باد نوروزی صلا بر خوان عشرت می زند
یا جهان از دلگشایی دم ز جنت می زند
سبزه دل را صیقل از زنگ کدورت می زند
بر رخ جان ها هوا آب از طراوات می زند
ابر دامن بر کمر از بهر خدمت می زند
گستراند تا بساط خرمی در گلستان
کرده گلریزان صبا صحن چمن را از طرب
می کند نرگس به چشم اهل بصیرت را طلب
سبزه را انگشت بر دندان شبنم از عجب
نکهت گل می دود هر سوز ز شوخی روز و شب
سبزه گردیده است اکنون جوی ها را پشت لب
این جهان پیر گردیده است باز از نو جوان
بختیان ابر از دنبال یکدیگر قطار
هر یکی را جنبش موج هوا گشته مهار
رعدها هر سو حدی خوان از یمین و از یسار
جملگی از آب و نان رزق خواران زیر بار
هر قدمشان از گران باری عرق ریزیست کار
ز آن به شکر از سبزه تر شد چمن رطب اللسان
هر طرف موج هوا بر آتش گل دامن است
از ترقی خارتر هم رشته و هم سوزن است
هرکجا مد نظر پا می گذارد گلشن است
بر جهان دلگشایی هر گلی یک روزن است
بر سر هم فیض در هر گوشه چون گل خرمن است
جمله تن چون شاخ گل دامن شوید ای دوستان
در چنین فصلی که تنگ از رنگ و بو شد جای گل
گشته از تنگی سر و دستارها مأوای گل
فیض بر بالای فیض افتاده گل بالای گل
آب ده چون ژاله چشمی از رخ زیبای گل
عمر چون آبست باری بگذرد در پای گل
خیز کز کف می رود فرصت چو گل دامن کشان
صحن باغ از لاله و گل جنت المأوی شده
عالم از سرو و صنوبر عالم بالا شده
سبزه از موج طراوات چهره با دریا شده
شاخ گل جاروب گرد خانه دل ها شده
غنچه ای در هر طرف با عندلیبی واشده
خوش تماشایی ست یکسر دیده شو چون گلستان
ابر نوروزی ست گردیده است بزم آرای باغ
یا فتاده عندلیبان را به سر سودای باغ
یا شده دودی بلند از آتش گل های باغ
یا پریشان کرده کاکل شوخ گل سیمای باغ
یا که بسته چتر طاوس نشاط افزای باغ
یا زمین خرمی را پر کواکب آسمان
نوگلی بر نیله خنگ شاخ تر هر سو سوار
از قماش رنگ و بو هر غنچه بسته عدل بار
سروها گشته روان وز آب ها رفته قرار
در عرق افتاده از تعجیل فصل نوبهار
این همه تعجیل از بهر چه دارد روزگار
بهر ادارک زمان پادشاه کامران
آنکه ز آب عدل او باغ جهان گل گل شکفت
باد قهرش گر ظلم از ساحت ایام رفت
یاد پیکانش دل بدگوهران در سینه سفت
بخت گیتی شد از و بیدار و چشم فتنه خفت
از جلالش بی تأمل دم نزد نطق و نگفت
جز دعای دولت آن خسرو کشورستان
تاز پابوس سریرش کرد اوج بر تری
می کند هر قطره باران تلاش گوهری
پیشه مهر است در بازار جودش زرگری
دشمنانش را کند بر تن نفس ها خنجری
کرده جا زیر نگینش کشور دین پروری
تا بود دایم ز دست انداز بدعت در امان
باید آموزد سکندر رسم دارایی ازو
یاد گیرد مهر تابان عالم آرایی ازو
بحر همت ها فرا گیرند دریایی ازو
کوه رفعت ها همه یابند والایی ازو
عقل ها گیرند تعیلم نکورایی ازو
زآنکه در آیین شاهی اوست سرمشق جهان
اوست ظل الله ظل الله بر سر افسرش
او سلیمان دیده بیدار بخت انگشترش
کام ها او را رعیت چون دعاها لشکرش
همتش ابر و بود باران عطای بیمرش
دم زدن از حرف حاجت باد باران آورش
گرچه جودش را نباشد حاجت اظهار آن
بگذراند گر به خاطر آب تیغش را پلنگ
اره خواهد گشت تیغ کوه چون پشت نهنگ
از خروش سیل آمد آمدش در روز جنگ
بر گریز دشمن او عالم هستی است تنگ
نیست زآن جز در جهان نیستی او را درنگ
گشته پاک از دشمن ناپاک او عالم از آن
بس که سرعت خصم را وقت گریز از تیغ اوست
افتدش بیرون ز جوشن جسم چون افعی ز پوست
دشمن جانیست با خود هرکه با او نیست دوست
از گل رعنا عجب دارم که در بزمش دوروست
ای خوش آن مقبل که با اخلاص از بخت نکوست
در ره او یک جهت یک رنگ یک دل یک زبان
می جهد کهسار از جا چون پلنگ از تیغ او
می خزد در خویش دریا چون نهنگ از تیغ او
می رمد گیرایی شیران ز چنگ از تیغ او
می رود خون عدو بیرون ز رنگ از تیغ او
می دود بیرون ز تن رگ چون خدنگ از تیغ او
گشته ز آن تیغش کلید کشور امن و امان
در ممالک ز احتساب عدل آن داراشیم
سیم نستاند گدا از ننگ تصحیف ستم
بس که کوتاهست دست خلق از آزار هم
زور نتواند فگند انگشت کاتب بر قلم
نیست بی جا گر ز غم پشت کمان گردیده خم
ترسد از جورش بنالد پیش عدل او نشان
بسته تا معمار عدلش در گل تعمیر آب
نیست در گیتی به غیر از خانه ظالم خراب
کس ندیده در جهان غیر از عطایش بی حساب
پای بی تکلیف ننهد در سرای دیده خواب
در بیابان نیست رهزن را وجودی چون سراب
شد زمان خوش وقت ازو بی او مبادا یک زمان
زآنکه ذیل جودش از دست طلب گیراتر است
دیده احسانش از چشم طمع بیناتر است
آستان بارگاهش ز آسمان والاتر است
رتبه مدح و ثنایش از سخن بالاتر است
در مدیح او زبان حال ها گویاتر است
دست بردار از سخن بهر دعایش ای زبان
تا کند مه نور از خورشید تابان اقتباس
تا ز نور صبح بندد اشهب گردون قطاس
تا جهان از مخمل پرخواب شب پوشد لباس
تا بود نه گنبد سبز فلک محکم اساس
تا بود نخل دعا عرش اجابت را مماس
این شهنشاه سلیمان حشمت جمشیدشان
یارب از حفظ خدا پیوسته جوشن پوش باد
خسروان را حلقه فرمان او در گوش باد
رای و خاقان در رکابش غاشیه بر دوش باد
خانه ملک از بساط عدل او مفروش باد
شاهد هر مطلبش پیوسته در آغوش باد
هست واعظ را دعا این از دل و جان هر زمان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -