cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
گر ز خود و عقل خود یکدو نفس رستمی
دست و دل و پای عشق هر دو بهم بستمی
رو بخدا کردمی دل بخدا دادمی
رسته ز کون و مکان نیستمی هستمی
پی بازل بردمی آب بقا خوردمی
عمر ابر بردمی دست فنا بستمی
با همه بی همه هم همه نی همه
از همه بگسستمی با همه پیوستمی
دل ز جهان کندمی رسته ز هر بندمی
از پل دوزخ چه باد رفتمی و جستمی
از درکات جحیم با خبر و بی خبر
در عرفات نعیم سر خوش بنشستمی
باده شراب طهور آن می غلمان و حور
منزل قصر بلور امن و امان نشتمی
باده نوشیدمی خرقه فروشید می
حله بپوشید می تاج و کمر بستمی
فیض ز دامانم ار دست فراداشتی
نی دل او خستمی نی شده پا بستمی

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: منسرح مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - | - U U - | - U -
ای که خواهی دل ما را به جفاها شکنی
نکنی هی نکنی هی نکنی هی نکنی
طاقت سنگ جفا شیشه دل کی آرد
نزنی هی نزنی هی نزنی هی نزنی
نخل امید تو کز وی چمن دل تازه است
نکنی هی نکنی هی نکنی هی نکنی
ای که گفتی نکنم چاره درد تو به ناز
بکنی هی بکنی هی بکنی هی بکنی
عهدها چون دل ما چند شکستی و دگر
شکنی هی شکنی هی شکنی هی شکنی
دوست را از نظر خویش چرا بی جرمی
فکنی هی فکنی هی فکنی هی فکنی
گفتی ای فیض من از عشق بتان دل بکنم
نکنی هی نکنی هی نکنی هی نکنی

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
گه به ایمای تغافل دل ما می شکنی
گه به مژگان سیه رخنه درو می فکنی
جای هر ذره دلی در بن مویی داری
دل ز مردم چه ربایی و به صد پاره کنی
می  نگویم که دل از من مبر ای مایه ناز
چون که بردی نگهش دار چرا می شکنی
چون بگویم که نقاب از رخ چون مه برگیر
رخ نمایی و ربایی دل و برقع فکنی
در صفا ماهی و در رنگ و طراوت گل تر
آن قماش فلکی باز متاع چمنی
از جفایت دل اگر شکوه کند معذوری
شیشه آن تاب ندارد که به سنگش بزنی
 فیض بس کن گله از یار نه نیکوست مکن
باید از خنجر از آن دست خوری دم نزنی

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ای که حیران سراپای بت سیمینی
مرد اسلام نه ای برهمنی برهمنی
در تماشای بتان روی دلت گر به خداست
مؤمنی همچو منی همچو منی همچو منی
ای که از گلشن رو نیست تو را برگ و نوا
بلبلی در چمنی در چمنی در چمنی
جان نداری که نداری نظری با خوبان
پای تا سر تن بی جان و سراپا بدنی
گفتم از عشق تو جان ندهم دل نکنم
گفت اگر در غم ما جان بدهی دل نکنی
گفتمش توبه نخواهم دگر این بار شکست
گفت هی میشکنی میشکنی میشکنی
گفتمش فیض نظر سوی بتان کی فکند
گفت هی می فکنی می فکنی می فکنی

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ز رویت حاصل عشاق حیرانیست حیرانی
از آن زلف و از آن کاکل پریشانی پریشانی
ز بزم عشرت وصلت همه حرمان و نومیدی
ز جام شربت هجرت همه خون دل ارزانی
ندانستم که مه رویان بعهد خود نمیپایند
از آن عهد و از آن پیمان پشیمانی پشیمانی
مبادا هیچ کافر را چنین حالی که من دارم
جفا تا کی کنی جانا مسلمانی مسلمانی
تغافل میکنی یعنی که دردت را نمیدانم
نه میدانی و میدانی که میدانم که میدانی
بیاور بر سرم جانا سپاه بی کران غم
ز بیداد و جفا و محنت و جور آنچه بتوانی
تو تا بی صبر باشی فیض او بی رحم خواهد بود
دلت را شیشکی آیین دلش را پیشه سندانی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
جدا شد از بر من آن انسی روحانی
شدم اسیر بلای فراق جسمانی
برفت یار و از او ماند حسرتی در دل
من و خیال وی و گفتگوی پنهانی
برفت روشنی چشم و شد جهان تیره
نه شب شناسم و نه روز از پریشانی
بود که بار دگر خدمتش شود روزی
کنم بطلعت او باز دیده نورانی
شود که باز به بینم لقای میمونش
وصال او بمن و من بوصلش ارزانی
بود بنامه مشگین اوفتد نظرم
کشم بدیده از آن سرمه سلیمانی
بدیدن خط او دیده ام شود روشن
بخواندن سخنانش کنم گل  افشانی
بیا وصال که تا زندگی ز سر گیرم
برو فراق ببر از برم گران جانی
ز فیض تا نفسی هست مژده وصلی
که عن قریب رود زین سراچه فانی

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
تو های و هوی مستانرا چه دانی
تو شور هی می پرستانرا چه دانی
در آدر بحر عشق ای قطره گم شو
تویی تا قطره عمانرا چه دانی
بگوشت میرسد زان لب حدیثی
تو آن سرچشمه جانرا چه دانی
تو را چون بهره ای از معرفت نیست
رموز اهل عرفانرا چه دانی
بدربانان نداری آشنایی
تو لطف و قهر سلطانرا چه دانی
چه از هجران جانانت خبر نیست
تو قدر وصل جانانرا چه دانی
تو را صبح وطن چون رفت از یاد
غم شام غریبان را چه دانی
شراری در دلت از عشق چون نیست
تو آتشهای حیوان را چه دانی
یکی سنگی فتاده بر لب جو
تو قدر آب پنهانرا چه دانی
بغیر عیش تن عیشی نکردی
نعیم عالم جان را چه دانی
نخوردی دردیی از باده عشق
صفای صاف نوشانرا چه دانی
ز عشق و عاشقی نامی شنیدی
تو شور عشق بازان را چه دانی
ز درد سر ندانی درد دل را
تو ذوق درد پنهانرا چه دانی
نداری تابش خورشید گردون
تو آن خورشید گردون را چه دانی
دل از دستت نگاری میرباید
نگارنده نگاران را چه دانی
سرت پر شور میدارد دهانی
تو کان این نمکدانرا چه دانی
ازین تا نگذری کی دانی آنرا
ازین نگذشته آن را چه دانی
تو را جز درد درمان نیست لیکن
چه دردت نیست درمان را چه دانی
حدیثی زان دهان نشنیدی ای فیض
تو شور شکرستان را چه دانی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
جانم اسیر تا کی در خنگ زندگانی
کاش از عدم نکردی آهنگ زندگانی
ای مرگ پرده تن از روی جان برافکن
تا دل زدوده گردد از زنگ زندگانی
بیدوست گر سرآری  ای عمر من بفردا
سر بر ندارم از خشت از ننگ زندگانی
در زندگی نچیدم هرگز گلی از آنروی
یا رب مباد مرگم در رنگ زندگانی
عیش مکدر تن بر عیش صاف جان زد
بشکست آیینه جان از سنگ زندگانی
دل تنگ شد ز رنگش در ننگ صلح و جنگش
یا رب خلاصیم ده از چنگ زندگانی
این نیم جان خود را در راه دوست در باز
تا چند باشی ای فیض در ننگ زندگانی

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
بخرامشی چه شود اگر سوی عاشقان گذری کنی
بنوازشی چه زیان دهد بمنتظران نظری کنی
نه که تشنه شراب توییم نه که خسته خراب توییم
چه شود بما نظری کنی سوی خاک ما گذری کنی
ز برای هر که می نگرم همه مهری و وفا و کرم
چه شود اگر تو با من زار کنی آنچه با دگری کنی
تو بهمن بگو  که چه رای توست بکنم من آنچه رضای توست
چه شود دل حزین مرا رذل خودت خبری کنی
من خسته را طبیب قضا نبود به جز شراب جفا
چه شود بگو بکار ما زره وفا قدری کنی
چه بود بسازی اگر بشراب اشگ و کباب دل
نه غم شراب دگر خوری و نه ذکر ما حضری کنی
سعادتی بود آنزمان که روان شوی سوی لامکان
فکنی ز خود غم بار خود سوی یار خود سفری کنی
بدهی مرا بوصل او نه صبوری ز جمال او
تو درین معامله ای دعا چه شود اگر اثری کنی
غزلی بخوان ز شعر ترم بود آنکه در سخنان فیض
ز دهان خود نمکی زنی ز لباس خود شکری کنی

وزن: مُتَفاعِلُنْ مُتَفاعِلُنْ مُتَفاعِلُنْ مُتَفاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: U U - U - | U U - U - | U U - U - | U U - U -
خوش است مرگ اگر برگ مرگ ساز کنی
سزد جمالت اگر هست پرده باز کنی
ز قالب تو زر ده دهی برون آید
درون بوته اخلاص اگر گداز کنی
بزیر هستی خود تا بکی نهان باشی
ز خویش پرده بر افکن که کشف راز کنی
عروج بر فلک سروری توانی کرد
بخاک درگه نیکان اگر نیاز کنی
میانه گر بتوانی گزید در اخلاق
ترا رسد که بسرعت ز پل جواز کنی
چه شاه راه حقیقت نموده اند ترا
هزار حیف اگر روی در مجاز کنی
توانی آنکه یکی از مقربان گردی
دو رکعت از سر اخلاص گر نماز کنی
در عمل بگشا بر امل که می ترسم
در امل بلقای اجل فراز کنی
برای آخرت ار توشه بدست آری
بگور چون روی آسوده پا دراز کنی
ببندی ار در لذات این جهان بر خود
بروی خویش دری از بهشت باز کنی
اگر زهر دو جهان بگذری بحق برسی
ترا رسد که بر اهل دو کون ناز کنی
گهی بعروه وثقای حق رسد دستت
که از متابعت باطل احترازکنی
در حقایق اشیا شود بروی تو باز
در مجاز بروی خود ار فراز کنی
تو را بخلعت هستی از آن شرف دادند
که تا بمعرفت این جامه را طراز کنی
چه مرگ میطلبی چون شدی حزین ای فیض
خوش است مرگ اگر برگ مرگ ساز کنی

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
اگر خوش است ترا دل چرا طرب نکنی
وگرنه اصل خوشیرا چرا طلب نکنی
اگر شقاوت دوریت بسته دست طلب
سجود قرب چرا باعث طرب نکنی
شراب عشق ز میخانه الست بکش
وگر کشید دلت زان چرا شعب نکنی
چه روز و شب بکمین گاه عمر بنشستند
چرا تضرع و زاری بروز و شب نکنی
اگر عدوی تو نفس است و شهوت و غضبش
چرا در آتش عشق این سه را حطب نکنی
اگر ز چنگل شیطان نرسته تو هنوز
بتازیانه رحمش چرا ادب نکنی
از آن برد دلت از جا مسبب الاسباب
که تا مقدرت او نسبت سبب نکنی
حدیث عشق بیان کن تو از همان بهتر
که شرح آن باشارت کنی بلب نکنی
جواب آن غزل مولویست فیض که گفت
اگر تو یار نداری چرا طلب نکنی

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
سوی من ای خجسته خو روی چرا نمیکنی
با همه لطف میکنی با دل ما نمیکنی
با همه کس ز روی مهر همدم و همنشین شوی
دست بدست و روبرو روی بما نمیکنی
با همه دست در کمر از گل و خور شکفته تر
در دل خسته ام به جز خار جفا نمیکنی
گفتی اگر تو جان دهی سوی تو میکنم نظر
جان بلبم رسید و تو وعده وفا نمیکنی
آهم از آسمان گذشت ناله ز لامکان گذشت
سوختم از غم تو من رحم چرا نمیکنی
خون دلم ز دیده شد کار دل رمیده شد
جان ز تنم پریده شد های چها نمیکنی
 فیض گذشت عمر و هیچ کار خدا نکرده
وین دو سه روزه مانده را صرف قضا نمیکنی

وزن: مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ
بحر: رجز مثمن مطوی مخبون
نشانه‌های عروضی: - U U - | U - U - | - U U - | U - U -
گفتم به عشق غارت دل ها چه می کنی
دستی دراز کرده به یغما چه می کنی
چندین هزار خانه دل شد خراب تو
ای خانمان خراب به دل ها چه می کنی
دادی به آب و رنگ بتان آبروی ما
با گل رخان چه کردی و با ما چه می کنی
گفتم به دلبر از بر من دل چه می بری
گفتا که من بر تو تو دل را چه می کنی
بگشای چشم و نور رخ ما عیان ببین
در پرده خیال تماشا چه می کنی
من جلوه نانموده تو از خویش می روی
گر بر تو جلوه ای کنم آیا چه می کنی
چیزی ز ما مخواه به غیر از لقای ما
از دوست غیر دوست تمنا چه می کنی
از خود بشوی دست به دریای ما درا
بردار دل ز خویش محابا چه می کنی
بردار دل ز خویش و در این بحر غوطه ور
بر ساحل ایستاده تماشا چه می کنی
ای فیض عقل و هوش و دل و دین و جان بده
چون وصل دوست یافتی این ها چه می کنی

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
می کشی ما را به زاری هرچه خواهی می کنی
اختیار ما تو داری هرچه خواهی می کنی
با همه سوز درون در ره میان خاک و خون
می کشی ما را به خواری هرچه خواهی می کنی
بر سر ما صد بلا در هر نفس می آوری
گه بری دل گاه آری هرچه خواهی می کنی
گاه جان می بخشی و گاهی دل از ما می بری
کس نداند در چه کاری هرچه خواهی می کنی
جان ما از تست جانا و دل ما هم ز تست
هر دو را ای جان تو داری هرچه خواهی می کنی
داغ بر دل می نهی آتش به جان می افکنی
هر دو را انواع یاری هرچه خواهی می کنی
نقش ما الواح ما ارواح ما در دست تست
هر چه خواهی می نگاری هرچه خواهی می کنی
پیش چوگان غمت ما گوی دل افکنده ایم
تو در این میدان سواری هرچه خواهی می کنی
افکنی از دست گاه و گاه بر گیری ز راه
می زنی که زخم کاری هرچه خواهی می کنی
افکنی رانی زنی از پیش خود دورم کنی
باز پیش خویشم آری هرچه خواهی می کنی
گیری و داری و بخشایی و بخشی سر دهی
یا به جلادم سپاری هرچه خواهی می کنی
می پزی چون خام بینی سوزی ار شد نیم پخت
با دلم از پخته کاری هرچه خواهی می کنی
دورم از خود افکنی و نام غمخواری کنی
حق یاری می گذاری هرچه خواهی می کنی
گه به هجران مبتلا گاهی به حرمانم اسیر
رحم بر ضعفم نیاری هرچه خواهی می کنی
می کنی دیوانه گاهی سر به صحرا می دهی
می دهی گه هوشیاری هرچه خواهی می کنی
در محیط عشق خونخوار خودم افکنده ای
گه به تک گه بر سر آری هرچه خواهی می کنی
گه گدازی گه نوازی گاه سوز و گاه ساز
گه عزیزی گاه خواری هرچه خواهی می کنی
گه در اوج عصمتم گه در حضیض شر و شور
گاه داری گه گدازی هرچه خواهی می کنی
گه پریشان گه پشیمان گه گرانم گه سبک
گاه خواری گاه یاری هرچه خواهی می کنی
گاه می پوشی و گاهی پرده ما می دری
خویشتن را پرده داری هرچه خواهی می کنی
فیض را در تابه سودای خود افکنده ای
داریش در بی قراری هرچه خواهی می کنی

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
دلا بگذر ز دنیا تا ز عقبی عیش جان بینی
در این عالم به چشم دل بهشت جاودان بینی
چه از دنیا گذر کردی و در عقبی نظر کردی
بیا گامی فراتر نه که اسرار نهان بینی
دو منزل را چه طی کردی سمند عقل پی کردی
بیا با ما به میخانه که تا پیر مغان بینی
به روی پیر ما بنگر که تا چشمت شود روشن
ز دست پیر ساغر گیر تا خود را جوان بینی
چه چشمت گشت از او بینا و شد سرمست از آن صهبا
قدم نه در ره عشاق تا جان جهان بینی
جهان را جان شوی آن گه شوی اقلیم جان را سر
شوی از جان جان آگه حقیقت را عیان بینی
شود عرش از برایت فرش و گردد جسم بهرت جان
شود ظلمت همه نور و زمین را آسمان بینی
شوی در عشق حق فانی بمانی جاودان باقی
چه فیض از ما سوای حق نه این بینی نه آن بینی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
روی جانان مگر از دیده جانان بینی
یا مگر ز آینه طلعت خوبان بینی
آن جمالی که فروغش کمر کوه شکست
کی توان از نظر موسی عمران بینی
باجابت نرسد تا تو تو باشی ارنی
لن ترانی شنوی موسی و حرمان بینی
گر تو در هستی او هستی خود در بازی
مشگل خویش در اینره همه آسان بینی
گم شو ای ذره در آن مهر که تا سر نهان
مو بمو فاش در آن زلف پریشان بینی
نیستی گیر و بمان طنطنه و هستی را
اولیا وار که تا دولت ایشان بینی
دل چه در باختی ای فیض ز جان هم بگذر
کز سر جان چه گذشتی همه جانان بینی

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
مرحبا ای نسیم عنبر بوی
خبری از دیار یار بگوی
صبر دیدیم در مقابل شوق
آتش و پنبه بود و سنگ و سبوی
تشنه وصل راست بیم هلاک
پیش از آن کاید آب رفته بجوی
هجر را هم نهایتی باید
یار با یار کی کند یکروی
کرده طغرای بیوفایی ختم
برده از خیل بی وفایان گوی
در دل از آتش غمش صد داغ
بررخ از آب دیده ام صدجوی
من سرا پای درد و او فارغ
بوده هرگز محبت از یکسوی
گر سرا پا ز غم شوم مویی
ندهم زو بعالمی یکموی
 فیض بگذر ز وادی وصلش
بنشین کنجی و زغم می موی

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
مست و بی پروا به یغما می روی
لوحش الله خوب و زیبا می روی
غارت جان هاست مقصود دلت
تا به عزم صید دل ها می روی
می روی و همرهت دل های ما
تا نپنداری که بی پا می روی
می روی و صد هزاران دل ز پی
در خیالت آنکه تنها می روی
می روی و شهر ویران می شود
شهر صحرا می شود تا می روی
شهر صحرا گشت و صحرا شهر شد
تا ز منزل سوی صحرا می روی
هم تماشای خودت خوش تر بود
گر به سیری یا تماشا می روی
جان و دل خواهم به قربانت کنم
یک نفس می ایستی یا می روی
فیض در گرد رهت مشکل رسد
تند و تلخ و چست و زیبا می روی

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
خوشا فال آن کو دوچارش شوی
خوشا  حال آنکو نگارش شوی
خوش آن بیدلیرا که پرسش کنی
خوش آن بی کسیرا که یارش شوی
خوش آشفته ایرا که آیی برش
قرار دل بی قرارش شوی
شفا یابد آن دردمندی که تو
انیس دل سوگوارش شوی
خوشا روز آن عاشق زار تو
شبی آیی و در کنارش شوی
چه بیخود شود از لب و چشم تو
تو هوش دل هوشیارش شوی
شوی گاه خورشید روز خوشش
گهی شمع شبهای تارش شوی
کند فیض چون جان بقربان تو را
خوش آنکو تو شمع مزارش شوی
چه می آیی ایجان درین خاکدان
خوشا حال تو گر نثارش شوی

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -
دورم از خویش مکن هان پشیمان نشوی
نوش من نیش مکن هان پشیمان نشوی
دل ما ریش مکن جور ازین بیش مکن
ای جفا کیش من هان پشیمان نشوی
غیر را یار مکن یار را خوار مکن
مکن این کار مکن هان پشیمان نشوی
یار اغیار مشو دشمن یار مشو
پی آزار مشو هان پشیمان نشوی
ترک اغیار بگو ترک آزار بگو
ترک این کار بگو هان پشیمان نشوی
از خودم دور مکن دیده ام کور مکن
در جفا شور مکن هان پشیمان نشوی
نور چشم تر فیض مونس و غم خور فیض
نروی از بر فیض هان پشیمان نشوی

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - | U U - - | U U -
روی بنمای ای پری رخسار هی
عقل را دیوانه کن دلدار هی
بلبلانت در ترنم آمدند
جلوه ای کن ای گل بیخار هی
دل بجان آمد مرا از هجر تو
یکدمک بنشین برم ای یار هی
جان باستقبال آمد تا بلب
بوسه زان لعل شکر بار هی
باده عشق تو دارد جام دل
مشگنش دلدار هی دلدار هی
لطف کن از چشم مستت ساغری
فیض را مگذار در غم زارهی
شد دلم دیوانه در زنجیر غم
صبر تا کی ای پری رخسار هی

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ساقیا پیمانه سرشار هی
ای مغنی ناخنی بر تار هی
تارهایی یابم از زنجیر عقل
مطرب دیوانگان بردار هی
میکشد دلرا ز هر سو دلبری
بر دلم دستی نزد دلدار هی
جان بلب آمد مریض عشقرا
شربتی زان لعل شکربار هی
وه چه کرد این عشق با دلهای ما
الحذر زین قلزم ز خار هی
نیست آگه در جهان جز مست عشق
با تو دارم اینسخن هشیار هی
تا بکی اینخواب غفلت های های
یکدمک بیدار شو بیدار هی
زاهدا تا کی کنی انکار عشق
پند من بشنو مکن انکار هی
تا بکی از هر هواسازی بتی
محو شو در واحد قهار هی
شکر آن در گوشها کوشندفیض
هان مکن اسرار را اظهار هی

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
باده خواهم که کشم ز آن لب و غبغب هله هی
بوسه خواهم که زنم مست بر آن لب هله هی
باده لعل از آن دست بلورین دو سه جام
پرپر خواهم و سرشار و لبالب هله هی
تنگ خواهم که در آغوش کشم آن بر دوش
چه شود در بزم آیی تو یک امشب هله هی
داردم چشم تو در آرزوی بیماری
نظری کن که بتاب آیم و در تب هله هی
سوخت جانم ز فراقت صنما رحمی کن
تا بکی در دل شب یارب و یارب هله هی
مطلبم نیست به جز آنکه فدای تو شوم
چه شود گر برسم از تو بمطلب هله هی
جان خدا دوست بود فیض ندارد سر تن
برهانم ز صنم خانه قالب هله هی

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
صبر از دلم برخواست ساقیا بیا هی هی
عشق همچنان برجاست ساقیا بیا هی هی
دین بخویشتن لرزید دل طمع ز جان ببرید
عشق نیست اژدرهاست ساقیا بیا هی هی
هی بر آتشم آبی درد باده با تابی
شعله از دلم برخواست ساقیا بیا هی هی
سر شد از نگاهی مست دین و دل برفت از دست
فتنه هم ز ما بر ماست ساقیا بیا هی هی
گر فزون دهی گر کم میفزاید از دل غم
هر چه میکنی زیباست ساقیا بیا هی هی
هی بیار پی در پی یکدمم ممان بی می
باده تو روح افزاست ساقیا بیا هی هی
فیض دل ز کف داده بهر ساقی و باده
مجلس طرب آراست ساقیا بیا هی هی

وزن: فاعِلُنْ مَفاعیلُنْ فاعِلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: مقتضب مثمن مطوی مقطوع
نشانه‌های عروضی: - U - | U - - - | - U - | U - - -
ز تو کی توان جدایی چو تو هست و بود مایی
تو چو هست و بود مایی ز تو کی توان جدایی
دل خلق می ربایی به کرشمه های پنهان
به کرشمه های پنهان دل خلق می ربایی
مه روی اگر نمایی ز جهان اثر نماند
ز جهان اثر نماند مه روی اگر نمایی
خم زلف اگر گشایی دو جهان به هم برآید
دو جهان به هم برآید خم زلف اگر گشایی
چه شود اگر درآیی به دل شکسته من
به دل شکسته من چه شود اگر درآیی
به خیال کی درآیی چو تو در جهان نگنجی
چو تو در جهان نگنجی به خیال کی درآیی
ز تو می کنم گدایی چو تو راست پادشاهی
چو تو راست پادشاهی ز تو می کنم گدایی
چو تو منبع عطایی ز تو فیض فیض جوید
ز تو فیض فیض جوید چو تو منبع عطایی

وزن: فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مشکول
نشانه‌های عروضی: U U - U | - U - - | U U - U | - U - -
ای نسخه اصل خوبی و رعنایی
سر چشمه آبروی هر زیبایی
روشن بود از جمال تو هر دو جهان
پنهانی تو ز غایت پیدایی
ای حسن تو مجموعه هر نیکویی
وی هر دو جهان ز عشق تو شیدایی
خورشید سراسیمه شوق رویت
سرگشته کویت فلک مینایی
بدر از غم تو هلال گردد هر مه
کیوان کندت چه چاکران لالایی
تیرو ناهید و مشتری و بهرام
جویای تو اندر فلک پیمایی
آب و باد و زمین و آتش هریک
سر کرده قدم ترا کند جویایی
هرجا نوری غمت بجان بگزیده
واندر طلب تو باشدش پویایی
مرغ سحر از درد تو دارد افغان
وز عشق تو عندلیب شد شیدایی
از فرقت تو فاخته گوید کو کو
وز بهر تو میزند نوا مامایی
از درد تو غنچه را بود تنگدلی
داغ تو بلاله داده خون یالایی
خون در دل نافه بوی زلفت کرده
از چشم تو آهوان شده صحرایی
نگذاشته داغ تو دلی را بی درد
سودای تو کرده عالمی سودایی
 فیض از غم عشقت همه شب نالانست
روزی بود از دلش گره بگشایی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
نگاه ار میکنی جان میفزایی
تغافل میکنی دل می ربایی
قیامت در قیامت می نماید
قیامت را بقامت می نمایی
مرا صد غصه از دل میگشاید
ز زلفت گره چون میگشایی
غمم ز آینه دل میزداید
ز دل گر کینه من میزدایی
حیاتی بر حیاتم میفزاید
چو در لطف نهانم میفزایی
تنت هر موی دارد مویه فیض
چو حرف عشق جانان می سرایی
سر درج حقایق میگشاید
چو در وصف بتان لب میگشایی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
چه شود اگر درآیی به طریق آشنایی
ز طریق آشنایی چه شود اگر درآیی
بر بی کسی بیایی دل خسته ای بجویی
دل خسته ای بجویی بر بی کسی بیایی
نروی ره جدایی سپری طریق الفت
سپری طریق الفت نروی ره جدایی
بر عاشقان بیایی غم خستگان بداری
غم خستگان بداری بر عاشقان بیایی
به جز از در گدایی بر تو رهی ندارم
بر تو رهی ندارم به جز از در گدایی
به بهانه گدایی به در سرایت آیم
به در سرایت آیم به بهانه گدایی
به نوای بینوایی غزلی مگر سرایم
غزلی مگر سرایم به نوای بینوایی
چو تو زلف می گشایی دل فیض می گشاید
دل فیض می گشاید چو تو زلف می گشایی

وزن: فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مشکول
نشانه‌های عروضی: U U - U | - U - - | U U - U | - U - -
الا ای که دلها نهان میربایی
کجایی کجایی کجایی کجایی
میان من و بزم وصل تو تا کی
جدایی جدایی جدایی جدایی
تو با این لطافت چنین بیمروت
چرایی چرایی چرایی چرایی
که گفتت سراپا وفایی غلط گفت
جفایی جفایی جفایی جفایی
بکام کسی چون نه می نگویی
کرایی کرایی کرایی کرایی
چه خواهد شدن ایشب هجر اگر تو
سرایی سرایی سرایی سرایی
چه پرسی که فیض از غم ما چه خواهد
رهایی رهایی رهایی رهایی

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -
ای زلف تو مسکن دل شیدایی
وی روی تو مجموع همه زیبایی
جان در تن هیچکس نماند ز نهار
آن عارض و زلف را بکس بنمایی
از حسرت آن لبم بلب آمد جان
از فکرت آن دهان شدم شیدایی
بیمار شدم ز آرزوی چشمت
گشتم ز خیال خال تو سودایی
ایمان بسواد کفر زلفت دادم
بستم زنار و بستدم ترسایی
از حسرت آن میان شدم چون مویی
باشد روزی که در کنارم  آیی
گر در نظر تو فیض پستست ولی
دارد ز خیال قد تو بالایی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گل از رخ تو وام کند زیبایی
سرو از قد تو کسب کند رعنایی
نرگس بود از چشم خوشت تازه و تر
شمشاد ز بالات کند بالایی
از پرتو روی تو بود مه روشن
خورشید بنور تو کند بینایی
آهوی ختن ز گیسویت مشگ برد
عنبر گیرد ز زلف تو بویایی
شوری ز لبت نمک کند در یوزه
دندان تو لؤلوش کند لالایی
شکر ز دهان تو برد شیرینی
قند از لب تو وام کند حلوایی
ابروی تو است قبله هر مؤمن
زلف تو بود راهزن ترسایی
از عشق تو دیوانه بود هر مجنون
سودای تو کرد فیض را سودایی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بیا بیمار خود را ده شفایی
که جز تو نیست دردم را دوایی
بیا تا جان برافشانم ز شادی
که جان دادن بغم باشد بلایی
نگیرد بر تو کس زیرا که نبود
جنایتهای خوبان را جزایی
مبند ای دل طمع در ماهرویان
که خوبانرا نمی باشد وفایی
بود این عاشقیهای مجازی
مرید راه حق را رهنمایی
چو ره را یافتی بگذر از ایشان
زدور اینقوم را میکن دعایی
بر افشان دست از ایشان فیض یکسر
بزن بر ما سوی الله پشت پایی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
هم تو بیننده هم تو بینایی
هم تماشا و هم تماشایی
جلوه فرمای جلوه آرایان
جلوه آرای جلوه آرایی
آب و رنگ جمال زیبایان
زیب و حسن کمال زیبایی
نور بینایی نظارگیان
مردم دیده تماشایی
مایه ناز حسن عالم سوز
خانه پرداز عشق سودایی
خلش غمزهای معشوقان
تبش عاشقان شیدایی
خانه ویران کن سکون و قرار
غارت کشور شکیبایی
ذروه آسمان غنج و دلال
آفتاب سپهر بالایی
فیض از تو چنانکه میباید
هستی او را چنانکه میبایی

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
سحر ز هاتف غیبم رسید هیهایی
فتاد در سر من شورشی و غوغایی
شدم ز شهر برون تا بکام دل نالم
که شور را نبود چاره غیر صحرایی
بدل نواز خودم در مقام راز و نیاز
سخن کشیده بجایی ز شور سودایی
که از شنیدن و گفتن ز خویشتن رفتم
بخویش باز رسیدم ز ذوق آوایی
چه گفت گفت تو را چون منی یکی باشد
مراست چون تو بسی عندلیب شیدایی
کجا روی ز در من کجا توانی رفت
بغیر در گه ما هست در جهان جایی
بیا بیا بطلب هر چه خواهی از در ما
که هست اینجا هر مطلب مهیایی
سجود کردم و گفتم مرا ز تو چیزیست
که یافت می نشود نزد چون تو مولایی
مراست لذت زاری بدرگه چه تویی
تو را کجا است چنین نعمتی و آقایی
گرم بخویش بخوانی ز ذوق جان بدهم
ورم ز پیش برایی خوشم بپروایی
خوشم بقهر تو چون لطف هر چه خواهی کن
مرا چه یارا ای یار تا بود رایی
خوشا دلی که در آن جای چون تویی باشد
خوشا سری که در آن هست از تو سودایی
کجا روم ز در تو کجا توانم رفت
کجاست در دو جهان غیر در گهت جایی
دلم خوش است که در وی گرفته منزل
کراست همچو تو یار لطیف زیبایی
سر من و در تو تا نفس بود در تن
که فیض را نبود غیر تو تمنایی

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
ای شاهد شاهدان کجایی
وی آب رخ بتان کجایی
ای جان هر آنچه در جهانست
وز تو روشن جهان کجایی
ای هیچ مکان ز تو تهی نه
وی پر ز تو لامکان کجایی
ای چشم و چراغ عالم دل
ای جان جهان و جان کجایی
من تاب فراق تو ندارم
ای از نظرم نهان کجایی
ای کام دل شکسته من
وی آرزوی روان کجایی
دیدار بکس نمی نمایی
ای در همه جا عیان کجایی
بیروی تو دل بود فسرده
ای گرمی عاشقان کجایی
از فیض تو سوخت فیض دلرا
او را تو میان جان کجایی

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -