نگارا ماه  گردونی سوارا سرو بستانی
دل از دست خردمندان به ماه و سرو بستانی
اگر گردون بود مرکب به طلعت ماه  گردونی
وگر بستان بود مجلس به قامت سرو بستانی
به آن زلفین شورانگیز مشک  اندوده زنجیری
به آن مژگان رنگ آمیز زهرآلوده پیکانی
چو در مجلس قدح گیری بهار مجلس افروزی
چو با عاشق سخن گویی نگار شکر افشانی
زجان عاشق بی دل هزار آتش برانگیزی
هر آن گاهی که بنشینی و زلف خود بیفشانی
دو چشم من همی یاقوت و مروارید از آن بارد
که چون یاقوت لب داری و مروارید دندانی
رخم زرین همی دارد زنخدان و بناگوشت
که هم سیمین بناگوشی و هم سیمین زنخدانی
دلم بربودی ای دلبر وگر جان نیز بربایی
دریغم ناید از تو جان  که معشوقی و جانانی
هم از دیدار تو شادم هم از هجران تو غمگین
که یار دیر دیداری و ماه زود هجرانی
به زیبایی و دل بردن تورا روزی است از هرکس
مگر دارنده مهر معین ملک سلطانی
خداوند ولی نعمت محمد مفخر دولت
که از اعجاز و اقبالش همی نازد مسلمانی
جز او در ملک شاهنشه که دارد بهر فیروزی
جز او در دین پیغمبرکه دارد فر یزدانی
به دولت نیستش ثانی و با سلطان دین پرور
به جود و بنده پروردن ندارد در جهان ثانی
خداوندا دلت پاک  است و جان  پاک  است همچون دل
به دل گویی همه دینی به تن گویی همه جانی
فریدون و سلیمان را قوی بود اختر و طالع
به اختر چون فریدونی به طالع چون سلیمانی
تو را نزدیک شاهنشاه هم قدرست و هم حشمت
به قدر انسان عینی تو به حشمت عین انسانی
عراق از تو سرافرازد که خورشید عراقی تو
خراسان از تو فخر آرد که تو فخر خراسانی
زبهر آنکه تعویذی کنی برگردن اسبان
همی ناخن بیندازند شیران نیستانی
بزرگانند در اقبال و در معنی همه دعوی
تو در اقبال بی دعوی همه معنی و برهانی
زبس کردار با معنی که هر ساعت پدید آری
جهانی را همی مانی که در شهر سپاهانی
سخارا منزلت دادی سخن را قیمت افزودی
خداوند سخن ورزی هنرمند سخن دانی
تورا عادت گهر بخشیدن است و روشنی دادن
نه دریایی نه خورشیدی تو هم اینی  و هم آنی
همایون همتی داری و عالی دولتی داری
بدان بر فرق عیوقی بدین بر اوج  کیوانی
به سان روضه فردوس بینم ملک شاهنشه
تو اندر ملک چون فردوس جاویدان چو رضوانی
زبهر نامه دانستن بیاید نامه را عنوان
کفایت چون یکی نامه است و تو برنامه عنوانی
یکی ابری که در هر حال طوفان باری و نعمت
موافق را تویی رحمت مخالف را چو طوفانی
بداندیشان تو هستند اندر خاک چون قارون
تو در میقات پیروزی چو موسی ابن عمرانی
ز تو دردست و درمان است حاسد را و ناصح را
مر این را سربه سر دردی مر آن را جمله درمانی
غلامان تو را بینم به جود طایی و نعمان
خطا باشد تو را گفتن که چون طایی و نعمانی
خداوندا فتوت را یکی فتوی نمودستی
بدان فتوی که بنمودی جمال و تاج فتیانی
اگر صورت بود هرگز وجود جود و احسان را
تو را گویم خداوندا که نقش جود و احسانی
ز بوبکر قهستانی همی یاد آورد هرکس
که یک ره فرخی را او به نعمت داشت ارزانی
ز بس سیم و زر و جامه  که تو دادی معزی را
به خاک اندر فکندی نام بوبکر قهستانی
زبس نعمت که فرمودی به نام شاعر مخلص
چو سیم نقره از خارا برون آید زر کانی
ز بهر شاعری کاو را پذیرفتی و بگزیدی
قدم برداشتی شاید مخور هرگز پشیمانی
زبرهانی تورا فردا هزاران آفرین باشد
به هر نیکی  که  کردستی تو با فرزند برهانی
همیشه تا بود پیدا به  حکم ایزد داور
وجود علوی و سفلی ثبات انسی و جانی
تورا خواهم که جاویدان به کام دوستان باشی
مراد دل همی یابی و کام دل همی رانی
ندیمان را عطای خویش هر روزی همی بخشی
بزرگان را به  خوان خویش هر ساعت همی  خوانی
تن آسانی و پیروزی و شادی مر تو را زیبد
بقا بادت به پیروزی و شادی و تن آسانی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -