cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
با تو گویند از تو ما را طاعت است
هم در استمرار طاعت منت است
چونکه بیرون می روند از پیش تو
شب که با هم می نشینند از عتو
فرقه ای ز ایشان به هم گویند باز
غیر از آنچه با تو گویند از مجاز
یا به غیر از آنچه با ایشان سخن
گفته ای گویند با هم از فتن
هستشان بیتوته از شرک و نفاق
چیست گفتار دورویان جز شقاق
حق نویسد آنچه را از کارها
میکنند اندر شب آن غدارها
ز امر او یعنی کرام الکاتبین
می نویسند آنچه هست از ظلم و کین
پس بگردان روی از ایشان با عتاب
بر تو زین قوم است واجب اجتناب
حکم بر قتل است ایشان را و لیک
بهر استقرار دین ستر است نیک
کن توکل بر خدا کو هست بس
بر امور بندگان در هر نفس
اوست کافی بر امور بندگان
همچنین بر دفع شر این و آن
نیست هیچ آیا تدبر خلق را
اندر این قرآن پر ضوء و بها
گر که بود از نزد غیر حق در آن
یافتندی اختلاف از هر نشان
از رسوم و لفظ و معنی وز نظام
هم ز قانون فصاحت در کلام
زآنکه ناچار است گفتار بشر
از تناقض نزد ارباب نظر
چون بر ایشان آید امری ز ایمنی
یا ز خوف افشا ء کنند از رهزنی
بر رسول آن به که بگذارند باز
هم اولوالامرش که هستند اهل راز
تا که دانند آنچه ز استنباط خود
صدق آن گویند باز از نیک و بد
می فرستاد آن رسو ل منتجب
چون به جایی لشکری در خفیه شب
بر اراجیف از شکست و فتحشان
نشر دادند آن خبر را بددلان
آمد آیت که گذارید این خبر
باز بر رأی رسول از خیر و شر
هم اولوالامر اعنی آن سالارها
که نکو دانند وضع کارها
هر چه تا باشد صلاح افشاء کنند
ور صلاح اخفاء بود  اخفاء کنند
حاصل آنکه کشف اسرار رسول
کس نکرد الا منافق یا فضول
همچنین پرسند علم عقل و شرع
از اولوالامر و رسول از اصل و فرع
مر اولوالامرند آن اثنی عشر
بعد احمد ص تا به مهدی ع بر بشر
کز شهود و غیب اشیاء واقفند
بر حقایق بر معانی عارفند
ور نبود از فضل حق وز رحمتش
بر شما از مصطفیص و عترتش
پس شما بودید و گمراه از سبیل
پیرو شیطان و سرکش جز قلیل

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
پس تو را در راه حق با اختیار
فرض باشد تا نمایی کارزار
از مدینه آن رسول ذو فنون
چون به جنگ بدر صغری شد برون
مردی از ایشان که نامش بد نعیم
داد مردم را ز جیش خصم بیم
می شدند اصحاب کاره از جهاد
آمد این آیت پس از رب العباد
که نباشد هیچت ار هم عون و یار
خود تو تنها رو به سوی کارزار
نیست غیر از نفس تو با عزم جزم
مر مکلف بر جهاد خصم و رزم
هر کسی یعنی به نفس خود عیان
شد مکلف نی به نفس دیگران
گر که باشی نکته فهم آن شاه فرد
دانی از چه خوانده فردت بر نبرد
لفظ مفرد بس در این آیت بجاست
خود چو هر نفسی مکلف بر غزاست
برخلاف نفس خود تو قادری
نی به نفس غیر گرچه قاهری
نفس یک تن کشت و آن یک حیدر است
ور کشد هم دیگری زآن جوهر است
پس نمایند ار تخلف از جهاد
رو تو تنها ای پیمبر ز اعتماد
زآن مشو غمگین که حقت یاور است
با تو می باشد ظفر وین اظهر است
زآنکه چون حق یار کس شد در نبرد
غالب است او همچو گردونی به گرد
دیده افزون نصرت حق را صفی
زآن بر او این رمز نبود مختفی
بر تو لب بندم نگویم زآن یکی
چون نپندارم که تند و زیرکی
پس تو سبقت گیر ای فخر عباد
بر قتال مشرکین و بر جهاد
هم نما ترغیب یاران بر قتال
لیک نی تکلیف کآیند از ملال
باز دارد شاید از اسلامیان
حق تعالی کارزار کافران
افکند در قلب ایشان واهمه
واهلند از ترس شدت ها همه
اوست در بأس از خلایق بس اشد
هم به تعذ یب و عقوبت بهر حد
همچنان که شد ابوسفیان مخوف
روز جنگ بدر و هم پنهان به جوف
هیبت حق در میان لشکرش
ساخت پنهان کرد هارب یک سرش
سطوت شیر خدا اندر نبرد
می فزودش هر زمان بر خوف و درد
هر که خواهد خواستی بر کس نکو
هست زآن خواهش نصیبی بهر او
از کسی یعنی شود دفع ضرر
یا رسد نفعی به شخصی در اثر
ور کسی خواهد بدی از بهر کس
می برد خود بهره زآن مقصود و بس
خواهی ار نیکی به کس نیکی بری
خواهی ار بد رنج و تاریکی بری
هر کسی از خوان حق روزی خورد
آنکه نیکی خواست فیروزی برد
حق بود بر جملۀ اشیاء مقیت
وآنکه بخشد قوت باشد با مقیت
بود احمدص بر خلایق نیک خواه
قوت زآن میخورد از خوان اله
نی از آنکه عامه را باشد نصیب
بل ز خوانی که بود خاص حبیب
بر دعای مؤمنان می داشت جد
هم به دفع ضر ایشان مستعد
زآن مصمم بود و ساعی بر جهاد
زآنکه می دید اندر آن نفع عباد
صاحبی را گر بخوانی بر جهاد
بهر او خواهی یقین خیری زیاد
زآن پیمبر مؤمنان را بر قتال
خواند تا یابند خیر از ذوالجلال

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
قتل مؤمن نیست بر مؤمن روا
از تعمد جز که باشد بر خطا
مؤمنی را از خطاء ور کشت کس
بنده ای باید کند آزاد پس
هم دیت واجب بود بر وی تمام
تا رساند سوی اهلش بی کلام
جز که بخشند آن دیت را بی ستم
اهل آن مقتول بر وی از کرم
ور که مقتول است از قومی لعین
که شما را دشمنند از راه دین
لیک مؤمن باشد آن مقتول پس
بنده ای آزاد باید کرد و بس
ساقط است از وی دیت اندر یقین
ارث نبود بین کافر و اهل دین
ور بود زآن قوم که مابینتان
شرط و پیمان است در عین عیان
حکم او مانند حکم مسلم است
هم به مسلم حفظ ذمی لازم است
هست یعنی فرض کفاره و دیت
بر مسلمان اندر افعال و نیت
پس نیابد بنده گر بیچاره ای
تا کند آزاد بر کفاره ای
پس بر او صوم است واجب در دو ماه
از پی کفاره زآن جرم و گناه
وضع کرد این حکم بهر توبه حق
تا زداید نقش عصیان از ورق
توبه خود آموزد او بر عاصیان
هم قبول توبه باشد زو عیان
آگه است از قاتل و مقتول حق
هم خود او حاکم به امر ماخلق
مؤمنی را ور کشد بر عمد کس
کشتنش داند حلال آن بوالهوس
هست دوزخ جاودان پاداش او
خشم و لعن حق رسد بر وی دوتو
بهر او آماده باشد در جحیم
بر جزای خود عذابی بس عظیم
ای گروه مؤمنان از انقیاد
چون سفر کردید از بهر جهاد
پس نمایید احتیاط اندر مصاف
تا نگردد کشته مردی برخلاف
شد اسامه سوی قوم ی در سفر
که از ایشان بد مسلمان یک نفر
وآن مسلمان نام او مرداس بود
که تحیت بر اسامه گفت زود
زد اسامه تیغ و کرد او را هلاک
زین خبر شد جان احمد ص دردناک
آمد این آیت که در وقت جهاد
فحص باید کرد از حال عباد
می نگویید ار که او گوید سلام
نیست مؤمن گفته از خو ف این کلام
بر امید آن غنایم وآن غنم
بر مسلمانی کنید اینسان ستم
مال دنیا در غنیمت فانی است
بهر هر کس عارضی و آنی است
نزد حق باشد غنیمت ها فزون
که غنی گردید زآنها در قرون
هم ز قتل مردمان از بهر مال
بی نیاز آیید بعد از ضعف حال
هم شما بودید یکسر پیش از این
همچو ایشان اندر استظهار دین
کس نمی دید آنچه از دین حاصل است
وآنچه گویید از زبان یا از دل است
یعنی اسلام شما بد مستتر
کاین زمان است آشکار و مشتهر
بر شما منت نهاده رب دین
بر رسوخ دین و اکمال یقین
پس کنید از حال مردم جستجو
دوست را تا واشناسید از عدو
بهر تأکید است این تکرارها
و انتظام و اهتمام کارها
حق به کردار شما باشد خبیر
وآنکه بی تقصیر کشتید آن فقیر
گشت زین آیت اسامه مضطرب
مغفرت جست از رسول منتجب
گفت لیک از لفظ توحیدم خجل
کو کند سد راه آمرزش به دل
بندهای آزاد کن شاید خدا
بر تو بخشد زآنچه بگذشت از خطا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
نیست یکسان قاعدین و جاهدین
جز که صاحب رنجها از اهل دین
که به مال و نفس های خویشتن
هستشان تعظیم امر ذوالمنن
مر مجاهد را به مال و نفسشان
حق فزونی داد بر بنشستگان
پایه ای کآن نام نیک است و ظفر
مغفرتها کآید او را سر به سر
جمله را حق وعده داد از داوری
در دو عالم نیکویی و برتری
پس مجاهد را به قاعد فضلهاست
اجر او اعظم ز هر چیز از خداست
رتبه ها و پایه های بس بلند
رحمت و آمرزش بی چون و چند
بر گناهانشان خدا باشد غفور
هم ز شفقتشان فزاید بر اجور
آن کسانی که ملایک ناگزیر
جانشان بگرفت در بدر کبیر
آن جماعت تارکین هجرتند
یار کفار از فساد نیتند
کرده ظلم از تر ک آن هجرت به خود
بازگشتند از طریق معتمد
بهر یاری عدو از ضیق صدر
آمدند از مکه با ایشان به بدر
برگرفتند آن موکل های موت
جانشان در جهل پس گشتند فوت
گفت از توبیخ ایشان را سروش
در چه بودید از فتور عقل و هوش
نامتان را با که بنویسیم هان
ما به لوح از مشرکان و مؤمنان
پس بگفتند آنکه در ارض شریف
ما مگر بودیم نادار و ضعیف
باز گفتند ارض حق آیا نبود
بر شما واسع در اخراج و ورود
تا کنید از مکه هجرت اندر آن
همچو مردان حبش یا دیگران
پس بود این قوم را بی عذر جا
در جهنم جای بد بهر جزا
جز زن و مردی که بس مستضعفند
ز افتقار اندر زمینی واقفند
همچنین صبیان بی تدبیر و فن
وآن ممالیکند گر دانی سخن
این سه ناچارند از صبر و سکون
هیچ نتوانند رفتن بر برون
نیست ایشان را توانایی به کار
تا کنند از خانه و مسکن فرار
راه نشناسند تا غایب شوند
پس ز بطحا خفیه بر یثرب روند
پس ببخشد شاید ایشان را خدا
کو عفو است و غفور از هر خطا
هست مروی کاهل مکه بر رسول
اکثری را بود ایمان بی نکول
لیک بر هجرت نبدشان دست هم
چون به ترک هجرت آمد حکم ذم
گشت اندر مکه شایع این خبر
شد ملول آن کو بدش رنج از سفر
جندع ابن ضمره بد بیمار لیک
بود او را مال و هم اولاد نیک
گفت از مستضعفان من نیستم
که نمایم ترک هجرت بایستم
ترسم از آنکه رسد ناگه اجل
در توقف دین من یابد خلل
با همین بستر مرا بیرون برید
جانب یثرب زمین اکنون برید
پس ببردندش برون اولاد او
زآنکه می بودند بس منقاد او
گرد موت اندر رهش بر رخ نشست
پس به دست دیگرش بنهاد دست
گفت یا رب این بود دست رسول
کن تو از من بیعت او را قبول
بر هر آنچه کرده بیعت با تو او
میکنم بیعت به وی بی گفتگو
پس گذشت از دار دنیا رو سفید
هم موحد هم مهاجر هم سعید
آمد این آیت ز باب اعتلا
کآن که هجرت کرد در راه خدا
پس به زعم قوم خود یابد یقین
موضع بسیار و نیکو در زمین
وسعتی در رزق او گردد پدید
وارهد از تنگی و رنج شدید
یا شود مستخلص از ضیق ضلال
بر هدایت های حق یابد مجال
وآنکه بیرون از سرای خویشتن
شد به هجر ت بر رضای ذوالمنن
هم به خاطر خواهی پیغمبرش
پیک موت آنگاه تازد بر سرش
کرده واجب اجر او با خود خدا
که غفور است و رحیم اندر جزا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ور کسی جرمی کند بی اشتباه
از صغیره یا کبیره وآن گناه
افکند بر بی گناهی تهمتش
بار بهتان کرده حمل از طاقتش
همچنین حمل گناهی آشکار
زآید از جرم نخست از بد شعار
همچنان که طعمه بر زید یهود
بست بهتان از تعمد با شهود
بر تو فضل و رحمت حق ور نبود
که نمود آگه تو را زآن کار زود
کرده بودند آن جماعت قصدها
که بگردانندت از راه هدا
می نیندازند لیک از سوء حال
غیر نفس خویشتن را در ضلال
بر تو از چیزی نشد وارد ضرر
زآنکه معصومی و محفوظ از خطر
وآنچه آید وارد اندر خاطرت
بود بهر نظم و حفظ ظاهرت
آن تغافل بهر پاس شرع بود
لیک حقت بر حقیقت ره نمود
بر تو بفرستاد از روی صواب
حق تعالی حکمت و علم و کتاب
کرد آگاهت ز اسرار نهان
که نبودی واقف از وی پیش از آن
از رموز علم و اسرار امور
هم ز مخفیات غیب اندر ظهور
بر تو فضل حق بزر گ است و فزون
هست زآن یک علم ماکان ویکون
نیست در بسیاری از نجوی فلاح
جز به صدقه یا به معروف و صلاح
راز گفتن یعنی از حسن ضمیر
در تصدق تا دهد کس بر فقیر
یا که باشد امر بر معروف او
آنکه در شرع است ممدوح و نکو
یا که در اصلاح بین مردمان
هست بسیار آن شقوقش در نشان
هر که اینها بر رضای حق کند
زود بدهیم اجر او را از رشد
با رسول آن کس که آید در خلاف
زو رود بر شق دیگر ز انحراف
بعد از آنکه شد بر او روشن طریق
پس شود خارج ز راه و از رفیق
پیروی یعنی کند از ضعف دین
بر رهی جز رسم و راه مؤمنین
ما بگردانیم در دیگر سراش
یار با چیزی که آن باشد سزاش
وآن بود کفری که آن را داشت دوست
هست این پاداش هر کو کفر جوست
گو بمان با آنچه مطلوب تو بود
در جهان مولا و محبوب تو بود
بر جهنم واصلش سازیم کآن
جایگاهی بد بود بر کافران
نیست آمرزنده مشرک را خدا
غیر از این بخشد ز خلقان هر خطا
خواهد ار بخشد کسی را او به حال
غیر مشرک را که دور استش ضلال
پیش از این گفتیم کز چه ذوالمنن
شرک را نامرزد از کس بی سخن

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
نی پرستند اهل غفلت در پسند
جز زنانی را که غیر فاعلند
ظاهر این باشد که بتها را عیان
میتراشیدند بر شکل زنان
هست اشارت نزد معنی سوی نفس
مادگی حتم است چون در خوی نفس
منفعل باشد نه فاعل ز اقتضا
می پرستندش به جان اهل هوی
مشرک حق می پرستد نفس خویش
طاعت شیطان کند در دین و کیش
بلکه جز حق هر چه باشد ممکن است
بهر هر ممکن تأثر بین است
نیست فاعل بلکه باشد منفعل
فاعل اندر ذات باشد مستقل
هم بنپرستند جز دیو مرید
بت پرستان که به بت دارند امید
لعنت حق بهر او باشد مدام
همچنین لعن عباد از خاص و عام
گفت شیطان چون ز درگه گشت رد
از عبادت من بگیرم بی عدد
بهرة مفروض کز بهر نشان
گشته بیس النار شرحش در بیان
میکنم گمراهشان از راه دین
سازم اندر آرزوهاشان رهین
مینمایم امرشان پس تا برند
گوشهای چارپایان از گزند
مینمایم امرشان پس تا کنند
خلقت حق را مبدل در پسند
دارم اعنی بازشان بر آن سنن
که بود غیر از رضای ذوالمنن
ز ارتکاب آن فعال بد همی
مسخ گردند از نشان آدمی
وآنکه شیطان را بگیرد دوست او
دون حق ماند به خسرانی فرو
یعنی امر او نماید اختیار
برخلاف امر و نهی کردگار
میکند حاصل زیانی را که آن
هست روشن بل زیان اندر زیان
می دهد شیطان بر ایشان وعده ها
و افکند در آرزوها بر خطا
وعدة شیطان نباشد جز غرور
واندر آن نفعی مگر فقد و قصور
آن گروهی که خورند از وی فریب
نیست ایشان را به جز دوزخ نصیب
هم نباشد هیچ ایشان را پناه
تا گریزند اندر آن زآن جایگاه
وآنکه مؤمن گشت و اعمالش نکوست
فعل نیکش در جزاء راجع به اوست
زودشان بدهیم در جنت مقام
جاودان مانند در دارالسلام
جویهای جاری از شیر و عسل
علم و اخلاق است و عرفان و عمل
راست باشد وعدة حق بی سؤال
کیست از حق راستگوتر در مقال

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ای گروه مؤمنان می بشنوید
بر خدا و بر رسولش بگروید
باشد این مقصود از اکمال دین
تا که ظن تکمیل یابد بر یقین
چون ز دل دارید بر حق اعتراف
در عمل آرید آن را بی خلاف
یا پس از تکمیل اعمال بدن
گشت بر اخلاق باید ممتحن
یا پس از تعظیم امر ذوالجلال
رو کنید از فرق بر جمع وصال
بعد تصدیق زبانی بر حدود
رو کنید از دل به توحید شهود
باشد ایمان اول اقرار زبان
پس بر آن گفتار تصدیق جان
پس نمودن سعی در اعمال شرع
پس شدن در اصل مستغنی ز فرع
اصل چبود در عمل تطهیر قلب
تا شود از قلب جز حق جمله سلب
یافتن از فرق بر جمع ارتقاء
رفته رفته تا فناء و تا بقاء
شرح آن را گفته ایم از پیش و باز
جای خود گوییم چون آید نیاز
گفت زآن رو گر مطیع و رهروید
بعد ایمان سوی ایمان بگروید
بر خدا آرید ایمان در قبول
همچنین از راه عرفان بر رسول
یعنی او را بر کمال خویشتن
واشناسید از نشان عقل و فن
همچنین آرید ایمان بر کتاب
کز حق آورد آن رسول مستطاب
وآن کتابی کز حق آمد پیش از این
با رسولان از پی تعظیم دین
وآنکه کافر شد به حق هم بر ملک
بر کتاب و بر رسل از ریب و شک
هم به روز آخرت پس گمره است
در ضلالی بس بعید آن ابله است
دور از مقصود و راه است و رفیق
ره نیابد از نشانی بر طریق
آن کسانی که به ایمان آمدند
بعد ایمان باز پس کافر شدند
وآن به موسی بود ایمان یهود
کافر از گوساله ای گشتند زود
توبه پس کردند و هم مؤمن شدند
باز پس کافر به عیسی آمدند
کفرشان پس شد زیاد از ناقبول
یعنی از انکار سلطان عقول
نیست آن کآمرزد ایشان را خدای
زآنکه توبه ناورند از ناروای
نه نمایدشان هدایت بر رهی
ره به حق کی یابد اینسان ابلهی
ده دو رویان را بشارت بر هلاک
باشد ایشان را عذابی در دناک
کافران را آن کسان گیرند دوست
بهر خود جز مؤمنان وین نی نکوست
ارجمندی می کنند آیا طلب
نزد ایشان یا که قوت این عجب
ارجمندی هست حق را بالتمام
هر که را خواهد دهد عز و مقام

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
پس به نقض عهد و میثاق آمدند
هم به آیات خدا کافر شدند
کشتن پیغمبران بر غیر حق
وآن غلط گفتارشان بر بی نسق
که قلوب ماست دانش را غلاف
بی نیازیم از تعلم بی خلاف
بر رموز علم الله ناقدیم
نی ز کس از راه دانش فاقدیم
یا مراد از غلف آن باشد که نیست
فهم گفتار تو ما را کآن ز چیست
بل خدا در قلبشان بنهاده مهر
تا که نشناسند ناپاکی ز طهر
بود این از کفر ایشان بی شکی
نآورند ایمان پس الا اندکی
هم ز کفری قوم آن قوم ظلیم
کآن به مریم بود بهتانی عظیم
 در بیان اجماع یهود بر قتل عیسیع و چگونگی آن حال 
همچنین گفتند کشتیم از یقین
ما مسیح ابن مریم را ز کین
آنکه می گفت او فرستادة خداست
بر سبیل طنز گفتند این نه راست
ذکر نیکو در مکان زشت بود
که از ایشان گشت صادر وز جحود
نه بکشتند و نه بر دارش زدند
شبهه شد لیک آن به قوم بد پسند
بود تفصیل اینکه عیسی در حدود
چونکه ساعی گشت در نفی یهود
وآن یهودان کج اندیش و قبیح
یک جهت گشتند در قتل مسیح
مختفی گردید او در خانه ای
با خواص خویش چون دردانه ای
وآن جماعت هر طرف در جستجوی
تا که آرندش به کف در شهر و کوی
تا که او را در سرایی یافتند
بهر قتلش اندر آن بشتافتند
چند قول است اندر این معنی تمام
ذکر هر یک لازم آمد در کلام
بود طیثانوش نامی از یهود
شد به قتل عیسی اندر حجره زود
برد عیسی را ز روزن جبرییل
شد زمان فحص مرد آنجا طویل
ظن قوم این شد که عیسی ز اضطرار
هست با آن مرد اندر کارزار
پس یهودا کو رییس قوم بود
گشت اندر حجره داخل با یهود
دید عیسی را نه طیثانوش را
شبه عیسی گشت او روپوش را
بر گمانش کوست عیسی پس به تیغ
در زمان کشتند او را بی دریغ
هر چه گفت او  من فلانم نی مسیح
کس نکرد از وی قبول آن را صریح
خون یار خویشتن را ریختند
وز درختی مر ورا آویختند
پس شدند اندر نزاع و گفتگو
که گر این عیسی است طیثانوش کو
قول دیگر آنکه عیسی بد نهان
با حواری در سرایی ناگهان
دشمنان بردند بر آن خانه پی
ریختند آنجا به قصد قتل وی
جمله را دیدند بر شکل مسیح
گفت هر کس کاین بود سحری صریح
گر نشان بدهید عیسی را به ما
کز شما باشد کدام آن مقتدا
مابقی گردید از کشتن خلاص
ور نه یکجا را کشیم از عام و خاص
گفت عیسی با حواری کز شما
کیست کو بر من کند جان را فدا
تا کشند او را به جای من یهود
نیک مردی زآن میان برخواست زود
گفت عیسای مسیح اینک منم
گر شما را هست قصد کشتنم
پس ورا کشتند و بستندش به دار
مشتبه زین رو بر ایشان گشت کار
قول دیگر از حواریان یکی
بد منافق با مسیح او بیشکی
سی درم دادند او را یا فزون
گشت ایشان را به عیسی رهنمون
داخل اندر حجره شد بی امتناع
گفت بر قتل تو دارند اجتماع
رفت عیسی شبه او گشت آن دنی
پس بکشتندش که بود او کشتنی
مختلف گشتند باری مردمان
اندر احوال مسیح از هر مکان
اندر افعالش از آن فرموده حق
اختلاف افتاد مابین فرق
فرقهای گفتند او باشد اله
کی تواند کس به قتلش یافت راه
فرقهای گفتند او ابن الله است
دست خلق از کشتن او کوته است
فرقه ای گفتند رفت او بر فلک
همچنین بودند در پندار و شک
آن کسان را نیست بر وی علم هیچ
تا چسان بگذشت حالش در بسیج
هر کسی میگفت بر نوعی سخن
نی ز علمی بلکه از پندار و ظن

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -