cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
ای عشق خون دیده مرا در ایاغ ریز
در جیب جان سوخته یک مشت داغ ریز
اززهد خشک مهر و وفاگل نمی کند
خونش به خاک شوره زمین فراغ ریز
از غیب بشکفان لب لعلی به طالعم
شوری درین بهار مرا در دماغ ریز
مشکین عذار من به چمن طره برفشان
بویی ازین بنفشه و سنبل به باغ ریز
هرگز به کویت آبله پایان نمی رسند
خاری به راه پی سپران سراغ ریز
ای دل درین بهار نثار ره جنون
اشکی به رنگ لاله به دامان راغ ریز
شوری فتاده است حزین از نوای تو
مشتی ازین نمک به گریبان داغ ریز

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
با یار نیست دوری ما راکمی هنوز
در عشق محرمیم به نامحرمی هنوز
افشرده بود رنگ خزانم بهار را
خون می چکد ز ناصیه خرمی هنوز
با آن که گشته ام نمکستان خنده ات
نالد دهان زخم ز بی مرهمی هنوز
از جلوه تو محفل سوز است سینه ام
در دیده می تپد نگه ماتمی هنوز
افغان من فسانه خواب تغافل است
دارد اثر به ناله من همدمی هنوز
با آنکه از خدنگ تو چاک است سینه ام
چونگل نبرده راه به دل بی غمی هنوز
نم درجگر نمانده و چشم ترم حزین
از ابر نوبهار ندارد کمی هنوز

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ز ترکتازی آن نازنین سوار هنوز
مرا غبار بلند است از مزار هنوز
عجب که صبح قیامت ز خواب برخیزی
چنین که بسته تو را چشم اعتبار هنوز
از آن شبیکه به زلف توکرد شانه کشی
نمی رود دل و دستم به هیچ کار هنوز
اگر چه خط ز طراوت فکنده حسن تو را
کرشمه می چکد از چشم فتنه بار هنوز
نسیم سنبل زلفت وزید صبح ازل
که عطسه ریز بود مغز نوبهار هنوز
اگرچه حسن تو از خط شده ست پرده نشین
چه نقش ها که برآرد به روی کار هنوز
گذشته از دل گرم که یاد عارض او
که خوی فشان بود آن آتشین عذار هنوز
ز تیغ بازی چشمی مرا ز خاک حزین
چو سبزه می دمد انگشت زینهار هنوز

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
به عجز من بنگر وز غرور یارمپرس
ز سرفرازی آن سرو پایدار مپرس
به غمزه های شکارافکن از کمین برخیز
ز خونبهای من ای نازنین سوار مپرس
گداخت زهر فراق تو جان شیرینم
ز تلخ کامی شبهای انتظار مپرس
تویی که چاره دلهای دردمندانی
ز دردمندی دلهای بیقرار مپرس
مقیم لنگر تسلیم عشق باش حزین
درین محیط پرآشوب از کنار مپرس

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
جز خون به بزم ما می نابی ندید کس
غیر از دل برشته کبابی ندید کس
آیا کدام شیوه دل آشوب عاشق است
روی تو را ز طرف نقابی ندید کس
در دهر گوشه ای که توان زیستن کجاست
اینجا به کام جغد خرابی ندید کس
در حیرتم که شادی و غم را مدار چیست
لطفی عیان نگشت و عتابی ندید کس
جز مهر اوکه در دل صدپاره من است
در شیشه شکسته شرابی ندید کس
یک دل نشد ز چرخ سیه کاسه کامیاب
زین جام سرنگون دم آبی ندید کس
مژگان چو خار در قدم اشک گرم سوخت
آتش فشان چو دیده سحابی ندید کس
باشد بهشت صحبت دیوانگان حزین
کز پند عاقلانه عذابی ندید کس

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
دلها ز جلوه خون شد و یاری ندید کس
عالم به گرد رفت و سواری ندید کس
سرگشتگان چو موج بسی دست و پا زدند
زین بحر بیکرانه کناری ندید کس
رخسار نانموده دل از عشق سوختی
آتش زدی به شهر و شراری ندید کس
سرو و سمن ز ساغر شوق تو سرخوشند
در دور نرگس تو خماری ندیدکس
افسرده بود بس که بساط چمن حزین
ایام گل گذشت و بهاری ندید کس

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
بی مطرب و می چشم تری را چه کند کس
پیمانه خونین جگری را چه کند کس
گر صرف نثار قدم یار نگردد
چون اشک گرامی گهری را چه کند کس
آشوب دل از سلسله زلف تو افزود
دیوانه بی پا و سری را چه کند کس
گر شوخی حسنت نکند انجمن آرا
چون شمع فروغ نظری را چه کند کس
در آتش محرومی رخسار تو دل سوخت
پروانه بی بال و پری را چه کند کس
دل بردی و پروای نگهداشتنش نیست
چون چشم تو بیدادگری را چه کند کس
در دل شکن این شکوه حزین  از سر غیرت
بر لب نفس بی اثری را چه کند کس

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
جلوه ناز تو ای سرو روان ما را بس
دولت وصل تو از هر دو جهان ما را بس
در اسیری شکن زلف تو ما را دلدار
درغریبی غم تو مونس جان ما را بس
هوس بوسه ز لعل لب او بی شرمی ست
گل پیغامی از آن غنچه دهان ما را بس
نه دل سیر چمن نه سر صحرا داریم
در جهان کنج خرابات مغان ما را بس
روح حافظ بود از کلک تو خشنود حزین
از تو این تازه غزل ورد زبان ما را بس

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
شب سودازدگان زلف پریشان تو بس
صبح صادق نفسان چاک گریبان تو بس
زمزم از حاجی و سرچشمه حیوان از خضر
لب ما جرعه کش از چاه زنخدان تو بس
حسرتی در دلم از بال و پر افشانی نیست
بسملم را تپشی بر سر میدان تو بس
آشیان نیست به گلبن هوس مرغ اسیر
دل ما در شکن طره پیچان تو بس
سرم آموخته زانوی غمخواران نیست
کوی میدان وفا در خم چوگان تو بس
عشق را نیست خراجی به خرابی زدگان
عذر دیوان جزا خاطر ویران تو بس
شور محشر ز تو نقد آمده امروز حزین
داغ خورشید قیامت دل سوزان تو بس

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ای طره برافشانده خدا را ز گدا پرس
احوال پریشانی ما را ز صبا پرس
تا کی گذری از بر ما مست تغافل
یک بار ز حال دل شیدایی ما پرس
ای برق به خرمن زده از خار میندیش
حال دل زار از لب هر برگ گیا پرس
گر بی سر و سامانی صحرای جنون را
خواهی که بدانی ز من آبله پا پرس
افتاد اها حزین در قدم محمل نازت
بی تابی حال دل او را ز درا پرس

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
تلخ از لبت ای خسرو خوبان به گدا بس
از همچو تویی قسمت ما جور و جفا بس
پیش تو کند فاش پریشانی عاشق
پیغام دلم با سر زلف تو صبا بس
با عفو گناهی بتر از ترک گنه نیست
چون دوست کریم است مرا فعل خطا بس
با سایه گل خوی کن و ناله بلبل
درگلشن ایجاد همین برگ و نوا بس
بر سر گل باغ تو زیاد است حزین را
او را ز گلستان تو یک برگ گیا بس

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
ای ساقی صبوح نجات از خمار بخش
جامی به طاق ابروی صبح بهار بخش
تا کی به قید عالم صورت به سر بریم
آیینه را خلاصی ازین زنگبار بخش
آرام سوز حوصله ای کن نصیب ما
یا بحر بیقراری ما را قرار بخش
تا هست می به شیشه غم از عمر رفته نیست
این آب رفته باز به این جویبار بخش
تا هست می به شیشه  غم از عمر رفته نیست
میخانه را بیا به من میگسار بخش
مپسند خالی از می گلرنگ ساغرم
ته جرعه ای چو لاله به این داغدار بخش
باشد می دو آتشه را نشیه بیشتر
ته جرعه ای ز خود به حزین فگار بخش

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
گر نشد جان و دلم از رخ زیبای تو خوش
می کنم خاطر خود را به تمنای تو خوش
وعده امروز به فردای قیامت دادی
روزگار دل ما در غم فردای تو خوش
ناخن خار رهت عقده گشا افتادهست
خاطر آبله بادیه پیمای تو خوش
هر سر موی سمن بوی تو خوشتر ز همند
خط مشکین تو خوش زلف چلیپای تو خوش
دل تنگم که تمنای پیامی دارد
چه شود گر شود از لعل شکرخای تو خوش
ای سر زلف دلاویز شکستت مرساد
سر شوریده دلان است به سودای تو خوش
به چه تدبیر کنی خاطر خود شاد حزین
غم عشقی نکند گر دل شیدای تو خوش

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
دارم ز ریزش مژه جیب و کنار خوش
باشد چمن به سایه ابر بهار خوش
چون شیشه‎ی شکسته در افسرده انجمن
می آیدم ز گریه بی اختیار خوش
هر جا معاشران تو باشند اهل دل
مستی خوش است و زهد خوش است و خمار خوش
از دیده ام قدم مکش ای نازنین نهال
سرو سهی بود به لب جویبار خوش
در گیر و دار ناخوش و خوش نیستم حزین
باشد دلم به خواسته کردگار خوش

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
برقع طرف نگردد با آتشین عذارش
چون شمع می توان دید در پرده آشکارش
با صد جهان شکایت زخم دلم دهان بست
یارب چه نکته سنجد چشم کرشمه بارش
سامان طرفه ای داد عشق تو چشم ما را
در کف عنان دریا در آستین بهارش
شد از تپانچه نیلی رخسار یوسف ما
دیگر طمع چه باشد ز اخوان روزگارش
گیرم که لب نبندم پیش که می توان گفت
کآتش به سینه دارم از لعل آبدارش
چشم گرسنه مستش از خون نمی شود سیر
تیغ سیاه تا بست مژگان سرمه دارش
عمریست بسمل ما در خاک و خون تپان است
باشدکه بر سر آید آن نازنین سوارش
داغ تو را ز عزت مانند لاله و گل
از دست هم ربایند دلهای بیقرارش
از سوز دل حزینت از بس گریست چون شمع
آتش به عالمی زد مژگان اشکبارش

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
پشتم چو تیغ خم شد از بار جوهر خویش
جز پیش خود نیارم هرگز فرو سر خویش
گر داغ سینه خود خورشید را نمایم
گردون دون ننازد دیگر به اختر خویش
دهر آرمیدگان را از جای برنیارد
آب گهر بنازد بر موج لنگر خوبش
برده ست بو دماغم از نشیه های داغم
هر کس کشیده ساغر از کاسه سر خویش
از آمد آمد حسن پوشید خط رخش را
گاهی نهان شود شاه درگرد لشکر خوبش
صیاد من مگر خود آید به آشیانم
صد بار آزمودم کوتاهی پر خوبش
سیلاب گریه من زان کو نمی کشد پا
کرده ست سرخ رویم اشک دلاور خویش
هرجا که پاگذاری بر پاره دل آید
از ناز اگر نمایی گلگشت کشور خویش
رحمی به حال زارش گر باشدت رفوکن
زخم دل حزین را با زخم خنجر خویش

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
دارم ز داغ دل چمنی در کنار خویش
در زیر بال می گذرانم بهار خویش
برق از زمین سوخته ما چه می برد
چون نخل آه فارغم از برگ و بار خویش
گر نیست در بغل شب بخت مرا سحر
صبح جهانم از نفس بی غبار خویش
با آنکه می مکم جگراز تشنگی چو شمع
ابر بهارم از مژه اشکبار خویش
آزاده بار منت احسان نمی کشد
می دزدم از نسیم صبا شاخسار خویش
پیرایه بهار جنون است رنگ مست
بر سر زدم ز داغگل اعتبار خویش
جیبم حریف سوخته جانی نمی کشد
دارم نهفته در دل خارا شرار خویش
از یار نیم ناز نگاهی ندیده ام
شرمنده ام ز خاطر امیدوار خویش
در برگ ریز دی سخنم تازه و تر است
چون خامه خرمم زلب جوببار خویش
هرگز نیامد آیت نوری به روی کار
گردانده ام بسی ورق روزگار خویش
اشک روان و رنگ پرافشان بود حزین
بفرست نامه ای به فراموشکار خویش

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
باید از نالهءجانکاه عصا دارد پیش
بس که دشوار برآید نفس از سینه ریش
بلبل از آتش گل سوزد و پروانه ز شمع
همه سوزند ز بیگانه من از آتش خویش
آنگه ارباب نظر دیده ورت می دانند
که به عبرت نگری هر چه تو را آید پیش
آمد آن شوخ به سیر چمن و نرگس مست
جلوه قامت او دید و سرافکند به پیش
فکر آخر شدن دور قدح کشت مرا
ورنه از گردش افلاک ندارم تشویش
راز پوشیده دل ها همگی گردد فاش
کاو کاو مژه ات بس که نماید تفتیش
دل چه سان جمع کنم در غم دلدار حزین
من که در هر بن مو می خلد از هجرم نیش

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
بی نشانی همه شان است به عنقا مفروش
کنج عزلت چو دهد دست به دنیا مفروش
خونبها صید تو را حلقه فتراک بس است
سر شوریده به آن زلف چلیپا مفروش
دیده ای مست تو را از پی عبرت دادند
شوخ چشمانه به دنبال تماشا مفروش
پیش ما مرگ به از ناز طبیبانه بود
خلوت خاک به آغوش مسیحا مفروش
هر چه خواهی ببر ای ابر بهار از مژه ام
به عبث آب رخ خویش به دریا مفروش
مستی آسان نبود حوصله ای می خواهد
توبه این شیشه دلی هوش به صهبا مفروش
چون گل هرزه درا دفتر دل باد مده
خاطر جمع به یک خنده بیجا مفروش
طور دل نیست کجا طاقت دیدار آرد
جلوه ای برق جهانسوز به خارا مفروش
به فسون سازی زاهد مرو از راه حزین
مذهب عشق به تسبیح و مصلا مفروش

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
شادیم که شد جهان فراموش
جانان نشود ز جان فراموش
شیون نرود به وصلم از یاد
بلبل نکند فغان فراموش
در دور نگاه فتنه خیزت
آشوب کند جهان فراموش
ای دشمن جان که هرگزت نیست
ازکینه دوستان فراموش
چون تیغ به عاشقان کشیدی
ما را مکن از میان فراموش
گر یاد کند شکنج زلفت
بلبل کند آشیان فراموش
گر نام حزین به خاطرت نیست
نامت نشد از زبان فراموش

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
چو شمع انجمن افروز کفر و ایمان باش
به مدعای دل کافر و مسلمان باش
سری به جیب تفکر چو غنچه گاه بکش
به دست غم نفسی زینت گریبان باش
میار همچو سپر چین به ابروی مردی
به زیر تیغ بلا همچو زخم خندان باش
به رنگ چرخ گرت صد هزار دیده دهند
به روز خویش چو ابر بهار گریان باش
به تنگنای خرد پای بست نتوان بود
چو عشق خانه برانداز کفر و ایمان باش
حزین به نرگس شهلا مکن نظر بازی
خراب شیوه آن چشم نامسلمان باش

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
آمد شبی به خوابم آن ماه پرنیان پوش
چون صبح پیرهن چاک چون شمع طره بر دوش
از تاب باده چون گل شبنم فشان ز عارض
و ز لعل ساده چون مل سیلاب طاقت و هوش
گیسوی مشک فامش پیوند با رگ جان
شمشاد خون خرامش با شور حشر همدوش
طغرای خط سبزش کان مصحفی ست ناطق
پیدا چو عکس طوطی زآیینه بناگوش
افغان شب نشینان افسانه سنج نازش
پیمانه ی صبوحی از خون عاشقان نوش
از تاب جعد پر فن دام بت و برهمن
خون وفا به گردن زنارکفر بر دوش
پروای دل نداری خون شد ز بیقراری
دستی نمی گذاری بر سینه های پرجوش
گفتم فدای نامت جان به لب رسیده
ای آهوی رمیده غارتگر دل و هوش
خواهم ز یاری بخت راهم فتد به کویت
تا وقت بازگشتن دل را کنم فراموش
از تیر غمزه او بسمل جگر بر آذر
وز یاد جلوه او بلبل چمن فراموش
گفتا حزین ندانی آیین جان فشانی
درکوی بی نشانی بنشین و هرزه مخروش

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
آیا همای تیر تو جوید نشان خویش
ما می زنیم قرعه به مشت استخوان خویش
گردن بزن بسوز بکش جسم و جان ز توست
چون شمع فارغیم ز سود و زیان خویش
صد ره به من کشد دلت اما چه فایده
یکبار بشنو از دل نامهربان خویش
چون شمع بی اثر نبود سرگذشت من
حرفی بسنج از لب آتش زبان خویش
یکبار هم به دست صبا می توان فشاند
بوی گلی به مرغ کهن آشیان خویش
با زلف شانه را نکنی آشنا اگر
دانی چه می کشم ز دل بدگمان خویش
ساکن مشو حزین که به بالین توست شمع
هویی بزن به بال و پر ناتوان خویش

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
کرده ام خاک در میکده را بستر خویش
می گذارم چو سبو دست به زیر سر خویش
ما سمندرصفتان بلبل گلخن زادیم
سبزه عیش ندیدیم زبوم وبرخوبش
در غمت صبر و ثباتم همه آشوب شده ست
بحر طوفان زده ام باخته ام لنگر خویش
بیضه گر دیده قفس مرغ گرفتار مرا
داد آزادیم از منت بال و پر خویش
دم شمشیر رگ خواب فراغت شودش
هرکه در دامن تسلیم گذارد سر خویش
عجبی نیست اگرکافر عشقیم تمام
دل و دین می بری از جلوه جان پرور خویش
سرکشان را فکند تیغ مکافات ز پای
شعله را زود نشانند به خاکستر خویش
چهره بی پرده نمودی همه شیداگشتند
فارغم ساختی از طعن ملامتگر خویش
بیخود از نشیه دیدار خودی می دانم
مست من آینه را ساختهای ساغر خویش
حکم فرماندهی کشور دلهای خراب
داده ای باز به مژگان جفا گستر خویش
سینه اش روز جزا لطمه خور دست رد است
هرکه از داغ مزین نکند محضر خویش
دست فارغ نشد از چاک گریبان ما را
آستینی نکشیدیم به چشم ترخویش
غنچه آماده تاراج نسیم آمده است
هرزه خاطر نکنی جمع به مشت زر خویش
کوه و صحرا همه از آتش عشقت داغند
لاله را سوخته ای از رخ چون آذر خویش
هر طرف می نگرم تیغ جفایی ست بلند
شیوه داد برون کرده ای از کشور خویش
بلبل و گل همه دم همنفسانند حزین
بی نوا من که جدا مانده ام از دلبر خویش

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
بستم کمر چو عنقا در بی نشانی خویش
بر جا گذاشتم نام از ناتوانی خویش
چون من کسی مبادا تنها ز یار و محرم
دل نیست با که گویم درد نهانی خویش
اشک سبک عنانم صحرانورد وحدت
از شهربند دلها بردم گرانی خویش
بار گران هستی از دوش خود فکندیم
جان را کجا توان برد بی یار جانی خویش
عهد بهار سست است ای بلبل چمن سیر
گلشن چه طرف بسته از گل افشانی خویش
تا چند می توان گفت خونین دلان میازار
آن مست ناز دارد با سرگرانی خویش
شمعی حزین  نزیبد خاموشیت به محفل
روشن به عالمی کن آتش زبانی خویش

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
یک دم به مزد دیده شب زنده دار خویش
می خواستم چو اشک تو را در کنار خویش
رنگین نگشت تیغ نگاهت زخون ما
آخر شکسته رنگی ما کرد کار خویش
چون در امید وعده وصلت سفید شد
کردم ز چشم خویش چو عبهر بهار خویش
دارم امید منزلتی از دلت هنوز
بر سنگ می زنم چو گهر اعتبار خویش
هرگز کمی نمی کشم از دشمن غیور
بر دیده سپهر نشانم غبار خوبش
ما غسل توبه را به شط باده می کنیم
از بس که تشنه ایم به خون خمار خویش
ای مست ناز طعن اسیری مزن به ما
از خویش غافلی که نگشتی شکار خویش
ما و بهار عالم افسرده را حزین
داریم تازه از نفس مشکبار خویش

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
فکندم دل به کوثر از زلال لعل نوشینش
گرفتم در چمن نظاره را از حسن رنگینش
نگاه ساده دل را چون غزالان کرده صحرایی
سمن زار بناگوشش بهار خط مشکینش
ز بی سرمایگی خجلت کشد مژگان رنگینم
اگر منت به چشم من نهد پای نگارینش
زکوشش ناله عاجز شد ز بس تیرش به سنگ آمد
چه سازد بی قراری های دل با کوه تمکینش
به این حسرت نصیبی ها چه طرف از گلشنی بندم
که بیخود می رود ازکف چو دل دامان گلچینش
چه ذوق از بزم هستی می پرستی را که می باشد
رگ تلخ شراب زندگانی جان شیرینش
سراپا خوانده ام دیوان دل در مکتب عشقت
گل اشکی ست مضمون مصرع آهی ست تضمینش
چرا در خون نخوابد از غم حرمان دیدارت
نگاه ناتوان من که مژگان است بالینش
به عشق آمیز تا بنمایدت جام جهان بین را
به شرط آنکه ننمایی به عقل مصلحت بینش
حزینی راکه ما دیدیم صد ره ننگ می آید
مسلمان را ز ایمانش برهمن را ز آیینش

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
بود یارم غم دیرینهء خویش
پریزادم دل بی کینه خویش
عنانم درکف طفلی ست خود رای
ندانم شنبه و آدینه خویش
بود عمری که می سازد چو شیران
تن آزاده با پشمینهء خویش
به امیدگشاد تیر نازی
هدف دارم به حسرت سینه خویش
نیاراید بساطم را متاعی
چو داغم گوهر گنجینه خویش
نمی باشد خماری مستیم را
خرابم از می پارینه خویش
حزین از هر دو عالم تافتم روی
ز دل کردم چو آب آیینه خویش

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
قیامت شد به پا از جلوه نوخیز شمشادش
تماشا در بهشت افتاد از حسن خدادادش
شمارد موج نقش جویباران طوق قمری را
سر و برگ گرفتاران ندارد سرو آزادش
برآرد ناز شیرین شعله ها از خرمن خسرو
چو گیرد بیستون را زیر برق تیشه فرهادش
دمد بوی بهار عشق افسون گرفتاری
قفس در زیر پر دارند مرغان چمن زادش
دل شوریده من می خروشد با شب آهنگان
نمی داند گران خواب فراموشی ست صیادش
نه تاب ناله دارم نه تمنای وفا اما
چه سازد دل که عاشق شکوه افتاده ست بیدادش
حزین افکندی از کف خامه شیرین نوا اما
چو بانگ تیشه در کوه و کمر پیچید فریادش

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
چو موج می جدا از باده نتوان کرد پیوستش
بود میخانه زیر دست مژگان سیه مستش
چو آن کافر که اسلام آورد از بی نواییها
ره دین می رود زاهد که دنیا نیست در دستش
گذر کرد از گلویم ناوکش چون قطره آبی
چه منتهاست برگردن مرا از صافی شستش
به امید نگاهی دل به دنبالش فرستادم
به تیر غمزه نامهربان آن بی وفا خستش
چه لذت بود از قاتل حزین نیم بسمل را
که در خون می تپید و آفرین می ‎گفت بر دستش

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
هرگل که پر از لخت جگر نیست کنارش
بر سر نتواند زدن از شرم بهارش
از پرتو رخسار جهانسوز تو دارم
آن شعله به دل کآتش طور است شرارش
در خورد زوالش نبود دولت دنیا
این باده نیرزد به غم و رنج خمارش
در سینه من بس که شهید است تمنا
دشتی ست که بر روی هم افتاده شکارش
از سرو تو این جلوه نازی که حزین دید
پیداست که بر باد رود صبر و قرارش

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
گر تیر جفایی رسد از دوست نشان باش
با خصم دم تیغ شو و پشت کمان باش
آگاهی از اوضاع جهان جمله ملال است
یک ساغر می درکش و از بی خبران باش
مفتون نتوان بود به نیرنگ بهاران
ای شاخ گل آماده پرواز خزان باش
گر یار تویی باک ز اغیار ندارم
چون دوست توییگو همه کس دشمن جان باش
گر یار حزین وعده دیدار نماید
تا روز جزا با دل و چشم نگران باش

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
سالک ز سراغ ره مقصود خمش باش
هر سنگ نشان سنگ ره توست بهش باش
با ساقی قسمت نتوان عربده انگیخت
چون گل همه دم کاسه خون می کش و خوش باش
بر بند زبان گوش سخندان چو نیابی
جایی که خرد پرده شنو نیست خمش باش
در عهد تو خونی که بریزد دیتش نیست
مجنون شده عشق تو گو عاقله کش باش
می نوش حزین وشکرین نکته فروربز
گو سرکه جبین زاهد ازین شیوه ترش باش

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
از چشم خویش باشد باغ و بهار درویش
صد رنگ گل برآرد اشک از کنار درویش
گر سیل فتنه گیرد روی زمین سراسر
از جای خود نجنبد کوه وقار درویش
مهر آیت جمالش کین جلوه جلالش
هستند چرخ و انجم در اختیار درویش
ای منکر طریقت بر جان خود ببخشای
تیغ برهنه باشد جسم فگار درویش
گر باد فتنه عالم بر یکدگر برآرد
حاشا شود پریشان مشت غبار درویش
هم عاشق است و معشوقهم شاهد است و مشهود
عقل آگهی ندارد ازکار و بار درویش
جان حزین مسکین از فقر زندگی یافت
آب حیات باشد در جویبار درویش

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
سپندآسا در آتشخانه می رقص
به بال شعله چون پروانه می رقص
بیفکن خرقه هنگام سماع است
ز مستوری برآ مستانه می رقص
سرودی نیست به از غلغل می
به پای شیشه چون پیمانه می رقص
اگر مست سماعی در ره شوق
به یاهوی دل دیوانه می رقص
نه ای کمتر حزین از ذره در عشق
مدام از جلوه جانانه می رقص

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
هجران رسیده کی برد از روزگار فیض
شاخ بریده را نبود از بهار فیض
می پرورد نگاه تو هر ذره را چو مهر
عام است دور چشم تو در روزگار فیض
اقلیم بیخودی همه فصلیش خوش هواست
دیوانه می برد ز خزان و بهار فیض
مستان اگر برند ز ابر بهار فیض
ما می بریم از مژه اشکبار فیض
بی زخم ناوکی چه خوشی صید عشق را
دل می برد ز غمزه عاشق شکار فیض
ورزم به تیره بختی خود عشق در نهان
تا برده ام ز ساقی مشکین عذار فیض
نبود حزین به روزنه صبح چشم ما
ایجاد می کند دل شب زنده دار فیض

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ای تاب سنبلت زده بر مشک ناب خط
حسنت کشیده بر ورق آفتاب خط
رسم است موی را رسد از شعله پیچ و تاب
زانرو نمی شود نخورد پیچ و تاب خط
محرومیم ز رحم تو بسیار دور بود
جایی که شد ز لعل لبت کامیاب خط
چشم آن عذار ساده نیارد ز شرم دید
شاید برآرد آن گل رو از حجاب خط
تب پرده پوش شمع کجا می شود حزین 
آن حسن شوخ را نکند در نقاب خط

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
عشاق را ز سیر گل و ارغوان چه حظ
بی جلوه جمال تو از گلستان چه حظ
دور از وصال یار چه لذت ز روزگار
بی یوسف از مرافقت کاروان چه حظ
از سیرگل به دیده خلد خار بی رخت
دور از قدت ز جلوه سرو روان چه حظ
ما لذتی ز خلوت و کثرت نمی بریم
از خود گذشته را ز کنار و میان چه حظ
عیش وطن چه کار کند با دل حزین 
مرغ شکسته بال مرا ز آشیان چه حظ

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
نی می سرود با دل پرشور در سماع
افسانه ای که آمد از آن طور در سماع
فتوا نویس شرع به خونش ترانه سنج
دل از طرب به سینه منصور در سماع
افکنده آتشی به جهان های و هوی من
نزدیک مست بیخودی و دور در سماع
مطرب بگو که هر سر مویی به تن مرا
آید به شور چون رگ طنبور در سماع
خیزد صدا ز هرکف من چون زبان حزین
گردد چو گرم این سر پرشور در سماع

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
رخ برفروختی زدی آتش به جان شمع
گل کرد در حضور تو سوز نهان شمع
پروانه را به خلوت آغوش می کشد
نازم به گرمی دل نامهربان شمع
کی روشناس مجلس روحانیون شود
تا جسم تیره را نگدازد روان شمع
عاشق ز بیم قتل هراسان نمی شود
هرگز کسی نکرد به تیغ امتحان شمع
دارد نگاه حسرتی از چشم خونفشان
حاجت به عرض شوق ندارد زبان شمع
یک التفات گرم نمودی و سوختم
پروانه بیش از این نبود میهمان شمع
تا صبح مجلس از من و پروانه گرم بود
می سوخت از حکایت هجران زبان شمع
بی چاک شام زلف که عمرش دراز باد
رحمی نکرده بر مژه خونفشان شمع
شرح حکایت شب هجران کند تمام
گر مهر خامشی نزنی بر زبان شمع
شیب و شباب ما نتوان یافتن حزین
یکسان گذشت فصل بهار و خزان شمع

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ای نثار ره تیغ تو سرافشانی شمع
داغ سودای تو آرایش پیشانی شمع
تا سحر در حرم وصل تو پا بر جا بود
کس درین بزم ندیدم به گرانجانی شمع
آنقدر ضبط زبان کردکه در بزم تو سوخت
رشک می آیدم از طرز سخندانی شمع
خوش به آرام ازین مرحله در شبگیر است
سفر از خود نتوان کرد به آسانی شمع
عرق شرم فرو ریزدش از پیشانی
خجل از روی تو شد چهره نورانی شمع
سودی از سوختن خرمن پروانه نکرد
لب گزیدن بود آثار پشیمانی شمع
پرده پوشی نتوان کرد به رسوایی ما
که لباسی نشود جامه عریانی شمع
غم و شادی همه یک کاسه کند آتش عشق
گریه ناکی نتوان یافت به خندانی شمع
فکر آن است که در پای تو ریزد جان را
می توان یافتن از سر به گریبانی شمع
شب چو سازد گل روی تو رقم پردازم
بر سر خامه زنم لاله نعمانی شمع
ما و دلدار ز یک شعله کبابیم حزین
سوخت پروانه ما را غم پنهانی شمع

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -