حکیمی گفت زیبایی جاذبه ای روحانی است که دلربایی اش را جز به سبب خاصیتش توجیه نمی توان کرد
یاور من نه آن کس است که چون بدو ستم نکنم
و فرمانش بر با من یکرنگی کند
من آرزومند سایه دوستی ام که اگر با وی
کدورت کنم نیز با من مهربانی و صافی بود
ای علویه خلافت را از من بستان و چنان دوستی بجایش به من ده
یاور تو آن کس است که هنگام جنگ همراه تو باشد
و خویشتن را در راه سود تو به زیان افکند
و نیز آنکه اگر حوادث زمانه بر تو تازد
برای جمعیت خاطر تو جمع وجود خویش را پراکنده سازد
و سپس گفت ای غلام چهار صد دینارش ده دینارها را بستدم و راه خویش گرفتم
مؤمنان بیحد و لیک ایمان یکی
جسمشان معدود لیکن جان یکی
جان گرگان و سگان از هم جداست
متحد جانهای شیران خداست
همچو آن یک نور خورشید سما
صد بود نسبت به صحن خانه ها
لیک یک باشد همه انوارشان
چون که برگیری تو دیوار از میان
چون نماند خانه ها را قاعده
مؤمنان باشند نفس واحده
هر کتابی را که کسی خواند ملال یا فتور یا دلزدگی از آن بیند
جز این کتاب که در آن طرفه هایی است که تا روز حشر نیز ملال نیاورد
چه خوش نازی است ناز خوبرویان
ز دیده رانده را در دیده جویان
به چشمی خیرگی کردن که برخیز
به دیگر چشم دل دادن که مگریز
به صدجان ارزد آن نازی که جانان
نخواهم گوید و خواهد به صد جان
این مخلوق را دو گاو احاطه دارد
صورت گاوی بر فلک و گاوی را در زمین
و زیر آن گاو و روی دیگری
خرانی در آبادی ها یله گشته اند
این نیز ملخصی از جلد پنجم کتاب اغانی ابوالفرج اصفهانی که در بیت المقدس یافتم آمد
گروهی مرا به بلا اندر انداختند که من پیش از آن ببلایشان اندر انداخته بودم
از این رو امروز با زمانه بردباری همی کنم و آن را نیک همی شناسم
اگر حوادث روزگار بدبختی نصیب تو ساخت
بردبارباش چرا که هرمصیبتی سرانجام از میان خواهد خاست
اما به خدا قسم بدبختیی نصیب تو گردیده است
که مصیبتش هرگز از تو برنخواهد خاست
سپس گفت نگهبانان گردنش زنید و گردنش را زدند
در این باره شاعری از اسیران مسلمان گفته است
اگر دیگران را مال از اسارت رهاند
بنی همدان را آلات مردیشان رهایی دهد
هرگز از پیمان خویش ملول نگشتم و هرگز تکذیب عهد نکنم
بل با وجود دوری پایمرد و امین ام
مپندار اگر دوری رنجم دهد نرم خواهم شد
بل چنانم که اگر پرده نیز از میان برخیزد یقینم نخواهد افزود
ای نسیم اگر به سرزمین یاران یعنی طوس بگذری
مردم آن سامان را از من بگوی
که بهایی شما هرگز به بوستانی فرود نیامد
مگر آن که باغچه هایش را با آب چشم آبیاری کرد
نیز مولف شعر زیرین را برای دوستی به نجف اشرف - که بر مقیم خاکش سلام باد - فرستاده است
ای نسیم آن گاه که بخاک نجف رسی
زمین را ببوس و سپس درنگ کن
ذکری از من بر اعرابی که در آنجا فرود آمده اند برگو
داستان مرا بپرداز و سپس سر خویش گیر
گویند عقیق از آن رو که سر حقیقی را
برآن حک کرده اند گاه بود که باطل سحر بود
بینمت اما که چشمانت جادو همی کنند
و بر دهانت خاتمی از عقیق ست
هم او راست هنگامی که سواد مدینه را - بر مقیم خاکش درود باد - از دور دید
آنک گنبد مولای من و غایت آرزویم
همسفران محمل را نگاه دارید تا کف پای شتران را ببوسم
هنگامی که پدر - خاکش عبرگین باد - بسال نهصد و هشتاد و نه در هرات بود برایش نوشتم 
ای آن کسان که در هرات اقامت کرده اید
شما را به پیامبر فراق آیا کافی نیست
بنزد من باز گردید چه بنیان بردباریم از هم پاشید
و پلک هایم پس از هجرتان هرگز بهم نزدیک نشد
خیالتان در خاطر است و دل از شما در تشویش
هرگاه نسیم صبا از سوی ما وزیدن گیرد
گوییمش خوش آمدی مقدمت خیرباد
اینک شما و دلی مفتون که مشتاقتان است
و جانی که دوریتان اسیرش ساخته
دل من هرگز از عشق آن خال چهر خالی نیست
سرزمین دوست چه خوش سرزمینی است
همان که آهوانش آتشی دیرنده در دل من افروخته
هرگز روز فراقتان را فراموش نخواهم کرد
همان روز که دیدگانم گریان و دلم دردمند بود
بردباری هرگز یاد آن بوم پر آب را از دل من نخواهد برد
مرگ را هر آن که بر این توده ی خاک گام دارد ناخوش میدارد
اما بدیده ی خرد اگر بنگرند مرگ را بالاترین رامش ها خواهند یافت
نیز هنگامی که حج بیت الله میگزاردم و آن مشاعر عالی را شاهد بودم سروده ام
ای یاران من نیز میهمان مکه ام
اینک زمزم و منی و خیف
چشمان خویش بسیار همی مالم تا بدانم
آنچرا که می بینم به بیداری است یا خواب
نیز طبع فسرده ی مولف هنگام سفر میانه راه حلب و آمد بسبب ورزش نسیم سحرگاهی سروده است
روح بخشی ای نسیم صبحدم
گوییا میآیی از ملک عجم
تازه گردید از تو داغ اشتیاق
میرسی گویا زاقلیم عراق
مرده صدساله یابد از تو جان
تو مگر کردی گذر بر اصفهان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -