cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
دو روزه هجر تو با جان دوستان آن کرد
که از هزار خزان با بهار نتوان کرد
ز آه بلبل شوریده دربدر گردید
نسیم اگرچه دل غنچه را پریشان کرد
نسیم صدق و صفا را دم زلیخا داشت
که شد چو وقت دعا روی دل به زندان کرد
کجا ز ذوق گریبان دریدنش خبرست
کسی که سوی چمن رفت و گل به دامان کرد
چه سان شود مژه ام آب دیده را مانع
که شعله را نتوان زیر خار پنهان کرد
کسی که مانع قتلم شد از ترحم نیست
ترا ز کشتن من از حسد پشیمان کرد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
یاد روی تو هم آغوش گلستانم کرد
لذت درد تو آسوده ز درمانم کرد
کفر و دین باختم از نیم نظر بر رخ دوست
دیده رسواشده گبر و مسلمانم کرد
نفسی بی تو گر از سینه تنگم سر زد
برق الماس شد و سر به گریبانم کرد
چون صبا سنبل امید در آغوشم بود
بخت بد شانه کش طره حرمانم کرد

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
بس که دود آه عاشق پرده افلاک شد
سینه افلاک از داغ کواکب پاک شد
پا ز عزت بر زمین ننهد ملک در شهر عشق
بس که در هر کوچه اش جسم عزیزان خاک شد
اتحادی هست با خونین دلانم زان سبب
غنچه پیراهن درید و سینه من چاک شد
بر فروزد عارض معشوق از اظهار نیاز
روی گل از شرم عشق بلبل آتشناک شد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
چشمی که با غبار درت آشنا شود
دیگر چو نقش پا کی ازین در جدا شود
بر لب شکسته می گذرد حرف توبه ام
چون کودکی که نو به سخن آشنا شود
آن طالعم کجاست که افتد به کار من
هر عقده ای که از سر زلف تو وا شود
چون صبح یابد از نفسش نور عالمی
هر ذره را که مهر تو در سینه جا شود
کی می رود خیال تو از دیده ام برون
در خاک استخوانم اگر توتیا شود
دست امید باز ندارم ز دامنت
پیراهن امید مرا گر قبا شود
هر سرمه ای که آن نه ز خاک درت بود
در دیده جا ندارد اگر توتیا شود
زنهار فردباش که خواری نمی کشد
هر قطره کز محیط چو گوهر جدا شود
هر دم به یاد تیر تو آهی ز دل کشم
تا جای تیر تو به دل تنگ وا شود
از بی تعلقی چه عجب آب دیده ام
گر قطره قطره چون گوهر از هم جدا شود
بخت سیاه بر سر قدسی ز یمن عشق
شاید که رشک سایه بال هما شود

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
مبادا کام جان از عیش تا کام از الم گیرد
فسون عافیت بر دل مخوان تا خو به غم گیرد
برون آ نیمشب از خانه تا عالم شود روشن
کسی تا کی سراغ آفتاب از صبحدم گیرد
جفا خواهد که از طبع تو آیین جفا جوید
ستم خواهد که از خوی تو تعلیم ستم گیرد
نمی دانم که کرد این راه سر دانم که هر گامی
ز شوق زخم خارم دیده پیشی بر قدم گیرد
نهم بر نقش پای خویش دایم دیده در کویش
که شاید رفته رفته دیده ام جای قدم گیرد
بود کوتاه از دامان مستی دست روشندل
برآرد از دل خود زنگ چون آیینه نم گیرد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ما اسیران چه کسانیم گرفتاری چند
روزگار خوش ما چیست شب تاری چند
سینه برهنه بر گلشن از آن می مالم
کز ره مرغ چمن چیده شود خاری چند
دل چو مویی شد و نگشود کس از وی گرهی
ماند چون سبحه به یک رشته گرفتاری چند
داغ های کهن خویش به دل تازه کنم
گلشنی سازم از افروخته رخساری چند
ناتوانان تو گر زانکه فزودند چه سود
بر سر زلف خود افزوده شمر تاری چند
قسمت من شده دلسوزی آزرده دلان
که ز هر زخم چو مرهم کشم آزاری چند
داغم از جاذبه حسن که چون نتوانست
که به کنعان کشد از مصر خریداری چند
عشق را در پس هر پرده بود منصوری
مصلحت بود که برپا نشود داری چند
داغم از شانه زلف تو که خوی تو گرفت
ورنه سهل است ازو بر دلم آزاری چند
کس چه داند که نصیب که شود صید دلم
که ز هر گوشه کمین کرده کمانداری چند
رفتم از بزم ز لب گو دو سه ساغر کم باش
زین چمن چیده گرفتم گل بی خاری چند
اهل دنیا چه کسانند بگویم قدسی
به بدی از عمل خویش گرفتاری چند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
دگر بر آتش می توبه سوختن دارد
ز آب چهره چو گل برفروختن دارد
میان بزم ز حد برد بی حجابی را
به جان شمع که پروانه سوختن دارد
پی خریدن یک جلوه ات زلیخا را
هزار یوسف مصری فروختن دارد
مگر ز آهن تیغش تمام شد سوزن
که زخم سینه تقاضای دوختن دارد
به زاری اش مژه بر پای شعله باید سود
چو شمع هرکه تمنای سوختن دارد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
هیچ دورانی چو عهد بی سرانجامی نبود
حیف ازان عمری که در خونابه آشامی نبود
در دل گرمم نماند افزون ز یک دوزخ شرر
هرگزم در عشق خوبان دل به این خامی نبود
غیرتم نگذاشت کو را شهره عالم کنم
گر نکردم خویش را رسوا ز بدنامی نبود
هیچ نوشی را ندیدم کز عقب نیشی نداشت
آزمودم هیچ کامی همچو ناکامی نبود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ون نوشته اند
مکتوب بوسه ای ز خط جام هر زمان
دردی کشان به آن لب میگون نوشته اند
یک ره به خط جوهر تیغت نگاه کن
بنگر که سرنوشت مرا چون نوشته اند
صحرانورد تا شده سیلاب گریه ام
عرض نیاز دجله به هامون نوشته اند
تا عارفان تصرف میخانه کرده اند
طعن درون خم به فلاطون نوشته اند
در وادی گریختن از سنگ کودکان
از شهر صد کنایه به مجنون نوشته اند
ای عافیت کناره گزین شو که پیش ما
نام ترا ز دایره بیرون نوشته اند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
وجودم را نه از آتش نه از گل پرورش دادند
سراپایم ز نور عشق چون دل پرورش دادند
منه بر سینه داغ عشق در بیرون چرا سوزی
چراغی کز برای خلوت دل پرورش دادند
به یاد شعله دایم چون دل پروانه در جوشم
نمی دانم چرا ترکیبم از گل پرورش دادند
مقام لیلی اش در کعبه دل بود حیرانم
که مجنون را چرا بر ذوق محمل پرورش دادند
گهی فانوس دیرم گه چراغ کعبه کز مهرت
چو ماه نو مرا منزل به منزل پرورش دادند
محبت از پی دل برد قدسی را به صحرایی
که خاکش را به خون صید بسمل پرورش دادند

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
تا پرده از رخت به کشیدن نمی رسد
صبح نشاط ما به دمیدن نمی رسد
در باغ دست باد خزان بس که شد دراز
دامان گل ز شاخ به چیدن نمی رسد
غوغای ما بلند و ز کوتاه فطرتی
تا بام آسمان به پریدن نمی رسد
شادم ز لاغری که چو بسمل کند مرا
خونم ز خنجرش به چکیدن نمی رسد
ایمن بود ز چشم بداندیش آن پری
چشم بد از پی اش به پریدن نمی رسد
از گریه کار دیده به دیدن نمی رسد
راضی به داده باش که ملک قناعت است
جایی که آبرو به چکیدن نمی رسد
تنگ است بس که عیش حریفان انجمن
خون از لب قدح به مکیدن نمی رسد
شوق لباس کعبه چو عریان کند مرا
ذوقی به ذوق راه بریدن نمی رسد
شیرین نمی شود لب امیدواری ام
شهد امید من به چشیدن نمی رسد
جز بیخودی نصیب ندارد سرشک من
سیماب را به غیر تپیدن نمی رسد
اعضای من ز کار چنان شد که پیش دوست
انگشت حیرتم به گزیدن نمی رسد
از ناله ام که گوش جهانی ازان کرست
در حیرتم که چون به شنیدن نمی رسد
قدسی چو غنچه تنگدلم زانکه همچو گل
جیبم ز پارگی به دریدن نمی رسد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
مرا هر قطره ای کز دیده در دامن فرو ریزد
شود چشمی و خون بر حال چشم من فرو ریزد
ز مهر عارض مهتاب سیمایت عجب نبود
اگر پیراهن من چون کتان از تن فرو ریزد
به یاد عارضت چون گریه ام بر دیده زور آرد
به جای آب مهر و ماه در دامن فرو ریزد
ز تاب عارض خورشیدرویان مردم چشمم
به جای اشک خونین اخگر از دامن فرو ریزد
بهارست و به طرف بوستان از تاب دل قدسی
برآری گر نفس برگ گل و سوسن فرو ریزد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
در طرب ز ازل بر من حزین بستند
گشاد نیست دری را که اینچنین بستند
بریدم از همه عالم برای خاطر دوست
کمر به دشمنی ام عالمی ازین بستند
کف بریده ما آشکار شد ور نه
هزار دست شکسته در آستین بستند
نه کافرم نه مسلمان که با ترانه عشق
لبم ز زمزمه صوت کفر و دین بستند
نرست شاخ گلی چون تو از زمین هرچند
که آب چشمه خورشید بر زمین بستند
چو غنچه در دل قدسی هزار جا گره است
ز هر گره که بر آن زلف عنبرین بستند

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
سوای تو در سینه هر خام نگنجد
خوش باش که این باده به هر جام نگنجد
شوقی که من از دیدن رخسار تو دیدم
در حوصله دیده ایام نگنجد
از نور توام هر بن مو مطلع صبح است
در ملک تنم تیرگی شام نگنجد
وصل تو کجا و من بی ظرف که از شوق
در حوصله ام لذت پیغام نگنجد
در سینه عشاق هوس راه ندارد
بت در حرم کعبه اسلام نگنجد
قدسی نبود رنگ وفا در رخ خوبان
در دفتر خوبان ز وفا نام نگنجد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
کی به بزم عشق هر لب پی به جام می برد
هر تنک ظرفی به جام دوستی کی پی برد
کوی عشق است این نه راه کعبه و دیر مغان
بی دلیلی خضر ازین جا ره به منزل کی برد
وحشیان بر خاک مجنون پر مریزید آب چشم
تا غبارش را صبا شاید به سوی حی برد
بی غمی را همچو خود پیدا کن ای مطرب بگو
کی غم ما را ز دل آواز چنگ و نی برد
رشک دارد بر هم اجزای تنم در مهر دوست
سوزد از غیرت زبانم لب چو نام وی برد
می رود با سر چو پرگار و قدم بر جای خویش
تا مبادا از پی دل کس به سویش پی برد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
نو نیاز خواهشم لیک از حجابم ساختند
سربسر مهرم ز نور آفتابم ساختند
روز و شب بر خویش می پیچم ز حیرت شعله وار
زلف معشوقم مگر کز اضطرابم ساختند
حیرتی دارم که چون مست شرابم ساختند
صورتش را از ازل در چشم من دادند جا
بی نیاز از ناز گلبرگ نقابم ساختند
چون دل عاشق نمی گیرم دمی یک جا قرار
زانکه همچون شعله محض اضطرابم ساختند
داشتم یک دل ز من بردند و دیگر ساختند
گلرخان شرمنده خویش از جوابم ساختند
دیده کی بر هم نهم چون چشم روزن تا به روز
تا خیال غمزه را آشوب خوابم ساختند
چون نیابم گوهر معنی به صورت کز ازل
غوطه زن در بحر دقت چون حبابم ساختند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ذوق غمت ز سینه محزون نمی رود
از دل هوای درد تو بیرون نمی رود
هرچند ناز دامن لیلی کشد دلش
باور مکن که از پی مجنون نمی رود
زین چشم خون فشان که مرا هست چرخ را
کشتی کدام روز که در خون نمی رود
بر دل شبی نمی گذرد کز غلوی ضعف
با ناله شبانه به گردون نمی رود
از دیده ام کدام نفسدر فراق تو
آتش به جای آب به جیحون نمی رود
راه نفس ز خون دلم بسته می شود
گر یک نفس ز دیده مرا خون نمی رود
ای عاقلان فسانه مخوانید بر سرم
کز سر جنون عشق به افسون نمی رود
ای نور دیده زندگی ام بی تو مشکل است
آسان ز سینه مهر تو بیرون نمی رود
ناز و کرشمه تو به چشم غزال نیست
مجنون تو ز شهر به هامون نمی رود
باید رسد به گوش تو افغان من چه باک
گر ناله ام ز ضعف به گردون نمی رود
قدسی کدام روز که از گریه دیده ام
همچون حباب بر سر جیحون نمی رود

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
چه رنجش است کزان تندخو نمی آید
کدام فتنه که از دست او نمی آید
به کینه جوی من ای آنکه محرم رازی
بگو بدی ز نکویان نکو نمی آید
ره نشاط من از شش جهت چنان بستند
که سوی من طرب از هیچ سو نمی آید
اگر هوای ملاقات دوستان داری
تو خود بیا که ز ما جستجو نمی آید
برای باده گساران در این بهار چرا
پیام سبزه ز اطراف جو نمی آید
مگر ز گلشن غم نکهتی رسد ورنه
ز بوستان طرب هیچ بو نمی آید
پسر چه شد که سبک روح تر بود ز پدر
به بزم گردش جام از سبو نمی آید
غلام همت آن عارفم که چون قدسی
ز پایه ای که ندارد فرو نمی آید

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
دلم ز کعبه نه محمل نشسته می آید
به دیر رفته و زنار بسته می آید
اگر به کوی تو تا حشر گوش اندازند
صدای شیشه عهد شکسته می آید
نسیم باغ محبت مگر وزید که باز
به دست دل گل غم دسته دسته می آید
همای عشقم و پرواز گلشنی دارم
که مرغ سدره در او جسته جسته می آید
رقیب را نبود بهره ای ز زخم بتان
که تیر عشق به دلهای خسته می آید
ز درد هجر چنان دلشکسته ام قدسی
که نام دل به زبانم شکسته می آید

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
میگساران را لبت یاد از می گلگون دهد
بی لب لعلت می گلرنگ طعم خون دهد
نقد دل آورده ام بنما جمال خویش را
تا نبیند دلربایی چون تو کس دل چون دهد
دیده گردد خشک اگر بر داغ دل مرهم نهم
چشمه را چون لای گیرد نم کجا بیرون دهد
طالع عاشق ندارد یک دعای مستجاب
چند ورد صبحگاهم زحمت گردون دهد
از شکاف سینه دل را می کنم از خون تهی
صبر آنم کو که دل از دیده خون بیرون کند
از وصال خود مکن منعم چه کم خواهد شدن
تشنه ای را گردم آبی کس از جیحون دهد
همچو قدسی شهره ام در عشق لیلی طلعتان
شهرت من یاد از رسوایی مجنون دهد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ز من ترسم عنان آن نرگس جادو بگرداند
بگردد روی بخت از من گر از من رو بگرداند
دلم را ضعف غالب شد ز ننگ لاغری ترسم
عنان از صید من عشق قوی بازو بگرداند
بود گر سبحه از خاکم مسلمان بگسلد تارش
شوم گر شعله ز آتش روی خود هندو بگرداند
نه تنها بت ز من برگشته همچون روزگار من
ز ننگ سجده ام محراب هم ابرو بگرداند
به بازار جهان جنس وفا را کس نمی گیرد
دلم تا کی متاع خویش را هر سو بگرداند
نسیم صبحدم هرچند باشد محرم گلشن
گر از رشکم شود آگاه از ره رو بگرداند
به جست و جوی او هر لحظه صد ره چشم گریانم
مرا چون قطره خون بر سر هر مو بگرداند

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
کشد صد طعنه از دشمن چو با من همنشین باشد
بنازم دوستی را کز وفاداری چنین باشد
به دل چون داغ روغن دم به دم پس می رود داغم
چه سازم کوکب بخت مرا بالیدن این باشد
سیه دل دود از آن باشد که در سر نخوتی دارد
بود روشندل اخگر زانکه خاکسترنشین باشد
به گل ای مرغ گلشن راز دل آهسته تر می گو
مبادا در پس دیوار گوشی درکمین باشد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
گر دل به المهای تو منسوب نباشد
در سینه اگر جا دهمش خوب نباشد
شیرین نشود کام حریفی که درین بزم
پیمانه کش صبر چو ایوب نباشد
در سینه غم عشق تو پنهان نتوان داشت
چون عکس که در آینه محجوب نباشد
شاید مژه ای تر کنم از شوق تو خواهم
اشکی که کم از گریه یعقوب نباشد
در سینه ارباب خرد راه نیابد
هر دل که ز سودای تو مجذوب نباشد
بر لوح ضمیر تو چنان حال دل من
شد نقش که گنجایش مکتوب نباشد
هر گل سبب تازگی گلشن ما نیست
در سینه به جز داغ تو مطلوب نباشد
هرچند که بلبل به قفس گشته تسلی
آمیختن گل به صبا خوب نباشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
در آتشم از چهره برافروخته ای چند
چون شعله ز هم سرکشی آموخته ای چند
روشن نشود بخت ز جمعیت داغش
در سینه دلم ساخته با سوخته ای چند
ریزند به سر خاک پی صید ضعیفی
چون دام به هم چشم تهی دوخته ای چند
چون جلد کتابند بغل کرده پر اجزا
یک حرف ز صد سطر نیاموخته ای چند
قدسی مکن از اهل زمان شکوه چه داری
چشم خوشی از ناخوشی آموخته ای چند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
دامنم چند ز خون مژه دریا باشد
دیده نگذاشت که نم در جگر ما باشد
برنیاورد سر از موج سرشکم گردون
این گهر چند گره در دل دریا باشد
رشته ای را که در آن گوهر اشکی نکشند
بگسلانش همه گر عقد ثریا باشد
در نظر آینه مهر صبوحی زن را
کی به کیفیت آیینه مینا باشد
عشق در بادیه ای ساخته سرگردانم
که در آن ریگ روان آبله پا باشد
نزنم دست در آن کار که بر هم زده نیست
شانه را گیسوی ژولیده تمنا باشد
کار قدسی به خدا باز گذار ای واعظ
جنگت امروز چرا بر سر فردا باشد

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
زخم خار آرزوی آبله پا باشد
غنچه را غیر شکفتن چه تمنا باشد
به جز از سبحه ندیدیم ز دل راه به دل
ورنه بایست دلت را غم دلها باشد
تا بود قطع تعلق سر پیوند کراست
ما و شمشیر تو سوزن ز مسیحا باشد
سرفرازی چو درین بزم به خدمت گروست
صرفه شمع در آن است که برپا باشد
چه عجب گر دلت از حال دلم آگه نیست
صورت حال که در آینه پیدا باشد
تا ز مهر تو نیفتد به غلط ساده دلی
کاش داغ جگر لاله هم از ما باشد

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
کی اسیران غمت را غم دنیا باشد
گر تو پروا کنی از چرخ چه پروا باشد
هرکه را خورد دل از چاه زنخدانی آب
تشنه لب میرد اگر بر لب دریا باشد
ناخن تیشه عاشق چو شود عقده گشای
نگذارد که گره در دل خارا باشد
هیچ کس نیست که محتاج نگردد به فلک
بازگشت قدح آخر سوی مینا باشد

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
هنوزم از مژه کار سحاب می آید
هنوز دجله به چشمم سراب می آید
ز دل به جز کف خاکستری نماند و هنوز
نفس ز سینه چو دود از کباب می آید
به آفتاب هم این خیرگی گمانم نیست
که با فروغ رخت از نقاب می آید
کسی که دی ز مقیمان کعبه بود امروز
ز راه میکده مست و خراب می آید
کسی که رفته به دریای عشق می داند
که کار سیل ز یک قطره آب می آید
درین محیط ز انداز موج دانستم
که بر سفینه شکست از حباب می آید
نسیم زلف تو بر گل وزیده پنداری
که بوی نافه چین از گلاب می آید
ز ره به وعده وصل بتان مرو قدسی
که تشنه با لب خشک از سراب می آید

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
ز عقده ها که فلک نذر کار من دارد
شکفته ام که غم روزگار من دارد
شود چو محو تماشای یار داغ شوم
که حیرت آینه را در شمار من دارد
نیافت در چمنم سبزه ای که زرد کند
چه شکوه ها که خزان از بهار من دارد
سفینه کرده فلک اختیار پنداری
خبر ز گریه بی اختیار من دارد
ز پشت آینه در سینه اش خلد مژگان
کسی که آینه پیش نگار من دارد
جدا ز موی سیاهش ز تیرگی روزم
هزار طعنه به شب های تار من دارد
چه مایه خون که ز دست حناست در جگرم
که روی بر کف پای نگار من دارد
به گرد خویش ز یاران کسی نمی بینم
به غیر غم که یمین و یسار من دارد
به کس نمی رسد این عقده ها که بر فلک است
ذخیره ایست که از بهر کار من دارد
به سوی کلبه تارم به ناز می آید
مگر صبا خبر از زلف یار من دارد
ز آشیان چو رهاندی به دام هم مگذار
که عمرهاست قفس انتظار من دارد
طمع بریده ام از خشک و تر ولی چه کنم
به سیل اشک که سر در کنار من دارد
قرار صبر به خود چون دهم که بی صبری
قرارها به دل بی قرار من دارد
ز نم چو آینه محروم باد چشم کسی
که طعنه بر مژه اشکبار من دارد
پس از هلاک رساند به آب خاک مرا
ز الفتی که صبا با غبار من دارد
چو عندلیب ازان رو مرید گلزارم
که نرگسش نظر از چشم یار من دارد
همای حسن نیاورده سر ز بیضه برون
ز فیض عشق هوای شکار من دارد
ازان ز گوهر معنی چکد زلال حیات
که تکیه بر سخن آبدار من دارد
محیط فیض گره های گوهر معنی
به نذر خامه گوهر نگار من دارد
خدای را بگشا فصل گل در قفسم
که هر طرف چمنی انتظار من دارد
هزار بار مرا با وجود آنکه گداخت
هنوز عشق سخن در عیار من دارد
مگر به سلسله عشق برخورم ز جنون
وگرنه عقل چه پروای کار من دارد
جنون رسیده به جایی مرا که چون مجنون
هزار سنگ به کف انتظار من دارد
به یاد گلشن کوی تو چشم خونبارم
هزار خرمن گل در کنار من دارد
چه دیده هاست که دریای خشک لب ز جهان
به یمن دیده تر بر کنار من دارد

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
عشقت اقرار به دل آرد و انکار برد
همچو صیقل که صفا بخشد و زنگار برد
بیخودی لازمه عشق بود ورنه چرا
هرکه را بر سر کار آورد از کار برد
که به غربت فکند تنگدلان را زوطن
باغبان کی گل نشکفته به بازار برد
سوختم ز آتش دل نیست شفیعی که مرا
به بهشت قفس از عرصه گلزار برد
خوشنما نیست مددکردن افشاگر راز
کس چرا بیهده از آینه زنگار برد
به گداپیشگی از عشق بتان شهره شدم
تا کیم دیده به دریوزه دیدار برد
دلم از گریه به یاد خطش آسوده ز رنج
سبزه و آب روان علت بیمار برد

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
با من غمت ز مهر دویی در میان ندید
کس شعله را به خار چنین مهربان ندید
یاد چمن ز خاطر مرغ اسیر رفت
چون دلنشینی قفس از آشیان ندید
تا بود روزگار به افسردگی گذاشت
کس رنگ خنده بر لب این بوستان ندید
گردید چون خیال و ز دلها خبر گرفت
تیر ترا دمی که دلم در کمان ندید
کی از دلم ز دعوی پیکان کشید دست
تا سینه پای تیر ترا در میان ندید
گو دیده مرا پی ابروی او ببین
آن کس که بحر را پی کشتی روان ندید
یک ره ز چهره پرده برافکن خدای را
آیینه کس همیشه در آیینه دان ندید
رفتی به باغ و زنده جاوید شد چمن
دید از تو باغ آنچه ز آب روان ندید
هرگز نخورد داغ دلم آب ناخنی
آن گلبنم که تربیت باغبان ندید
می دید کاش گونه زردم در آینه
آن کس که روی آینه را زرنشان ندید
کام دلم ز سیر کواکب روا نشد
لب تشنه فیض آب ز ریگ روان ندید

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
رفتم به بوستان که دلم وا شود نشد
گفتم که درد عشق مداوا شود نشد
سودا به شهر و کوی بود نی به کوه و دشت
مجنون خیال کرد که رسوا شود نشد
امروز غربتم به جزای عمل رساند
گفتم مگر که وعده به فردا شود نشد
عمری چو نقش پا به سر کوی انتظار
چشمم به راه بود که پیدا شود نشد

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
دلم به عشق فسونساز برنمی آید
زبان به گفتن این راز برنمی آید
چه شد شکفتگی ام گر ز پرده بیرون است
چو گل ز خنده ام آواز برنمی آید
نبسته بال مرا کس ز ناتوانی خویش
پرم ز عهده پرواز برنمی آید
شدم ز گریه بی اختیار شهره شهر
کسی به پرده در راز برنمی آید
حیات یک نفس است ای جوان غنیمت دان
که این نفس چو رود باز برنمی آید
چه شد که دوخته صوفی ز هر دو عالم چشم
به عارفان نظرباز برنمی آید
کم از تکلم لب نیست عشوه نگهش
فسون که گفت به اعجاز برنمی آید
مگر شنیده که خاک رهم که باز امروز
ز خانه آن بت طناز برنمی آید
ز سر آبله های دلم که را خبرست
ازین صدف گهر راز برنمی آید
به صبح وصل نیفتی غلط که در شب هجر
ستاره ای غلط انداز برنمی آید
ازین که قامت افلاک شد چو چنگ چه سود
چو نغمه خوش ازین ساز برنمی آید

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
کس کار تنک حوصله را تنگ نگیرد
آیینه که از شیشه بود زنگ نگیرد
تا عرصه مشرب نکشم باز عنان را
جا بر دل من وسعت اگر تنگ نگیرد
آزاده دل آن است که در ترک تعلق
گر در خم نیلش فکنی رنگ نگیرد
کی خصمی ظاهر شکند نسبت اصلی
چون شیشه تواند طرف سنگ نگیرد
آن را که اثر کرد به دل زاری بلبل
گل چیست که خواهد می گلرنگ نگیرد
رنگینی گلشن بود از نغمه بلبل
بی زمزمه ای بزم طرب رنگ نگیرد
آهنگ گلستان نکند باد صبا صبح
تا رخصتی از مرغ شباهنگ نگیرد
با غنچه بگویید که خون شد دل بلبل
بر خنده کسی راه چنین تنگ نگیرد
زان رنج خمارم کشد امشب که صراحی
بر گردن خود خون من از ننگ نگیرد
حسرت نگذارم به دل خویش چو قدسی
دامان تو گر حیرتم از چنگ نگیرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
عشاق چه جمعند پریشان شده ای چند
با خود ز جنون دست و گریبان شده ای چند
مرغان چمن چاشنی گریه ندانند
خو کرده ز گل با لب خندان شده ای چند
دانی چه بود دیده این گریه پرستان
گرداب صفت مرکز طوفان شده ای چند
چون صبح نخندند چرا بر دل صد چاک
خرسند به یک جاک گریبان شده ای چند
یک ناله ز ضعف از دل احباب نخیزد
حاصل چه بود از ده ویران شده ای چند
بردار ز رخ پرده که مشتاق جمالند
چون آینه در روی تو حیران شده ای چند
در حیرتم از آتش دوزخ که چه خواهد
از سوخته آتش حرمان شده ای چند
وقت است که از وادی عقلم برهانند
از شهر تسلی به بیابان شده ای چند
ابنای زمان نقش صنم خانه چین اند
دل برکن ازین صورت بی جان شده ای چند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
دل پر حسرتم از سادگی در بزم تنهایی
بساط آرزو با یاد آن سیب ذقن چیند
مبر نزدیک عارض دسته گل بهر بوییدن
لب هر غنچه تا کی بوسه زان کنج دهن چیند
چه بی دردست از داغ محبت آن تماشایی
که در گلشن بود تا لاله نسرین و سمن چیند
ز چشم افتادگان را هم صبا محروم نگذارد
مشام پیر کنعان گل ز بوی پیرهن چیند
مرا هست از خیالش انجمن چون غنچه در خلوت
اگر خلوت نشین دامان خویش از انجمن چیند
ندارد طبع قدسی چشم بر نیک و بد عالم
نه از دریا گهر جوید نه از مجلس سخن چیند

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
جز محبت سینه ام علم دگر پیدا نکرد
چون صدف کس انتخاب قطره از دریا نکرد
عاشق و معشوق را شرط است با هم سوختن
شمع درنگرفت تا پروانه ای پیدا نکرد
کلبه تنگ مرا جای دو خون آلوده نیست
تا نرفت از جا دلم در سینه پیکان جا نکرد
گردم از بی طاقتی بسیار بر گرد چمن
شمع را در بزم جز پروانه کس رسوا نکرد

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ازان دل از غم ایام برنمی آید
که آفتاب می از جام برنمی آید
ز زیر زلف برآمد رخش که می گوید
که آفتاب گه شام برنمی آید
بکن به ناخن خود روی داغ و نام برآر
که بی خراش نگین نام برنمی آید
چه شد که رشک برد بر ستاره سیماب
دلم به محنت ایام برنمی آید
نجات خویش ز گردون مجو که صید اسیر
به دست و پا زدن از دام برنمی آید
به خلوتش لب ساغر هلال عید بس است
ازان مهم به لب بام برنمی آید
ز لخت های جگر اخگر است بر مژه ام
ز شاخ میوه من خام برنمی آید
{بیاض} طلبی با فلک ستیزه مکن
{بیاض} به ابرام برنمی آید
به کام خویش نشستی به بزم غم قدسی
دگر مگر که مرا کام برنمی آید

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -