ویحک ای پرده پرده در در ما نگران
بیش از این پرده ما پیش هر ابله مدران
یا مدر یا چو دریدی چو لییمان بمدوز
یا مخوان یا چو بخواندی چو بخیلان بمران
جای نوری تو و ما از تو چو تاریک دلان
آب گویی تو و ما از تو پر آتش جگران
ماهت ار نور دهد تری آبست درو
مشک ار بوی دهد خشکی نارست در آن
شیشه باده روشن ندهی تا نکنی
روز ما تیره تر از کارگه شیشه گران
شرم دار ای فلک آخر مکن این بی رسمی
تا کی از پرورش و تربیت بد سیران
از تو و گردش چرخت چه هنر باشد پس
چون تهی دست بوند از تو همه پر هنران
عمر ما طعمه دوران تو شد بس باشد
نیز هر ساعتمان شربت هجران مخوران
هر که یکشب ز بر زن بود از روی مراد
سالی از نو شود از جمله زیر و زبران
خواستم از پی راحت زنی آخر از تو
آن بدیدم که نبینند همه بی خبران
این ز تو در خورد ای مادر زندانی زای
ما به زندان و تو از دور به ما در نگران
مر پسر را به تو امید کجا ماند پس
همه چون فعل تو این باشد بر بی پدران
چون به زن کردنی این رنج همی باید دید
اینت اقبال که دارند پس امروز غران
ما غلام کف دستیم بس اکنون که ز عجز
مانده اند از پس یک ماده برینگونه بران
نه تویی یوسف یعقوب مکن قصه دراز
یوسفان را نبود چاره ازین بد گهران
یوسف مصری ده سال ز زن زندان دید
پس ترا کی خطری دارند این بی خطران
آنکه با یوسف صدیق چنین خواهد کرد
هیچ دانی چه کند صحبت او با دگران
حجره عقل ز سودای زنان خالی کن
تا به جان پند تو گیرند همه پر عبران
بند یک ماده مشو تا بتوانی چو خروس
تا بوی تاجور و پیش رو تاجوران
خاصه اکنون که جهان بی خردان بگرفتند
بی خرد وار بزی تا نبوی سرد و گران
کار چون بی خردی دارد و بی اصلی و جهل
وای پس بر تو و آباد برین مختصران
طالع فاجری و ماجری امروز قویست
هر که امروز بر آنست بر آنست برآن
مر که پستان میان پای نداد او را شیر
نیست امروز میان جهلا او ز سران
هر که لوزینه شهوت نچشیده ست ز پس
نیست در مجلس این طایفه از پیشتران
آنکه بوده ست چو گردون به گه خردی کوژ
لاجرم هست درین وقت ز گردون سپران
بی نفیرست کسی که ش نفر از جهل و خطاست
جهد کن تا نبوی از نفر بی نفران
روزگاریست که جز جهل و خیانت نخرند
داری این مایه و گر نه خر ازین کلبه بران
سپر تیر زمان دیده شوخ است و فساد
جهد کن تات نبیند فلک از پی سپران
شاید ار دیده آزاده گهر بار شود
چون شده ستند همه بی گهران با گهران
باز  دانش چو همی صید نگیرد ز اقبال
بیشش از خشم در اطراف ممالک مپران
معنی اصل و وفایش مجوی از همه کس
زان که هستند ز بستان وفا بی ثمران
اندرین وقت ز کس راه صیانت مطلب
که سر راه برانند همه راهبران
بی خبروار در این عصر بزی کز پی بخت
گوی اقبال ربودند همه بی خبران
با چنین قول و چنین فعل که این دونان راست
رشک بر می آیدم ای خواجه ز کوران و کران
چون سرشت همه رعنایی و بر ساختگی ست
مذهب خانه خدا دار تو چون مستقران
پس چو از واقعه حادثه کس نیست مصون
همچو بی اصل تو دون باش نه از مشتهران
عاجزیت از شرف با پدری بود ار نه
دهر و ایام کیت دیدی چون بی ظفران
هر که چون بی بصران صحبت دونان طلبد
سخت بسیار بلاها کشد از بی بصران
پای کی دارد با صحبت تو سفله دون
چون نه ای خیره سر و در نسب خیره سران
مردمی را چو نگیرد همی این تازی اسب
یارب ای بار خداییت جهانی ز خران
وقت آنست که در پیشگه میخانه
ترس و لاباس بسازی چو همه بی فکران
اسب شادی و طرب در صف ایام در آر
مگر از زحمت اسبت برمند این گذران
مرکب امر خدای است چو ترکیب تنت
به خرابیش درین مرتع خاکی مچران
ای دل ای دل چو ز فضل و ز شرف حیرانی ست
ز اهل فضل و شرف و عقل گر ان گیر کران
دست در گردن ایام در آریم از عقل
پای برداریم از سیرت نیکو نظر ان
دین فروشیم چو این قوم جزین می نخرند
مایه سازیم هم از همت و خوی دگران
کام جوییم و نبندیم دل اندر یک بند
زان که اینست همه ره روش با خطر ان
همت خویش ورای فلک و عقل نهیم
که برون فلکند از ما فرزانه تران
خود که باشد فلک  باد رو آب نهاد 
خود که باشند درو اینهمه صاحب سفرا ن 
کار حکم ازلی دارد و نقش تقدیر
که نوشته ست همه بوده و نابوده در آن
جرم از اجرام ندانند به جز کوردلان
طمع از چرخ ندارند مگر خیره سران
زان که از قاعده قسمت در پرده راز
چرخ پیمایان دورند و ستاره شمران
همه بادست حدیث فلک و سیر نجوم
باده دارد همه خوشی و دگر باده خوران
دولت نو چو همی می ندهد چرخ کهن
ما و باده کهن و مطرب و نو  خط پسران
گرچه با زیب و فریم از خرد و اصل و وفا
گرد میخانه در آییم چو بی زیب و فران
عیش خود تلخ چه داریم به سودای زنان
ما و سیمین زنخان خوش و زرین کمر ان
جان ببخشیم به یاران نکو از سر عشق
سیم خوردن چه خطر دارد با سیمبران
خام باشد ترشی در رخ و شهوت در دل
چون بود کیسه پر از سیم و جهان پر شکران
رنگ آن قوم نگیریم به یک صحبت از آنک
پشت اسلام نکردند بنا بر عمران
همه اندر طلب مستی بی عقل و دلان
همه اندر طرب هستی بی سیم و زران
آنچنان قاعده سازیم ز شادی که شود
از پس ما سمر خوش تر صاحب سمر ان
هیچ تاوان نبود در دو جهان بر من و تو
چون برین گونه گذاریم جهان گذران

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -