cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
تا ذوق نوا بر لب من جوش برآورد
هر جا سرخاریست ز گل گوش برآورد
از ذوق بغل گیری آن قامت رعنا
هر مو به تنم چون مژه آغوش برآورد
آن شعله که در طور به موسی بنمودند
آخر سر از آن طرف بناگوش برآورد
بی طاقتی آخر ز دل این راز نهان را
فریادکنان از لب خاموش برآورد
یک دم ننشستم ز تکاپوی تو فیاض
تا خون دلم از کف پا جوش برآورد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
شکستن رنگ از جانم برآورد
جگر از زیر دندانم برآورد
چه حسرت بود یارب اینکه امشب
دمار ناله از جانم برآورد
غمش کردم نهان ناگاه طاقت
سر از چاک گریبانم برآورد
ز یک بی طاقتی آه سیه رو
ز دل صد راز پنهانم برآورد
خرد برداشت زنجیرم ز گردن
جنون گرد بیابانم برآورد
مپرس از ناله های بی ترنم
خموشی شور از افغانم برآورد
به مهر خود کنون امیدوارم
که رنگ کفر از ایمانم برآورد
ببین فیاض صبر بی مروت
به دشواری چه آسانم برآورد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
کسی که صبر به جنگ عتاب می آرد
کتان به عربدة ماهتاب می آرد
اگر دلی چو خمت نیست سر به خشت مزن
فراخ حوصله تاب شراب می آرد
مراست بخت سیه کاسه ای که همچو حباب
تهی پیاله ز دریای آب می آرد
سخن ز بخت نگویی به بزم زنده دلان
که این حدیث چو افسانه خواب می آرد
هزار مسیلة شرح بیقراری را
بدیهة سر زلفش جواب می آرد
رخ از پیاله برافروخت وه که این جادو
ستاره می برد و آفتاب می آرد
درون پرده ترا دید و محو شد فیاض
نقاب اگر بگشایی که تاب می آرد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
مرا پای طلب از رهگذاری خارها دارد
که از هر خار او دل در نظر گلزارها دارد
همای بی نیازی سایه بر هر سر نیندازد
گل این باغ ننگ از جلوة دستارها دارد
برای گریه از دل مشت خون جستم چه دانستم
که زیر هر بن مو دیده دریا بارها دارد
ز طوف کعبه می آید دل کافر نهاد من
نشان کعبه اینک بر میان زنارها دارد
عزیزان یوسفی در کاروان حسن پیدا شد
که یوسف را جمالش چشم بر بازارها دارد
اگر چون سایه در کویش به خاک افتم عجب نبود
که جا خورشید آنجا بر سر دیوارها دارد
رقیب ساده دل از دولت وصل تو مغرورست
نمی داند که این اقبال ها ادبارها دارد
تو نازک طبع و بدخویی و من بی صبر و بی طاقت
ز من همچون تویی را رام کردن کارها دارد
برو بیرون بر از خاک در او دردسر فیاض
ز گرد هستیت این آستان آزارها دارد

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
به تماشای گل و لاله که پروا دارد
با خیال تو چه گنجایش این ها دارد
با خرام تو چه سنجند خرامیدن آب
آب گویی که مگر سلسله در پا دارد
هر چه می آید از آن شست و کمان مغتنم است
همچو مژگان همه در دیدة ما جا دارد
گه بهارست ز دیدار تو و گاه خزان
در تماشای تو آیینه تماشا دارد
آفتاب ارنه تب رشک تو دارد ز چه رو
نبض عمریست که در دست مسیحا دارد
غیر راضی نفسی نیست به صد چندانش
آنکه یک لحظه دلم از تو تمنا دارد
با تو فیاض چه صحبت که ندارد اما
صحبت آنست که با یاد تو تنها دارد

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
لبت تا شیوة سحر و فسون را مضطرب دارد
دلم هنگامة اهل جنون را مضطرب دارد
به من گرم تواضع آن بت و اشکم سراسیمه
که گرمی کردن خورشید خون را مضطرب دارد
چه سان پنهان کنم مهر تو بر اغیار سنگین دل
که غم های تو بیرون و درون را مضطرب دارد
به حال کس نمی پردازد از بس بی قراری ها
چه یارب این سپهر سرنگون را مضطرب دارد
فلک از نالة فیاض اگر درهم شود شاید
که زخم تیشه کوه بیستون را مضطرب دارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
دلم امشب که ز تیغ تو جراحت دارد
تکیه بر بستر خون کرده و راحت دارد
مژده ای صبر که از نشیة تاثیر امشب
چهرة صاف دعا رنگ اجابت دارد
بی رخ دوست بود دیدة ما در بر دل
جام آن شیشه که خونابة حسرت دارد
تا سر کوی تو بازار متاع هوس است
خجل آن کس که چو من جنس محبت دارد
ناصح من شده فیاض چه بی دردست او
دلی از دست ندادست و فراغت دارد

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
چنان دل تیر آن ابرو کمان را در نظر دارد
که رقص جلوه دایم بر بساط نیشتر دارد
مدان خاصم اگر ظاهر نگردد سوز پنهانم
ز آتش ابرة خاکستر من آستر دارد
چو خون بسته خود را در رگ یاقوت می دزدم
ز بی آبی سپهرم غرقه در آب گهر دارد
دل سنگ از سرشک گریه ام سوراخ سوراخست
اسیر چشم او الماس در بار جگر دارد
سرم را کرده از آشفتگی بیگانة بالین
سر زلفی که دایم سر به بالین کمر دارد
همای زلف او کی سایه اندازد به سرما را
که دایم بیضة خورشید را در زیر پر دارد
مرا آشفتگی محروم دارد از لبش فیاض
وگرنه می تواند دل ز لعلش کام بردارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ز اشکم چهره گه خونین و گه همرنگ زر دارد
مر آن رنگرز هر لحظه در رنگ دگر دارد
اگر در آرزوی پای بوسش خاک گردیدم
نسیمی آید و ناگه مرا از خاک بردارد
چه شد بازم دگر روی دلم با کیست کز سینه
نفس می آید و همراه خود خیل اثر دارد
ترا شیوه تغافل آسمان را کار بی مهری
برای کشتن ما هر کسی فکر دگر دارد
سرایت کرد بیماری چشمت در دل فیاض
پرستش کردن بیمار آخر این خطر دارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
به رنگ عشقبازان برگ برگش رنگ زر دارد
نرنجد نوبهار از ما خزان جای دگر دارد
عجب دامی به بال از ذوق پرواز قفس دارم
وگرنه می تواند دل ز گلشن کام بردارد
پیام شوق ادا کردن نباشد کار هر خامی
به شمع خود دل از پروانه مرغ نامه بردارد
نداری گوش ذوق نغمة این گفتگو ورنه
ز کوی یار هر بادی که می آید خبر دارد
به بی پا و سران می ماند این گردون نمی دانم
درین بیهوده گردیدن به فکر ما چه سر دارد
چراغ مه ندارد منتی بر کلبه ام هرگز
که با یاد تو شام حسرتم فیض سحر دارد
کمان ناله از زه وامکن از ضعف دل فیاض
چو تیر آه عاشق نارسا باشد اثر دارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
نه اخگر از فسردان گرد خاکستر به بردارد
که آتش نیز در عهد رخش خاکی به سر دارد
نگاهی گر کند با ناز صد ره مصلحت بیند
چو من سر رشتة او نیز بدخویی دگر دارد
چنین کز ناتوانی در رهش از پای افتادم
مگر باد صبا گرد مرا از خاک بر دارد
کجا آزادی اندر خواب بیند ناتوان مرغی
که دام خویش با خود در شکنج بال و پر دارد
کسی حسرت برد فیاض را بر بی کلاهی ها
که دایم بر سر از دولت کلاه درد سر دارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
در آستین مژه ام طرح گلستان دارد
به شاخ نالة من بلبل آشیان دارد
به نیت سگ آن کو تنم به خود بالید
چه همت است که این مشت استخوان دارد
نگاه یار بر انداخت خانه ها و کنون
سر معامله با خانة کمان دارد
کنون که سایه زلفش پناه اهل دلست
ز کس شکایت اگر دارد آسمان دارد
گذشتم از سر خود تیر غیر کم ظرفست
مکن مکن که محبت ترازیان دارد
زمانه را سر تدبیر آسمانی نیست
کنون که زلف بتان پای در میان دارد
ز یک خدنگ تغافل که رد شد از دل من
مرا هنوز نگاه تو بدگمان دارد
تو گر به زور جدل غره ای مباش ای غیر
لب خموشی فیاض هم زبان دارد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
حدیث قتل من با تیغ دایم در عیان دارد
همیشه خنجر او حرف خونم بر زبان دارد
به ابرویش نهادم دل ولی از بیم می لرزم
چو آن مرغی که بر شاخ بلندی آشیان دارد
فریب خط مخور از فتنة چشمش مشو ایمن
هنوز ابروی او ناجسته تیری در کمان دارد
به خونم می کشد طفلی که می ریزد سرشکم را
نهان گر کشته گردم اشک از خونم نشان دارد
چه ها بر سر نمی آید مرا از نقش بالینم
خوشا آن سر که نقش تکیه ای بر آستان دارد
تب از نادیدن روی تو می افزایدم هر دم
مگر پرهیز بیمار محبت را زیان دارد
ز آشوب دو چشم مست او ایمن مشو فیاض
نگاه او نشان فتنة آخر زمان دارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
لب شیرین تبسم خندة سحرآفرین دارد
ز خوبی هر چه دارد نازنینم نازنین دارد
در آزار دل من ضبط خود کی می تواند کرد
که از صد عاشق بی خان و مان زلفش همین دارد
شب دیجور کرد اظهار همچشمی او روزی
سر زلفش هنوز از ننگ این چین بر جبین دارد
منم فرمانروای کشور دیوانگی اکنون
که نقش پای من این عرصه را زیر نگین دارد
نمی دانم چه می  خواند به من فیاض جادوگر
ولی می دانم امشب هر چه خواند آفرین دارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
به ما عمریست زلف یار سودا در میان دارد
خم و پیچی که دارد جمله با ما در میان دارد
به دست ما اسیران بلا سررشتة کاری
نخواهد بود تا زلف بتان پا در میان دارد
نه از فرهاد بر جا ماند نقشی نه ز خسرو هم
فسون عشق عمری شد که ما را در میان دارد
نیاز ما به عجز از زور ناز او نمی ماند
دو پرگاریم گردون خوش تماشا در میان دارد
هزار افسانه آخر گشت و طفل اشک ما فیاض
هنوز افسانة بی خوابی ما در میان دارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
به گوشه چشم سیاهت نگه به من دارد
سیاه مست ندانم دگر چه فن دارد
به هدیه جان دهم از بهر بوسه ای و هنو
درین معامله لعل لبت سخن دارد
تویی که جای به یک دل نمی کنی ورنه
همیشه گل چمن و شمع انجمن دارد
به یاد روی که دل پاره پاره شد یارب
که ناله جیب پر از برگ یاسمن دارد
به یاد زلف که فیاض مشک ساست دلم
که دشت سینة من طعنه بر ختن دارد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
از بس که هوای دهن تنگ تو دارد
دل در تپش بیخودی آهنگ تو دارد
یکرنگی من با تو همین منصب دل نیست
هر قطرة خون در تن من رنگ تو دارد
از سخت دلی های تو مأیوس نشد دل
این شیشه امید دگر از سنگ تو دارد
در چشم کسی جا نکنم گر تو برانی
کی صلح کسی چاشنی جنگ تو دارد
تا حشر دگر مفلسی درد نبیند
فیاض ز دردی که دل تنگ تو دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
ز طرز غنچه پی بردم که شرم روی او دارد
ز رنگ شعله دانستم که بیم خوی او دارد
گمان داری که آزادند نزدیکان او نه نه
گره بند قبا پیوسته در پهلوی او دارد
نگه در دیده می دزدم که دارد عکس او در بر
نفس در سینه می پیچم که بوی موی او دارد
نمی بیند ز شرم عکس در آیینه هم گاهی
دل عاشق مگر آیینه ای بر روی او دارد
چرا قفل گره در زنگ دارد خاطر فیاض
کلید یک جهان دل گوشة ابروی او دارد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
مگر دل به غم عشق بسته ای دارد
که آفتاب تو رنگ شکسته ای دارد
مگو که هیچ ندارد نظر فکندة عشق
دل شکسته ای و جان خسته ای دارد
قیاس حال دل من کسی تواند کرد
که در کف آینة زنگ بسته ای دارد
به درد نالة من کس نمی رسد چه کنم
خراس سینه زبان شکسته ای دارد
به باغ هر سر خاری که هست چون فیاض
به دست از گل داغ تو دسته ای دارد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
عاشق آنست که در بر گل رویی دارد
عارف آنست که دستی به سبویی دارد
بلبل از باغ به طوف دل ما می آید
یارب این غنچه ز گلزار که بویی دارد
چاره ها کرد که از تاب تو رسوا نشود
چه کند آینه در پیش تو رویی دارد
حبذا میکده کز دولت ساقی آنجا
هر کسی پای خم و دست سبویی دارد
از پی عزم طواف سر کویی فیاض
اشکم از خون گل و لاله وضویی دارد

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
بگو به شعله که پروانه بی تو تاب ندارد
فدای بزم تو خواهد شد اضطراب ندارد
سرشکم از مژه برگردد از مشاهدة تو
ستاره تاب تماشای آفتاب ندارد
به من چه می شمرد عقدهای شام جدایی
چو دل ز زلف تو سر رشتة حساب ندارد
هزار پردة عصمت ز تهمتش نرهاند
رخی که پرده ز گلگونة حجاب ندارد
سر از رضای تو فیاض تیغ یار نپیچد
رسی به کام دل خویشتن شتاب ندارد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U - -
چمن بی تو فیض هوایی ندارد
دماغ گلستان صفایی ندارد
تبسم ندارد چرا غنچه بر لب
چرا بلبل امشب نوایی ندارد
شکوفه اگر بر کشیدست خود را
که در چشم ما بی  تو جایی ندارد
ز شاهی چه لذت برد پادشاهی
که روی دلی با گدایی ندارد
چه حظی توان کرد فیاض هرگز
ز شعری که حسن ادایی ندارد

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -
ز جور تو دل امتناعی ندارد
به وصلت سر انتفاعی ندارد
از آن گوش می گیرم از قول مطرب
که دیوانه تاب سماعی ندارد
کسی جز زلیخای کاسد محبت
به بازار یوسف متاعی ندارد
ز هم دورتر افکند دوستان را
فلک به از ین اختراعی ندارد
برید ار ز یاران چه یاریم کردن
نمی خواست کس را نزاعی ندارد
مرنج ار وداع تو ناکرده رفتم
که از خویش رفتن وداعی ندارد
وصال تو وبخت فیاض بیدل
بلی ممکن است امتناعی ندارد

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -
دو چشمت میل هشیاری ندارد
ز خواب ناز بیداری ندارد
ندارد خواب خوش بیمار چشمت
چه بیماری که بیداری ندارد
سر بیماری آن چشم گردم
که پروای پرستاری ندارد
بت کافر دلی دارم که با من
سر مهر و دل یاری ندارد
نه از لطفست اگر با من به کین نیست
که پروای ستمگاری ندارد
نمی گویم که در طبعش وفا نیست
سر و برگ وفاداری ندارد
لبش برگ گلست اما به طبعم
چو برگ گل گرانباری ندارد
نزاکت بین که با صد گونه شوخی
دماغ عاشق آزاری ندارد
به من دارد نظر اما ز تمکین
چنان دارد که پنداری ندارد
تکلف برطرف این شیوه ختمت
که معشوقست و خودداری ندارد
مده درد سرش از ناله فیاض
که تاب ناله و زاری ندارد

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مسدس مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U -
تنها نه ز زلفت دلم آرام ندارد
خود کیست که سر در پی این دام ندارد
شمشاد قدان جمله به بالای تو نازند
سروی چو قدت گلشن ایام ندارد
سررشتة پاس دل ما خوب نگه دار
یک مرغ چنین زلف تو در دام ندارد
سودای دو چشم تو نرفت از سر و ناصح
در شیشه دگر روغن بادام ندارد
گرد لب شیرین تو گردم که ادایی
بی چاشنی تلخی دشمنام ندارد
ناصح سر اندیشة تدبیر مرنجان
پروای کسی این دل خود کام ندارد
قدی که نباشد روش جلوة نازش
مانند قبایی است که اندام ندارد
ماییم و ره بیرهی عشق که هرگز
آغاز ندانسته و انجام ندارد
بی مرحله ره رو که اگر همره شوقی
صد مرحله اندازة یک گام ندارد
کافر بچه ای باز مگر زد ره فیاض
کز کعبه همی آید و اسلام ندارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
گر خود ز لطف گامی در راه ما گذارد
ما دیده فرش سازیم تا یار پا گذارد
امشب که شمع مجلس با آن پری سپردست
پروانه منصب خود باید به ما گذارد
گر برخورد به زلفش باد صبا به گلشن
از شرم بوی گل را در دم به جا گذارد
بر صید دیگری دام انداختن شگون نیست
با کوهکن بگویید این کار واگذارد
بیگانه عاجز آمد از دشمنی فیاض
این شکوه به که یک چند با آشنا گذارد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
سرو نتوانست لاف قامتش از پیش برد
هرزه در پیش جوانان آبروی خویش برد
همچو ترکش پر برآوردم ز تیر ناز او
هر چه گویم لذت پیکان او دل بیش برد
کوه را فرهاد از جا کند و خسرو مزد یافت
بخت چون سستی کند نتوان به زور از پیش برد
عاشقی دورست از منصور دعوی دار دور
بی حقیقت با وجود دوست نام خویش برد
لذت عیش جهان در لذت ترکست و بس
هر چه را در پادشاهی باخت شه درویش برد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
کسی ز کوی تو تا چند حبیب چاک برد
دل آرد و چو برد جان دردناک برد
به چشم پاک توان دید روی جانان را
که دایم آینه فیض از نگاه پاک برد
به آرزوی تو هر روز آفتاب برآید
ترا نبیند و این آرزو به خاک برد
ز جلوة تو هوس کام آرزو گیرد
ز غمزة تو اجل نسخة هلاک برد
امید هست که فیاض آنچه باخت به من
به دست من همه را عشوة تو پاک برد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
ذوق دیدارست کامی کز جهان دل می برد
زاهد از دنیا نمی دانم چه حاصل می برد
دل به دریا داده را ز آسیب طوفان باک نیست
موج آخر کشتی خود را به ساحل می برد
ابلهان را درک ذوق عشوة دنیا کجاست
وه که این زن دل ز دست مرد عاقل می برد
گرچه بسیارست ره در وادی حیرت ولی
جادة گمگشتگی راهی به منزل می برد
حسن  آب و رنگ نبود عشق پیچ و تاب نیست
از مجرد هم  مجرددان اگر دل می برد
دل ز هر شکل و شمایل گیردش فیاض وار
هر که را دل از کف این شکل و شمایل می برد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
دوران حیله باز زما روبرو برد
یک نان دهد به ما و هزار آب رو برد
گردون تنگ عیش به یک قرص ساختست
صبح از دهن بر آرد و شامش فرو برد
دوشم که زیر بار جهان بود سال ها
آن قوتش نماند که بار سبو برد
از جویبار جدول زخمم گل بهشت
پیوسته آب در چمن رنگ و بو برد
از خنجر تو یافت لب چاک سینه ام
فیضی که زخم بلهوسان از رفو برد
بر کس مباد آنکه برد راه جستجو
دزدیده دیدن تو که دل روبرو برد
فیاض من نمی روم اما کمند شوق
می خواهدم که موی کشان سوی او برد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
نبرم منت کس کاش شرابم نبرد
تشنه میرم به لب بحر که آبم نبرد
جنس ناچیز شود به که به قیمت نرسد
سوختم خام که کس بوی کبابم نبرد
تو به حرف آیی و من می روم از خود چه کنم
تنگ ظرفم نتوانم که شرابم نبرد
ذوق دیدار تو در خواب چو طفل شب عید
هیچ پروای منش نیست که خوابم نبرد
دخل ناز تو هم از خرج نیازم پیداست
صرفة تست که کس ره به حسابم نبرد
دیده بر انجم گردون چه نهم می دانم
که ازین ورطه برون موج حبابم نبرد
هر دم از بیم درین مرحله از خود بروم
دگر اندیشة این دیر خرابم نبرد
نیم آن کس که به بوی توبه جنت بروم
حسرت بحر به دنبال سرابم نبرد
نه به من باز گذارد نه به خود کار مرا
به درنگم نفرستد به شتابم نبرد
ای فلک صرفه ای از من نتوان برد به زور
پنجة شیب تو بازوی شبابم نبرد
هست این آن غزل روز نظیری فیاض
که به صلحش نروم تا به عتابم نبرد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
امشب که از نم مژه آبم نمی برد
در دل خیال کیست که خوابم نمی برد
عمری است پای در گلم از گریه چون کنم
این سیل تند خانه خرابم نمی برد
از ضعف نیست قوت از خویش رفتنم
وامانده ام چنان که شرابم نمی برد
راضی شدم به صلح ولی شهد آشتی
از کام تلخی شکرابم نمی برد
وز نالة شبانه جگر سوختم چه سود
کان مست ره به بوی کبابم نمی برد
لطفم خراب کرده به نوعی که تا ابد
از جا فریب ناز و عتابم نمی برد
خضرم که می شود که درین وادی خطر
همراهی درنگ و شتابم نمی برد
آشفتة علاقة دستارم آن چنان
کز ره فریب طرف نقابم نمی برد
فیاض همدمان ز بس از من رمیده اند
در آب اگر دهند گم آبم نمی برد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
کس جان ز زخم خنجر مژگان نمی برد
تا زهر چشم یار به درمان نمی برد
شب نیست کز چکیدة مژگانم آسمان
از دامنم ستاره به دامان نمی برد
جز خضر خط یار که سیراب لعل اوست
یک تشنه ره به چشمة حیوان نمی برد
کو بخت آنکه گوشة دامن کند شکار
دستی که ره به سوی گریبان نمی برد
گل بیقرار نالة پرواز بسته ایست
داغم که کس قفس به گلستان نمی برد
چون داد دل ز جلوة دیوانگی دهد
مجنون من که ره به بیابان نمی برد
تا صبح خاطر سر زلفش مشوش است
یک شب مرا که خواب پریشان نمی برد
من چون کنم که بر سر بازار وصل دوست
کس دین نمی ستاند و ایمان نمی برد
در هر دم است صد خطرم در کمین دین
ایمان زاهدست که شیطان نمی برد
داند زبان مور سلیمان من ولی
این مور ره به بزم سلیمان نمی برد
فیاض التفات عزیزان چه شد که هم
یک جذبه از قمم به صفاهان نمی برد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
بسکه آرام از نگاهش بی محابا می پرد
رنگ از رخسارة مرغان دیبا می پرد
در محیط عشقم از بیم خطرناکی چه باک
کشتی شوقم به بال موج دریا می پرد
نامة گمگشتگان بر بال عنقا بسته اند
چشم بر راهان ما را دیده بیجا می پرد
جلوة شاهین بدست نو شکارم دیده است
مرغ روح من که در اوج تمنا می پرد
شوق اگر پر می دهد بی پای رفتن صعب نیست
تشنة ریگ روان صحرا به صحرا می پرد
در کمین مطلب نایاب دام افکنده ایم
دم فرو بند ای نفس پیرا که عنقا می پرد
ز آشنایی ها ز بس فیاض رم ها خورده ایم
هر که نام ما برد رنگ از رخ ما می پرد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
گر نسیم صبحگاهی گلستان می پرورد
بوی زلف یار را نازم که جان می پرورد
خوبی آن گل خدادادست نه کار بهار
این چمن را آب دست باغبان می پرورد
ناله ام را گر کند شاخ گل حسرت رواست
آنکه آب جلو ه اش سرو روان می پرورد
چشم رحمت دارم از ابری که کمتر قطره اش
تا قیامت سبزه زار آسمان می پرورد
گلستانی را که آبش اشک خون  آلوده است
باغبان از هر نهالش ارغوان می پرورد
مهر مادرزاد دارد طفل روح ما به جسم
این هما در بیضة ما آشیان می پرورد
زان گل عیشی نمی جستم که دایم آسمان
نوبهارم را در آغوش خزان می پرورد
در هوای جلوه اش چون بیستون نالیده ام
گرچه ما را حسرت موی میان می پرورد
هست عاشق را بهار آفتی هر نوع هست
خضر را آسیب عمر جاودان می پرورد
هیچ عضو از فیض بیداد توام بی بهره نیست
حسرت تیغ تو مغز استخوان می پرورد
ریشه ها در خاک قم کردیم فیاض ار چه لیک
شوق ما را در هوای اصفهان می پرورد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
لعلت که باغ خنده ازو آب می خورد
خون هزار گوهر سیراب می خورد
رشک لب تو خون جگر می کند به کام
شیری که طفل غنچه ز مهتاب می خورد
در پیچشم ز موی میانی که چون نگاه
اندیشه از تصور آن تاب می خورد
با یاد ابروش به مصلای طاعتم
موج سرشک بر خم محراب می خورد
در بستر خشن منشان راحتش کجاست
پهلو که زخم بستر سنجاب می خورد
تا بر غبار خاطرم افتاده راه اشک
در دشت سبزه  ام گل سیلاب می خورد
ناگشته پاک خرمن عمرم پریده است
این سبزه آب چشمة سیماب می خورد
سرچشمه ایست آبلة پای جستجوی
کز وی هزار تشنه جگر آب می خورد
فیاض با تو در غم تبریز یکدل است
اشکم که خون ز حسرت سرخاب می خورد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
لعل لبت ز خون گهر آب میخورد
از چشمه سار شیر شکر آب میخورد
گل های اشک بر سر کوی هوس مریز
کاین گلستان ز خون جگر آب میخورد
تا اوج عرش جلوة بی بالیم رساست
پروازم از شکستن پر آب میخورد
آسیب تشنگی نبود در دیار عشق
از برق تیشه کوه و کمر آب میخورد
سرو تو سایه پرور ابر بهار نیست
این نخل طور جای دگر آب میخورد
نخلی که تخته پارة کشتی ما ازوست
در بیشه ریشه اش ز خطر آب میخورد
در دست یک بهاست کم و بیش عشق را
اخگر ز جویبار شرر آب میخورد
در کوچه ای که چشم دو عالم نظارگی ست
چشمم ز گرد راهگذر آب میخورد
فیاض شکر جوهرم این بس که تا ابد
تیغم ز چشمه سار هنر آب میخورد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
منگر که نگاهی ز سر ناز به ما کرد
در سینه ببین با دل مجروح چه ها کرد
در تاب نشد خوی تو از هرزه درایان
تا شانه به دندان گره از زلف تو وا کرد
شد قسمت مرغ دل ما دانة خالت
روزی که قضا زلف ترا دام بلا کرد
از غصه و درد دل پر حسرتم امشب
یک جنبش ابروی تو صد نکته ادا کرد
در چشم و دلش عشرت جاوید بمیرد
هر کس که مرا از سر کوی تو جدا کرد
نا آمده بر لب نفسم بند گلو شد
ممنونم ازین سینه که یک ناله رسا کرد
فیاض که در بزم تو ناخوانده در آمد
هر در زد و هر درد دلی داشت ادا کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
گفت و گو یک حرف را تفسیر نتوانست کرد
خامشی هم نکته ای تقریر نتوانست کرد
من که بر بال ملک دام نظر می افکنم
همت من یک پری تسخیر نتوانست کرد
عمر در خدمت به سر بردیم و مردود دریم
طالع بد را کسی تدبیر نتوانست کرد
عقد الفت کس نمی بندد که از هم نگسلد
یک کس این زنجیر را زنجیر نتوانست کرد
امشبم سر تا به پا از بس که مدهوش تو بود
در خجالت رنگ من تغییر نتوانست کرد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
خویش را بر آب و بر آیینه تا اظهار کرد
آب را آتش زد و آینه را گلزار کرد
مژده چشم دل براه مصر خواهش را که باز
اینک آن آشوب کنعان روی در بازار کرد
عمرها آسوده بودم در شکر خواب عدم
فتنة چشم تو زین خواب خوشم بیدار کرد
چون تل خاکستری کاید به پیش راه سیل
گریة من آسمان را با زمین هموار کرد
شب که زخم ناوکش پی در پیم دل می نواخت
ز آن میان تیری که رد شد سخت بر من کار کرد
ناشکیبایی چه بر جانم غم آسان کرده بود
صبر بر من عاقبت این کار را دشوار کرد
بی ثباتی های نازت آه را از پا فکند
سرگرانی های چشمت ناله را بیمار کرد
یارب آسان کن به گوشش ناله های تیشه را
آنکه کوه بیستون را بر دل من بار کرد
دشمنی های کم فیاض سد ره نبود
هر چه با من کرد آخر یاری آن یار کرد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
بی تو تا ره بر غبار خاطر غمناک کرد
نالة من خاک ها در کاسة افلاک کرد
سر به گردون گر رسد افتادگی دستار ماست
آتش مادر تواضع سجده پیش خاک کرد
آب عصمت می چکد از ساغر سرشار ما
عاقبت آلودگی دامان ما را پاک کرد
دل به تلخی تا نهادم می چکد شهد از لبم
صبر آخر در مذاقم زهر را تریاک کرد
کرد تا روشن سواد چین پیشانی دلم
لذت صد جنگ را در آشتی ادراک کرد
باغبان در باغ بهر طلعت میخوارگان
هر طرف آیینه ها روشن ز برگ تاک کرد
شعلة دیدار گل آتش به گلشن می زند
بلبل اینجا خانه را دانسته از خاشاک کرد
دهشت دریا مرا محروم طوفان کرده بود
کشتیم را خندة موج این یچنین بیباک کرد
لب به حسرت بسته بودم لیک فیاض این غزل
باز آه سرد را در جانم آتشناک کرد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -