ای غمت مرغ آشیانه ی دل
زلف و خال تو دام و دانه ی دل
نرگس نیمه مست مخمورت
باده نوش شرابخانه ی دل
با سر زلف تست پیوندش
زان مطول بود فسانه ی دل
راستی را خطا نمی افتد
تیر چشم تو بر نشانه ی دل
هر چه جان مرا بخون جگر
جمع گردد کند روانه ی دل
دم بدم بین که می رود بیرون
سیل خونین از آستانه ی دل
خواب در چشم من نمی آید
هر شب از آه عاشقانه ی دل
مطرب عشق می زند هر دم
چنگ در پرده ی چغانه ی دل
ایکه دانی زبان مرغان را
بشنو از مرغ آشیانه ی دل
که جهان صورت است و معنی دوست
ور به معنی نظر کنی همه اوست
دوش عزم شراب می کردند
بصبوحی شتاب می کردند
زهد را آب کار می بردند
خاکیان کار آب می کردند
دردنوشان ز بهر نقل صبوح
دل بریان کباب می کردند
ماهرویان ز جام یاقوتین
طلب لعل ناب می کردند
ابر بر آفتاب می بستند
مهر را مه نقاب می کردند
خاک را جرعه می چشانیدند
خاکیان را خراب می کردند
جعد را تاب و پیچ می دادند
غمزه را نیم خواب می کردند
در شب تیره ماه یک شبه را
چشمه ی آفتاب می کردند
هر زمان منهیان عالم غیب
سوی جانم خطاب می کردند
که جهان صورتست و معنی دوست
ور بمعنی نظر کنی همه اوست
ترک من مشک بر سمن می زد
سپه زنگ بر ختن می زد
زهره از قلب عقربش می تافت
افعیش حلقه بر سمن می زد
لعل در پوش او به در پاشی
طعنه بر لؤلؤی عدن می زد
گل رخسار ضیمران پوشش
خنده بر برگ نسترن می زد
تا دل مشک چین شکسته شود
تاب در زلف پرشکن می زد
بت ساقی بآب آتش رنگ
آب بر آتش حزن می زد
می زد از جام آبگون ما را
آتش اندر روان و تن می زد
جام مـی آب کار من می برد
بانگ نی راه عقل من می زد
این نوا مرغ خوش نوا می ساخت
وین غزل ماه چنگ زن می زد
که جهان صورتست و معنی دوست
ور بمعنی نظر کنی همه اوست
مهر رویش نگر ز پرده ی دل
پرده افکنده بر سراچه ی گل
بنده یی را که او قبول کند
پیش آزادگان بود مقبل
هر که مجنون زلف لیلی نیست
نبود نزد عاشقان عاقل
اهل صورت به تیغ کشته شوند
واهل معنی به غیبت قاتل
رفت محبوب و ما چنین در خواب
آه از آن عمر رفته بر باطل
کاروان هر کجا که خیمه زند
در دل و چشم ما کند منزل
ماه محمل نشین من یک ره
گو بر انداز دامن از محمل
وصل و هجران حجاب راه تو اند
بگذر از هر دو تا شوی واصل
دوش در گوش جان فرو میگفت
هر دمـــم هاتفی ز گوشه دل
که جهان صورتست و معنی دوست
ور بمعنی نظر کنی همه اوست
منم آن رند مفلس قلاش
که شدم در جهان به رندی فاش
آستان روب خانه ی خمار
مهره گردان حلقه ی اوباش
تشنه ی لعل لعــبـت ســــاقی
کشته ی چشم شاهد جمـاش
هر که رنگم بدید نقش بخواند
که مرا بر چه صورتست معاش
ما گدایان خانه پردازیم
فارغ از خانه و بری ز فراش
زهد و تقوی خلاف مستوریست
تو برو مست گرد و زاهد باش
ملک هستی برون کن از دل تنگ
منظر پادشاه و جای قماش
اهل صورت ز پیکر مصنوع
نقش بینند و اهل دل نقاش
چشم ساقی به عشوه می گوید
با من لاابالی قلاش
که جهان صورتست و معنی دوست
ور بمعنی نظر کنی همه اوست
ما خراباتییم عاشق و مست
جان شیرین نهاده بر کف دست
حلقه گوش بتـان دیر نشین
جرعه نوش مغان باده پرست
پند بیهوده تا به کی که کنون
کارم از دست رفت و تیر از شست
چشم ترکان ره خطا بگشود
زلف خوبان در صواب ببست
تا ابد کی به هوش باز آید
هر که بی خود شد از شراب الست
می پرستان ز باده مدهوشند
عارفان از جمال ساقی مست
آخر ای فتنه ی زمان بنشین
تا نخیزد فغان ز اهل نشست
گر نباشد جهان و هرچه در اوست
چون تو هستی هر آنچه باید هست
از کمان ابروان روحانی
این ندا می رسد بدل پیوست
که جهان صورتست و معنی دوست
ور بمعنی نظر کنی همه اوست
دوش چون نام یار می گفتند
وصف آن گلعذار می گفتند
نکته ی جانفزا چو آب حیات
زان لب آبدار می گفتند
قصه ی شام جعد پر چینش
در حد زنگبار می گفتند
سخن تار زلف مشکینش
در دیار تتار می گفتند
صفت صورت نگارینش
پیش صورت نگار می گفتند
حال سیلاب چشمه ی چشمم
بر لب جویبار می گفتند
بلبل نیم مست شیدا را
شمه یی از بهار می گفتند
خبر خور به ذره می بردند
قصه ی گل به خار می گفتند
عندلیبان گلشن ملکوت
بر سر شاخسار می گفتند
که جهان صورتست و معنی دوست
ور بمعنی نظر کنی همه اوست
باز بلبل به بوستان آمد
بوی انفاس دوستان آمد
شاهد لاله روی گل ز حرم
بتفرج بگلستان آمد
سرو با تخته بند و بند گران
به چمن بین که چون چمان آمد
چون خروس سحر نوا برداشت
بلبل مست در فغان آمد
شمع می گفت رمزی از غم دل
آتشش بر سر زبان آمد
جان ببوی تو از حظیره ی قدس
سوی این تیره خاکدان آمد
مردم دیده چون لب تو بدید
در دمش آب در دهـــــان آمـــــد
با تو هیچش بدست نیست ولیک
کمرت چست در میان آمد
روح را از درون پرده ی دل
این ترنم به گوش جان آمد
که جهان صورتست و معنی دوست
ور بمعنی نظر کنی همه اوست
چون ز مرغ سحر فغان برخاست
نعره از جان عاشقان برخاست
نرگس نیمه مست خواب آلود
به تماشای بوستان برخاست
چون میان توام بشد ز کنار
این تن خاکی از میان برخاست
از دهان تو در گمان بودم
چون بگفتی سخن گمان برخاست
دوش گفتم که فتنه گو برخیز
سرو سیمین من روان برخاست
تیر مژگان چو در کمان پیوست
بانگ زه از دل کمان برخاست
آن زمان کو در انجمن بنشست
فتنه ی آخرالزمان برخاست
به هوای خدنگ غمزه ی او
مرغ جانم ز آشیان برخاست
چون به دیر آمدیم و بنشستیم
از مغان دم بدم فغان برخاست
که جهان صورتست و معنی دوست
ور بمعنی نظر کنی همه اوست
ای ز رویت جهان چو خلد برین
چین زلفت نگارخانه ی چین
ابرویت بر قمر کشیده کمان
گیسویت بر دلم گشوده کمین
هر که در باغ بیندت گوید
که مگر جنتست و حورالعین
رفت فرهاد و همچنان باقیست
در سرش شور شکر شیرین
دیشب از جام عشق مست و خراب
با صبوحی کنان دیرنشین
همچو عیسی بعزم عالم جان
رخ نهادیم سوی چرخ برین
بر در دیر معتکف دیدیم
همچو خواجو هزار بی دل و دین
چون رسیدیم در منازل قدس
دیده ی شوق بر یسار و یمین
به در دل شدیم و حلقه زدیم
زو جوابی نیامد الا این
که جهان صورتست و معنی دوست
ور بمعنی نظر کنی همه اوست

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -