در مذهب شرع کفر رسوا آمد
زیرا که جنون ز عشق سودا آمد
هر کس که به کفر عشق بینا آمد
از دست بت شاهد یکتا آمد
هر زمانم جان و دل نزدیک دلبر می شود
و از جمال حسن رویش هر دو کافر می شود
پس میان جان و دلبر قالبم زحمت شده است
بی تن و قالب مرادم خود میسر می شود
در کوی تو کشته به که از روی تو دور
معشوق منا بی تو نمی‬ یارم زیست
درمان وصال تو نمی ‬دانم چیست
تا عشق فراق کرد دیوانه دلم
در عالم کس نیست که بر من نگریست
ای کفر مغان از تو جمالی دارند
وز حسن تو بی نشان کمالی دارند
کافر نشوند که کفر راهی دورست
از کفر دریغا که خیالی دارند
از نور به نور منزلی بس دور است
کاین نور ز ظلمتست و آن از نور است
توحید و یگانگی برون از نور است
آنکس که نداند این سخن معذور است
کفرت بدین الله والکفر واجب
لدی وعند المسلمین قبیح
اندر دو جهان مشرک و کافر ماییم
زیرا که بت و شاهد و دلبر ماییم
با گوهر اصل هیچ نماند در خور
آن گوهر اصل را چو در خور ماییم
گفتم که کرایی تو بدین زیبایی
ای خالق ما که سرور و مولایی
گفتا که چنین سخن تو می فرمایی
من خود خود را که خود منم یکتایی
عاشق نبود هر آنکه باشد رایی
عاشق آنست که عاشقست یک جایی
هجران تو خوشتر از وصال دیگران
منکر شدنت به از رضای دیگران
جوینده ی ما به شهر در بسیارست
ای هر که مرا جوید کارش زارست
بر درگه ما ز ده هزاران دارست
بر هر داری سر مریدی زارست
معشوق بلاجوی ستمگر دارم
وز آب دو دیده آستین تر دارم
جانم برد این هوس که در سردارم
من عاقبت کار خود از بر دارم
عاشقان را جام می با خم همسنگ ده
هرکسی را در نوا و درخور فرهنگ ده
زهی جوانمرد
این جوانمرد ابلیس می‬ گوید اگر دیگران از سیلی می گریزند ما آنرا بر گردن خود گیریم
از عشق تو ای صنم غمم بر غم باد
سودای توأم مقیم دم بر دم باد
با آتش عشق تو دلم محکم باد
عشقی که نه اصلیست اصلش کم باد
می نفروشم گلیم و می نفروشم
گر بفروشم برهنه ماند دوشم
این جور نگر که با من مسکین کرد
خود خواند و خودم براند و دردم زین کرد
از حالم اگر عالمیان بیخبرند
از عالمم آن بس که حالم دانی
در کوی خرابات چه درویش و چه شاه
در راه یگانگی چه طاعت چه گناه
بر کنگرۀ عرش چه خورشید چه ماه
رخسار قلندری چه روشن چه سیاه
معشوق مرا گفت نشین بر در من
مگذار درون آنکه ندارد سر من
آنکس که مرا خواهد گو بیخود باش
این درخور کس نیست مگر در خور من
در مکر سر زلف تو بیچاره شدیم
در قهر دو چشم شوخت آواره شدیم
از ناپاکی به طبع خون خواره شدیم
ما نیز کنون به طبع غمخواره شدیم
گر خال و خد و چشم تو کافر باشد
این جان و دلم درو مجاور باشد
شرطی کن اگر زلف تو بیداد کند
ما را صنما لب تو داور باشد
چندان نازست ز عشق تو در سر من
کاندر غلطم که عاشقی تو بر من
یا خیمه زند وصال تو بر سر من
یا در سر این غلط شود این سر من
کی بود جانا که آتش اندرین عالم زنیم
ملت کفر و مسلمانی به هم درهم زنیم
و آنگهی از جنت و فردوس و دوزخ بگذریم
خیمۀ جان را برون از کون و کان محکم زنیم
پس نشینیم با تو و با تو همی شربت خوریم
کم زنی را پیشه سازیم کم زنی و کم زنیم
پس دل و جان را فدای روی و حسن تو کنیم
وین غمان عشق را از بی غمی بر غم زنیم
وز وجود وصل تو ما فرد و یکتایی شویم
پای همت بر دو عالم نیز و بر آدم زنیم
از عشق تو ای صنم دلم خون شده است
جان در طلب وصل تو بیرون شده است
لیلی شده ‬ای مرا تو ای شاهد بت
جان و دل من عاشق مجنون شده است
عشق تو بسوخت ای صنم خانۀ دل
بشکست غم فراق پیمانۀ دل
دردانه ز دیده ز آن روان کردستم
زیرا که ز من جداست دردانۀ دل
ما بلا بر کسی قضا نکنیم
تا ورا نام ز اولیا نکنیم
این بلا گوهر خزانۀ ماست
ما بهر خس گهر عطا نکنیم
گر دوست مرا بلا فرستد شاید
کاین دوست خود از بهر بلا می ‬باید
دیدیم نهان گیتی و اهل دو جهان
وز علت و عار برگذشتیم آسان
و آن نور سیه ز لا نقط برتر دان
ز آن نیز گذشتیم نه این ماند نه آن
أأنت أم أنا هذا فی إلهین
حاشای حاشای من إثبات إثنین
هویة لک فی لاییتی أبدا
کل علی الکل تلبیس بوجهین
فأین ذاتک منی حیث کنت أری
فقد تبین ذاتی حیث لاأینی
وأین وجهک معقود بناظرتی
فی ناظر القلب أم فی ناظر العین
بینی وبینک أنیی یزاحمنی
فارفع بأنک أنیی من البین
پر کن قدح باده و جانم بستان
مستم کن و از هر دو جهانم بستان
در هشیاری غمست و سودست و زیان
از دست غم و سود و زیانم بستان
با کفر و باسلام بدن ناچار است
خود را بنما و زین و آنم بستان

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -