زمانه چه زودمان درگذر است گاهی با ما براه است و گاه آب از سرمان میگذراند
به هر روز آدمی را آرزوهایی است که از پیک مرگی که نزدیک می شو خبرش نیست
آنان که عمارتی را بنیان کردند دریغا که پیش از خرابی آن خود از دست رفتند
نه گشاده دستی گشتاده دستان حفظشان کرد و نه توانگران را توانگری رهایی داد
آیا نزار این گونه ام باید ماند که گویی شبان از تب خالهای خویش مسمومم ساخته است
چنان دل به عشق داد که عاشق شد و آن گاه که عشق از آن او شد طاقتش نیاورد
ورطه ای را موج پیداست و درون شد و از آنجا که طاقت نمیداشت آب او را با خود برد
میرفت چو جانم ز تن غم فرسود
شد بار خبردار و قدم رنجه نمود
برآینه ی رخش غباری دیدم
گویا که هنوزم نفسی باقی بود
چو پیک اجل برفتنم داد نوید
جان کرد زهمراهی من قطع امید
کس بر لب من زپنبه آبی نچکاند
جز دیده که گشته بود از گریه سفید
ابوعبدالله المعصومی بنا بقول شهر زوری از فاضل ترین شاگردان شیخ الرییس ابوعلی سینا بود از شعر اوست
افغان برآید هر طرف کان مه خرامان در رسد
کآو از بلبل خوش بود چون گل به بستان در رسد
آمد خیالت نیمشب جان دادم و گشتم خجل
خجلت بود درویش را بیگه چو مهمان در رسد
امروز میرم پیش تو تا شرمسار من شوی
ورنه چه منت جان من فردا چو فرمان در رسد
من خود نخواهم برد جان از سختی هجران ولی
ای عمر چندان صبر کن کان سست پیمان در رسد
دی در حق ما یکی بدی گفت
دل را زغمش نمی خراشیم
ما نیز نکویش بگوییم
تا هر دو دروغ گفته باشیم
بطمع صله ای مدحتان گفتم و جز گناه و تعب نصیی نبردم
اگر شما را بهر ادیبان صله ای نیست آخر اجرت نگارشی دهید یا کفاره ی دروغی که گفته است
بسا مدیحه هایی چونان گل که با سرودنشان در وصف بخیلان تباهشان ساخته ام
مدیحه هایی که هنگامی کسی آن را خواند و ممدوح را بیند گوید چه شاعر دروغگویی
هلال را هنگامی که ابر پوشانده است بگو تقلید آن روی کردی که مرا اشتیاق اوست
بشارتت باد پس روی پوش از خود برگیر و آن کژی را که در خود داری نیز
آن گاه که زمانه فرصتم همی دهد میه  در راه دادنم بخود بخل می ورزد
و آن زمانه که میه  روی خوش نشان می دهد زمانه بخل ورزیدن گیرد
و در دل آرزو می کنم که اگر آمال دست دهد مصاحبتشان را بخت روزی کند
عمر در تمنای وصالشان بگذشت و مرا سعادت وصال دست نداد
یاران عشق مرا دیگر میفزایید چرا که آنچه پس از دوری شما کشیدم مرا کافی است
یاران پیمانی را که پیش از فراق با من بستید بیاد آرید
گر کشد خصم بزور از کف من دامن دوست
چکند با کشش دل که میان من و اوست
گفتم به عزم توبه نهم جام می ز کف
مطرب زد این ترانه که می نوش و لاتخف
آیا بود که صف نعالی بما رسد
چون بر بساط وصل زنند اهل قرب صف
بشناس قدر خویش که پاکیزه تر ز تو
دری نداد پرورش این آبگون صدف
عمر تو گنج و هر نفس از وی یکی گهر
گنجی چنین لطیف مکن رایگان تلف
جامی چنین که میکشد از دل خدنگ آه
خواهد رسید عاقبت الامر بر هدف
مرا بمستی گناهی سرزد مرا ببخشای که بخشایش سزاوار تست
جوانی را که هنگام هشیاری نیز خردی نیست برآنچه که بمستی گفته است مگیر
آهو وشی که تیر مژه اش بدلها همی نشسته و بسا عاشقان را که بیدار نگاه داشته
های یاران جامهای گران بردارید چرا که آنک مؤذن است که تکبیر می گوید
ما همان کسانیم که اگر شمشیرهایمان آخته شود خون ریز است
تکیه گاهشان کف دستانمان و غلافشان سرشاهان است
تا منزل آدمی سرای دنیاست
کارش همه جرم و کار حق لطف و عطاست
خوشباش که آن سرا چنین خواهد بود
سالی که نکوست از بهارش پیداست
حاجی به طواف کعبه اندر تک و پو است
و ز سعی و طواف هر چه کرده است نکوست
تقصیر وی این است که آرد دگری
قربان سازد بجای خود در ره دوست
غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست
غافل که شهید عشق فاضل تر از اوست
فردای قیامت آن بدین کی ماند
کان کشته ی دشمن است و این کشته ی دوست
یاران شدند و طومار بردباری مرا هجرشان درنوردید
اگر پس از هجر مرا زنده بینند بکدام روی آیا دیدارشان کنم
و مرا شرمساری همین بس که گویند هجران ما بر او کارگر نیفتاد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -