به یاد آمدش یار شیرین سخن
پری دخت گل روی سیمین بدن
ز باد صبا بوی دلبر شنید
دلش سوی گیسوی دلبر کشید
چو افعی بپیچید و در تاب شد
ز چشمش جهان غرق خوناب شد
در آن دم سرشکش گهرریز شد
که بحرین چشمش گهرخیز شد
ز خونابه دل ز سر تا به پای
بپوشید بر چرخ گلگون قبای
درون بحر چون بادل مستمند
گهی موج زن بود و گه موج بند
سرشکش چو گلگون به دریا دواند
ز دامن گهر سوی دریا فشاند
به خون رنگ داد آن دل دردناک
ادیم رخ زرد کیمخت خاک
به هر شعله کز سوز دل برفروخت
بزد آتشی خرمن مه بسوخت
دلش در غم عشق و غم در دلش
به آتش برافتاده آب و گلش
برون رفت از دست و افتاده مست
شده پایش از کار و یارش ز دست
چنانش رسد بند و عصرش دماغ
فرومانده از آه سردش چراغ
ز بس خون که از چشم پر خون فشاند
فرومانده بر جای و صبرش نماند
برون آمد و دل ز جان برگرفت
زمستی ره قصر دل برگرفت
چو چشم بتان گشته مخمور و مست
کمانی به بازو و تیری به دست
بدو عرصه خاک تنگ آمده
در و کوه را پا به سنگ آمده
سفیده همان دم که رویش بدید
بخواند آیت از مهر و بر وی دمید
چو آهسته او گام را برگرفت
سبک پاسبان نوحه را در گرفت
جرس بانگ می زد که باش این زمان
که خاموش گردد سبک پاسبان
چو باد صبا همرهش می فتاد
ز شکرانه می داد جان را به باد
هر آن مرغ کان دم نوا ساز کرد
برو بانگ می زد که رو باز گرد
سحرگه که دم سردی  ای می نمود
ولی پیش او سر به سر باد بود
سخنهی سرد از سحر می شنید
نفسهای گرم از جگر می کشید
زبان در دهان های هرزه درای
نمی گشت کوته ز فرخنده رای
دهل چون فغان بر فلک می کشید
نفیر فلک از فلک می رمید
از آواز کوسش نمی بود بیم
که نتوان زدن طبل زیر گلیم
فرس راند تا قصر دلدار خویش
برآورد آه از دل زار خویش
درآمد به گرد حرم در طواف
چو عنقا که گیرد نشیمن به قاف
زمانی که در آن آستان جلوه کرد
همانگه برآورد آهی ز درد
که این لحظه آیا نگارم کجاست
درین بوستان نوبهارم کجاست
چه منزل ز یارم شرف یافتست
چه برجست کزو ماه برتافتست
سفیده رخ از چادر شب نمود
نقاب شب تیره از هم گشود
چرا آن مه از خواب سر برنداشت
ز رخ چادر شب چو مه برنداشت
کمند افکنم بر سر بام کاخ
که تنگست بر من جهان فراخ
طوافی برین سبز گلشن کنم
بر ایوان قصرش نشیمن کنم
ز هر خرقه ای سر برآرم دمی
به هر گوشه ای باز دارم غمی
نهم چشم بر صحن بستان سرای
کنم گوش بر قول دستان سرای
فرود آمد از پشت اسب سیاه
کمندش بیفکند بر پیشگاه
چو خورشید روشن درآمد به بام
که روشن کند حال آن مه مدام
درآمد به جولان و پر باز کرد
چو بلبل به هر گوشه آواز کرد
ندانست کو را نشیمن کجاست
شبستان آن روز روشن کجاست
گمان برد کان دم مگر پاسبان
گران سر بود از شراب گران
ز خواب سحر نوبتی را جرس
برون رفته باشد ز چنگ نفس
درین بود کز گوشه بارگاه
خدنگ افکنی از سران سپاه
بزد بانگ بر سام و از جا بجست
تو گفتی که برقی ز صحرا بجست
چو تیر از کمینگه برگشود
بیازید چنگ و کمان در ربود
خدنگی روان کرد بر سام شیر
بدزدید سر پهلوان دلیر
چو باد از سردوش یل درگذشت
سبک سام دودش ز سر برگذشت
روان بازگشت از سر بام کاخ
چو مرغی که پرواز گیرد ز شاخ
بزد چنگ بر تاب داده کمند
ز پستی درآمد ز چرخ بلند
همان دم که پرواز کرد از فراز
سوی منزل خویشتن رفت باز
سحر بود و باد سحر می وزید
نسیم بهار از چمن می رسید
صبا بر گل و یاسمن می گذشت
و یا کاروان ختن می گذشت
همه صندلی و عود بر باد داشت
خطا می کنم مشک تاتار داشت
چو سام آن نسیم بهاری شنید
ز باد صبا بوی یاری شنید
بزد آه و آتش ز دل برفروخت
دل باد از آتش او بسوخت
ره باد مشکین به مژگان برفت
پس آنگه ز دانش فدا کرد و گفت
ایا نامور پیک بی پا و سر
و یا در جهان مرغ بی بال و پر
هوادار نسرین بر نوبهار
عماری کش کاروان تتار
فرزونده شمع جمع چمن
گذارنده نقش روی سمن
فشاننده سنبل از روی راغ
نماینده روی گل های باغ
معطر کن طره یاسمن
ز بالش چمن را بخارافکن
گشاینده کام دل بستگان
نشاننده آتش خستگان
بشارت ده اهل زندان عشق
رسالت ده پای بندان عشق
برنده ره انجام گیتی نورد
هوای شب خیز و آفاق گرد
بشیر مبارک دم نیک پی
عبادت کنت دردمندان حی
شمامه فروش بهاران تویی
پیام آور دوستداران تویی
رساننده نکهت پیرهن
ز یوسف به محبوس بیت الحزن
ز تو باد بر دست و سر و چنار
ولی غنچه را از تو زر در کنار
شقایق کند شقه را از تو شق
در آب افکند گل ز ضربت ورق
دل لاله خون از سبکباریست
بنفشه پریشان ز بیداریست
تویی مرهم دردمندان دل
تویی محرم مستمندان دل
چو آتش بود ماه خرگاه تو
ولی آب شد خاک در گاه تو
کنی هر نفس رای بستان سرای
زنی چنگ در نای دستان سرای
به بستان بری آب را موکشان
گهی در سر آریش گیسوکشان
چو فرمان آب از تو گردد روان
شود گر شود در رکابت دوان
نهی محمل ابر بر پشت کوه
دهی باغ را از شکوفه شکوه
شوی دامن افشان به بازار چین
پر از مشک و عنبر کنی آستین
چو لاف از هواداری گل زنی
چرا چنگ در زلف سنبل زنی
ز لطف تو باشد که پوشد چمن
ز طشت زر از تو کند پیرهن
ببخشی به گلبن زر جعفری
ز نرگس دهی شش درم بر سری
ازین باد طبعی که در دست تست
دل غنچه می کرد از خنده سست
خطی می فرستی بر بوستان
بر آب روان همچو آب روان
مگو کان مسلسل به قامت چراست
ولی گرچه نسخ عبادت هواست
منم خاکت ای باد مشکین نفس
تویی همدم صبح خیزان و بس
مده آبروی من آخر به باد
که جان کردی از خاک پای تو باد
چو فراش ایوان یارم تویی
زمین روب قصر نگارم تویی
تو ره داری اندر شبستان او
کنی هر نفس طوف ایوان او
بکن آخر این هم برای دلم
عنان بازگردان به جای دلم
زمانی بدان خرم ایوان درآی
به درگاه آن شاه کیوان درآی
میاسای در راه و دم درمکش
به هر بوستان علم برمکش
فرود آی بر طرف آن بارگاه
ز دربان پرده سرا باز خواه
به گرد حرم طوف می کن دمی
که بارت دهد در حرم محرمی
در آن دم که بینی رخ یار من
به یاد آور آن ناله زار من
ولیکن چو خواهی شدن سوی او
مرا باد پا گرم در کوی او
به آهستگی رو در آن بارگاه
مرو در سراپرده از گرد راه
مبادا بدو باد سردی رسد
و یا از غبار تو گردی رسد
نخستین بیفشان ز دامن غبار
پس آنگه درآ همچو ابر بهار
چو آنگاه راهت بود در حرم
ببوس آستان را و درنه قدم
به بوسه رخ خاک را نقش بند
که در صحن بستان تویی نقش بند
به خلوتگهش چو رسیدی فراز
به زلفش مکن دست اول دراز
سبک چون کمر در میانش مپیچ
که در دست ناید بدین گونه هیچ
به افعی او مهره بازی مکن
به هندوی او ترکتازی مکن
مبادا چمن در کمندت کشد
چو باد بهاری به بندت کشد
به آهوش روباه بازی مکن
به نخجیر دل چاره سازی مکن
بیندیش از آن جادو دلفریب
که برباید از جان شیرین شکیب
چو با او سخن را نیابی مجال
نگویی تو زنهار پیشش ز حال
چو ابروی او بر زه آرد کمان
شود از خدنگش تباهی جهان
ازو سرکشیدن ز نادانیست
که آماج او بس پریشانی است
تو زنهار با او به وجهی نکوی
بگو قصه درد من مو به موی
اگر غمزه اش گویدت دور باش
مکن دوری از وی به یک دورباش
ز خنجرکش غمزه اش غم مدار
روان جان به جانان لعلش سپار
چو جادوی زلفش کشد دیو کین
چو سرمایه هندوانست چین
تو زنهار از پیش او رخ متاب
رخ از وی به هر تلخ  پاسخ متاب
وگر ماه من پسته خندان کند
ز تنگ شکر شکر ارزان کند
فسون هاش برخوان که بپذیردت
برو دم دمی بو که برگیردت
بگو ای رخت باغ رضوان جان
سر زلف تو راغ ایوان جان
گل از ارغوان تو در خارخار
پی نرگست غمزه اش در خمار
بهار از تو باد خزان دور باد
دو چشمم ز راه تو پر نور باد
ز سوز منت تاب در دل مباد
از اشک منت پای در گل مباد
مگیراد زلف تو شوریده ای
مبیناد روی تو هر دیده ای
مگر دیده ای این جفا دیده یار
که شوریده جانست و آشفته کار
مرا شور در جان شیداییست
ترا در سر زلف سوداییست
مرا جان شوریده در آتش است
ترا زلف شورید? سرکش است
مرا بخت بیدار و در عین خواب
ترا چشم مخمور و مست و خراب
مرا این دل فتنه انگیز تنگ
ترا این دهان شکرریز تنگ
مشو گرم چون آه گرمم ز تست
چه درمان که درمان دردم ز تست
دلم کز سر زلفت آشفته بود
ز شور لبت ترک جان گفته بود
در آن زلف مشکینه بو می برم
ولی از کمند تو مو می برم
درین کینه از بند بگشا دلم
مزن آتش غم در آب و گلم
من ارکم شوم از جمالت چه کم
ور از غم بمیرم دلت را چه غم
به بادش ده آن کس که خاک تو نیست
به تیغش زن آن کو هلاک تو نیست
دلم مشکن آخر که در دست تست
به تیغش زن آن کو هلاک تو نیست
دلم مشکن آخر که در دست تست
مگو حال آن نقد قلبم ز تست
وگر جان کنم در سر کار تو
به جان تو ای من گرفتار تو
که از شهریارت تو دل برمگیر
وزین خاکسارت تو دل برمگیر
به یادآور آن یار دلخسته را
گشاینده راز دل بسته را
چو آیی سوی روضه پاک من
مکش دامن از کبر برخاک من
بیفشان غبار از سر تربتم
نشانی ده از عالم قربتم
که خاری که می روید از خاک من
بگوید نشان دل پاک من
بگیرد چون خون دلم دامنت
درآویزد از عطر پیراهنت
مقیمان این گنبد تابناک
ز سبزی نوشتند بر لوح خاک
که آنها که نقاش این پیکراند
شناسنده نقش این دفتراند
چو حرف ازل در ابد خوانده اند
قلم بر سر کاف و نون رانده اند
دبیری کزین تخته حرفی بخواند
قلم را قلم کرد و حرفش نماند
دم از عالم دل زنند اهل دل
نه چون خاکساران این آب و گل
قدم نه درین مطبخ دود خورد
بزن پای بر کاسه لاجورد
رو آن خرس طباخ بر کاسه زن
همه کاسها خورد بر هم شکن
منه چشم بر چشمه کرم خور
که نانی نمی ارزد این قرص زر

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -