cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
ما نیز قیامت که بگفتند بدیدیم
با حور نشستیم و به فردوس رسیدیم
زان می که حلال است چنان مست ببودیم
کز هرچه حلال است و حرام است بریدیم
مستان الستیم ولی نفی گمان را
با خلق نمودیم که بی خود زنبیدیم
آب خضر اینجاست که ماییم ولی چشم
باریک نظر بود سر چشمه ندیدم
اول به دم اهل علو غره نبودیم
صوری به جهان در زسر جهل دمیدیم
دیگر به ورع جامه ی طامات ندوزیم
یک رنگ ببودیم و دوتایی بدریدیم
تو خود منه ای خواجه که ما هم چو گروهه
با آخر سررشته ی خود باز دویدیم
آن بار کژی بود که بی فایده عمری
از عقل به تنبیه و ستم می طلبیدیم
دیوانه ببودیم نزاری و محال است
امید به هشیاری آن می که چشیدیم
گر فایده ی دیگرت از عشق نباشد
آخر نه بدین واسطه از خود برهیدیم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
دیر برآمد که روی یار ندیدیم
جرعه ای از جام وصل او نچشیدیم
کار به هم برزدیم و هیچ نکردیم
از پس عمری که انتظار کشیدیم
وعده ی وصلی رسیده بود به اول
خود نرسید آن به ما و ما برسیدیم
با سر سررشته ی رضا نفتادیم
بس که به خود هم چو کرم پیله تنیدیم
با قدم اول آمدیم چو عمری
بی هده بر سمت رای خویش دویدیم
نفخه ی صور صدای عشق برآمد
جمله ز تشویش هیبتش برمیدیم
با ملک الموت عشق سود نکردیم
گرچه به زاری و زور باز چخیدیم
عاقبت الامر ترک خویش گرفتیم
وز درکات مشابهت برهیدیم
هم چو نزاری ز چارچوب طبیعت
باز سوی آشیان سدره پریدیم

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلاتُ مُفْتَعِلُنْ فَعْ
بحر: منسرح مثمن مطوی منحور
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - U | - U U - | -
تا دردی درد او چشیدیم
دامن ز دو کون در گرفتیم
با هم نفسان درد عشقش
در کنج فنا بیارمیدیم
بر بوک یقین که بوک بینیم
زهری به گمان دل چشیدیم
گه در هوسش ز دست رفتیم
گه در طلبش به سر دویدیم
در عالم عشق او عجایب
آوازه ی او بسی شنیدیم
درمان چه کنیم درد او را
کین درد به جان و دل خریدیم
عشقش چو به ما نمود خود را
صد پرده به یک زمان دریدیم
نور رخ او چو شعله ای زد
خود را زفروغ او بدیدیم
می دان تو که ما ز آب و خاکیم
زین هر دو برون رهی گزیدیم
چه آب و چه خاک زآن چه ماییم
در پرده ی غیب ما بدیدیم
چون پرده ز روی کار برخاست
از خود نه ازاو بدو رسیدیم
پیوستگیی چویافت نزاری
از ننگ خود از خودی بریدیم

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - - -
ما متقیان توبه کاریم
در شوره حبوب توبه کاریم
هر هفته به شیوه ای و شکلی
طوفانی و فتنه ای برآریم
گه حلقه ی کعبه ی مناجات
بگرفته به دست زینهاریم
گه بر سر کوجه ی خرابات
سر پای برهنه می گساریم
می جفت حلال ماست مطلق
در سترش از آن نگاه داریم
در گردن ما حقوق دارد
حق است که باز می گزاریم
تا دست به دست عشق دادیم
انگشت نمای روزگاریم
تا سر به وفا برهنه کردیم
از دست بداده اختیاریم
هیهات نزاریا که بی دوست
ایام به هرزه میگذاریم
برخیز که رستخیز برخاست
بی هوده نشسته در چه کاریم

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - - -
هر چه بر اندیشم از تو زار بگریم
مردمک دیده در کنار بگریم
نشتر رقت فرو برم به رگ جان
وزمژه خوناب ابروار بگریم
یاد کنم زان چو سیم سیب زنخ دان
وز حدقان دانه ی انار بگریم
سیم بنا گوش تو چو در نظر آرم
بر ورق زر کم عیار بگریم
هر نفس از حیرت زمرد خطت
عبرت یاقوت آب دار بگریم
تا بنسوزم ز سینه آه برآرم
تا بنشانم ز دل غبار بگریم
هرچه بنالم به اضطراب بنالم
هر چه بگریم به اعتبار بگریم
گفت کسی پیش من ز در عدن باز
گفتمش اندر دمی هزار بگریم
از درر دیده نزاری مسکین
باز مگو پیش من که زار بگریم

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلاتُ مُفْتَعِلُنْ فَعْ
بحر: منسرح مثمن مطوی منحور
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - U | - U U - | -
هر چه در هستی ما هست چنان در بازیم
که اگر سوزن با ما بود آن در بازیم
در وفا تا بتوانیم چه تقصیر کنیم
با تو ما را به دل آن است که جان در بازیم
جان جانی تو اگر جان نبود جانان هست
اصل سرمایه توی سود و زیان در بازیم
چون که پیدات نهان است و نهانت پیدا
شرط آن است که پیدا و نهان در بازیم
و الله ار کون و مکان بی تو پشیزی ارزد
هستی ما چه زند کون و مکان در بازیم
از تو ما را به بهشتی نتوان قانع شد
گل ستانی چه بود هر دو جهان در بازیم
کفر و دین هر دو به یک جو چو تو با ما باشی
هر چه غیر تو بود با تو روان در بازیم
بی تو خود سایه ی طوبا تف دورخ باشد
با تو فردوس ببخشیم و جنان در بازیم
ناز بس گر سخن این است و نزاری ماییم
دل به دیوانگی و سر به زبان در بازیم

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
مست و لایعقل و دردی کش و خم پردازیم
رند و شوریده و دیوانه و شاهد بازیم
شهر بی فتنه نباشد زچو ما شیفتگان
که بتی می شکنیم و دگری می سازیم
زاهدان را به چه زادند و چه می پروردند
تا به ایشان زمیان دل و جان پردازیم
عقل زاید شد و مستغرق اوییم چنان
که دگر با خود و با عقل نمی پردازیم
پدرم گفت که هان تا به کی از شیفتگی
گفتم ای بابا ما مست ابد زآغازیم
گر چه از شیشه ی تقدیر چنان مستانیم
سنگ در کارگه کوزه گران اندازیم
همچو طوطی به لطافت همه جان گفتاریم
همچو بلبل به فصاحت همه تن آوازیم
صورت ما و معانی نزاری نی نی
که نزاری نشویم ار چو قلم بگدازیم

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ما که شنگولیان خوش باشیم
بنده ی شاهدان قلاشیم
بت پرستی نمی کنیم ارنه
لعبتی بی نظیر بتراشیم
اصل معناست ور نه نقش کنیم
صورتی بی بدل که نقاشیم
گاه دیوانه ایم و گه عاقل
گاه پندان شویم و گه فاشیم
دام در خاک و مرغ در افلاک
دانه ای بر امید می پاشیم
خلق اگر دوست اند وگر دشمن
ما نه مردان صلح و پرخاشیم
ایمنیم از خبر که خرسندیم
فارغیم از خرد که اوباشیم
کار ما با نزاری افتاده ست
چون نزاری برفت ما باشیم

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ما که دیوانگان مدهوشیم
عشق از مردمان نمی پوشیم
گرچه با عشق برنمی آییم
هم به نوعی که هست می کوشیم
در مقامات عشق می بازیم
در خرابات درد می نوشیم
بنده ی شاهدان خوش چشمیم
بل که هندوی حلقه در گوشیم
هر که را دوست داشتیم برو
هر زمانی زمانه بفروشیم
گاه بینندگان بی چشمیم
کاه گویندگان خاموشیم
راه بی منزل است و می پوییم
بحر بی ساحل است و می جوشیم
حرف دیوانگان بیار که ما
سخن عاقلان بننیوشیم
چون نزاری مست لایعقل
واله و بی قرار و بی هوشیم

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - - -
عیش ما داریم کز شادی و شیون فارغیم
کار ما رانیم چون از کار کردن فارغیم
راست چون سرویم آزاد و مجرد لاجرم
هم ز بستان ایمنیم و هم ز بهمن فارغیم
خواه گو آرام گیر و خواه گو بدرام باش
هر چه هست از گردش گردون توسن فارغیم
گردن از بار سر ما جور بر جان می نهاد
ما سر اندر باختیم از ننگ گردن فارغیم
در هوای نور خورشید محبت ذره وار
از مقام و جایگاه و رکن و مسکن فارغیم
نفس را سر کوفتیم و عقل را بر در زدیم
شکر حق را هم ز دزد و هم ز رهزن فارغیم
مردمان ما را به جهل از مرگ ترسانند و ما
گرنه چون خضریم خصرآسا ز مردن فارغیم
یار ما جایی دگر دارد نشیمن سال هاست
منت ایزد را که از غم خانه ی تن فارغیم
گلشن و گلخن به معنی دوزخ و خلدست و ما
چون نزاری هم ز گلشن هم ز گلخن فارغیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
می روی ای در دل تنگم مقیم
بازنگر از سر لطف عمیم
مرحمتی کن چه شود گر به ما
باز کنی گوشه ی چشمی به نیم
از درم ای ماه درآ تا شود
اختر برگشته ی من مستقیم
بهر خدا بر من  مسکین ببخش
تا به عوض کسب کنی حا و جیم
چشمه ی خضرست لبت روز و شب
ساخته از دیده ی من یا و میم
یاد صبا تحفه ی مشک ختا
از سر زلف تو فرستد نسیم
بوی عرق چین تو گر بشنود
بانگ برآید ز عظام رمیم
از پدر و مادر گیتی نزاد
چون سر دندان تو در یتیم
چند کشم باده ز درد فراق
تا به کی از جور رقیب لییم
دست به من ده به وفا و بگوی
بسم الله الرحمآن الرحیم
مهر نزاری نشود که به عشق
هم ره او بود ز عهد قدیم
نیست به جز عکس خیالت حریف
نیست جز اندوه فراقت ندیم
سیم و زرش نیست بدو کی رسد
حلقه ی زرین و بناگوش سیم

وزن: مُفْتَعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: سریع مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U U - | - U -
ما که مستان الستیم چنان مستانیم
که دگر حاجت آن نیست که می بستانیم
نیستی چیست نماندن نفسی بر یک حال
استحالت نکند هستی و ما هستانیم
ساکنانیم و همه طوف سماوات کنیم
خامشانیم و چون بلبل همه سددستانیم
گه لگد کوب رقیبان چو بساط چمنیم
گه خوش و تازه و خندان چو گل بستانیم
گاه در معرکه با ترک فلک هم نیزه
گاه با زهره و به خلوت کنده هم دستانیم
سخن راست بیا تو ز نزاری بشنو
بشنود هر که بداند که ز قوهستانیم

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U - -
آخر بمردم از غمت ای زندگانیم
دریاب اگر نه درد و دریغا جوانیم
هیچ از خدا نترسی و رحمت نمی کنی
بر عاجزی و بی کسی و ناتوانیم
هرگز نهایتی نکند سر گرانیت
هرگز به غایتی نرسد مهربانیم
سر برنگیرم از پس در گرز پیش خود
هم چون سگ از مقابل مسجد برانیم
خوش خوش بسوختم چو سپند آر چه روز و شب
با آب دیده بر سر آتش نشانیم
می سوزیم بر آتش هجران روا مدار
یک ره به خویشتن برسان گر توانیم
ترسم که در فراق تو ناگه اجل رسد
بازآیی و ز خلق نیابی نشانیم
یا سعی کن که پیش اجل بازیابمت
یا جهد کن کزین همه غم وا رهانیم
تا کی به جان رسم ز تو آخر نزاریا
روزی بود مگر که به جانان رسانیم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
وقت آن آمد که بر غندان زنیم
جام می بر طلعت جانان زنیم
چون مقارن می رسد ماه صیام
هر چه باداباد بر شعبان زنیم
بیش و کم یک هفته در پایان جنگ
بر سماع مطربان دستان زنیم
طوق گردن گیسوی پرچین کنم
خاک در چشم خطابینان زنیم
شادی رندان و قلاشان عشق
ما دم اخلاص با ایشان زنیم
کفر و ایمان پای بند عاقل است
ما به می بر کفر و بر ایمان زنیم
ترک نام و ننگ و دین و دل کنیم
سنگ بر قندیل جسم و جان زنیم
بارگاه فقر برگردون کشیم
سایه بان فاقه بر کیوان زنیم
قصه کوته کن نزاری بازگوی
وقت آن آمد که بر غندان زنیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
یار با ما هر چه گوید آن کنیم
هر چه فرماید به جان فرمان کنیم
عقل و نفس و جان و جسم و دین و دل
بر هوای کیش او قربان کنیم
خویش را در کشتی نوح افکنیم
خویشتن را ایمن از طوفان کنیم
از مراد خویش بیرون آمدن
گرچه دشوارست ما آسان کنیم
گاه صور حسن جانان دردمیم
گاه بر نامحرمان تاوان کنیم
در جواب سایلان چون عاجزیم
هم به خاموشی بیان آن کنیم
چون یک اندازان خدنگی بفکنیم
پس چو استادان کمان پنهان کنیم
بر نمی آید به سعی و جهد ما
چاره ای کاین درد را درمان کنیم
منتی نتوان نهادن گر هزار
جان شیرین در سر جانان کنیم
گر میسر نیست کز اسرار حق
پیش هر کس شمه ای برهان کنیم
چون نزاری گفت باید در جواب
من نمی دانم همین میزان کنیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
چنان آرزومند دیدار اویم
که جان می رسد بر لب از آرزویم
چه ها می رسد بر سر از دست هجر
به نامحرم این قصه چون باز گویم
از آن گه که محرومم از روی خوبش
فرو می رود اشک حسرت به رویم
شبی سدره از ژاله ی ارغوانی
به خون صفحه ی ارغوانی بشویم
اگر چه بمردم ز هجران ولیکن
عرق چین او زنده دارد به بویم
چو کحل الجواهر کشم در دو دیده
غباری گر آرند از آن خاک کویم
به جز جام می غم گساری ندارم
اگر چند سر در کش از عیب گویم
من و کوزه ی راح گو سنگ طعنه
به هم در شکن توبه ی چون سبویم
نزاری شکیبایی از می ندارد
ز من کی شود باز دیرینه خویم

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -
به درد عشق شدم مبتلا دوا ز که جویم
به هیچ کس نتوانم که این حدیث گویم
ز بهر آن که نیارم به دوست گفت و به دشمن
خوش است سرزنش دوست و دشمن از همه سویم
زبان دراز کنم هم چو شمع سر ببریدم
ز گفت وگوی همان به بود که دست بشویم
ز بیم سر نکنم نیز احتیاط و لیکن
خلاف رای کسی چون کنم که عاشق اویم
هزار توبه بکردم ز عشق و سنگ ملامت
چو باد می شکند باز توبه ی چو سبویم
خیال بود مرا پیش ازین که در طلب وصل
به قدر وسع بکوشم به پای جهد بپویم
صواب نیست جز اینم کنون که خوش بنشینم
چو دور نیست چه پویم چو با من است چه چویم
به شخص ساکن کنجم به دل ملازم  یارم
به دیده بر لب بامم به گوش بر سر کویم
چه حاجت است به گفتن غم نهان نزاری
بیا مطالعه کن راز دل ز صفحه ی رویم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U - -
دل گم کرده ی خود را ز کجا می جویم
روز و شب در طلبش گرد جهان می پویم
مگر از آه دل سوخته یابم اثری
هر کجا می رسم از خاک هوا می بویم
تا مگر زو خبری یابم و بویی شنوم
غم دل با همه کس می روم و می گویم
خود سر از پیش نیارم ز خجالت برداشت
که ببرد آتش این حادثه آب از رویم
بر دل شیفته آخر چه ملامت که هنوز
به هوس میل نظر می رود از هر سویم
منم اکنون و نزاری به زاری زاری
که نه زورست و نه زر در کف و در بازویم

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ای خاک در تو آب رویم
بر باد مده چو خاک کویم
بی چاره بمانده ام کزین پس
ره نیست به عقل چاره جویم
در کوره ی آتش فراقت
بگدازم اگر ز سنگ و رویم
بر باد صبا فشان عرق چین
تا زنده کند صبا به بویم
غم های تو با که بگذرانم
اندوه تو با که باز گویم
از صفحه ی سینه صبغة الله
ای مدعان چه گونه شویم
از ضربت صولجان زلفش
دل سیر نمی شود چو گویم
آرام دگر نمی کند بیش
در سینه دل ستیزه جویم
بر یاد لبش چو سبزه دایم
تکیه زده بر کنار جویم
می در سر و سر ز می پر آشوب
گو باش ستیزه ی عدویم
رنگ است درست و پاره پاره
آلوده به خون دل رکویم
خون شد دل و قطره قطره بگذشت
بر صفحه ی زعفران رویم
از کوزه گران چه باک دارم
مادام که پر بود سبویم
من هیچ نی ام چنین گرفتم
نه از متعلقان اویم
ای آرزوی دل نزاری
کی دست رسد به آرزویم

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
در کوی دوست گر چه نه مردانه می رویم
هر چون که هست واله و دیوانه می رویم
شوریده ایم و شیفته بر زلف و خال او
در دام فتنه از پی آن دانه می رویم
در بحر عشق گر چه گران هم چو لنگریم
تا آشنا نداند بیگانه می رویم
روزی هزار بار اگر توبه می کنیم
پیمان شکسته با سر پیمانه می رویم
یک پل نه در ممالک فقر و چو پیل مست
در ملک پادشاه ملوکانه می رویم
باز از میان خلق کناری گرفته ایم
در جستجوی گنج به ویرانه می رویم
گه شمع جمع مجلس انسیم و گاه باز
پر سوخته ز شوق چو پروانه می رویم
چون اقتدا به پیر خرابات کرده ایم
بر جاده ی غرامت و شکرانه می رویم
بر سنت نزاری اگر بر ملال طبع
دل تنگ می شویم به می خانه می رویم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
بیا تا کژ نشینم راست گویم
غلام قامت چالاک اویم
بروبالا از این خوشتر نباشد
سخن در سرو دارم راست گویم
همه کس را نظر بر روی خوب است
که نی من فتنه ی روی نکویم
اگر بازم ملاقاتی دهد دست
به کام دل علی رغم عدویم
مگر چشمم فتد روزی به چشمش
مگر روزی رسد رویش به رویم
بناگوش چو نسرینش ببوسم
گریبان عرق چینش ببویم
به دام من درآید مرغ امید
به کام من برآید آرزویم
چه سودا در سرم می گردد از دوست
ازین گل چون نزاری سر بشوم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
ما گر چه ز خدمتت جداییم
تا ظن نبری که بی وفاییم
زان ها که وفا به سر نبردند
زنهار گمان مبر که ماییم
ما زرق و ریا نمی فروشیم
حال دل خویش می نماییم
نزدیک توییم گر چه دوریم
بیگانه نمای آشناییم
این بیت ز گفته ی نظامی
گوییم و ز دیده خون گشاییم
آیا تو کجا و ما کجاییم
تو زان که ای که ما تراییم

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
می خواره و می پرست ماییم
می در سر و می به دست ماییم
در حلقه ی نیستان کسانی
گر نیست شدند هست ماییم
آن ها که گهی چو انگبین اند
گه تلخ تر از کبست ماییم
در کوی ملایک مقرب
هم خانه و هم نشست ماییم
آن کس که ز کفر و دین به یک بار
شد فارغ و برشکست ماییم
از ننگ قبول و رد عامه
گر طابفه ای برست ماییم
هر کس ز شراب مایه ای مست
مستان می الست ماییم
قومی که به نیش طعنه دل شان
هر لحظه یکی بخست ماییم
افسرده چه می کند ملامت
آخر ز می ای که مست ماییم

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
ما از آن مستان که پنداری نه ایم
لایق مستی و هشیاری نه ایم
از گران باران حمل فطرتیم
زان گران جانان سرباری نه ایم
گو میامیزید با ما اهل دل
زان که ما در بند دلداری نه ایم
یار اگر بر در زند ما را رواست
زان که شایسته ی یاری نه ایم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
مهر من ای ماه روی مهربان
ای ملک بر بام حسنت سایه بان
گر گناهی کرده ام بگشای لب
تا چرا بربسته ای با من زبان
بیش ازین ابرو ترش بر من مدار
هم چرا این تلخ از آن شیرین دهان
رحم کن بر مردم چشمم ببخش
کز تو در خون است روزان و شبان
چون بود مشتاق بی روی حبیب
شوره ی گرم و برو ماهی تپان
من به جان معراج کردم گر رقیب
برگرفت از بام وصلت نردبان
حسن جانان می رباید دل ز ما
حسن و دل آن کشتی و این بادبان
سیب و شفتالو بسی چیدم ز باغ
بی خبر در خواب غفلت باغبان
خیمه بگشای از نزاری رخ مپوش
بس بود زلف سیاهت سایه بان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
به غم بنشسته ام سر در گریبان
ز اندوه عزیزان و حبیبان
مزاج دوستان رفتم بدیدم
گرفتم نبض هر یک چون طبیبان
ملالت شان مرامی داشت گفتی
چو مهمانی به بن گاه غریبان
به خود گفتم عجب نبود که نفرت
کنند از صحبت لنبان لبیبان
چو دیدم سرگران¬شان گفتم آری
ز بخت افتند چون من بی نصیبان
ندیدم خویش را جرم و گناهی
ندانستم به جز مکر رقیبان
تعالی الله زهی دوری که در وی
بدان نیک آید و غمران نقیبان
اگر بهتان روا باشد در اسلام
چه انکارست بر صاحب صلیبان
نزاری هم چنین تکرار می کن
به غم بنشسته ام سر در گریبان

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
مسلمانان مسلمانان مسلمانی کدام است آن
که با ما بشکند توبه چه نام است آن چه نام است آن
میی کآن را نباید ریخت جز در حلق صاحب دل
نه پنهان فاش می¬گویم حرام است آن حرام است آن
مرا بی¬هوشی فطرت چنین مدهوش می¬دارد
مده دیگر مده دیگر تمام است آن تمام است آن
کدامین جام و جم چه جم چه جام از من چه می¬پرسی
نمی¬دانم نمی¬دانم چه جام است آن چه جام است آن
میان ما و جانان جبرییلی هست می¬دانم
بیا تا راست برگویم مدام است آن مدام است آن
ز مسجد در خرابات آمدم روزی و پرسیدم
نزاری را نمی¬دانم کدام است آن کدام است آن
اشارت کرد و گفت اینک نزاری چون نگه کردم
بدیدم خویش را گفتم خوشا مستان خوشا مستان

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
یاد آن شب¬ها که بودی در کنارم دل¬ستان
غیرت خورشید تابان رشک سرو بوستان
نافه مشکین زلفش سلسله در سلسله
روضه حسن وجمالش گل¬ ستان درگل ستان
دست در آغوش و لب بر لب نهاده تا سحر
بر خلاف دشمنان کاری به کام دوستان
ذوق¬هایی و خوشی¬هایی که ما را دست داد
شرح آن ممکن نگردد در چنین صد داستان
پیش ازین از بس تنعم در ضیافت گاه وصل
داشتم هر شب غذا از لعل آن شکر ستان
این زمان صد شکر بگزارم اگر دستم رسد
تا ببوسم خاک کویش سر نهم بر آستان
باز می¬گوی ای نزاری و به زاری می¬گری
یاد آن شب¬ها که بودی در کنارم دل¬ ستان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
بوی بهار آمده ست و وقت گل ستان
باد خزان رفت و فتنه های زمستان
باغ و چمن از نسیم گل شده بویا
سرو سهی سایه اوفکنده به بستان
روی زمین از بهار غنچه گرفته ست
سوی چنار آمده ست بلبل دستان
وقت نشاط است و خرمی و جوانی
بی خبران غافل اند خفته چو مستان
جام و صراحی برد به سایه گل بن
مجمع آزادگان و باده پرستان
مطرب و ساقی ز باده خرم و سرخوش
خوش نظران در کنارشان شده سستان
عهد چنان کرده ام که باز نگردم
باقی پیمان ما که بود شکست آن
یک دم عمرم اگرچه بی تو سرآید
بر دل من روز نیست آن که شب است آن
خیز نزاری ز نیستی به در آ تو
دست فرو کن بگیر دامن هستان

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلاتُ مُفْتَعِلُنْ فَعْ
بحر: منسرح مثمن مطوی منحور
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - U | - U U - | -
محروم مانده ام ز ملاقات دوستان
یک ره اثر نکرد مناجات دوستان
عمری برفت و جاذبه خاطری نرفت
این خود عجب بود ز کرامات دوستان
دیرست تا به من نرسید و نمی رسد
مشمومی از روایح جنات دوستان
ماییم و خاطری متفکر دلی نفور
از هر چه هست غیر ملاقات دوستان
بر دست جام باده و در سر خمار وصل
مشتاق بزم پیر خرابات دوستان
احیای ما ممات حقیقی ست در وجود
از حیز عدم نبود مات دوستان
ساقی خوب روی و می صاف و یار اهل
این است عزی و هبل و لات دوستان
در دوست محو گشتن و از خود برون شدن
آری بلی همین بود آیات دوستان
مستغرق محیط حضورست فکر من
مشغول روز و شب به تحیات دوستان
خوش وقت روزگار نزاری که لحظه ای
با خود نمی رسد ز مهمات دوستان

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
دورم دریغ موسم عشرت ز دوستان
نزدیک شد که باز شود تازه بوستان
یارم نمی خورد غم من هیچ و من همه
خون می¬خورم به جای می آخر نکوست آن
هرگز نداشت بی گره کینه ابروان
سبحانه تعالی آخر چه خوست آن
ای رشک آفتاب جهان تاب روی تو
یا رب چه آفتاب و چه ماه وچه روست آن
گر بر رسند کآفت خورشید و ماه کیست
خورشید و ماه هر دو بگویند اوست آن
از نور محض خلقت او آفریده اند
چون خلق خاکیان نه ز نشو و نموست آن
عشاق را ز سنگ ملامت حجاب نیست
آن کو نداشت طاقت سنگی سبوست آن
یا رب بود که یاد نزاری همی کنند
در بارگاه خسرو آفاق دوستان
آن شاه سرفراز که در جنب رایتش
بر چرخ نیست اتلس ازرق رگوست آن

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
آرزومندم به روی دوستان
جان و دل دارم به سوی دوستان
وای وای از اشتیاق یارکان
آه آه از آرزوی دوستان
یاد آن شب ها که بودی تا به روز
شوق ما بر های و هوی دوستان
دست ما و دامن خیل خیال
روی ما و خاک کوی دوستان
ما ندانستیم شرط دوستی
برشکستیم از عدوی دوستان
عمر تاوان کرده ایم الا هم آنک
صرف شد در جست و جوی دوستان
از بهشت و حور و غلمان فارغیم
راح می خواهیم و روی دوستان
عنبر و مشک و بهار و باغ ما
خلق یاران است و خوی دوستان
هم صبا جان نزاری را حیات
می دهد هر شب به بوی دوستان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ای باد صبا رو ز سپاهان به قهستان
بگذر چو به قاین رسی از طرف گل¬ستان
یاران مرا در چمن باغ طلب کن
از جام صبوحی شده مستان و چه مستان
مستان که به یک جام دو عالم بفروشند
وآن گه نخرند از فلک شعبده دستان
در پای گل ایشان همه هم زانوی عشرت
من در غم ایشان چو عنادل همه دستان
روزی که درین واقعه بر من به شب آید
بر دیده من روز نباشد که شب است آن
خاک همه آفاق جهان بر سر من باد
گر دارم ازین غم سر باغ و دل بستان
ایشان همه دستان زده بر نغمه بربط
من برسر از اندوه جدایی زده دستان
هیهات که چون می گذرانم شب اندوه
خوش خفته و آسوده چه داند به شب¬ستان
رویی دگرم نیست به هر حال نزاری
هم دست مدد خواستن از دامن هستان

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
بنفشه زار برآمد ز طرف لاله¬ستان
درون خط سیه چشمه زلال است آن
بدین قدر که کسی گفت بود و هست خدا
کجا خدای¬شناسی بود خیال است آن
بیا و پرده برانداز تا نگاه کنند
مقلدان که بهشت است یا جمال است آن
مرید راه خدا گر طمع کند به خدا
که بی دلیل به جایی رسد محال است آن
گر التجا به کسی دارد و یقین داند
که هیچ نیست به خود غایت کمال است آن
به مرد راه که حبل الله است در زن دست
به هرچه دست به خود درزنی جوال است آن
ز خون خلق گناهی حرام تر نبود
اگر به قول برادر کنی حلال است آن
نزاری ار همه حج می کنی چو نشناسی
که از کجا به کجا می روی وبال است آن

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
ساقی فدای جان تو بادا هزار جان
بر نیم جان تشنه ی ما زن بیار جان
مستغرق محیط خیالیم و کس نبرد
زین بحر جز به کشتی می برکنار جان
یار آن بود که چون دم اخلاص زد به صدق
در دوستی دریغ ندارد ز یار جان
خود مستعد بود به وفا هم چو یار دوست
خود معتقد کند چو در افتد نثار جان
جامی به کف گرفته و جانی فدای دوست
جز بهر دوست باز نیاید به کار جان
کو مجلسی که نبودش اغیار در کنار
تا در میان نهیم به شکرانه وار جان
ساغر بیار ساقی و گو زود نوش کن
بر باد و خاک و آب و هوای نهار جان

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
باد بهار می وزد از طرف نهارجان
ای که فدای آن چنان باد چنین هزار جان
ساقی عیسوی نفس چند ز انتظار بس
تا به خلاف شرع و دین نوش کنیم بیار جان
جان من است جام می خضر من و مدام من
در طلب تو برمیان بسته ام استوار جان
لایق اگرچه نیستم عاشق صادقم بلی
ور نکنم نه صادقم در طلبت هزار جان
ای دل اگر چشیده ای جرعه ی شوق بایدت
کرد چو کوهکن فدا بهر وفای یار جان
می خور و غم مخور جوی  نیست جز این برون شوی
از پی نازنین گلی رنج مبر مخار جان
منتظران نسیه را نیست ز نقد حاصلی
صرف مکن نزاریا در سر انتظار جان

وزن: مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ
بحر: رجز مثمن مطوی مخبون
نشانه‌های عروضی: - U U - | U - U - | - U U - | U - U -
بحر عشق است این و در وی موج بیم و جان
گرنداری ترک جان باری سر خود گیر هان
عاشقان در قلزم عشقند و کشتی بر کنار
تا که را بیرون برد موج هدایت از میان
طاقت موجی ندارد بد دل و از بس غرور
در دماغ افکنده چندان باد همچون بادبان
دوستانش خوار بنمایند خود را و حقیر
راز خود دارند از کوته نظر دایم نهان
سلطنت بگذشت کیخسرو جهان بدرود کرد
هرکس از حکمت نداند تا کجا رفت او چنان
مرد جانان دوست جان دشمن بود مالاکلام
بایزیدی یا یزیدی هر دو بودن کی توان
موسی و چوب و شبان فرعون و چندان سلطنت
تو ندانی لیک او را حکمتی باشد در آن
او تواند وانمود آثار صنع از سر غیب
ورنه هرگز کی توان دادن نشان از بی نشان
من نخواهم هرگز افکندن سپر از روی عجز
گرچه هر کس در نزاری می کشد تیغ زبان
آتشی دارم که میسوزاندم ای خام طبع
من به دریای محبت غرقه ام تو بر کران

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -