cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
من چشمم و عالم همه خار است ببینید
چشمی که به خارش سر و کار است ببینید
هرگز نشود پی نفس سوخته را گم
دل تا لب من آبله دار است ببینید
از نرگس او دیده وران مست و خرابند
این نشیه که در جام خمار است ببینید
گردیده زره پوست براندام شهیدان
مژگان کسی دشنه گذار است ببینید
بخشیده خط سبز که تشریف قبولش
این حله که بر دوش بهار است ببینید
هر برگ خزان دفتر صد رنگ گشاده ست
طراح بهاران به چه کار است ببینید
حاجت به گواهی نبود قتل حزین را
دستی که ز خونش به نگار است ببینید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
خمارین نرگسش می در رگ خمار نگذارد
نگاه مست او در انجمن هشیار نگذارد
اگر این است در هر گوشه دست اندازی زلفش
به زاهد سبحه و با برهمن زنار نگذارد
ز بس حیرت فزا افتاده نخل جلوه زیب او
روانی را به آب آن سرو خوشرفتار نگذارد
چرا بار دل نازک کنم ناز طبیبان را
که آن لعل مسیحا دم مرا بیمار نگذارد
نمی گردد از آن ناوک فکن هرگز دلم راضی
به آن زخمی که لب را بر لب سوفار نگذارد
جهان از فیض رنگین جلوه او شد گلستانی
به گلشن خار بی گل آن گل بی خار نگذارد
در آن محفل که بند از گریه مستانه بردارم
به شمع انجمن مژگان آتشبار نگذارد
به این آشفته حالی هر کجا راه سخن یابم
دلم پیچیده مضمونی به زلف یار نگذارد
درین وادی به سامان جنون چون بید می لرزم
مبادا گرم رفتاری به پایم خار نگذارد
کنار دایه سازد طفل شبنم دامن گل را
چنین کز خواب غفلت دیده بیدار نگذارد
شراب عشق را پیمانه گر داغ جنون باشد
سرم را در خمار این ساغر سرشار نگذارد
اگر کاه ضعیفم کوه طاقت در بغل دارم
ز سستی غیرت من پشت بر دیوار نگذارد
به صحرای جنون هم خوش نشین سایه آهم
مرا در آفتاب این ابر دامن دار نگذارد
گره وا می شود گر ناخن مشکل گشا باشد
به ما تیغ تو کار زندگی دشوار نگذارد
نمی نالم ز درد هجرت اما این قدر گویم
که غم زین بیشتر بر ناتوانان بار نگذارد
حزین از آب حیوان سخن باقیست نام من
چو مرگ از زندگانی در جهان آثار نگذارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
سبک از جا رود هرکس که با ما یار می گردد
نسیم گل چرا بر بی دماغان بار می گردد
برهمن زاده ای برده ست ایمانم که در عشقش
رگ جان جسم را شیرازه زنار می گردد
سرت گردم اشارت کن به مژگان آشنا سازم
مرا حیران نگاهی گرد دل بسیار می گردد
پریشان زلف و مژگان بی خبر لب می چکان داری
به این آشفتگی کس بر سر بازار می گردد
حزین آهم رسایی می کند ایام کوتاهی
لب از بیچارگی شرمنده اظهار می گردد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
خوش آنکه یار کله گوشه وفا شکند
صف کرشمه نگه های آشنا شکند
به دیر و کعبه نماند درست پیمانی
به دوش و بر اگر آن طره دوتا شکند
شکسته رنگی عشقم رسیده تا جایی
که شرم چهره من رنگ کهربا شکند
برآورد به تماشا سر از دریچه مهر
چو من به دامن عزلت کسی که پا شکند
کمال دولتم از عشق گشته سکه به زر
ز رنگ کاهی من نرخ کیمیا شکند
به چاره عقده دل در میان منه ترسم
که مفت ناخن فکر گره گشا شکند
فلک به دردکشان سنگ فتنه می بارد
دنی چو مست شود کاسه گدا شکند
چنین که می نگرم خون عالمیست هدر
رواج جور تو بازار خون بها شکند
رخ فرنگ تو ایمان به رو نماگیرد
شراب رنگ تو ناموس پارسا شکند
خموشی تو از آن شکوه خوشتر است حزین
که زلف آه تو را بخت نارسا شکند

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
چون شمع ز خود گرم شتابم به دمی چند
از قافله اشک فراتر قدمی چند
حیف است تن و جان شود از وصل حجابت
تا کی به میان فاصله بینی عدمی چند
غم می دهد از هر طرفی عرض سپاهی
کو پرچم آهی که طرازم علمی چند
تا وادی شیبم ز کجا سر به در آرد
طی کرده ام از کوچه تن پیچ و خمی چند
ناموس مسلمانیم ای یأس نگهدار
بر طاق دلم چیده تمنا صنمی چند
نو کیسه گمان کرده همانا مژه ما را
کز پاره دل ریخت به دامان درمی چند
نوک قلمم کند شد از موی شکافی
بس شانه زدم زلف پریشان رقمی چند
در وادی گفتار ز ما پیشتری نیست
این راه سپردیم به پای قلمی چند
محروم حزین  از در دل کس نتوان کرد
در دامن دریوزه کنان ریز غمی چند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
ز مرد کار دل روزگار می لرزد
کمر چو راست کنم کوهسار می لرزد
خروش بحر هماغوش اضطراب کف است
ز ناله ام فلک بی وقار می لرزد
به سرد مهری ایام تکیه نتوان کرد
برون ز سنگ چو آید شرار می لرزد
شود چو ریگ روان کوه غم سبک تمکین
به سینه ای که دل بی قرار می لرزد
ز آمد آمد ساقی مرا نلرزد دل
به حالتی که سرم از خمار می لرزد
غرور و عجز من و یار روبرو شده اند
دل سپهر درین کارزار می لرزد
شود ز غیرت همکار کارها مشکل
ز خامه ام کف گوهر نثار می لرزد
کسی مباد ز مهر و وفای خویش خجل
تو رفتی و دل امیدوار می لرزد
به کوهکن ننمایی قیاس کار مرا
ز بستن کمرم کوهسار می لرزد
مباد زلف رقم راکنی شکسته حزین
تو را قلم به کف رعشه دار می لرزد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
ازین دهشت که هجرانی مبادا در کمین باشد
ز حسرت هر نگاه من نگاه واپسین باشد
گره سازد زبان شعله شمع انجمن پیرا
به هر محفل که حرفی زان عذار آتشین باشد
شود در موج آب زندگانی سبزه اش غلتان
در آن گلشن که ابروی تو را از ناز چین باشد
ازین آشفته حالی سر نمی پیچم سرت گردم
چنین خواهد اگرزلف پریشانت چنین باشد
فریب حرف و صوت خضرم از جا برنمی آرد
که آب زندگی لعل تو را پر نگین باشد
نمی افتد به دست مدعی سرمایه معنی
که این گنج گهر کلک مرا در آستین باشد
دل خود می خورد مورش حزین از تنگدستی ها
در آن خرمن که برق بی مروت خوشه چین باشد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
تبسم شرمگین ز آن غنچه خودکام می بارد
عرق چون موج شبنم زان رخ گلفام می بارد
به قدر قابلیت میوه افشان است هر نخلی
از آن سرو سهی زیبایی اندام می بارد
ز شهد التفاتش موج لذت می زند کامم
دهان تنگ او را بوسه از پیغام می بارد
حجاب سخت رویان کار سوهان می کند با دل
که از همواری وضع گدا ابرام می بارد
اگر در چشم بینش روشنایی چون شرر داری
ببین کز نقطه آغازها انجام می بارد
نفس پرورده خون ساز تا رنگین سخن گردی
ثمر از نخل های تشنه اکثر خام می بارد
حزین از ریزش دستم نماند دامن خشکی
چو باران ز ابر رحمت باده ام از جام می بارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
فسانه شب غم را چراغ می فهمد
زبان آه مرا گوش داغ می فهمد
به وصل در غم هجران نشسته بلبل ما
فریب عشوه فروشان باغ می فهمد
به بوی گل نکنم التباس بوی تو را
نسیم پیرهنت را دماغ می فهمد
ز دور دل به تپیدن دهد چه حال است این
غریب کوی تو را بی سراغ می فهمد
قدح به لب چو گرفتم شراب سوخت حزین
حرارت جگرم را ایاغ می فهمد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
خورشید بنده توست اقرار می نماید
داغت به جبهه دارد رخسار می نماید
حربا زند به عشقت از مهر نعل وارون
جوزا برهمن توست زنار می نماید
تا رفتی از گلستان ای نوبهار خوبی
در چشم عندلیبان گل خار می نماید
صافی دلان ندانند آیین پرده پوشی
آیینه زشت و زیبا ناچار می نماید
مطرب مده به زاهد راه نفس کشیدن
اردی بهشت ما را آذار می نماید
خاکستریست غبرا دودیست آسمانها
دنیاست گلخن اما گلزار می نماید
سرمایه دو گیتی از اندک است کمتر
در چشم این لییمان بسیار می نماید
تا کی به افسر زر نازی چو شمع سرکش
این آتش است آتش زر تار می نماید
تاریخ اگر بسنجی یک روز عمر دنیاست
در چشم کودکانش بسیار می نماید
آن ماه عید مستان وان عیش تنگدستان
گر دیده پاک باشد دیدار می نماید
قطع نظر محال است از چشم ناتوانش
درمان ماست اما بیما می نماید
خاری که درگریبان باشد توان برآورد
خاری که در دل افتد آزار می نماید
یک حرف بیش نبود تقطیع بحر ایجاد
چون موج هر چه گفتیم تکرار می نماید
اسرار عشق و مستی ست اشعار عارف روم
گفتار نیست لیکن گفتار می نماید
دارم حزین ارادت باکلک خوش کلامت
در کار خویش این مست هشیار می نماید

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
از کارگاه نسبت هرکس لباس پوشد
شاهد پرند و دیبا زاهد پلاس پوشد
اول عطا که بخشد دل را متاع هوش است
تشریف ارجمندی طفل از حواس پوشد
بر قد پست قامت کوتاه جامه زیباست
اندام ناقصان را دولت لباس پوشد
آخر ز سفله گردد بدگوهری هویدا
گر آب زر دو روزی عیب نحاس پوشد
ابلیس وقت خویش است در اجتهاد باطل
آن را که چشم حق بین رأی و قیاس پوشد
این حله بلاغت کامروز در بر ماست
صد گز زیاده ماند گر بوفراس پوشد
سازد حزین سخنور مستور نقص خود را
عیبی اگر زبان راست شکر و سپاس پوشد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
نشد شبی که می خونم از سبو نچکد
فشرده جگر از چشم تر به رو نچکد
که قطره ای به لبم می چکاند از یاری
اگر تراوش تبخاله در گلو نچکد
ز باده ای که دماغ امید تر سازم
اگر به ساغر من خون آرزو نچکد
به خون خویش ز بس تشنه کرده عشق مرا
به تیغ اگر کشدم خون من فرو نچکد
نمی توان گلی از باغ دهر چید حزین
که قطره قطره به صد خواری آبرو نچکد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
سپهر سفله پرور در شکستم راحتی یابد
همانا این هما از استخوانم لذتی یابد
به قتلم چون کمربندی مکن آگه ترحم را
مباد این خصم سنگین دل مجال فرصتی یابد
فرامش می کند ما را به وصلت چون رسد قاصد
شود بیگانه از یاران دنی چون دولتی یابد
مرا دل کلفت آلود است در کارش تأمل کن
مباد از پهلوی من تیغ نازت کلفتی یابد
حزین  ازگفتگو در زیر لب میخانه ای داری
دل از خود می رود چون با تو راه صحبتی یابد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
بدآموز وفا کی قدر ناز یار می داند
دل من لذت آن غمزه خونخوار می داند
غم من می کند تکلیف چشمش باده پیمایی
غبار خاطرم را ابر دامندار می داند
به یک ساغر برافکن پرده شرم و حیا ساقی
حجاب عشق را دل در میان دیوار می داند
نباشم امت مشرب اگر کام امید من
شکرخند تو را از تلخی گفتار می داند
چه گل چینم من آزرده دل از روضه رضوان
که دوش بی دماغان بوی گل را خار می داند
ز کف در عاشقی سر رشته دانش رها کردم
دل من کافرم گر سبحه و زنار می داند
حزین تایید دل دیدار بینم روشناس او
نگاه بی ادب را در میان بیکار می داند

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
دستان زن عشرتکده فریاد نداند
نالیدن ما مرغ چمن زاد نداند
ترسم که خراشیده شود آن دل نازک
آهسته بنالید که صیاد نداند
می خندد و از دیده گریان خبرش نیست
این نوگل خندان دل ناشاد نداند
ناخن به خراش جگر خویش شکستیم
این کوه کنی تیشه فرهاد نداند
مانند صدف غرقه دریای شراب است
پیمانه مستان خط بغداد نداند
چون سیل ز دیوانه و فرزانه گذشتی
تاراج تو ویرانه و آباد نداند
صد چشمه گشاده ست حزین از رگ دل ها
کار قلمت نشتر فولاد نداند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
به سینه چون مژه او سنان بجنباند
تپیدن دل من آسمان بجنباند
بس است خامشیم وقت آن رسید که دل
کلید ناله به قفل دهان بجنباند
به گوش پنبه گذارد درای آهن دل
هجوم ناله مرا آشیان بجنباند
سماع زمزمه ی بیخودانه پای مرا
به هر زمین که بکوبد جهان بجنباند
به تربتم گذرد با رقیب از آنکه مرا
ز رشک در دل خاک استخوان بجنباند
گرفتم اینکه به پایان رسد ز شکوه فراق
چگونه غیرت عاشق زبان بجنباند
تپیدن دل من می کنی خروش حزین
به کوی او چو جرس پاسبان بجنباند

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
خمش زخوی تو عاشق بود زبانش و لرزد
چو شمع شعله کشد مغز استخوانش و لرزد
ز دورباش تو دارم نگه به دامن مژگان
چو بلبلی که خورد صرصر آشیانش و لرزد
غبار دامن ناز تو را چو سرمه ز عزت
صبا ز دیده برد آستین فشانش و لرزد
به گلشنی که به آن حسن لاله رنگ خرامی
خجل شود ز رخت شاخ ارغوانش و لرزد
خزان هجر فسرده ست در گلو نفسم را
زبان خامه کند شرح داستانش و لرزد
ز بیم نازکی خوی یار نوسفر من
جرس فروشکند در گلو فغانش و لرزد
به احترام نماید عبیر چاک گریبان
نسیم پیرهن از گرد کاروانش و لرزد
غرور ناز نکویان نداشته ست حریفی
به زور عجز گرفته ست دل عنانش و لرزد
چو مفلسی که فتد گنج شایگان به کف او
نهفته است دلم داغ بیکرانش و لرزد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U - -
از یاد شکرخنده اش تلخی هجران شد لذیذ
زان لب به کام زخم ما شور نمکدان شد لذیذ
شد خوشگوار از جلوه اش نقد دل و جان باختن
با ترک تاز غمزه اش تاراج ایمان شد لذیذ
آن لعل عیسی دم مرا تا چاره جویی می کند
از دردمندی بیشتر در عشق درمان شد لذیذ
خونم بحل کز دوریت این تشنه دیدار را
آب دم شمشیر تو چون شیره جان شد لذیذ
بر سفره دهر دنی کز شکرش زهر است به
خون دل و لخت جگر در کام مهمان شد لذیذ
با جشم مخمور تو شد خون جگر خوردن حلال
از ناوک مژگان تو در سینه پیکان شد لذیذ
در کام من شهد سخن شیرین تر از جان شد حزین
طوطی طبعم را دهن زین شکرستان شد لذیذ

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
اثر چون نیست در فریاد ما پاس نفس بهتر
ازین بیهوده نالی صد ره افغان جرس بهتر
ز هر بلبل نوایی برنخیزد صید زاغ اولی
همایی کو نبخشد دولتی از وی مگس بهتر
ز جام التفات آن تغافل پیشه در تابم
شراب نارس ای دل از نگاه نیم رس بهتر
نمی خواهم که چرخ سفله باشد با منش مهری
ز داد آسمان فریاد بی فریاد رس بهتر
حزین  از مردم دنیانیی پایی به دامن کش
ز باغی کآشیان زاغ شد کنج قفس بهتر

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
در حضرت شاهان دل گمراه نگهدار
پاس ادب خاطر آگاه نگهدار
مستند به یک جرعه حریفان صبوحی
ساقی قدحی نذر شبانگاه نگهدار
مرغی که شکستی پر و بالش به اسیری
خواه از قفس آزاد کنش خواه نگهدار
بر جور بیفزا مشکن قدر عزیزان
یوسف مفروش و به ته چاه نگهدار
پا می کشد از بزم تو دریاب حزین را
دستی به سر شمع سحرگاه نگهدار

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
برکف دل سی پاره عشاق نگهدار
حرز تن و جان این کهن اوراق نگهدار
زان تیغ که آلوده به خون دگران است
ما را بکش و غیرت عشاق نگهدار
ترسم که رسد یار و من از خود شده باشم
ای صبر عنان دل مشتاق نگهدار
در چشم عدو راست نشانتر ز خدنگند
خم گشته قدان را چو کمان طاق نگهدار
کی چشم و دل بوالهوسان محرم عشق است
ناموس غم ای خسرو آفاق نگهدار
در خلوت آیینه حزین  جای نفس نیست
با صافدلان صحبت اشراق نگهدار

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
کام طمع ز لذت دنیا نگاه دار
امروز پاس دولت فردا نگاه دار
هر گوشه جوش جلوه یار است دیده را
آیینه وار محو تماشا نگاه دار
هر عقده ای به عهده تدبیر ناخنی ست
خاری برای آبله پا نگاه دار
تا وجه بی قراری ما روشنت شود
آیینه پیش آن رخ زیبا نگاه دار
ایجاد نور فیض دل زنده می کند
این شمع را به پرده ی شب ها نگاه دار
خواهی چو داغ لاله بهار تو گل کند
دامان دل به رنگ سویدا نگاه دار
یک سر چو شمع جسم تو خواهی که جان شود
آیینه پیش آن رخ زیبا نگاه دار
داغ وفا مباد ز دل پا کشد حزین
این لاله ی غریب به صحرا نگاه دار

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ای دل به ناله از جگر خاره خون برآر
با می دمار از خرد ذوفنون برآر
شیرین به کام خسرو و ناکام کوهکن
ای رشک تیغی از کمر بیستون برآر
از نیشتر علاج رگ جان خویش کن
ز الماس کام خاطر داغ درون برآر
در پای خم نشین و می لعل نوش کن
دست ستیزه با فلک نیلگون برآر
مپسند زیر دست فلک خویش را حزین
از آستین خرقه می لاله گون برآر

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ای صبا نکته ای از لعل شکربار بیار
گهری تحفه ز گجینه ی اسرار بیار
در جبینش اثر مهری اگر هست بگوی
مژده ی پرتوی از عالم انوار بیار
دامن آلوده به بوی گل فردوس مکن
هر چه می آوری از خاک ره یار بیار
با اسیران وفاکیش چه سر داشت بگوی
خبر دلکشی از ناوک دلدار بیار
سرنوشت غم جانسوز من و شمع یکی ست
جای گل آتشی آرایش دستار بیار
گل باغم نکنی گر به گریبان باری
بوی جان بخشی از آن رخنه ی دیوار بیار
ای که از سیر چمن بال فشان می گذری
برگ سبزی سوی مرغان گرفتار بیار
لب مخمور مرا جرعه نبندد ساقی
چون رسد دور به من میکده بردار بیار
چند بر دوش توان خرقه ی ناموس کشید
مست از صومعه ام تا سر بازار بیار
به هواداری از آن سیب زنخدان بویی
گر توانی به مشام من بیمار بیار
قول حافظ برد از دل غم دیرینه ی ما
ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ای دل همه لافی سخن حوصله بگذار
دیدی جگر عشق نداری گله بگذار
سرگشتگی ات راهبر کعبه وصل است
گر مرد رهی نقش پی غافله بگذار
خواهی که ز دستت نرود دامن یوسف
دامان وصال هوس اایا ده دله بگذار
دل خنجر مژگان تو سیراب نسازد
یک قطره خون است درین آبله بگذر
از حوصله بیش است حزین  آرزوی تو
با لعل لب یار حدیث گله بگذار

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
بی تو در پیرهن نامیه خار است بهار
چشم مخمور تو را گرد و غبار است بهار
به تمنای تو ای نسترن آرای بهشت
پای تا سر همه آغوش و کنار است بهار
بس که دنبال تو ای سرو خرامان گشتهست
پایش از شبنم گل آبله دار است بهار
رنگ ازو بوی از او حسن و لطافت همه او
بیخود از جلوه ی آن لاله عذار است بهار
تکیه بر بستر نسرین و سمن نتواند
بس که از دست غمت زار و نزار است بهار
آن قدر نیست که گل ساغر می را بکشد
حیف و صد حیف که بی صبر و قرار است بهار
سرو رعنای مرا حله طراز است چمن
ماه زیبای مرا آینه دار است بهار
غنچه در پوست نگنجید ز تأثیر نسیم
زاهد از خرقه برون آی بهار است بهار
شعله خوی تو حزین آفت گلزار نگشت
جگرش داغ از آن لاله عذار است بهار

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
سبز شد خط لب یار بهار است بهار
ای جنون من سرشار بهار است بهار
سینه گو چاک زند زاهد محراب نشین
سر ما و ره خمار بهار است بهار
دیده بحری ست پر آشوب جنون است جنون
مژه ابریست گهربار بهار است بهار
مطربا ناله جانسوز که شوری ست به سر
ساقیا ساغر سرشار بهار است بهار
سری از زیر پر خویش برون آر حزین
بگشا غنچه ی منقار بهار است بهار

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
هر سو به جلوه بردی صبر و قرار دیگر
هر گوشه ای فکندی در خون شکار دیگر
نرگس اگر چه خود را مخمور می نماید
چشم سیاه مستت دارد خمار دیگر
حسنت به کار عاشق یک مو نکرد تقصیر
ابرو به تیغ بازی مژگان به کار دیگر
صد بار اگر بریزی با تیغ غمزه خونم
بازت به معرض آرم جان فگار دیگر
تا چند سرگرانی با بیدل حزینت
خونش توگر نریزی  عاشق شکار دیگر

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
من خراباتیم ای شوخ مرا یار مگیر
نیکنامی تو ره خانه خمار مگیر
عنبرین طره چه انداخته ای بر سر دوش
کافر عشق تو ماییم تو زنار مگیر
شمع سان گر سرم از تیغ زنی زنده شوم
کار این سوخته را این همه دشوار مگیر
گل آدم کف تقدیر چهل روز سرشت
باری از تربیتم دست به یکبار مگیر
من اگر نیکم اگر بد به صفا آینه ام
که تو را گفت مرا لایق دیدار مگیر
گر به گستاخیم از سینه صفیری زده سر
رحم فرما و به این مرغ گرفتار مگیر
صد سخن گفتم و نشنیده گرفتی و گذشت
یک سخن را به دل نازک خود بار مگیر
عشق نبود عجبی گر به رگ و ریشه دود
آتش است این نتوان گفت که در خار مگیر
این جواب غزل مرشد روم است که گفت
من به بوی تو خوشم نافه تاتار مگیر

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
می کند دل در خم زلف تو زاری بیشتر
شب چو شد بیمار دارد بی قراری بیشتر
گرچه به می گردد از پرهیز هر دردی که هست
درد دین را می کند پرهیزگاری بیشتر
ابر دریا دل کند گل در گریبان خار را
ای خوش آن چشمی که دارد ذوق زاری بیشتر
ناز را عاشق نوازی هاست در خورد نیاز
هرکه را عجز است بیش امیدواری بیشتر
نقش شیطان سیرتش را سر نمی آید فرود
می کشد عزت طلب هر چند خواری بیشتر
هرکجا پستی ست افزون کشتزار خاک را
می کند دهقان رحمت آبیاری بیشتر
دور خط مستی فزای حسن خوبان شد حزین
می شود در نوبهاران میگساری بیشتر

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ساقی به لبم باده پالیده فروبار
در پرده دلم خون کن و از دیده فروبار
مفتون نتوان بود به نیرنگ بهاران
برک و برت ای نخل خزان دیده فروبار
چون ابر سراپای خود از درد جدایی
سرمایه اشکی کن و نالیده فرو بار
از فیض تو دریا شده دامان من اکنون
ای دیده نمی بر دل تفسیده فروبار
مگذار حزین قاعد ه صفحه طرازی
از ابر قلم گوهر سنجیده فروبار

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
از کمال خویش نالم نی ز جور روزگار
زیر بار خود بود دستم چو شاخ میوه دار
معصیت را خرد مشمر در دیار بندگی
عالمی را می توان آتش زدن از یک شرار
یاد منگر نگذرد از خاطر او دور نیست
آفتاب آن جا که باشد سایه را نبود گذار
تهمت عیش از می گلرنگ بیجا می کشم
گریه خونین بود چون شیشه ما را درکنار
در هوای آنکه بنماید رخ آن صبح امید
جان به کف دارد حزین  چون شمع از بهر نثار

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
داریم به کف زلفی محشر به کمین اندر
در هر شکن است آن را صد نافه چین اندر
از سر چو قدم کردم در راه سرکویش
دوزخ به یسار افتاد جنت به یمین اندر
پیمانه لعلش را کوثر ز سیه مستان
میخانه چشمش را صد کعبه دین اندر
بتخانه مویش را صد باخته دین بنده
آتشگه رویش را صد شعله جبین اندر
ناخن مزن ای غیرت بر سینه پرداغم
حسرتکده ها دارم هر گوشه دفین اندر
بلیس شود خیره آدم چو رخ افروزد
حیرتکده ها داری در یک کف طین اندر
آزاده روی سر کن بنیوش حزین از ما
عیسی به فلک بر شد قارون به زمین اندر

وزن: مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - - | - - U | U - - -
مزد تردستی فرهاد رسید آخر کار
بازوی تیشه به فریاد رسید آخر کار
عشق درکشتن عشاق مدارا می کرد
تیغ ناز تو به امداد رسید آخر کار
عاقبت کلبه ما جنت جاویدان شد
غم عشقت به دل شاد رسید آخر کار
جان به کف وحشی ما داشت به ره چشم امید
تیغ بی رحمی صیاد رسید آخر کار
ناله های من مخمور اثر داشت حزین
غلغل شیشه به فریاد رسید آخر کار

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
عشق آشنا شد شمع من طبع هوا خواهش نگر
دارد سری با سوختن اشکش ببین آهش نگر
زلف کدامین مه جبین دارد گرفتارش چنین
بی تابی شامش ببین آه سحرگاهش نگر
ای از محبت بی خبر تا کی کنی خون در جگر
دردن بکش داغش ببین غمهای جان کاهش نگر
دلها ز هجرت سوخت خوش زین زهر جان فرسا بچش
ناز گران تمکین بکش بنشین و بر راهش نگر
سرو صنوبر قامتان دارد ز رشک آب روان
با دیده انجم فشان رخساره ماهش نگر
از پیچ و تاب هر رگی دارد حزین  یار آگهی
چشم گران خوابش ببین مژگان آگاهش نگر

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
سحر ز بستر نسرین سبک عنان برخیز
به پای گل بنشین مست و می کشان برخیز
کرشمه می برد از حد نهال و جلوه سمن
نگار من پی تاراج گلستان برخیز
به چین جبهه نیرزد چو گل دو روز حیات
شکفته با همه بنشین و مهربان برخیز
بیا به میکده بنشین به کام دل زاهد
شراب کهنه ما نوش کن  جوان برخیز
بر آستان گدایان شبی سری بگذار
به مدعای دل خویش کامران برخیز
اساس عشق من و حسن یار محکم باد
بهار گو برو و مرغ از آشیان برخیز
بلاست رشک محبت بر اهل درد حزین
چو شد وصال میسر خود از میان برخیز

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
صبح از اثر چغانه برخیز
سرمست می شبانه برخیز
عمری ست نشسته ام به راهت
با جلوه عاشقانه برخیز
جان راست هوای وصل جانان
ای تن تو ازین میانه برخیز
دامی به زمین فکنده زلفش
ای بلبل از آشیانه برخیز
صد تیر ملامت از کمان جست
ای دل ز پی نشانه برخیز
تا پای خم آمدیم ساقی
با همت خسروانه برخیز
باید برخاست از سر جان
بگذار حزین بهانه برخیز

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
یا از سر روزگار برخیز
یا از غم ننگ و عار برخیز
در پرده ی خواب غفلتی چند
ای دیده اعتبار برخیز
دوران سر فتنه بازکرده ست
ای گردش چشم یار برخیز
یکسر شده نغمه ها مخالف
ای زخمه کج ز تار برخیز
تا صافی می کنم ردا را
ای پرده ز روی کار برخیز
ای دل چه نشسته ای فسرده
برخیز به عشق یار برخیز
ساقی کف ابر نوبهار است
ای رحمت کردگار برخیز
پیمانه ات آب خضر دارد
مردیم ازین خمار برخیز
برخیز به رقص کف فشانان
ای سرو کرشمه بار برخیز
ماسوخته سموم هجریم
ای رشک گل و بهار برخیز
از وعده به خون نشاند یارت
ای صبر به زینهار برخیز
جانانه ره وفا نداند
ازکوچه انتظار برخیز
ای تن دل ما گرفته از تو
زین آینه چون غبار برخیز
باید رفتن به اضطرارت
برخیز به اختیار برخیز
گردون سر کارزار دارد
تا کار نگشته زار برخیز
گل بر سر خار می نشانند
زین مسند مستعار برخیز
انداخته سایه بر سرت یار
ای عاشق بیقرار برخیز
کی قدر تو را رقیب داند
ای گل ز کنار خار برخیز
افتاده حزین نیم بسمل
ای غمزه جان شکار برخیز

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
حیرت زده را تاب رخ یار میاموز
این آینه را طاقت دیدار میاموز
ای کبک دری پای به اندازه خودکش
طاووس مرا شیوه رفتار میاموز
طوطی عجب از ساده دلی های تو دارم
گفتار به آن لعل گهربار میاموز
بد مست ز کس حاجت ارشاد ندارد
خونریز به آن چشم جگردار میاموز
ای رند تنک حوصله بگذار حزین را
می خوردن و آشفتن دستار میاموز

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -