چو راه ثنایش کند سر رقم
چه حیرت که سر کرده روید قلم
فنا برقی از خنجر صولتش
بقا مدی از دفتر دولتش
عنان قلم را که دارد نگاه
ز تعریف اسب جهان پادشاه
زهی نرم گاهی که با آن شتاب
توان رفت بالای زینش به خواب
بود آیتی برق در شان او
سخن فربه از پهلوی ران او
تواند زدودن به یک نقش پا
ز روی زمین نقش فرسنگ ها
ز عزمش ره دور دلتنگ گشت
که طاعون فرسنگ آمد به دشت
ز مقصد سوارش چنان کامیاب
که دروازه شد منزلش را رکاب
اگر راه در پیش صددرصدست
رکابش در خانه مقصدست
فضای جهان تنگ بر گام او
بود حرز طی مکان نام او
رساند اگر سر کند راه را
به درگاه دوران درگاه را
شد آهن ز اقبال نعلش چنان
که بی سکه اش زر نگردد روان
زهی بادپا برق آتش نهاد
کزو رفته ناموس وسعت به باد
در الزام مه داغ رانش بس است
نشان شهنشه نشانش بس است
به جستن ز جستن برآورد گرد
گرانجانی برق را فاش کرد
گه پویه گردد چو گرم شتاب
ز گرمی شود آهن نعل آب
ازان در پی اش مهر بشتافته
که گیسو به موی دمش بافته
بود فکر این شعله تند و تیز
هوادار شاعر به وقت گریز
چنان می رود نرم بر روی آب
که ایمن بود زیر پایش حباب
ازو مانده با یک جهان عذر لنگ
به یک گام سایه به یک گام رنگ
ندیده ست در دو به آن فربهی
به جز قوت از همرهان همرهی
بیابان نوردی که گاه شتاب
به در رفته از سایه آفتاب
ازو نگذرد هر دوندی که هست
مگر پای را بگذراند ز دست
ز رفتار او از کران تا کران
سبک گشته فرسنگ های گران
ز پی کی رسند آب و آتش به وی
نمی ماند از باد بر خاک پی
نبودش نیازی فراخور به دست
فلک بر دمش مهره مهر بست
ز بس گرد شد گرد میدان و گشت
دم از کاکلش بارها برگذشت
به هر قبضه از خاک میدان دمی
زند چرخ چون بر کفی خاتمی
بگردد به هر سو که گردانی اش
ملاقات دم کرده پیشانی اش
به سختی سمش گرچه خارا درد
پریدن به پرواز او می پرد
نمالیده باد صبا موی او
نخاریده مهمیز پهلوی او
چو با سنگ خارا نبرد آورد
ز باد آسیاها به گرد آورد
ز خارادری هر سمش بی سخن
کند کار صد تیشه کوهکن
چنان پای بر فرق خارا نهد
که از دیده خاره آتش جهد
بود گوش تا گوش سرشار هوش
زبان دانی اش در زبان خموش
به نعل زری گر شوی رهنمون
کند گریه تا آهن تیغ خون
بود پرده چشم اگر یال پوش
بیندازدش از نزاکت ز دوش
گرو برده از رخش در بهتری
سهیلش کند در جهان مهتری
حلی بند زینش به صد عار و ننگ
کشد حلقه چشم ترکان به تنگ
لجامش جهان را پر از در کند
به افسارش افسر تفاخر کند
نشان سمش سکه دلبری
بر او ختم حسن پری پیکری
چو یک پا نهد راکبش در رکاب
به منزل رود پای دیگر به خواب
کجا بر در خانه ای ایستاد
که خشتش نزد طعنه بر خشت باد
به رفتن چنان شیهه ای برکشد
که وسعت ز میدان امکان برد
به هر سو که گردد روان جابجای
جلو ریزش آید ز پی نقش پای
به رفتن ز پایش چه نعل اوفتاد
کزو ماه نو سیر نگرفت یاد
به وصفش سخن خود جهد از زبان
چه حاجت به فکر است گاه بیان
گه پویه صد ره عنانش کشند
که شاید تک و دو به گردش رسند
ز همره بود راکبش بی نیاز
ز همراهی اش همرهی مانده باز
جداریش باید ز طی مکان
که پوید ره آهسته تر یک زمان
ز نعلش گرفت آهن آن زیب و فر
که از غیرتش زرد شد روی زر
به وصفش نشد تا قلم تر زبان
نگردید معلوم نظم روان
حدیث سمش چون نیامد به دست
به وصف دمش خامه ام یال بست
متاع جدایی ازو شد کساد
که از پویه اش رفته دوری ز یاد
ز سیرش ز بس می کشد اشتلم
شد از بیم او بعد در قرب گم
به فرسنگ گامش چنان در نبرد
که برخاست از راه دوری چو گرد
ز دنبال او برق چندان که جست
نیاورد دامان گردش به دست
چو سیماب گوی زمین بی قرار
ز نقش پی اش تا به روز شمار
به وصفش چو جنبد زبان در دهن
قلم وار در راه گوید سخن
چو پرگار گردد ازان گرد خویش
که منزل ز گامش نیفتاده پیش
قلم راست حرفی ازو در سرشت
که بر کاغذ باد باید نوشت
سوارش چو فال عزیمت گشود
اگر نیت از شرق تا غرب بود
به مقصد چنان رفت و برگشت تیز
که گفت آمدن رفتنش را که خیز
کند نعلش از زر شهنشاه ازان
که زرهای بی سکه گردد روان
ز نعلش اگر تیغ سازد کسی
کند کار بی کارفرما بسی
ز نعلش گر آیینه سازد نگار
سزد گر ز عکسش گریزد قرار
به وصفش زبان ها سوار سخن
ز حرفش قلم در شکار سخن
به صحرای امکان کند چون عبور
بود صید نزدیک او راه دور
پی جلوه اش عرصه دهر تنگ
ز شوخی به میدان شوخی به جنگ
ز زین مرصع به پشتش غرض
گریزاندن جوهرست از عرض
به جستن نیابد ز گردش سراغ
پی اش برق بیهوده سوزد دماغ
نیارد نمودن گه گیر و دار
جلوداری اش غیر دست سوار
ندانم که چندان که ره می برد
ز منزل گذشتن چرا نگذرد
ز حرفش سخن بر زبان می دود
ز نظاره اش دل ز خود می رود
کند چون جهد راست برق سراغ
مخالف چو گردد شود چرخ داغ
ز بس مانده از عضو عضوش خجل
فرو رفته پای روارو به گل
به پایش چو از آستان راندگان
ره پیش پس تر ز پس ماندگان
پر از خون ره کاسه های سمش
صبا بسته کاکل ز پی بر دمش
رگ برق از جستنش در گداز
ز شرمش دکان بسته مهمیز ساز
به گردش نشد چشم مهر آشنا
ز دستش کند خاک بر سر صبا
ز تندیش بازار صرصر شکست
ز دنبالش اندیشه را پر شکست
پسندیده ای از پسندیده ها
پریخانه از دیدنش دیده ها
قوی هیکل و زیرک و دلپسند
تن زورمندی ازو زورمند
عجب نوعروسی به حسن و صفا
ز خون صبا دست و پا در حنا
ز خاطر گمان را به دو برده است
ز سبقت به سبقت گرو برده است
مرا می برد فکر صورت نگار
که چون می دهد صورتش را قرار
به میدان دود گاه چپ گاه راست
که بازار وسعت فروشان کجاست
ز پابند میخش بود در کمند
که نگریزد از عرصه چون و چند
نپوید به ترتیب منزل چو ماه
ازو محضر طفره طومار راه
مصور بود غافل از قدرتش
که زنجیر بر پا کشد صورتش
چه فن برده هنگام شوخی به کار
که رنگش نیفتاده است از قرار
خوی افشان شد و حیرتم داد دست
که یا رب بر آتش عرق چون نشست
به هرجا گذارد عرق ریز پا
ز سیماب جاری شود چشمه ها
چو ناخن به سنگش رسد در شتاب
برد کوه را صرصر اضطراب
چو پا بر هوا افشرد از درنگ
کند لکه ابر را لخت سنگ
عنان درنگش به دست شتاب
ز سر تا قدم جوهر اضطراب
به گردون نوردی چو آهنگ کرد
بناگوش خورشید گردید زرد
اصیل و هنرمند و تازی نژاد
خطابش خرد داده بال مراد
ز باد صبا چست و چالاک تر
سرینش ز آب روان پاک تر

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -