cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
به فردا وعده داد امروز جان ناشکیبا را
که شادی مرگ سازد وعده فردای او ما را
غبار خاطر از آه فلک پیما به شور آمد
به رقص آرد سماع گردبادم کوه و صحرا را
صبا می کرد قسمت گردی ازکوی نو درگلشن
گل از من بیشتر وا کرد آغوش تمنا را
رخت بی پرده نتوان دید و شوق یک نظر دارم
کجا بردی سرت گردم نقاب روی زیبا را
حزین  از ناله های دلخراشم درد می بارد
سپارندم به منت عندلیبان قفس جا را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
تراوشهای موج خون کند غمخواری ما را
که شوید مرهم از رخساره زخم کاری ما را
محبت گر نبودی زندگانی مشکل افتادی
غم عشق تو آسان می کند دشواری ما را
به این عشرت دهان زخم دل خندان نمی بودی
اگر غیرت نمی بستی لب زنهاری ما را
طمع رسم عیادت کی کند دل کز پس مردن
مگر آن بی مروت بشنود بیماری ما را
ز کف بربوده ایمان حزین را زلف او زاهد
مگو از سجده دیگر کافر زناری ما را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
عنان ریز است از هرسو سپاه عشق بر دل ها
نپرسد سیل بی زنهار هرگز راه منزل ها
فروغ شعله رخسار شمع آشنارویی
مرا پروانه سرگشته دارد گرد محفل ها
چو شق شد پرده پندار دل با یار پیوندد
خودی چون محو شد از پیش پا برخاست حایل ها
نیم آزرده جان هرچند چون دل عقده ای دارم
بود آسان به چنگ عشق آتش دست مشکل ها
حزین این ره قدم از دیده بیدار می باید
کجا از پای خواب آلوده آید طی منزل ها

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
افتاده دو عالم ز نظر دیده ما را
نادیده مبین چشم جهان دیده ما را
با سینه اخگر چه کند سوز شراری
از داغ چه پروا دل تفسیده ما را
چند ای فلک دون ز در صلح درآیی
بگذار به ما خاطر رنجیده ما را
شیرازه ز بی مهری ایام بریدند
چون برگ خزان دفتر پاشیده ما را
آزاده حزین از سر کونین گذشتیم
از خار چه غم دامن برچیده ما را

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
چون گرد باد حیرت از خود رهاند ما را
سرگشتگی به جایی آخر رساند ما را
خار ترم که بارم بر دوش باغ و گلبن
دهقان بی مروت بیجا دماند ما را
آسایشی که دیدم از چشم خون فشان بود
مژگان تر به بالین گل می فشاند ما را
شد طفل مکتب ما دوشیزگان معنی
تا عشق سالخورده فرزند خواند ما را
ترک مراد بخشید کامی که دل هوس داشت
در خاطر از دو عالم حسرت نماند ما را
بر فرش سنبل و گل بودم حزین خرامان
چون داغ لاله در خون هجران نشاند ما را

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
ساقی دوباره پر کن از باده گوی ما را
وآن گاه غم نباشد بشکن سبوی ما را
مجنون ما ندارد پروای خار این دشت
چنگال شیر عمری زد شانه موی ما را
یارای شکوه ام کو اما محبت این نیست
خشک ار چنین گذارد تیغت گلوی ما را
عمری به شهر گیتی بیگانه وار گشتیم
تن رفته رفته آخر بگرفت خوی ما را
نم بر نداشت هرگز از آب زندگانی
این کاسه سرنگونی زیبد کدوی ما را
عمری نیاز بردیم بر دیر وکعبه کاخر
آیینه وار حیرت بگرفت روی ما را
انوار مرشد روم شد راهبر حزین را
جانا قبول گردان این جستجوی ما را

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
درین فکرم که تعلیم جبین سازم سجودش را
به داغ دل دهم یاد عذار مشک سودش را
به من در خامشی و گرم سوزی نسبتی بودش
توانستی اگر پروانه پنهان کرد دودش را
خلیدی خار خار هجرکی در دیده بلبل
به گل پیوند اگر می کرد خاشاک وجودش را
شدی چون من اگر گرد کسادی سرمه چشمش
متاع یوسفی دیدی زیان خویش سودش را
به مشکین طره ی او کی تواند همسری کردن
عبث سنبل به دعوی شانه زد زلف کبودش را
قفس پرورده عشق است گلبانگ دل افگاران
چه می سنجد به ما مرغ چمن پرور سرودش را
حزین  آه مرا با ناله زاهد مکن نسبت
اگر صد بار سوزد بوی دردی نیست عودش را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
در کوچه آن زلف مده راه صبا را
آشفته مکن مشت غبار دل ما را
محروم گلستان نبود مرغ اسیرم
تا سوی قفس راه نبسته ست صبا را
جز ناز تو کز لطف دهد تن به نیازم
با شاهکه دیدهست هم آغوش گدا را
مغروری شمع تو به حدیست که در بزم
پروانه سوزش ندهد بال هما را
گشتند ز حسن تو تسلی به تجلی
کوته نظران مهر گرفتند سها را
خوبان چه گروهید که با دعوی انصاف
در شهر شما کس نخرد جنس وفا را
ظالم برسان مژده گر افتاد گذارت
از کوی کسی کش سر ما نیست خدا را
پیچیده حزین غلغله در گنبد گردون
از بس که رسا زد نی کلک تو نوا را

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
اگر بیند ز قدت مصرع برجسته مضمون را
چمن پیرا کند از باغ بیرون سرو موزون را
نمکدانی بود چون داغ من چشم غزالانش
به شور آورد تا صحرانورد ناله هامون را
از آن گل سینه چاک انداخت خود را در گریبانش
که سازد پرده پوش عیب خود آن جامه گلگون را
به صحرا هم بود در شهر بند جلوه لیلی
سواد چشم آهو تازه سازد داغ مجنون را
در آغوشی سهی سرو است خاکسترنشین قمری
بدل کردن نباشد جامه هرگز بخت وارون را
سرشک از دیده ام پیوسته سیل گریه می شوید
به خون ناشسته هرگز هیچکس جز اشک من خون را
حزین از لب اگر بردارد آهت مهر خاموشی
به آسانی توان از پیش دل برداشت گردون را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
اگر زردشت دیدی یک نظر برق عتابش را
پرستشگاه می کردی نگاه شعله تابش را
کجا نازش سر پیمانه خون دلم دارد
تغافل باده پیما گشت چشم نیم خوابش را
گذشت آتش عنان از دیده و ملک دل و دینم
چو گرد از رهگذر برخاست سیلاب شتابش را
خمار آلودم و دندان حسرت بر جگر دارم
لب پیمانه بوسیده ست لعل کامیابش را
پریشانم خم جعد مغنی دلبری دارد
مگر شیرازه خاطر کنم تار ربابش را
خیالی دیده ام می بست با خاک کف پایی
ز بخت خفته آنهم سرمه شد چشم رکابش را
چوبسمل می تپم از رشک در کوی جفا جویی
به کوثر می کند زاهد غلط تیغ پرآبش را
به افغان دل آزرده دارد باده پیمایی
شکست شیشه رامشگر بود بزم شرابش را
توانستی دمی سامان صد طور تجلی شد
اگر گردآوری می کرد دامان نقابش را
دلی در مجمر غم دارم و روزن فرو بندم
دماغ آسوده ای تا نشنود بوی کبابش را
حدیث عشق آتشناک می باشد مپرس ازمن
تو نازک دل نداری تاب آه سینه تابش را
ز وحشت می شود هنگامه آرایی فراموشش
به محشر گر نماید سینه داغ بی حسابش را
خمارآگین دلم خرم شود ساقی زلای خم
به این یک مشت گل تعمیرکن حال خرابش را
محیطی محشر آشوب از دل آتش جگر دارم
که دستی می نهد برسینه موج اضطرابش را
حزین  از شعر اگر طبعم فریبی خورده جا دارد
زلال چشمه حیوان بود دشت سرابش را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
رهی ندارم بغیرکویت الیک رجعی لدیک زلفا
فلا تکلنی الی سواکا الست شیب و لست شابا
منم فتاده به دست اقرانچو پیر کنعان به شام هجران
ذهاب حزنی جلاء عینی صباح وصلک اذا تجلی
عبث مسوزان به نارحرمان  گذشت نتوان ز جان جانان
نقاب بگشا جمال بنما که سوخت جانم درین تمنا
اگر چه صد سال ز بی خودی ها به خاک راهت فتاده باشم
چو بازپرسی حدیث منزل ز شوق گویم لبثت یوما
خوشا محبت که فارغم کرد زقید هستیز خود پرستی
نه ذوق کاری نه زیر باری نه رنج امروز نه بیم فردا
فسانه واعظ به من چه خوانی مرا به رندی فسانه کردند
مده فریبم به کیش زاهد مدم به گوشم حدیث تقوا
دلا ندارد جهان وفایی مگر بیابی رهی به جایی
به ملک معنی اگر درآیی قدمت حیا و لست تبلا
حدیث جور تو با که گویم علاج درد دل از که جویم
به ما ندارد خدنگ نازت دل ترحم سر مدارا
حزین نباشد غم نهانی سمر نمودن ز نکته دانی
که یار جانی چنان که دانی بکل شیء احاط علما

وزن: مَفاعِلُنْ فَعْ مَفاعِلُنْ فَعْ مَفاعِلُنْ فَعْ مَفاعِلُنْ فَعْ
نشانه‌های عروضی: U - U - | - | U - U - | - | U - U - | - | U - U - | -
چه حسن است این که مجنون می کند عقل فسونگر را
چه رنگ است این که در خون می کشد دامان محشر را
صفایی کز دم صبح بنا گوش تو می بینم
به خون رشک خواهد غوطه دادن مهر خاور را
به چشم کم ندیدی ناز خونریز اسیرانش
اگر می بود پروای نگاه آن چشم کافر را
چه استغناست کز چشم سیه مست تو می بینم
به خونم تشنه کرد آن تیغ مژگان ستمگر را
حزین رسوا بود هر چند داغ سینه می پوشم
چه سان پنهان توانم درگریبان کرد اختر را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
مکش چون دورگردون بر رخم داغ جدایی را
چو من پروانه ای باید چراغ آشنایی را
تهیدستیم ساقی همتی در کار می باید
ز برق باده روشن ساز شام بی نوایی را
خطر اندیشه باریک بینان درکمین دارد
خطا هرگز نمی تابد عنان تیر هوایی را
رسانم حرمت میخانه تا جاییکه تعظیمش
به خاک پای خم مالد جبین پارسایی را
به یاد قامت او گر چنین بالد حزین آهم
فرامش می کند شمشاد رسم خودنمایی را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
نگاه ناز او فهمید راز سینه جوشی را
رساند آخر به جایی عشق فریاد خموشی را
چه پروا گر در میخانه ها را محتسب گل زد
نبندد نرگس مستش دکان می فروشی را
قیامت هم سر از خواب پریشان بر نمی دارم
که دارم یادگار طره آشفته هوشی را
تغافل شیوه من گر به فریادم دهد گوشی
کنم نازکتر ازگل پرده بلبل سروشی را
گر از سر بگذرد گلزار را خون دل تنگم
لبش چون غنچه نگذارد ز کف پیمانه نوشی را
خدا داده ست درکیش طریقت شیوه فقرم
من از کتم عدم چون نافه دارم خرقه پوشی را
حزبن افسانه سنج شمع کلک شعله آشوبم
نیم درآستین می پرورد آتش خروشی را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
سر خط تعلیم شد شیوه استاد را
کلک کهن مشق من تیشه فرهاد را
هر سر موی من است اینکه به میدان عشق
سینه به نشتر دهد دشنه فولاد را
بر رخ گلرنگ تو منت پیمانه نیست
غازه چه حاجت بود حسن خداداد را
در چمن دلبری رشک بر و دوش تو
داده به آشفتگی طره شمشاد را
ناله به خونم تپید دیده به حالم گریست
تا تو گشادی کمین غمزه صیاد را
حسن تو حیرت فزا ناز تو پیمان گسل
از چه تسلی کنم خاطر ناشاد را
داد دهی بر طرف رخصت فریاد نه
آه چه سازد کسی این همه بیداد را
کرد مسخر تو را دقت افکار من
رشته چه سان زد گره بال پریزاد را
باز به آن کو رسد مشت غبارم حزین
هست به هم الفتی خاک من و باد را

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: منسرح مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - | - U U - | - U -
تو اگر به شعله شویی خط سرنوشت ما را
نشود سترده هرگز غمت از سرشت ما را
چه کنم اگر نه چون نی همه راه ناله پویم
که جهان به شادمانی نفسی نهشت ما را
زده در شکنج مجمر به سپند طعن خامی
تف سینه دانه دل چقدر برشت ما را
به هزار داغ حسرت چه کنم چرا نسوزم
که پی فتیله گردون رگ و ریشه رشت ما را
چه کرم کدام منت ز خرابه جهانم
که به زیر سر شبی هم نگذاشت خشت ما را
پی وحشی رمیده نتوان نمود محکم
ز فراغ دل نمانده سرکار و کشت ما را
به ره از دل پر آتش همه شب چراغ دارم
که دهد نسیم کویت خبر از بهشت ما را
به در دگر چه پویم سر و خاک بی نیازی
چو مراد دل برآمد ز در کنشت ما را
نظر از جمال دنیا نه به زهد بسته دارم
که به دیده می نماید رخ قحبه زشت ما را
نه به نخل طور دارم نه به سدره التفاتی
که ازین میانه دهقان به کنار کشت ما را
نبود حزین از آنم به زلال خضر ذوقی
که برات عمر باقی به قدح نوشت ما را

وزن: فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مشکول
نشانه‌های عروضی: U U - U | - U - - | U U - U | - U - -
به آب خضر مفروش آبروی پارسایی را
مغانی باده باید کاسه کشکول گدایی را
شکست قدرم از سنجیدگی هموار می گردد
ز مغز خویش دارد استخوانم مومیایی را
ز هجران دیده ام کاری که کافر از اجل بیند
خدا کوتاه سازد عمر ایام جدایی را
به طفلی بسته ام دلکز دبستانش سبق گیرد
بهاران سست عهدی شاهد گل بی وفایی را
نگردد کم سیه روزی عاشق ز التفات او
به چشم بختم آموزد نگاهش سرمه سایی را
به محفل تا صفای ساعد او پرتوافکن شد
زخجلت شمع می خاید سرانگشت حنایی را
ز خورشید رخش محروم نبود دیده داغم
بود با چشم روزن ارتباطی روشنایی را
گسستن باب ثبت دفتر بیگانگان باشد
نباشد در میان فصلی کتاب آشنایی را
اگر آن غنچه لب می داشت بر افسانه ام گوشی
به بلبل می چشاندم لذت دستان سرایی را
نی کلکم چو شمع طور دارد محفل افروزی
زبان شعله آموزد ز من آتش نوایی را
حزین  از ملک نظمم می رمد بیگانه معنی
سواد شهر زندان است طبع روستایی را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
آتش زده آن لعل قبا خانه زین را
بر خرمن ما برق گشاده ست کمین را
همچون کف خاکی که برد سبزه ز جایش
کردند به ما سبز خطان تنگ زمین را
چون مهره بازیچه دهد طرح به طفلان
کفر سر زلف تو دل باخته دین را
آن روز نشیند به جهان نقش مرادم
کز بوسه کنم نقش لب لعل نگین را
فریادکه اندیشه موی کمر توست
زنار میان زاهد سجاده نشین را
گویا خط پیشانیت ای زهره جبین است
بیرون نتوان برد زابروی تو چین را
در پرده عشاق نواسنجی بلبل
کی می برد از یاد تو گلبانک حزین را

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
گلرنگ اگر خواهی این چهره زرین را
امروز دو بالا کن پیمانه دوشین را
آویخته دل هر دم در زلف تو با تاری
بیمار همی خواهد گرداندن بالین را
بی باکتر از تیغت مژگان بلای تو
خون ریز چه آموزی این رخنه گر دین را
از تیرگی عالم تیره نشود عارف
زنگار نمی باشد آیینه حق بین را
چون گرد بیفشاند از دامن آزادی
شوریدگی مغزم بوی گل و نسرین را
سازد کف خون خود در عشق حلال او
شاخ گل اگر بیند آن دست نگارین را
با عارف رومی شد هم نغمه حزین کلکم
ای ساقی جان پر کن آن ساغر نوشین را

وزن: مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - - | - - U | U - - -
شایدکه دهد آگهی از بوی تو ما را
دیشب سر ره تنگ گرفتیم صبا را
با سینه افروخته آغوش گشادیم
کای دیده به راهت دو جهان بی سر و پا را
دیری ست که از دوری خاک سرکویی
در دیده و دل ریخته ام خار جفا را
ظالم برسان مژده گر افتاد گذارت
ازکوی کسی کش سر ما نیست خدا را
این نغمه به لب بی خبر از خویش فتادم
کز خاک رهت غالیه ای بود صبا را
چون باز به خویش آمدم از عالم مستی
گفتم که بگو آن صنم هوش ربا را
کز دوریت آتش به جهان زد دل گرمم
بیدادگرا دل شکنا طرفه نگارا
سوزد شب و آسوده بود روز خوشا شمع
قد احرقنی هجرک لیلا و نهارا
مپسند سیه روز و پریشان دل جمعی
یکباره مکش ازکف ما زلف دو تا را
القصه مرا بی تو دگر تاب نمانده ست
لن اقدر فی هجرک صبرا و قرارا
احوال حزین دل و دین باخته این است
یک ره چه شود تازه کنی عهد وفا را

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
در دل تنگ بود جلوه جانان ما را
یوسفی هست درین گوشه زندان ما را
صبح رسوایی ما دامن محشر دارد
ندهد تن به رفو چاک گریبان ما را
جلوه حسن تو چون می به رگ و ریشه دوید
آتش این برق بلا زد به نیستان ما را
زلف مشکین و شب بخت به هم ساخته اند
تا نشانند به این روز پریشان ما را
نشود باز که زندانی آباد شویم
به کجا می بری ای خضر بیابان ما را
بس که رنجیده دل از مردم مردم مانند
وحشت از سایه خود کرده گریزان ما را
سرفرازیم ز بخل فلک سفله حزین
زنده در گور کند منت احسان ما را

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
مزار فیض بخش ماست گلگشت چمن ما را
رگ ابر بهاران است هر تار کفن ما را
به خاک آستانی آشنا گردید پیشانی
اگر غربت جدا افکند از خاک وطن ما را
مپرس از دل کباب در نمک خوابانده ای دارم
جگر خون گشتگان بینند در شور سخن ما را
به انس شاهدان غیب حاصل شد دل آسایی
چو وحشت برد بیرون زین پریشانی انجمن ما را
حزین امید می باشد به این عجزی که می بینی
نگاهی از سیه چشمان صحرای ختن ما را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
پخته به حکمتی کنم باده نارسای را
بر سر خم نهاده ام خشت کلیسیای را
گر بودت به عاشقی لخت دلی نیازکن
توشه ببند بر میان ناله ره گرای را
محمل لیلی از نظر رفت و نشان پی گم است
گوش به راه حیرتم زمزمه درای را
برهمنی کمینه ام سجده بر صنمکده
چین بگشا ز ابروان قبله من خدای را
جام صبوح کش چو گل تا که به جلوه آورد
مشرق چاک پیرهن سینه دلگشای را
فصل بهار روی تو کلک زبان بریده ام
نغمه شکسته در گلو بلبل خوش نوای را
جلوه نو خطان حزین  ازرخ ساده خوشتراست
غالیه ساز صفحه کن خامه مشک سای را

وزن: مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ
بحر: رجز مثمن مطوی مخبون
نشانه‌های عروضی: - U U - | U - U - | - U U - | U - U -
شنیدم در قفس از شاخساران شور بلبل را
به سیل گریه دادم خانه صبر و تحمل را
مدام از دوربینی مرغ زیرک در بلا باشد
شکنج دام می بیند خم گیسوی سنبل را
نه از دردی خبر دارد نه فریادی اثر دارد
خدا صبری دهد خواری کشان کوی آن گل را
سرت گردم تهی مگذار جیب داغ ناسورم
به دامان نسیمی باز کن مشکینه کاکل را
دماغ جان مخمور حزین را بوی می باید
چو گل بر تربتش بگذار ساقی ساغر مل را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
شوری به سر افتاده رسوای محبت را
ساکن نتوان کردن غوغای محبت را
هنگامه محشر را برهم زند از مستی
آن دم که به حشر آرند شیدای محبت را
درد دل عاشق را عیسی نکند چاره
درمان ندهد سودی سودای محبت را
گردی ز نمکدان لعل لب او باشد
شوری که به جوش آرد دریای محبت را
از نام چه اندیشد از ننگ چه پرهیزد
پروای جهان نبود رسوای محبت را
از همت سرمستان بردار حزین خضری
تنها نتوان رفتن صحرای محبت را

وزن: مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - - | - - U | U - - -
شهیدان تو را ای نونهال سرگرانی ها
نمی آید قیامت بر سر از نامهربانی ها
که خودداری کند با جلوه شمشاد نوخیزت
ز رفتارت خجالت می کشد سرو از روانی ها
نهال عیش ما را گر به تاراج خزان دادی
بهار گریه ام در پیش دارد گل فشانی ها
ندارم قوت رفتن ز کویت عجز را نازم
به فریادم رسید فتادگی ها ناتوانی ها
عبث عمری ست با دل ناخن غم کاوشی دارد
به سعی تیشه نتوان کند کوه سخت جانی ها
ز طفلی تلخ دارد کام جان را شورش عشقی
نمک در دیده ما شد شکر خواب جوانی ها
به هر نکهت نپردازد دماغ پیر کنعانی
نیسم پیرهن در آستین دارد نشانی ها
نمی فهمد کسی افسانه ما را درین محفل
من و شمعیم داغ از دولت آتش زبانی ها
حزین از خارخار دل درین حسرت قفس گاهی
صفیری می زنم در یاد گلبن آشیانی ها

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
پس از ما تیره روزان روزگاری می شود پیدا
قفای هر خزان آخر بهاری می شود پیدا
مکش ای طور با افسرده حالان گردن دعوی
که در خاکستر ما هم شراری می شود پیدا
سرت گردم دل آشفته ما را چه می کاوی
درین گنجینه داغ بی شماری می شود پیدا
پس از فرهاد باید قدر این جان سخت دانستن
که بعد از روزگاری مرد کاری می شود پیدا
ز هر تن پروری جان بازی ما برنمی آید
به عمری از حریفان خون قماری می شود پیدا
چنین گر گریه مستانه را خواهم فرو خوردن
مرا از هر بن مو چشمه ساری می شود پیدا
من خونین جگر از بس که با خود داغ او بردم
کنی هرجا به خاکم لاله زاری می شود پیدا
به استغنا چنین مگذر ز من ای برق سنگین دل
مرا در آشیان هم مشت خاری می شود پیدا
به هر بزمی که از صهبای غم ساغر به کف گیرم
ز مژگان ترم سرمایه داری می شود پیدا
فراموشم نخواهد کرد آن سرو روان اما
بهار رفته بعد از انتظاری می شود پیدا
حزین ار خویشتن را از میان گم گشته انگاری
در این دریای بی پایان کناری می شود پیدا

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
مکن دشوار از تن پروری آزادی جان را
چه محکم می کنی چون ابلهان دیوار زندان را
دیار عشق را نازم که طفلان هوسناکش
چو پستان می مکند از ذوق خون آلوده پیکان را
گریبانی چو صبحم نیست تا از شرم رسوایی
ز بی دردان بپوشد سینه ام زخم نمایان را
ز دل بیش است با معشوق ربط دیده عاشق
که چشم آگاه کرد از بوی یوسف پیر کنعان را
پی جولانگه خورشید پهنای فلک باید
نسازد عشق مسکن سینه های تنگ میدان را
تو در بتخانه اندیشه دینی نمی دانی
که عارف کعبه می داند دل گبر و مسلمان را
حزین  از جویبار تیغ او تا حشر ممنونم
به خون آلوده چون گل دامن پاک شهیدان را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
در فتح باب میکده باشد گشاد ما
صرف سبو شود همه خاک مراد ما
دل روشناس مصحف حسن بتان نبود
شد روشن از غبار خط او سواد ما
پنداشتم که مهر تو با جان سرشته است
جان از میانه رفت و نرفتی ز یاد ما
از مبدا فراق تو در عین برزخیم
باز آمدن به کوی تو باشد معاد ما
افراسیاب غم چو هجوم آورد حزین
جمشید جام باده و خم کیقباد ما

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
نخواهد برد از ما صرف های خصم عنید ما
جبین از خون قاتل سرخ می سازد شهید ما
به گوش نغمه سنجان چمن بیگانه می آید
برون از پرده دل چون فتد گفت و شنید ما
ثمر در عالم انصاف ازین بهتر نمی باشد
تن آزادگان می پرورد در سایه بید ما
مغانی باده ریزد خانقاهی می به دور آرد
اگر پیر خرابات مغان گردد مرید ما
سیه روزی ما را اعتباری نیست چندانی
به بازی جامه را در نیل زد بخت سفید ما
بیا گر مرد ساز و سوز عشقی ناله ای بشنو
که آتش می زند در خشک و تر طرز نشید ما
گشاد کار خود را دیده ام در عشق و رسوایی
حزین  از سینه چاک است درگاه امید ما

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
جنون را کارها باقی ست با مشت غبار ما
که بان بکاه طفلان می شود خاک مزار ما

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
نیست هوای بوستان کنج قفس خزیده را
لاله ستان خود کنم سینه داغ دیده را
قاصد اگر شنیده ای از لب یار وعده ای
رخصت بازگشت ده جان به لب رسیده را
چشم رقیب گفتمش محرم روی خود مکن
کرد نگار دیده ام مصلحت شنیده را
داغ جنون نمی کشد دست حمایت از سرم
خواجه به ناز پرورد بنده زرخریده را
خضر خجسته روی ما راه دیار یار کو
عمر سفر دراز شد رنگ رخ پریده را
پشت هلال شد دوتا از خم ابروان تو
قامت خم گواه بس بار ستم کشیده را
از دم مولوی حزین آذر من بهار شد
در مگشا و کم نما گلشن نورسیده را

وزن: مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ
بحر: رجز مثمن مطوی مخبون
نشانه‌های عروضی: - U U - | U - U - | - U U - | U - U -
از زلف تو داریم پریشانی خود را
وز آینه ی روی تو حیرانی خود را
دیگر چومن امروز به شیرین سخنی نیست
از لعل تو دارم گهر افشانی خود را
جایی که اثر نیست فغان هرزه دراییست
دل باکه سراید غم پنهانی خود را
تنها بگدازیم من و شمع وگر نه
دارد همه کس فکر تن آسانی خود را
بزمی که حزین تو در آن گرم سخن شد
ظاهر نکند شمع زبان دانی خود را

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
فکندم چاک ها در جیب جان بی تابی خود را
کشیدم شانه ای زلف پریشان خوابی خود را
ز کشتن نیست باکم لیک می ترسم که تیغ تو
کند ضایع ز خون گرم من سیرابی خود را
غم عشق تو شد سرمایه عز و قبول من
به این اکسیر زر کردم دل سیمابی خود را
خورد از دست ساحل سیلی تأدیب رخسارش
به مژگانم فروشد موج اگر شادابی خود را
حزین  در سایه گلشن به کف جام جمت باید
شکوفه کج نهد چون افسر دارابی خود را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ز خورشید قیامت گر کنم بالین سر خود را
نسازد مستی من خشک دامان تر خود را
اگر آیینه تیغم برون از زنگ می آمد
به این گردن فرازان می نمودم جوهر خود را
فروغ من در این ظلمت سرا روشن نمی گردد
که در خاکستر افلاک دارم اخگر خود را
زلال غیرت از سرچشمه حیوان بود خوش تر
ز خون گرم خود سیراب کردم خنجر خود را
تن سختی کشم پهلوی راحت برنمی دارد
شرارآسا اگر از سنگ سازم بستر خود را
دمی گر آستین از دیده پرشور بردارم
ز اشکم کشتی افلاک بازد لنگر خود را
کتاب هفت ملت بود بر طاق فراموشی
من آن روزیکه رهن باده کردم دفتر خود را
دل شوریده از سیر گلستان تنگتر گردد
خوشا بلبل که ریزد در قفس بال و پرخود را
دل ازگرد کدورت صاف کن با صیقل آهی
که این آیینه دارد در بغل روشنگر خود را
حزین افتاده ام از عشق در دریای خونخواری
که با چنگال شیر مست می خارم سرخود را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
نمی گوید کسی امروز چرخ بی مروت را
که تا کی می خوری چون آب خون اهل غیرت را
صف برگشته مژگانی که من سرگشته اویم
چو مجنون برده از چشم غزالان خواب راحت را
بود هرگوشه برپا محشر داغ نمک سودی
ببین در سینه من شور صحرای قیامت را
فلک را فارغ از تدبیر کار رزق خود کردم
گزیدم شمع سان از بس که انگشت ندامت را
به عادت اینکه در هر لمحه مژگان می زنی برهم
کف افسوس باشد چشم خواب آلود غفلت را
حزین گر می کنی پیش از رقیبان جان نثارش را
مکن چون غافلان از کف رها دامان فرصت را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ز بیگانه پرداخت بوم و برم را
سواری که بر قلب زد لشکرم را
به دشتی که می پرورد شور عشقم
مگر ناخن شیر خارد سرم را
زمین بس که می بیند از صدمه نیلی
به گردون غلط می کند پیکرم را

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -
تمنا چون نسوزد در ضمیر من که می باشد
تف صحرای محشر سینه های دل فگاران را
نیم کوته نظر کز نارساییهای خود سنجم
به آن زلف مسلسل امتداد روزگاران را
تهی کف رفتن بی قسمتان از من بدان ماند
که باز آرند از میخانه خالی هوشیاران را
گل خرم دلی بی نکهت او نشکفد جایی
بهار عهد جمشید است جام می گساران را
سراید یک نیستان ناله را هر استخوان من
در آن وادی که چون مورند شیران نی سواران را
شکوهی عاشقان راعشق بخشیده ست کز وحشت
پلنگ آهو شود نخجیرگاه داغداران را
زمین سینه ام از آب پیکان تو گلشن شد
نخواهد خاک این آماجگه جز تیر باران را
گریبان چاک باشد دلق ما تردامنان تا کی
به می آلوده گردان خرقه پرهیزگاران را
حزین  از خامه مشکین سوادم چون رقم ریزد
ورق ماند به دستم عارض نوخط عذران را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -