شبی به عادت روز شباب عیش آور
شبی به سیرت صبح وصال جان پرور
شی ز بسکه زمین روشن از فروغ نجوم
چو برک لاله عیان از درون سنگ شرر
شبی زگنبد نیلوفری عیان پروین
چو هفت نرگس شهلا ز شاخ نیلوفر
شبی به  گونه مشاطگان به  گرد عروس
هجوم کرده ز هر سو نجوم  گرد قمر
رسول امی مشگوی ام هانی را
نموده از رخ و لب رشک جنت و کوثر
که جبرییل امین فر خجسته پیک خدای
به امر ایزد دادار حلقه زد بر در
ز بانگ حلقه سر حلقه انام ز شوق
بسان حلقه ندانست پای را ازسر
چو حلقه ساخت دل از یاد ماسوا خالی
که تا ز حلقه جیب فنا برآرد سر
درون حلقه امکان نماند هیچ مقام
کزو چو رشته نکرد از درون حلقه  گذر
خطاب  کرد به جبریل  کای امین خدای
بگو پیام چه داری ز حضرت داور
جواب دادش جبریل  کای پیمبر پاک
تو خود پیام دهی و تو خود پیام آور
سخن ز دل به زبان وز زبان به دل گذرد
درین میانه زبان منهی است و فرمان بر
اگرچه آینه خالی بود ز صورت شخص
بود به واسطه شخص شخص را مظهر
بر از شکوفه برون آید و شکوفه ز شاخ
گمان خلق چنان کز شکوفه خیزد بر
ثمر نهفته ز اصل است و آشکار ز فرع
کنون تو اصلی و من فرع و سر وحی ثمر
گرت هوس  که ز من بشنوی  حکایت خویش
درون آینه حق نمای من بنگر
ولی چو آینه من محیط ذات تو نیست
حکایتش ز تو ناقص نماید و ابتر
من و ملایک سکان آسمان و زمین
تمام مظهر ذات توییم ای سرور
هزار آینه بنهاده است خرد و بزرگ
درین هزار یکی را هزارگونه صور
یکیست عین هزار ارچه هست غیر هزار
که مختلف به ظهورند و متفق به گهر
یکیست ساقی و هر لحظه در یکی مجلس
یکیست شاهد و هر لحظه در یکی زیور
کنون مجال سخن نیست برنشین به براق
کز انتظار تو بس دیده است در معبر
همی برآمد چون برق بر براق و نخست
به بیت مقدس چون پیک وهم کردگذر
وزان به مسجد اقصی چمید و شد ز کرم
خجسته روح رسل را به سوی حق رهبر
فزود پایه و بخشید مایه داد فروغ
به هر فرشته به هر آسمان به هر اختر
به سدره ماند ز ره جبرییل و زانگونه
که بازماند از پیک عقل پیک نظر
رسول  گفتش  کای طایر حظیره قدس
سبب چه بود که  کردی به شاخ سدره مقر
جواب دادش  کای محرم حریم وصال
من ار فراتر پرم بسوزدم شهپر
تویی که داری در کاخ لی مع الله جای
تویی که داری از تاج لا به سر افسر
تو شه نشانی و ما شه تو شاه و ما بنده
تو آفتابی و ما مه تو ماه و ما اختر
تو نیز هستی خویش اندرین محل بگذار
بسیج بزم بقا کن وزین فنا بگذر
براق عقل رها کن برآ به رفرف عشق
که عقل را نبود با فروغ عشق اثر
به پشت رفرف برشد نبی ز پشت براق
چنان که مرغ ز شاخ نگون به شاخ زبر
ز سدره شد به مقامی که بود بیگانه
در آن مقام تن از جان و جانش از پیکر
صعود کرد به اوجی کز آن نمود هبوط
ر ع یافت به ملکی  ز آن نمود س حر
ز سدره صد ره برتر چمید از پی آنک
ز سدره آید و از جیب لا برآرد سر
دو قوس دایره در ملتقای نقطه امر
سر از دوسو بهم آورد چون خط پرگر
به عالمی شد کانجا نه اسم بود و نه رسم
به محفلی شد  کانجا نه خواب بود و نه خور
وجود شاهد و مشهود اتحادگزید
چو اتحاد فروغ بصر به ذات بصر
نه اتحاد و حلولی که رای سوفسطا
بود به نزد خر دمند زشت و ژاژ و هدر
بل اتحاد وجودی که نیست هستی وصف
بغیر هستی موصوف هیچ چیز دگر
میان هستی موصوف و وصف فرق این بس 
که متحد به وجودند و مختلف به صور
یکیست  اصل  و حقیقت  یکیست  فرع و مجاز
یکیست عین و هویت یکیست تیغ و اثر
کمال و نقصان کرد از یکی مقام ظهور
وجوب و امکان کرد از یکی گریبان سر
به یک خزینه درآمیخت قرصه زر و سیم
ز یک دریچه عیان گشت تابش مه و خور
نشسته ناظر و منظور در یکی بالین
غنوده عاشق و معشوق در یکی بستر
دو ماهتاب فروزنده از یکی مطلع
دو آفتاب درخشنده از یکی خاور
دو تاجدار مکان کرده در یکی اورنگ
دو گلعذار نهان گشته در یکی چادر
شنیده ام که نبی آن شب از ورای حجاب
به گو شش آمد آواز حیدر صفدر
و دیگر آنکه به هنگام بازگشت بدو
نمود حمله یکی شرزه شیر اژدر در
به  کام شیر سلیمان فکند خاتم و داد
پس از نزول علی را از آن حدیث خبر
ز گفت خاتم پیغمبران ز خاتم لعل
فشاند حیدر کرار تنگ تنگ شکر
یس از تبسم جان بخش خاتمی  که سپهر
بود چو حلقه حاتم ز شرم او چنبر
زکان جیب برآورد و کرد گوهروار
نثار خاتم پیغمبران بشیر بشر
ز نعت حیدر کرار لب فروبندم
ز بیم آنکه مسلمان نخواندم  کافر
منم ثناگر آل رسول و حاسد من
خرست اگر بفروشد هزار عشوه مخر
مرا ز کین خران باک نیست زانکه بود
سه گز فسار و دو چنبر چدار چاره خر
به پیش دشمن یاجوج  خو کشیدستم
ازین قصیده ستوار سد اسکندر
برین صحیفه دلکش به جای نظم دری
ز نوک خامه برافشانده ام عقود درر
اگر قبول ملک افتد این چکامه نغز
به آب سیم نگارمش بر صحیفه زر
پسند حاسد اگر نیست گو مباش که هست
گنه به شرع نگارنده نی به شعر اندر
به خالقی که دماند به سعی باد بهار
ز ناف صخره صما شقایق احمر
به قادری  که ز پستان ابر نیسانی
به کام کودک در دایه سان نماید در
بدانکه گشته ز صنعش دو فلک چرخ و زمین
روان و ساکن بی بادبان و بی لنگر
به جان شاه هلاگو که هر دوگیتی را
بیافریده خداوند در یکی پیکر
که  گر خدیو جهان التفات ننماید
برین قصیده که پیرایه بر عروس هنر
دگر نه نظم نگارم زکلک در دیوان
دگر نه نثر نویسم ز خامه در دفتر
شنیده ام  که حسودی به شه چنین  گفته
که بسته است رهی بر هجای شاه کمر
چگونه منکر باشم که در محامد تو
ثنای ناقص من چون هجا بود منکر
هر آن مدیح  که ممدوح را سزا نبود
به کیش من ز دو صد قدح ناسزاست بتر
چگونه  کور کند مدح چشمه خورشید
چگونه  کر شمرد وصف ناله مزهر
همیشه تا نبود جسم را ز روح گزیر
هماره تا نبود مست راز راح گذر
به قلب  گیتی امرت چو روح در قالب
به جسم گیهان حکمت چو راح در ساغر
هوای خدمت تو همچو روح راحت بخش
سپاس حضرت تو همچو راح انده بر

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -