cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
عجب در مستی ندارد هیچ فرقی با شراب
من نمی دانم چرا بدنام شد تنها شراب
رندی و چندین رعونت شیخی و صدگونه عیب
چون شود هشیار کس اینجا شراب آنجا شراب
بیخودی جاوید باید عمر دنیا کوتهست
من نمی نوشم از آن در نشیة دنیا شراب
نیست در دلبستگی ها نشیه ای در باده هم
هست با وارستگی دنیا و مافیها شراب
چارة لغزیدن این ره عصای بیخودیست
هر کجا افتم ز دست عقل گویم یا شراب

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
همین نه مرهم دل های خسته است شراب
که مومیایی رنگ شکسته است شراب
گل شکفتگی از جام باده سیرابست
کلید فتح در عیش بسته است شراب
طلسم توبة ما را که زاهدان بستند
به یک تبسم ساغر شکسته است شراب
به صد فسون ز دلم مهر باده نتوان برد
چو حرف راست به طبعم نشسته است شراب
تو خواه خبث زن و خواه مدح کن فیاض
ز حد ما و تو عمریست رسته است شراب

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
دلم از غصه رنجورست امشب
زتن آسایشم دورست امشب
بخواهد آهم از گردون گذشتن
کمان ناله پرزورست امشب
به چشم ماه میل سرمة آه
کشم چندانکه مقدورست امشب
ز آغوش خیالم چشم بد دور
که آسایشگه حورست امشب
تو ای ناصح دماغ خود مرنجان
شکیبایی زمن دورست امشب
جهان تنگست بر من چون دل مور
مرا گویی شب گورست امشب
دو عالم تیره شد فیاض گویی
چراغ ماه بی نورست امشب

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلاتُ مُفْتَعِلُنْ فَعْ
بحر: منسرح مثمن مطوی منحور
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - U | - U U - | -
بی لبت ساغر می  آب ندارد امشب
شمع در مجلس ما تاب ندارد امشب
دل ندانم که دگر در چه خیالست که باز
اشک در دیدة ما خواب ندارد امشب
موج طوفان بلد و وعدة ساحل نزدیک
کشتیم لنگر گرداب ندارد امشب
شمع روی که برافروخته یارب که فلک
رنگ بر چهرة مهتاب ندارد امشب
از سرشکم نه همین پنجة مژگان جگریست
این حنا کیست که در آب ندارد امشب
تیرت از پهلوی ما پای کشیدست که دل
تکیه بر بستر سنجاب ندارد امشب
خبری هست که اشکم نه چو هر شب فیاض
پنجه در پنجة سیماب ندارد امشب

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
نگه نکرده گذشتی ز من به ناز امشب
شدم ز ناز تو شرمندة نیاز امشب
چو دید در کف پای تو جانفشانی من
زبان شمع به پروانه شد دراز امشب
به دل فزوده گره بر گره نمی دانم
که می کند گره از زلف یار باز امشب
زبس به روی تو بزم از چراغ مستغنی ست
فتاده شمع ز شرم تو در گداز امشب
چه روی داده ندانم که نگسلد فیاض
ز تار نالة زارم نوای ساز امشب

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
جان فدا کردم که تا شد وصل او یک دم نصیب
عمر جاویدست می گردد کسی را کم نصیب
تیشة غماز راز کوهکن را فاش کرد
حسن رسوا گشت چون شد عشق را محرم نصیب
عشرت این گلستان وقف که شد یارب که شد
غنچه را قسمت ملال و لاله را ماتم نصیب
عمر باقی بود و روز تیره تا پیری کشید
شد شب عمر مرا آخر صباحی هم نصیب

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
زلف را با تیره بختی شد رخ جانان نصیب
پر عجب نبود که کافر را شود ایمان نصیب
بر در دارالشفای یأس رو تا بنگری
داغ را مرهم دچا رو درد را درمان نصیب
شکر طالع ما چه می کردیم در گلزار وصل
زخم دل را گر نمی شد هم لب خندان نصیب
دامن از لخت دل ناشاد پر دارم بس است
غنچه را گو باش برگ عیش در دامان نصیب
طالع نیکو برند وو بخت ناسازت دهند
در سر کوی محبت کرده اند ارزان نصیب
گوی دولت برد هر کس ترک ننگ و نام کرد
تا قیامت شد سر منصور را سامان نصیب
کوهکن جان کند و شیرین قسمت پرویز شد
سعی ننموده  ست در تحصیل روزی جان نصیب
بازم از خاک دری فیاض چشم سرمه ایست
گر به تکلیفم کشاند سوی اصفاهان نصیب

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
گر برین قامت فزاید جلوة آن دلفریب
بر سر بازار محشر وعدة ما و شکیب
من کیم مرغی که بهر نغمه در بندش کنند
از پریدن ناامید از سر بریدن بی نصیب
هر که را دردیست از دست طبیب آید علاج
وای بیماری که چون من هست دردش از طبیب
از قضا بخت سیه هرگز نمی کردم قبول
گر ندادی آشنایی های آن زلفم فریب
می  توانی در سخن فیاض داد جلوه داد
زانکه لفظ آشنا داری و معنی غریب

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
غنچه را از حسرت لعل تو دل در بر بسوخت
رشک یاقوت لبت خون در رگ گوهر بسوخت
حسرت بزم تو خورشید فلک را داغ کرد
پرتو شمع تو این پروانه را هم پر بسوخت
بسکه با یاد لبت لب های خود را می مکید
آب حسرت در دهان چشمة کوثر بسوخت
یارب این آتش که بر ما زد که بعد از سوختن
گرمی خاکستر ما پهلوی اخگر بسوخت
داشت چشم آینه خورشید بر خاکسترم
غیرت عشق تو زانم مشت خاکستر بسوخت
در ته پیراهن خاکستر خود داشتیم
آنقدر آتش که دل تا دامن محشر بسوخت
شب که بی فیاض در بزم تو ساغر می زدیم
شیشه از تب خالة حسرت لب ساغر بسوخت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
امشب ز فرقت تو دلم چون چراغ سوخت
در خون نشست گریه ازین درد و داغ سوخت
جام و سبو ز هجر رخت دل شکسته اند
چون داغ لاله در کف ساقی ایاغ سوخت
محض از برای خاطر پروانه ها به بزم
شب تا صباح شمع نشست و دماغ سوخت
از شرم قطره های عرق بر عذار تو
شبنم چو خال بر رخ گل های باغ سوخت
فیاض عاشقی تو و ما داغ بی غمی
خواهد ترا محبت و ما را فراغ سوخت

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
اگرچه شعلة حسنت تمام عالم سوخت
به مهربانی من در جهان کسی کم سوخت
به نسبت تو چنان ذوق سوختن عام است
که در کنار گل و لاله طفل شبنم سوخت
دمی که آتش بیداد او زبانه کشید
چه نکته بود که بیگانه جست و محرم سوخت
به ذوق سودة الماس کرد زخم مرا
تبسمی که در اندیشه یاد مرهم سوخت
به نیم قطره که در کار مشت گل کردند
چه آتش است که تا آب و خاک آدم سوخت
فغان که عاشق از اهل هوس نشد ممتاز
که عشوة تو بد و نیک جمله درهم سوخت
هوای وصل تو در جانم آتشی افکند
که گریه را نم خونین و ناله را دم سوخت
اگر ز سختی هجران نسوختم سهل است
به یک ملایمت روز وصل خواهم سوخت
نمانده بود کس از اهل درد جز فیاض
چنان ز طیش برافروختی که او هم سوخت

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
پیشه ما عشق و رندی کار ماست
نیکنامی ننگ ما و عار ماست
ما امانت دار عشقیم از ازل
آنچه گردون برنتابد بار ماست
آنچه گرمای قیامت نام اوست
گرمی هنگامة بازار ماست
چون شب عیدست بر ما شام مرگ
در قیامت وعدة دیدار ماست
بت پرست آرزوهای خودیم
رشتة طول امل زنار ماست
چهرة مقصود خود را پرده ایم
وه که این آیینه در زنگار ماست
در حجاب خودنمایی مانده ایم
هر دو عالم پردة پندار ماست
ما جمال خویش نتوانیم دید
گرد هستی بر رخ رخسار ماست
همچو ما فیاض کس آزرده نیست
هم زما آشفته تر دستار ماست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
دل بد مکن ز همدمی غم که آشناست
وز کاو کاو درد مزن دم که آشناست
تا دل ز من ترانة بیگانگی شنید
رم می کند ز سایة محرم که آشناست
بیگانه است شادی و بیگانه دوست عیش
دستی زنم به حلقة ماتم که آشناست
داغ مرا که زخمی بیگانگی اوست
دلچسب نیست صحبت مرهم که آشناست
صبرم هزار کشتی بیگانگی شکست
در موج خیز اشک دمادم که آشناست
از صحبت نشاط گریزم که دشمن است
در سایة ملال درآیم که آشناست
فیاض پیش یار مریز اشک آتشین
گل تر شود ز گریة شبنم که آشناست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ما به این بی اعتباری چرخ سرگردان ماست
با هزاران دیده هر شب آسمان حیران ماست
با وجود آنکه مهر از نامة ما برنداشت
هیچ مکتوبی ندارد آنچه در عنوان ماست
بر سر خوان هوس عمریست مهمان خودیم
خوان رنگارنگ حسرت نعمت الوان ماست
از پی تحصیل خون دل هزاران غم خوریم
میزبان حسرتیم و آرزو مهمان ماست
گرچه ما در تنگنای دیده  ها موریم لیک
آنچه در وی وسعت دنیا نگنجدشان ماست
دشت پیمایی نمی دانیم چون مجنون ولی
آنچه صحرا را نیارد در نظر دامان ماست
دامن وصل نکویان داده ایم از دست لیک
آنچه دستاویز هجران جیب بی دامان ماست
گرچه وصلش فکر بی سامانی ما را نکرد
لیک دایم هجر در فکر سروسامان ماست
دوش دل را سوخت شیرینی مگر وصل تو بود
می کشد امروز این تلخی مگر هجران ماست
گر به گردون می رسد فیاض را سر دور نیست
قدردانی های عهد خان عالیشان ماست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
گل بی رنگ عشق چیدة ماست
ساغر زهر غم کشیدة ماست
رخش امید تا به کی تازیم
وحشی مدعا رمیدة ماست
خاطرش از طرب مرنجانید
ای دل و دیده غم رسیدة ماست
آنچه ز اسباب عشق مانده به ما
آرزوی به خون تپیدة ماست
در ره عشق هر کجا بینی
نقش پای سر بریدة ماست
داده از خاک پای یار نشان
منت توتیا به دیدة ماست
زیب تابوت ما شود فیاض
هر گل حسرتی که چیدة ماست

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
در عشق تو ناله پیشة ماست
گریه ورد همیشة ماست
از یک نگهش ز دست رفتیم
چشم تو هزار پیشة ماست
تا شیشة دل زدیم بر سنگ
هر جا پری یی به شیشة ماست
بی ریشه شدیم سبز لیکن
هرجا نخلی ز ریشة ماست
صد کوه به نیم ناله کندیم
این معجز کار تیشة ماست
با ما تا عشق کار دارد
بیکاری کار و پیشة ماست
ماییم هزبر عشق فیاض
عالم دربسته بیشة ماست

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
جلوة قد تو از چاک دل ما پیداست
این شکافی ست که تا عالم بالا پیداست
گرچه از ناز ز هر دیده نهان می گردی
عکس روی تو در آیینة دل ها پیداست
حسن لیلی مگر از پرده برآمد که دگر
پی دیوانگی از دامن صحرا پیداست
کشتی ما که سلامت رویش در خطرست
عاقبت خیریش از سوزش دل ها پیداست
چشم حیران خبر از جلوة پنهان دارد
معنی این سخن از صورت دیبا پیداست
ظرف پر نیست میسر که تراوش نکند
قطره هم چشمی دریاش ز سیما پیداست
هیچ کس آتش پنهان نتوانست افروخت
عشق پوشیده مدارید که پیدا پیداست
قتل پنهانی من نرگس مخمور ترا
هست از هر مژه پیدا و چه رسوا پیداست
مهربانی طبیب آینة حال نماست
شدت این مرض از رنگ مسیحا پیداست
گر بر آیینة امروز نظر بگشایی
بی کم و بیش درو صورت فردا پیداست
زود رفتی ز در میکده بیرون فیاض
از تو در مجلس این دردکشان جا پیداست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
نظر به روی تو دارد نگاه بی ادبست
سری به گوش تو دارد کلاه بی ادبست
گهی به روی تو دستی زند گهی بر دوش
در اختلاط تو زلف سیاه بی ادبست
تو بی نقاب و من از انفعال می لرزم
که طفل آرزویم را نگاه بی ادبست
در آتشیم چو خالت ازینکه بر لب جو
به طرز خط تو روید گیاه بی ادبست
به دور روی تو شرمنده نیستند افسوس
که مهر خیره سر افتاد و ماه بی ادبست
فتاده پرده ز کار دلم چه چاره کنم
که گریه طفل مر جست و آه بی ادبست
نفس ببند و ترحم به خرج کن فیاض
که آه پرده در صبح گاه بی ادبست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
چو موج بر سر آبیم و حال سخت خرابست
خوشا امید جگر تشنه ای که محو سرابست
بگو به ساقی گلرخ که خون شیشه بگیرد
که از حرارت می در میان آتش و آبست
اگر تو رخ بگشایی دلم چو گل بگشاید
بیا که رشتة کارم گره به بند نقابست
حدیث شوق ترا خامه سرسری ننویسد
که رقعه ؤاری ازین مایة هزار کتابست
درآ به میکده فیاض انتظار چه داری
که دیده پرنم اشک است و جام پر ز شرابست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U - -
شیشه هم بزمست با او ساغرش هم مشرب است
ای دل ارخون در جگر داری برای امشب است
دست و پایی می توان زد مطلب دل گر یکی است
این دل بی دست و پا سردرگم صد مطلب است
وعدة پابوست از بس عقده ام بر عقده ریخت
جان گره گردید چون تبخاله اینک بر لب است
روز وصل دوستداران می کشد آخر به هجر
آفتاب صبح هر جا می رود رو در شب است
دیده ام فیاض تا در پیچش آن موی میان
هر سر مو بر تنم در پیچش تاب و تب است

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
در عهد نگاه تو که صیاد شکیب است
در حلقة زلف تو کمین گاه فریب است
در دیدة عشاق تو طفلان نگه را
در مشق حیا گوشة چشم تو ادیب است
غم نیست ز بیماری آشفته دماغان
سودای تو در کشور اندیشه طبیب است
در کشور خوبی همه فرمانبر اویند
خط تو که در سلسله حسن نجیب است
وصل تو باندازه تدبیر نباشد
بر فرق که تا سایه کند بخت نصیب است
از دست که نالیم که در میکدة رشک
با مست تماشای تو نظاره رقیب است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
مه روی تو که آرایش هر مهتاب است
شب آیینه از آن تا به سحر مهتاب است

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
از عشق که جان در تن بیمار حزین است
معشوق مزلف نفس باز پسین است
عمری صفت زلف و خط و خال تو کردیم
یک بار نگفتیم در ابروی تو چین است
می خواست مدام از لب ما شکر زند دم
صد شکر که آیین شکایت نه چنین است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
حسن محجوب ز نظاره خطرها دارد
پردة شرم کتانست و نظر مهتاب است
یارب از قوت بازوی که پرتو دارد
برق این تیشه که در کوه و کمر مهتاب است
غیر امید زیان سود ندارد فیاض
سفر ما که در او بیم خطر مهتاب است

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
چه کنم صلح کسی جنگ و ستیز تو که خوبست
چشم آمیزشم از کیست گریز تو که خوبست
بگشا بند قبا منتظر شام چرایی
صبحدم هم به گریبان عزیز تو که خوبست
نکنی فرق هوس را ز محبت عجب از تو
ز چه باید به تو آموخت تمیز تو که خوبست
منت ناز چه حاجت مدد غمزه چه لازم
به جدالم نگه عربده ریز تو که خوبست
زخم من منت ناسور شدن را ز که جوید
خال مشکین و خط عربده ریز تو که خوبست
خط نکو خال نکو خنده نمک لب نمکین تر
به چه چیز تو دهم دل همه چیز تو که خوبست
با تو فیاض چرا گوش به مطرب ننشینم
نفس سوختة زمزمه خیز تو که خوبست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U - -
تنم از رنج و بلا مایه ده ایوبست
صبر ایوب اگر چاره گر آید خوبست
ای که از یوسف گم گشته نشان می طلبی
گذرش بر در محنت کدة یعقوبست
مددی گریه که وصلش ز خدا می طلبم
بهر تأثیر دعا چشم تری مطلوبست
حاجتی نیست به اصلاح خط خوب ترا
که خط ساخته پیش همه کس مقبولست
کس ندانست که از وی به چه نسبت راضی است
آنکه فیاض درین شهر بدو منسوبست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ز زهر ناوک او دل چو شهد خرسندست
اگر غلط نکنم تیرش از نی قندست
گره ز طرة خود باز اگر کنی چه شود
گره گشایی ما عمرهاست در بندست
کسی به دوست رسد کز جهان تواند رست
بریدن از همه عالم نشان پیوندست
دلم به حرف تو ناصح نمی کشد چه کنم
که ناوکم به جگر دل نشین تر از پندست
چه بی وفای جهانی که در زمانة تو
قسم به عهد تو خوردن شکست سوگندست
بس است نکته همین کوری زلیخا را
‍ ندست
که مهر غیر برابر به مهر فرزندست
برای قتل تو شمشیر کی کشد فیاض
هلاک صد چو تو در بند یک شکرخندست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
یوسف بازار ما هم خود خریدار خودست
خوش قیامت کرده غم هر کس گرفتار خودست
راز دل پوشیده کی ماند به منع گفتگو
لب اگر خاموش گردد رنگ در کار خودست
بر زمین ننهاد تا بر کف گرفت آیینه را
آنکه عالم شد گرفتارش گرفتار خودست
عالمی زیر و زبر گردد نپردازد به کس
بسکه در هنگامه گرمی های بازار خودست
گر نپردازد به حال عاشقان پر دور نیست
امشب آن آیینه عاشق محو دیدار خودست
هستی عالم همه یک پرتو از رخسار اوست
بی جمالش روز روشن هم شب تار خودست
ذوق دیدار تو دارد زنده دل هر ذره را
ورنه بی روی تو هر جا خاطری بار خودست
در چنین میدان که کس را نیست پروایی ز سر
زاهد افسرده دل در فکر دستار خودست
لب ببند و درد دل فیاض سر کن کاینه
گرچه خاموش است در تقریر اسرار خودست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
چون بر سر راه عدم است آنچه وجود است
نابود جهان را همه انگار که بودست
برهم زده آم خشک و تر هر دو جهان را
آتش به میان نیست عزیزان همه دودست
کس ره به سراپردة تقدیر ندارد
این قفل فروبسته به کس در نگشودست
دیریست که در عشق تو محروم جهانم
مشتاب به قتل من دل خسته که زودست
فیاض درین نشیه کسی بی المی نیست
از سیلی محنت بدن چرخ کبودست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
خاطر ما به تو صد جا بندست
آن دل تست که بی پیوندست
گره از زلف تو کس نگشاید
گرچه این عقده به مویی بندست
سرگرانی سر زلف تو چیست
چون به بوی دل ما خرسندست
درد یعقوب به دردم نرسد
غم دلبر نه غم فرزندست
ای که گفتی دل فیاض کجاست
در سر زلف کسی در بند است

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مسدس مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U -
نه زابرش خبر و نه ز بهارش یادست
ملک دل زآب دم تیغ ستم آبادست
دستگیریش به جز تیشه درین راه نبود
عاشقان رحم به بیچارگی فرهادست
نقش شیرین اگر از موی نگارد شاپور
کوهکن تیشه به دستش قلم فولادست
سر مو عیب ندارد خط جان پرور دوست
می  توان یافت که مشق قلم استادست
می توان گفت اگر کفر نباشد فیاض
نقطه بخت تو سهوالقلم ایجادست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
دلم پای بند نسیم بهارست
جنون بر سر پای در انتظارست
خراشیده رخسار کاهی عاشق
به بازار خوبان زر سکه دارست
دل از مهر زلف و رخش برنگیرم
که از کفر و ایمان مرا یادگارست
مرا سوخت هجر تو صد ره ولیکن
همان دل به وصل تو امیدوارست
چه شد یار فیاض اگر با رقیب است
به کام توهم می شود روزگارست

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -
گذشت موسم گل لیک یار جلوه گرست
چمن خزان شد و ما را بهار در نظرست
به دل هوای سفر دارم و ندارم پای
بس است آرزوی من همیشه در سفرست
ز نقل و باده چه ذوقست تلخ کامی را
که باده خون دل و نقل پارة جگرست
به جوی شیر چه دلبستگی ست شیرین را
که شیر صحبت پرویز قسمت شکرست
عجب که کام من از یار رو دهد فیاض
که کام من دگر و کام یار من دگرست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
مگر از عشق نگاری به دلش تأثیرست
که گل عارض او دست زد تغییرست
ای بت از قامت خم دیدة عاشق حذری
این کمانی ست که آه سحر او را تیرست
رام شد تا دل دیوانه به او دانستم
که سر زلف تو از سلسلة زنجیرست
عاشقان خم ابروش خطرها دارند
راه این قافله دایم به دم شمشیرست
غیر فیاض کس از وی نکند سر بیرون
خواب بختم که پریشان شدة تعبیرست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
دل تهی از خون شد و دیده چو کوثر پرست
شیشه اگر شد تهی شکر که ساغر پرست
دل زعنا پرملال شیشة ساعت مثال
یک دم اگر خالی است ساعت دیگر پرست
وجه پریشانیم چیست که از یمن اشک
دامن دریا دلم از در و گوهر پرست
قطرة اشکم چنین گرم چرا شد مگر
ساغر چشم من از خون سمندر پرست
جای تو فیاض نیست در دل تنگم دگر
بسکه سراپای من از غم دلبر پرست

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: منسرح مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - | - U U - | - U -
منم که مرغ دلم صید عشوه و نازست
پریدن دل کبکم به بال شهبازست
چنان به کنج قفس خو گرفته ام که دگر
به یاد خاطر من آنچه نیست پروازست
ز صید دوستی آن نگاه پنداری
که ترکش مژه اش آشیان شهبازست
ز ناله بس نکند با وجود ضعف که هست
نفس به سینه ام ابریشمی که برسازست
ز مهر روی تو دم می زنم از آن باشد
که ناله ام ز نفس های صبح ممتازست
به ساحریست مثل گرچه لعل پرشورش
ولی تبسم او سحر نیست اعجازست
به این امید که مشرق شوم خیال ترا
در دلم همه شب چون در سحر بازست
به اشک و آه سپردم غمش چه دانستم
که اشک پرده در راز و آه غمازست
به کشور دلم امنیتی نمی باشد
همیشه غمزه درین ملک در تک و تازست
به زاغ همنفسم عمرها و در رشکم
ز بلبلی که به او بلبلی همآوازست
اگرچه بلبل آمل فغان کند فیاض
ولی نه همنفس عندلیب شیرازست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
گهی که دیده نه بر روی آن صنم بازست
به چشم من همه اوضاع دهر ناسازست
به بزم دوست مرا ناله شادیانة اوست
بلی فغان نی از بهر دیگران سازست
ز هر چه غیر تو عمریست بی نیاز شدیم
به ما هنوز نگاه تو بر سر نازست
جراحت تو نهان در میان جان دارم
که زخم های تو از زخم غیر ممتازست
چه لذتست به تیغش که همچو گل فیاض
دهان زخم زخمیازه تا ابد بازست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
تا به روی تو در غمکدة من بازست
به تماشای تو تا دیدة روزن بازست
در و دیوار چمن بر رخ من می خندد
من به این خوش که به رویم در گلشن بازست
بسته شد بی تو به حسرت همگی راه حواس
جز ره گوش که بر نغمة شیون بازست
بی تو هر چیز که در دل گذرد جان گزدم
چارجانب در این خانه به دشمن بازست
پا مکش از دم شمشیر شهادت فیاض
که به اقلیم فنا این ره روشن بازست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
نی همین ناز تو تنها بهر قتل ما بس است
یک نگه از گوشة چشم تو عالم را بس است
دیده ام در گریة غم کیسه خالی کرده بود
آنقدر خون در دلم کردی که مدت ها بس است
ما دل خود را به بوی زلف دلبر داده ایم
گر جنون مردست عالم را همین سودا بس است
فتنه بهر کوهکن از سنگ پیدا می شود
رشک شیرین بعدازین بر صورت خارا بس است
حاجت آلایش دامان چندین غمزه نیست
یک تغافل کشتن فیاض را تنها بس است

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
اختر بی نور ما شمع مزار ما بس است
تیره بختی های عالم یادگار ما بس است
در وداع دوستان دیدیم شور رستخیز
ای قیامت زحمت مشت غبار ما بس است
صد گلستان داغ پروردیم در یک غنچه دل
عالمی را رونق فصل بهار ما بس است
در فن بی اعتباری شهرة عالم شدیم
این قدر در هر دو عالم اعتبار ما بس است
ای فلک با خود قرار ناامیدی داده ایم
بعد ازین آزار جان بیقرار ما بس است
تا فتند سررشتة تدبیرها در پیچ و تاب
یک گره از رشتة زلفی به کار ما بس است
سیر تبریزی هم از ایام مهلت یافتیم
این قدر فیاض مهر از روزگار ما بس است

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
صحرا خوش است و دشت خوش است و چمن خوش است
هر جا که هست غیر دل تنگ من خوش است
در زندگی فراغت خاطر چه آرزوست
این آرزو خوش است ولی در کفن خوش است
از گفت وگو دری نگشاید به روی دل
خاکم ازین مجادله مهر دهن خوش است
پیچیده در لباس بدن نیش زندگی
خاک عدم عبیر برین پیرهن خوش است
تیغ تو چاک تازه به جیب دلم فکند
این رخنه تا به دامن امید من خوش است
هرگز به کار عشق نیاید دل درست
دل همچو زلف یار شکن در شکن خوش است
فیاض زخم تازه به مرهم رفو مکن
کاین زخم دل شکاف چو گردد کهن خوش است

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
خوی بر رخت که رشک گلستان آتش است
هر قطره شبنم گل بستان آتش است
جز دود بال و پر به مشامش نمی رسد
پروانه مدتی است که مهمان آتش است
تکرار درس شعله کند تا سحر چو شمع
هر شب دلم که طفل دبستان آتش است
در آتش غم تو دلم بی ترانه نیست
آری سپند بلبل بستان آتش است
خون هزار طفل سرشکش به گردن است
این آستین که موجة طوفان آتش است
می میرد و قرار ندارد ز سوختن
یارب چه آتش است که در جان آتش است
فیاض طرة علم آه سرکشم
پیوسته همچو دود پریشان آتش است

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ناز آتش غمزه آتش خوی سرکش آتش است
پای تا سر آتش است آن مه ولی خوش آتش است
آن شکارافکن دگر آتش به صحرا می زند
برز بر خود آتش و در زیرش ابرش آتش است
مرغ تیرش بال و پر ترسم بسوزد از غضب
تا نگاهش بر کمان افتاده ترکش آتش است
کم بود آشفتگان را یک نفس بی هم قرار
حسرت زلف تو در جان مشوش آتش است
نالة من می تواند چرخ را از پا فکند
آه سرد من برین سقف منقش آتش است
عشق در هر سر که افتاد کار خود را می کند
هیزم از خارست از چوب گل آتش آتش است
بسکه بی آن آتشین رخ ناخوشی ها دیده است
آنچه اکنون می کند فیاض را خوش آتش است

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
چارة ما بیدلان در دفع سودا آتش است
آنچه آبی می زند بر آتش ما آتش است
نوش و نیش هر دو عالم یک حقیقت بیش نیست
آنچه موسی را چراغ خانه ما را آتش است
بر خلیل آتش گلستانست و بر ما دود دل
آتش او آتش است و آتش ما آتش است
سوختند از حسرت شمشیر او لب تشنگان
می نماید در نظرها آب اما آتش است
مستی دنیا خمار طرفه ای دارد ز پس
عیش ها فیاض امروز آب و فردا آتش است

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
تجرید و تجرد ره کاشانه عشق است
هر خانه که بر دوش کنی خانه عشق است
گوشی شنوا جوی اگر مرد سماعی
آفاق پر از نغمة مستانة عشق است
مجنون پی آوارگی از خانه عبث رفت
آوارگی آنست که در خانة عشق است
آن شعله که عالم همه پروانة اویند
ای کاش بدانند که پروانة عشق است
بی پرده نهانست رخ عشق در آفاق
این بارگه عام نهانخانة عشق است
عشق است خرابی که عمارت نپذیرد
معمورة عالم همه ویرانة عشق است
دل از کف آشفته دماغان نرباید
آرایش زلفی که نه از شانة عشق است
پیران حقیقت همه طفلان طریقند
پیر خرد آنست که دیوانة عشق است
فیاض سرانگشت تو دور از لب ما باد
کس محرم ما نیست که بیگانة عشق است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
کمان آه که یارب کشیده تا گوش است
که طرة تو به آن پردلی زره پوش است
بیا که بر تن عشاق پیرهن نگذاشت
قبای ناز که با قامت تو همدوش است
تو ای نسیم گلابی به روی بلبل زن
که ناله در سر منقار مست و مدهوش است
عرق به روی تو می غلطد و نمی داند
که خون شبنم و گل چون زرشک در جوش است
گرفته باز قبا تنگ در برش فیاض
نصیب ما و تو خمیازه های آغوش است

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -