cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
پادشاها ز ستبداد چه داری مقصود
که از این کار جز ادبار نگردد مشهود
جودکن در ره مشروطه که گردی مسجود
 شرف مرد به  جود است و کرامت به  سجود
 هر که این هر دو ندارد عدمش به ز وجود
ملکا جور مکن پیشه و مشکن پیمان
که مکافات خداییت بگیرد دامان
خاک بر سر کندت حادثه دور زمان
 خاک مصر طرب انگیز نبینی که همان 
 خاک مصر است ولی بر سر فرعون و جنود
ملکا خودسری و جور تو ایران سوز است
به مکافات تو امروز وطن فیروز است
تابش نور مکافات نه از امروز است
 این همان چشمه خورشیدجهان افروز است 
 که همی تافت بر آرامگه عاد و ثمود
بیش از این شاها بر ربشه خود تیشه مزن
خون ملت را در ورطه ذلت مفکن
بیخ خود را به  هوا و هوس نفس مکن
 قیمت خود به ملاهی و مناهی مشکن 
 گرت ایمان درست است به روز موعود
کشت ملت راکردی ز ستم پاک درو
شدکهن قصه چنگیز ز بیداد تو نو
به جهان دل ز چه بندی پس ازین گفت و شنو
 ای که در نعمت و نازی به جهان غره مشو
 که محالست درین مرحله امکان خلود
بگذر از خطه تبریز و مقام شهداش
بشنوآن قصه جانسوز و دل از غم بخراش
اندر آن خطه پس از آن کشش و آن پرخاش
 خاک راهی که بر آن می گذری ساکن باش 
 که  عیو  ن است  و جفون  است  و خدود است و قدود
شاه یک دل نشد وکار هباگشت و هدر
ملت خسته  درین مرحله کن فکر دگر
پای امید منه بر در شاه خود سر
 دست حاجت چو بری ییش خداوندی بر
 که کریم است و رحیم است و غفوراست و ودود
شاه خود کیست بدین کبر و انانیت او
تا نکو باشد درباره ما نیت او
ما پرستنده حقیم و الوهیت او
 کز ثری تا به ثریا به عبودیت او
 همه در ذکر و مناجات و قیامند و قعود
سر زند کوکب مشروطه ز گردون کمال
به سر آید شب هجران و دمد صبح وصال
کار نیکو شود از فر خدای متعال
 ای که در شدت فقری و پریشانی حال 
 صبرکن کاین دوسه روزی به سر آید معدود
جز خطاکاری ازین شاه نمی باید خواست
کانچه ما در او بینیم سراسر به خطاست
مدهش پند که بر بدمنشان پند هباست
 پند سعدی که کلید در گنج سعداست 
 نتواند که به جا آورد الا مسعود

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
مژده که آمد برون خاطر ما ز انتظار
مژده فتح الفتوح داد به ما کردگار
حق در رحمت گشود بر دل امیدوار
فتح به ما شد قرین  بخت به ما گشت  یار
ناصر ملت نمود فتحی بس نامدار
هذا فتح قریب  هذا نصر مبین
باز به ما یار گشت نصرت دادار ما
عاقبتی نیک داد کوشش بسیار ما
زار شد آن کس که بود در پی آزار ما
عرصه گیهان گرفت فر سپهدار ما
دین را پاینده کرد همت سردار ما
غیرت آن است آن  همت این است این
همت ستار اگر عرصه دنیا گرفت
فر سپهدار نیز اوج ثریا گرفت
کار مساواتیان یکسره بالا گرفت
مجلس رفته به باد بار دگر پا گرفت
نابغه روزگار دامن اعدا گرفت
فهذه النایبات حق للمشرکین
ایزد قوت فزود ملت آزاد را
وانگه تأیید کرد سپهبد راد را
تا کند از بیخ و بن ریشه بیداد را
گاه فزونی رسید معدلت و داد را
قافیه از دست رفت جیش ستبداد را
ایمان شد سربلند فبشرالمؤمنین
خاین دین خوار شد زان یرش مردوار
عرصه دربار را محنت و غم شد دچار
قهر خدایی کشید یکسره زایشان دمار
ملت آزاد کرد جنبش خویش آشکار
حامی ملت رسید با سپه بختیار
حشتمش اندر یسار شوکتش اندر یمین
کوشش بدخواه ما یکسره شد بی اثر
خلع شد و طرد شد دشمن بیدادگر
به تخت شاهی نشست پادشه نامور
سلطان احمد که هست زینت تاج و کمر
باشد تا این پسر نه بر طریق پدر
زینت  بخشد به  ملک  آیین بخشد به  دین
تا که جهانست کار به کام احرار باد
شاه جوانبخت را فضل خدا یار باد
دانش دانشوران پیشرو کار باد
مجلس مشروطه را خدا نگهدار باد
تا به ابد کردگار یار سپهدار باد
به حرمت المصطفی و آله الطاهرین

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: منسرح مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - | - U U - | - U -
شاه نو بر تختگه ماوا گرفت
بار دیگر حق به مرکز جا گرفت
بار دیگر کار ما بالا گرفت
آتش اندر خصم بی پروا گرفت
مجلس سرگشته از نو پا گرفت
کام مفسد مظهر خمیازه شد
شهر ظلم و جور بی دروازه شد
نام آزادی بلندآوازه شد
حمد یزدان  جان ملت تازه شد
شکر ایزد کار ما بالا گرفت
آنکه کرد از نیکویی کار وطن
آفرین ها بر سپهدار وطن
آنکه گشت از جان و دل یار وطن
نیز صد تحسین به سردار وطن
زین دو تن کار وطن مبنا گرفت
کار ما ترویج آیین است و بس
زین کشاکش قصد ما این است و بس
کام ما زین شهد شیرین است وبس
ملجوی ما حجت دین است و بس
بود لطف او که دست ما گرفت
روز شادی و سرور است ای بهار
چشم استبداد کور است ای بهار
عیش و شادی از تو دور است ای بهار
هم به تشویقت قصور است ای بهار
زانکه گردون کینه دانا گرفت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
فلق لیل الفراق  وریح وصل تفوح
وصاح دیک الصباح  فقم لاجل الصبوح
زان می گلگون بیار نهفته از عهد نوح
کوکب برج ظفر گوهر درج فتوح
نیرو بخشای تن  راحت افزای روح
نه  جان که انباز جان  نه  خون که  همرنگ خون
خیز که آزادوار روز و شبان می زنیم
هرکه کند منع می تاخته بر وی زنیم
بر فرس پردلی بار دگر هی زنیم
ز آذر آبادگان یکسره بر ری زنیم
از می فتح و ظفر جام پیاپی زنیم
به یاد سالار دین  به رغم بدخواه دون
حضرت ستارخان  سپهبد نامدار
امیر نصرت پژوه  هژبر دشمن شکار
پیل دمان روز رزم  شیر ژیان وقت کار
تیغش مغفر شکاف  تیرش خفتان کذار
آنکه بهک دار وگیر آنکه ز یک گیر ودار
کرد ز خون عدو دشت و دمن لاله گون
عین الدوله که بود دیده شه سوی او
پشت ستبدادیان گرم ز بازوی او
شاه به اسب و سوار فزود نیروی او
کرد به تبریز رخ جیش جهان جوی او
پر شد صحرا و دشت از تک اردوی او
بر شد گرد سپاه بر فلک نیلگون
رسید و آغاز کار خواست به نیرنگ و رنگ
به حلیه آرد شتاب  به کوشش آرد درنگ
دید چو نیرنگ او نیک نبخشید رنگ
با سپه و تیپ  و توپ به  جنگ بگشود چنگ
نیز ز سوی دگر تاخت به میدان جنگ
دلیر فرخ نژاد امیر والا شیون
فداییان وطن هریک چون قسوره
فوجی در میمنه  فوجی در میسره
مرکز پیکار را گشت اجل دایره
گشت ز شلیک توپ کار عدو یکسره
جمله هزیمت شدند جانب کوه و دره
گرفته راه فرار شکسته پای سکون
مژده که بالا گرفت دولت ستارخان
شهره آفاق شد صولت ستارخان
کوس جلالت نواخت نصرت ستارخان
بار دگر در رسید نوبت ستارخان
سر به فلک برکشید رایت ستارخان
رایت بیداد و جور گشت از او سرنگون
کسان که کار جهان بهر خدا کرده اند
رایتی از معدلت بر سرپا کرده اند
حکم به حق رانده اند کار به جا کرده اند
وآنانک از عدل و داد روی فراکرده اند
جمله خطا رفته اند جمله خطا کرده اند
فلاتوجه لهم دعهم فهم خاطیون
زین گره بی خرد چشم نکویی مدار
کشان ز بی دانشی گشته تبه روزگار
باش کزینان کشد قهر خدایی دمار
شعله قهر خدا زود شود آشکار
حامی ملت رسید با سپهی بی شمار
سازد این قوم را یکسره خار و زبون
ای گره شه پرست روی به راه آورند
روی به راه آورید پشت به شاه آورید
لشکر ملت رسید عذر گناه آورید
در کنف لطفشان جمله پناه آورید
عذر جنایات را ز جان گواه آورید
فلیستجیبوا لکم ان کنتم صادقون
زودا زودا که عدل منظره بالا زند
حضرت ستارخان خیمه به صحرا زند
پای تقدم نهد کوس معادا زند
توپ شرر بار او لطمه بر اعدا زند
کوکب اقبال سر از افق ما زند
اختر بخت عدو زود شود واژگون
همت ستارخان چون به وطن یار شد
باقر خانش ز جان یار وفادار شد
در همه جا یار او ایزد ستار شد
این یک سالار شد آن یک سردار شد
زبن سر و سالار کار محکم و ستوار شد
عمر عدو گشت کم فر وطن شد فزون
صورت کبر و نفاق شد ز تو پیراسته
صفحه تاریخ دهر شد ز تو آراسته
بنشست از تیغ تو فتنه برخاسته
قوت خصم تورا روز و شبان کاسته
این همه فر و جلال برتو خدا خواسته
می نتوان با خدای دم زدن از چند و چون
تا تو گرفتی قبول از علمای نجف
فر تو پیشی گرفت از امرای سلف
نصرت و اقبال و جاه پیش تو بربست صف
گشته به تیر بلا سینه خصمت هدف
دوران  دوران تو است شاد زی و لاتخف
ان الله معک فی ای وقت تکون

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: منسرح مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - | - U U - | - U -
هیچ دانی که چه کردیم به مادر من و تو
یا چه کردیم بهم  جان برادر من و تو
سعی کردیم به ویرانی کشور من و تو
رو که اف بر تو و من باشد و تف بر من و تو
هر دومان مایه ننگیم امان از من وتو
من و تو هر دو جفنگیم امان از من و تو
از همان اول  ما و تو بهم رنگ زدیم
وز سر جهل بهم حیله و نیرنگ زدیم
سنگ برداشته بر کله هم سنگ زدیم
گاه تریاک کشیدیم و گهی بنگ زدیم
من و تو بس که دبنگیم امان از من و تو
من و تو هر دو جفنگیم امان از من و تو
مستبد گشتم و تو باز مساوات شدی
یا که من صاحب ثروت شده تو لات شدی
اعتدالی شده مخلص  تو دموکرات شدی
الغرض من چو تو لات و تو چو من مات  شدی
باز هم بر سر جنگیم  امان از من و تو
من و تو هردو جفنگیم امان از من وتو
هرچه تو نقش زدی بنده زدم وارویش
هرچه مقصود تو شد بنده دویدم رویش
تو رخ مام وطن کندی و من گیسویش
چشم او به نشده گشت خراب ابرویش
خوب نقاش زرنگیم امان از من و تو
من و تو هر دو جفنگیم امان از من و تو
من به عنوان وکالت تو به عنوان دگر
جلب کردیم بسی فایده زبن مردم خر
نشد از ما و تو حاصل به کسی غیر ضرر
بلکه گشت ایران از روز نخستین بدتر
ما هم افتاده و لنگیم امان از من و تو
من و تو هردو جفنگیم امان از من و تو
ای برادر تو خری من ز تو خرتر بالله
بهتر از ما و تو دانی چه بود خر بالله
خر به چاله ننهد پای مکرر بالله
زین خریت ها ویران شده کشور بالله
ما به فکر خر لنگیم امان ازمن و تو
من و تو هردو جفنگیم امان از من و تو
حرکت دادیم آغاز دم وگردن و گوش
قاله قاله بفکندیم و نمودیم خروش
چونکه غیری به میان آمد گشتیم خموش
پیش بیگانه حقیریم و ذلیلیم چو موش
با خودی همچو پلنگیم  امان از من و تو
من و تو هر دو جفنگیم امان از من و تو
از پی مام وطن خوب عروسی کردیم
بهر این مرغک خود خوب خروسی کردیم
با مسلمانان آهنگ مجوسی کردیم
الغرض پر خنکی کرده و لوسی کردیم
لایق سیلی و سنگیم امان از من وتو
من و تو هردو جفنگیم امان از من وتو
حالت ما و تو امروز چنین است بهار
روح مشروطه ز ما و تو غمین است بهار
ای بسا فتنه که ما را به کمین است بهار
روش و سیرت وکردار گر این است بهار
تا ابد واز و ولنگیم امان از من وتو
من و تو هر دو جفنگیم امان از من و تو

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
مژده که روی خدا ز پرده برآمد
آیت داور به خلق جلوه گر آمد
بی خبران را ز فیض کل خبر آمد
مظهرکل در لباس جزء درآمد
معنی واجب گرفت صورت امکان
شعشعه گسترد جلوه صمدانی
گشت عیان سر صادرات نهانی
طاق طلب را قویم گشت مبانی
شاهد غیبی رسید و داد نشانی
از لمعات جمال قادر سبحان
از فلک کون تافت اختر تجرید
نفس احد سرزد ازهیولی توحید
لم یلد امروز یافت کسوت تولید
آنکه بدو زنده گشت هر سه موالید
وآنکه بدو تازه گشت چار خشیجان
عقل نخستین بزرگ صادر اول
کالبد مستنیر و جان ممثل
راه بدی را یکی فروخته مشعل
هادی و مهدی سمی احمد مرسل
حجة غایب ولی ایزد منان
قاعده  پرداز کارگاه الهی
راز جهان را دلش خبیرکماهی
جاهش برتر ز حد لایتناهی
فکربه کنه جلال و قدرش واهی
عقل به قرب کمال و جاهش حیران
شاهد غیبی و دلبر ازلی اوست
پرده نشین حریم لم یزلی اوست
باری سر خفی و نور جلی اوست
مرشد و مولا و پیشوا و ولی اوست
خواهش پیدا شمار و خواهش پنهان
ای قمر تابناک برج امامت
وی گهر آبدار درج کرامت
ای به قد و قامت تو شور قیامت
خیز و برافراز یک ره آن قد و قامت
خیز و برافروز یک ره آن رخ رخشان
غیر تو ای کنز مخفی احدیت
کیست که پیدا کند کنوز هویت
از تو عیان است جلوه صمدیت
هیچ تو را با خدای نیست دوییت
ذات تو با ذات هواست یکسر و یکسان
خیز و عیان کن به خلق جلوه دادار
خیز که حق خفت و گشت باطل بیدار
گر نکنی پای در رکاب ظفر یار
منتظرانت زنند ای شه ابرار
دست به دامان شهریار خراسان
زاده موسی که طور اوست حریمش
عیسی گردون نشین غلام قدیمش
هر دو جهان ریزه خوار کف کریمش
آن که به فرمان واجب التعظیمش
بر جهد از نقش پرده ضیغم غژمان
خرگه ناسوت هست پایه پستش
مسند لاهوت جایگاه نشستش
عقل خردمند گشته واله و مستش
غیرخدایش  مخوان که  هست  شکستش
بخ بخ از این عز و این جلالت و این شأن
ذاتش آیینه خدای نما شد
گرچه خدا نیست کی جدا ز خدا شد
درگه او زیب بخش عرش علا شد
هر که به درگاه او ز روی صفا شد
ز اهل صفا شد بسان خواجه دوران

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلاتُ مُفْتَعِلُنْ فَعْ
بحر: منسرح مثمن مطوی منحور
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - U | - U U - | -
شب است و بساط عیش به خوبی مرتب است
شبی را که جان در او به رقص آید امشب است
به هجران و وصل دوست  دل و تن مرکب است
دل از وصل در نشاط  تن از هجر در تب است
در این قصه نکته هاست در این رشته تارها
دل افروز ماه من کجایی که شب رسید
زمان تعب گذشت  اوان طرب رسید
عجم وار باده ده که عید عرب رسید
دل و جان بدسگال زمحنت به لب رسید
رسید آنکه داشت دل از او انتظارها
از این عید و جشن شد دل خسته شادمند
زهی عید دلفروز زهی جشن ارجمند
ایا آنکه عارضت نشاطی است بی گزند
درین محفل سرور ز لب ده گلاب و قند
که یکسر برون شود ز سرها خمارها
به شعبان مه ای ندیم  دل و جان منور است
بسی این خجسته ماه دلاویز و دلبر است
ز دیگر شهور دهر به رتبت فزونتر است
بلی افتخار او به فرزند حیدر است
حسین آنکه دین کند از او افتخارها
حسین آنکه از رخش دل شیعه روشن است
به تاریکی ضلال  رخش نور معلن است
خود این گفته نبی به گیتی مبرهن است
که باشم من از حسین  حسین نیز از من است
بلی این حدیث را نبی گفته بارها
به خاک در حسین ز جان انتساب ماست
به کویش امید ماست  به سویش حساب ماست
به تعدیل رای او صواب و عقاب ماست
حسین آسمان ماست  حسین آفتاب ماست
به سرپنجه حسین گشاییم کارها
حسین آنکه حق ستود به فضل و تکرمش
حسین آنکه داد حق به گیتی تقدمش
فزود آبروی دین  ز خاک تیممش
خیال رخش به چرخ گذر کرد و انجمش
ستادند پیش او چو آیینه دارها
خوش آندم که بگذربم ز شادی به کوی او
بریم از سر نیاز دل و جان به سوی او
کنون از مزار طوس بجوییم بوی او
که این چشمه حیات بود زآب جوی او
حسین و رضا بلی یکند از شمارها
رضا نور معلن است  رضا فیض مطلق است
رضا ماه روشن است  رضا شاه بر حق است
از او شرع پاک را جمال است و رونق است
بدو بازگشت ماست  بلی این محقق است
که دایم به جوهر است عرض را مدارها

وزن: مفاعیلُ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - U | - U - U | U - - U | - U -
چار ماه است که مهمل شده کار بلدی
آخر این قوم ندادند قرار بلدی
گشته از غصه و غم زرد عذار بلدی
خفته در خاک عدم جسم نزار بلدی
نرود فاتحه خوانی به مزار بلدی
آه و صد آه براین حالت زار بلدی
نه به مشهد بلدی ماند و نه در ری بلدی
ما ندانیم که آباد شود کی بلدی
گشته از بی کفنی لاشه لاشی بلدی
بلدی ای بلدی ای بلدی ای بلدی
عالمی گشته کنون نوحه شعار بلدی
آه و صد آه براین حالت زار بلدی
بلدی طفلک خوشخوی و خوش اندامی بود
بچه خوش سخن و شوخ دلارامی بود
منفصل شد ز جهالت چه بد ایامی بود
بلدی کاش اقل همسر مادامی بود
تاکه بودند جهان یکسره یار بلدی
آه و صد آه براین حالت زار بلدی
بلدی کاش بدی پهلوی قونسول خانه
تا ز یاران موافق نشدی بیگانه
حضراتش ننمودند تهی پیمانه
نشدی از غرض چند نفر ویرانه
تهی از خویش نکردند کنار بلدی
آه و صد آه براین حالت زار بلدی
یا اقلا بلدی حوزه لاتاری بود
واندر آنجا صنم شوخ وفاداری بود
یا در آن دخلکی و گرمی بازاری بود
یا در آنجا دو نخود لاسکی وتاری بود
تا پریشان نشدی طره تار بلدی
آه و صد آه براین حالت زار بلدی
بلدی را بشکستند کمر  وای هوار
دگر از او نگرفتند خبر وای هوار
خون مسکین بلدی گشت هدر وای هوار
آه تاکی بخورم خون جگر وای هوار
که جگرخون شود از قلب فکار بلدی
آه و صد آه براین حالت زار بلدی
آن جنابی که معین بود و ظهیرمن وتو
بلدی جان زچه شد خصم شریرمن وتو
گوش او از چه نشدکر ز نفیر من وتو
بو که نفرین کندش مادر پیر من و تو
تا بداندکه چه کرده است به کار بلدی
آه و صد آه براین حالت زار بلدی
هر شب و روز به بدخواه تو نفرین گویم
گاه از آن گفنم بی پرده گه از این گویم
هرچه گوبم ز وطن خواهی و آیین گویم
بلدی جان تو دعاکن که من آمین گویم
نیست باد آنکه بهم ریخت مدار بلدی
آه و صد آه براین حالت زار بلدی
بلدی گشته عرق ریز و خجل ای وکلا
خلق را از غم او خون شده دل ای وکلا
چند باشید چنین مهمل و ول ای وکلا
پای ها تا به کمر مانده به گل ای وکلا
همتی زانکه به گل مانده حمار بلدی
آه و صد آه بر این حالت زار بلدی

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
مهرگان آمد و دشت و دمن اندر خاطر است
مرغکان نوحه برآرید چمن درخطر است
چمن از غلغله زاغ و زغن در خطر است
سنبل وسوسن و ریحان وسمن درخطر است
بلبل شیفته خوب سخن در خطر است
ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است
خانه ات یکسره ویرانه شد ای ایرانی
مسکن لشکر بیگانه شد ای ایرانی
عهد و پیمان تو ایفا نشد ای ایرانی
عهد بشکستنت افسانه شد ای ایرانی
عهد غیرت مشکن عهد شکن در خطراست
ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است
وزرا باز نهادند زکف کار وطن
وکلا مهر نهادند به کام و به دهن
علما را شبهه نمودند و فتادند به ظن
چیره شدکشور ایران را انبوه فتن
کشور ایران ز انبوه فتن در خطر است
ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است
کاردانان را بیرون ز سخن کاری نیست
غیر لفاظی در سر و علن کاری نیست
علما به جز از حیله و فن کاری نیست
جهلا را به جز افغان و حزن کاری نیست
ملک از این ناله وافغان و حزن در خطر است
ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است
کار بیچاره وطن زار شد افسوس افسوس
جهل ما باعث این کار شد افسوس افسوس
یار ما همبر اغیار شد افسوس افسوس
باز ایران کهن خوار شد افسوس افسون
که چنین کشور دیرین کهن در خطر است
ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است
خرس صحرا شده همدست نهنگ دریا
کشتی ما را رانده است به گرداب بلا
آه ازپن رنج ومحن آوخ ازبن جورو جفا
هان به جز جریت وغیرت نبود چاره ما
زانکه ناموس وطن زین دو محن در خطر است
ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است
رقبا را بهم امروز سر صلح و صفا است
آری این صلح وصفاشان زپی ذلت ماست
بی خبر زین که مهین رایت اسلام بپاست
غافل آن قوم که قفقاز و لهستان به بلاست
غافل این فرقه که لاهور و دکن در خطر است
ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است
ما نگفتیم در اول که نجوییم نفاق 
یا بر آن عهد نبودیم که سازیم وفاق 
به کجا رفت پس آن عهد و چه شد آن میثاق 
چه شد اکنون که شما را همه برگشت مذاق
کس نگوید زشما خانه من درخطراست
ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است
شرط مابودکه باهم همه همدست شوبم
به وفاق و به وفا یکسره پابست شویم
از پی نیستی از همت حق هست شویم
نه کز اینان ز نفاق و دودلی پست شویم
که مرا خانه و ملک و سر و تن در خطر است
ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است
بذل جان در ره ناموس وطن چیزی نیست
بی وطن خانه وملک و سر وتن چیزی نیست
بی  وطن منطق شیرین و سخن چیزی نیست
بی  وطن جان و دل و روح و بدن چیزی نیست
بی  وطن جان و دل و روح و بدن درخطر است
ای وطن  خواهان زینهار وطن در خطر است
در ره حفظ وطن تازید الله الله
بیش از این فتنه میاندازید الله الله
خصم را خانه براندازید الله الله
ای خلایق مددی سازید الله الله
کاین مریض کسل تلخ دهن در خطر است
ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است
وطنیاتی با دیده تر می گویم
با وجودی که در آن نیست اثر می گویم
تا رسد عمرگرانمایه به سر می گویم
بارها گفته ام و بار دگر می گویم
که وطن باز وطن باز وطن در خطر است
ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
هان ای ایرانیان  ایران اندر بلاست
مملکت داریوش دستخوش نیکلاست
مرکز ملک کیان در دهن اژدهاست
غیرت اسلام کو جنبش ملی کجاست
برادران رشید این همه سستی چراست
ایران مال شماست  ایران مال شماست
به کین اسلام باز خاسته برپا صلیب
خصم شمال و جنوب داده ندای مهیب
روح تمدن به لب آیه امن یجیب
دین محمد یتیم  کشور ایران غریب
بر این یتیم و غریب نیکی آیین ماست
ایران مال شماست  ایران مال شماست
دولت روس از شمال رایت کین برفراشت
به محو دین مبین به خیره همت گماشت
به خاک ایران نخست تخم عدوات بکاشت
به غصب ایران سپس پیش کند یادداشت
کنون به مردانگی پاسخ دادن سزاست
ایران مال شماست  ایران مال شماست
چند به ما دشمنان حیله طرازی کنند
چند به ایران زمین دسیسه بازی کنند
چند چو پیلان مست با ما بازی کنند
چند به ناموس ما دست درازی کنند
دست ببریدشان گرتان غیرت بجاست
ایران مال شماست ایران مال شماست
هان ای ایرانیان بینم محبوستان
به پنجه انگلیس به چنگل روستان
گویی در این میان گرفته کابوستان
کز دو طرف می برند ثروت و ناموستان
در ره ناموس و مال  کوشش کردن رواست
ایران مال شماست  ایران مال شماست
سکندر کینه جوی رفت ز ایرانتان
هر قل رومی نژاد بکرد ویرانتان
ز گیر و دار عرب تهی شد اوطانتان
خزان چنگیزیان شد ز گلستانتان
بهار ایرانتان باز خوش و با صفاست
ایران مال شماست  ایران مال شماست
گهی که شد اصفهان به چنگ افغان دچار
لشکر پطرکبیر یافت به گیلان قرار
عراق و تبریز شد ز خیل ترکیه خوار
جنبش ملی کشید یکسره زایشان دمار
ماند به ایرانیان ایران بی بازخواست
ایران مال شماست  ایران مال شماست
به جستجوی حقوق میان ببستید باز
جان بداندیش را زکینه خستید باز
جیش ستبداد را بهم شکستید باز
به فر کیهان خدای زغم برستید باز
آری یار شما فره کیهان خداست
ایران مال شماست  ایران مال شماست

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: منسرح مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - | - U U - | - U -
مه شوال بیاراست سپاهی ز انجم
داد دیشب به مه روزه یک اولتیماتوم
گفت بایکوت عمومی را بردار ز خم
در خمخانه کن آزاد به روی مردم
هم خود از ملک ده استعفا تا پاس نهم
ورنه ار پاس دهم باش خود آماده به جنگ
کرد عید رمضان بر زبرتخت جلوس
ز می و مطربش اردو زنی و چنگش کوس
تاخت برروزه چوبربابل جیش سیروس
یا چو بر شهر  لیژ لشکر جرار پروس
رمضان کرد چو بلژیک رخ از کینه عبوس
گشت تسلیم و بیفکند ز کف توپ وتفنگ
روزه چون صرب  بلرزند زبیم کیفر
عید شوال چو اطریش بزد کوس ظفر
لشکری راند که جوید ز عدو کین پسر
رمضان جای تهی کرد و شد از پیش بدر
بر سپاه رمضان توپ وی افکند شرر
بلگراد آسا بر شد ز مه روزه غرنگ
خیل زهاد ریایی چو سپاه بلژیک
داده سرمایه و با آه و اسف گشته شریک
عرشه ی منبر خالی و شبستان تاریک
خلق از روزه گریزند ز دور و نزدیک
اهل تدلیس فراری شده ز اهل پلتیک
همچنان کز سپه آلمان اردوی فرنگ
ملک ایران احمدشه پاکیزه سرشت
که به پیشانیش ایزد خط انصاف نوشت
تاکه این شاه به سرتاج جهانبانی هشت
کار نیکو شد و هرگز نشود نیکو زشت
ملک ازو گردد معمورتر از باغ بهشت
خاک ازو گردد آبادتر از خاک فرنگ
تا اجانب را با هم سر کین است و نقار
باید این شاه به اصلاح وطن بندد کار
چاره ی خستگی ملک کند زین دو سه چار
صنعت و علم و تجارت شرف و مجد و وقار
راه آهن که ازو ملک شود با مقدار
عدل و دانش که ازو خاک شود سنگین سنگ

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
جمهوری - ایران چو بود عزت احرار
سردار سپه مایه - حیثیت احرار
ننگ است - که ننگین شود این نیت احرار
این صحبت اصلاح وطن نیست که جنگست
ازکار قشون - کشور ایران شده گلزار
حال خوش - ایران شده مشهور در اقطار
از ما چه توقع - به قبال صف قاجار
کاین فرقه برین گله شبان نیست پلنگست
بی علمی و - افلاس دل ما بخراشد
آوازه - دین مانع اصلاح نباشد
جمهوری ایران - سر دین را نتراشد
این حرف درین مملکت امروز جفنگست
اموال تو - یک دسته مستخدم دربار
برده است به یغما وتو- یی غافل ازین کار
خوابی - وتو را هست شب وروز نگهدار
آن کس که پی حفظ تو دستش به تفنگ است
آزادی و - اصلاح بود لازم و واجب
مشروطیت - از ما نکند دفع معایب
افتاده به زحمت - وطن ازکید اجانب
این گوهر پر شعشعه درکام نهنگ است
در پرده - شور است سرود جلی ما
جمهوری - ما دفع کند تنبلی ما
کوبد در شاهی - قجر از مهملی ما
ما بی خبر و دشمن طماع زرنگ است
تا تعزیه - آل قجر هست و تک و دو
گردان بود - این تعزیه های کهن و نو
آن هوچی بی دین - زره دین فکند هو
این قافله تا حشر درین بادیه لنگ است
افسانه - تلخی است بگیرید ز من یاد
جمهوری - ما با بچه بازی عقب افتاد
ما ملت کودک - شده بیهوده از آن شاد
عینا مثل ملعبه شهر فرنگ است
درکیسه - احرار بود نقد حقایق
ناهید بود - بهر وطن عاشق صادق
لعل و زر و سیم - است بر خصم منافق
زین رو کلماتش همگی رنگ به رنگ است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
ای گلبن زرد نیم مرده
وی باغچه خزان رسیده
ای بلبل داغ دل شمرده
وی لاله زار داغ دیده
ای سبزه چهره زرد کرده
صد تیرگی از خزان کشیده
وی کام دل از چمن نبرده
وی طعنه ز باغبان شنیده
برخیز که فصل نوبهار است
ای کودک عهد پهلوانی
وی بچه روزگار سیروس
ای کام گرفته از جوانی
در عهد سپندیار و کاوس
ای رسته به فر خسروانی
از چنگ  صد انقلاب منحوس
هان عهد تجدد است  دانی
کز حلقه و بند عهد مطموس
هنگام شکستن و فرار است
گویندکه  نو شده است  هی هی
این کهنه شش هزار ساله
کی پیر که کرده عمرها طی
گردد به دو ساعت استحاله
تجدید قوا کنید در وی
تارنج هرم  شود ازاله
اصلاح کنید عهدش از پی
تا نوگردد که لامحاله
این کهنه به دوش دهر بار است
هر چیز که پیر شد بگندد
وآن پیر که گنده شد بمیرد
زیور به عجوز برنبندد
تدبیر به پیر در نگیرد
ویرانه  نگار کی پسندد
افتاده  قرار کی پذیرد
خواهید گر این کسل بخندد
خواهید گر این کهن نمیرد
درمان و علاجش آشکار است
بایست نخست کردش احیا
ز اصلاح مزاجی و اداری
و آنگاه به پای داشت او را
با تقویت درستکاری
وز برق تجددش سراپا
نو کرد به فر کردگاری
تجدید فنون و علم و انشا
اصلاح عقیدتی و کاری
نو کردن کهنه زین قرار است

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
ای وطن خواهان سرگشته وحیران تاچند
بدگمان  و دو دل و سر به گریبان  تا چند
کشور دارا نادار و پریشان تا چند
گنج کیخسرو در چنگ رضاخان  تا چند
ملک افریدون پامال ستوران تا چند
ای عجب دانا بازیچه نادان تا چند
بهر نانی دل یک طایفه بریان تا چند
یارب این کینه و این ظلم دمادم تاکی
دل ایرانی  آماجگه غم تا کی
پشت احرار به پیش سفها خم تاکی
ظلم ضحاکان  در مملکت جم تا کی
سلطه دیوان در ملک سلیمان تا چند
تا به کی شحنه و یارانش نمایند ستم
چند ملت را دوشند بمانند غنم
آن یک ازپرخوری و فربهی آورده ورم
وآن دگر از غلیان خون  گردیده دژم
مابقی لاغر همچون نی غلیان تا چند
تیغ بهرام درین زاویه پنهان تا چند
محتسب راهزن و شحنه کمند انداز است
جیش   غارتگر و سرخیل  سپه جانباز است
ره به هر بدگهری  بدکهران را باز است
لوحش الله که به  هر حسن وطن  ممتاز است
زین  سپس  ناشدنش روضه  رضوان تا چند
حفظ ناموس به هرجا شرف نظمیه است
شرف و ناموس اینجا هدف نظمیه است
صف آدم کشی وننگ  صف نظمیه است
اختیار شه و کشور به کف نظمیه است
نشده ری کف خاکستر از ایشان تا چند
باید از ملت  مردی بدر آید چاک
یابد از دور فلک  طالع و هوش و ادراک
انقلاب است که آرد گهری چونین پاک
تا صدف گیرد چونین گهری را ز افلاک
دیر باریدن آن ژاله نیسان تا چند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -