ای داده نخل قد تو بر ماه و آفتاب
و افگند سایه خد تو بر ماه و آفتاب
بویی چو بوی تو نه مگر مشک و غالیه
رویی چو روی تو نه مگر ماه و آفتاب
مالد بخاک راه تو رو عنبر و عبیر
ساید بنقش پای تو سر ماه و آفتاب
تا بر دمید اختر حسنت نمی کنند
بر آفتاب و ماه نظر ماه و آفتاب
در گلشنی که چهره ی خود شویی از عرق
گردد همه حباب شمر ماه وآفتاب
آویخته بپایت و بنهاده بر سرت
خلخال سیم و افسر زر ماه و آفتاب
جز آفتاب و ماه نخواندی کسی تو را
بودی اگر میان بشر ماه و آفتاب
سوزنده اخگری است ز کانون دل رخت
کان را بود شعاع و شرر ماه و آفتاب
بینند اگر رخ تو دگر برنیاورند
سر از دریچه شام و سحر ماه و آفتاب
روشن تر از مه است رخت ای پسر مگر
مادر بود تو را و پدر ماه و آفتاب
جایی که روشن است چراغ رخت شوند
پروانه وار سوخته پر ماه و آفتاب
نخل قد تو نخله ی طور است و باشدش
برگ اختر یمانی و بر ماه و آفتاب
قدت نهال گلشن حسن و از آن نهال
برگی دو رسته تازه و تر ماه و آفتاب
گیرند تا سراغ ز کویت چه شب چه روز
بگذشته عمرشان بسفر ماه و آفتاب
بازآ که بی تو شب زد و دور از تو روز کرد
خارم بدیده خون بجگر ماه و آفتاب
آسوده خاطری تو و غافل که داردم
شب ز اشک و روز ز آه خطر ماه و آفتاب
تو خود کشیده تیغ جفاکاری و تورا
افکنده پیش تیغ سپر ماه و آفتاب
من خود دو دیده دوخته ز امید بر دری
کان را سزد دو حلقه ی در ماه و آفتاب
عالی در سپهر هنر میرزا نصیر
کش بهر سجده بسته کمر ماه و آفتاب
آن فیلسوف عهد که از رای روشنش
کردند اقتباس هنر ماه و آفتاب
لقمان روزگار که دیدند از آسمان
اندر زمین مسیح دگر ماه و آفتاب
دانا مهندسی که هم از شمع رای او
شد در سپهر راه سپر ماه و آفتاب
با آفتاب و ماه کند روی و ر ای او
کرد آنچه با گیاه و حجر ماه و آفتاب
نخلی که زیر سایه ی او پرورش نیافت
مشکل رساندش بثمر ماه و آفتاب
سنگی که از عنایت او تربیت ندید
او را نکرد لعل و گهر ماه و آفتاب
نتواند از حذاقت او روز و شب رساند
بر صرع و بر جذام ضرر ماه و آفتاب
یکدم چو خشک ماندش ابر قلم مدام
مانند باد و دیده ی تر ماه و آفتاب
ز ابر مطیر خامه چو گردد رقم نگار
بارد همی بجای مطر ماه و آفتاب
نبود نبی و از قلمش بیند آنچه دید
از رد شمس و شق قمر ماه و آفتاب
خلقش شنو دگر مشنو باغ و بوستان
رویش نگر دگر منگر ماه و آفتاب
ای مهر پروری که ز ماهیت تو یافت
نور جبین ضیاء بصر ماه و آفتاب
خواندند اهل نظم به کاشان ز انوری
غرا قصیده یی بنظر ماه و آفتاب
شد ماه و آفتاب ز هر بیت آن عیان
روشن هزار دیده ز هر ماه و آفتاب
هر شعر آن بکسوت شعری ز روشنی
هر مصرعیش کرده ببر ماه و آفتاب
من نیز خواستم که صفات تو بشمرم
تا نشمرد ستاه شمر ماه و آفتاب
از دانش و شکفتگی و عزم و حزم و خلق
در روی و رایت ای بگهر ماه و آفتاب
گردد خجل عطارد و هم زهره و زحل
مریخ و مشتری و دگر ماه و آفتاب
من قابل قصیده نگاری نیم چه شد
اوراق دفترم شد اگر ماه و آفتاب
خاصه قصیده یی که حریف انوری بود
وز انوریش داده خبر ماه وآفتاب
لکن ز قابلیت ممدوح قابلم
وز طبع روشنم بحذر ماه و آفتاب
پرداختم بیک شب و یک روز چند بیت
کافشانمت براهگذار ماه و آفتاب
کردم چو قصد کوی تو از مهر روی تو
شد خضر راه من بسفر ماه و آفتاب
آوردم این قصیده ره آورد و در رهم
افشانده سیم و ریخته زر ماه و آفتاب
تا بر فلک شوند عیان آفتاب و ماه
تا بر زمین کنند اثر ماه و آفتاب
از بهر دوستانت بفیروزه گون قدح
ریزند صبح شیر و شکر ماه و آفتاب
از دست دشمنانت در آغاز ماه عمر
گیرند شام تیغ و سپر ماه و آفتاب
بر جان دوستانت رسانند و دشمنانت
هر صبح و شام نفع و ضرر ماه و آفتاب

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -