عید آمد و عیش  آمد و شد روزه و شد غم
زین آمد و شد جان و دلی دارم خرم
ماه رمضان گرچه مهی بود مبارک
شوال نکوتر که مهی هست مکرم
الحمدکه آن واعظک امروز به کنجی
چون حرف نخشین مضاعف شده مدغم
وان زاهدک از طعنه اوباش خلایق
چون دزد عسس دیده به کنجی نزند دم
رفت آنکه رود شیخ خرامان سوی مسجد
وز پیش و پسش خیل مریدان معمم
از کبر ز هم برنکند چشم چو اکمه
وز عجب به کس می نزند حرف چو ابکم
رفت آنکه مر آن موذن موذی به مناجات
چون گاوکشد نعره گهی زیر وگهی بم
وان واعظ و مفتی چو درآیند به مسجد
این عجب مصور شود آن کبر مجسم
آن باد به حلق افکند این باد به دستار
آن مشک منفخ شود این خیک مورم
وان قاری عاری به گه غنه و ادغام
خیشوم بر از باد کند همچو یکی دم
وانگونه ز هم حنجره و حلق گشاید
کش پیچ و خم روده هویدا شود از فم
خیز ای بیت و امروز به رغم دل واعظ
هی بوسه پیاپی ده و هی باده دمادم
ماه رمضان برنگرفتم ز لبت بوس
کز روزه دلی داشتم آشفته و درهم
بس بوسه که درکنج لبت جمع شدستند
چون شهد که گردد به یکی  گوشه فراهم
زان لب نکنی بازکه از فرط حلاوت
چون تنگ شکر هر دو لبت دوخته برهم
تا بر لب لعل تو ز من وام نماند
برخیز و بده بوسه یک ماهه به یکدم
ای طره تو تیره تر از دیده شاهین
وی مژه تو چیره تر از ناخن ضیغم
جور تو وفا خار توگل درد تو درمان
رنج تو شفا زهر تو مل زخم تو مرهم
در حلقه زلفین تو تا چثبم کندکار
بندست و شکنج و گره و دایره و خم
جز چشم  تو کز وی دل من هست هراسان
آهو نشنیدم که ازو شیرکند رم
با یاد سر زلف تو شب تا به سحرگاه
در بستر و بالین چمدم افعی و ارقم
ای پسته خندان تو زان رسته دندان
چون حقه یاقوت پر از عقد منظم
در زلف سیاهت همه کس ناظر و من نیز
بر ساق سپیدت همه کسن مایل و من هم
چون  حسن  تو هر روز شود عشق  من افزون
زانست که چون حسن تو عشقم نشودکم
بی ساعد سیمین توام حال تباهست
بی سیم  گدا را نبود عیش مسلم
در سیم سرینت ز طمع دوخته ام چشم
کز فقر ندارم به جز اندیشه درهم
زان سیم بخیلی مکن ای ترک ازیراک
ازدادن سیمست همه بخشش حاتم
ای ترک برآنم که در این عهد همایون
مردانه شبیخون فکنم بر سپه غم
از زلف تو پوشم زره از جعد تو خفتان
از قد تو سازم علم از موی تو پرچم
وانگه ز پی خطبه این فتح نمایان
شعری کنم انشاء به مدح شه اعظم
دارای عجم وارث جم سایه یزدان
خورشید زمین ماه زمان شاه معظم
شاهنشه آفاق محمد شه غازی
کز پایه براز کی بود از مایه براز جم
ای ساحت آفاق ز رای تو منور
وی جبهت افلاک به داغ تو موسم
مهتاب بود مهر تو و حادثه کتان
خورشید بود چهر تو و نایبه شبنم
روی قمر از طعنه رمح تو بود ریش
پشت فلک از صدمه گرز تو بود خم
زاید نعم از جود تو چون حرف مشدد
ناقص ستم از عدل تو چون اسم مرخم
بعد از همه شاهانی و پیش از همه آری
به بود محمدکه سپس بود ز آدم
ذات تو مگر علت غاییست جهان را
کز عهد موخر بود از رتبه مقدم
مانند سلیمان همه عالم بگرفتی
با قوت بازو نه به خاصیت خاتم
بر ذره خاک قدمت سجده برد چرخ
در قطره ابر کرمت غوطه  خوردیم
از خیر و شر دور زمان رای تو آگه
بر نیک و بدکار جهان جان تو ملهم
با لطف تو تریاک دهد چاشنی قند
با قهر تو پازهر دهد خاصیت سم
از ضعف عدد ضعف عدوی تو فزاید
چون کسرکز افزونی تربیع شودکم
گر حور به جنت شرر تیغ تو بیند
باگیسوی آشفته گریزد به جهنم
در معرکه رزم تو از زهره شیران
تا حشر نروید به جز از شاخ سپر غم
با جاه تو پستست نهایات نه افلاک
با قدر تو تنگست فراخای دو عالم
شاها به سرم گر ز فلک تیغ ببارد
در مهر تو الا به ارادت نزنم دم
تو چشمه حیوانی و من همچو سکندر
از چهر تو محرومم و با مهر تو محرم
دیریست که آسوده ام از خلق به کنجی
هم مدح توام مونس و هم یاد تو همدم
نه شاکر ازینم که خلیلی کندم مدح
نه شاکی از آنم که حسودی کندم ذم
درکیسه من گو نبود درهم و دینار
بر آخور من  گو نبود ابرش و ادهم
با مهر تو بر دوش من این خرقه خلقان
صد بار نکوتر بود از دیبه معلم
کامم همه اینست چو شمشیر تو قاطع
تا حکم فضا هست چو تدبیر تو محکم
احباب ترا باد به کف ساغر عشرت
اعدای ترا باد به برکسوت ماتم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -