عنان برزده سر به صحرا نهاد
سرشکش روان رو به دریا نهاد
ز دست دلش دست بر دل بماند
ز خون جگر پای در گل بماند
چنان آتشی از جگر برفروخت
که از ماه تا برج ماهی بسوخت
هوا کله عنبرین بسته بود
زمانه به انفاس رو شسته بود
شب از ابر خم بر خم افکند جعد
شده کوس گردون بر از بانگ رعد
هوا هر نفس گشته کافوربیز
زمین هر طرف گشته کافورخیز
زده برق بر برق کهسار تیغ
روان گشته طوفان آبی ز میغ
تبیره زنان رعد در دمدمه
دم افسرده تر گشته مردم همه
زده باد بهمن دم از زمهریر
فرو رفته گیتی به دریای قیر
جهان رفته از برق و باران به باد
شبی زان صفت روزی کس مباد
نه راهی که آن را بود منزلی
نه بحری که پیدا بود ساحلی
همی سام می رفت رو در قفا
ز دلبر جدا مانده وز دل جدا
دمش بد ز سرما فسرده نفس
چو خر در دجل بازمانده فرس
نه رویی که روی آورد سوی یار
نه راهی که بیرون رود از دیار
نه صبری که برگردد از یار خویش
نه هوشی که گردد پی کار خویش
روان کرده در چشم ها چشم ها
ولیکن روان کرده در ره رها
گه از دیده زورق فکنده در آب
گه از سینه آتش زدی در سحاب
گهی باره در رود راندی ز خشم
گهی گفتی و خون فشاندی ز چشم
ز بس غصه با درد دل بود جفت
ز غم این نفس ابتدا کرد و گفت
ایا ابر تردامن تیره دل
ز دست توام پا فروشد به گل
ز تردامنی آب خود ریختی
ولی آتش از جانم انگیختی
سبک بادبان برکشیدی به ماه
شدی همچو گیسوی یارم سیاه
چرا تیره گرنه تو بخت منی
چرا سست و طرار و تردامنی
به در پرده ات پرده من مدر
مکن سرکشی از سرم درگذر
مرا از تو آخر چه آید به سر
که می بینمت سخت سستی و تر
به هر کوی پایی به سنگ آیدت
که آن سنگدل مهر ننمایدت
سرشکت چرا راه دریا گرفت
مگر کارت از چرخ بالا گرفت
تو می گریی و برق می خنددت
چه گریی که کس گریه نپسنددت
ترا بر هوا کار بر هم فتاد
کسی چون تو یا رب هوایی مباد
ز باران درم ریختی بر سرم
سیه رو چرایی چو داری کرم
نه بهمن و دم را ز بهمن زنی
چو ذالی و بی مهر و تر دامنی
گه از رعد دل در خروش آیدت
گه از رشک دریا به جوش آیدت
روی همچو لوکان سر در هوا
کف از لب فشانی بگو تا کجا
گهی دم ز کافور بیزی زنی
گهی لاف سیلاب خیزی زنی
بدین سان که که را گرفتی کمر
که اندازی از زخم تیرش سپر
نگویم که آب روانی کجا
اگر زانکه گویم نباشد روا
گر آبی ز دریا برآورده اند
ز دریا ترا بر سر آورده اند
مرا کین همه کام بر دل بماند
ز دست توام پای در گل بماند
تو چون برق جستی فتادی چرا
بجستی و بر باد دادی چرا
اگر بر دلم رحمت آری نکوست
که برقی است امشب که بر بام اوست
مکن تندی ای باد با روی سرد
فسرده دم و کژرو هرزه گرد
برو گرم دم سردی از حد مبر
به بادم مده از سرم درگذر
غمم همدم و ناله همره بسست
دلم همره و غصه محرم بسست
سرشک ار چه بازش نرانم ز چشم
برآنم که بازش برانم ز چشم
وگر دمبدم قاصدی بایدت
کزو آب بر روی کار آیدت
ببین کآب چشمم چه سان می رود
کز آن آب آب روان می رود
دلم چون بدان دل گسل بازماند
دل خسته را دل به دل بازماند
ولیکن همان به که در پیش اوست
که ریش است و او مرهم ریش اوست
ز ما عشقبازی نباشد خطا
وز آن ترکتازی نباشد خطا
بدین گونه می گفت و می راند اسب
ز چشم اشک می راند و می ماند اسب
نه کس همدش جز غم عشقبار
نه قلواد و نه قلوش غمگسار
چو در بند افتاد سام گزین
برفتند هر دو به خاور زمین
که بودند آن هر دو عاشق به سوز
به خاور رسیدند بر دلفروز
یکی مهرافروز را دل بداد
یکی شمسه از راه بردش چو باد
برفتند هر دو به خاورزمین
که تا لشکر آرند یکسر به چین
در آن شب کجا سام بیدل به راه
همی گفت و می راند تا صبح گاه
چو مرغ سحرخوان فغان برکشید
جهان مژده صبح صادق شنید
فلک میغ را قبه در هم شکست
هوا از دم باد و باران بجست
دریده شد این پرده نیلگون
نهفته شدش طارم سرنگون
چو آن ابر بارنده محمل براند
سیاهی بر آن سبز گلشن نماند
بجنباند مرغ سحر بال را
به جنبش درآورد خلخال را
ز ناگه به سرچشمه ای در رسید
چراگاه و مأوای نخجیر دید
فرود آمد و اسب در بیشه راند
بر آن چشمه از چشمها خون فشاند
دلش پیش یار و غمش پیش دل
غم دلبرش مرهم ریش دل
نه در دل که از غم برد جان به در
نه در سر که بردارد از پای سر
چرا گر شده اسب که پیکرش
گذشته ز خون دل آب از سرش

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -