cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
ای لال ز وصف تو زبان ها
کوته ز ثنای تو بیان ها
با آنکه تو در میان جانی
جویای توایم در کران ها
هر گوشه فکنده تیر فکرت
زه کرده بهر کمان کمان ها
گاهی به بتی شویم مفتون
جوییم جمالت از نشان ها
گاهی از چشم و گاه ابرو
گاهی از لب گهی دهان ها
گاهی از لطف و گاه از قهر
گاهی پیدا گهی نهان ها
گه سیر کنیم در خط و خال
جوییم ترا در آن میان ها
گاه از سخنان توی برتوی
گاهی ز کتاب و گه بیان ها
القصه بهر طریق توییم
با بال دل و پر روان ها
گیریم سراغت از که و مه
گاه از پیران گه از جوان ها
ما را با تو سری و سریست
پنهان ز تن و دل و روان ها
سودای تو هرکراست چون فیض
دارد بس سود در زیان ها

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
تو و آرام و پخته کاری ها
من و خامی و بی قراری ها
پرسشم گر به خاطرت گذرد
دل بیمار و جان سپاری ها
غیر را روزهای عیش و طرب
من و شب های تار و زاری ها
بی نکویی چه بر سرش آمد
کو مراعات حق گذاری ها
پای تا سر به مهر تو بستم
یاد ایام رستگاری ها
شکوه بگذرام و بنالم زار
تا کند دوست غمگساری ها
از در عجز و مسکنت آرم
بندگی ها و اشکباری ها
شاید از رحم در دلش آرد
آه آتش فشان و زاری ها
شکوه از بخت و مهر او در دل
چه شد آرزم و شرمساری ها
دعوی دوستی و عرض گله
روی سخت و امیدواری ها
گفتی ای دل فکار از که ای
زار تو زار تو به زاری ها
فیض را نیست غیر تو یاری
یاریش کن به حق یاری ها

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
پژمرده شد دل ز آلودگی ها
کاری نکردم ز افسردگی ها
دل برد از من گه این و گه آن
عمرم هبا شد از سادگی ها
هرچند شستم دامان تقوی
زایل نگردید آلودگی ها
از پا فتادم و از غم نرستم
نگرفت دستم افتادگی ها
زین آشنایان خیری ندیدم
خوش باد وقت بیگانگی ها
سامان نخواهم ایوان نخواهم
بیچارگی ها آوارگی ها
ای فیض بگسل از عقل و تدبیر
بر عشق تن جان آشفتگی ها
ای جمله تقصیر در بندگی ها
رو آب شو از شرمندگی ها
شد حق منادی قل یا عبادی
تو جان ندادی کو بندگی ها
در راه یوسف کف ها بریدند
ای در رهش گم زان پردگی ها
آمد قیامت کو استقامت
زین بندگی ها شرمندگی ها
صوری دمیدند موتی شنیدند
مرگست خوش تر زین زندگی ها
کو عشق و زورش کو شر و شورش
طرفی نبستم ز آسودگی ها
از خود به در شو شوریده سر شو
صحرای پهنی ست شوریدگی ها
ای آنکه داری در سر غم عشق
ارزانیت باد آشفتگی ها
یا رب کجا شد عیش جوانی
خوش عالمی بود آن کودگی ها
ای فیض برخیز خاکی به سر ریز
در ماتم آن آسودگی ها

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ فَعْ مُسْتَفْعِلُنْ فَعْ
بحر: متقارب مثمن اثلم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - | - - U - | -
نکردیم کاری درین بندگی ها
ندیدیم خیری از این زندگی ها
از این زندگی ها نشد کام حاصل
درین بندگی هاست شرمندگی ها
بیا عشق ویران کن صبر و طاقت
که آسوده گردیم ز آسودگی ها
اگر هست خیری در آشفتگی هاست
که آشفته تر باد آشفتگی ها
ز زنگار عقل آیینه دل سیه شد
خوشا سادگی ها و دیوانگی ها
رهی گر به حق هست شوریدگی هاست
خوشا عیش سودای شوریدگی ها
پریشان شو از زلف های پریشان
مجو خاطر جمع ز آسودگی ها
بیا تا تلافی کنیم آنچه بگذشت
که داریم از عمر شرمندگی ها
بیا بعد از این فیض بیدار باشیم
که مرگست بهتر ازین خفتگی ها

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -
این چه چشمست و چه ابرو و چه لب
این چه قدست و چه رفتار عجب 
این چه خطست و چه خالست و چه حسن 
این چه تمکین چه جا و چه ادب 
هر یکی از دگری شیرین تر 
لب و دندان و دهان و غبغب 
جلوه هایت همه آرایش ناز 
غمزه هایت همه اسباب و طرب 
حرکاتت همه موزون و بجا 
سکناتت همه مطبوع و عجب 
پای تا سر همه شیرین و لطیف 
این چه نخلست سراپای رطب 
شب هجران تو غم بر سر غم 
روز وصلت همه شادی و طرب 
شب اغیار زدیدار تو روز 
روز من از غم هجران تو شب 
شب اغیار ز تو روز و چه روز 
روز فیض از تو شب آنگاه چه شب

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مسدس مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U -
براوج خوبی دیدم مهی شب 
گفتم زمهرش در تاب و در تب 
گفتم چه باشد نزد من آیی 
در خدمت تو باشم یک امشب 
گفتا چه مطلب از خدمت من
گفتم چه باشد غیر از تو مطلب 
گفتا بیایم منزل کدامست 
گفتی که شد روز در چشمم آن شب 
گفتم ثنایش کردم دعایش 
در حفظ دارش از چشم یا رب 
آمد بمنزل بنشست در دل
گفتی که جانی آمد بقالب 
گفتا چه خواهی  گفتم جمالت 
گه مست از چشم گه بیخود از لب 
از زلف گاهی خاطر پریشان 
از غمزه گاهی در تاب و در تب 
گفتا که چشمم مستیست خونخوار 
وین زلف و غمزه مار است و عقرب 
چون تو گرفتار داریم بسیار 
در دام زلف و در چاه غبغب 
میگفت سرخوش شیرین و دلکش 
گفتی که شکر میبارد از لب 
گفتم لبت را یعنی ببوسم 
شد در حیا زد انگشت بر لب 
گفتم دهانت گفتا که حرفیست 
بی جام و باده و آنگه لبالب 
گفتم که بالات گفتا بلاییست 
بگذر بخیری زین گونه مطلب 
این گفت و برخواست صد فتنه شد راست
روز قیامت دیدم من آن شب 
چون بنگریدم کس را ندیدم 
نی پیش و نی پس نه راست و نه چپ 
در سوز دل ماند از حسرتش فیض 
با آه و ناله با بانگ یا رب 
دل بکن جانا از این دیر خراب 
کاسمان در رفتنت دارد شتاب

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ فَعْ مُسْتَفْعِلُنْ فَعْ
بحر: متقارب مثمن اثلم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - | - - U - | -
آنکه را هستی همیشه در طلب 
در تو پنهان است از خود می طلب 
زانچه میجویی بروز و شب نشان 
در بر تو حاضر است او روز و شب 
تار و پود هیکلت او می تند 
در دلت از وی فتد شور و شغب
از فراق او تن تو در گداز 
رشته جانت از او در تاب و تب 
روی او سوی تو ای غافل زخود 
چشم بگشا هان چه شدپاس ادب 
مایه شادی درون جان تست 
از چه غم داری تو ای کان طرب
یکنفس از دیدنش فارغ مباش 
در لقا یکدم میاسا از طلب 
حاضر و غایب بغیر از وی که دید 
من هرب منه الیه قد رغب 
حکمت او بس غرایب را مناط 
قدرت او بس عجایب را سبب 
ای زسر تا پا همه خلقت غریب 
ای ز پا تا سر همه امرت عجب 
جامع اضداد جز حق نیست فیض 
ره بحق بنمودمت زین ره طلب
هر کسی در غور این کم میرسد 
گر رسیدی تو بدین مگشای لب

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
در وصل تو میزنند احباب 
افتتح یا مفتح الابواب 
چه شود گر بر تو ره یابند 
کم بقوا ناظرین خلف الباب 
تا کی ازحضرت تو صبر و شکیب 
طال تطوا فهم وراء حجاب 
در پس پرده تا بکی حسرت 
ارحم نظرة بلا جلباب 
از توشان جز تو مدعایی نیست 
ما لدیهم سوی لقاک ثواب 
خود حساب کتاب خود کرده 
انهم قسطهم بغیر حساب 
وجنوا قل موتهم ثمرات 
و اوتوا قبل نقلهم بشراب 
سکروا فی هواک ثم ضحوا 
ما لهم فی سواک هواک مناب 
از سببها گذاشته اند و حجب 
خرقوا الحجب ارتقوا الاسباب 
کرده بانفس و با هواغزوات
هزموا الجند قاتلوا الاحزاب 
 فیض از خود اگر بپرهیزی 
ان للمتقین حسن مآب

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
در وصل تو میزنند احباب 
تاب هجران نماندشان بشتاب
بی تو جان تا بکی تواند زیست 
دل بیچاره چند آرد تاب 
بنماآفتابرا بسی ابر 
بگشا از جمال خویش نقاب 
تا بمانند عاقلان حیران 
خشک مغزان شوند اولواالالباب 
پیشوایان شوند تازه مرید 
شیب را نو کنند عهد شباب 
بنده و خواجه در هم آمیزند 
یتفانی العبید فی الارباب 
باخودآیند بیخودان هوا
هوشیاران شوند مست و خراب 
نه بصر ماند از اولوا الابصار
نه ادب آید از اولوا الالباب 
 اینچنین روزی ار شود روزی 
لیس فیض یری والااصجاب

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
گفتمش دل بر آتش تو کباب 
گفت جانها زماست در تب و تاب 
گفتمش اضطراب دلها چیست
گفت آرام سینه های کباب 
گفتمش اشک راه خوابم بست 
گفت کی بود عاشقانرا خواب 
گفتمش بهر عاشقان چکنی 
گفت بر گیرم از جمال نقاب 
گفتمش پرده جمال تو چیست 
گفت بگذر زخویشتن در ایاب 
گفتمش تاب آن جمالم نیست 
گفت چون بی تو گردی اری تاب
گفتمش باده لب لعلت 
گفت از حسرتش توان شد آب 
گفتمش تشنه وصال توام 
گفت زین می کسی نشد سیراب 
گفتمش جان و دل فدا کردم 
گفت آری چنین کنند احباب
گفتمش مرد فیض در غم تو 
گفت طوبی لهم و حسن مآب

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ای که چون عمر میروی بشتاب 
خستگانرا به غمزه دریاب 
گروفا میکنی بوعده قتل 
کارم از دست میرود بشتاب
غم تو راحت دل غمگین 
عشقت آرام سینهای کباب 
بی خودم کن از آن لب میگون 
تشنه را به جرعه دریاب 
شب نشستم بیاد ابرویت
پشت بر خواب و روی در محراب 
عاشقانرا سر غنودن نیست 
دیده بی دلان ندارد خواب 
خواب در چشم من چه سان آید 
چون دمی نیست خالی از سیلاب 
بر رخم بسته تا بکی در وصل
افتتح یا مفتح الابواب 
 فیض آندم بدوست پیوندی 
که نباشی تو در میانه حجاب

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
زان دو چشمم مدام مست و خراب 
میکشم لحظه لحظه جام شراب 
میشوی از فورغ حسن آتش 
میشوم از نگاه حسرت آب 
غمزه شوخ چشم فتانت 
میبرباید دل از اولوا الالباب 
هوشمندان زنرگس مستت 
بیخود افتاده اند مست و خراب 
قامتی خواهد آمدم در بر 
دوش دیدم قیامتی در خواب 
خون دل تا بکی بدیده برم
چون کنم در جگر ندارم آب 
 در وصلت چو بسته بر فیض 
افتح یا مفتح الابواب

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
گرنکندی بسته ماند اینجا دلت 
تو بمانی بیدل آنجا در عذاب 
حسرتی ماند بدل آنرا که داد 
دل بچیزی گر نشد زان کامیاب 
هست دنیا چون سرابی تشنه را 
تشنه کی سیراب گردد از سراب 
آیدت هر دم سرابی در نظر 
سوی آن رانی بتعجیل و شتاب 
آن نباشد آب و دیگر همچنین 
هرگز از دنیا نگردی کامیاب 
خل غیرالله اقبل نحوه 
هر چه بینی غر حق زان رو بتاب 
ددر را بگذار و صافی را بگیر 
بگذر از قشر ای دل و بستان لباب 
تا شوی با جان عالم متصل
تا شوی از روح عالم کامیاب
 گفت با تو فیض اسرار سخن 
فهم کن والله اعلم بالصواب

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
در محافل شعر میخوانم گهی با آب و تاب 
گاه بهر خویش خوانم بی لب از روی کتاب 
شعر حق خوانم نه باطل حکمت و قوت خرد 
آنچه روی دل کند سوی حق و دارالثواب 
شعر خوانم کاورد ارواح را در اهتزاز 
لرزه افتد در بدن معنی چو بگشاید نقاب 
در مقامی کاندر و سنجند نقد هر سخن 
آن سخن کان تن بلرزاند نیاید در حساب 
شور در سر نور در دل افکند اشعار حق 
شیب را سازد شباب و قشر را سازد لباب 
روح در پرواز آید زاستماع بیت بیت 
افکند در سینه آتش آورد در دیده آب 
شعر حق پرمغز و شعر باطل از معنی تهی 
آن بود دریای مواج این بود همچون حباب 
آن غزل خوانم که هر کو بشنود بیخود شود 
با سراپای وجود او کند کار شراب 
آن غزل خوانم که جانرا سوی علیین کشد 
از جمال شاهد مقصود بر گیرد حجاب 
آن غزل خوانم که در وی معنی قرآن بود 
گر فرود آید بکهسار از خجالت گردد آب 
آن غزل خوانم که بر دل سرد گرداند جهان 
جان شود مشتاق رحلت زین کهن دیر خراب 
جلوه های معنیش جان در دل سامع کند 
تا حیات تازه یابد گردد از حق کامیاب 
بشنود گر عابدان بیند رخ معبود را 
از میان عابد و معبود برخیزد حجاب 
گر بگوش زاهد آید بیتی از ابیات او 
بگذرد ز انکار اهل دل شود مست و خراب 
نیست شعر من چو شعر شاعران خالی زمغز 
تا توانی دل بتاب از شعر فیض و رو متاب

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
عشق پرداز ما مرا دریاب 
ای بلای خدا مرا دریاب 
سوخت از آتش هوس جانم 
بردم آبم هوا مرا در یاب 
لحظه لحظه خودی و خود بینی 
گیردم از خدا مرا دریاب 
صحبت خلق دورم از حق کرد 
عمر من شد هبا مرا در یاب 
هر دم آید گرانی از طرفی 
گیرد از من مرا مرادریاب 
در گلو غصه قصه در دل ماند 
 محرم رازها مرا دریاب 
کشت بیگانه ام به غمخواری 
یکره ای آشنا مرا دریاب 
نزدم در رضای حق نفسی 
برضای خدا مرا دریاب 
بگدایی بدین در آمده ام 
نظری کن شهامرا دریاب 
فیض را سوی حق نشانی ده
رهبر وراهنمای مرا دریاب

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
بیمار زارم دریاب دریاب 
جز تو ندارم دریاب دریاب 
در راه عشقت از پا فتادم 
رحمی که زارم دریاب دریاب 
دو از رخ تو در خاک و در خون 
جان می سپارم دریاب دریاب 
جان شد خیالی تن شد هلالی 
زار و نزارم دریاب دریاب 
با سخت جانی ابرو کمانی 
افتاده کارم دریاب دریاب 
شد زاشک خونین رویم منقش 
زیبا نگارم دریاب دریاب 
دل شد زشوق آب بشتاب بشتاب 
طاقت ندارم دریاب دریاب 
شد در فراقت نامهربانا
از دست کارم دریاب دریاب
مشکل که فیضت زین غم برد جان 
بیمار و زارم دریاب دریاب

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ فَعْ مُسْتَفْعِلُنْ فَعْ
بحر: متقارب مثمن اثلم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - | - - U - | -
شبی رو بحق آر ای جان مخسب 
بنال از غم درد پنهان مخسب 
ترا چاره باید از بهر درد 
بسوز شبش ساز درمان مخسب 
بیک شب اگر چاره شد خواب کن 
وگرنه شبی دیگر ای جان مخسب 
کجا یک شب و ده شب این میشود 
بمان خواب راحت بدو نان مخسب 
نخسبی بسی شب ز درد تنت 
اگر جان زتن به بود هان مخسب 
بخسب از نفهمیده درد جان 
و گرنه بجای عزیزان مخسب
چو خواب آیدت سربزانو بنه
ببستر میفت و بسامان مخسب 
سحر گه خروسان خروشان شوند 
تو هم چون خروسان خروشان مخسب 
اگر خواب تن را فزونی دهد
برد روح را خواب نقصان مخسب 
اگر اول شب نخسبی چو فیض 
چو نیمی رود یا که ثلثآن مخسب

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -
بده پیمانه سرشار امشب 
مرا بستان زمن ای یار امشب 
ندارم طاقت بار جدایی 
مرا از دوش من بردار امشب 
نقاب من زروی خویش برگیر 
برافکن پرده از اسرار امشب 
زخورشید جمالت پرده بردار 
شبم را روز کن ای یار امشب 
بیا از یکدیگر کامی بگیریم
فلک در خواب و ما بیدار امشب 
شب قدر و ملایک جمله حاضر 
مهل ساقی مرا هشیار امشب 
از آن لب شربت بیهوشیم ده 
مرا با خویشتن مگذار امشب 
ببویت دم بدم از جارود دل 
قرار دل تو باش ای یار امشب 
بسی محنت که از هجرانکشیدم 
دلم را باز ده دلدار امشب 
ببالینم دمی از لطف بنشین 
مرا مگذار بی تیمار امشب 
بدست خویشتن تیمارمن کن
مرا مگذار با اغیار امشب 
 نخواهم داشت از دامان جان دست 
سر فیضست و پای یار امشب

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
سالک راه حق بیا همت از اولیا طلب
همت خود بلند کن سوی حق ارتقا طلب
فاش ببین گه دعا روی خدا در اولیا
بهر جمال کبریا آیینة صفا طلب
گفت خدا که اولیا روی من و ره منند
هر چه تو خواهی از خدا بر در اولیا طلب
سرور اولیا نبیست و زپس مصطفی علی است
خدمت مصطفی کن و همت مرتضی طلب
پیروی رسول حق دوستی حق آورد
پیروی رسول کن دوستی خدا طلب
چشم بصیرتت بخود نور پذیر کی شود
نور بصیرت دل از صاحب انما طلب
شرع سفینه نجات آل رسول ناخدات
ساکن این سفینه شو دامن ناخدا طلب
دل بدمم بگوش هوش میفکنند این سروش
معرفت ار طلب کنی از برکات ما طلب
خسته جهل را بگو خیز و بیا بجست و جو
از بر ما دعا بجو از دم ما شفا طلب
مفلس بینوا بیا از در ما بجو نوا
صاحب مدعا بیا از در ما دوا طلب
چند زپست همتی فرش شوی برین زمین
روی بروی عرش کن راه سوی سما طلب
چیست سما سمای غیب ممکلت بری زعیب
جای بقای جاودان سعی کن آن بقا طلب
نیست خوشی در این سرا کیست به جز غم و عنا
عیش در این سرا مجو عیش در آن سرا طلب
راحت و امن و عافیت گر طلبی درین جهان
زهد و قنوع پیشه کن مملکت رضا طلب
هست طلب بحق سبب گر بسزا بود طلب
هر چه طلب کنی چو فیض یاوه مگو بجا طلب

وزن: مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ
بحر: رجز مثمن مطوی مخبون
نشانه‌های عروضی: - U U - | U - U - | - U U - | U - U -
بیمار زارم انت الطبیب 
درد تو دارم انت الحبیب 
از تست دردم گرد تو گردم 
درمان من کن انت الطبیب 
بر تو عیانست سوز نهانم 
بر سر و اعلان انت الرقیب 
هر سو کنم رو باشی تو آن سو 
با هر من و او انت القریب 
آمد رهی شیء للهی 
بهر بهی انت المجیب 
آمد بر تو خاک در تو 
باجرم بی حد انت الحسیب 
هم چشم گریان هم دل پشیمان
ترسان و لرزان انت المهیب
فیضست و عجزی بر درگه تو 
 یا قابل التوب یا استثیب 
اغفر ذنوبی و استر عیوبی 
انی انیب یا مستجیب

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ فَعْ مُسْتَفْعِلُنْ فَعْ
بحر: متقارب مثمن اثلم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - | - - U - | -
تن خاک راه دوست کنم حسبی الحبیب
جان نیز در رهش فکنم حسبی الحبیب 
چون عشق در سرای وجودم نزول کرد 
از خویشتن طمع بکنم حسبی الحبیب 
دل سوخت چون در آتش سودای عشق او 
جان هم در آتشش فکنم حسبی الحبیب 
چون ناصر من اوست چو منصور میروم 
خود را بدار عشق زنم حسبی الحبیب
حلاج عشق چون بزند پنبه تنم 
بر دست و بازوی که تنم حسبی الحبیب
مهرش چو ذره ذره کند پیکر مرا 
من در هواش رقص کنم حسبی الحبیب
دل بر کنم چو فیض زبود و نبود خویش 
بر هر چه رای اوست تنم حسبی الحبیب

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
گنج ابدی پیروی حق و عبادت 
مفتاح در خیر نمازی بجماعت 
معنای نمازست حضور دل و اخیات 
زنهار بصورت مکن ایدوست قناعت 
راضی مشو از بندگی تا ننمایی 
آداب و شرایط همه را نیک رعایت 
هر چند که وسواس کنی سود ندارد 
خود را ندهی تا بدل و جان بعبادت 
خواهی بعبادت خللی راه نیابد 
میکن دلت از وسوسه دیو حمایت 
خواهی که زدستت نرود وقت فضیلت 
مگذار که تا کار کشد وقت طهارت 
از دست مده راتبه ورد شبانروز 
تا آنکه نویسند ترا ز اهل عبادت 
برخیزی و وتری بگذاری بسحرگاه
مفتوح شود بر رخت ابواب سعادت 
هرگز نتوانی که تلافی کنی آنرا 
گر از تو شود فوت نمازی بجماعت 
طاعت نپزیرند در آن نیست چه تقوی 
زنهار مکن معصیتی داخل طاعت 
این کار بعادت نشود راست خدا را 
هنگام عبادات به پرهیز ز عادت 
هر رنج که در راه عبادت کشی ای فیض
در آخرت آن یابد تبدیل براحت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
دلم گرفت ازین خاکدان پر وحشت 
ره بهشت کدامست و منزل راحت 
بلاست صحبت بیگانه و دیار غریب 
کجاست منزل مألوف و یار بی کلفت 
زسینه گشت جدا و نیافت محرم راز 
نفس گره شده در کام ماند از غیرت 
اگر بعالم غیبم دریچه بودی 
زدودمی بنسیمی دمی ز دل کربت 
مگر سروش رحیلی بگوش جان آمد 
دل گرفته گشاید زکربت غربت 
زوصل دوست نسیمی بیار باد صبا 
که سخت شعله کشیده است آتش فرقت 
بجز کتاب انیسی دلم نمیخواهد 
زهی انیس و زهی خامشی زهی صحبت 
اگر اجل دهدم مهلت و خدا توفیق
من و خدا و کتابی و گوشه خلوت
هزار شکر که کاری بخلق نیست مرا 
خدا پسند بود فیض را زهی همت

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
گرانی از بدرون آید از در جنت 
برون روم زدر دیگر ای فلان همت 
خیال قرب گرانان دلم گران دارد 
چو جای دیدن ایشان و کلفت صحبت 
شود زدور چو سنگین عمامه پیدا 
نعوذ بالله از این قوم فاقرؤا تبت 
بسر ببسته و پیچیده حبلهای مسد 
برد زحبلش حماله الحطب غیرت 
عمامهای گران بر سرگران جانان 
چو کوه بر سر کوهیست در دل الفت 
از آن عمامه سنگین بسر نهد سنگین 
که بر زمین بنشاند قراره کلفت 
اگر عمامه سنگین گران بسر ننهند 
زجا گیرد و در آید جهان همه وحشت 
بمعنی است گران چونکه بر دلست گران 
تنش اگر چه سبک باشد از ره صورت
خدا زشر گرانش نگاه میدارد 
کسی که خوی کند همچو فیض با خلوت

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
قد تجلی جماله جلوات 
و تبدی جلاله سطوات 
لم یدع فی الصدور من قلب 
سلبه للقوب بالحرکات 
لم یذر فی الرؤس من عقل 
قهره للعقول باللمخات 
من رای مره محاسنه 
حار فیها و حام فی الفلوات 
ما سهی بالسهام ذو غرو 
سببه للعقول بالغمزات 
طعمه فی افواد ما احلاه 
غمزه بالعیون و الخفیات 
فاق حسن المدح قاطبه 
حسنه فی لطایف الجلوات 
قال لی بالجنان ما تفنع 
قلت بعد الوصال ذاهیهات 
ذفت ذاک الشراب کیف اسلو 
بسراب بقعیه الخطرات 
فیض دع ذا و لاتقل شططا 
فشراب الکلام ذو سکرات 
و توجه حباب قدس الحق
بحضور صفا من الکدرات
 کم معادن بدن من الملوک 
لقلوب تکاید الخلوات

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
یک نظر مستانه کردی عاقبت 
عقل را دیوانه کردی عاقبت 
با غم خود آشنا کردی مرا 
از خودم بیگانه کردی عاقبت 
در دل من گنج خود کردی نهان 
جای در ویرانه کردی عاقبت 
سوختی در شمع رویت جان من
چاره پروانه کردی عاقبت 
قطره اشک مرا کردی قبول 
قطره را در دانه کردی عاقبت 
کردی اندر کل موجودات سیر 
جان من کاشانه کردی عاقبت 
زلف را کردی پریشان خلق را 
خان و مان ویرانه کردی عاقبت 
مو بمو را جای دلها ساختی 
مو بدلها شانه کردی عاقبت 
در دهان خلق افکندی مرا 
فیض را افسانه کردی عاقبت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
بدل و بجان زد آتش سبحات حسن و زیبت 
بجهان فکند شوری حرکات دلفریبت 
دل عالمی زجا شد زتجلی جمالت 
دو جهان بهم برآمد زکرشمه غریبت
تو گل کدام باغی چه شود دهی سراغی 
که برم بدیده و سر نه بدامن بجیبت 
گل گلشن وفایی همه مهری و وفایی 
چه شود که گوش داری بفغان عندلیبت 
بنشین دمی به پیشم برهان دمی زخویشم 
بحلاوت خطانت بملاحت عتیبت 
بنشین دمی و بنشان غمی از دل پریشان 
بنوید لطف و احسان که بمردم از تهیبت 
بنشین دمی و برخیز بزن آتشی و بکریز 
بکجا روی که من دست ندارم از رکیبت 
دل من نمی شکیبد زجمال دوست زاهد 
تو که طالب بهشتی تو و وعده و شکیبت 
من و رو برو و نقدا تو و انتظار فردا 
من و صحبت حبیبم تو و نسیه و نصیبت
بدر تو فیض آمد بامید آنکه یابد 
زعطای بیشمارت زنوال بی حسیبت

وزن: فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مشکول
نشانه‌های عروضی: U U - U | - U - - | U U - U | - U - -
به کجا روم ز دستت به چه سان رهم ز شستت 
همه جا رسیده شستت همه را گرفته دستت 
بکشی به شست خویشم بکشی به دست خویشم 
بکش و بکش که جانم به فدای دست و شستت 
به من فقیر مسکین چو گذر کنی بیفکن 
نظری چنانکه دانی به زکات چشم مستت 
بنوازی ار گدایی به تفقد و عطایی 
نکنی ازین زیانی نرسد از آن شکستت 
نگهی به ناز می کن در فتنه باز می کن 
به ره نظاره بس دل به امید فتنه هستت 
کنیم خراب و گویی زچه اینچین شدستی 
ز نگاه نیم مستت ز دو چشم می پرستت 
به سخن حیات بخشی به نگاه جان ستانی 
بکن آنچه خواهدت دل چه ز نیکویی گسستت 
کند آرزو کسی کو سر همتش بلندست 
که نهد سری به پایت که شود چو خاک پستت 
به درت شکسته آیم تو نپرسیم که چونی 
به رهت فتاده نالم تو نگوییم چه استت 
چه شود گر التفاتی بکنی به جانب فیض 
سر لطف اگر نداری ره قهر را که بستت

وزن: فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مشکول
نشانه‌های عروضی: U U - U | - U - - | U U - U | - U - -
اگر راه یابم ببوم و برت 
سراپا قدم گردم آیم برت 
بکویت بیابم اگر رخصتی 
ببوبت کنم عیش در کشورت 
ندارم شکیب از تو ای جان من 
تو آیی برم یا من آیم برت 
قدم رنجه فرما بیا بر سرم 
بقربان پایت بگرد سرت 
وگرنه بده رخصتی بنده را 
که سرپای سازم بیایم برت 
تو آیی دل و جان نثارت کنم 
من آیم شوم خاک ره بر درت 
نیم گرچه شایسته صحبتت 
ولی هستم از جان و دل چاکرت 
جز این آرزو نیست در دل مرا
که پیوسته باشد سرم بر درت
چو فیض از غم عشق گردم غبار 
مگر بادم آرد ببوم و برت

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -
گل بنفشه دمیدن گرفت گرد عذارت 
نه چشم بد نگریدن گرفت گرد عذارت 
غلط نه این ونه آن دودآه عاشق زارت
بلند گشت و رسیدن گرفت گرد عذارت 
نه آنجمال دلاویز بس که داشت حلاوت
سپاه مور چریدن گرفت گرد عذارت 
غلط که آهوی چشم توکرد نافه گشایی 
نسیم مشک وزیدن گرفت گرد عذارت 
نه خال گوشه چشم از نگاه گرم تو گردید 
تمام آب و چکیدن گرفت گرد عذارت 
غلط که طوطی جان در هوای قند لب تو 
قفس شکست و پریدن گرفت گرد عذارت
نه بحر خس بساحل فکند عنبر سارا 
مریض دل چو طپیدن گرفت گرد عذارت 
که عکس غلط در آینه جمال تو افتاد 
زلاله چون نگریدن گرفت گرد عذارت 
نه در هوای رخت بود ذره سان همه دلها 
بسوخت چونکه رسیدن گرفت گرد عذارت 
غلط که آن مژهای سیاه سایه فکن شد 
چو سایه عکس فتیدن گرفت گرد عذارت 
غلط که حسن نقابی بروی خویشتن افکند 
زشرم دیده چو دیدن گرفت گرد عذارت 
نه ترک ناز ملوکانه نرگس مستت 
سپاه آه خریدن گرفت گرد عذارت 
غلط نداشت دل سوخته چو تاب فراقت 
زسینه جست و تنیدن گرفت گرد عذارت 
به باغ روی ترا آب داد فیض ز دیده 
چنانکه سبزه دمیدن گرفت گرد عذارت

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U - -
گفتم چه چاره سازم با عشق چاره سوزت 
گفتا که چاره آورد این کارها بروزت 
گفتم که سوخت جانم در آتش فراقت 
گفتا که کار خامست باید جفا هنوزت 
گفتم زسوز هجران آمد مرا بلب جان 
گفتا که سازی آخر سربرکند زسوزت 
گفتم تموز هجران در من فکند آتش 
گفتا بهار وصلی آید پس از تموزت 
گفتم که با سگانت دیریست آشنایم 
گفتا بلی ولی من نشناختم هنوزت 
گفتم که نیست جایز از عاشقان بریدن 
گفتا که ما معافیم از جان لایجوزت 
سربسته حیرت افزود آیا چها کند باز 
با اهل دانش ای فیض گرحل شود رموزت

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
اگر ساغر دهد ساقی ازین دست 
بیک پیمانه از خود میتوان رست 
حریفانرا چه حاجت با شرابست 
اشارتهای ساقی میکند مست 
چه لازم روی از مادر کشیدن 
بمژگان هم دل ما می توان خست 
به بستن من خوشم تو با شکستن 
بنو هر لحظه عهدی میتوان بست 
خوشا آن دل که از اغیار ببرید 
خوشا آن جان که از جز یار بگسست 
خوشا آن دل که با دلدار آمیخت 
خوشا آن جان که با جانانه پیوست 
خوش آن کو از سر کونین برخواست 
بخلوت خانة توحید بنشست 
بامید تو افکندند بسیار 
نیامد جز مرا این صید در شست
بلندی می تواند کرد بر چرخ 
کسی کاو نزد تو چون فیض شد پست

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
از عتاب تو پناهم خوی تست 
وزعقاب تو مفرم سوی تست 
از تو هر دم میگریزم سوی تو 
بیم من از تو امیدم سوی تست 
دیدة دل محو روی تو مدام 
قبلة چشم دلم ابروی تست 
هستی من از خطاب امر کن 
مستی من از لب دلجوی تست 
نیست در عالم به جز تو دوستی 
هر که دارد دوستی بر بوی تست 
محسنانرا تو بر احسان داشتی 
هر کجا خوییست خوش آنخوی تست 
حب محبوبان زحبت شمة 
حسن خوبان پرتوی از روی تست 
چشم خوبان کان دل از جا میبرد 
غمزة از نرگس جادوی تست 
پس گدا کردی زلطفت پادشاه 
فیض مسکین هم گدای کوی تست
نیست از ما غیرنامی اوست خود را دوست دوست 
نیست ما را مایی مایی اگر هست اوست اوست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
این تن ما از روان روشن ما روشنست 
وین دل ما از ریاضات تن ما روشنست 
هر خیالی کرد دشمن نوری اندر سینه تافت
سینه ما از جفای دشمن ما روشن است 
صمت حکمت میفزاید در دل اهل خرد 
خاطر ما از زبان الکن ما روشن است 
از دهان ما شنید و در دل خود جای داد 
آن دل حکمت پذیر از روزن ما روشنست 
چشم دل را کارفرما تا که روشن تر شود 
دیده حق بین ما از دیدن ما روشن است 
آب و تاب حسن را از عشق باشد پرورش 
شمع روی مهوشان از روغن ما روشن است 
تا بود جان در تن ما اشک و آه ما بجاست 
مستمر گرمابه گرم و کلخن ما روشن است 
هم زهجرش آتشی در جان ما افروخته 
هم زوصلش این دو چشم روشن ما روشن است
میشود دل مشتعل از اشتیاق دوست فیض
این سخن از شعله دل در تن ما روشن است

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -