خیال روی تو در خاطر است خلقی را
کسی ملاحظه ی خاطر کدام کند
نه آشنا و نه بیگانه ای نمیدانم
که اختلاط چنین را کسی چه نام کند
شرح غم عشق را بیان دگر است
داغ دل خسته را نشان دگر است
تو فهم سخن نمی کنی معذوری
افسانه ی عشق را زبان دگراست
جوان و پیر که در بند مال و فرزندند
نه عاقل اند که طفلان ناخردمندند
خوش آن کسان که گذشتند پاک چون خورشید
که سایه ای به سر این جهان نیفکندند
به خانه ای که ره جان نمیتوان بستن
چه ابله اند کسانی که دل همی بندند
به سبزه زار فلک طرفه باغبانانند
که هر نهال که کشتند باز برکندند
جمال طلعت هم صحبتان غنیمت دان
که میبرند زآنان که باز پیوندند
بقا که نیست درو حاصل همه هیچ است
چو بنگری همه عالم به هیچ خرسندند
بساز توشه زبهر مسافران وجود
که میهمان عزیزند و روزگی چندند
وگر تو آدمیی در سگان به طنز مبین
که بهتر از من و تو بنده ی خداوندند
مجوی دنیی اگر اهل همتی خسرو
که از همای به مردار میل نپسندند
از آن ز حال من اگر نیی که هیچ گهم
حجاب عشق به اظهار مدعا نگذاشت
بس که در صید دل من برده شوخی ها به کار
جسته ام از دام و پندارد گرفتارم هنوز
چو تاثیری ندارد جز فراموشی برش قاصد
بنام غیر گوید کاش پیغامی که من دادم
آن دوست که عهد دوستداری بشکست
میرفت و منش گرفته دامن در دست
می گفت که بعد از این بخوابم بینی
پنداشت که بعد ازاو مرا خوابی هست
دیشب من و دل به قول آن عهد شکن
در کوچه ی انتظار کردیم وطن
چون مرغ سحر آیه ی نومیدی خواند
شرمنده شدم من از دل و دل از من
دلا باز این همه افسردگی چیست
به عهد گل چنین پژمردگی چیست
اگر آزرده ای از توبه ی دوش
دگر بتوان شکست آزردگی چیست
شنیدم گرم داری حلقه ی دوش
بهایی باز این افسردگی چیست
ببازار محشر من و شرمساری
که بسیار بسیار کاسد قماشم
بهایی بهای یکی موی جانان
دوکون ار ستانم بهایی نباشم
حلالت باد هر عشرت که کردی آذری در عشق
که خوش مردانه رفتی جان من عاشق چنین باشد
گر زبیرحمی مرا از شهر بیرون می کنی
دل که در کوی تو میماند به آن چون میکنی
عارفی گفت کسی که حق را به سنگینی همی شنود برای عمل بدان بسی سنگین تر بود
ای نه دله ی ده دله هر ده یله کن
صراف وجود باش و خود را چله کن
یک صبح به اخلاص بیا در برما
گر کام تو بر نیاید آن گه گله کن
اول که مرا عشق نگارم بربود
همسایه من زناله ی من نغنود
و اکنون کم شد ناله چو دردم بفزود
آتش چو همه گرفت کم گردد دود
سررشته حیات گست و یقین نشد
کاین تار و پود کسوت ما از چه رشته اند
دردا که نرست اندر این باغ
یک لاله که نیست بر دلش داغ
نوبهاران به که عزم عشرت آبادی کنیم
بگذریم از بوستان از دوستان یادی کنیم
بلبلان از بوی نوروزی به فریاد آمدند
کم نییم از بلبلی ما نیز فریادی کنیم
خیمه سلطان گل بر سبزه و صحرا زدند
خیز تا آن جا رویم از دست دل دادی کنیم
دهر بنیاد جوانی می کند ساقی کجاست
موسم عیش است تا ما نیز بنیادی کنیم
آذری چون آب در زنجیر بودن تا بکی
چون صبا یک ره هوای سرو آزادی کنیم
تا گفت بلی دل به بلای تو در افتاد
هرگز زبلای تو نرست این چه بلا بود
میل از طرف ما مشمارید که در کاه
هر میل که بود از طرف کاهربا بود
من ناله ی آتشین نمیدانستم
من جان و دل حزین نمیدانستم
نه نام بمن گذاشتی نه نشان
ای عشق ترا چنین نمیدانستم
ای روی تو همچون کف پیغمبر تو
پیغمبر ما به حق شود رهبر تو
ترسم که تو دین موسوی مگذاری
من دین محمدی نهم بر سر تو
دل کیست که گویم از برای غم توست
بیگانه ی خویش و آشنای غم توست
لطفی است که میکند غمت با دل من
ورنه دل تنگ من چه جای غم توست
هر چند وقت کشته شدن دست و پا زدم
یک بار دامن تو نیابد به چنگ من

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -