ای دفتر گل از ورق حسن تو بابی
با آب رخت چشمه خورشید سرابی
نالان دلم ار برده دو چشمت عجبی نیست
در دست دو مست از پی تفریح ربابی
با دیده تر برد ز فکر تو مرا خواب
بی روی تو نقشی زدم امروز بر آبی
وصف دهنت زان ننوشتیم به دیوان
کان نقطه موهوم نگنجد به کتابی
تا بو که کند نرگس مست تو تمنا
از لخت جگرکرده ام امروزکبابی
گفتاگذرم بر سر خاک تو پس از مرگ
ترسم  که ز یادش رود ای مرگ شتابی
یک لعل تو جان برد و دگر لعل تو جان داد
وین طرفه  که هر یک به دگرگونه عتابی
وقتست که دل رشوه برد بوسه ز هر یک
اکنون  که میانشان شده پیدا شکرآبی
از خجلت منظور شه ار نیست چرا هست
بر چهره چون ماه تو پیوسته نقابی
آن مهتر فرخنده که ازکاخ رفیعش
برتر نبود در همه آفاق جنابی
رشحی ز سحاب  کف او یا که محیطی
موجی ز محیط دل او یاکه سحابی
آنگونه رفیعست رواقش  که نماندست
مابین وی و عرش برین هیچ حجابی
آنجاکه سجاب  کف او ژاله فشانست
بالله که اگر ابر درآید به حسابی
بذل وکف رادش کرم و طبع جوادش
این ویسه و رامینی و آن دعد و ربابی
با ریزش ابرکف او ابر دخانی
با بخشش بحر دل او بحر حبابی
ای ساقی مجلس زیرم جام شرابی
لب تشنه دل سوخته را جرعه آبی
زان آب  که از شعله او برق فروغی
زان آب  که از تابش او صاعقه تابی
زان آب که خود آتش سردست ولیکن
در ملک جهان نیست از آن  گرم تر آبی
زان آب که آید به پیش روح چو آدم
گر قطره ای از وی بچکانی به ترابی
زان آب  که بی منت اکسیر ز تاثیر
مس را کند از نیم ترشح زر نابی
آبی که چو بر قبرگنهکار فشانند
نبود به دلش واهمه از روز حسابی
آبی  که اگر نوشد پیری  کند ادراک
ایام پسندیده تر از عهد شبابی
آبی  که چو بر جبهه بیمار فشانند
با فایده تر دردسرش را زگلابی
آبی که اگر صعوه کند رشحی از آن نوش
بی  شبهه شکارش نکند هیچ عقابی
آبی که چو آقانی اگر نوش کندکس
یابد ز پی مدح ملک فکر مصابی
دارای جوانبخت حسن شاه  که او را
گردون نکند جز به ابوالسیف خطابی
آن خسرو عادل که به جز کاخ ستم نیست
ز آبادی عدلش به جهان جای خرابی
رمحش بود آن افعی پیچان که بنابش
از خون بداندیش بود سرخ لعابی
بختش بود آن شاخ برومندکه طوبی
در نسبت او خردتر از برگ سدابی
در خدمتش آنان که سر از پای شناسند
در دیده ارباب عقول اند دوابی
مشکل که شود با سخطش در دل اصداف
یک قطره از این پس به شبه در خوشابی
ای آنکه ز کیمخت فلک ساخته ز آغاز
سراج قضا تیغ تو را سبز قرابی
از غایت ابذال نعم سایل نعمت
الا نعم از لفظ تو نشنیده جوابی
با فره شهباز جلال تو به گیتی
سیمرغ  کم از خادی و عنقا ز ذبابی
خون بی مدد خلق تو زنهار که گردد
در ناف غزالان ختن نافه نابی
هنگام رضا بر صفت عفو خداوند
صد سییه را عفو تو بخشد به ثوابی
یا فتح شود فتنه تیغ تو چو داماد
از خون عدوکرده عروسانه خضابی
شمشیر جهانسوز تو در تیره قرابش
رخشنده هلالیست به تاریک سحابی
یا خیره نهنگیست تن اوبار به نیلی
یا شرزه هژبریست عدو خوار بغابی
در ملک جهان دیده نه چرخ ندیده
چون  دانش تو شیخی  و چون بخت تو شابی
اقبال تو فرسوده مدار فلک از عمر
وین طرفه که چون او نبود تازه مشابی
از ماه چو یکران تو را بست فلک نعل
پنداشت که صادر شده زو فعل صوابی
از قدر تفاخر به قدرکرد و قضا دید
غژمان ز سر خشم بدوکرد عتابی
کاین نعل تباهی ز چه بستی به سمندی
کش حلقه خورشید نیرزد به رکابی
برگردن خفاش صفت خصم تو بندد
هر روز خور از شعشعه خویش طنابی
جز تیغ توکز تن چکدش خون بداندیش
حاشاکه ز الماس چکد لعل مذابی
چون موج زند لجه جود تو نماید
بر ساحت او قبه نه چرخ حبابی
خیاط ازل دوخته از جامه نه چرخ
بر قامت اقبال تو کوتاه ثیابی
جستند و ندیدند حوادث پی ملجا
چون درگه انصاف تو فرخنده مآبی
بدخواه تو گر مانده سلامت عجبی نیست
اندر خور بادافره او نیست عقابی
تا نیز رخ حادثه در خواب نبیند
هرگز نرود دیده بخت تو به خوابی
در رجم شیاطین عدو بر فلک رزم
آمد ز ازل تیر تو دلدوز شهابی
 تا خلق سرایند که در عرصه محشر
اندر خور هر معصیتی هست عذابی
از قهر تو بدخواه و ز لطف تو نکوخواه
این یک به نصیبی رسد آن یک به نصابی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -