت و ترکیب چیست سر یارب
که والدات شدند اربع و بنات ثلاث
مدام خون دلم صرف دیده می گردد
بلی همیشه پسر از پدر برد میراث
به درگه که کنم استغاثه چون فیاض
چو نیست در همه عالم مرا به جز تو غیاث

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
سفر عمر زیانست و درو سود عبث
حسرت بود چو اندیشة نابود عبث
کس درین مرحله یارب به چه خرسند شود
فکر معدوم عبث حسرت موجود عبث
دل ازین دانش بیجا به مرادی نرسید
هر چه گفتیم و شنیدیم عبث بود عبث
عمر طی گشت و به جایی نرسیدیم آخر
قدم سعی درین بادیه فرسود عبث
طول عمر تو اگر عرض ندارد چه هنر
تار در جامه بود بی مدد پود عبث
پا ازین مرحله دانسته کشد مرد خدا
قدم معرفت این راه نپیمود عبث
کاش در راه عدم همرهی پا می کرد
سر که فیاض به پای همه کس سود عبث

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
هر کجا راه بریدیم عبث بود عبث
در پی هر چه دویدیم عبث بود عبث
سعی هر چند که در طی منازل کردیم
به مرادی نرسیدیم عبث بود عبث
تن به سفتن ندهد گوهر دریای مراد
رنج بی جا که کشیدیم عبث بود عبث
خبر از غبن ندارد چو تویی هرزه درای
هر چه گفتیم و شنیدیم عبث بود عبث
بر جهانگردی ما رشک چه دارد فیاض
هر چه دیدیم و ندیدیم عبث بود عبث

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
هم بخت نامساعد هم زلف یار باعث
این تیره روزی ما دارد هزار باعث
در دهر نامساعد راحت چه گونه بینم
نه آسمان موافق نه روزگار باعث
کس غم چه سان نبیند کس شاد چون نشیند
این را هزار مانع آن را هزار باعث
در ترک مطلب آمد آسوده دل نشستن
بی مطلبی نخواهد در هیچ کار باعث
هر جا که کارفرما عشق است و عشق صادق
بی قدر شد مرجح بی اعتبار باعث
ما را به بازدیدی ننواختی و گردید
هم منفعل تماشا هم شرمسار باعث
در وعدة تو فیاض گر چشم باخت لیکن
کس را گنه نباشد شد انتظار باعث

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
ای بی لبت حرام بر اهل کلام بحث
عشق تو کرده در همه عالم تمام بحث
اشراقیان مدرسة عشق را بود
جز با زبان گوشة ابرو حرام بحث
سیمرغ معرفت نشود صید حرف و صوت
بر بام این هوس چه نهد هرزه دام بحث
گشتیم بر رسایل دانش تمام و بود
هم نارسا دلایل و هم ناتمام بحث
برداشت یار پرده و شد گفتگو تمام
مطلب چو کشف شد چه دلیل و کدام بحث
ای ذره از رخ تو به خورشید در جدل
زیباست از لب نمکینت مدام بحث
فیاض فهم اگر نکنی حرف من مرنج
ناپخته مطلبی است پریشان و خام بحث

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
درنخواهد داد تن بیماری ما در علاج
گو دماغ خود مسوز اینجا مسیحا در علاج
در فراق خویش ما را اندک اندک خوی ده
درد عشق است این و می باید مدارا در علاج
از مداوای طبیبان جانم آسایش نیافت
زانکه پنهان جمله در زخمند و پیدا در علاج
عشق چون در تب نشاند مغز را در استخوان
عقل را حاصل نگردد غیر سودا در علاج
تشنگان جرعة وصلیم و عاجز مانده ایم
پیش این لب تشنگی ها هفت دریا در علاج
تیره بختی های ما درمان نگیرد چون کلیم
می نماید گر ید بیضا مسیحا در علاج
پیش درد ما که عالم در علاجش مانده اند
گر تو ایمایی کنی کافیست تنها در علاج
عمرها شد کز تردد نگسلد از رغم هم
شوق در افزونی درد و تمنا در علاج

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
درد مرا به عیسی مریم چه احتیاج
ناسوز گشت زخم به مرهم چه احتیاج
اسباب تیره روزی من کم نمی شود
بختم بلند باد به ماتم چه احتیاج
توفان نمی به دامن مژگان من نداد
دریای را به قطرة شبنم چه احتیاج
زخم دلم نمک چش الماس کرده است
هر دم نمک فشانی مرهم چه احتیاج
داغ مرا که نیش ز بیگانه می خورد
هر لحظه زخم کاوی محرم چه احتیاج
کم کرده ای وظیفة درد من ای فلک
بیش ار نمی کنی غم دل کم چه احتیاج
فیاض شبنم مژه کشت مرا بس است
این سیل های اشک دمادم چه احتیاج

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
گهی کلاه نهی بر سر و گه افسر کج
تمام کار تو چون فطرت تو کج در کج
به عقل خویش مکن اعتماد در ره دین
که راه پرخطر افتاده است و رهبر کج
مجو وصال جوانان کنون که پیر شدی
که هیچ گه نشود راست منطبق بر کج
کنون که راست بر اندام تست جامة حسن
کلاه ناز بیا کج گذار بر سر کج
به طبع راست زن اندیشه های خود فیاض
که سطر راست نیاید چون هست مسطر کج

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
خواهم که شبی سرزده آیم به در صبح
تا جرعة فیضی کشم از جام زر صبح
در فیض سحر درج بود دولت جاوید
اقبال دهد باج به دریوزه گر صبح
آفاق به نور گهر خویش بگیرم
چون مهر اگر گام زنم بر اثر صبح
پرواز کند با نفسم طایر معنی
خورشید تواند که شود همسفر صبح
دربسته به ما صبح درآ از در یاری
تا باز گشاییم به هم قفل زر صبح
بگشای گریبان و سحر کن شب ما را
تا چند توان گشت چنین دربدر صبح
اکنون که نوا بر لب فیاض گره شد
با مرغ سحرخیز که گوید خبر صبح

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
یک لحظه سر برآر مه من ز خواب صبح
لعل لبی به خنده گشا در جواب صبح
سر بر ندارد از سر بالین دگر ز شوق
یک شب چو آفتاب گر ایی به خواب صبح
چون تیغ ناز جلوه دهی در کف نگاه
اندازد آفتاب سپر را در آب صبح
طفلی هنوز وقت جهانسوزی تو نیست
گرمی به اعتدال کند آفتاب صبح
یک شب که هست پیش تو فیاض را درنگ
زین گونه از برای چه باشد شتاب صبح

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
شتاب شام سیه چرده و صباح صبیح
بدین درنگ تو دارد کنایه های صریح
لغت شناس صحاح زبان حال نیی
و گرنه سوسن خاموش قایلی ست فصیح
بلند جامة اقبال و پست قامت عمر
بود به پست قدان جامة بلند قبیح
ضعیف حجت عمر و قوی دلایل مرگ
چرا نمی فهمی مطلبی بدین تنقیح
بدین سراچة فانی چه اعتماد بقاست
کنون که یافت فنای تو بر بقا ترجیح
مسبحان فلک در صوامع ملکوت
ز تار زلف تو سازند رشته تسبیح
جواب تست زبان بستن از سخن فیاض
چه لازمست به منع تو بیش ازین تصریح

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
وزید بر سر زلف کجت صبا گستاخ
مکن چنین به خود این هرزه گرد را گستاخ
چو با خیال تو بزمی کنم به خلوت دل
نفس به سینه نیارد نهاد پا گستاخ
شهید زهر نگاهی شدم بگو زنهار
که استخوان مرا نشکند هما گستاخ
چنین که راه هوس بسته درنمی آید
خیال بوسه در اندیشة حیا گستاخ
مهابت نگه یار را چه شد فیاض
که می گزد لب درد مرا دوا گستاخ

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
مکن دراز به زیر سپهر پا گستاخ
که کرده اند برای کسی بلند این کاخ
عجب که کام خود از آسمان توانی دید
که کوته است ترا دست و میوه بر سر شاخ
اثر ندارد هر چند گوش گردون را
به دست ناله دریدیم پرده های صماخ
سرایتی به دل نازک تو نتواند
اگر چه گریة من سنگ می کند سوراخ
گلوی شیشة قسمت چو تنگ شد فیاض
چه نفع دارد اگر دامن خم است فراخ

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخ
که برافروخته چون لاله عذاران گل سرخ
گل به دامن کندم اشک که از دولت عشق
مژده ام ابر بهار آمد و باران گل سرخ
منم و نغمه سرایی به هوای چمنی
که خزانش گل زردست و بهاران گل سرخ
شیشه بلبل شده در بزم حریفان که بود
جام می در نظر باده گساران گل سرخ
هر کسی مایل هم جنس خود آمد فیاض
من گل زرد پسندیدم و یاران گل سرخ

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ببرید زلف گرچه به پای تو سر نهاد
سر باخت هر که از حد خود پا به در نهاد
بی جرم اگر زدی سر زلف اعتراض نیست
هر کس که گشت عاشق روی تو سر نهاد
چشم از رخ تو برنتوانیم داشتن
زلف کج تو بند به پای نظر نهاد
چندان که نارساست به دل ها رساترست
در صید دل کمند تو رسم دگر نهاد
فیاض مشکل است که از سر به در رود
این عادی بدی که ترا هست در نهاد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
کارم از گفتن لطفت به غرامت افتاد
صوفی از قرب به اظهار کرامت افتاد
گشت معلوم که با من چه قیامت کردست
هر که را چشم بر آن جلوة قامت افتاد
از پی شیشة من دامن پر سنگ آمد
هر که را راه به وادی ملامت افتاد
همه را در ره او پای فرو رفت به گنج
سعی ما بود که کارش به ندامت افتاد
تو خود از ننگ نیایی بر ما ما از بیم
وه که دیدار به فردای قیامت افتاد
رخت بردند ز غربت به وطن همسفران
سفر ماست که در بند اقامت افتاد
من و فیاض به هم غرقه درین بحر شدیم
که ازین ورطه ندانم به سلامت افتاد

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ز ضعفم بی تو بر تن از گرانی مو نمی جنبد
نگه تا حشر ازین پهلو به آن پهلو نمی جنبد
نمی جنبد به خون کس فلک را تیغ بی رحمی
ترا تا در اشارت گوشة ابرو نمی جنبد
که می آرد به مشتاقان دگر پیغام زلف او
صبا را پا ز دهشت از سر آن کونمی جنبد
نگاهش بی تغافل سر ز بالین برنمی دارد
بلا از گوشة آن نرگس جادو نمی جنبد
چنان فرمانروا شد غمزه اش در کشور دل ها
که نبض خسته بی اذن نگاه او نمی جنبد
ز کم ظرفی سر پیمانه از یک جرعه می گردد
خم از دریادلی از جای خود یک مو نمی جنبد
دل فیاض را جا در پریشانی خوش افتادست
از آن از سایة آن حلقة گیسو نمی جنبد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
شکاری گر به دام افتد چه شد زینها هزار افتد
خوشا اقبال صیادی که در دام شکار افتد
گذشتم بر خزان باد بهارم خون به جوش آورد
چه خواهد شد اگر روزی گذارم بر بهار افتد
محیط عشق خوبان زورق آشام است گردابش
درین دریا عجب دارم که موجی برکنار افتد
چنان گرم ره شوقم که گاه ناتوانی ها
نگه آرد به پروازم اگر پایم ز کار افتد
به معشوقی نزیبد هر که دارد نام معشوقی
ز صد خوبان یکی باشد که شاه و شهریار افتد
ندیدم در جهان یاری که از دل غم برد بیرون
غمم افزون کند هر کس که با من غمگسار افتد
نه هر دل قابل دردست و هر جان باب نومیدی
به صد خون لاله ای از یک چمن گل داغدار افتد
پسند ناکسان بودن نشان ناکسی باشد
چه بهتر دردمندی گر ز چشم روزگار افتد
بیا و موج زن دریای رحمت را تماشا کن
به هر جا قطرة اشکی ز چشم اشکبار افتد
وفای دلبران بهتر که دایم بیوفا باشد
قرار عشق آن بهتر که دایم بیقرار افتد
سخن در امتحان کوهکن بود ارنه می بایست
که برق تیشه آتش گردد و در کوهسار افتد
من و غم سال ها فیاض با هم داشتیم الفت
بدان گرمی که بعد از مدتی یاری به یار افتد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
وجودت تا ز چشم کیمیای امتیاز افتد
چو سیم قلب یک دم کاش راهت بر گداز افتد
تو کز هول صراط از پا فتادی وه نمی دانم
چه خواهی کرد اگر ره بر دم شمشیر ناز افتد
چه یکرنگی است این یارب که گر محمود را بر دل
شکست از غم رسد چین بر سر زلف ایاز افتد
خوشا بخت همایون فال مرغی کز شگون بختی
کند تا سر برون از بیضه در چنگال باز افتد
دلی کو از ازل با خاکساری الفتی دارد
گرش چون آفتاب از خاک برگیرند باز افتد
چنین کز اهل دل زلف درازت می رباید دل
از آن ترسم که شهراه حقیقت بر مجاز افتد
مرا تا عمر باقی شکوة زلف بتان باقی ست
مبادا آنکه کس را درد دل دور و دراز افتد
زمانی نگذرد کان مه به بیدادیم ننوازد
خوش آن عاشق که معشوقش چنین عاشق نواز افتد
شدم بیچاره تر تا چاره ام در دست گردون شد
مبادا کار کس هرگز به بند کارساز افتد
اگر خواهی که یابی قبلة حاجت برو سر نه
به هر جایی که اشک از گوشة چشم نیاز افتد
برون پرده ای آگه نیی از اضطراب دل
دلت فیاض خواهم محرم اسرار راز افتد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ز استغنا خیالش را به ما پروا نمی افتد
نگاهش پرتو خور گر بود بر ما نمی افتد
مه رویش گهی تاب از غضب دارد گه از باده
به گلزار جمال او گل از گل وانمی افتد
اگر سررشتة کار اسیران بلا نبود
سر زلف درازت این چنین در پا نمی افتد
چنان هنگامة بازار دامن گیریش گرمست
که نوبت در قیامت هم به دست ما نمی افتد
نرنجی گر نگاهش بر رقیبان می فتد فیاض
که تیر خردسالان متصل یک جا نمی افتد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
کجا چو تیغ کشی در میان سپر گنجد
ترا به کشتن عشاق کاش سر گنجد
چه غم ز تنگ دلی های من محبت را
به ظرف تنگ تر این باده بیشتر گنجد
میان شعله و پروانه این مسافت نیست
که در میانه حجابی ز بال و پر گنجد
میانة من و او اتحاد از آن بیش است
که در میان ره آمد شد نظر گنجد
محبتم به دلش جا اگر کند فیاض
عجیب نیست که در سنگ هم شرر گنجد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
سخن ز تنگیت اندر دهن نمی گنجد
درین دقیقه کسی را سخن نمی گنجد
به ذوق نسبت لعل لب تو غنچه به باغ
چنان شکفت که در پیرهن نمی گنجد
سری به انجمنت نیست همچو شمع بلی
فروغ حسن تو در انجمن نمی گنجد
کجاست گریه که خالی کنم دلی که مرا
ز دوستی تو خون در بدن نمی گنجد
به آرزوی تو فیاض اگر به خاک رود
بدین غلوی هوس در کفن نمی گنجد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
ز من دور آن پری پیکر به صد دستور می گردد
به دل نزدیک تر از جان به ظاهر دور می گردد
برای زخم تیرش سینة بی طالعی دارم
که گر الماس ریزم مرهم کافور می گردد
نگاه ما چه سربازی تواند کرد در کویش
که آنجا پرتو خورشید هم از دور می گردد
صبا بند قبای غنچه چون پیش تو بگشاید
که درصد پرده از شرم تو گل مستور می گردد
پلاس محنت فیاض شد تشریف نوروزی
بلی در عید دیدار تو ماتم سور می گردد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ز اشک گرم من آتش کباب می گردد
چه آتشی است که در دیده آب می گردد
نگاه نرگس مست که در کمین منست
که صبر در دل من اضطراب می گردد
خراب میکدة عشوه ای شوم کانجا
به نیم جرعه به سر آفتاب می گردد
هلاک شیوة ناز توام که مستانه
به گرد آن مژة نیم خواب می گردد
جدا ز روی تو از سیر گل چنان خجلم
که بوی گل به مشامم گلاب می گردد
به یاد چشم تو در بزم آرزو مستان
کنند زهر به جام و شراب می گردد
مخواه نان ز تنور سپهر دون فیاض
که آسیای فلک از سراب می گردد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
به گلشن چون روی مرغ از نوا خاموش می گردد
تو چون حرفی زنی گل پای تا سر گوش می گردد
اگر دیرآشنا باشد دلت شادم که هر سنگی
که دیر آتش پذیرد دیر هم خاموش می گردد
گمان دارم که با گل هست بوی نازنین من
چنین کز نالة بلبل دلم مدهوش می گردد
نمی دانم چه می بینم چو می بینم جمال او
همی دانم که در دل عقل و در سر هوش می گردد
دمی در عشق او فیاض خاموشی نمی دانم
ولی دانم که گاهی ناله ام بیهوش می گردد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
دل مسیح ز دردم شکسته می گردد
طبیب بر سر من زود خسته می گردد
چه نازک است دل توبه ام که بی تکلیف
به یک تبسم ساغر شکسته می گردد
به چشمه ساز نصیبم اگر دهند آبی
چو آب چشمة آیینه بسته می گردد
چه شایعست به گلزار داغ بالیدن
که برگ برگ درو دسته دسته می گردد
چو آسیا دل فیاض از تموج حال
تمام عمر به یک جا نشسته می گردد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
نگاهش ناگهان چون تیر نازی بر کمان بندد
اجل بی تاب می گردد که خود را بر نشان بندد
به صد دل از دم شمشیر نازش آرزو دارد
اجل تعویذ زخمی را که بر بازوی جان بندد
به کینم بر کمر شمشیر جرأت بست و حیرانم
که چون هرگز کسی از شعله مویی بر میان بندد
نگاه او نهانم می کشد در خون و می ترسم
که ناگه تهمت خون مرا بر آسمان بندد
اگر رشک زلیخایی برد ترسم که نگذارد
که بوی پیرهن در مصر بار کاروان بندد
ز بس موج سرشکم گوهر ارزان کرده می ترسم
فلک بازار گرم کان و دریا را دکان بندد
متاع رنگ و بو دارد رواج امشب که می خواهد
چمن آیین عید جلوة آن دلستان بندد
نگیرد تا اجازت از رخش مشاطة گلشن
طلسم رنگ نتواند به روی ارغوان بندد
خوش آن عزت که پیشش چون کمر بر بستگان فیاض
گهش بند قبا بگشایدش گاهی میان بندد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
هر آه که درد از دل ناشاد برآرد
نورسته نهالی است که فریاد برآرد
ناید به کمند کسی آن آهوی وحشی
این صید دمار از دل صیاد برآرد
چشم سیهی دیده ام امروز که نازش
صد فتنه ز شاگردی استاد برآرد
با قید تعلق نتوان عشق هوس کرد
آزاده سر از قید غم آزاد برآرد
بلبل به چمن گوش بر آواز نشسته است
تا نالة زارم شنود داد برآرد
این با که توان گفت که در خلوت خسرو
شمعی است که دود از دل فرهاد برآرد
فیاض به ناکامی جاوید بنه دل
کس نیست که کام دل ناشاد برآرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
تا نکتة رنگین ادا جوش برآورد
خون در رگ اندیشة ما جوش برآورد
ناپختگیی داشت جنون پیشتر از ما
این باده به خمخانة ما جوش برآورد
هر موی جدا بر تنم آراسته باغی است
یاد تو ز هر موی جدا جوش برآورد
پیغام تو هر موی من از داغ برآراست
شاخ گلم از باد صبا جوش برآورد
با آنکه ز کافرمنشی زخم نخوردم
خونم ز مزار شهدا جوش برآورد
بی تابم و آتش به ته پای ندارم
این دیگ ندانم ز کجا جوش برآورد
با آنکه نخوردم ز کسی نیش چو فیاض
خون گله ام از مژه ها جوش برآورد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -