حسن تو واحد اما کلام ما گوناگون است هر چند این هم زیبایی ترا اشاره همی کند
هزاران چاره ضایع گشت و یک دردم نشد ساکن
کنون درد دگر از پهلوی هر چاره ای دارم
تا از ره و رسم عقل بیرون نشوی
یک ذره از آنچه هستی افزون نشوی
یک لمعه زروی لیلیت بنمایم
عاقل باشم اگر تو مجنون نشوی
از سخنان بزرگان اگر سنگین دلی داند که سنگین دل است دیگر سنگین دل نبود
حایک اعمش را گفت نظرت راجع به نماز با اقتدا به حایک چیست
گفت بی وضو باکی ندارد گفت شهادتش را چه میگویی گفت همراه با شهادت دو عدل پذیرفته است
اعرابیی نماز خویش طولانی کرد حاضران مدحش بگفتند زمانی که نماز تمام کرد گفت نیز روزه هم هستم
هر دم زجهان عشق سنگی
بر شیشه ی نام و ننگم آید
چون اندیشم زهستی ی تو
از هستی خویش ننگم آید
شادم که داد وعده به فردای محشرم
کانروز هیچ وعده به فردا نمی رسد
افغان برآمد از هر طرف
کان مه خرامان در رسد
کآو از بلبل خوش بود
چون گل به بستان در رسد
امروز میرم پیش تو
تا شرمسار من شوی
ورنه چه منت جان من
فردا چو فرمان در رسد
آمد خیالت نیمه شب
جان دادم و گشتم خجل
خجلت رسد درویش را
ناگه چو مهمان در رسد
شب ها من زار زبون
باشم ز هجران بی سکون
هستم میان خاک و خون
تا شب به پایان در رسد
بعد از عمری که میهمان آمده ای
من بی خبر و تو ناگهان آمده ای
در خورد تو نیست نیم جانی که مراست
اما چه کنم که بی گمان آمده ای
حالت چون است مرد که سخن وی بشنید سرود
آن زمان که مرا همدم مرگ دید مایلم شد اما مرا آن زمان کار دگری بود
وی که آمد مرگ بین ما فاصله بود زمانی که وصل خویش بخشید وصلش مرا سودی نمی داد
سپس سر بر پای وی بگذاشت و بمرد خداوند رحمتش کناد
هر کس که به دور فلک حادثه زای
یک دم به مراد دل نشست از سر و پای
رقاص ز بهر نظارگیان
دستش بگرفت و گفت بالا بنمای
این قضا را گونه گون تصریف هاست
چشم بندش یفعل الله مایشا است
گر شود ذرات عالم پیچ پیچ
باقضای اسمان هیچ اند هیچ
چون قضا بیرون کند از چرخ سر
عاقلان گردند جمله کور و کر
قبله ای برخاستی گر ازحباب
آخر این خیمه است بس واهی طناب
این جهان و اهل آن بی حاصل اند
هر دو اندر بی وفایی یکدل اند
زاده ی دنیا چو دنیا بی وفاست
گرچه رو آرد به تو آن رو قفا است
نفس بد عهد است زان رو کشتنی است
او دنی و قبله گاه او دنی است
نفس ها را لایق است این انجمن
مرده را در خور بود گور و کفن
نفس اگرچه زیرک است وخرده دان
قبله اش دنیاست او را مرده دان
این هنرهای دقیق و قال و قیل
قوم فرعون اند اجل چون آب نیل
سحرهای ساحران آن جمله را
مرگ چو بی دان که آن شد اژدها
جادویی ها را همه یک لقمه کرد
یک جهان پر شب بد آن را روز خورد
نور از آن خوردن نشد افزون و بیش
بل همان نور است کان بوده است پیش
هست افزونی او را بی دلیل
کو بود حادث به علت ها علیل
چون زایجاد جهان افزون نشد
آنچه اول او نبود اکنون نشد
انیس کنج تنهایی کتاب است
فروغ صبح دانایی کتاب است
بود بی مزد و منت اوستادی
زدانش بخشدت هر دم گشادی
ندیمی مغزداری پوست پوشی
به سر کار گویای خموشی
درونش همچو غنچه از ورق پر
به قیمت هر ورق زان یک طبق زر
عماری کرده از رنگ ادیم است
دو صد گل پیرهن در وی مقیم است
همه مشکین عذاران توی بر توی
زبس رقت نهاده روی بر روی
زیک زنگی همه همروی و هم پشت
گرایشان را زند کس بر لب انگشت
گهی اسرار قرآن باز گویند
که از قول پیمبر راز گویند
گهی باشند چون صافی درونان
به انواز حقایق رهنمونان
گهی آرند در طی عبارت
به حکمت های یونانی اشارت
گهیت از رفتگان تاریخ خوانند
گه از آینده اخبارت رسانند
گهی ریزندت از دریای اشعار
به جیب عقل گوهرهای اسرار
به هر یک زین مقاصد چون نهی گوش
مکن از مقصد اصلی فراموش

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -