کن تو ای پروردگار از ما قبول
می برانگیزان در ایشان یک رسول
تا بر ایشان خواند آیات صواب
هم بیاموزد مر ایشان را کتاب
با کتاب و حکمت آن داعی ز غیب
آید و هم پاکشان سازد ز عیب
چون تویی غالب به هر کار از نخست
هم حکیمی راست کردار و درست
آن دعای مستجاب از رفعتش
شد موافق با اراده و مشیتش
احمد آمد با کتاب و عترتی
با چو حیدر بن عمی ذوالنصرتی
کیست تا برگردد از کیش خلیل
جز سفیهی کوست خوار اندر سبیل
کرده نفس خویشتن را خوار و زار
از ره رحمت فتاده بر کنار
محتجب از نور عقل او بالتمام
مانده باقی در مقام انظلام
برگزیدیم آن بلند آوازه را
یعنی ابراهیم نیک اندازه را
برگزیده شد به دنیا هم به دین
هست هم در آخرت از صالحین
ملتش ماند به گیتی تا ابد
هر گره یابند از او نظم و رشد
هم نمودیم اختیارش بر ثبات
در فنای وحدت و توحید ذات
استقامت صالحین را در جزاء
میبود حال بقاء بعد از فناء
حق تعالی گفت شو منقاد هین
گفت منقادم به رب العالمین
أسلم اعنی شو موحد در زمن
هم فنای فی الله  اندر ذات من
گفتن حق بر تجلی ذات بود
که نمودش روی بر ذات وجود
وآن اجابت از مراتب رستن است
بر حق از مادون حق پیوستن است
پس وصیت کرد بر ابنای خود
خاصه یعقوب آن سلوک و رأی خود
راه این توحید بر ایشان نمود
گفت حق بگزیدتان زین ره ز جود
پس نباید تا بمیرد از بدن
جز که از خود مرده باشید آن زمن
دین آباء را به جان بنده شوید
از چنین مردن به حق زنده شوید
مر موحد را نه دین است و نه ذات
دین او حق ذات او حق مات مات
هم به یعقوبید حاضر در نهفت
وقت مردن گو به ابنایش چه گفت
که چه بعد از من پرستید ار مهید
از ره و آداب توحید آگهید
جمله گفتند آن خدایی را که نیز
می پرستیدی تو و آباء از تمیز
آنکه ابراهیم و اسماعیل راد
می پرستیدند و اسحاق از وداد
آن خدای واحد بیچون و چند
ما به او فرمان بریم و مستمند
امتی بودند آنها نیک زاد
درگذشته از جهان آزاد و شاد
می نکردندی به تقلید اعتماد
یا به نقل صرف دون اجتهاد
اجتهادی نی کز او دل شد سیاه
بلکه آن کآرد به دل عشق اله
اجتهادی نی که هست از قال و قیل
اجتهادی بلکه موت استش دلیل
اجتهادی نی که کسبش قولی است
بلکه آن کز حق به دل مستولی است
آن شهان کردند کسب آن ز دل
شاد رفتند از جهان آب و گل
هست ایشان را جزای اکتساب
تا شما را چیست کسب اندر حساب
کس نپرسید از شما اندر محل
زآنچه میکردند آنها در عمل
بودشان کار از بصیرت وز یقین
نی به میل دیگران در راه دین
هیچ کس را نیست اندر نیک و بد
مر جزاء بر اعتقاد غیر خود
اینکه گفتند اهل انکار از خمود
تا که باشید از نصاری وز یهود
این سخن نبود ز محجوبین عجب
تهتدوا گویند نز علم و ادب
این به زعم خویش پندارند خیر
دین خود دانند بر حق نی ز غیر
گو بر ایشان بلکه هست اندر نسق
ملت توحید ز ابراهیم و حق
شامل است آن بالیقین بر کل دین
خواهد آمد شرح حالش بعد از این
او نبود از مشرکین یعنی نبود
محتجب یک دم ز توحید وجود
یک شکال آید در اینجا نک صفی
با تو گوید تا نماند مختفی
شمس را گفت او منیر  این دور نیست
نیست کشف از آنکه مه را نور نیست
تو کنی اثبات شییی برملا
نیست زآن مقصود نفی ما ادا
بهر نفی این توهم بعد از این
می نماید ذکر نام مرسلین
قولوا آمنا و فرمان داده او
بر خدا و آنچه بفرستاده او
بر براهیم و ذبیح پاک دین
هم دگر اسحاق و یعقوب بنین
یعنی آن اسباط پاکیزه روان
در ره توحید شمع دودمان
وآنچه بر موسی و عیسی در طلب
داده شد هم بر نبیون ز امر رب
خود نیندازیم بین یک نفر
ما جدایی زآن جماعت با پسر
جمله آنها بر صراط وحدتند
مشرک و محجوب بعضی ز امتند
ما ورا عبدیم و منقاد و مطیع
حق گواه و مصطفیص ما را شفیع
پس چنانکه بگروید ار بگروند
بر هدایت رهروید و رهروند
ور بگردانند رو از افتراق
نیست شک کاندر خلافند و شقاق
پس به زودی باز دارد در نمود
از تو ایشان را خداوند ودود
آن خدایی کو سمیع است و علیم
اهل جنت را بداند از جحیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -