cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
نیست از ما غیر نامی اوست خود را دوست دوست 
نیست ما را مایی اگر مایی هست اوست اوست 
هر چه در عالم بود او راست مغز و پوستی 
مغز او معلای او و صورت او پوست پوست 
صورت ار چه شد هویدا لیک سرتا پا قفاست 
معنی ار چه شد نهان لیکن سراسر روست روست 
معنی هر چیز تسبیح خدا و حمد او 
صورت او پرده او سر معنی اوست اوست 
با زبان فطرت اصلی است تسبیح همه 
نیست تکلیفی برایشان طبعشانرا خوست خوست 
عارفانند اهل معنی مغز می بینند مغز 
جاهلانند اهل صورت ناظران پوست پوست 
من نیم از عارفان و نیستم از جاهلان 
ازکف بحر معانی روزی من جوست جوست 
چون ندارم ره بدریا کرده ام با جوی خوی
چون ندارم ره بمجلس مسکن من کوست کوست
فیض را دیدم بگلزار حقیقت در طواف 
گفتمش دریافتی گفتا نصیب بوست بوست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
مژده آمد از قدوم آنکه دل جویای اوست
جان باستقبالش آمد آنکه جان ماوای اوست 
مژدگانی ده قدومش را که اینک میرسد 
آنکه جان مست شراب عشق روح افزای اوست 
اینک آمد تا که در جان و دل من جا کند 
آنکه هم جان جای او پیوست هم دل جای اوست 
اینک آمد آنکه هر جا سرو قدی ماهروی 
هر چه دارد از نکویی جمله از بالای اوست 
اینک آمد آنکه جانرا مست چشم مست کرد 
آنکه دلها خسته مژگان بی پروای اوست 
اینک آمد تا نوازد خاطر هر خسته 
کو دلش صفرای او در سرش سودای اوست 
اینک آمد تا بریزد جام می در جان و دل 
آنکه در سرها خمار از ساغر و مبنای اوست
اینک آمد ساقی راواق صهبای الست 
آنکه هر جا مستی ازنشأه صهبای اوست 
در دل هر عاشقی تابی زمهر روی او 
در سر هر بیدلی شوری ز استغنای اوست 
نالهای زار ما بر بوی گلزار ویست 
داغهای سینه ما سایه گلهای اوست 
خیز و استقبال کن بس جان و دل درپای ریز 
آنکه را جان و دل و تن منزل و ماوای اوست 
 فیض خامش کن که نتوانی زوصفش دم مزن 
آنچه گفتی هم کفی از موجه دریای اوست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ای که سرمیکشی زخدمت دوست 
چون کنی دعوی محبت دوست 
منفعل نیستی ازین دعوی 
شرم ناید ترا زطلعت دوست 
نبری امر دوست را فرمان 
دم زنی آنگه از مودت دوست 
دعوی دوستی کنی وانگاه 
نشوی تابع ارادت دوست 
دوستی را کجا سزاواری 
نیستی چون سزای خدمت دوست 
دوست از دوستیت بی زارست 
که نه جز سزای لعنت دوست 
بر درش بین هزار فرمان بر 
سرنهاده برای طاعت دوست 
عاشقان بین نهاده جان برکف 
از برای نثار حضرت دوست 
ما عبدناک گوی بین بی حد 
صف زده بر در عبادت دوست 
ما عرفناک گو نگر بی عد 
وآله کبریا و رفعت دوست 
جمع کر و بیان قدس نگر 
بر درش می زنند نوبت دوست 
فیض اگر میکند مخالفتی 
سر نمی پیچد از مشیت دوست

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
زار و نزار و خسته ام و بی قرار دوست 
از من ای صبا ببر خبری تا دیار دوست 
 گو یاد کن زحال جگر خستگان هجر
آنشب که هست روز و شب اندر کنار دوست 
 کی در خور غمست و فراق آنکه سالها
بوده است در نعیم وصال و جوار دوست 
 قطع امید کرده زدنیا و آخرت
نومید از دو عالم و امیدوار دوست 
 بر رهگذار دوست نشسته است منتظر
بر کف گرفته جان ز برای نثار دوست 
 درگردنت صبا چو تنم خاک ره شود
در کوی دوست ریزش و در رهگذار دوست 
 ای آنکه واقفی زدرون و برون کار
رمزی بما بگوی ز اسرار کار دوست 
 جز کار و بار دوست ندانیم کار و بار دگر 
ماییم جانی و دلی و کار و بار دوست 
صبر و وفا نیاز وفنا فیض کار ماست 
جور و جفا و غنچ و دلالست کار دوست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
سرشته اند در گلم الا هوای دوست 
سرتا بپای من همه هست از برای دوست 
تن از برای آنکه کشم بار او بجان 
جان از برای آنکه فشانم بپای دوست 
دل از برای آنکه به بندم بعشق او 
سر از برای آنکه دهم در هوای دوست 
چشم از برای آنکه به بینم جمال او 
لب از برای آنکه بگویم ثنای دوست 
دست از برای آنکه بدامان او زنم 
پای از برای آنکه روم در رضای دوست 
گوش از برای حلقه و گردن برای طوف 
یعنی اسیر و بنده ام و مبتلای دوست 
در سر خیال و مهر بدل سینه بهر راز 
در لب دعا ثنا بزبان دیده جای دوست 
خوش آنکه مدعای من از وی شود روا 
لیکن بشرط آنکه بود مدعای دوست 
گر دوست را بجای من مبتلا بسی است 
بی او شوم اگر بودم کس بجای دوست
ای فیض نوش باد ترا هر چه میکشی 
از جام عشق و باده مهر و وفای دوست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
سرکرده ایم پا بره جستجوی دوست 
کو رهبری که راه نماید بکوی دوست 
از بی نشان نشان ندهد غیر بی نشان 
خود بی نشان شویم پی جستجوی دوست 
با پای او مگر بسپاریم راه او 
ورنه بخویشتن نتوان شد بکوی دوست 
هر چند میرویم بجایی نمیرسیم 
کو جذبه عنایتی از لطف خوی دوست 
بویی زکوی دوست گر آید بسوی ما 
در یکنفس زخویش توان شد بسوی دوست 
چل سال راه رفتی و در گام اولی 
ای فیض هیچ شرم نداری زروی دوست
تا چند مست باشی تو از باده هوس
یکجرعه هم بنوش زجام و سبوی دوست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
حلقه آن در شدنم آرزوست 
بر در او سرزدنم آرزوست 
چند بهر یاد پریشان شوم 
خاک در او شدنم آرزوست 
خاک درش بوده سرم سالها 
باز هوای وطنم آرزوست 
تا که بجان خدمت جانان کنم 
دامن جان بر زدنم آرزوست 
بهر تماشای سراپای او 
دیده سراپاشدنم آرزوست 
دیده ام از فرقت او شد سفید 
بویی از آن پیرهنم آرزوست 
مرغ دلم در قفس تن بمرد 
بال پر و جان زدنم آرزوست 
بر در لب قفل خموشی زدم
سوی خموشان شدنم آرزوست 
 عشق مهل فیض که با جان رود 
زندگی در کفنم آرزوست

وزن: مُفْتَعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: سریع مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U U - | - U -
باده تلخ کهنم آرزوست 
ساقی سیمین ذقنم آرزوست 
زهد ریا عیش مرا تلخ کرد 
دلبر شیرین دهنم آرزوست 
صحبت زاهد همه خار غمست 
شاهد گل پیرهنم آرزوست 
خال معنبر برخی چون قمر 
زلف شکن در شکنم آرزوست 
خیز و لب خود بلب من بنه 
بوسه بر آن لب زدنم آرزوست 
خیز که از توبه پشیمان شدم 
ساقی پیمان شکنم آرزوست 
تلخ بگو زان لب و دشنام ده 
باده زجام سخنم آرزوست
خیز و بکش تیغ و بکش تا بحشر 
زندگی در کفنم آرزوست
نی غم زر دارم و نی سیم فیض
دلبر سیمین بدنم آرزوست

وزن: مُفْتَعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: سریع مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U U - | - U -
یک جرعه می زساغر جانانم آرزوست
سر مستیی زمیکده جانم آرزوست
پایی زدم بدنیی و پایی به آخرت
نی این مرا فریبد و نه آنم آرزوست
از هر دو کون بی خبر و مست بندگی
آزادی ز مالک و رضوانم آرزوست
افسرده شد دل از دم سرد هوای نفس
از جانب یمن دم رحمانم آرزوست
آب حیات هست نهان در دهان یار
بوس لبی و عمر فراوانم آرزوست
زان چشم غمزه و ز مژگان ستیزه
تنگ شگر از آن لب و دندانم آرزوست
شیرین تبسمی که خرد جانم از خرد
مستی زجام لؤلؤ و مرجانم آرزوست
من جان بکف گرفته و او تیغ آبدار
سر تا کنم نثار به سامانم آرزوست
بنما ز زیر زلف سیه عارض چو مه
کز کفر توبه کردم و ایمانم آرزوست
لب نه مرا بلب که کشم آب زندگی
در عین نور چشمه حیوانم آرزوست
از دست زاهدان تر و زاهدان خشک
صحرا و کوه و ناله و افغانم آرزوست
از دیده خون ببارم تا جان شود روان
چون فیض اجر خون شهیدانم آرزوست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
گو برو عقل از سرم در سر هوای یار هست 
گو برو دل از برم در بر غم دلدار هست 
بر تنم سر سرنگون شو شور عشقش بجاست 
دیده ام گو غرق خون شو حسرت دیدار هست 
در کدوی سر شراب عشق و در دل مهر دوست 
در درون عاشقان میخانه و خمار هست 
گه خیال روی او گاهی خیال خوی او 
در سر شوریده عشق بهشت و نار هست 
هم دل و هم جان فداکن یار هم جان و دلست 
جان بر جانان فراوان دل بر دلدار هست 
ای که نظاره بگلهای گلستان میکنی 
دیده جانرا جلا ده در دلت گلزار هست 
بار تن بر جان منه گر بار خواهی بر درش 
کافرم من گر گران جانرا بر او بار هست 
بر دل و جان کن گوارا هر چه آید از حبیب 
درد خوشتر آدمی را درد کی در کار هست
فیض پندارد کسی از حال او آگاه نیست 
حرف رندیهای او بر سرهر بازار هست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
بیا که از ازلم با تو آشنایی هست 
زعکس روی تو در دیده روشنایی هست 
بدل زچشم خرابت خرابی و مستی 
بجان زباده لعل تو جانفزایی هست 
زتاب زلف تو گر دل بخویش می پیچد 
زلعل دلکشت اسباب دلگشایی هست 
مرا زشیوه بیگانگیت باکی نیست 
میان عشق من و حسنت آشنایی هست 
اگرچه دست من از دامن تو کوتاهست 
ولیک دامن لطف ترا رسایی هست 
زسنگ قهر تو بر دل شکستی ار آید 
زلطفهای لطیف تو مومیایی هست 
دل شکسته کجا بندم و دهم بکدام 
زپای تا سرت آیین دلربایی هست 
سزد که فخر کند بر شهان گدای درت 
که پادشاهی عالم درین گدایی هست 
نمیرسد بجدایی غمی درین عالم 
چه هر کجا که غمی هست در جدایی هست 
چنانکه با تو مرا جانب وفا مرعیست 
ترا وفای مراعات بیوفایی هست 
نیازمند خدا از دو کون مستغنی است 
که هر چه در دو جهان هست در خدایی هست 
توان بتقوی و طاعت جهان بدست آورد 
رساست دست کسی را که پارسایی هست 
توانی آنکه کنی بر دو کون پادشهی 
اگر ترا بسر خویش پادشاهی هست 
سجود شکر بود فرض بی نوایانرا 
هزار راحت در رنج بینوایی هست
اگر چه فیض بمقصود ره نمیداند 
ولیک در طلبش نور رهنمایی هست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
بهر گلی اگرم ناله و نوایی هست 
بجان تو اگرم جز تو مدعایی هست 
مگو مگو زکجا آمدی کجا رفتی 
ببین ببین که به جز سایه تو جایی هست
مگو مگو بجهان آشنا کرا داری 
ببین ببین بجهان جز تو آشنایی هست
مرا بغیر هوای تو و رضای تو 
هوای دیگر اگر هست و مدعایی هست 
هوا بسر نرسانم بمدعا نرسم 
چه مدعا چه هوا جز تو روی ورایی هست
بخاک درگه تو گر روم بجای دگر 
کجا روم به جز این آستانه جایی هست
مقابل گل رویت نشینم و نالم 
چو عندلیب که در گلشن نوایی هست 
وصال دوست چو خواهی بساز با غم دوست 
چو گنج باشد ناچار اژدهایی هست
اگر جهان همه بیگانه شد زفیض چه باک 
چو التفات نهان تو آشنایی هست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست 
مرو مرو که ترا نیز مدعایی هست 
بیا بیا که هنوزم نفس درآمدنست 
ببار بر سر من گردگر بلایی هست 
بکش بکش که نهم خنجر ترا گردن 
کشم کشم دگرت نیز اگر جفایی هست 
بکن بکن بمن خسته آنچه نتوان کرد 
بجز دوا اگر این درد را دوایی هست 
بکن بکن که جفای ترا نهادم سر 
مکن وفا و مروت گرت وفایی هست 
ممان ممان زمن خسته هیچ رسم و اثر 
بکن را بیخ و بنم عشق را جزایی هست 
بگو بگو بوصالت که سخت سوگندیست 
شب فراق ترا هیچ انتهایی هست 
وفای وعده ندارد طمع زخوی تو فیض
مرا بس است گرت وعده وفایی هست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
ما را با دوست آشناییست 
از دل روش روشناییست 
در صورت اگر چه بس حقیریم 
ما را بر دو کون پادشاهیست 
آنکس که ز شهر ماست داند 
کاین گوهر قیمتی کجاییست 
ما را نتوان خرید ارزان 
در صدف بلا بهاییست 
این گوهر شب چراغ درویش 
از مخزن خاص کبریاییست 
بر ما دو جهان برند حسرت 
این عشق عنایت خداییست 
گر پادشهی کنیم شاید
ما را بر او ره گداییست
 این فیض که حق بفیض بخشد 
بر جان شکسته مومیاییست

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
در پرده حسن دلربا کیست 
این رشته بدست شاهدان نیست 
من بیخبرم زخویش و او مست 
هشیار میان ما و او کیست 
معشوق که عشق چیست یا رب 
این می زکجا و این چه مستی است 
در چشم خوش بتان چه نشأه است 
این می زکف کدام ساقیست 
این روشنی از کدام خورشید 
این آب زچشمه که جاریست 
دیده است برآب کس چنین نقش 
مشاطه حسن نو خطان کیست 
بیماری چشم گلرخان را 
در پرده دلبری سبب چیست 
در هر نگهی هزار فتنه 
این معجزه کدام عیسی است 
یک تیر آید بصد نشانه 
زه زه زکمان و بازوی کیست 
هشدار که دیگریست دلبر 
دریاب که عشق ما حقیقی است 
در حسن بتان تجلی اوست 
حق باشد این عشق و حق پرستیست 
حسن از حق است و عشق از حق 
نامی بر ما زعشق بازیست 
ای شاهد شاهدان عالم 
معشوق به جز تو در جهان کیست 
فرهاد تو صد هزار شیرین 
مجنون تو صد هزار دلیل است 
ای فیض خراب عشق میباش 
آبادی ما در این خرابیست 
از خود بگذر بعشق پیوند 
باقی عشقست و جمله فانیست

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
از دل مقصود عشق بازیست 
تا ظن نبری که عشق بازیست 
گر غرقه بخون دیده باشد 
پیراهن عاشقان نمازیست 
یک مصلحت از جفای خوبان 
رفتن بحقیقی از مجازیست 
بر وجه مجاز جلوه حسن 
تعلیم طریق عشق بازیست 
ورزیدن بندگیست مطلوب 
گر عشق حقیقی از مجازیست 
ناکامی عاشقان بود کام 
ناسازی عشق کارسازیست 
بیماری عشق تندرستی است 
پستی در عشق سرفرازیست 
سرمایه عاشقان نیازست 
پیرایه حسن بی نیازیست 
هر کس سخنی که داشت طی شد 
افسانه ما بدین درازیست 
جان بر سر عشق شاهدان نه 
ای فیض شهید عشق غازیست

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
بخیالت نمی توانم زیست 
بی جمالت نمی توانم زیست 
تشنه باده وصال توام 
بی وصالت نمی توانم زیست 
بی جمال تو نیست ار امم 
با جمالت نمی توانم زیست 
هر چه با بنده میکنی نیکوست 
بی فعالت نمی توانم زیست 
زان دهان تلخ و شور و شیرینت 
بی مقالت نمی توانم زیست 
از لبت آب زندگی خواهم 
بی زلالت نمی توانم زیست 
شربتی زان لبم حوالت کن 
بی نوالت نمی توانم زیست 
جای جولان تست عرصه دل 
بی مجالت نمی توانم زیست 
پای دل را بزلف خویش ببند 
بی عفالت نمی توانم زیست
غم عشقش کمال تست ای فیض 
بی کمالت نمی توانم زیست

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
آنکه پنهانست از چشم کسان پیداست کیست 
در دل هر ذره خورشید نهان پیداست کیست 
آنکه دارد آسمانرا تا نیفتد بر زمین 
هم زمین را تا بجنبد هر زمان پیداست کیست 
سر نه پیچد هیچیک از حلقة فرمان او 
کارفرمای زمین و آسمان پیداست کیست 
آنکه زو پیداست هر پیدا و هر پیدایی 
باز در پیدا و پیدایی نهان پیداست کیست 
ظاهر باطن نما و باطن ظاهر نما 
در عیان پیدا و در پنهان عیان پیداست کیست 
آنکه او پیداست چون خورشید نزد عارفان 
در نقاب از دیدة نامحرمان پیداست کیست 
آنکه روی گلعذارانرا طراوت داد و رنگ 
تا بریزد آب و رنگ عاشقان پیداست کیست 
آنکه حسن خوبرویان پرتوی از حسن اوست 
هر جمیلی می دهد از وی نشان پیداست کیست 
آنکه بهر او زمین بی خود فلک سرگشته است 
کوه ازو نالان و دریا در فغان پیداست کیست 
آنکه هر دم صد قیامت آشکارا میکند 
در دل دانا نهان از جاهلان پیداست کیست 
آنکه شوری در دل هر ذرة افکنده است 
جمله عالم زوست در آه و فغان پیداست کیست 
آنکه جسم و جان ازو پیدا و او از جسم و جان 
ذات پاک او بری از جسم و جان پیداست کیست 
آنکه او آیینة کونست و کون آیینه اش 
برضمیر بی غبار عارفان پیداست کیست 
آنکه مقصود منست از گفتن بیت و غزل 
نزد صاحب دل چو خورشید جهان پیداست کیست
گرنداند اهل شک فیض از که میگوید سخن 
نزد ارباب بصیرت بیگمان پیداست کیست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
در پرده عاشقی نهان کیست 
در جلوه دلبری عیان کیست 
حسن و احسان چو جمله از تست 
محبوب به جز تو در جهان کیست 
نگذاشت چو غیرت تو غیری 
ما و من و او و این و آن کیست 
عاشق چو تویی عشق و معشوق 
لیلی که وقیس در جهان کیست 
عالم چو ثنای تست یکسر 
آن مثنی بی لب و دهان کیست 
مثنی تویی و ثناء جز تو 
آنرا که ثنا کنند آن کیست 
پنهان بجهان تو و عیان تو 
غیر از تو عیان که و نهان کیست 
هجر و وصل تو هر که داند 
داند نیران چه و جنان کیست 
خود را چه شناخت فیض دانست 
فانی که و هست جاودان کیست

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
آمرزش من از تو خدایا غریب نیست 
از بنده جرم و عفو زمولا غریب نیست 
وهابی و جوادی معطی ذوالمنن 
بنوازی ار بلطف گدا را غریب نیست 
افتاده ام بخاک درت از ره نیاز 
راهم دهی بعالم بالا غریب نیست 
سودی نمیرسد بتو از طاعت کسی 
گر بگذری ز جرم برایا غریب نیست 
از بنده دور نیست که جرم و خطا کند 
بخشیدن از خدای تعالی غریب نیست 
اقرار میکنم به گناهان خویشتن 
رحمی کن ای کریم و ببخشا غریب نیست 
گر طاعتم سزا نبود رایگان ببخش 
کالاوریش صاحب کالا غریب نیست 
گر معصیت سزا نبود معصیت مبین 
بیچارگی ببین ز تو اینها غریب نیست 
از من غریب نیست که سوزم در آتشت 
ور تو دهی بنزد خودت جا غریب نیست 
از حد خود زیاده اگر میکنم طلب 
در حضرت کریم تمنا غریب نیست 
فیضست و درگه تو ازین در کجا رود 
الحاح بر در تو خدایا غریب نیست
دارم محبت نبی و خاندان او 
گر در جوارشان دهیم جا غریب نیست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
اینجهانرا غیر حق پروردگاری هست نیست 
هیچ دیاری به جز حق در دیاری هست نیست 
عارفان را جز خدا با کس نباشد الفتی 
عاشقانرا غیر ذکر دوست کاری هست نیست 
حق شناسانرا که بر باطل فشاندند آستین 
غیر کارحق و بارش کار و باری هست نیست 
دل بعشق حق بیند از غیر حق بیزار شو
غیرعشق حق و حق کاری و باری هست نیست 
مست حق شو تا که باشی هوشیار وقت خود 
غیر مستش در دو عالم هوشیاری هست نیست 
اختیار خود باو بگذار و بگذر زاختیار 
بنده را جز اختیارش اختیاری هست نیست 
گر غمی داری بیار و عرض کن بر لطف او 
خستگانرا غیر لطفش غمگساری هست نیست
روزگار آنست کان با دوست می آید بسر 
غیر ایام وصالش روزگاری هست نیست 
عمر آن باشد که صرف طاعت و تقوی شود 
جز زمان بندگی لیل و نهاری هست نیست 
بیغمانی را که جز تن پروری کاری نبود 
بنگر اندر دستشان از تن غباری هست نیست 
آنکه را آگه شد از تقصیر خود در کار حق 
جز دل بیمار و چشم اشکباری هست نیست 
سعی کن تا سعی تو خالص شود از بهر حق 
غیرخالص روز محشر در شماری هست نیست 
این عبادتها که عابد در دل شب میکند 
گر نباشد خالص آنرا اعتباری هست نیست 
فیض در دنیا برای آخرت کاری نکرد 
مثل او در روز محشر شرمساری هست نیست 
آه میکش ناله میکن شعر میگو مینویس 
رفتگانرا غیر دیوان یادگاری هست نیست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
جان بجانان عرض کردن عاشقانرا عار نیست 
مفلسانرا با کریمان کارها دشوار نیست 
هر کسی را سوی حق از مسلکی ره میدهند 
راه حق منصور را جز نردبان دار نیست 
مستی جام هوا بنگر که غیر از جام دوست 
در میان این خم نه تو کسی هشیار نیست 
خواب غفلت بین که غیر از دیده بینای عشق 
در همه روی زمین یکدیده بیدار نیست 
عقل را در عشق ویران کن که در درگاه دوست 
عاشقانرا بار هست و عاقلانرا بار نیست 
عشقت اندر دوزخ اندازد که لذت میبری 
در بهشتت گر دهد جا عقل بی آزار نیست 
اندکی آزار بسیار است از بیگانگان 
گر کند آن آشنا بیرون زحد بسیار نیست 
هر که باشد هر چه خواهد در حق ما گو بگو 
سرزنشهای ملامت عاشقانرا عار نیست 
بر مدار ای فیض دست اعتصام از پای عشق 
در جهان جز عشق یار و مونس و غمخوار نیست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
غیردلدار وفا دار کسی دیگر نیست 
نیست اغیار به جز یار کسی دیگر نیست 
نیست در راسته بازار جهان غیریکی 
خویشرا اوست خریدار کسی دیگر نیست
دیده دل بگشا تا که به بینی بعیان 
که به جز واحد قهار کسی دیگر نیست 
اوست باقی و دگرها همه دروی فانی 
اوست در جمله نمودار کسی دیگر نیست 
اهل عالم همه مستند زصهبای فنا 
غیر آن ساقی هشیار کسی دیگر نیست 
چشم بر هر چه گشودیم ندیدیم جز او 
شد یقین آنه درین دار کسی دیگر نیست 
هانکه بازی ندهد عشوه بیگانه ترا 
آشنا اوست جز او یار کسی دیگرنیست 
کو کسی تا که کند غور سخنهای مرا 
بجز از صاحب گفتار کسی دیگر نیست 
فیض از صاحب گفتار مزن دم زنهار 
غیر دیار در این دار کسی دیگر نیست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
چون توان بود در آنجای که آسایش نیست 
یا بگنجید بسوفار که گنجایش نیست 
چه دهی دل بسرایی که دل از وی بکند 
یا نهی رخت بدان خانه که آسایش نیست 
هر که او عاقبت اندیش بود دل ننهد 
در مقامی که بقا را ره گنجایش نیست 
نعمت دینی دون هیچ نگیرد دستت 
بعبث دست میالا که جز آلایش نیست 
مال و جاهی که بر آن روز بروز افزایی 
کاهش جان بود آن مایه افزایش نیست 
خویشتن را بفسون و حیل آراسته است 
نخری عشوه دنیا که جز آرایش نیست 
هر که را زینت این زال دل از جا ببرد 
خون رود از نظر و فرصت پالایش نیست 
دست مشاطه نیارد رخ دنیا آراست 
زال بد منظر دون قابل آرایش نیست 
هست زندان خردمند و بهشت نادان 
نزد ارباب بصر قابل آسایش نیست 
هر چه در دین کندت سود بجا آور زود 
ور زیانست بمان حاجت فرمایش نیست 
طاعت حق کن و بگذر ز شمار طاعت 
ره مپیما و برو فرصت پیمایش نیست 
منشین شاد و مجو خاطر جمع و دل خوش 
فیض ازین مرحله کاین منزل آسایش نیست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
تا نگذرد زنام سزاوار نام نیست 
تا معترف به نقص نباشد تمام نیست 
ای نامور ز پیش و پس خویش کند حذر 
جایی مدان که بهر شکار تو دام نیست 
عرفان طلب نخست و پس آنگاه بندگی 
بی معرفت عبادت عابد تمام نیست 
از دینی اکتفا به تمتع کن و بمان 
کین ناقبول قابل عقد دوام نیست 
کامی مجو زدهرکه نا کامیست کام 
کامی که دل درو نتوان بست کام نیست 
کس را نه کام داده نه ناکام کرده اند 
فرقی درین میان خواص و عوام نیست 
بهر خواص گرچه بود لطف های خاص 
بهر عوام نیز بود آنچه عام نیست 
دارد مصیبتی همه لیک مختلف 
تلخست احتمال مصیبت چو عام نیست 
حزن و سرور را بمساوات داده اند 
گرچه تفاوتی است که خواجه غلام نیست 
زاهد کجا و عاشق شوریده سر کجا 
هرگز میان این دو نفر التیام نیست 
بگذر بخیر دشمن و بر ما مکن سلام 
سالم چو نیستیم ز شرط سلام نیست 
غافل ز ذکر حق نشوی فیض یکنفس 
بی ذکر مستدام عبادت تمام نیست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
عاشقانرا در بهشت آرام نیست 
عشقبازی کار هر خود کام نیست 
پخته باید بلای عشق را 
کار این سودا پزان خام نیست 
چاره عاشق همین بیچارگیست 
همدمش جز بخت نافرجام نیست 
کام نتوان یافتن در راه عشق 
غیر ناکامی درین ره کام نیست 
دست باید داشتن از ننگ و نام 
عشق را عاری چو ننک و نام نیست 
زین شب و روز مکرر دل گرفت 
ایخوش آنجایی که صبح و شام نیست 
خوبتر از خال و زلف دلبران 
دانه مردم ربا و دام نیست 
آبروی نیکوان دلدار ماست 
لیک با این خاک شینان رام نیست 
تا وصالش دست ندهد فیض را 
این دل سرگشته را آرام نیست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
یک محرم راز در جهان نیست 
یک دوست بزیر آسمان نیست 
غیر از غم عشق همدمی کو 
کز صحبت آن دلم گران نیست 
فریاد زدست این کرانان 
جانرا از عذابشان امان نیست 
من طاقت احمقان ندارم
جز مرک سزای احمقان نیست 
یارب یا رب غم تو خواهم 
دل جز بغم تو شادمان نیست
تا یافت بکوی عشق راهی 
دل را غم جان سرجهان نیست 
خود جان جهان جهان جان شد 
دل بسته انی جهان و جان نیست 
شور عشقی چو هست در سر 
دلرا پروای این و آن نیست 
جایی نتوان نشست ای فیض 
کافسانه عشق در میان نیست

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
کس نیست کز غم تو دلش پاره پاره نیست
لیکن چه چاره کز غم عشق تو چاره نیست
تا کی جفا کنی صنما از خدا بترس
آخر دلست جای غمت سنگ خاره نیست
هر دم هزار چاره کنی در جفای ما
ما را ولی ز دست جفای تو چاره نیست
شاید که روز حشر نپرسند جرم ما
در عشق سوختیم عقوبت دوباره نیست
دل بر هلاک نه به عبث دست و پا مزن
کاین قلزم هوا و هوس را کناره نیست
ای فیض عشق ورز که عشقست هرچه هست
آن دل که عشق نیست درو هیچ کاره نیست
گر جان طلب کند ز تو جانان روان بده
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ما را که نوای بی نواییست 
مستی ز شراب کبریاییست 
تا حشر بخویشتن نیاییم 
هشیار و یا زحق جداییست 
ساقی قدحی بده که مستی 
بهتر زعبادت ریاییست 
ما معتکفیم در خرابات 
ما را چه مجال پارساییست 
از ما طمع صالح خامیست 
مستیست چه جای خودنماییست 
بیگانه مباش زاهد از ما 
ما را با دوست آشناییست
ای فیض ازین صریح تر گوی 
ما را از دوست کی جداییست

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
دل گرفتار ماه سیما ییست 
جان هوادار سرو بالاییست 
گه جنون گاه عقل و گه مستی 
در دل تنگ ما تماشاییست 
در غم عشق هر پری رویی 
سرشوریده سر بصحرا ییست 
بر سرراه هر هلال ابروی 
از هجوم نظاره غوغاییست 
بر سرکوی هر بتی مه روی 
هر طرف زآب چشم دریاییست 
از لب لعل هر شکر دهنی 
در دل هر کسی تمناییست 
نه همین فیض مست و شیدا شد 
که بهر گوشه مست و شیداییست

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
گذشت آن گل و حسرت بیادگار گذاشت 
برفت از نظر عندلیب و خار گذاشت 
چو آسمان بسرم سایه فکند از لطف 
بعزتم ززمین بر گرفت و خوار گذاشت 
چشید ذوق وصالش چو دل نهان گردید 
ببرد لذت مستی ز سرخمار گذاشت 
ربود چون زمیان دل کناره کرد از من 
وفا و مهر بیکباره بر کنار گذاشت 
شکفت غنچه دل از گشاد چهره او 
ولی برشته جان عقده بی شمار گذاشت 
مثال زینت دنیاست حسن مهرویان 
خوش آنکه زین دو گذشت و باختیار گذاشت
بفیض گفتم خوبان وفا نمیدارند 
ببین چگونه ترا زارو دلفکار گذاشت

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
بمرد رستم زال و زتن غبار گذاشت 
ببرد حسرت و عبرت بیادگار گذاشت 
خوشا کسی که چو رو کرد سوی او دنیا 
باختیار گذشت و باختیار گذاشت 
بدا کسی که طلب کرد و دل بدنیا بست 
باختیار گرفت و باضطرار گذاشت 
گذاشت هر که به جز کرد گار حسرت بود 
خوشا کسی که دلش را بکردگار گذاشت 
فلک نگردد الا بمدعای کسی 
که کار خویش بخلاق کار و بار گذاشت 
چو اختیار ندادند بنده را در کار 
خنک کسی که بمختار اختیار گذاشت
چو فیض هر که بدنیا نبست دل جان برد 
دعای خیر زنیکان بیادگار گذاشت

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -