با فال نیک و حال خوش و بخت کامگار
از ملک جم به عزم سپاهان شدم سوار
در زیر ران من فرسی  کافریده بود
اوهام را ز پویه او آفریدگار
شخ  بر و که نورد و جهانگرد و گرم سیر
کم خسب و پرتوان و زمین کوب و رهسپار
کز پی نگارم آمد و تنگم عنان گرفت
با چشم اشکبار و دوگیسوی مشکبار
در زیر مه فراشته از سیم ساده سرو
بر برگ  گل  گذاشته از مشک سوده تار
مویی به بوی سنبل و رویی به رنگ  گل
قدی به لطف طوبی و خدی به نور نار
گیسوی تابدارش همسایه ی بهشت
زلفین عنبرینش پیرایه بهار
لعلش پر آب بی مدد نور آفتاب
چشمش به خواب بی اثر برگ کو کنار
بر سرو ماه هشته و بر ماه غالیه
بر رخ ستاره بسته و بر پشت کوهسار
بر زهره رخش مه و خورشید مشتری
از حسرت خطش شبه و مشک سوگوار
در روی و موی او چو اسیران روم و زنگ
دلهای داغ دیده قطار از پی قطار
گیسو گشود و مغزم از آن  گشت عنبرین
عارض نمود و چشم از آن گشت لاله زار
چنگی زدم به زلفش و از تار تار او
چون  تار چنگ خاست بسی نالهای زار
وز هر مکنج او که گشودم به خاک ریخت
چندین هزار سلسله دلهای بیقرار
وانگشتهای من چو زره گشت پرگره
از پیچ و تاب و حلقه زلفین آن نگار
القصه نارسیده لب شکوه باز کرد
وآن طبله طبله مشک پریشید بر عذار
گفت ای نکرده یاد ز یاران و دوستان
این بود حق صحبت یاران حق گزار
باری چه روی داد ندانم که بی سبب
مسکین دلم شکستی و بستی ز شهریار
این گفت و از تگرگ بپوشید لاله برگ
وز نرگسش چکید به  گل دانهای نار
بیجاده راگزید به الماس شکرین
یاقوت را مزید به لولوی شاهوار
از ده هلال مریخ انگیخت از قمر
وز خون دیده بست ده انگشت را نگار
از جزع بست دجله سیماب بر سمن
وز اشک ریخت سوده الماس در کنار
گفتم بتا مموی و پریشان مساز موی
کز مویه ترسمت که چو مویی شوی نزار
اشک تو انجمست و رخت مهر وکس ندید
کانجا که هست مهر شود انجم آشکار
دیدم بسی  که خیزد از جویبار سرو
نشنیده ام که خیزد از سرو جویبار
پروین بروز می ننماید ترا چه شد
کایدون بروز خوشه پروین کنی نثار
جراره از چه پوشی بر ماه نوربخش
سیاره از چه پاشی بر مهر نور بار
باری قسم به جوشن داود و مهر جم
یعنی به زلفکان تو وان لعل آبدار
کز هرچه در جهان گذرم در هوای تو
الا ز خاکبوسی صدر بزرگوار
سالار دهر معتمدالدوله آنکه هست
دیباچه جلالت و عنوان اقتدار
صدری  که بر یسار وی افلاک را یمین
بدری که از یمین وی آفاق را یسار
هر چیز در زمانه به هستیت مفتخر
جز ذات وی  که هستی از آن دارد افتخار
بر خاک شوره تابد اگر نور روی او
خور جای خار روید از خاک شوره زار
یک ناامید در همه گیتی ندیده چرخ
کاو را نکرده فضل عمیمش امیدوار
دوران به دور دولت او جوید اختتام
گیهان ز فر شوکت او خواهد اعتبار
گیتی به عدل شامل اوگشته معتصم
هستی به ذات  کامل او جسته انحصار
ای چون سپهر قصر جلال تو بی قصور
وی چون وجود لجه جود تو بی کنار
تن را هوای مهر تو چون عمر سودمند
جان راسموم قهر تو چون مرگ ناگوار
چون ذات عقل پایه جاهت بر از جهت
چون فیض روح مایه جودت بر از شمار
بذل تو بی قیاس چو ادوار آسمان
فضل تو بی حساب چو اطوار روزگار
در پیش خصم تیغ تو سدیست آهنین
برگرد ملک حزم تو حصنیست استوار
عدلت به  کتف ماه ز کتان نهد رسن
حزمت به گرد آب ز آتش کشد حصار
ناگفته دانی آرزوی طفل در رحم
نادیده یابی آبخور وحش در قفار
از خاک گاه جود تو زرین دمد شجر
وز آب روز مهر تو مشکین جهد بخار
خصم ترا به دهر محالست برتری
جز آنکه خاک  گردد و خاکش شود غبار
ای بر زمین طاعت تو چرخ را سجود
وی در نگین خاتم تو ملک را مدار
وقتی بران شدم  که به دیوان رقم  کنم
ز اوصاف تیغ جان شکرت بیتکی سه چار
ننوشته نام تیغ توکز نوک کلک من
جست آتشی  که تا به فلک رفت ازان شرار
هی سوخت دفتر من از اوصاف او و من
هی آب می زدم به وی از شعر آبدار
زاندام اهل زنگ سیاهی برون رود
گر آفتاب تیغ تو تابد به زنگبار
روزی نسیم خلق تو بر مغز من وزید
پر شد کنار و دامنم از نافه تتار
چون نام همت تو برم از زبان من
در خوشه خوشه ریزد و دینار بار بار
چون وصف مجلس تو کنم خیزد از لبم
آواز چنگ و نغمه نای و نوای تار
کوهیست همتت  که چو بحرست موج خیز
بحریست رحمتت که چوکوهیست پایدار
یا حبذا ز تیغ تو آن پاسبان بخت
کز وی اساس دولت و دینست استوار
گاهش چو عقل در سرگردنکشان مقر
گاهش چو روح در تن کند او زان قرار
نبود شگفت اگر ملک الموت خوانمش
از بسکه  هست  چون  ملک الموت جان شکار
جز مور جوهرش که به  کین اژدها کش است
نادیده در زمانه کسی مور مارخوار
ویحک ز چارباغ سپاهان  که سعی تو
کردش چنان  که آیدش از هشت خلد عار
داغ جنان و باغ جنانست ساحتش
ز ازهار گونه  گونه وز اشجار پر ثمار
باغ زرشک تا تو درویی ز رشک خلد
روی از سرشک خونین دارد ز رشک وار
خون  گردد از زرشک مصفا و خون چرخ
در دل ز داغ باغ زرشک تو گشت تار
صدرا خدایگانا ده سال بی توام
جان بود دردمند و جگرخون و دل فکار
منت خدای را که بدیدم به  کام دل
بازت به صدر قدر ظفرمند و بختیار
تا خاص و عام  گاه بلندند و گاه پست
تا شیخ و شاب  گاه عزیزند و گاه خوار
از چهر نیکخواه تو بادا شکفته  گل
در چشم بدسگال تو بادا خلیده خار
تا چار ربع شانزدهست و سه ثلث نه
تا هفت نصف چاردهست و دو جذر چار
هر کاو که هفت و هشت  کند با تو در جهان
باکید نه سپهر سه روحش بود دو چار

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -