cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
بلبل عشقم که چون با شوق دمساز آمدم
ریختم بال و پر و آنگه به پرواز آمدم
بحر مالامال دردم و ز دل پر اضطراب
اینک از موج نفس خمیازه پرداز آمدم
آتش شوقم سپند بیقراری کرده بود
ز آن به بزم دوستان بی برگ و بی ساز آمدم
آب رویم خاک اگر بر سر کند از غم رواست
کز در بی طاقتی خود رفته خود باز آمدم
ضعف هجرانم زمین گیر غریبی کرده بود
با پر و بال نفس آخر به پرواز آمدم
روی گردون می خورد سیلی ز استغنای من
بی نیاز عالمم تا بر سر ناز آمدم
کس ز تبریزم برون فیاض ناوردی به زور
من ازین کشور برون بر عزم شیراز آمدم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
خاک پای تو که در چشم تر انباشته بودم
سرمه ای بهر چنین روز نگه داشته بودم
گفتم از من نکشی دامن خود روز جدایی
شد غلط هر چه من از مهر تو پنداشته بودم
همچو آیینه مرا روز سیه در پی سر بود
دیده آن روز که بر روی تو بگماشته بودم
دفتر شرح پریشانی حال دل مهجور
نسخه ای بود که از زلف تو برداشته بودم
در پس مرگ مگر سبز شود بر سر خاکم
تخم امید که در مزرع دل کاشته بودم
شد فزون آتش عشق توام از درد جدایی
داغ هرگز به سر داغ تو نگذاشته بودم
لشکر گریة خون در پی سر داشته فیاض
علم آه که در سحن دل افراشته بودم

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U - -
زخمی به دو صد جان به کف از ناز تو دیدم
دیدم که بس ارزنده متاعست خریدم
ترسیدم از آلودگی دامن پاکت
در پیش تو ز آن بود که در خون نتپیدم
پرواز گلستان نتوان بی مدد ضعف
تا پر نشکستم به مرادی نرسیدم
تا کعبة مقصد قدمی بیش نبودست
میدان ازل تا به ابد هرزه دویدم
رفتم ز در خانقه و مدرسه فیاض
تا تنگ در آغوش خرابات خزیدم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
بیرحمی بالای زبر دست تو نازم
کافر دلی چشم سیه مست تو نازم
خون ریخته تا دامن صحرای قیامت
این زخم که بر من زده ای دست تو نازم
دوران چو تو یک ترک کماندار نداری
صیدی چو من انداخته ای شست تو نازم
با آنکه ز هم نگسلد آمد شد لطفی
آن چین به جبین ریزی پیوست تو نازم
فیاض باین عجز شدی صید وی آخر
انداز بلند نظر پست تو نازم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
من مست محبتم چه سازم
سرشار ملامتم چه سازم
جا در دل بیغمان ندارم
من سوز محبتم چه سازم
پیوسته به کام دشمنانم
من بادة عشرتم چه سازم
در مشرب خویش خوشگوارم
خونابة حسرتم چه سازم
راحت سر صحبتم ندارد
شایستة محنتم چه سازم
گویند ببر ز مهر اطفال
من طفل طبیعتم چه سازم
فیاض به عزلتم چه خوانی
من عاشق صحبتم چه سازم

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
به جان افزایم و خاک بدن در خاکدان ریزم
بنای جسم را ویران کنم تا طرح جان ریزم
بنای گلستان عشق را آن تازه معمارم
که خون صد بهار افشانم و رنگ خزان ریزم
به بلبل تا در آموزم طریق عشقبازی را
کف خاکستر پروانه را در گلستان ریزم
دریغم آید ارنه تا ببیند آنچه من دیدم
ز کویش مشت خاشاکی به چشم بلبلان ریزم
تجلی گل کند از هر سر خاری درین گلشن
اگر عکس رخش از دیده در آب روان ریزم
ز خاک این چمن تا حشر گل ها آتشین روید
اگر رشحی به ابر از اشک چشم خونفشان ریزم
ترا از ناز حیف آید که خارم در ره افشانی
مرا خود در نظر ناید که در پای تو جان ریزم
چه خجلت ها که از عشق تو دارد جسم بی جانم
به پیش این هما تا چند مشت استخوان ریزم
نصیب من نشد فیاض پروازی به کام دل
از آن ترسم که آخر بال و پر د ر آشیان ریزم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ندید کشت  امل قطره ای ز جوی کسم
به آب آینه رو شست چهرة هوسم
نسیم بوی گلی تازه بر مشامم زد
به احتیاط بگیرید رخنة قفسم
فغان که شیونم آخر به گوش کس نرسید
میان قافله گم گشت نالة جرسم
به دست کوتهم اندیشة بلندی هست
هوای جلوة عنقاست در پر مگسم
هزار مطلب سر بسته در دلم گر هست
ولی ز شرم طلب تنگ می شود نفسم
کلاه گوشة فقرم به فرق ارزانی
کزو به دولت جاید هست دسترسم
گذشت تیغ وی از ننگ خون من فیاض
قبول شعله نگردید مشت خار و خسم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U - -
گهی که نامه به سوی تو دلربا بنویسم
شکایتی به لب آرم ولی دعا بنویسم
شکایتی به دلم در تموج آمده هیهات
دگر چها به لب آرم دگر چها بنویسم
بیاد قد تو هر مصرعی که در قلم آرم
کنم بهانة عشق و هزار جا بنویسم
گرفتم آنکه نویسم حدیث نرگس جانان
کرشمه چون بنگارم چسان ادا بنویسم
ز عشوه های تو هر دم به لوح خاطر فیاض
هزار معنی بیگانه آشنا بنویسم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U - -
خوش آن که دست به دست سبوی می باشم
چو دیده باز کنم رو به روی می باشم
چرا خورم غم روزی چو می توانم کرد
که زنده تا به قیامت به بوی می  باشم
ز قیل و قال حکیمان دلم گرفت کجاست
زبان حال که در گفتگوی می  باشم
ضرر نیست مکیدن لب پیالة می
همین بس است که در آرزوی می باشم
ز نام می چو توان نشیه یافتن فیاض
چه لازم است که در جستجوی می باشم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
مژه چو در نم اشک جگر فشار کشم
به جلوه گاه خزان طرح صد بهار کشم
به چهره برگ خزانم ولی به دولت عشق
نهشت گریه که خمیازه بر بهار کشم
سواد خوان خط سبز می تواند شد
به چشم زاهد اگر سرمه زین غبار کشم
به دست وعده مده اختیار قتل مرا
کهنیست طاقت آنم که انتظار کشم
دعا ز صید اجابت چه طرف بربندد
به ناله ای که من از سینة فگار کشم
کرشمه سنجی داغم بهار صد چمنست
چه لازمست که حسرت به لاله زار کشم
به این حیات چرا باید از اجل ترسید
چه باده روز کشیدم که شب خمار کشم
تمام شوقم و در غیرتم نمی گنجد
که آرزوی ترا تنگ در کنار کشم
عروج جلوة بی اعتباریم کافیست
دگر ز چرخ چرا ناز اعتبار کشم
کنون که خونی صد فرصتم نمی دانم
که انتقام چه حسرت ز روزگار کشم
تموج نفسم دام عندلیبانست
به نیم ناله که از جان بی قرار کشم
چنان تزلزل عشق اختیارم از کف برد
که ناله ای نتوانم به اختیار کشم
بس است قوت پروازم آنقدر فیاض
که خویش را به سر راه آن سوار کشم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
کس چه داند آنچه من ز آن شوخ رعنا می کشم
می نمایم قطره ای در جام و دریا می کشم
طاقتم لبریز شد آهی ز دل سر می دهم
پرده از رخسار یک عالم تمنا می کشم
در محبت انتقام جمله اعضا بر دلست
ریشه دل می کنم گر خاری از پا می کشم
کرده ام عزم سفر وز بیم تنهایی کنون
مدتی شد انتظار راه عنقا می کشم
تاب دیدارش ندارد دیده بی تاب من
سرمه حیرانی یی در چشم بینا می کشم
گر به صد تکلیف بگشایم نظر بر سرو باغ
میل حسرت بی تو در چشم تماشا می کشم
اخترم همسایه عیسی مریم گو مباش
من ترا دارم چرا ناز مسیحا می کشم
عشق چون می باخت چشم کامجوی مصر گفت
انتقام پیر کنعان از زلیخا می کشم
من کجا و آه پی درپی کجا کز ضعف دل
ناله را با صد کمند از سینه بالا می کشم
بیم هجران برد از کام دلم ذوق وصال
می کشد امشب خماری را که فرا می کشم
با چنین بی قوتی فیاض عمری شد که من
بارهای خلق بر دوش مدار می کشم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
بغل بر هم نمی آید ز ذوق آن برو دوشم
چه حسرت  ها به بر دارد خوشا اقبال آغوشم
من از یاد تو نادانسته هم بیرون نیارم رفت
که می  ترسم کنی دانسته از خاطر فراموشم
به راه بیخودی ها آمد و رفت خوشی دارم
که تا می آردم با خود نگاهش می برد هوشم
نگنجدت بادة من در خم گردون ز بیتابی
به قدر نشیه من کرد پر بی طاقتی جوشم
به تقریر تغافل با دلم دیگر چه می گویی
فدای نازکی های نگاهت تیزی هوشم
غلامی همچو من کم تر به دست افتد سرت گردم
بکن گوشی به حرفم تا ابد کن حلقه در گوشم
هزاران ساغر سرشار پیمود آن نگه با من
هنوز از لذت جام نخستین مست و مدهوشم
به خاموشی سخن ها گفت با من چشم حرافش
که در تقریر یک حرفش کنون عمریست خاموشم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ز داغ لاله چشم آمد به داغم
ز بوی گل پریشان شد دماغم
گل امید از بالندگی ها
نگنجد تنگ در آغوش باغم
چه خصمی بود بادردم دوا را
که مرهم شد سبل در چشم داغم
درین گمگشتگی ترسم که گیرند
ز آواز پر عنقا سراغم
شبم پروانه بلبل بود در بزم
که کرد این روغن گل در چراغم
تو دیر آیی و ترسم بادة عمر
نمی باقی نماند در ایاغم
چه منت از هما فیاض کز بخت
به سر بس سایبان پر زاغم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
نه بهر آنکه عالم بر دلم تنگست می نالم
ولی بی ناله بودن در قفس ننگست می نالم
گمان رحم اگر می داشتی کی ناله می کردم
دلم جمع است می دانم دلش سنگست می نالم
نه قانونی است در سوزم نه آهنگی است در سازم
دلم با ناله خوش دارد هر آهنگست می نالم
کمان تیر آه نارسا زور دگر دارد
نفس را دستگاه ناله تا تنگست مینالم
در این پیرانه سر منعم چه حاصل کردن از ناله
مرا تا قامت خم دید چون چنگ است می نالم
مرا با تو اگر وصلست اگر هجرست می سوزم
ترا با من اگر صلح است اگر جنگ است می نالم
گهی چون بحر در جوشم گهی چون کوه خاموشم
ولی فیاض مدهوشم به هر رنگست می نالم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
هزاران منزلم طی گشت و من در اولین گامم
بود پیدا از آغازم که پیدا نیست انجامم
مرا به پاره کردن جامه عرت به بد نامی
که تنگ آمد لباس نیکنامی ها به اندامم
ستم باشد به زهر آغشتن لب در عتاب من
تو کز تحریک ابرویی توانی داد دشنامم
تکلف ترک آدابست ارباب محبت را
همینم بس که گاهی بی تکلف می بری نامم
ترا بر خاطر آیینه گردی تازه می بینم
بگو ای روز روشن چون نباشد تیره ایامم
فریب سوختن زآن شعله خوردم لیک می دانم
که چون خاکستر پروانه آخر می کند خامم
ز کف فیاض دادم دامن وصل محال او
چه سان نومید ننشینم که عنقا جسته از دامم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ترا خاطر به سوی دشمن بدخوست میدانم
تو با من دشمنی لیکن ترا من دوست میدانم
نمی دانم گره بر رشتة کارم که زد اما
کلید چاره ام آن گوشة ابروست می دانم
نه از ساقی نصیب من همین پیمانة خونست
دل پیمانه هم پرخون ز دست اوست می دانم
عجب دارم اگر آمیزشی با او توانم کرد
که نازش زودرنج و غمزه اش بدخوست می دانم
نمی دانم دل گمگشته را آخر چه پیش آمد
ولی در حلقة آن طرة جادوست می دانم
نمی افتد به من تشریف شادی ای رفیق من
اگر تا پا نیفتد تا سر زانوست می دانم
مگو فیاض از زاهد که با من در نمی گیرد
تو او را مغز و من او را سراسر پوست می دانم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ز بس سرگرم شوقم پای کم از سر نمی دانم
مغیلان بهر راحت بهتر از بستر نمی دانم
مسبب کاردار و گردش ایام اسبابست
رخ آیینه را ممنون خاکستر نمی دانم
مرا این رتبه بس در فضل معراج ترقی ها
که از خود هیچ کس را در جهان کمتر نمی دانم
مرا از بزم او مانع همین تقصیر خدمت بس
چو خجلت بست ره دیوار را از در نمی دانم
تو دایم بد نخواهی کر و ناید جز بدی از من
من از دانش همین دانسته ام دیگر نمی دانم
درین گلشن دمی از جلوة پرواز ننشینم
قفس رم خورده ام آرام بال و پر نمی دانم
من آن آشفته روز و روزگارم در جهان فیاض
که خورشیدی به جز داغ جنون بر سر نمی دانم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
طوطی شکرخایم نیشکر نمی دانم
بلبل قفس زادم بال و پر نمی دانم
طفل مهد تقریرم عشق می دهد شیرم
نفع و ضر نمی یابم خیر و شر نمی دانم
با تو گفته ام حرفی شرح و بسط آن با تست
من نفس درازی را این قدر نمی دانم
من که هر گناهی را مغفرت روا دارم
جرم بی گناهی را مغتفر نمی دانم
مطلب دگر دارد ورنه آنقدر هم من
بلهوس دل خود را در به در نمی دانم
طینت دل و جانم کی سرشت ارکانم
ابره ام سراپا من  آستر نمی دانم
ذات بی مثالت را من چگونه بستایم
کمترت نمی شاید بیشتر نمی دانم
هوش می پرستانم فکر تنگ دستانم
جا درون نمی یابم ره به در نمی دانم
می زنم به خود فیاض گامی اندرین وادی
رهنما نمی بینم راهبر نمی دانم

وزن: فاعِلُنْ مَفاعیلُنْ فاعِلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: مقتضب مثمن مطوی مقطوع
نشانه‌های عروضی: - U - | U - - - | - U - | U - - -
ز دانش مرا بس که نام تو دانم
سوادم همین بس که نام تو خوانم
چرا نالم از ضعف آن قوتم بس
که آهی به عمری به پایان رسانم
جز آه شرربار حسرت ثمر کو
نهالی که در عرصة دل نشانم
مراد دو عالم اگر در کف آید
کف خاک نبود که بر سر فشانم
به آن بی نشان کوی کس ره نبردست
عبث قاصد اشک را می دوانم
به گرد سواران نخواهم رسیدن
درین دشت گلگون چه بر می جهانم
چه پرسی ز من حال فیاض بیدل
تو دادی به صحرا سرش من چه دانم

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -
جا در دل پاک تو نمودن نتوانم
چون گرد بر آن آینه بودن نتوانم
مژگان شکند خار به چشمم شب دوری
گر بخت شوم بی تو غنودن نتوانم
بر چهره اگر گرد ملالی ننشیند
رخساره به آیینه نمودن نتوانم
شد خاک سرم در ره بیداد تو ای وای
از خرمن حسن تو ربودن نتوانم
چون کاهربا گشته ام اما پر کاهی
از خرمن حسن تو ربودن نتوانم
ذوق سفرم گرم چنان کرده که دیگر
گر یار کند وعده که بودن نتوانم
فیاض اگر صیقف دیدار نباشد
زآیینة دل زنگ زدودن نتوانم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
چه افتم که خود آفت فزای خویشتنم
همه بلای من و من بلای خویشتنم
به باغ دهر ز بیم گزند هر ناکس
همیشه دشمن نشو و نمای خویشتنم
اگرچه خاک رهم جمله بر سر خویشم
وگرچه خارم لیکن به پای خویشتنم
مرا نه شکوه ز دشمن نه رنجشی از دوست
که پایمال جفا از وفای خویشتنم
هزار مرحله طی گرچه شد رهم فیاض
ولی ز دوری منزل به جای خویشتنم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
می توانم ای فلک گر دست بر ترکش زنم
از خدنگ ناله ای در خرمنت آتش زنم
یاد او در هجر گل میریزدم بی خار رشک
باده دردآمیز بود اکنون من بی غش زنم
می جهم گر چون سپند از آتش خود دور نیست
میکشم میدان که خود را خوب بر آتش زنم
دل مشبک گشت و ناراضی است می خواهم که باز
یک شبیخون دگر بر ناوک ترکش زنم
کار بر من تنگ دارد صحبت زاهد کجاست
وسعت مشرب که می با ساقی مهوش زنم
آتش افسرده ای دارد چراغان مجاز
کو حقیقت تا بغل بر شعلة سرکش زنم
یا صمد دارد به لب فیاض و در دل یا صنم
آتشی خواهم درین گبر مسلمان وش زنم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
وقت شد کز ستمت جامة جان چاک زنم
چاک بیداد تو در پیرهن خاک زنم
خون اندیشه ز سودای تو فاسد شده کاش
نشتر برق جنون بر رگ ادراک زنم
بسکه سودای تو پیچید به دل نزدیکست
برق آهی شده در خرمن افلاک زنم
می خونابة دل نشیة دیگر دارد
تا به کی غوطه به خون جگر تاک زنم
شیشة حوصه لبریز جنون شد پس از این
در بی طاقتی حلقة فتراک زنم
ای خوشا بخت که از سرمة خاک قدمت
آب بر آتش این دیدة غمناک زنم
داغ عاجز کشیم ورنه توانم فیاض
لشکر شعله کشم بر صف خاشاک زنم

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ز ابر دیده در و دشت را پر آب کنم
ز رشحة مژه خون در دل سحاب کنم
چنین که سر بسرم جوش گریه نزدیکست
که زهرة فلک از بیم سیل آب کنم
مثل شدست به بدیمنی آسمان کهن
همان بهست که این خانه را خراب کنم
حرام باد به من لذت شهادت عشق
اگر به زیر دم تیغت اضطراب کنم
نهشت یک مژه سیلاب گریه ام فیاض
که یک شب این مژه را آشنای خواب کنم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
کی بود دل ز می وصل تو سرشار کنم
غصه را خون کنم و در دل اغیار کنم
طفل مکتب شوم و پیش ادیب نگهت
سبق شکوة هجران تو تکرار کنم
ته بته گریة خون گشته که در دل گر هست
گریه بگشاید و من پیش تو اظهار کنم
پای تا سر همه از شوق تماشای رخت
نگهی گردم و دریوزة دیدار کنم
ساغر حوصله کز بادة بیداد تهیست
بازش از تلخ می ناز تو سرشار کنم
تو نهی لب به لب خنده و من از سر شوق
گریه را بر رخ شادی مژه افشار کنم
خنده را تا به لب لعل تو بینم گستاخ
صد هوس را گرة خاطر افگار کنم
پر کنی ناز تو و کم نکنم من ز نیاز
کم کنی گوش تو من گله بسیار کنم
کی بود همره آن شوخ چو بلبل فیاض
به کف این تازه غزل روی به گلزار کنم

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
خواهم ز داغ عشق لباسی به بر کنم
الماس کو که ابرة این آستر کنم
ای ناله بی رفیق به جنگ اثر متاز
صبری که آه سوخته را هم خبر کنم
بر اوج شعله جلوة پروازم آرزوست
کو آتشی که تربیت بال و پر کنم
بی گریه پرتوی ندهد صبح طالعم
کو خون که روغنی به چراغ سحر کنم
معشوق مبتذل شود از یک نگاه گرم
نگذاشت غیرتم که در آن دل اثر کنم
فیاض نامه ای که نویسم به نزد یار
از شوق سر نکرده قلم گریه سر کنم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
با تو هر شب لب از آب زندگانی تر کنم
روز چون شد زندگی را خاک غم بر سر کنم
تیره بختی های من گر پرتو اندازد ز دور
شعله را در بر لباس از رنگ خاکستر کنم
اختلاط بیغمانم کشت خواهم همچو خاک
از گریبان  ملامت دیدگان سر بر کنم
در سراب ناامیدی با خیال لعل او
العطش را لب تر از سرچشمة کوثر کنم
می توانم کرد رد تیر حوادث را ز خویش
گر زره از سایة زلف بتان در بر کنم
مرغ تسلیمم چه باک از شوخ چشمی های دام
دام اگر در دست افتد زیب بال و پر کنم
کرد خون ها در دل من تیغ او از انتظار
گر به تیغ او رسم خون در دل جوهر کنم
پهلوی راحت ندارم مرد آسایش نیم
ضعفم از پا چون در آرد تکیه بر بستر کنم
این فضای تنگ جای پر زدن فیاض نیست
فکر بال افشانیی در عرصه دیگر کنم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
تا ابد دیگرش از لعل تو مأیوس کنم
از لب ساغر اگر آرزوی بوس کنم
هر شبی کز تو مرا خانه منور گردد
شمع را پردگی خلوت فانوس کنم
منصب خاک رهی نامزد من کردی
خواهم ای پادشه حسن که پابوس کنم
نفس سوخته اش بند نهد بر پر و بال
ناله در سینه چو از بیم تو محبوس کنم
منعم از عشق و جنون چند کنی بس فیاض
من نیم آنکه دگر گوش به سالوس کنم

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
تا به کی پیوسته وصف طرة پر خم کنم
خواهم این سودا دگر از خاطر خود کم کنم
نغمة ساز طرب با من نمی سازد دگر
گوش را خواهم که وقف حلقة ماتم کنم
می نهم از دور بینی پنبه ای در گوش داغ
چون به بیدردان حدیث صحبت مرهم کنم
رام خود نتوان شدن با آشنایی های غیر
وحشتی دارم کزین بیگانه خویان رم کنم
صحبت این مردمان وحشی کند فیاض کو
اختلاط وحشیان تا خویش را آدم کنم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
چون به یاد زلف او اندیشه آرایی کنم
تارهای آه را بر لب چلیپایی کنم
شد چهل سالم به غفلت در مسلمانی بس است
اربعینی در سر زلف تو ترسایی کنم
کی توان دادن به یک دل داد سودای ترا
همچو دل یک قطره خون را به که سودایی کنم
در تماشا یک سر موی ترا شایسته نیست
چون نگه گر هر سر مو را تماشایی کنم
با عنایات ازل دشوارها دشوار نیست
گر تجلی رو دهد من نیز موسایی کنم
از لب لعل مسیحا معجزت کو نشیة یی
تا به بیماران بیدردی مسیحایی کنم
در بغل گیرم شبی گر قد رعنای ترا
تا قیامت عشوه بر خوبان رعنایی کنم
جلوه هر دم می کند جای دگر حسن رخش
خویش را معذورم از دانسته هر جایی کنم
شمه ای از لطف پنهان تو گویم آشکار
در تمنای تو عالم را تمنایی کنم
می توان آوارگی در گلشن از بویش فکند
می روم گل را مگر چون لاله صحرایی کنم
یاد همت می دهد فیاض انداز خطر
کشتی خود را همان بهتر که دریایی کنم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
بعد هزار غم اگر عشرتی آرزو کنم
خون جگر فشانم و در گلوی سبو کنم
سوزن خار خار غم آمده در کفم کجاست
رشتة راه وعده ای تا جگری رفو کنم
روی نگاه با تو و پشت نگاه با رقیب
چند گل نظاره را در چمنت درو کنم
چون به فریب عشوه ای گوشه چشم خم کند
جان هزار وعده را در تن آرزو کنم
بهر طواف کوی او حرمت پاکدامنی
آب گهر فشارم و در گلوی سبو کنم
زهرة آن نگاه کو تا به رخ تو بنگرم
طاقت آن دماغ کو کاین گل تازه بو کنم
بیهده فیاض به من قصة خویش سر مکن
من نتوانم این قدر گوش به هرزه گو کنم

وزن: مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ
بحر: رجز مثمن مطوی مخبون
نشانه‌های عروضی: - U U - | U - U - | - U U - | U - U -
گاهی کمان ناله به خمیازه زه کنم
گاهی کمند آه گره بر گره کنم
سیرت ندیده بخت مرا از تو دور کرد
این داغ را به مرهم وصل که به کنم
شب تا سحر به یاد سر زلف دلکشت
در گوشه ای نشینم و مشق گره کنم
تا عاشقم زمانه مرا دم نمی دهد
خود را مگر به بلهوسان مشتبه کنم
فیاض کی بود که برانداز شهر خویش
ترک اقامت دو سه درگشته ده کنم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
کی به فریب سبزه دل مایل کشت میکنم
در چمن خط تو من سیر بهشت میکنم
با سر کویت ار کنم یاد بهشت جاودان
بر در کعبه می روم سیر کنشت می کنم
آینه ام چه می کنم دیدن زاهد آرزو
صورت خوب خویش را بهر چه زشت می کنم
میل رخ نکو بود لازمة سرشت من
کی به نصیحت تو من ترک سرشت می کنم
چند چو فیاض نهم دل به وفای این جهان
ترک علاقه بعد از این زین دو سه خشت می کنم

وزن: مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ
بحر: رجز مثمن مطوی مخبون
نشانه‌های عروضی: - U U - | U - U - | - U U - | U - U -
آینه ام خیال تو تصویر می کنم
خود را ز سادگی به تو تعبیر می کنم
آیینه را ز دست تو بر سنگ می زنم
درد دلی به پیش تو تقریر می کنم
در مدرس زمانه ز تنزیل عافیت
خاموشی آیه ایست که تفسیر می کنم
پشت کمان طعنه ز هر جا شود بلند
پهنای سینه را هدف تیر می کنم
در چشم خانه بی سر زلف تو روز هجر
نظاره را زهر مژه زنجیر می کنم
ای آسمان بترس که هر شب به ضبط آه
من استخوان برای تو زهگیر می کنم
فیاض جادویی نفسی بین که هر نفس
ملک پری برای تو تسخیر می کنم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
چون به یاد زلف او زلف غم افشان می کنم
می کشم آهی و عالم را پریشان می کنم
گلستان بی روی او بر من جهنم می شود
من که دوزخ را به یاد او گلستان می کنم
دامن وصلش اگر در کف نباشد یک نفس
با گریبان دست را دست و گریبان می کنم
می شوم از بس بلاگردان نخل قامتش
در میان جلوه نازش را پریشان می کنم
تا نیابم لذت گفتار او را هم ز رشک
گوش را هم بعد ازین چون دیده حیران می کنم
دردمندم چون روا داری نمی دانم ز خویش
من که درد عالمی را از تو درمان می کنم
کام فیاض از تو گر دشوار باشد غم مدار
می شوم نومید و دشوار تو آسان می کنم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
حال خود را خراب می بینم
مرغ دل را کباب می بینم
تا دم آب تیغ او خوردم
بحرها را سراب می بینم
مردمی های چشم او بگذشت
دگر آنها به خواب می بینم
بسکه سرگشته ام به یاد رخت
ذره را آفتاب می بینم
هر سؤالی که داشتم فیاض
از لب او جواب می بینم

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ز گرمی دستگاه اهل عالم تنگ می بینم
شررواری گمان گر هست هم در سنگ می بینم
به رنگ و بو میالا دامن خواهش درین گلشن
که زیر پردة هر غنچه صد نیرنگ می بینم
حقیقت در لباس هر مجازی جلوه ها دارد
فروغ آتش طورست گر من رنگ می بینم
تو صیادی و الفت جو من رم خورده وحشت خو
ترا گر صرفه در صلحست من در جنگ می بینم
هر آتش آتش طورست و هر کو وادی ایمن
ز خود بینی ولی آیینه ها در زنگ می بینم
تو در فکر بدخشانی و هر سنگم بدخشانست
که خون لعل جاری در رگ هر سنگ می بینم
نمی دانم چه پیش آمد درین ره عاشقانش را
که مشت استخوان در هر سر فرسنگ می بینم
به شکر درد سیر آهنگ بینی نغمة عشقم
در آن بزمی که ساز زهره بی آهنگ می بینم
قیاس باطن از ظاهر کند بیدرد از من پرس
که گل ها را به رنگ غنچه ها دلتنگ می بینم
به اطفال چمن تعلیم شوخی ها که داد امشب
که طفل غنچه را بسیار شوخ و شنگ می بینم
گل روی که دارم در نظر فیاض باز امشب
که چون آیینة گل خویش را گلرنگ می بینم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
من هیچ نمی گویم من هیچ نمی دانم
در عشق تو مدهوشم در وصف تو حیرانم
نشناسدم از گلبن بلبل که خیال تو
گل ریخته تا دامن از چاک گریبانم
هم سرو منی هم گل هم لاله و هم سنبل
جایی که تویی نبود پروای گلستانم
تا دیده به خون دل از گرد دویی شستم
غیر از تو نمی بینم غیر از تو نمی دانم
با یاد تو در صحرا از بوتة هر خاری
گل چینم و گل بویم گل بینم و گل دانم
در فضل و هنر هر چند گمنام ده و شهرم
در فن جنون لیکن مشهور بیابانم
از ناله به فریادم هر چند که خاموشم
وز گریه به سامانم هر چند پریشانم
احوال دل زارم آن نیست نداند کس
کز ضعف بدن پیداست درد دل پنهانم

وزن: مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - - | - - U | U - - -
خوش آنکه رویت بینم و در روی تو حیران شوم
تو بر رخم خندان شوی من از غمت گریان شوم
آن قد رعنای ترا هر لحظه گردم گرد سر
و آن سرو بالای ترا هر دم بلاگردان شوم
تو خنده را بر رغم من در زیر لب پنهان کنی
من آشکارا گریم و در زیر لب خندان شوم
تو در حیا غلطان شوی از گریة بیجای من
وز خندة پنهان تو من در شکر پنهان شوم
از شرم روگردان تو وز خندة پنهان تو
سر تا به پا خندان کنم پا تا به سر گریان شوم
چون چشم پوشانی ز من چون روی گردانی ز من
دل آه را میدان دهد من گریه را دامان شوم
چون درد دل گویم به تو چون کام دل جویم ز تو
نه من کنم فهمش نه تو از بس که سرگردان شوم
اشک حیا حیران شود آرایش مژگان شود
بر برگ گل غلتان شود در خاک و خون غلتان شوم
بر سرو می پوشی قبا بر موی می بندی کمر
بر پسته می سازی سخن سهل است اگر حیران شوم
از لطف بنوازی مرا از غم بپردازی مرا
چندانکه میسازی مرا من بیشتر ویران شوم
از پیچ و تاب آن کمر پیچد دلم بر یکدگر
فیاض نتوانم اگر کاین درد را درمان شوم

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -