cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
به بزم ماتم سبط نبی باشد خدا حاضر
در آن ماتم سرا باشد جناب مصطفی حاضر
بساط زیر پای مردم از بال ملک باشد
در آن بزمی که باشد شافع روز جزا حاضر
بود دور از مروت با درونی شاد بنشستن
به هر بزم عزا کآنجا بود صاحب عزا حاضر
تکبر کم کن ای دل با ادب بنشین در آن مجلس
که می باشد در آن مجلس علی مرتضی حاضر
به زانوی الم سر را بنه گردن مکش زیرا
که باشد مو پریشان حضرت خیرالنساء حاضر
عزای سرور لب تشنه گان هر جا شود بر پا
بود روح تمام انبیاء و اولیاء حاضر
عزاداری کن از بهر حسین ابن علی زیرا
بود در بزم سوگ او امام مجتبی حاضر
بیاد آور گه جان دادن فرزند زهرا را
که بر بالین نبودش کس به جز شمر دغا حاضر
اگر در عالم صورت کسی حاضر نبود اما
به معنی بود جدش با تمام انبیا حاضر
کسی یارای سر ببریدنش از تن نبود آری
اگر آنجا نبودی شمر شوم بی حیا حاضر
شدند از بهر قتل آن شه بی کس در آن صحرا
به حکم زاده مرجانه فوج اشقیا حاضر
پی خون ریزی آن پادشاه یثرب و بطحا
سپاه کوفیان کردند تیغ و نیزه ها حاضر
بیاد نینوای او بسان نی نوا سر کن
نبودی آن زمان چون در دیار نینوا حاضر
عزاداری شاه کربلا را ترکیا اینک
غنیمت دان نبودی گر به دشت کربلا حاضر

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ظلمی که بر حسین علی شد به کربلا
کس در جهان ندیده چنین ظلمی برملا
تنها همین نه مردم ایران بپا کنند
بزم عزای سبط نبی را به خانه ها
در هند و سند و بلخ و بخارا و زنگ و روم
هر ساله بزم تعزیه اش می شود بپا
قوم هنود از سر صدق و صفا دهند
در روز قتل ماه محرم نیازها
جمعی ز هندوان حسینی به ملک هند
اخلاصشان بود به حسین بیشتر ز ما
هیزم کنند جمع و فروزند آتشی
کز شعله اش کباب شود مرغ در هوا
دیدم به چشم خویش که آن پاک نیتان
گویند یا حسین و در آتش نهند پا
آتش به جسمش نکند گرمیش اثر
دارم یقین زنام حسین می کند حیا
جایی که می کنند عزادرایش هنود
گر شیعه جان فدا ننماید زهی خطا
یا رب حسین که این همه دارد جلال و جاه
شمر لعین برید سرش از قفا چرا
جرمش کدام بود و گناهش چه کز ستم
لب تشنه ساختند سر از پیکرش جدا
انداختند پیکر او را به روی خاک
کردند از جفا سر او را به نیزه ها
این در چه مذهبی بود و در چه ملتی
لب تشنه سربرند کسی وانگه از قفا
کاش آن زمانکه خون گلویش به خاک ریخت
نازل شدی به خلق جهان ز آسمان بلا
کاش آن زمان کشتی عمرش بهم شکست
یکباره کاینات شدی غرقه فنا
کاش آن زمان که روح شد از جسم او برون
روح جهانیان شدی از جسمشان جدا
کاش آن زمان که شمر لگد زد به سینه اش
ارکان نه فلک شدی از یکدیگر جدا
کاش آن زمان که کرد فدا جان به راه دوست
جان های شیعیان همه او را شدی فدا
کاش آن زمان خراب شدی آسمان که شد
چوب یزید بر لب و دندانش آشنا
ترکی اگر تو دعوی اسلام می کنی
کمتر ز هندویی نتوان شد در این عزا

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
عاشق آن باشد که شرط عشق را آرد به جا
در فنای خویشتن معشوق را سازد رضا
عاشق آن باشد که گر برند بندش را زبند
در مقام جان فشانی نی نعم گوید نه لا
عاشق آن باشد که نبود در غم اهل و عیال
خویش را سازد مجرد از تمام ماسوی
جان فدای همت آن عاشق صادق که کرد
در ره معشوق ترک جان و مال و اقربا
هیچ دانی کیست آن عاشق که در راه حبیب
کرد ترک جان و مال و هستی خود از وفا
باشد آن عاشق فروغ دیده زهرا حسین
لاله خونین داغستان دشت کربلا
تا قدم بنهاد آن شور آفرین راه عشق
در ره معشوق کرد از شوق جان و سر فدا
چون خیل الله در قربانگه کرب وبلا
کرد اکبر را فدای دوست در کوه منا
در منای قرب حق قربا نیش مقبول شد
کربلایش زان سبب شد کعبه اهل صفا
با وجود آنکه بودی آب مهر مادرش
شمر با خنجر بریدش تشنه لب سر از قفا
خوش به بازار شهادت او شفاعت را خرید
همتش نازم که کرد آخر به عهد خود وفا
ای حسین ای عاشق جانباز عشق ذوالجلال
کن نظر از مهر سوی عاشق غم مبتلا
عاشقان کوی تو هر چند بسیارند لیک
ترکی افسرده از عشق تو افتاده زپا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
به نجف گذر کن ایا صبا تو زکربلا ز ره وفا
به علی بگو که شهید شد پسر عزیز تو از جفا
تو شه سریر فتوتی در بحر جود و مروتی
ز نجف بیا تو به کربلا به حسین خود نظری نما
لب خشک و دیده پر زنم نظرش بود به سوی حرم
که ز تیغ قاتل سنگ دل سر او بریده شد از قفا
شده نخل قامت او نگون رخ او ز خون شده لاله گون
تن او فتاده به بحر خون سر او به ناوک نیزه ها
تن نازپرور اکبرش  شده چاک چاک برابرش
ز بدن دو دست برادرش شده از جفای خسان جدا
ز جفا سکینه یتیم شد دل او ز غصه دو نیم شد
به دیار غم چو مقیم شد به فغان کشید ز دل نوا
تو به بزم شام کن گذر بنما به طشت طلا نظر
بنگر تو چوب یزید را به لب حسین خود آشنا
به خدا که ترکی خسته دلبه عزای سبط نبی مدام
نه عجب که خون جگر چکد ز دو دیده اش به غم و عزا

وزن: مُتَفاعِلُنْ مُتَفاعِلُنْ مُتَفاعِلُنْ مُتَفاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: U U - U - | U U - U - | U U - U - | U U - U -
ای ز غمت دل فسرده آدم و حوا
خسته ز داغت روان مریم و عیسی
ای به عزایت چکیده در عوض اشک
خون دل از چشم خلق عالم بالا
غرق نشد از چه رو سفینه گیتی
چون تو شدی تشنه کشته بر لب دریا
جسم شریفت ز صدر زین چو نگون شد
چشمه خون شد روان ز دیده زهرا
تا به سر نیزه شد بلند سر تو
ناله برآمد زنای نیزه اعدا
بیضه بیضا گرفت تا به سر نی
گشت هویدا سرت چو بیضه بیضا
پیکر عریان چاک چاک تو از کین
بود سه روز و دو شب به دامن صحرا
کرد جدا اهرمن ز دست تو انگشت
از پی انگشتری که برد به یغما
سینه تو خورد شد ز سم ستوران
کهنه لباس تو گشت غارت اعدا
شمس رخت تا غروب کرد به مطبخ
روز سیه شد به خلق چون شب ظلما
خواندن قرآن سر تو بر سر نیزه
تاب ز زینب ربود و صبر ز لیلا
هر که نگرید به یاد غربتت امروز
غصه خورد در شفاعت تو به فردا
از غمت ای تشنه لب زدیده ترکی
اشک روان جاری است دریا دریا

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلاتُ مُفْتَعِلُنْ فَعْ
بحر: منسرح مثمن مطوی منحور
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - U | - U U - | -
ای کشته ای که کعبه عشق است کوی تو
روی تمام عالمیان است سوی تو
ما را شراب کوثر و تنسیم گو مباش
چون خورده ایم باده عشق از سبوی تو
آب حیات و کوثر و تنسیم و سلسبیل
هیچند پیش خاک در مشکبوی تو
تو در دل منی و من از فرط اشتیاق
هرسو روانه ام ز پی جستجوی تو
گر بزم شادمانی و گر مجلس عزاست
نقل مجالس است همه گفتگوی تو
آبی که مهر فاطمه بود از چه کوفیان
بستند از طریق شقاوت به روی تو
نازم به همت تو که در سجده زسر تیغ
شد خون پاک حنجرت آب وضوی تو
بوسیده بود زیر گلوی تو را نبی
خنجر حیا نمود که برد گلوی تو
گر کاینات غرقه بحر فنا شوند
کی خونبهاست یکسره بر تار موی تو
شاهاهوای کرب و بلایت به سر مراست
مگذار زیر خاک برم آرزوی تو
گر جان رود ز قالب ترکی به کربلا
جان دوباره بر تنش آید ز بوی تو

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
چون جفا کردی به آل بوتراب ای آسمان
کاش گشتی سرنگون همچون جباب ای آسمان
شام را معمور کردی ا زپی قتل حسین
ساختی بطحا و یثرب را خراب ای آسمان
سبط احمد را فکندی در میان خاک و خون
تن برهنه در میان آفتاب ای آسمان
دست سقای حرم را از بدن کردی جدا
با لب تشنه کنار نهر آب ای آسمان
کندی از بن گلبن حق اکبر گلگون عذار
ریختی از چشم لیلا بس گلاب ای آسمان
قاسم کوکب لقا را در مصاف عاشقی
دست و پایش را زخون کردی خضاب ای آسمان
اهل بیت مصطفی را چون اسیران فرنگ
جمله را بستی به یک بند وطناب ای آسمان
از جفا بردی به شهر شام در بزم یزید
دختر خیرالنسا را بی نقاب ای آسمان
راس پر نور حسین تشنه لب را از جفا
ساختی زینت ده بزم شراب ای آسمان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
شکوه ها دارم ز تو ای آسمان ای آسمان
تا بکی گردی به کام دشمنان ای آسمان
در عراق آوردی از یثرب به مهمانی حسین
آب را بستی به روی میهمان ای آسمان
از جفایت عرصه کرب و بلا چون لاله زار
گشت از اجساد پاک کشته گان ای آسمان
بر سر نیزه سر پرنور ماه برج عشق
جلوه گر کردی چو مهر خاوران ای آسمان
پیکر صد چاک او بی سر فکندی بر زمین
وز جفا کردی سرش را بر سنان آسمان
راس خونین حسین از کوفه بردی تا به شام
پیکرش را ساختی در خون طپان ای آسمان
از جفا کردی سر سر حلقه عشاق را
در تنور خانه خولی نهان ای آسمان
بر لب و دندان سبط مصطفی در طشت زر
آشنا کردی تو چوب خیزران ای آسمان
قامت سبط نبی را در زمین کربلا
از غم عباس کردی چون گمان ای آسمان
تشنه لب عباس را دست از تنش کردی جدا
در کنار دجله آب روان ای آسمان
در پی انگشتری انگشت سلطان امم
شد جدا از ضرب تیغ ساربان ای آسمان
لاله صحن چمن اکبر جوان گل عذار
شد بهار عمرا و آخر خزان ای آسمان
نوک پیکان را به جای غنچه پستان مکید
شیرخواره اصغر شیرین زبان ای آسمان
ماه برج آل عصمت ماند زیر آفتاب
از چه بر جسمش نگشتی سایبان ای آسمان
دختر شیر خدا را بر شتر کردی سوار
با دو چشم اشکبار و خون چکان ای آسمان
آن حریمی را که جبریل امین محرم نبود
بردی اندر مجلس نامحرمان ای آسمان
کاروانی از عزیزان خدا از کربلا
شد به خواری سوی شام غم روان ای آسمان
از صدای ناله طفلان به دشت کربلا
ساختی هنگامه محشر عیان ای آسمان
جای دارد زین مصیبت گر بریزد خون دل
جای اشک از دیده کروبیان ای آسمان
آسمان ظلمی که تو کردی به سبط مصطفی
کس چنین ظلمی نکرده در جهان ای آسمان
در عزای سبط پیغمبر شد از بیداد تو
سیل اشک از دیده  ترکی روان ای آسمان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
فلک ویران شوی بنگر چه ظلمی در جهان کردی
به گیتی هر چه ای ظالمدلت می خواست آن کردی
حسین آن نور حق در کربلا خواندی به مهمانی
ز راه دشمنی آواره اش از خانمان کردی
از اول در عراق آوردی آن شاه حجازی را
به صد شور و نوایش با خالف همنعنان کردی
از آن پس آب را بستی به روی اهل بیت او
فلک رویت سیه خوش احترام میهمان کردی
حسین آغشته در خون وختم رسل غمگین
یزید بی مروت را ز قتلش شادمان کردی
تنش را در زمین کربلا انداختی بی سر
سرش را در تنور خانه خولی نهان کردی
نهادی در میان طشت زر راس منیرش را
لبش آزرده از جورت ز چوب خیزران کردی
فکندی بر زمین سرو قد رعنای اکبر را
تن چون یاسمینش را ز خون چون ارغوان کردی
خضاب از خون سر کردی تو دست و پای قاسم را
بهار شادی او را به دشت خون خزان کردی
ز راه کین به دست حرمله تیر وکمان دادی
گلوی اصغر شیرین زبانش را نشان کردی
پریشان ساختی در کربلا گیسوی زینب را
ز داغ لاله رویان قامت او را کمان کردی
خیام آل طاها را زدی از راه کین آتش
حریم آل یاسین را گرفتار خسان کردی
ز فریاد و فغان اهل بیت سبط پیغمبر
به دشت کربلا هنگامه محشر عیان کردی
نشاندی بر شترها اهل بیت میربطحا را
به سوی شامشان با دیده گریان روان کردی
فلک از این جفاهایی که با آل نبی کردی
به جای اشک خون از دیده ترکی روان کردی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
فلک بر اهل دل بیداد بی اندازه کردی تو
چرا هر کهنه داغی بود از نو تازه کردی تو
غمی ز اندازه بیرون بر دلم وارد شد از ظلمت
ز بس بر آل طاها ظلم بی اندازه کردی تو
زهم اوراق کردی دفتر آل پیمبر را
کتاب آل سفیان را ز نو شیرازه کردی تو
سر سبط نبی را از قفا از تن جدا کردی
به کوفه بردی و آویزه دروازه کردی تو
شهنشاهی که از آوازه حسنش جهان پر بود
ز قتلش جمله عالم را پر از آوازه کردی تو
اسیر و خون جگر از کربلا تا شام زینب را
پریشان موسوا را شتر جمازه کردی تو
به رخسار زنان و دختران آل بوسفیان
ز خون نوخطان آل عصمت غازه کردی تو
جفاهایی که با آل نبی کردی تو در عالم
دمادم داغ اهل عالمی را تازه کردی تو

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
فلک تا کی جفا بر آل پیغمبر روا دارد
روا تا کی جفا با اهل بیت مصطفی دارد
بیا در کربلا ای دل به حسرت دیده ای بگشا
به طرف گلشنش بنگر چه رنگی لاله ها دارد
سراسر لاله هایش نوجوانان بنی هاشم
که زهرا بهرشان چون لاله بر دل داغ ها دارد
علمدار سپاه و ساقی بزم وفا عباس
کنار آب لب تشنه دو دست از تن جدا دارد
علی اکبر آن آیینه رخسار پیغمبر
تنی صد پاره و فرقی ز تیغ کین دو تا دارد
یتیم مجتبی قاسم به یاری عموی خود
حنا از خون فرق خویشتن بردست و پا دارد
نشسته زیر خنجر تشنه لب سبط نبی اما
به هرگامی که بردارد نگاهی بر قفا دارد
حسین ای کشته راه خدا دریاب ترکی را
که این پیرانه سر بر سرهوای کربلا دارد
شهاگویند شد در کربلایت هر کسی مدفون
پس از مردن چه ترس از پرسش روز جزا دارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
فلک به آل پیمبر سر مجادله دارد
به اهل بیت نبی تا کی این معامله دارد
کنار دجله کرب و بلا بیا و نظر کن
چه موج ها و چه گرداب های هایله دارد
عزیز فاطمه صد پاره تن فتاده به میدان
هنوز دل به دل آرام خویش یکدله دارد
به نوک نی سر سلطان دین مقابل زینب
اگر غلط نکنم مهر و مه مقابله دارد
میا راس حسین و تن فتاده به خاکش
خدا گواست که یک چوب نیزه فاصله دارد
زبس دو یده سکینه به راه شام پیاده
دریغ و درد که پایش هزار آبله دارد
ز خیمه گاه سوی قتلگه دود ز چه زینب
بدان که حاجی عشق است و میل هر وله دارد
به شام زینب بی خانمان به کنج خرابه
غمین نشسته و با بخت خویشتن گله دارد
یزید بر لب و دندان شاه عشق زند چوب
به حیرتم دل زینب چقدر حوصله دارد
گناه حضرت سجاد چیست جرم کدامش
که غل به گردن و بر دست و پای سلسله دارد
مدام فاطمه در کوچه های شهر مدینه
نشسته بر سر راه انتظار قافله دارد
قبول فاطمه افتد گر این مصیبت ترکی
به روز بازپسین باز چشم بر صله دارد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U - -
فلک ز ماتم زینب مگر خبر دارد
و گرنه جامه نیلی چرا به بر دارد
خبر ز حال سکینه ندارد آن طفلی
که صبح و شام به سرسایه پدر دارد
کباب می شود از گریه سکینه دلم
که طفل کشته پدر گریه اش اثر دارد
رباب مادر اصغر ز تشنگی پسر
دل فگار و لب خشک و دیده تر دارد
چو گشت سنبل اکبر ز خون شقایق رنگ
چو لاله ما در او داغ بر جگر دارد
به راه شام به زینب دگر چها گذرد
که هیجده سر ببریده همسفر دارد
ز ترس شمر سکینه چو بید می لرزد
به دل هراس از آن شوم بدسیر دارد
به شام عابد محنت قرین دوا و غذا
ز آه نیم شب و گریه سحردارد
فلک خراب شوی دختر امیر عرب
ز داغ لاله رخان اشک در بصر دارد
ستاده دختر خیرالنسا به بزم یزید
دلی فگار و نگاهی به طشت زر دارد
دلا به آل پیمبر مکن ز گریه دریغ
که هر چه گریه کنی اجر بیشتر دارد
برای بی کسی آل مصطفی ترکی
مدام دامنی از اشک پر گهر دارد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
فغان ز دست تو ای روزگار کج بنیاد
دلی ز دست تو ای بی وفا ندیدم شاد
ز تند باد تو ای دهر سفله پرور رفت
شکوفه های گلستان احمدی بر باد
به دشت کرب و بلا آب های جاری بود
عزیز فاطمه بهر چه تشنه لب جان داد
شهی که لحمک لحمی پیمبرش می گفت
چرا زکشتن او شاد شد ابن زیاد
کسی شنیده که طفلی به روی دست پدر
کنند پاره گلویش ز ناوک پولاد
چنین ستم که تو کردی به اهل بیت نبی
ز جن و انس کسی در جهان ندارد یاد
به ماتم شه بطحا سرشک آتش گون
رود ز دیده ترکی چو دجله بغداد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
بوالجایب ها از این گردنده گردون دیده ام
ظلم او را در جهان ز اندازه بیرون دیده ام
چرخ را گفتم که با آل علی گردد به راست
گردش او را کنون بر عکس وارون دیده ام
میر یثرب را به دشت کربلا عریان بدن
آفتابی را عیان در لجه خون دیده ام
آن سری کز موی او خیر النساء شستی غبار
در تنور خانه خولی ملعون دیده ام
پیکری را کآفتاب از نور وی بودی خجل
از ستاره زخم هایش را من افزون دیده ام
قاسم گل پیرهن را در مصاف خون دریغ
رخت عیشش را ز خون خویش گلگون دیده ام
زینب غم دیده را در داغ دشت کربلا
بر سر نعش برادر زار و محزون دیده ام
بین راه شام و کوفه حضرت لیلای زار
از غم داغ علی اکبر چو مجنون دیده ام
شرم از زهرا کنم من ورنه در بزم یزید
زینب غم دیده را می گفتمی چون دیده ام
اشک چشم شیعیان را در عزای شاه دین
روز و شب جاری به سان رود کارون دیده ام
ترکیا در جنت ار بیتی به بیتی می دهند
من در این سودا تو را بی شبه مغبون دیده ام

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
فلک از پیش توام کرد زکین دور چرا
قسمت از دهر نشد بعد توام گور چرا
توشه کشور ایجادی و فرزند رسول
سر پر نور تو از ملک بدن دور چرا
عقده های دل زینب زتو مفتوح نشد
سینه ات از سم اسبان شده مکسور چرا
ای کلیم اله من کنج تنور خولی
بر سر غرق بخونت شده چون طور چرا
هم جوار تو بود اکبر گلگون بدنت
هست لیلای جگر خون ز تو مهجور چرا
دخترانت ز چه بعد از تو پریشان و اسیر
بسته بند گران عابد رنجور چرا
مرگ خود را زخدا از چه نخواهم که یزید
شده از کشتن تو این همه مغرور چرا
ترکی از خون دل و اشک بصرمی ننهی
به جراحات تنش مرهم کافور چرا

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
فلک به آل نبی ظلم بی حساب چرا
جفا و جور به اولاد آن جناب چرا
دمی که شاه شهیدان ز صدر زین افتاد
به حیرتم نشدی ای فلک خراب چرا
چو آفتاب رخش شد عیان زمشرق نی
بگو که سر نزد از مغرب آفتاب چرا
عزیز ساقی کوثر به دشت کرب و بلا
برای جرعه آبی دلش کباب چرا
شهی که آب جهان بود مهر مادر او
به دشت ماریه ممنوع شد ز آب چرا
نداده آب بر او شمر و از ره کین کرد
برای کشتن او آنقدر شتاب چرا
به زیر سایه چتر زر ابن سعد لعین
در آفتاب تن شبل بو تراب چرا
به حلق تشنه آن بی گناه شمر شریر
نریخت قطره آب از پی ثواب چرا
زدند آتش کین چون به خیمه گاه حسین
نسوخت شعله اش این کهنه نه قباب چرا
جوان تازه خط شاه دین علی اکبر
دو گیسویش بود از خون سر خضاب چرا
پس از شهادت او زین العابدینش را
به گردنش غل و بر بازویش طناب چرا
سکینه چهره چون آفتاب رخسارش
ز ترس خصم بود رنگ ماهتاب چرا
اگر نه شور حسینی است بر سر ترکی
ز نظم او شده گیتی پر انقلاب چرا

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
فلک خراب شوی انقدر غرور چرا
به اهل بیت نبی گشته ای جسور چرا
عزیز ساقی کوثر به دشت کرب و بلا
سرش ز تن لب خشکیده گشت دور چرا
شهی که خوابگهش دامن پیمبر بود
به خاک خفته تن چاک چاک و عورچرا
شهی که پرورش در کنار زهرا بود
شکسته سینه او از سم ستور چرا
سری که فاطمه شستی غبارازاو خولی
رخش نهاد به خاکستر تنور چرا
زنی چو زینب غمدیده تاب صبر نداشت
ولی به موج بلا گشت او صبور چرا
حریم آل علی را مکان خرابه شام
زنان نسل زنا را مکان قصور چرا
شهی که در ره امت روان شیرین داد
از او مضایقه ترکی زاشک شور چرا

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
ای فلک این همه آزار و جفا یعنی چه
دشمنی با خلف شیر خدا یعنی چه
میهمان را به لب آب روان جا دادن
سر او تشنه بریدن ز قفا یعنی چه
بدن سبط نبی را به زمین جای چرا
بر سر نی سرش انگشت نما یعنی چه
آن تنی را که در آغوش نبی پروردش
پایمال سم اسبان زجفا یعنی چه
سینه ای را که بدی مخزن الاسرار اله
به لگد کوفتنش شمر دغا یعنی چه
سر و قد اکبر پاکیزه لقا پوشیدن
به تن خویش کفن جای قبا یعنی چه
قاسم آن آیینه حسن به گلخانه عشق
بستن از خون به سر زلف حنا یعنی چه
پاره پاره زدم خنجر و شمشیر و سنان
تن هفتاد و دو تن از شهدا یعنی چه
از نیستان بر افروخته در بزم یزید
رفتن زینب بی برگ و نوا یعنی چه
ترکی امروز عزادار شه تشنه لب است
خوفش از تشنگی روز جزا یعنی چه

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
زجور چرخ ستمکار صد هزار افسوس
که کرده روز مرا تار صد هزار افسوس
عزیز فاطمه شد از جفای چرخ دریغ
به دشت کرب و بلا خوار صد هزار افسوس
لوای شاهی سلطان یثرب و بطحا
به کوفه گشت نگون سار صد هزار افسوس
علم نگون و علمدار با تن بی دست
به نی شده سر سردار صد هزار افسوس
سری که فاطمه شستن غبار گیسو رفت
به نوک نیزه اشرار صد هزار افسوس
رخی که بود چو خورشید روی خاکستر
نهاد خولی غدار صد هزار افسوس
به راه شام سکینه غمدیده تا به شام خراب
کشید محنت بسیار صد هزار افسوس
فغان که از ستم کوفیان دون به حسین
کسی نماند مددکار صد هزار افسوس
نشست عابد بیمار در خرابه شام
به زیر سایه دیوار صد هزار افسوس
دریغ و درد که ترکی به دشت کرب و بلا
نبود زمره انصار صد هزار افسوس

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
از جفا جورت ای چرخ ستمگستر دریغ
کینه و ظلم تو زد آتش به خشک و تر دریغ
سبز و خرم شد نهال آرزوهای یزید
شد خزان آخر نهال آل پیغمبر دریغ
میر یثرب را چو منزل شد به دشت کربلا
کشتی اش افکند در بحر بلا لنگر دریغ
داشت منزل گرچه آن شه بر لب شط فرات
تشنه لب نوشید آب از چشمه خنجر دریغ
جان و سر بادا فدای آن شهیدی کز وفا
کرد او در راه امت ترک جان و سر دریغ
آن سری کز موی او زهرا همی شستی غبار
خولی دون جای دادش روی خاکستر دریغ
زان سلیمان زمان اهریمنی از کین برید
نازنین انگشت او از بهر انگشتر دریغ
صف شکن عباس را در پای نهر علقمه
هر دو دست از کین جدا کردند از پیکر دریغ
شد ز تیغ منقذ ابن مره عبدی دون
غرق در خون جعد گیسوی علی اکبر  دریغ
قاسم کوکب لقا را در مصاف عاشقی
شد به جای رخت دامادی کفن در بر دریغ
راست آمد بر نشان تیر از کمان حرمله
بر گلوی نازک خشک علی اصغر دریغ
زینبی را کآفتاب از ماه رویش شرم داشت
شد اسیر خصم دون در کوی و در معبر دریغ
ترکی این مرثیه جان سوز را تا می نوشت
سیل خوناب دو چشمش بر گذشت از سر دریغ

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
فلک زجور تو خونم چکد زمردم دیده
ببین به دامن من خون که قطره قطره چکیده
ز ظلم های تو نسبت به اهل بیت رسالت
دلم زکف شده و طاقتم به طاق رسیده
شهی که لحمک لحمی رسول کرد خطابش
به دشت ماریه بنگر به خون خویش طپیده
شهی که دامن زهرا بدی ز مهر مکانش
به خاک خفته لب تشنه و گلوی بریده
جوان نوخطش اکبر شبیه ختم رسولان
فتاده با بدن چاک چاک و فرق دریده
به قتلگاه سکینه زترس شمر ستمگر
ستاده بر سر نعش پدر به رنگ پریده
دریغ پای رقیه گل و لا شده مجروح
به روی خار مغیلان ز بس پیاده دویده
زترس شمر و سنان کودکان به دشت و بیابان
شدند جمله پریشان چو آهوان رمیده
زآتشی که زدند از ره جفا به خیامش
هنوز شعله او تا فلک زبانه کشیده
فغان که زینب محنت رسیده در سفر شام
چه شهر ها که نرفته چه کوچه ها که ندیده
زبس که دیده جفا و ستم زخصم بداندیش
زبار غم الف قامتش چو دال خمیده
به جستجوی یتیمان شبان تیره به صحرا
چه خارها که به پایش به راه شام خلیده
فلک ز دست تو ظلمی که شد به آل پیمبر
ندیده چشمی و گوشی چنین ستم نشنیده
زخون دیده یترکی در این مصیبت عظمی
زباغ دفتر نظمش هزار لاله دمیده

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U - -
فغان ز کج روی روزگار و مکر و فنش
که پور فاطمه را دور کرد از وطنش
دریغ و درد سلیمان کربلا را کرد
زمانه سخت لگدکوب ظلم اهرمنش
ز کینه گشت تنش پایمال سم ستور
شهی که جان جهانیفدای جان و تنش
حمیت عربی بین که با تن عریان
به خاک رفت و نکردند کوفیان کفنش
به جان آنکه به پوشند بر تنش کفنی
ز پیکرش بربودند کهنه پیرهنش
به شام رفت سرش در میان طشت طلا
یزید زد ز ستم چوب بر لب و دهنش
ز داس ظلم و ستم بوستان طاها را
ز بیخ و بن ببریدند سرو یا سمنش
کنار نهر لب تشنه شد جدا افسوس
دو دست از تن عباس میرصف شکنش
بیا ببین ز نجف یا علی تو زینب را
که خصم بسته به بازو ز راه کین رسنش
نشسته بر سر نعش پدر به چشم پرآب
سکینه آنکه بود عندلیب خوش سخنش
زبس به پیکر شه بود زخم بر روی زخم
نبود جای یکی بوسه در همه بدنش
اگرنه سوز حسین است بر دل ترکی
چگونه شعله زند بر دل آتش سخنش

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
چگونه بنگرم صحن چمن را
که افسردند یاس ویاسمن را
ز من باد صبا از راه یاری
رسان پیغام مرغان چمن را
بگو در کربلا در خون کشیدند
نهال سنبل و سرو سمن را
چمن از بلبلانگردید خالی
گلستان شد مکان زاغ و زغن را
بگو آبش نداده سر بریدند
حسین آن شاه بی غسل و کفن را
بگو جسم حسین افتاده بر خاک
بگو کشتند طفلان حسن را
بگو زینب شد از شهر و وطن دور
چسان یادآورم شهر و وطن را
به خون آغشته شد چون جسم قاسم
نبویم بعد از این مشک ختن را
گذر کردی اگر بر نعش اکبر
به گو آن یوسف گل پیرهن را
که از داغ توترکی همچو یعقوب
گرفته گوشه بیت الحزن را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
داغت ای تشنه جگر بر جگری نیست که نیست
سر سودای تو در هیچ سری نیست که نیست
پای مردانه نهادی به ره وادی عشق
گرچه دیدی که در آن ره خطری نیست که نیست
تشنه لب جان به سپردی به لب آب روان
در غمت اشک روان از بصری نیست که نیست
با لب خشک سرت شمرجدا کرد ز تن
زین مصیبت به جهان چشم تری نیست که نیست
خاک عالم به سرم کز دم شمشیر و سنان
بر تنت ای شه خوبان اثری نیست که نیست
از جوانان تو در معرکه کرب وبلا
برسر نیزه بیداد سری نیست که نیست
زان شراری که از او خیمه و خرگاه تو سوخت
بر دل خلق دو عالم شرری نیست که نیست
سر پر نور تو بر نی ولی از گوشه چشم
به یتیمان خود اکنون نظری نیست که نیست
شرم از فاطمه دارم که برم نام تنور
ورنه درخانه خولی خبری نیست که نیست
از سرکوی تو زینب نتواند رفتن
ورنه در خاطر زارش سفری نیست که نیست
نازنین طفل یتیم تو رقیه در شام
ناله وا ابتایش سحری نیست که نیست
 ترکی از کوی تو شاها شده محروم ولی
زایر کعبه کویت دگری نیست که نیست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
زینب به زمین دید چو صد پاره تنی چند
پژمرده ز کین دید گل یاسمنی چند
تنها به زمین دید فتاده همه بی سر
بر نوک سنان رفته سر بی بدنی چند
یکجا به سنان رفته سر بی تن چندی
یکجا به زمین خفته تن بی کفنی چند
از یک طرف افتاده ز پا با تن صد چاک
شمشاد قد و مه رخ سیمین بدنی چند
یکسوز جفا کاری گرگان جفا کار
غلطیده به خون یوسف گل پیرهنی چند
از تیشه ظلم سپه کوفی وشامی
افتاده ز پا شاخ گل نسترنی چند
از ضربت شمشیر و سنان سپه کفر
افتاده به میدان بلا صف شکنی چند
رنگین شده از خون بدن لاله عذاران
چون گوهر غلطان شده در عدنی چند
افتاده ز کین دید سلیمان زمان را
غلطیده به خون از ستم اهرمنی چند
رو کرد سوی نعش برادر به فغان گفت
بنگر ز وفا جانب یک مشت زنی چند
ای جان برادر ندهد خصم امانم
تا با تن صد چاک تو گویم سخنی چند
از پای جهان بندستم گر تو گشودی
اکنون بنگربسته بند و رسنی چند
ترکی ز بصر فاطمه ریزد در خونین
خوانند گر این مرثیه در انجمنی چند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -