cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
اسباب تعلق همه عارت بخشد
فقرست که تاج افتخارت بخشد
هرچیز که دانسته ازان ترک کنی
حق در عوض یکی هزارت بخشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آخر همه ناوک هدف خواهد شد
انگشت هلال زود کف خواهد شد
چون سیل عدم کند جهان را هموار
این پست و بلند برطرف خواهد شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
این نفس که فقر کاش پاکش بکشد
پر بی دردست دردناکش بکشد
افتادگی ام ز سرکشی داد نجات
آتش چو بلند گشت خاکش بکشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گویند که دستش ز حنا گلگون شد
نی نی ز حنا نیست بگویم چون شد
چون شانه به زلف خویش دستی می زد
ناخن به دلم زد و کفش پرخون شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با آن که ز تو کار به دلخواه نشد
از ما دل غافل تو آگاه نشد
از حسرت بالای تو بر تار امید
هرچند گره زدیم کوتاه نشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن را که به حق چراغ افروخته شد
تشریف بقا به قامتش دوخته شد
بر کرد به خود هرکه به تقلید افتاد
چون شمع که از ساختگی سوخته شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
رسوا شدم ای ناله حجاب تو چه شد
ای اشک خدای را نقاب تو چه شد
ای دل چه فغان کنی شکیب تو که برد
ای دیده تو هم مجوش خواب تو چه شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای شعله شوق اضطراب تو چه شد
وی گریه گرم رو شتاب تو چه شد
در سینه خوش آرمیده ای باز ای دل
شرمت بادا حال خراب تو چه شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قدسی دل طاقت آفرین تو چه شد
مردی ز فغان صوت حزین تو چه شد
رسوا کردی مرا میان مردم
ای دست شکسته آستین تو چه شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قدسی چو قرایتش تمنا می شد
بر سوره یوسف نظرش وا می شد
گرد سر محبوبی یوسف می گشت
قربان محبت زلیخا می شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر شاعر اگر شاعر یکتا می شد
در آینه نیز عکس گویا می شد
بیماری را کسی نمی دید به خواب
هر بی پدری اگر مسیحا می شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آسوده ز صید عام کی خواهی شد
فارغ ز خیال خام کی خواهی شد
عمرت همه صرف علم شد کو علمت
انگاره شدی تمام کی خواهی شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل را ز هوس محض کدورت مپسند
روشن کنش از زنگ تعلق یک چند
آیینه دل آینه زانو نیست
کز وی شود آدمی به نامی خرسند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کی چرخ فروغ اختر خود داند
کی مهر جمال انور خود داند
از قدر هنر اهل هنر بی خبرند
کی بحر بهای گوهر خود داند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل گر لمعات اختر خود داند
کی مهر بتان را هنر خود داند
پرهیز کند ز صورت بی معنی
گر آینه قدر جوهر خود داند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از اهل ستم چه در جهان می ماند
جز بدعتشان که جاودان می ماند
صاحب اثرند زیردستان آری
بر خاک ز نقش پا نشان می ماند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
روزی که به ترکیب تو پرداخته اند
از چشم خواص ادب انداخته اند
با من همه در ستیزه ای شرمت باد
از شیشه مگر چشم ترا ساخته اند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا گرد رمد به دیده ام بیخته اند
چون لاله به خون دو چشمم آمیخته اند
نی نی که به نظاره تو مردم چشم
از غایت رشک خون هم ریخته اند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قومی که به محض نام انسان شده اند
مشغول به جسم و غافل از جان شده اند
منظور دگر اگر ندارند چه شد
در صورت کار خویش حیران شده اند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قدسی شب وصل دل در امید ببند
وز دود جگر روزن خورشید ببند
یک بار ز درد برکش از دل آهی
بر چرخ طلوع صبح جاوید ببند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بر سینه خود به عاریت نیش مبند
الماس به دل بیشتر از ریش مبند
چون آتش اگر سوختنت داعیه نیست
چون شمع به رشته شعله بر خویش مبند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بی دردی و بی غمی به هم پیوستند
تا سلسله اشک مرا بگسستند
خون بود میان دل و چشمم عمری
مردم به میان آمده خون را بستند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چون برق مباش دشمن کشتی چند
چون زلزله بند مگسل از خشتی چند
خواهی بد کس را به کسی ننمایی
آیینه مبر برابر زشتی چند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دنیا چه بود هیچ و در او پوچی چند
زین مرحله دورتر نشین کوچی چند
باشد به مثل جهان و ابنای جهان
گرمابه سردی و در او لوچی چند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
عریان ز لباس معرفت عوری چند
دارند چه حال زنده در گوری چند
در تیه ضلالتند بی معرفتان
چون خانه بی در و در او کوری چند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنها که دم از گلشن اسرار زدند
این نغمه به گوش هر گرفتار زدند
از قید منالید که در گلشن دهر
آزادی را ز سرو بر دار زدند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
راحت طلبان ذوق فروکش دارند
شوریده سران حمله بر آبرش دارند
جا سرد مکن کاهلی ات گر زده راه
کاین گرمروان نعل در آتش دارند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جمعیت دهر جور کیشان دارند
ارباب وفا دل پریشان دارند
آنها که چو نخل می خورند آب ز بن
سرسبزی و برگ عیش ایشان دارند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن قوم که دین عشق کیشان دارند
بر چرخ ز اهل قدس خویشان دارند
آنها که هوس را بت خود ساخته اند
ایشان دانند و آنچه ایشان دارند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جمعیت سیم و زر لییمان دارند
وز پیسه بسی تنگ غنیمان دارند
زنهار مکن شکایت از دست تهی
کاین شیوه خاص را کریمان دارند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
رو یک جهتان به هر طرف نگذارند
سررشته مهر تو ز کف نگذارند
از سینه اهل راز آید که دگر
پروردن گوهر به صدف نگذارند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
فردا که حساب خیر و شر می گیرند
عذر گنه از گنه بتر می گیرند
رو فارغ کن به توبه خود را ز گناه
امروز که از تو عذر برمی گیرند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
اول به ره عشق خموشت سازند
وانگه به درش حلقه به گوشت سازند
تا با خودی از خود خبری نیست تو را
در بیهوشی تمام هوشت سازند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مردان همه برگ ترک عالم سازند
کی تخت قباد و مسند جم سازند
بر چرخ ستاره گر ندارند چه باک
آیینه زنان نگین خاتم سازند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
می خامان را زود ره هوش زند
انگشت صدا بر لب خاموش زند
آید به خروش تازه دولت نفسی
از آب دمی کوزه نو جوش زند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
حاسد نمکم بر جگر ریش زند
نیش از ره دوستی به دل بیش زند
گرم است به طعنه در لباس بازی
آری سوزن به دوختن نیش زند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گویند انسان علم ز هم اندوزند
من می گویم همه ز حق آموزند
حق با ایشان بود در آیینه و آب
از عکس چراغ اگر چراغ افروزند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
نزدیکان را گر چو چراغ افروزند
در بزم وصال و هم ملال اندوزند
پیراهن فانوس شود تیره ز دود
هرچند که از برای نورش دوزند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن قوم که دل بسته صورت باشند
از معنی عرفان خدا اشند
دارند سری به صورت بی معنی
گویی که شبیه خامه نقاشند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
این خلق مجازی نه ز اهل هوشند
گر اهل ردا وگر مرقع پوشند
آمیزششان به هم ندارد مزه ای
با هم چو شراب بی نمک می جوشند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن کس که به ذکر محضت ارشاد کند
از بندگی ات چگونه آزاد کند
خود گو بر خواجه جای خدمت گیرد
هرچند که بنده خواجه را یاد کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن را که خدا به بندگی یاد کند
آزادگی اش چگونه دلشاد کند
دانی به جهان که دارد آزادی را
آن بنده که خواجه اش خود آزاد کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گاهم به وصال دل ز غم فرد کند
گاهم ز فراق سینه پردرد کند
خاصیت آفتاب دارد مه من
خود سبزه برویاند و خود زرد کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هرکس که سخن ز قدر و مقدار کند
کی حالت خود تواند اظهار کند
خواهی هنرت عیان شود پستی جو
شمشیر فرود آید و کار کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
پیوسته فلک تهیه نیش کند
تا سینه ارباب هنر ریش کند
این است مدار عیب گلبن نکنند
گر تربیت خار ز گل بیش کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن قوم که بر خوان سخاوت نمکند
در زیر فلک نی اند گویا ملکند
همت که بود پیشه مردان مطلب
از طایفه ای که زیر دست فلکند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با نام هنر به دهر کس سر نکند
از مشعل مه چراغ کس بر نکند
یابند چه بهره از کمال اهل کمال
شادابی گوهر لب کس تر نکند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جاهل را چرخ بخت روشن نکند
بی ترک غضب مرد معین نکند
آری آری نه سر شود نی سرور
تا خامه وداع رگ گردن نکند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از عشق دلی که دیده دوزد چه کند
چون آتش عشق برفروزد چه کند
بر شیوه معشوق کند عاشق کار
پروانه چو شمع اگر نسوزد چه کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تن داده دلم به بینوایی چه کند
تدبیر به تقدیر خدایی چه کند
سیلی خور صد دردم و رخ زرد همان
با رنگ شکسته مومیایی چه کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر لحظه دو چشمم آرزوی تو کنند
دزدیده ز هم نظر به روی تو کنند
این است وصیتم دم مردن و بس
کاندر لحدم روی به سوی تو کنند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن قوم که با عشق نه از یک جایند
مستغرق عشقند و هوس پیمایند
ماهی و نهنگ عین دریا نشوند
هرچند تمام عمر در دریایند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای آن که کنی سعی در اثبات وجود
این راه به پای عقل نتوان پیمود
هر چیز که درنگنجد آنت به خیال
آن است خدای و مابقی گفت و شنود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در معرفت آن که عشق بر عقل افزود
در راه طلب نگشت سعیش نابود
بی مغز نمی کند خرد نشو و نما
از کاشتن دانه بی مغز چه سود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر معرفت الله نباشد مقصود
زین انس مجازی تن و روح چه سود
جان نور حق است و چون به حق وا گردید
تن باز همان قبضه خاک است که بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کوچک خرد ار چه زود عاشق نشود
تا جان به تنش بود پی عشق بود
هرچند که نام نان نداند طفلی
آن نیست که نان خوردنش از یاد رود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خواهم عدمی که پیش از این داشت وجود
کاین هستی پوچ را در او راه نبود
ور نه عدمی که بعد ازین خواهد بود
مستوجب صد هزار گفت است و شنود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن را که دل از دو کون آزاد بود
کی طبع به وصل این و آن شاد بود
بحر از گهر و حباب دارد دو گره
در یک گره آب و در یکی باد بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
فرزانه به قید شهر و کو بند بود
پیوسته اسیر زن و فرزند بود
مجنون داند به است صحرا از شهر
دیوانه به کار خود خردمند بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از نور رخت سها چو خورشید بود
آن کش تو نه ای امید نومید بود
تو عین بقا و دیگران محض فنا
هرکی به تو زنده گشت جاوید بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل را به دعای تو صد امید بود
با لطف تو چشم ثمر از بید بود
گر پیروی تو می کنم معذورم
شک نیست که صبح پیر خورشید بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در عشق کسی که نو گرفتار بود
باید به جگرسوخته ای یار بود
گردید چو طفل گرم آتش بازی
باید دگری ازو خبردار بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
عاشق که مدام محو دلدار بود
کی جز به نظاره اش سر و کار بود
حیرت زده را که دارد از حیرت باز
آیینه گرسنه چشم دیدار بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا مهر توام به سینه مستور بود
ظلمت ز فضای خاطرم دور بود
دل روشنی ام ز عشق باشد آری
ویرانه ز آفتاب معمور بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از سر خدا نبی سرافراز بود
این نغمه نه در پرده هر ساز بود
هر خرقه به بر نه محرم راز بود
آیینه نمد پوشد و غماز بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از اهل کمال خامشی نغز بود
در گفت و شنو هزار پالغز بود
خاموش بود دلی که از عشق پرست
صوت نی ازان است که بی مغز بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هرچیز که آن وسیله کام بود
پیش دل کام جو دلارام بود
صیادان را عزیز چون چشم و دل است
هر حلقه و عقده ای که در دام بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
شب از تو جدا کار دلم شیون بود
بر چشم ترم هر مژه صد سوزن بود
ای نور دو دیده دیده قدسی دوش
بی روی تو چون چراغ بی روغن بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مردم که ز مردمی نشانش نبود
اینش نپسندند چو آنش نبود
انسان نبود آنچه به انسان ماند
ماهی چو زبان است و زبانش نبود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن کز طرف خدا موفق نبود
از معرفتش امید مطلق نبود
زین قوم مکن دعوی عرفان باور
کس عارف ذات حق به جز حق نبود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای بوده در آنچه بوده و هست و بود
معبود بر آن چه بوده و هست و بود
هر موجودی که هست فانی گردد
هستی تو هر آن چه بوده و هست و بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
وردم همه وقت ماجرای تو بود
گوشم شب و روز بر نوای تو بود
بیگانه ام از خلق که دانم به یقین
بیگانه خلق آشنای تو بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن کش نظر بلند و برجسته بود
چون عشق ز بند دو جهان رسته بود
کوچک خردان زیر فلک در قیدند
کودک در مهد دست و پا بسته بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در هند که موی سر پسندیده بود
سرها همه زیر موی ژولیده بود
چون خامه سرش کنند فی الحال سیاه
آن را که چو خامه سر تراشیده بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
درویش غنی ست گرچه بی توشه بود
پیرایه کدخدای ده خوشه بود
هرکس نگرفت گوشه ای زو چه حساب
باطل بود آن فرد که بی گوشه بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر بی تو مرا راه به جایی می بود
در هر حالم ساز و نوایی می بود
بیگانه نمی شدم ز ابنای جهان
در صحبت شان گر آشنایی می بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
صاحب نظری کز پی دیدار رود
باید که چو آفتاب بسیار رود
از یک سوی دیوار گر افتد به زمین
از سوی دگر بر سر دیوار رود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از گفته عقل شورش من نرود
این گرد ز دل به باد دامن نرود
طوفان خرد نبرد سودا ز دلم
رنگی که بود پخته به شستن نرود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خونم ز ره نظر به در چون نرود
دلتنگ شوم ز دیده گر خون نرود
رحم است بر آن که راه روزن بندد
کز خانه اش آفتاب بیرون نرود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
عاشق ز درت به هر هوایی نرود
از جای به هر تک تک پایی نرود
پروانه پر خویش ازان سوخته است
تا از قدم شمع به جایی نرود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
شوریده عشق اگر غم آلود شود
از طینت پاک زود خشنود شود
سرچشمه چو تیره گردد از کاویدن
آید چو به حال رفع آن زود شود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
عزمت چه شود به سعی اگر یار شود
طاقت برمد چو شوق بسیار شود
خواهم که در آغوش کشم بی خبرت
تا مژده آمدن خبردار شود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از هوش رود چو با تو دل یار شود
کم حوصله زود مست دیدار شود
امروز ز جوش باده خم بی خبرست
فردا که تهی شود خبردار شود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از حرف هوس صدق سخن لاف شود
با عشق حصیرباف زرباف شود
چون الفت عشق با خرد درگیرد
گازر به هوای تیره کی صاف شود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گیرم فلکت قرین آمال شود
چون بحر که از حباب پامال شود
هرگاه پدر به طفل کشتی گیرد
خود می افتد که طفل خوشحال شود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر سخت چو سنگ و نرم چون موم شود
کی جاهل را ملال مفهوم شود
آشفتگی طبع چه داند جاهل
شب تیرگی آب چه معلوم شود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر فرد به علم فرد اکبر نشود
آیینه به خورشید برابر نشود
آن کس که به قدر حال هوشی دارد
داند که گوهرشناس گوهر نشود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بی یاری اکسیر مست زر نشود
هرچند کنی سعی میسر نشود
محتاج هواداری پیرست مرید
بی فیض سحاب قطره گوهر نشود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
پاکیزه سرشت عاجز غم نشود
کار هنر از عارضه در هم نشود
هرچند شود آب کم از جوشیدن
از جوشش بحر آب گهر کم نشود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دنیا مطلوب طالب دین نشود
شیدایی آن شیفته این نشود
بار دل عارف نشود جلوه دهر
آیینه ز عکس کوه سنگین نشود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خواهی که دلت ز دوست آگاه شود
وان گه ز مقربان درگاه شود
بر خواهش نفس دست رد باید زد
تا کار تو در عشق به دلخواه شود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زان پیش که دفتر بقا شسته شود
وین خاک تن از سیل فنا شسته شود
درویشی جو که چرک دنیا ز تنت
در فقر به موج بوریا شسته شود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خود نامه مژده گر گشایی چه شود
تعجیل در آمدن نمایی چه شود
تا آمدنت نه صبر ماند نه شکیب
گر پیشتر از آمدن آیی چه شود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا در کف توست دل کی آزاده شود
هر دم به خیال دگر آماده شود
دل در نظر تو دارد این نقش و نگار
آیینه چو از نظر رود ساده شود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زاهد به بهشت عدن جا می خواهد
صوفی جام جهان نما می خواهد
پرسند گر از من که چه خواهی ز خدا
من می گویم آن چه خدا می خواهد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن کو به جهان رضای حق می خواهد
پیوسته دل آشنای حق می خواهد
زاهد حق را برای خود می خواهد
عارف خود را برای حق می خواهد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
عاقل ز جهان فتنه آمیز جهد
هرچند صدا رود که مگریز جهد
از دیدن روزگار هر لحظه دلم
چون خفته ز خواب وحشت انگیز جهد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای آن که هوس طبع تو را سود دهد
نابود تو را ساختگی بود دهد
سوزی نبود آه به تقلید تو را
میرد چو چراغ اندکی دود دهد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن قوم که می زنند حرف از تجرید
تجرید ز گفتگوی ایشان چه کشید
گردند جنید وقت در کم وقتی
گر ذکر خدا کنند چون فکر مرید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
نابینا را عشق کند صاحب دید
توفیق ازوست مابقی گفت و شنید
آری مثل است این که دلش گر خواهد
شیر از بز نر شبان تواند دوشید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چرخم چو ز کشمیر به لاهور کشید
فرمان کتابه ای ز درگاه رسید
فکرم چو کتابه را به انجام رساند
تاریخ بود کتابه عرش مجید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در راه طلب فتادگی می باید
گر فیض رسد فتادگان را شاید
درویش برآورد کمال از پستی
دلوی که رود تهی به چه پر آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
عاقل ز سر کوی تو رسوا آید
سودا به سر و سلسله برپا آید
بر صفحه دل حکایت زلف تو را
هر طور نویسند چلیپا آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر لحظه مرا قید دگر می باید
این مرغ اسیر بسته پر می باید
من حسرت پرواز ندارم قدسی
بالی ز دلم شکسته تر می باید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چون مهر کمال برشدن می باید
چون خامه زبان سرشدن می باید
از قطره لبالب است دریا آری
شایستگی گهرشدن می باید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
یار تو غم اندوخته ای می باید
دل گرم جگرسوخته ای می باید
از بهر دلالت صبوحی خیزان
شمع سحر افروخته ای می باید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در معرکه مردی که ازو کار آید
با شیر نرش پنجه زدن عار آید
آن را که هراسی به دل از رهگذری ست
نقش پی مور در نظر مار آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هرچند تو را عذاب می افزاید
میلت به سوی شراب می افزاید
عصیان تو از دامن تر روز به روز
چون وزن نمد در آب می افزاید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زان ره که نسیمش به مه و سال آید
کام دل من آید و فی الحال آید
از جذبه شوقم چه عجب گر ز سفر
یار آید و مژده اش ز دنبال آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کی عشق برون از دل پر خون آید
 نشسته چون رود چون آید
معنی نکند ز جای خود نقل مکان
هرچند که از کلام بیرون آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
امروز بتم طرز دگر می آید
بر هم زده طورم به نظر می آید
گویا سر ره گرفته بودش خاری
کز غنچه گلم گرفته تر می آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
روزی که به صد شبم سحر می آید
آن هم ز شب تیره بتر می آید
شب رفت و نشد روشنی صبح پدید
خورشید مگر گرفته برمی آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن مرغ نه بهر دانه ام می آید
از بهر می شبانه ام می آید
شوخی که نیامدی به خوابم هرگز
از دولت می به خانه ام می آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای آن که هوس دکانی از بهر تو چید
بر حال دلت چه گریه باید خندید
هر نقش که دیدی به دلت صورت بست
یک چشم و هزار مردم چشم که دید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
این عمر که از لطف خداداد رسید
چون برق گذشت ازان که چون باد رسید
علمی که به عمر خود تو را حاصل شد
این است که شصت رفت و هفتاد رسید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
نتوان به خدا به زعم ادراک رسید
از عجز دعا ز دل بر افلاک رسید
دانست که معرفت همین باشد و بس
عارف چو به کنه ما عرفناک رسید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از وصل تو ام به دل سروشی نرسید
وز شهد لبت لبم به نوشی نرسید
با این همه بیداد که دیدم از تو
آواز شکایتم به گوشی نرسید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بی رنج خمار کس به جامی نرسید
بی محنت دهر دل به کامی نرسید
حق سعی تو را وسیله رزق تو کرد
بی زحمت چاشت کس به شامی نرسید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بی رنج سفر کس به مقامی نرسید
بی درد طلب مرد به کامی نرسید
تا زر نکشید زحمت بوته و گاز
از سکه خسروان به نامی نرسید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -