بیا ساقی ای مقتدای طرب
بیا ای تو داماد بنت العنب
دل مرده ام را به می زنده کن
که از شور مستی بگویم سخن
بیا ساقی ای آب و رنگ بهار
بیا ای فلاطون حکمت شعار
به معجون رز کن دلم را قوی
که نامش بود شربت عیسوی
بیا ساقی ای آفتاب گرم
که بی باده عمریست دردسرم
نه صندل به دفع خمارش دواست
مرا جرعه ای می به از کیمیاست
بیا ساقی هنگام نوش می است
بهار طرب را خزان در پی است
تغافل مکن بس که دوران دون
به یک دم کند عیش ما را زبون
بیا ساقی باب مغان باز کن
به رندان مخمور آواز کن
که میخانه بکشاد پیر سها
رسد هرکه نوشد ز شاه و گدا
بیا ساقی معجون آتش مزاج
که جز او به دردم نباشد علاج
خدا را دل ریش من کن دوا
که افتادگان را تویی رهنما
بیا ساقی عالم ندارد مدار
همان باده صاف از خم برآر
که با هم بنوشیم و عیشی کنیم
زمانی ز اندوه و کلفت رهیم
بیا ساقی مشتاق روی توام
اسیر خم جعد موی توام
مهیاست اسباب بزم و طرب
به جز رشحه شوق ماء عنب
بیا ساقی ای صدر مجلس نشین
تو را ملک خوبی به زیر نگین
تویی بانی طاق قصر مغان
تویی حکمران خراباتیان
بیا ساقی ای عارضت بوستان
لبت برگ گل چهره ات ارغوان
ز زلفت بیاشفته سنبل به باغ
ز رخسار ماهت شده لاله داغ
بیا ساقیا جان فدای توام
تو شاهی به مغ من گدای توام
رسیدم به دربار میخانه ات
بده جرعه ای می ز پیمانه ات
بیا ساقیا آفتابا مها
فلک رتبه مسندنشینا شها
که عهد بعیدیست بی باده ام
ز شادی بسی دور افتاده ام
بیا ساقی ای آبروی مغان
بیا ای تو مطلوب پیر و جوان
مرا کرد اندیشه دهر پیر
جوان ساز با باده ام دست گیر
بیا ساقیا نوبهارم رسید
به طرف چمن سرو سر برکشید
چو با سایه سرو در پای جو
به من ده ز سر جوش می یک سبو
بیا ساقی مینای می را برآر
که برده شعور حریفان خمار
به جامی که جمشید حسرت برد
بده تا گریبان غم را درد
بیا ساقی گل خنده زد در چمن
پریشان ز باد صبا شد سمن
می صاف را ساغر از لاله کن
ز دل دفع غم های صدساله کن
بیا ساقیا کوه و صحرا و دشت
سراپا چو خط لب یار گشت
جهان رونق از خضر رهبر گرفت
دلم میل مینا و ساغر گرفت
بیا ساقیا ساز عیش افتتاح
نما بکر رز را به شادی نکاح
خطیب صراحی بکن خطبه سر
به آهنگ قل قل به صدر شور و شر
بیا ساقی ای مایه خرمی
بیا ای گل گلشن بی غمی
هم آهنگ فریاد چون بلبلم
ز مینات مشتاق یک قل قلم
بیا ساقی مجبور دوران شدم
فلک بر سر آورد روز بدم
به یک ساغر می مرا گیر دست
که من از ازل آمدم می پرست
بیا ساقی ای دستگیر همه
تویی در خرابات پیر همه
تو را سبحه از دان انگور شوق
تو را سجده بر طاق ابروی ذوق
بیا ساقی صبح بناگوش تو
بیا ساقی لب های می نوش تو
یکی از سپهر طرب دم زند
یکی خنده بر حال ماتم زند
بیا ساقی می ده که مستم کند
ز مستی مرا بت پرستم کند
سجود آورم طاق ابروت را
بتان را پرستم نه طاغوت را
بیا ساقی ایجاد میخانه ساز
ز لای ته باده پیمانه ساز
که پیمانه از لای می گر کنی
کجا فکر اسکندر و کی کنی
بیا ساقی افتادم از یار دور
به جامی که بخشد دلم را سرور
کرم کن مرا زآنکه هستم غریب
ز هجران دلدار و بعد حبیب
بیا ساقی ای من غلام درت
تو شاهی و من کمترین چاکرت
به مخموری ام جام شاهانه ده
مرا گر دهی می به پیمانه ده
بیا ساقی مردم من از دوری ات
چو آیینه محوم ز مهجوری ات
بیا عکس رخساره خود نما
که تا دیده ام را فزاید جلا
بیا ساقی از باده کن راضی ام
برد فکر مستقبل و ماضی ام
ز مخموری می مرا حال بین
تنم گشته از ضعف چون نال بین
بیا ساقی سوسن زبان ثنا
برآورده است تاک دست دعا
یکی می فرستد ثنای تو را
به آمن کشاده یکی پنجه را
بیا ساقی با دیده اشکبار
به راهت شده چشم نرگس دو چار
که تا سرو قدت تماشا کند
چو با قمری این راز افشا کند
بیا ساقی ای نخل شادی ثمر
بیا ای صنوبرقد موکمر
از آن می که تاکش صنوبر بود
ز کیفیتش شور محشر بود
بیا ساقیا فصل نوروز شد
گل باغ از تو دل افروز شد
قدح گیر با دست بیضای خود
تنک ظرف میخواره کن آزمود
بیا ساقی عمر تو جاوید باد
مرا روز وصل تو آمد به یاد
رفو چاک روی فراقم نما
ز موج می وصل کن رشته را
بیا ساقی ای اختر شب فروز
بیا ای رخت شمع پروانه سوز
به گرد سرت همچو پروانه ام
بده می که مشتاق پیمانه ام
بیا ساقی ای چهره ات صبح دیر
بیا عاقبت از تو گردد به خیر
بکن مست از زور می هو کشم
همه رخت خود جانب او کشم
بیا ساقی ای نور چشمان من
بیا ساقی ای رونق جان من
ز هجر تو از دیده ام رفته نور
میم ده که دورم ز عقل و شعور

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -