cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
باز دل را نوبت بیماری ست
ای پرستاران زمان یاری ست
جستجویی از گرفتاران کنید
پرسشی از حال بیماران کنید
عاشقی پیداست از زاری دل
نیست بیماری چو بیماری دل
پای تا فرقش گرفتار تب است
سرگران از ذکر یارب یارب ست
رنگش از صفرای سودا زرد شد
پای تا سر مبتلای درد شد
چشم بیماران که تان فرهماست
اندر اینجا روی صحبت با شماست
هرکه را اینجا دلی بیمار هست
با خبر ز آن ناله های زار هست
می دهد یاد از زمانی کآن امام
سرور دین مقتدای خاص و عام
خواهرش را بر سر زانو نشاند
پس گلاب از اشک بر رویش فشاند
گفت ای خواهر چو برگشتی ز راه
هست بیماری مرا در خیمه گاه
جان بقربان تن بیمار او
دل فدای ناله های زار او
بسته ی بند غمش جسم نزار
بسته ی بند ولایش صد هزار
در دل شب گر ز دل آهی کند
ناله یی گر در سحرگاهی کند
آن مؤسس این مقرنس طاق راست
ز آن مروج انفس و آفاق راست
جانفشانی را فتاده محتضر
جان ستانی را ستاده منتظر
پرسشی کن حال بیمار مرا
جستجویی کن گرفتار مرا
ز آستین اشکش ز چشمان پاک کن
دور از آن رخساره گرد و خاک کن
با تفقد بر گشابند دلش
عقده یی گر هست در دل بگسلش
گر بود بیهوش باز آرش بهوش
در وحدت اندر آویزش بگوش
آنچه از لوح ضمیرت جلوه کرد
جلوه ده بر لوح آن سلطان فرد
هرچه نقش صفحه ی خاطر مراست
و آنچه ثبت سینه ی عاطر مراست
جمله را بر سینه اش افشانده ام
از الف تا یا بگوشش خوانده ام
این ودیعت را پس از من حامل اوست
بعد من در راه وحدت کامل اوست
اتحاد ماندارد حد و حصر
او حسین عهد و من سجاد عصر
من کیم خورشید او کی آفتاب
در میان بیماری او شد حجاب
واسطه اندر میان ما تویی
بزم وحدت را نمی گنجد دویی
عین هم هستیم مابی کم و کاست
در حقیقت واسطه هم عین ماست
قطب باید گردش افلاک را
محوری باید سکون خاک را
چشم بر میدان گمار ای هوشمند
چون من افتادم تو او را کن بلند
کن خبر آن محیی اموات را
ده قیام آن قایم بالذات را
پس وداع خواهر غمدیده کرد
شد روان و خون روان از دیده کرد
ذوالجناح عشقش اندر زیر ران
در روش گامی بدل گامی بجان
گر بظاهر گامزن در فرش بود
لیک در باطن روان در عرش بود
در زمین ار چند بودی ره نورد
لیک سرمه چشم کروبیش کرد
داد جولان و سخن کوتاه شد
دوست را وارد به قربانگاه شد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
بازم اندر مهد دل طفل جنون
دست از قنداقه می آرد برون
مادر طبع مرا از روی ذوق
خوش درآرد شیر در پستان شوق
جمله اطفال قلوب از انبساط
وقت شد کآیند بیرون از قماط
عشرتی از آن هوای نو کنند
از طرب نشو و نمای نو کنند
واگذارند امهات طبع را
باز آباء کرام سبع را
باز وقت کیسه پردازی بود
ای حریف این آخرین بازی بود
شش جهت در نرد عشق آن پری
می کند با مهره دل ششدری
همتی می دارم از ساقی مراد
وز در میخانه می جویم گشاد
همچنین از کعبتین عشق داو
تا درین بازی نمایم کنجکاو
بازیی تا اندرین دفتر کنم
شرح شاه پاکبازان سر کنم
لاجرم چون آن حریف پاک باز
در قمار عاشقی شد پاکباز
شد برون با کیسه ی پرداخته
مایه یی از جزو و از کل باخته
رقص رقصان از نشاط باختن
منبسط از کیسه را پرداختن
انقباضی دید در خود اندکی
در دل حق الیقین آمد شکی
کاین کسالت بعد حالت از چه زاد
حالت کل را کسالت از چه زاد
پس ز روی پاکبازی جهد کرد
تا فشاند هست اگر در کیسه گرد
چون فشاند آن پاکبازان را امیر
گوهری افتاد در دستش صغیر
درة التاج گرامی گوهران
آن سبک در وزن و در قیمت گران
ارفع المقدار من کل الرفیع
الشفیع بن الشفیع بن الشفیع
گرمی آتش هوای خاک ازو
آب کار انجم و افلاک ازو
کودکی در دامن مهرش بخواب
سه ولد با چارمام و هفت باب
مایه ی ایجاد کز پر مایگی
کرده مهرش طفل دین را دایگی
وه چه طفلی ممکنات او راطفیل
دست یکسر کاینات او را به ذیل
گشته ارشاد از ره صدق و صفا
زیر دامان ولایش اولیا
شمه یی خلد از رخ زیبنده اش
آیتی کوثر ز شکر خنده اش
اشرف اولاد آدم را پسر
لیکن اندر رتبه آدم را پدر
از علی اکبر بصورت اصغرست
لیک در معنی علی اکبرست
ظاهرا از تشنگی بیتاب بود
باطنا سر چشمه ی هر آب بود
یافت کاندر بزم آن سلطان ناز
نیست لایق تر ازین گوهر نیاز
خوش ره آوردی بداندر وقت برد
بر سر دستش به پیش شاه برد
کای شه این گوهر به استسقای تست
خواهش آبش ز خاک پای تست
لطف بر این گوهر نایاب کن
از قبول حضرتش سیراب کن
این گهر از جزع های تابناک
ای بسا گوهر فروریزد به خاک
این گهر از اشک های پر ز خون
می کند الماس ها را لعلگون
آبی ای لب تشنه باز آری بجو
بو که آب رفته باز آری بجو
شرط این آبت بزاری جستن ست
ورنداری دست از وی شستن ست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ساقی ای قربان چشم مست تو
چند چشم میکشان بر دست تو
درفکن ز آن آب عشرت را به جام
بیش ازین مپسند ما را تشنه کام
تا کی آخر راز مادر پرده در
ساغری ده ز آن شراب پرده در
تابرآرند این گدایان سلوک
پای کوبان نعره ی این الملوک
خاک بر فرق تن خاکی کنند
جای در آتش ز بیباکی کنند
دست بر شیدایی از مستی زنند
پا ز مستی بر سر هستی زنند
ذکر حال عاشقان حق کنند
پرده ی اهل حقیقت شق کنند
در میان ذکری ز عشاق آورند
شرح عشاق اندر اوراق آورند
خاصه شرح حال شاهنشاه عشق
مقتدای شرع و خضر راه عشق
تا بدانند آن امام خوش خصال
پاچسان هشت اندر آن دارالوصال
چیست آن دار الوصال ای مرد راه
ساحت میدان و طرف قتلگاه
وه چه داری درد و غم کالای او
نیزه و خنجر نعم والای او
در شرابش خون دلها ریخته
در طعامش زهرها آمیخته
او فتاده غرق خون بالای هم
کشتگان راه او در هر قدم
پیش او جسم جوانان ریز ریز
از سنان و خنجر و شمشیر تیز
پشت سر بر سینه و بر سر زنان
بی پدر طفلان و بی شوهر زنان
دشمنان گرم شرار افروختن
خیمه گاهش مستعد سوختن
چشم سوی رزمگاه از یک طرف
سوی بیمارش نگاه از یک طرف
انقلاب و محنت و تاب و طپش
التهاب و زحمت و جوع و عطش
با بلاهایی که بودش نو به نو
همچنانش رخش همت گرم رو
نه از آن هنگامه های دردناک
لاابالی حالتش را هیچ باک
نه از آن جوش و خروش و رنج و درد
کبریایی دامنش را هیچ گرد
چون گلش تن هرچه گشتی ریشتر
غنچه اش را بد تبسم بیشتر
گشته هر تیغی بسویش رهسپر
باز کرده سینه را کاینک سپر
رفته هر تیری سویش دامن کشان
برگشوده دیده را کاینک نشان
چشم بر دیدار و گوشش بر ندا
تا کند جان را فدا جانش فدا
همتش اثنیتی بر داشته
غیرتش غیریتی نگذاشته
جان فشان شمع رخ جانانه را
بسته ره آمد شدن پروانه را
نی ز اکبر نه ز اصغر یاد او
جمله محو خاطر آزاد او
سر خوش از اتمام و انجام عهود
شاهد غیبش هم آغوش شهود
گشته خوش باوصل جانان اندکی
کز تجری حلقه زد بر در یکی
از برای جانفشانی نزد شاه
ز عفر جنی فرا آمد ز راه
جنیی جنت بجانش ضم شده
همتش رشک بنی آدم شده
جنیی در خاک و ذکرش در فلک
غیرتش سوزنده ی جان ملک
با سپاه خود درآمد صف زنان
شاه را همچون سعادت در عنان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
عارفی گوید شبی از روی حال
داشتم بازعفر از غیرت سؤال
کز چه اول رخش همت پیش راند
و آخر از مقصد چرا محروم ماند
راحتی در خلد پر زیور نکرد
بر لب کوثر گلویی تر نکرد
گامزن در سایه ی طوبی نشد
همنشین جنی به کروبی نشد
راست گویند اینکه جسم ناریند
بی نصیب از فیض لطف باریند
با خداجویان نبد همدردیش
یا که آگاهی نبود از مردیش
تا سحر چشمم ازین سودا نخفت
دل بغیر از شنعت زعفر نگفت
بعد ازین سهرم چه پیش آمد سحر
شد بیابانی به پیشم جلوه گر
جلوه گر شد در برم شخصی عجیب
با تنی پر هول و با شکلی مهیب
بر سر خاکی که در آن جای داشت
بر سر انگشت نقشی می نگاشت
بعد از آن آن نقش را از روی خاک
با سرشک دیدگان می کرد پاک
پیش رفتم تا که بشناسم که کیست
همچنین آن نقش را بینم که چیست
چون بدیدم بود آن نام حسین
سرور دین پادشاه نشأتین
چشم بر من برگشود آن نیک نام
کرد بر من از سر رغبت سلام
پس جوابش داده گفتم کیستی
که تو از این جنس مردم نیستی
گفت دانم من که شب تا صبحگاه
با منت بود اعتراض ای مرد راه
زعفرم من کز سرشب تا سحر
بود با من اعتراضت ای پدر
با تو گویم حال خود را شمه یی
تا که یابی آگهی شرذمه یی
بهر جانبازی آن شاه ازولا
چون شدم وارد به آن دشت بلا
چار فرسخ مانده تا نزدیک شاه
محشری بد هر طرف کردم نگاه
جمع یکسر انبیا و اولیا
اصفیا و ازکیا و اتقیا
روح پاکان خاک غم بر سر همه
تیغ بر دست و کفن در بر همه
جان ز یکسو جمله ی خاصان عرش
زیر سم ذوالجناحش کرده فرش
تن ز یک جا جمله ی نیکان خاک
بهر ضرب ذوالفقارش کرده پاک
جسته پیشی خاکیان ز افلاکیان
همچنین افلاکیان از خاکیان
پای تا سر از جماد و از نبات
در سراپای حسینی محوومات
جریت من جمله صف ها را شکافت
یک سر مو روز مقصد برنتافت
از تجری من و آن همرهان
جمله را انگشت حیرت بر دهان
تا رسیدم با کمال جد و جهد
بر رکاب پاک آن سلطان عهد
مظهری دیدم از آب و گل جدا
از هوی خالی و لبریز از خدا
کرده خوش خوش تکیه بر فرخ لوا
رو بر او پوشیده چشم از ماسوا
دست بر دامان فرد ذوالمنش
دست یکسر ماسوا بر دامنش
بسته لبهای حقیقت گوی او
او سوی حق روی و آنان سوی او
محوومات حق همه در ذات او
جمله ی ذرات محو و مات او
گفتم ای سرخیل مستان السلام
مقتدای حق پرستان السلام
از سلامم دیدگان را باز کرد
زیر لب آهسته ام آواز کرد
گفت ای دلداده بر گو کیستی
اندرین جا از برای چیستی
گفتم ای سالار دین زعفر منم
آنکه در پای تو بازد سر منم
آمدستم تا ترا یاری کنم
خون درین دشت بلا جاری کنم
با تبسم لعل شیرین کرد باز
گفت ای سرخوش ز صهبای مجاز
چون نباشد پیر عشقت راهبر
کی ز حال عاشقان یابی خبر
خود تو پنداری درین دشت بلا
مانده ام در چنگ دشمن مبتلا
عاجزی از خانمان آواره ام
نیست بهر دفع دشمن چاره ام
در سر عاشق هوای دیگرست
خاطر مردم بجای دیگرست
نیست جز او دررگ و در پوستم
بی خبر از دشمن وازدوستم
من ندانم دوست کی دشمن کدام
ای عجب این را چه اسم آن را چه نام
اینک آن سر خیل خوبان بی حجاب
بود با من در سؤال ودر جواب
با هم اندر پرده رازی داشتیم
گفتگوهای درازی داشتیم
هیچکس از راز ما آگه نبود
در میان روح الامین را ره نبود
چشم ازو پوشیده کردم بر تو باز
از حقیقت رخت بستم بر مجاز
خود تو دیگر از کجا پیدا شدی
پرده ی چشم من شیدا شدی
این بگفت و دیدگان بر هم نهاد
عجزها کردم جوابم را نداد
رجعت من ز آن رکاب ای محتشم
یک جو از سعی شهیدان نیست کم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
مطرب ای مجموعه ی فصل الخطاب
باغ وحدت را لب لعل تو آب
ای نوایت داده با قدسی نفس
مرغ جان را جای در خاکی قفس
گوش خاصان مستمع بر ساز تو
جان پاکان گوش بر آواز تو
عارفان حق شنو را چون سروش
نغمه ی وحدت رسانیده بگوش
ای زده با آن نوای دلپسند
همچو نی مان آتش اندر بند بند
جان برقص از ناله ی شبهای توست
نیشکر ریزیش از آن لبهای توست
پرده یی با بهترین قانون بزن
آتش اندر سینه چون کانون بزن
تا بکی آخر نشابوری نوا
راست کن در نی نوای نینوا
تا که جان دیگر نوایی سر کند
نایی طبعم نوایی سر کند
سازد آگه مستمع را ز آن نوا
از نوای شه بدشت نینوا
آن زمان کان شاه بر جای ایستاد
بانوای خطبه بر نی تکیه داد
پرنمود آفاق را ز آوای حق
شد نوای حق بلند از نای حق
گفتشان کای دشمنان خانگی
آشنایم من چرا بیگانگی
گوش بر آن نغمه ی موزون کنید
پنبه را از گوش خود بیرون کنید
کی رسد بی آشنایی با سروش
این نوای آشناییتان بگوش
گوش می خواهد ندای آشنا
آشنا داند صدای آشنا
نوشتانم من شما ترسان زنیش
خویشتانم من شما غافل ز خویش
من خدا چهرم شما ابلیس چهر
من همه مهرم شما غافل ز مهر
رحمت من در مثل همچون هماست
سایه اش گسترده بر فرق شماست
چون کنم چون نفس کافر مایه تان
می کند محروم از این سایه تان
غیر کافر کس ز من محروم نیست
از هما محروم غیر از بوم نیست
موش کورید و من آن تابنده نور
خویش را از نور کردستید دور
من همه حق و شما باطل همه
از تجلی من شده عاطل همه
من خداوند و شما شیطان پرست
من ز رحمان و شما ز ابلیس هست
آنچه فرمود او به آن قوم از صواب
غیر تیر از هیچ سو نامد جواب
تیغ ها بر قتل او شد آخته
نیزه ها بر قصد او افراخته

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
گشت تیغ لامثالش گرم سیر
از پی اثبات حق و نفی غیر
ریخت بر خاک از جلادت خون شرک
شست ز آب وحدت از دین رنگ و چرک
جبرییل آمد که ای سلطان عشق
یکه تاز عرصه ی میدان عشق
دارم از حق بر تو ای فرخ امام
هم سلام و هم تحیت هم پیام
گوید ای جان حضرت جان آفرین
مر تر ابر جسم و بر جان آفرین
محکمی ها از تو میثاق مراست
رو سپیدی از تو عشاق مراست
این دویی باشد ز تسویلات نفس
من توام ای من تو در وحدت تو من
چون خودی را در هم کردی رها
تو مرا خون من ترایم خونبها
مصدری و ماسوا مشتق تراست
بندگی کردی خدایی حق تراست
هرچه بودت داده یی اندر رهم
در رهت من هرچه دارم می دهم
کشتگانت را دهم من زندگی
دولتت را تا ابد پایندگی
شاه گفت ای محرم اسرار ما
محرم اسرار ما از یار ما
گرچه تو محرم به صاحبخانه ای
لیک تا اندازه ای بیگانه ای
آنکه از پیشش سلام آورده یی
و آنکه از نزدش پیام آورده یی
بی حجاب اینک هم آغوش من ست
بی تو رازش جمله در گوش من ست
از میان رفت آن منی و آن تویی
شد یکی مقصود و بیرون شد دویی
گر تو هم بیرون روی نیکوترست
ز آنکه غیرت آتش این شهپرست
جبرییلا رفتنت زینجا نکوست
پرده کم شودرمیان ما و دوست
رنجش طبع مرا مایل مشو
در میان ما واو حایل مشو
از سر زین بر زمین آمد فراز
وز دل و جان برد بر جانان نماز
با وضویی از دل وجان شسته دست
چار تکبیری بزد بر هرچه هست
گشته پر گل ساجدی عمامه ش
غرقه اندر خون نمازی جامه اش
بر فقیه از آن رکوع و آن سجود
گفت اسرار نزول و هم صعود
بر حکیم از آن قعود و آن قیام
حل نمود اشکال خرق و التیام
و آن سپاه ظلم و آن احزاب جور
چون شیاطین مر نمازی را بدور
تیر بر بالای تیر بیدریغ
نیزه بعد از نیزه تیغ از بعد تیغ
قصه کوته شمرذی الجوشن رسید
گفتگو را آتش خرمن رسید
ز آستین غیرت برون آورد دست
صفحه را شست و قلم را سرشکست
از شنیدن دیده بیتابست و گوش
شد سخنگوی از زبان من خموش
آنکه عمان را در آوردی بموج
گاه بردی در حضیض و گه به اوج
ناله های بیخودانه بس کشید
اندرین جا پای خود واپس کشید
بیش از آن یارای در سفتن نداشت
قدرت زین بیشتری گفتن نداشت
شرمسارم از معانی جوییش
عذر خواهم از پریشان گوییش
حق همی داند که غالی نیستم
اشعری و اعتزالی نیستم
اتحادی و حلولی نیستم
فارغ از اقوال بی معنیستم
لیک من دارم دل دیوانه یی
با جنون خوش از خرد بیگانه یی
گاهگاهی از گریبان جنون
سر به شیدایی همی آرد برون
سعی ها دارد پی خامی من
سخت می کوشد به بد نامی من
لغزشی گر رفت نی از قایلست
آنهم از دیوانگی های دلست
منتها چون رشته باشد با حسین
شاید ای دانا کنی گر غمض عین
قافیه محهول اگر شد درپذیر
و آنچه باشد شو رودور وزیر و پیر
دل بسی زین کار کرده ست وکند
عشق ازین بسیار کرده ست و کند
چونکه از اسرار سنگی بار شد
نام او گنجینة الاسرار شد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ای پیش رو از هر چه بخوبیست جلالت
ای دور شده آفت نقصان ز کمالت 
زهره بنشاط آید چون یافت سماعت
خورشید برشک آید چون دید جمالت 
آب و گل را زهره مهر تو کی بودی اگر
هم بلطف خود نکردی در ازل شان اختیار
مهر ذات تست الهی دوستان را اعتقاد
یاد وصف تست یا رب غمگنان را غمگسار
ما طابت الدنیا الا باسمه و ما طابت العقبی الا بعفوه و ما طابت الجنة الا برؤیته
زنجیر معنبر تو دام دل ماست
عنبر ز نسیم تو غلام دل ماست 
در عشق تو چون خطبه بنام دل ماست
گویی که همه جهان بکام دل ماست 
بنده خاص ملک باش که با داغ ملک
روزها ایمنی از شحنه و شبها ز عسس 
هر که او نام کسی یافت از این درگه یافت
ای برادر کس او باش و میندیش ز کس 
علی بن موسی الرضا ع گفت اذا قال العبد بسم الله فمعناه و سمت نفسی بسمة ربی
پیر طریقت گفت الهی نور تو چراغ معرفت بیفروخت دل من افزونی است
فلوجهها من وجهها قمر
و لعینها من عینها کحل 
و بدان که حمد بر دو وجه است یکی بر دیدار نعمت دیگر بر دیدار منعم
قال صلی الله علیه و آله و سلم اول من یدعی الی الجنة الحمادون لله علی کل حال
و ما الفقر من ارض العشیرة ساقنا
و لکننا جینا بلقیاک نسعد
ع صنما ما نه بدیدار جهان آمده ایم
پیر طریقت گفت دو گیتی در سردوستی شد و دوستی در سر دوست اکنون نمی یارم گفت که اوست
چشمی دارم همه پر از صورت دوست
با دیده مرا خوشست تا دوست دروست 
از دیده و دوست فرق کردن نه نکوست
یا اوست بجای دیده یا دیده خود اوست 
عظمت همة عین طمعت فی أن تراکا
او ما یکفی لعین ان تری من قدر آکا
ای منظر تو نظاره گاه همگان
پیش تو در او فتاده راه همگان
ای زهره شهرها و ماه همگان
حسن تو ببرد آب و جاه همگان  
کسی کش مار نیشی بر جگر زد
و را تریاق سازد نی طبرزد
ان الجنة لتشتاق الی سلمان
لا جرم فردا او را بهشت ندهند که از آتش ور گذرانند و در حضرت احدیت بمقام معاینتش فرو آرند
فالفقراء الصبر جلساء الله عز و جل یوم القیامة
چهره عذرات باید بر در وامق نشین
عشق بو دردات باید گام سلمان وار زن 
روزی که مرا وصل تو در چنگ آید
از حال بهشتیان مرا ننگ آید
رحمتی کن بر دل خلق و برون آی از حجاب
تا شود کوته بینان ز هفتاد و دو ملت داوری 
مالک یوم الدین اشارت است بدوام ملک احدیت و بقاء جبروت الهیت
جز خدمت روی تو ندارم هوسی
من بی تو نخواهم که بر آرم نفسی 
و روش را گفت  سیر و اسبق المفردون
و کشش را گفت  جذبة من الحق توازی عمل الثقلین
بسا پیر مناجاتی که از مرکب فرو ماند
بسا یار خراباتی که زین بر شیر نر بندد
سنی و دین دار شو تا زنده مانی زانک هست
هر چه جز دین مردگی و هر چه جز سنت حزن 
گفتم که بر از اوج برین شد بختم
و ز ملک نهاده چون سلیمان تختم 
خود را چو بمیزان خرد بر سختم
از بنگه دونیان کم آمد رختم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
الم التخاطب بالحروف المفردة سنة الاحباب فی سنن المحارب فهو سر الحبیب مع الحبیب بحیث لا یطلع علیه الرقیب
بین المحبین سر لیس یفشیه
قول و لا قلم للخلق یحکیه
زان گونه پیامها که او پنهان داد
یک ذره بصد هزار جان نتوان داد
جمال چهره جانان اگر خواهی که بینی تو
دو چشم سرت نابینا و چشم عقل بینا کن 
کسی کورا عیان باید خبر پیشش و بال آید
چو سازد باعیان خلوت کجا دل در خبر بندد
جبرییل آنجا گرت زحمت کند خونش بریز
خون بهای جبرییل از گنج رحمت باز ده 
شب هست و شراب هست و عاشق تنهاست
برخیز و بیا بتا که امشب شب ماست 
عروس حضرت قرآن نقاب آن گه براندازد
که دار الملک ایمان را مجرد یابد از غوغا
خل الذنوب صغیرها و کبیرها فهی التقی
کن مثل ماش فوق ارض الشوک یحذر ما یری 
و یقیمون الصلاة نماز کنند که گویی در الله می نگرند و با وی راز میکنند تصدیقا
لقوله علیه السلام اعبد الله کانک تراه فان لم تکن تراه فانه یراک 
فدیت رجالا فی الغیوب نزول
و اسرارهم فیما هناک تجول 
یرومون بالاسرار فی الغیب مشهدا
من الحق ما للناس منه سبیل 
فیلقون روح القدس فی سر سرهم
و یبقون فی معنی لدیه نزول 
رجال لهم فی الغیب قرب و محضر
و انفسهم تحت الوجود قتیل 

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گفتم چو دلم با تو قرین خواهد بود
مستوجب شکر و آفرین خواهد بود
بالله که گمان نبردم ای جان جهان
کامید مرا فذلک این خواهد بود
بهرچ از راه باز افتی چه کفر آن حرف و چه ایمان
بهرچ از دوست و امانی چه زشت آن نقش و چه زیبا
ما زلت أنزل من ودادک منزلا
یتحیر الالباب عند نزوله 
انا رحمة مهداة

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قوله ص من اشد امتی لی حبا ناس یکونون بعدی یرد احدهم لو رآنی باهله و ماله
این همه از یک بابست و امثال این فراوانست برین اقتصار کنیم
و إذا لقوا الذین آمنوا این آیت در شان عبد الله ابی سلول الخزرجی و اصحاب وی فرود آمد
فانزل الله تعالی هذه الآیة و إذا لقوا الذین آمنوا
فترکته جرز السباع بنشیه
یضمن قلة رأسه و المعصم 
و الظلمة مأخوذ من قولهم ما ظلمک ان تفعل کذا ای ما منعک لانها تسد البصر و تمنع الرؤیة
و لو جاءتهم کل آیة و قضاء القاضی لا یفسخ
یسقون من وره البریص علیهم
بر دی یصفق بالرحیق السلسبیل 
حذر الموت منصوبست برای آنکه مفعول له است چنان که شاعر گفته و اغفر عوراء الکریم ادخاره
و الموت زوال الحیات و گفته اند عرض فرمود بضد آن چنان که خلق الموت و الحیات

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلاتُ مُفْتَعِلُنْ فَعْ
بحر: منسرح مثمن مطوی منحور
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - U | - U U - | -
مهر خود و یار مهربانت نرسد
آن خواه گر این و اگر آنت نرسد  
ایها المنکح الثریا سهیلا
عمرک الله کیف یلتقیان 
هی شامیة اذا ما استقلت
و سهیل اذا استقل یمان 
ذکره وهب بن منبه قال قال الله عز و جل لموسی علیه السلام و ذکر الحدیث بطوله
گلها که من از باغ وصالت چیدم
درها که من از نوش لبت دزدیدم 
آن گل همه خارگشت در دیده من
و ان در همه از دیده فروباریدم 
و کان سراج الوصل ازهر بیننا
فهبت به ریح من البین فانطفی 

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
و هو المشار الیه  بقوله صلی الله علیه و آله و سلم کنت نبیا و آدم بین الماء و الطین
ببینی بی نقاب آن گه جمال چهره قرآن
چو قرآن روی بنماید زبان ذکر گویا کن  
سیلی باید که هر دو عالم ببرد
تا نیز کسی غمان عالم نخورد 
دیدیم نهان گیتی و اصل جهان
از علت و عار بر گذشتیم آسان 
آن نور سیه ز لا نقط برتر دان
زان نیز گذشتیم نه این ماند و نه آن

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
فی الخبر اعبد الله کانک تراه فان لم تکن تراه فانه یراک
یقول الله جل جلاله ما انصفنی عبدی یدعونی فاستحیی ان ارده و یعصینی و لا یستحیی منی
هفتم حیاء حق است جل جلاله و تقدست اسماؤه و تعالت صفاته و قد مضی ذکره
مرد باید که بوی داند برد
و رنه عالم پر از نسیم صباست 
جز عشق تو بر ملک دلم شاه مباد
وز راز من و تو خلق آگاه مباد
کوته بینان نشود عشق توام زین دل ریش
دستم ز سر زلف تو کوتاه مباد
تداویت من لیلی بلیلی من الهوی
کما یتداوی شارب الخمر بالخمر

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ما مؤنس عشقیم و شما برگذرید
وز قصه و حال عاشقان بیخبرید
از زشتی یار من شما غم چه خورید
در چشم من آیید و بدو در نگرید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
فرشتگان آمدند و در آدم نگریستند همه مست آن جمال گشتند
رویی که خدای آسمان آراید
گر دست مشاطه را نه بیند شاید
هر چند غریبیم و دل اندر واییم
ما چاکر آن روی جهان آراییم 
گفتم که ز عشق همچو مویت باشم
همواره نشسته پیش رویت باشم 
اندیشه غلط کردم و دور افتادم
من چاکر پاسبان کویت باشم 
شوریده شد ای نگار دهر من و تو
پر شد ز حدیث ما بشهر من و تو
چون قسمت وصل کرده آمد بازل
هجر آمد و گفت و گوی بهر من و تو
پیش تو رهی چنان تباه افتاده است
کز وی همه طاعتی گناه افتاده است
این قصه نه زان روی چون ماه افتاده است
کین رنگ گلیم ما سیاه افتاده است 
ان کانت اخطات فما اخطا القدر
ان شیت یا سهل فلمنی او فذر  
گر لا بد جان بعشق باید پرورد
باری غم عشق چون تویی باید خورد 
عشقت بدر من آمد و در در زد
در باز نکردم آتش اندر در زد 
یک تیر بنام من ز ترکش بر کش
وانگه بکمان عشق سخت اندر کش
گر هیچ نشانه خواهی اینک دل و جان
از تو زدنی سخت و ز من آهی خوش
دلم کو با تو همراهست و همبر
چگونه مهر بندد جای دیگر
دلی کو را تو هم جانی و هم هوش
از آن دل چون شود یادت فراموش

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تبارک الله سبحانه ما کل هم هو بالسرمد
آخر بسوی سعادت آید را هم
بیرون جهد از محاق روزی ما هم   
هلا استخلفت علینا قال الله خلیفتی فیکم
من یأت منکن بفاحشة مبینة یضاعف لها العذاب ضعفین
در کوی امید منزلی دارم خوش
در قصه عشق مشکلی دارم خوش 
تفصیل دلم چه پرسی ای جان جهان
    در جمله همی دان که دلی دارم خوش 
پنداشتمت که تو مرا یک تنه ای
کی دانستم که آشنای همه  ای
گرمی ندهی بصدر حشمت بارم
باری چو سگان برون در میدارم 
لیس من مات فاستراح بمیت
انما المیت میت الاحیاء
نور دلی ار چه جفت نارم داری
تاج سری ار چه خاکسارم داری
چون دیده عزیزی ار چه خوارم داری
شادم بتو گرچه سوگوارم داری 
گر کشته دست را دیت دینار است
مر کشته عشق را دیت دیدار است  

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا هست ترا بنزد تو تکیه گهت
مغرور دو عالمی و کار تبهت 
تا تو بر پشت ستوری بار او بر جان تست
چون بترک وی بگفتی آتش اندر بار زن 
ور زچاه جاه خواهی تا بر آیی مردوار
چنگ در زنجیر گوهر وار عنبر بار زن 

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قال النبی صلی الله علیه و آله و سلم فیصبغون بنور الرحمن عز و جل
هموم رجال فی امور کثیرة
و همی من الدنیا صدیق مساعد
هر کسی محراب دارد هر سویی
باز محراب سنایی کوی او

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
گر من بمرم مرا مگویید که مرد
گو مرده بدو زنده شد و دوست ببرد
ز اول که مرا عشق نگارم نو بود
همسایه بشب ز ناله من نغنود
کم گشت کنون ناله که عشقم بفزود
آتش چو همه گرفت کم گردد دود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قال النبی لو تمنوا الموت لغص کل انسان منهم بریقة و ما بقی یهودی علی وجه الارض الا مات
فیقول کاین ما کان
اذا دخلت علی اهلک فسلم لیکون برکة علیک و علی اهل بیتک
لیست الاولی باحق من الآخرة
و جهد کند که بابتدا سلام کند که مصطفی ع گفت ان اولی الناس بالله من بدأ بالسلام
و سلام آشکارا کند که مصطفی ع گفت اعبدوا الرحمن و اطعموا الطعام و أفشوا السلام تدخلوا الجنة بسلام
یهرم ابن آدم و یشب منه اثنان الحرص علی المال و الحرص علی العمر
یا راقد اللیل مسرورا باوله
ان الحوادث قد یطرقن اسحارا 
افنی القرون التی کانت منعمة
کر اللیالی اقبالا و ادبارا
معنی فسق بیرون شدن است از پذیرفتن حق یقال فسقت الرطبة عن قشرها و الفارة عن جحرها
قال النبی صلی الله علیه و آله و سلم من مات ناکثا عهده جاء یوم القیمة لا حجة له
و قال صلی الله علیه و آله و سلم من اتی کاهنا لم یقبل له صلاة اربعین لیلة
قال النبی صلی الله علیه و آله و سلم الخمر ام الخبایث
و قال ع النساء حبایل الشیطان

وزن: مَفْعولُنْ مَفْعولُنْ مَفْعولُنْ مَفْعولُنْ
نشانه‌های عروضی: - - - | - - - | - - - | - - -
کی باشد کین قفس بپردازم
در باغ الهی آشیان سازم 
یا من شکی شوقه من طول فرقته
صبرا لعلک تلقی من تحب غدا
گر جان باشارتی بخواهی زرهی
در حال فرستم و توقف نکنم
کل بیت انت ساکنه
غیر محتاج الی السرج 
وجهک المأمول حجتنا
یوم یأتی الناس بالحجج 
آن شب که رخ تو شمع کاشانه ماست
خورشید جهان فروز پروانه ماست 
جا نیست نهاده ایم فرمانی را
در عشق کجا خطر بود جانی را 
این بگفت و نعره بزد و جان بداد

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - - -
عالمی در بادیه مهر تو سر گردان شدند
تا که یابد بر در کعبه قبولت پر و بال 
نعلی که بینداخت همی مرکبت از پای
تاج سر سلطان شد و تا باد چنین باد
ازین مشتی ریاست جوی رعنا هیچ نگشاید
مسلمانی ز سلمان جوی و درد دین ز بو دردا

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -