سر دفتر آیت نکویی
شاهنشه ملک خوبرویی
فهرست جمال هفت پرگار
از هفت خلیفه جامگی خوار
رشک رخ ماه آسمانی
رنج دل سرو بوستانی
منصوبه گشا ی بیم و امید
میراث ستان ماه و خورشید
محراب نماز بت پرستان
قندیل سرای و سرو بستان
همخوابه عشق و همسر ناز
هم خازن و هم خزینه پرداز
پیرایه گر پرند پوشان
سرمایه ده شکر فروشان
دل بند هزار در مکنون
زنجیر بر هزار مجنون
لیلی که به خوبی آیتی بود
و انگشت کش ولایتی بود
سیراب گلش پیاله در دست
از غنچه نوبری برون جست
سرو سهی اش کشیده تر شد
میگون رطبش رسیده تر شد
می رست به باغ دل فروزی
می کرد به غمزه خلق سوزی
از جادویی که در نظر داشت
صد ملک به نیم غمزه برداشت
می کرد به وقت غمزه ساز ی
بر تازی و ترک ترکتازی
صیدی ز کمند او نمی رست
غمزش بگرفت و زلف می بست
از آهوی چشم نافه وارش
هم نافه هم آهوان شکارش
وز حلقه زلف وقت نخجیر
بر گردن شیر بست زنجیر
از چهره گل از لب انگبین کرد
کان دید طبرزد آفرین کرد
دلداده هزار نازنینش
در آرزوی گل انگبینش
زلفش ره بوسه خواه می رفت
مژگانش خدا دهاد می گفت
زلفش به کمند پیش می خواند
مژگانش به دور باش می راند
برده به دو رخ ز ماه بیشی
گل را دو پیاده داده پیشی
قدش چو کشیده زاد سروی
رویش چو به سرو بر تذروی
لبهاش که خنده بر شکر زد
انگشت کشیده بر طبرزد
لعلش که حدیث بوس می کرد
بر تنگ شکر فسوس می کرد
چاه زنخش که سر گشاده
صد دل به غلط در او فتاده
زلفش رسنی فکنده در راه
تا هر که فتد برآرد از چاه
با این همه ناز و دلستانی
خون شد جگرش ز مهربانی
در پرده که راه بود بسته
می بود چو پرده بر شکسته
می رفت نهفته بر سر بام
نظاره کنان ز صبح تا شام
تا مجنون را چگونه بیند
با او نفسی کجا نشیند
او را به کدام دیده جوید
با او غم دل چگونه گوید
از بیم رقیب و ترس بدخواه
پوشیده به نیمه شب زدی آه
چون شمع به زهر خنده می زیست
شیرین خندید و تلخ بگریست
گل را به سرشک می خراشید
وز چوب رفیق می تراشید
می سوخت به آتش جدایی
نه دود در او نه روشنایی
آیینه درد پیش می داشت
مونس ز خیال خویش می داشت
پیدا شغبی چو باد می کرد
پنهان جگری چو خاک می خورد
جز سایه نبود پرده دارش
جز پرده کسی نه غمگسارش
از بس که به سایه راز می گفت
همسایه او به شب نمی خفت
می ساخت میان آب و آتش
گفتی که پری است آن پریوش
خنیاگر زن صریر دوک است
تیر آلت جعبه ملوک است
او دوک دو سرفکنده از چنگ
برداشته تیر یکسر آهنگ
از یک سر تیر کارگر شد
سرگردان دوک از آن دو سر شد
دریا دریا گهر برآهیخت
کشتی کشتی ز دیده می ریخت
می خورد غمی به زیر پرده
غم خورده ورا و غم نخورده
در گوش نهاده حلقه زر
چون حلقه نهاده گوش بر در
با حلقه گوش خویش می ساخت
وان حلقه به گوش کس نینداخت
در جستن نور چشمه ماه
چون چشمه بمانده چشم بر راه
تا خود که بدو پیامی آرد
ز آرام دلش سلامی آرد
بادی که ز نجد بردمیدی
جز بوی وفا در او ندیدی
و ابری که از آن طرف گشادی
جز آب لطف بدو ندادی
هرجا که ز کنج خانه می دید
بر خود غزلی روانه می دید
هر طفل که آمدی ز بازار
بیتی گفتی نشانده  بر کار
هرکس که گذشت زیر بامش
می داد به بیتکی پیامش
لیلی که چنان ملاحتی داشت
در نظم سخن فصاحتی داشت
ناسفته دری و در همی سفت
چون خود همه بیت بکر می گفت
بیتی که ز حسب حال مجنون
خواندی به مثل چو در مکنون
آنرا دگری جواب گفتی
آتش بشنیدی آب گفتی
پنهان ورقی به خون سرشتی
وان بیتک را بر او نوشتی
بر راهگذر فکندی از بام
دادی ز سمن به سرو پیغام
آن رقعه کسی که بر گرفتی
برخواندی و رقص در گرفتی
بردی و بدان غریب دادی
کز وی سخن غریب زادی
او نیز بدیهه ای روانه
گفتی به نشان آن نشانه
زین گونه میان آن دو دلبند
می رفت پیام گونه ای چند
زآوازه آن دو بلبل مست
هر بلبله ای که بود بشکست
زان هردو بریشم خوش آواز
بر ساز بسی بریشم ساز
بر رود رباب و ناله چنگ
یک رنگ نوای آن دو آهنگ
زایشان سخنی به نکته راندن
وز چنگ زدن ز نای خواندن
از نغمه آن دو هم ترانه
مطرب شده کودکان خانه
خصمان در طعنه باز کردند
در هر دو زبان دراز کردند
وایشان ز بد گزاف گویان
خود را به سرشک دیده شویان
بودند بر این طریق سالی
قانع به خیال و چون خیالی
چون پرده کشید گل به صحرا
شد خاک به روی گل مطرا
خندید شکوفه بر درختان
چون سکه روی نیکبختان
از لاله سرخ و از گل زرد
گیتی علم دو رنگ بر کرد
از برگ و نوا به باغ و بستان
با برگ و نوا هزار دستان
سیرابی سبزه های نوخیز
از لؤلؤ تر زمردانگیز
لاله ز ورق فشانده شنگرف
کافتاده سیاهیش بر آن حرف
زلفین بنفشه از درازی
در پای فتاده وقت بازی
غنچه کمر استوار می کرد
پیکان کشی ای ز خار می کرد
گل یافت ستبرق حریری
شد باد به گوشواره گیری
نیلوفر از آفتاب گلرنگ
بر آب سپر فکند بی جنگ
سنبل سر نافه باز کرده
گل دست بدو دراز کرده
شمشاد به جعد شانه کردن
گلنار به نار دانه کردن
نرگس ز دماغ آتشین تاب
چون تب زدگان بجسته از خواب
خورشید ز قطره های باده
خون از رگ ارغوان گشاده
زان چشمه سیم کز سمن رست
نسرین ورقی که داشت می شست
گل دیده به بوس باز می کرد
چون مثل ندید ناز می کرد
سوسن نه زبان که تیغ در بر
نی نی غلطم که تیغ بر سر
مرغان زبان گرفته چون زاغ
بگشاده زبان مرغ در باغ
دراج ز دل کبابی انگیخت
قمری نمکی ز سینه می ریخت
هر فاخته بر سر چناری
در زمزمه حدیث یاری
بلبل ز درخت سرکشیده
مجنون صفت آه برکشیده
گل چون رخ لیلی از عماری
بیرون زده سر به تاجداری
در فصل گلی چنین همایون
لیلی ز وثاق رفت بیرون
بند سر زلف تاب داده
گلزار بنفشه آب داده
از نوش لبان آن قبیله
گردش چو گهر یکی طویله
ترکان عرب نشینشان نام
خوش باشد ترک  تازی اندام
در حلقه آن بتان چون حور
می رفت چنانکه چشم بد دور
تا سبزه باغ را ببیند
در سایه سرخ گل نشیند
با نرگس تازه جام گیرد
با لاله نبید خام گیرد
از زلف دهد بنفشه را تاب
وز چهره گل شکفته را آب
آموزد سرو را سواری
شوید ز سمن سپیدکاری
از نافه غنچه باج خواهد
وز ملک چمن خراج خواهد
بر سبزه ز سایه نخل بندد
بر صورت سرو و گل بخندد
نه نه غرضش نه این سخن بود
نه سرو و گل و نه نسترن بود
بودش غرض آنکه در پناهی
چون سوختگان برآرد آهی
با بلبل مست راز گوید
غم های گذشته باز گوید
یابد ز نسیم گلستانی
از یار غریب خود نشانی
باشد که دلش گشاده گردد
باری ز دلش فتاده گردد
نخلستانی بدان زمین بود
کارایش نقشبند چین بود
از حله به حله نخل گاهش
در باغ ارم گشاده راهش
نزهتگاهی چنان گزیده
در بادیه چشم کس ندیده
لیلی و دگر عروس نامان
رفتند بدان چمن خرامان
چون گل به میان سبزه بنشست
بر سبزه ز سایه گل همی بست
هرجا که نسیم او درآمد
سوسن بشکفت و گل برآمد
بر هر چمنی که دست می شست
شمشاد دمید و سرو می رست
با سرو بنان لاله رخسار
آمد به نشاط و خنده در کار
تا یک چندی نشاط می ساخت
آخر ز نشاط گه برون تاخت
تنها بنشست زیر سروی
چون بر پر طوطی ای تذروی
بر سبزه نشسته خرمن گل
نالید چو در بهار بلبل
نالید و بناله در نهانی
می گفت ز روی مهربانی
کای یار موافق وفادار
وی چون من و هم به من سزاوار
ای سرو جوانه جوانمرد
وی با دل گرم و با دم سرد
آی از در آنکه در چنین باغ
آیی و زدایی از دلم داغ
با من به مراد دل نشینی
من نارون و تو سرو بینی
گیرم ز منت فراغ من نیست
پروای سرای و باغ من نیست
آخر به زبان نیکنامی
کم زآنکه فرستیم پیامی
ناکرده سخن هنوز پرواز
کز رهگذری برآمد آواز
شخصی غزلی چو در مکنون
می خواند ز گفته های مجنون
ک ای پرده در  صلاح کارم
امید تو باد پرده دار م
مجنون به میان موج خون است
لیلی به حساب  کار چون است 
مجنون جگری همی خراشد
لیلی نمک از که می تراشد 
مجنون به خدنگ  خار سفته ست
لیلی به کدام ناز خفته ست 
مجنون به هزار نوحه نالد
لیلی چه نشاط می سگالد 
مجنون همه درد و داغ دارد
لیلی چه بهار و باغ دارد 
مجنون کمر نیاز بندد
لیلی به رخ که باز خندد 
مجنون ز فراق دل رمیده ست
لیلی به چه راحت آرمیده ست  
لیلی چو سماع این غزل کرد
بگریست ز گریه سنگ حل کرد
زان سرو بنان بوستانی
می دید در او یکی نهانی
کز دوری دوست بر چه سان است
بر دوست چگونه مهربان است
چون باز شدند سوی خانه
شد در صدف آن در یگانه
داننده راز راز ننهفت
با مادرش آنچه دید بر گفت
تا مادر مشفقش نوازد
در چاره گری ش چاره سازد
مادر ز پی عروس ناکام
سرگشته شده چو مرغ در دام
می گفت گرش گذارم از دست
آن شیفته گشت و این شود مست
ور صابری ای بدو نمایم
بر ناید ازو و زو برآیم
بر حسرت او دریغ می خورد
می خورد دریغ و صبر می کرد
لیلی که چو گنج شد حصاری
می بود چو ماه در عماری
می زد نفسی گرفته چون میغ
می خورد غمی نهفته چون تیغ
دلتنگ چنانکه بود می زیست
بی تنگدلی به عشق در کیست

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -