cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
مولای من بیا که هواخواه خدمتم
مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم‏
زانجا که فیض عام سعادت فروغ تست
بیرون شدن نمای ز ظلمات حیرتم
هرچند غرق بحر گناهم ز صد جهت
گر تو شفاعتم بکنی ز اهل رحمتم
عرفان خاندان نه به کسب است و اختیار
این موهبت رسید ز میراث فطرتم
من کز وطن سفر نگزیدم به عمر خویش
در شوق دیدن تو هواخواه غربتم
دریا و کوه در ره و من خسته ضعیف
ای حضرت امام مدد ده به همتم
دورم به صورت از در دولتسرای تو
لیکن به جان و دل ز مقیمان حضرتم
فیضا تو را هوای نثار دلست و جان
در این خیالم ار بدهد عمر مهلتم‏

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
حجاب چهره جان می‏شود غبار تنم
خوشا دمی که از این چهره پرده برفکنم
بیا و هستی من در وجود من کم کن
که با وجود تو کس نشنود ز من که منم
بسی ز عمر گذشت و نیافتم کامی
دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم
اگر چو شمع ببارم سرشک نیست عجیب
که سوزهاست نهانی درون پیرهنم
مرا که خدمت صاحب زمان بود معذور
چرا زمین ستم پیشگان بود وطنم
سزای همچو منی نیست دوری از در او
که پای تا سر من مهر اوست و من نه منم
محبت علی و عترتش حیات من است
ولای آل نبی همچو جان و من بدنم
چنان محبت و مهر شما به دل دارم
که گر زنند به تیغم دل از شما نکنم
ز بس حدیث شما فیض گفت نزدیکست
که غیر حرف شما نشنود کس از سخنم‏

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم
خاک کوی تو شوم از دو جهان برخیزم
به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی
از سر خواجگی کون و مکان برخیزم
یارب از ابر هدایت برسان بارانی
پیشتر زانکه چو گردی ز میان برخیزم‏
بگذرم گر ز جهان بر سر خاکم آرش
 ان برخیزم
فاش کن سر قیامت ز قیام قایم
قامتش را بنما کز سر و جان برخیزم
قامت قایم حق را چو ببینم قایم
همچو فیض از سر اسباب جهان برخیزم

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
اماما پای نه تا آنکه در پایت سراندازیم
نثار خاک راهت را دل و جان و زر اندازیم
جهان تیره پرظلم را از هم بیفشانیم
فلک را سقف بشکافیم و طرح دیگر اندازیم
یکی از عقل می ‏لافد یکی طامات می ‏بافد
بیا کین داوری‏ ها را به پیش داور اندازیم
اگر دشمن بر آن باشد که خون دوستان ریزد
به سیف الله دست آریم و بنیادش براندازیم
خوش آن روزی که بینیمت نشسته جای پیغمبر
به دور مجلست گردیم و از دشمن سر اندازیم
صبا خاک وجود ما بدان عالیجناب انداز
بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم
به خاک درگهش روی نیاز آریم همچون فیض
از آنجا خویش را شاید به حوض کوثر اندازیم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ای لقایت آرزوی مؤمنان
وز برایت های و هوی مؤمنان
یا غیاث الحق و یا قطب الوری
التفاتی کن به سوی مؤمنان
مو به مو از شوق در رقص آمدند
بوی آمد از تو سوی مؤمنان‏
مؤمنان را در حقیقت قبله ‏ای
زان به سوی تست روی مؤمنان
گفتگویت گفتگوی اهل دل
جستجویت جستجوی مؤمنان
از قدوم دلکش جان پرورت
مژده ‏ای بفرست سوی مؤمنان
در دلش مهر شما بلوا گرفت
فیض را زانست خوی مؤمنان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
با ما یکی به آن لب مشکین خطاب کن
بگشای نافه را و جهان مستطاب کن
از پرده خفا به درآ آشکار شو
ای آفتاب پرتو خود بی‏سحاب کن‏
زان پیشتر که عالم فانی شود خراب
بنیاد ظلم و خانه ظالم خراب کن‏
هان وقت فوت می‏شود این دور تست
دور فلک درنگ ندارد شتاب کن
دیگر نماند صبر به دل‏های دوستان
بردار پرده از رخ و رفع حجاب کن
فیضت وصال می‏طلبد از در دعا
یا رب دعای خسته دلان مستجاب کن

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
مهدی هادی چو بنشیند به جای خویشتن
زنده گرداند جهان را همچو جان کاید به تن
خوش به جای خویشتن باشد نشست خسروی
تا نشیند هر کسی دیگر به جای خویشتن
شیعه‏ی او را بشارت ده به حسن خاتمت
کاسم اعظم کرد ازو کوتاه دست اهرمن
شوکت مهدی اهل البیت و عالم گیریش
شد در افواه خلایق داستان انجمن
شد در افواه خلایق داستان انجمن
هر نفس با بوی رحمن می‏وزد باد یمن
گوشه‏گیران انتظار جلوه‏ات دارند هان
خویش را کن آشکار و برقع از رخ برفکن
جویبار ملک را آب روان شمشیر تست
نونهال عدل بنشان بیخ بدخواهان بکن
حافظ این ابیات گفت و فیض در تضمین آن
مشورت با عقل کرد المستشار مؤتمن‏

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
دانی که چیست دولت روی امام دیدن
در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن
گاهی به حضرت او راز نهفته گفتن
گاه از لب شریفش اسرار دین شنیدن
گاهی جهاد کردن با دشمنان ملت
سرهای ناکسان را در مقدمش بریدن
مهرش به دل نهفتن رازش به کس نگفتن
تا بعد از آن بنقشی در دست و خود گزیدن
رو چاره‏ای بیندیش ای فیض در فراقش
جان‏ها رسد به لب‏ها تا ما به او رسیدن

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
ز در درا و شبستان ما منور کن
هوای مجلس روحانیان معطر کن
ستاره شب هجران نمی‏فشاند نور
به آفتاب رخت روز ما منور کن
برون خرام و برافروز عالمی ز رخت
سخن بگوی و جهان پر ز در و گوهر کن
بگو به خازن جنت که خاک مجلس ما
به تحفه بر سوی فردوس و عود مجمر کن
چه لاله داغ دل و اشک‏های خونین بین
بیا بیا و تماشای باغ و منظر کن
طمع به وصل شما حد چون منی نبود
حوالتم به یکی از نقاط دیگر کن
ز زهد خشک به جایی نمی‏رسی ای فیض
به روز شربت وصلش دهان ما تر کن‏
به آب تقوی و طاعت به کار تخم ولاش
دماغ را ز گل باغ دل معطر کن

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
به خاک پای امام و به حق نعمت او
که نیست در سر من جز هوای خدمت او
بهشت اگرچه نه جای گناهکاران است
گناه سوز بود آتش محبت او
اگر به معصیت آلوده گشت دامن من
چه باک پاک بود طاعتش به همت او
دمی خفاش گر افسرد غنچه دل را
شکفته می‏شود از نوبهار دولت او
بود زمین و زمان از قدوم او خرم
که او خلیفه حق است و دست قدرت او
چو دست بر سر ترسو نهد شجاع شود
بخیل حاتم طی گردد از کرامت او
مطیع و عاصی خرد و کلان و ضیع و شریف
برند بهره ز فیض زلال رحمت او
از آن پر است دل فیض از ولای امام
که از نخاله طین وی است طینت او

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
آرم ای مولای من یک قطره از دریای تو
گفته گویا حافظ این ابیات در سودای تو
ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو
زینت تاج و نگین از گوهر والای تو
آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‏دهد
در لباس خسروی رخسار مه سیمای تو
گرچه خورشید فلک چشم و چراغ عالمست
روشنایی بخش چشم اوست خاک پای تو
جلوه گاه طایر اقبال گردد هر کجا
سایه اندازد همای چتر گردون سای تو
از رسوم شرع و حکمت با هزاران اختلاف
نکته هرگز نشد فوت از دل دانای تو
آنچه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار
جرعه ‏ای بود از زلال لعل جان افزای تو
عرض حاجت در حریم حضرتت محتاج نیست
راز کس مخفی نماند با فروغ رای تو
خسروا پیرانه سر فیضت جوانی می‏کند
بر امید عفو جان‏بخش گنه فرسای تو

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ای پیک راستان خبر یار ما بگو
احوال گل به بلبل دستان‏سرا بگو
ما محرمان خلوت انیسم غم مخور
با یار آشنا سخن آشنا بگو
بر این فقیر قصه آن محتشم بخوان
با این گدا حکایت آن پادشا بگو
گر دیگرت بر آن در دولت گذر فتد
بعد از ادای خدمت و عرض دعا بگو
هرچند ما بدیم تو ما را بدان مگیر
شاهانه ماجرای گناه گدا بگو
جانها در انتظار قدوم تو سوختند
پیغامی از وصول خود ای خوش لقا بگو
ما بی‏خبر به راز سراپرده خفا
با مخلصان خود خبر ما مضی بگو
دلهای مرده را ز دم خویش زنده کن
از مصطفی حدیث کن از مرتضی بگو
از مغرب خفا بدرآ همچو آفتاب
در جلوه ظهور رموز خفا بگو
جان‏پرور است قصه مهدی صبا برو
رمزی از او بپرس حدیثی بیا بگو
آن کس که گفت خاک ره او نه توتیاست
گو این سخن معاینه در چشم ما بگو
ای فیض اگر هوای امامست در سرت
از سر هوس به در کن و ترک هوا بگو

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
امر خلافت گر نیست دلخواه
گردن نهادیم الحکم لله
خلقی به تضلیل از راه بردند
پیران جاهل شیخان گمراه
ما پیر و جاهل کمتر شناسیم
یا علم باید یا قصه کوتاه
جهل و ضلالت امر امامت
العوذ بالله العوذ بالله
قسط و غلاظت کار خلافت
استغفر الله استغفر الله
قدر علی را دانسته بودند
لیکن چه چاره با بخت گمراه
از ظلم ایشان یارب چه گوییم
چشمی و صد نم جانی و صد آه
ما مهر حیدر در سینه داریم
الحمد لله الحمد لله
شوق امامم از سینه بسترد
درس شبانه ورد سحرگاه
الصبر مر و العمر فان
یا لیت شعری ایان ألقاه
ای فیض کم زن از سر پنهان
ما را چه کار است الحکم لله

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ فَعْ مُسْتَفْعِلُنْ فَعْ
بحر: متقارب مثمن اثلم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - | - - U - | -
با خون دل نوشتم نزد امام نامه
انی رأیت دهرا من هجرک القیامه
دارم من از فراقت در دیده صد علامت
لیس الدموع عینی هذا لنا العلامه
گفتی ملامت آمد از کثرت حدیثش
والله ما رأینا حبا بلاملامه
پرسیدم از خبیری حال امام گفتا
فی بعده عذاب فی قربه السلامه
با دشمنان مگویید سرش من آزمودم
من جرب المجرب حلت به الندامه
گر چه امام فرض است بهر هدایت خلق
والله ما قبلنا من غیرک الامامه
ای فیض در وصالش می‏ کوش تا توانی
حتی تذوق منه کأسا من الکرامه

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
وصال او ز عمر جاودان به
خداوندا مرا آن ده که آن به‏
مگو سر وجودش با مخالف
که راز دوست از دشمن نهان به
به خلدم زاهدا دعوت مفرما
که شوق صاحب الامرم از آن به
دلا دایم به فکر و ذکر او باش
به حکم آن که طاعت جاودان به
ز هر حرفی که گویی فیض جایی
حدیث صاحب عصر و زمان به‏

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
تو را می‏گویم ای جویای حق هی
ز جان بنده بشنو این نه از وی‏
غذای روح کن گفت پیمبر
مخوان غیر از حدیث از درس‏ها شی‏ء
شراب حب اهل البیت درکش
به آب زندگانی بوده‏ام پی‏
تو را شرع پیمبر رهنما بس
چه می‏جویی ز اسرار جم و کی
به جز حرف خدا و دوستانش
هر آن حرفی که گویی هست لاشی‏ء
مده از دست امر شرع ای فیض
اگر خواهی به جان و دل شوی حی‏

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
پیرو شریعت باش ای دل ار مسلمانی
وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی
عمر رفته خود بگذشت نامده محقق نیست
حاصل از حیات ای دل یک دم است تا دانی
پیش سنی از قایم دم نزن که نتوان گفت
با رفیق نامحرم حرف راز پنهانی
گر لقای او خواهی با دعای او پرداز
در پناه یک اسم است خاتم سلیمانی‏
روز و شب دعا می‏کن تا لقای او یابی
جهد کن از وصلش کام خویش بستانی
در جهان مجو کامی غیر خدمتش ای فیض
کاین همه نمی‏ارزد شغل عالم فانی

وزن: فاعِلُنْ مَفاعیلُنْ فاعِلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: مقتضب مثمن مطوی مقطوع
نشانه‌های عروضی: - U - | U - - - | - U - | U - - -
طفیل نور امامند آدمی و پری
ارادتی بنما تا سعادتی ببری
چو مستعد نظر نیستی وصال مجوی
که جام جم نکند سود وقت بی‏بصری
بکوش خواجه و خالی مباش از غم او
که بنده را نخرد کس به عیب پرهنری
بیا و جنت طوبی بخر به مهر امام
در این معامله غافل مشو که حیف خوری
مرا در این ظلمات آنچه رهنمایی کرد
نیاز نیم‏ شبی بود و گریه سحری
ز هجر وصل تو در حیرتم چه کار کنم
نه در برابر چشمی که غایب از نظری
ز من به حضرت مهدی که می‏برد پیغام
که در فراق تو آموخت فیض نوحه‏گری

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی
بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی‏
زمانه را نتوان دید بی امام زمان
فکیف حالک یا دهر ای مولاکی‏
ز خاک پای تو داد آبروی لاله و گل
چو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی
که را رسد که کند عیب دامن پاکت
که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی
کسی چگونه ز وصف تو دم تواند زد
که سر صنع خدایی ورای ادراکی‏
همیشه در نظری گرچه دوری از بر ما
ز وصل هجر تو هم شاکریم و هم شاکی
رسوم شرع به تدریج از میان برداشت
فقیه جاهل و کاهل ز جهل بی ‏باکی‏
به قدر آنچه توانیم فیض می‏ گوییم
که زاد رهروان چستی است و چالاکی‏

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
بسی شوق تو در دل هست و می ‏دانم که می ‏دانی
که هم نادیده می‏ بینی و هم ننوشته می‏ خوانی
نداند قدر تو سنی که از اوهام بیرونی
نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی
ملک در سجده آدم زمین بوسید و نیت کرد
که در حسن تو چیزی یافت پیش از طور انسانی
بسی سرگشته‏ اند این فرقه حق در فراق تو
مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی‏
ز حق امید می ‏دارم که بردارد حجاب از راه
دری از غیب بگشاید برون آیم ز حیرانی
ز یمن مقدمش معمور گردد سر به سر عالم
نماند هیچ جا ویران مگر اقلیم ویرانی
نماند یک دل خسته نماند یک در بسته
مخور اندوه و شادی کن گره بگشا ز پیشانی
شب هجرانش آخر روز وصلی در عقب دارد
بکن ای فیض دشواری به یاد عهد آسانی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
سحر با باد می ‏گفتم حدیث آرزومندی
خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی
دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است
بدین راه و روش می ‏رو که با دلدار پیوندی‏
قلم را آن زمان نبود که سر عشق گوید باز
ورای حد تقریر است شرح آرزومندی
اماما کن نظر بر ما نظر می ‏کن به مشتاقان
چرا یکبارگی ما را ز چشم خویش افکندی
اگرچه فیض نور تو به عالم می ‏رسد از غیب
چه از مهر جهان افروز نهان در ابر اسفندی
ولی بی ابر می‏ خواهیم خورشید جمالت را
که کم نور است چشم ما بینش نیست خرسندی
میان گفته‏ های فیض و نظم حافظ شیراز
نگنجد نسبت دیگر مگر امی و فرزندی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
گر از روش حافظ و قرآن به در آیی
هر ره که روی باز پشیمان به در آیی‏
بردار سرودی ز کلامش طرب انگیز
شاید دمی از غصه هجران به در آیی
جان می ‏دهم از حسرت دیدار تو چون صبح
باشد که چو خورشید درخشان به در آیی‏
تا کی چو صبا بر تو گمارم دم همت
کز غنچه چو گل خرم و خندان به در آیی
از تیره شب هجر تو جانم به لب آمد
وقت است که همچون مه تابان به درآیی
ای فیض مخور غصه که این پرده غیبت
برخیزد و از کلبه احزان به درآیی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
نامحرمان بسازید با جاهلی و پستی
ای کوته آستینان تا کی دراز دستی‏
با خارجی مگویید حرف خروج قایم
بگذار تا بمیرد در عین خودپرستی
قدر امام بشناس ورنه جهان سرآید
ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی
گو شیعه را تو خوش باش با ضعف ناتوانی
بیماری اندرین ره خوشتر ز تندرستی
در مذهب تشیع غفلت ز حق گناه است
آری نشان این ره چالاکی است و چستی
در غیبت امامت اجر عمل زیاد است
بس صبر کن تو ای فیض بر حالتی که هستی‏
خار از چه جان بکاهد گل عذر آن بخواهد
سهل است تلخی می در جنب ذوق مستی

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
ای قصه بهشت ز کویت حکایتی
شرح نعیم خلد ز وصلت روایتی‏
علم خضر ز بحر علومت نشانه‏ ای
آب حیات معرفتت را کنایتی
انفاس عیسی از نفست بود شمه ‏ای
تعمیر عمر نوح تو را بود آیتی
کی عطر سای مجلس روحانیان شدی
گل را اگر نه بوی تو کردی رعایتی
هر پاره از دل من و از غصه قصه‏ ای
هر سطری از خصال تو وز رحمت آیتی
تا چند ای امام بسوزیم در فراق
آخر زمان هجر شما را نهایتی‏
در آرزوی خاک درش سوختیم ما
یادآور ای صبا که نکردی حمایتی
ای فیض عمر رفت و ندیدی امام را
صد مایه داشتی و نکردی کفایتی

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقتست که باز آیی‏
در آرزوی رویت بنشسته به هر راهی
صد زاهد و صد عابد سرگشته سودایی
مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد
کز دست نخواهد شد پایان شکیبایی
ای درد توام درمان در بستر ناکامی
وی یاد توام مونس در گوشه تنهایی
فکر خود ورای خود در امر تو کی گنجد
کفر است در این وادی خودبینی و خودرایی
در دایره فرمان ما نقطه تسلیمیم
لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی
گستاخی و پرگویی تا چند کنی ای فیض
بگذر تو از این وادی تن ده به شکیبایی

وزن: مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - - | - - U | U - - -
ای که حرمانی ما را تو روا می‏ داری
مخلصان را ز بر خویش جدا می‏ داری
آن جفاها که فراق تو به ما کرد و کند
ما تحمل نکنیم ار تو روا می‏ داری
من در این شکوه که آمد خبری از بر او
کای فلانی گله از حضرت ما می ‏داری
تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم
از چه می ‏نالی و فریاد چرا می‏ داری
ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه تست
عرض خود می ‏بری و زحمت ما می‏ داری
خویش را قابل خدمت کن و آنگه بطلب
مستحق ناشده امید عطا می ‏داری
فیض بگذر به بیابان هوس تا برسی
به امیدی که در این ره به خدا می‏ داری

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
سلامی چو بوی خوش آشنایی
بدان مردم دیده روشنایی
درودی چو نور دل پارسایان
بدان شمع خلوتگه پارسایی
بدان زبده دودمان نبوت
بدان نخبه عترت مصطفایی‏
امام زمان مقتدای خلایق
حفیظ زمین بحر علم سمایی‏
دلا باش دایم گدای در او
از ایشان طلب رازهای خدایی
ز درگاه آل نبی رو مگردان
که آنجاست مفتاح مشکل گشایی
بیاموزمت کیمیای سعادت
ز اعدای آل پیمبر جدایی
نمی‏بینم از همدمان هیچ یاری
دلم خون شد از غصه مهدی کجایی
مکن فیض از غیبت خود شکایت
چه دانی تو ای بنده کار خدایی‏

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -
در طلعت تو پیدا انوار پادشاهی
در غیبت تو پنهان صد حکمت الهی
حافظ که خوب گفتست این هشت بیت اینجا
مانا که آمدست آن در وصف تو کماهی
کلک تو بارک الله بر ملک دین گشاده
صد چشمه آب حیوان از قطره سیاهی
بر اهرمن نتابد انوار اسم اعظم
ملک آن تست و خاتم فرمای هرچه خواهی
در حشمت سلیمان هر کس که شک نماید
بر عقل و دانش او خندند مرغ و ماهی‏
باز ارچه گاهگاهی بر سر نهد کلاهی
مرغان قاف دانند آیین پادشاهی
تیغی که آسمانش از فیض خود دهد آب
تنها جهان بگیرد بی‏منت سپاهی
ای عنصر تو مخلوق از کیمیای عزت
وی دولت تو ایمن از وصمت تباهی
گر پرتوی ز تیغت در کان معدن افتد
یاقوت سرخ رو را سازد به رنگ کاهی
دانم دلت ببخشد بر اشک شب‏نشینان
گر حال ما بپرسی از باد صبحگاهی
از حد گذشت اماما سوء ادب ز بنده
بر جرم او به‏بخشای کامد بعذرخواهی
در امر حق تعالی تقصیر نیز دارد
سهو و خطا و نسیان عصیان و روسیاهی
جایی که برق عصیان بر آدم صفی زد
ما را چگونه زیبد دعوی بی‏گناهی
خواهم شفاعت از تو در عرصه قیامت
آنگاه عفو کردن زین حرف های واهی‏
این گفته‏ های من هم از جان خسته سر زد
گر سر به ره ادب نیست این فیض و عذرخواهی

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
یا من اشتد فیک اهوایی
سیدی سیدی و مولایی
حب خدام باب دار کم
اشربت فی عروق اعضایی
اشتیاقی الیک قد ملیت
مخ قلبی صمیم اجزایی
کاد روحی یطیر نحوکم
اشتیاقا الیک مولایی
کاد قلبی من الجوی انشق
قصد الروح نحو اجزایی
یا الهی الیک اشکوا اسب
منک همی الیک شکوایی
انت ذو رحمة و ذو فضل
فادر اسمع لنجوایی
مقصدی منک رؤیة القایم
بعد ذاک اتباع مولایی
صل حیاتی بعصر دولته
ارنیه تقر عینایی
ان انا مت قبل مبعثه
ردنی رجعة باولایی
قد وعدت الرجوع شیعته
ارجعا محیتا بأحیایی
ان اسأت و قیل لی محن
او بفیض اکتنی بلامایی
بدل السییات احسانا
و الفیض لی تصدق اسمایی
بالنبی و آله الامجاد
سیما صاحبی و مولایی

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ارواح در ازل به سراپرده بقا
بودند متحد همه بر ذروه علا
این ‏جان ما که هست در این خاکدان غریب
آسوده بود در حرم پاک کبریا
آزاده بود از پس و پیش زمان و وقت
فارغ ز احتجاب حضور مکان و جا
از تن اثر نبود در اطوار آب و گل
از دل خبر نه از اثر آتش و هوا
بودیم غرق نور مجرد ز قید تن
بودیم در حضور منزه ز اختفا
از باده ظهور لقای حبیب مست
فارغ ز خویش و محو در اطوار کبریا
مدهوش حسن ساقی خمخانه الست
بیهوش نشأه می بی‏ساغر بلی‏
اول کسی که جلوه نمود از حجاب غیب
بگشود بر رخش در ایجاد را خدا
قفل از در خزانه به نامش گشوده شد
گردید جلوه ‏گر ز سراپرده خفا
نور محمد و علی و اهلبیت بود
در کار آفرینش از ایشان شد ابتدا

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
از چارده ولی مسمی به هفت اسم
سبع المثانیی که ز قرآن نشد جدا
از مخزن حقایق ارواح رو نمود
انوارشان یکی نه و نی هم ز هم جدا
یک نور بود گشته در اشباح چارده
بگرفته جا به عرش برین بیشتر ز جا
پیدا شد از اشعه انوار پاکشان
ارواح شیعه صف زده در عرش جابجا
در شیعه قدیم نبیون و سابقون
در شیعه حدیث پسینان اولیا
آنگه سماء و ارض و ملایک پدید شد
هر یک گرفته جای خود از عرش تا ثری
‏اول کسی که حمد و ثنای خدای گفت
تسبیح و حمد صانع بی‏چون و بی‏چرا
نور محمدی به زبان فصیح گفت
آن چارده بدند از ایشان شد ابتدا
پس اهلبیت جمله به تسبیح آمدند
سفتند در حمد خداوند کبریا
بودند در سپاس منزه ز حرف و صوت
بودند در ستایش بی‏زحمت هجا

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
در گوش شیعه چون ز ثناشان صدا رسید
برداشتند نغمه بر آثار آن صدا
پیچید بانگ غلغل تسبیح خاصگان
در بارگاه قدس به اصناف نغمه ‏ها
تسبیح حمد زمره انوار شد بلند
افتاد در ملایکه آن غلغل و ندا
گفتند کیست حامد و تسبیح بهر چیست
آمد ندا که صدرنشینان کبریا
تسبیح می‏کنند خدای مجید را
از هرچه نیست ذات مقدس بدان سزا
توحید می‏ کنند و ثنا و سپاس و حمد
وصفش به آن که هست منزه ز وصف‏ ها
چون این ندا رسید به گوش ملایکه
پس جملگی زبان بگشادند در ثنا
کردند اقتباس ز تسبیح خاصگان
شد مکتب ملایکه را قوم اوستا

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
چون نوبت وجود به ابدان ما رسید
این کار ز آفرینش آدم شد ابتدا
پروردگار سوی ملایک خطاب کرد
خواهم یکی خلیفه کنم در زمین به پا
گفتند ای علیم حکیم بزرگوار
تسبیح می‏کنیم تو را صبح و شام ما
در خلق آدم است چه حکمت که در زمین
کارش به جز فساد نه و ریزش دما
گفتا که اعتراض شما را نمی‏رسد
جز ما خبر ندارد از اسرار کار ما
مشتی ز خاک سوی من آرید از زمین
تا ز آب و گل کنم جسد آدمی به پا
رفتند سوی خاک و ربودند از آن کفی
با گیر و دار و محنت و با چند ماجرا
کردش به دست خویش چهل صبحدم خمیر
تا قابل حیات شد و مسکن قوا
قالب چو شد تمام و در او نفخ روح شد
زد عطسه ‏ای و گفت لک الحمد ربنا

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
پس امر شد ملایکه را سجده آورید
این قالب خلیفه بگزیده مرا
فی الفور در سجود فتادند سر به سر
جز دیو سرکشی که نمود از سجود ابا
گفتا که او ز خاک بود من ز آتشم
چون زاده اثیر شود ساجد ثرا
حق گفت لعن بر تو و بر تابعان تو
از اهل کبر و اهل حسد بنده هوا
گفتا که مهلتم بده از بهر رهزنی
تا انتقام خود کشم از خاکزادها
گفتا ز بندگان منت دست کوته است
تا وعده جزا تویی و بنده هوا
جای شما جهنم و کار شما ضلال
سوزید تا شود به شما پخته کار ما
آدم سپاس و حمد و ثنا گفت و شکر کرد
بر سجده ملایک و بر لعن من ابا
آنگه ز فاضل گل او ساخت صورتی
مانند او ولی به انوثت از او جدا

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
آدم چو دید صورت زیبای دلفریب
در خویش یافت جانب او میل و اشتها
گفتا که کیستی تو چنین بهر چیستی
گفتا که آفریده حقم کما تری‏
گفت ای خدای این چه جمال است و این چه حسن
در روی او چو می‏نگرم می‏روم ز جا
گفتش خدای بنده‏ ای از بندگان ماست
خواهی که مونس تو بود خطبه کن ز ما
پس خطبه کرد و خطبه خدا خواند و عقد کرد
کابین قرار داد که آموزدش هدا
پس روی کرد جانب حوا ز روی مهر
گفتا بیا به پیش من ای ماه دلربا
از حق ندا رسید که برخیز ای صفی
رو جانب صفیه چنین است امر ما
گفتا که خیر چون شود این گر تو طالبی
برخیز خود ز جای و به نزدیک ما بیا
برخاست آدم و سوی حوا روانه شد
با او زفاف کرد به ما شاء کیف شا

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
پس از جناب قدس رسیدش بشارتی
کاندر بهشت باش تو و زوجه هر دو تا
ساکن شوید فارغ و آزاد در بهشت
بی حر و بی برودت بی‏ جوع و بی ‏ظماء
در امن و در امان رغدا دایم الأکل
شد بر شما مباح کلا حیث شیتما
گردید طیبات جنان بر شما حلال
جز این درخت بارور جمله میوه ‏ها
اصناف میوه ‏ها همه در یک درخت جمع
سری است بر یگانگی ذات ما گوا
این بر شما حرام شد و غیر این حلال
خود را میفکنید از این نهی در بلا

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
آدم چو دید مکرمت و سجده و بهشت
گفتا در آسمان و زمین کیست مثل ما
آمد ندا که سر به سوی عرش کن ببین
آمد چو دید در نظرش نور مصطفا
با نور اهل بیت ز اشباح منعکس
اشباح کرده بود به صلبش ز عرش جا
انوار بس غریب ز صلبش نمود عکس
تا منتهای عرش درخشان و با ضیا
از عکس آن فتاده مثال و شبح به عرش
تا چارده شبح همه جان‏بخش و دلگشا
از علمشان بدید درختی کشیده سر
چو سدره منتهی شده تا اوج منتها
چون نیک بنگریست همان آن درخت بود
یا عکس آن درخت کزان نهی شد ورا
یا نور آن درخت که بودش شمار جمع
بود آن درخت علم در او جمله میوه‏ ها

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
آدم ز حسن و بهجت آن در شگفت ماند
کاشباح نور و علم چه قوم است ای خدا
آمد ندا که نور حبیب خدای تست
با نور اوصیای وی و شاه اوصیا
آنان که بودشان سبب آفرینش است
آنان که مقصدند ز خلق و ز امر ما
هست این درخت صورت علم نهانشان
کز وی کسی بری نبرد جز به اذن ما
آن کو به اذن می‏برد از وی بری ولی است
داناست بی‏تعلم و بینای رازها
باز آن کسی که می‏برد از وی به غیر اذن
نومید و تیره مانده در این پرده عطا
مخصوص اهلبیت حبیب است آن درخت
یا آن کسی که از در ایشان برد عما
این منزلت به هیچ پیامبر نداده ‏ایم
جز آنکه می‏ خورد نمک از خوان مصطفا

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -