آفتاب و سایه می رقصند با هم ذره وار
کافتاب دین و سایه حق شد امروز آشکار
دفتر ایجاد را امروز حق شیرازه بست
تا درآرد فرد فرد اوصاف خود را در شار
گلشن ابداع را امروز یزدان آب داد
تا ز سیرابی نهال صنع  گیرد برگ و بار
کلک قدرت صورتی بر لوح هستی برنگاشت
وز تماشای جمال خود بدوکرد اقتصار
صورت و صورت نگار از هم اگر دارند فرق
از چه این  صورت ندارد فرق با صورت نگار
عکس صورتگر توان دید اندرین صورت درست
تا چه  معجز برده  صورتگر درین صورت به  کار
راست پنداری به جای رنگ سودست آینه
تا در آن صورت ببیند عکس خویش آیینه وار
قدرت حق آشکارا کرد امروز آنچه بود
کز تماشای جمال خویشتن بد بیقرار
در تمنای وصال خویش عمری صبر کرد
دست شوق آخر فرو درید جیب انتظار
ناقد عشق آتشی زانگیز غیرت برفروخت
تا بدو نقد جمال خویش راگیرد عیار
تا به کی در پرده گویم روز مولود نبی است
کاوست اندر پرده هم خود پردگی هم پرده دار
احمد محمود ابوالقاسم محمد عقل کل
مخزن سر الهی رازدار هشت و چار
همنشین لی مع الله معنی نون والقلم
رهسپار لیله الاسری سوی پروردگار
در حجاب کنت کنزا بود حق پنهان هنوز
کاو خدا را بندگی کردی به قلب خاکسار
ازگل آدم هنوز اندر میان نامی نبود
کاو شمار نسل آدم  کرد تا روز شمار
نار و جنت بود در بطن مشیت مختفی
کاو گروهی را به جنت برد قومی را به نار
آنکه  هر وصفی  که  گویی  در حقیقت  وصف اوست
راست  پنداری سخن  با نعت  او جست انحصار
پیش از آن کز دانه باشد نام یا زین خاک نود
برگ و بار هر درختی دیدی اندر شاخسار
آسمان عدل بد پیش از وجود آسمان
روزگار فضل بد پیش از ظهور روزگار
پیش ازین لیل و نهار اندر قرون سرمدی
موی و روی احمدی واللیل بود و والنهار
پیش ازآن کز صلب حکمت قدرت آبستن شود
در مشیمه مام دادی قوت طفل شیرخوار
بچه امکان هنوز اندر مشیمه امر بود
کاو یتیمان را سر از رحمت  گرفتی در کنار
گر مصورگشتی اخلاق کریمش در قلوب
ور مجسم گشتی اوصاف جمیلش در دیار
بر حقایق در ضمایر تنگ بودی جایگاه
بر خلایق در معابر ضیق جستی رهگذار
چون  به  هر دعوی  دو شاهد باید او مه  را دو کرد
زان دوشاهد دعوی دینش پذیرفت اشتهار
سوماری  کاو سخن  گفتست  با شاهی چنان
بوسه جای انبیا زیبد لب آن سوسمار
خلق از معراج او آگاه و او خود بیخبر
زانکه بیخود رفت در خلوتسرای کردگار
شور عشق احمدی بازم به جوش آورد دل
بلبل آری در خروش آید ز بوی نوبهار
عشق را معنی بلندست و خردها سخت پست
دوس راقربان عزیزست  و روانهاسخت خوار
ای  که یار نغز جویی  پای تا سر مغز شو
زانکه طبع دوست را از پوست  گیرد انزجار
غرق عشق یار شو چونان که سر تا پای تو
ذکر حسن دوست گوید هر زمان بی اختیار
گر ندانی عاشقی کردن ز مطرب یادگیر
کاو همی بی اختیار از شوق  گوید یار یار
عشق را جایی رسان با دوست کز هر موی تو
جلوه های طلعت معشوق گردد آشکار
عشق  چون  کامل  شود معشوق و عاشق را ز هم
می نشاید فرق کرد الا ز روی اعتبار
باورت ناید به چشم سر نه با این چشم سر
فرق کن از روی معنی خواجه را با شهریار
خسرو ایران محمد شه  که اسم و رسم او
تا به روز حشر ماند از محمد یادگار
آنکه جامه قدرتش را در ازل نساج صنع
از مشیت رشت پود و از حمیت بافت تار
خلق می گویند چون خورشید بنشیند به کوه
روز ش گردد خلاف من که دیدم چند بار
شه  به  شب  خو رشید سان  بر اسب که  پیکر نشست
وز جمالش گشت همچون روز روشن شام تار
آیت والنجم را آن لحظه بینی کز هوا
در جهد پیکان او بر خود خصم بد شعار
خصم چون زلزال بأسش را نمی بیند به چشم
خفته غافل  کش به سر ناگه فرود آید حصار
فتح  و فیروزی به  جاهش خورده سوگند عظیم
کش دوند اندر عنان آن از یمین این از یسار
خسروا از نوک کلک خواجه پشت دولتت
دارد آن گرمی که دین مصطفی از ذوالفقار
راست پنداری  که  کلک او شهاب ثاقبست
دولت تو چرخ و بدخواه تو دیوی نابکار
تا همی تارکتان از تاب مه ریزد ز هم
تا همی آب بحار از تف خورگردد بخار
باد بختت تاب ماه و حاسدت تار کتان
باد تیغت تف مهر و دشمنت آب بحار
لاف مسکینی مزن قاآنیا زانرو که هست
آستین خاطرت مملو ز در شاهوار

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -