روی یارم ز آفتاب اکنون نکوتر می شود
تا به گرد ماه از مشک چنبر می شود
مرکز شمشاد او از لعل و یاقوت آمده ست
پر او ز دیبای او از مشک و عنبر می شود
خانه دل از رخ خوبش شود روشن همی
عالم جان از سر زلفش معطر می شود
سرو بین کز رشک قدش کشتی اش بر خشک ماند
گل نگر کز شرم رویش در عرق تر می شود
هرکه او با حلقه زلف وی اندر حلقه شد
از میان جان و دل چون حلقه بر در می شود
در دو عالم سایه بر خورشید هرگز نفکند
هرکه را سودای او یک ذره در سر می شود
جان به طوع دل فدای خاک پایش کرده ام
نیست درخوردش ولی دستم بدین در می شود
گرچه لعلش همچو عیشم تلخ می راند سخن
چونکه بر شکر گذر یابد چو شکر می شود
گفت لعل او کنم از وصل کارت همچو زر
اینچنین ساده نی ام کم که م  عشوه باور می شود
هر متاعی کان مرا باشد ز جنس جان و دل
در بهای یک نظر در کار دلبر می شود
عیدی از من شعر می خواهد که بهر تهنیت
سوی صدر خواجه هر هفت کشور می شود
صدر عالم رکن دین اقضی القضاة شرق و غرب
آنکه چرخش بنده و ایام چاکر می شود
صدق بوبکریش جفت عدل فاروقی شده ست
شرم عثمانیش یار علم حیدر می شود
آسمان از قدر جاه او بلندی می برد
و آفتاب از نور رای او منور می شود
دست او گاه سخاوت شرم طوبی می دهد
لفظ او وقت عذوبت رشک کوثر می شود
سروری را سروری از وی به حاصل آمده ست
آرزو را آرزو از وی میسر می شود
توشه جان از حدیثش نیک فربه شد ولی
کیسه کان از سخایش سخت لاغر می شود
عقل در سودای جاه او ز خود بیگانه شد
وهم در دریای علمش شناور می شود
صدر شرع از فرجاه او مزین شد چنانک
نوک کلک از رشح خلق او معتبر می شود
حکم و حلمش هم رکاب با دو خاک کند از صفت
لطف و عنفش هم عنان آب و آذر می شود
مشتری تا گشت صاحب طالع مسعود او
نزد دانا کنیت او سعد اکبر می شود
در رکاب خدمتش گردون پیاپی می دود
با قضای آسمان حکمش برابر می شود
بحر چون خوانم مر او را چون به گاه مکرمت
هر سر انگشتی ازو صد بحر اخضر می شود
عدل او آسایش مظلوم و ظالم می دهد
مدح او آرایش دیوان و دفتر می شود
از بنانش هر کسی جز بحر شادی می کند
وز سخایش هرکس جز کان توانگر می شود
مشکل شرع از بنان او همه حل کرده شد
روزی خلق از سر کلکش مقدر می شود
آفتاب از شرم رای او شبانگاهان بین
تا چه سرگردان و حیران سوی خاور می شود
باد خلق او مگر بگذشت بر خاک تبت
خون از آن در ناف آهو مشک اذفر می شود
پیش لفظ او صدف چون من همه تن گوش شد
لاجرم در سینه او قطره گوهر می شود
ابر را گویند کز تأثیر جذب آفتاب
چون بخار از روی دریا بر فلک بر می شود
نزد من تحقیقش آن باشد که هنگام سخا
آفتاب از شرم رایش زیر چادر می شود
قول صدق او چو قرآن ست و قرآن گه گهی
ظاهر اندر بند سیم و حلقه زر می شود
روز درس او ملک گردد چو سوسن ده زبان
گاه وعظ او فلک نه پایه منبر می شود
مدت عمرش بخواهد ماند تا دور زمان
با قضا از غیب این معنی برابر می شود
اعتدال عدل او برداشت علت ها چنانک
خانه بیمار بیزار از مزور می شود
هرچه اندر حقه سینه کسی تضمین کند
جمله در آیینه طبعش مصور می شود
نصرت ایزد به هر حالی قرین جاه اوست
لاجرم بر کافه خصمان مظفر می شود
ای ترا گشته مسلم منصبی کز روی شرع
هرکه گردد منکر حکم تو کافر می شود
تیغ کوه و تیغ خورشید ایمنند از یکدگر
تا میان هردو انصاف تو داور می شود
دست کوته کرد مقناطیس ز آهن تا بدید
کز چگونه عدل تو خصم ستمگر می شود
اندر ایام تو ظالم می بترسد آنچنانک
باز در زیر زره نزد کبوتر می شود
بانگ بر ظالم چنان زد هیبت انصاف تو
کز نهیبش کهربا که را مسخر می شود
بخل و ظلم از شرم جود و بیم عدلت در جهان
آن چو سیمرغ این دگر کبریت احمر می شود
چرخ بربسته ست در عهدت در  ظلم و ستم
از کواکب زان قبل گردون مسمر می شود
آسمان در پیش حکمت حلقه در گوش آمده ست
و آفتاب از بهر جودت کیمیاگر می شود
ذره پیش لطف تو گردد گران سایه چو کوه
کوه با حلم تو چون ذره سبک سر می شود
هرکه چون سوسن به مدح تو زبان تر می کند
در زمان او را زبان پر زر چو عبهر می شود
از تو چشم  فضل روشن گشت و جان علم شاد
کیست کاندر عهد تو نه علم پرور می شود
خصم تو گر از تو بر گردون گریزد فی المثل
از نهیب تو دو نیمه چون دو پیکر می شود
تیغ از ننگ عدوی تو برآسوده ست از آنک
خود نفس در حنجر خصم تو خنجر می شود
معنی مدحت ندارد هیچ پایانی پدید
این ز عجز ماست گر لفظی مکرر می شود
مدح چون تو فاضلی آسان توان گفتن از آنک
خود زبان  کلک در مدحت سخنور می شود
تا چو تو در هر بهاری ابر گوهر می دهد
تا چو من در هر خزانی باد زرگر می شود
این نفاذ حکم تا روز قضا پاینده باد
کز تو روز  بدعت و شبهت مکدر می شود
بر تو عید فطر بادا خرم و میمون که خود
مرگ اعدای تو همچون عید دیگر می شود
موسی بادت قوام الدین همیشه پیش رو
تا چو هارون قوت پشت برادر می شود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -