cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
بهل ذکر چشمان خونریز را 
بمان فکر زلف دل آویزرا 
دل و جان بیاد خدا زنده دار 
بحق چیز کن این دو ناچیز را 
اگر مستی آرزو با شدت 
بکش ساغر عشق لبریز را 
زحق عشق حق روز و شب میطلب 
بزن بر دل این آتش تیز را 
گذر کن زشیرین لبان حجاز 
بیاد آر فرهاد و پرویز را 
بجد باش در طاعت شرح و عقل 
مهل رسم تقوی و پرهیز را 
مکدر چو گردی بخوان شعر حق 
حق تلخ شیرینی آمیز را 
بروز دلت غم چو زور آورد 
بجو مطرب شادی انگیز را 
چو در طاعت افسرده گردد تنت 
بیاد آر عباد شبخیز را 
بدل میرسان دم بدم یاد مرگ 
چو بر مرکب آسیب مهمیز را 
چو رازی نهی با کسی درمیان 
بپرداز از غیر دهلیز را 
حجابت زحق نیست جز چیزو کس 
حذر کن زکس دور کن چیز را 
نماند آدمی خو بپالیز دهر 
بگاوان بماندند پالیز را 
خدایا اگر چه نیرزد بهیچ 
بچیزی بخر فیض ناچیز را

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -
بده ساقی آن جام لبریز را
بده باده عشرت انگیز را
میی ده که جان را برد تا فلک
درد کهنه غربال غم بیز را
چه پرسی زمینا و ساغر کدام
بیک دفعه ده آن دو لبریز را
گلویم فراخست ساقی بده
کشم جام و مینا و خم نیز را
اگر صاف می می نیاید بدست
بده دردی و دردی آمیز را
در آیینه جام دیدم بهشت
خبر زاهد خشگ شبخیز را
پریشان چو خواهی دل عاشقان
برافشان دو زلف دل آویز را
بشرع تو خون دل ما رواست
اشارت کن آن چشم خونریز را
چه با غمزه مست داری ستیز
بجانم زن آن نشتر تیز را
دل فیض از آن زلف بس فیض دید
ببر مژده مرغان شبخیز را

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -
از دو عالم دردت ای دلدار بس باشد مرا 
کافر عشقم اگر غیر تو کس باشد مرا 
با تو باشم وسعت دل بگذرد از عرش هم 
بی تو باشم هر دو عالم یک قفس باشد مرا 
من نمیدانم چسان جانم فداخواهد شدن 
این قدر دانم نگاهی از تو بس باشد مرا 
عمر خواهم پایدار و جان شیرین بیشمار 
بر تو می افشانده باشم تا نفس باشد مرا 
هر کسی دارد هوس چیزی نخواهم من جز آنکه 
سرنهم در پای جانان این هوس باشد مرا 
توتیای دیده گریان کنم تا بینمش 
گر بخاک پای جانان دست رس باشد مرا 
جهد کن تا کام من شیرین شود از شهد وصل 
فیض تا کس دست بر سر چون مگس باشد مرا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
از جمال مصطفی رویی بیاد آمد مرا 
وز دم و یس القرن بویی بیاد آمد مرا 
فکرتم در سر معراج نبی اوجی گرفت
قرب حق سوی بی سویی بیاد آمد مرا 
درکنار بحرعلم ساقی کوثر شدم 
از بهشت معرفت جویی بیاد آمد مرا 
سوی وجه الله رهی میخواستم روشن چو مهر 
زاهل عصمت یک بیک رویی بیاد آمد مرا 
زلف بر رخسار خوبان دیده ام از سرکنه 
اهل ایمان را سر مویی بیاد آمد مرا
در شب تاری بدل نور عبادت چون نیافت 
روی حورایی و گیسویی بیاد آمد مرا
فیض را در شاعری فکر کهن از یاد رفت 
در حقیقت فکرت تویی بیاد آمد مرا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
وصل با دلدار میباید مرا 
فصل از اغیار می باید مرا 
چون نی ام از اصل خود ببریده اند 
نالهای زار می باید مرا 
من کجا و رسم عقل و دین کجا 
مست یارم یار می باید مرا 
بی وصال او نمیخواهم بهشت 
دار بعد از جار میباید مرا 
عشق از نام نکو ننگ آیدش 
عاشقم من عار می باید مرا 
عقل دادم بستدم دیوانگی 
شیوه این کار میباید مرا 
تا بکی این راز را پنهان کنم 
مستی و اظهار میباید مرا 
سر زمن سر میزند بی اختیار 
محرم اسرار میباید مرا
گفتگو بگذار فیض و کار کن 
در ره او کار میباید مرا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
آنچه را از بهر من او خواست آن آید مرا 
خواستش از راز پنهان ناگهان آید مرا 
سعی در تحصیل دنیا و فضولش بیهده است 
در ازل قدری که روزی شد همان آید مرا 
سوی مشرق گر روم یا راه مغرب بسپرم 
برجبینم آنچه بنوشته است آن آید مرا 
بر سرم گرچه نمیدانم چه خواهد آمدن 
اینقدر دانم که مردن بی امان آید مرا
هیچ تمهیدی نکردم بهر مهمان اجل 
با وجود آنکه دانم ناگهان آید مرا 
زندگانی شد تلف سودی نیامد زان بکف 
نیست از کس شکوه ام از خود زیان آید مرا 
هر که خیری میکند اضعاف آن یابد جزا 
میدهم جان در رهش تا جان جان آید مرا 
هر که بخشد جرمی از کس بگذرند ازجرم او 
میکنم من اینچنین تا آنچنان آید مرا 
هر که بر تن میفزاید نور جان کم میکند 
میگذارم فیض تن تا نور جان آید مرا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
یک نفس بی یاد جانان برنمی آید مرا 
ساعتی بی شور و مستی سرنمی آید مرا 
سر به  سر گشتم جهان را خشک و تر دیدم بسی 
جز جمال او به چشمم تر نمی آید مرا 
هم محبت جان ستاند هم محبت جان دهد 
بی محبت هیچ کاری بر نمی آید مرا 
شربت شهد شهادت کی به کام دل رسد 
ضربتی از عشق تا بر سر نمی آید مرا 
جان بخواهم داد آخر در ره عشق کسی 
هیچ کار از عاشقی خوش تر نمی آید مرا 
تا نفس دارم نخواهم داشت دست از عاشقی 
یک نفس بی عیش و عشرت سرنمی آید مرا
غیر وصف عاشق و معشوق و حرف عشق فیض 
دری از دریای فکرت بر نمی آید مرا 
گر سخن گویم دگر از عشق خواهم گفت و بس 
جز حدیث عشق در دفتر نمی آید مرا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
آفتاب وصل جانان بر نمی آید مرا 
وین شب تاریک هجران سرنمی آید مرا
دل همی خواهد که جان در پایش افشانم ولی 
یک نفس آن بی وفا بر سر نمی آید مرا 
طالع شوریده بین کان مایه شوریدگی 
بی خبر یک بار از در درنمی آید مرا 
از طرب شیرین ترست آن نوش لب لیکن حسود
قامت چون نخل او در بر نمی آید مرا 
بخت بدبین کز پیامی خاطر ما خوش نکرد 
آرزویی از نکویان بر نمی آید مرا 
زرد شد برگ نهال عیش در دل سالهاست 
لاله رخساری به چشم تر نمی آید مرا 
من ز رندی و نظربازی نخواهم توبه کرد 
هیچ کاری فیض ازین خوش تر نمی آید مرا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ای که در این خاکدان جان و جهانی مرا 
چون بروم زین سرا باغ و جنانی مرا 
جان مرا جان تویی لعل مرا کان تویی 
در دل ویران تویی گنج نهانی مرا 
آن که به دل می دمد روح سخن هر دمم
تا نزند یک نفس بی دمش آنی مرا 
شب همه شب تا به صبح هم نفس من تویی 
روز چو کاری کنم کار و دکانی مرا 
تا که به محفل درم با تو سخن می کنم 
چون که به خلوت روم مونس جانی مرا 
یک نفس از پیش تو گر بروم گم شوم 
چون به تو آرم پناه امن و امانی مرا 
گر تو برانی مرا جان ز فراقت دهم 
جان به وصالت دهم گر تو بخوانی مرا 
گه به وصالم کشی گه ز فراقم کشی 
گاه چنینی مرا گاه چنانی مرا 
فیض به تو رو کند رو چو به هر سو کند 
نور تو عالم گرفت قبله از آنی مرا

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: منسرح مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - | - U U - | - U -
ترا سزاست خدایی نه جسم را و نه جان را
تو را سزد که خودآیی نه جسم را و نه جان را
تویی تویی که تویی و منی و مایی و اویی
منی نشاید و مایی نه جسم را و نه جان را
تویی که تای ندارد وحید و فردی و یکتا
نبود غیر دوتایی نه جسم را و نه جان را
تو را رسد که در آیینه رسالت احمد
جمال خویش نمایی نه جسم را و نه جان را
تو را رسد به نسیم کلام آل محمد ص
زر از چهره گشایی نه جسم را و نه جان را
تو را رسد که هزاران هزار نقش بدایع
ز کلک صنع نمایی نه جسم را و نه جان را
ترا رسد که دو صدساله زنگ کفر و گنه را
ز لوح دل بزدایی نه جسم را و نه جان را
ترا رسد که چو جا نشد ز جسم جسم ز هم ریخت
دگر اعاده نمایی نه جسم را و نه جان را
ترا رسد که در آیینه نعیم و عقوبت
به لطف و قهر در آیی نه جسم را و نه جان را
به لطف خویش ببخشا اسیر قهر خودت را
چو نیست از تو رهایی نه جسم را و نه جان را
نه ایم از تو جدا موج های بحر وجودیم
نباشد از تو جدایی نه جسم را و نه جان را
ز ما و من چون بپرداخت فیض خانه دل را
تو را رسد که در آیی نه جسم را و نه جان را

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U - -
اگر خرند زعشاق جان سوخته را 
روان بدوست برم این روان سوخته را 
کشد چو شعله زحرف فراق دوست نفس
کشم بکام خموشی زبان سوخته را 
زآتش دل من حرف در دهن سوزد 
کسی چگونه بفهمد بیان سوخته را 
خبر ببر ببر دلبر ای صبا و بگوی 
سزد که رحم کنی عاشقان سوخته را 
بگو زسوختگان آتشین رخان پرسند 
ترا چه شد که نپرسی فلان سوخته را 
زهم بپاش صبا قالبم بپاش افکن 
مهل که دفن کنند استخوان سوخته را 
بسوخت زآتش عشقش تنم طبیب برو 
دوا چگونه توان خستگان سوخته را 
فتاد آتش عشقش بدل زمن کم شد 
کجا روم زکه پرسم نشان سوخته را 
حدیث سوختگانست بهرخامان حیف
خبر کنید زمن همدمان سوخته را 
 دهان و کام و زبان سوخت زاولین سخنش 
بگو به فیض به بندد دهان سوخته را

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
بنواز دل شکسته ای را 
رحمی بنمای خسته ای را 
میکن چو گذر کنی نگاهی 
برخاک رهت نشسته ای را 
بیگانه مشو بخویش پیوند 
از هر دو جهان گسسته ای را 
سهلست کنی گر التفاتی 
دل بر کرم تو بسته ای را 
مگذار بدام نفس افتد 
از چنگل دیو جسته ای را 
با بار فتد بچنگ ابلیس 
با خیل ملک نشسته ای را 
مگذار شود بکام دشمن 
دل در غم دست بسته ای را 
مپسند دگر شود گرفتار 
بهر تو زخویش رسته ای را 
بی دانه و آب زار مگذار 
مرغ پر و پا شکسته ای را 
یا رب چه شود که دست گیری 
از پای فتاده خسته ای را 
فیض است وغم تو و دگر هیچ
وصلی از خود گسسته ای را 
 بسته است دل شکسته در تو 
بپذیر شکسته بسته ای را

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
تجلی چون کند دلبر کنم شکران تجلی را 
تسلی چون دهد ازخود نخواهم آن تسلی را
بسوزد در تجلی و نسازد با تسلی دل 
ببخشدگر تسلی جان دهم آن جان تجلی را 
تجلی تان کند بر من مرا از من کند خالی 
که یکتایم نشیمن کی کنم جز جای خالی را 
تسلی چون توان شد از جمال عالم آرایش 
تسلی باد قربان ناز سلطان تجلی را 
از آن عاقل بماندستی که رویش را ندیدستی 
کسی مجنون تواند شد که او دیده است لیلی را 
کسی او را تواند دیدکو گردد سراپاجان 
که چشم سرنیارد دید حسن لایزالی را 
جلالش چون گذارد جان جمالش می نوازد دل 
و گرنه کس نیارد تاب انوار جلالی را 
زکس تا کس نیاساید جمالش روی ننماید 
نه بیند دیده خود بین جمال حق تعالی را 
اگر خواهی رسی در وی گذر کن از هوای دل 
بهل سامان غالی را بمان ایوان عالی را 
کسی جانش شود فربه که جسم او شود لاغر
زخون دل غذا و زبور یا سازد نهالی را 
نعیم اهل دل خواهی دلت را صاف کن از عشق 
بمان لذات دنیا را بهل فردوس اعلی را 
دلت فردوس می خواهد کمالی را بدست آور 
که باشد با تو در عقبی بهل صاحب کمالی را 
اگر خواهی که عقلت را زدست دیو برهانی 
زسربیرون کن ار بتوانی اوهام خیالی را 
بکن از غیرحق دل را بروب از ما سوی جانرا 
بدو نان وار گذار اسباب جاهی را و مالی را 
ترا این وصفها چون نیست خالی زن تن ازگفتن 
بیان دیگر مکن ای فیض حز او صاف حالی را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
هر که آگه شد از فسانه ما 
عاقبت پی برد بخانه ما 
آنکه جوید نشان نشان نبرد 
بی نشانی بود نشانه ما 
بگذراند زعرش هر که نهد 
سرطاعت بر آستانه ما 
توسن چرخ را بدین شوکت 
رام کرده است تازیانه ما 
نرسد دست کوته همت
که بلندست آشیانه ما 
قدر ما را کسی نمیداند 
غیرآن صاحب زمانه ما 
همه عالم اگر شود دشمن 
ما و آن دوست یگانه ما 
هر که با ما بسر برد نفسی 
داند او عیش جاودانه ما 
هر که را وصل ما بچنگ آید 
هوش بربایدش چغانه ما 
غیر درگاه ما پناهی نیست 
سرخلقی و آستانه ما 
کار و استاد و کار گه ماییم 
غیرمانیست کار خانه ما 
همه ما و بهانه اغیار 
کو کسی بشکند بهانه ما 
دام پیدا و دانه ناپیدا 
غیب بینست مرغ دانه ما 
از سر اهل رباید هوش 
دم مزن فیض از فسانه ما

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ای زتو خرم دل آباد ما 
وز تو غمگین خاطر ناشاد ما 
عشق تو آزادی در بندگی 
بنده تو گردن آزاد ما 
ای گشاد بندهای بسته تو
بسته تو بند ما در زاد ما
ای زتو آباد دلهای خراب 
وی زتو ویران دل آباد ما 
ای که هستی در دل ما روز و شب 
وقت جوش لطف میکن یاد ما 
داد تو بر عاشقان بیداد کرد 
داد بیداد تو آخر دادما 
دادما بیداد مااز داد تست
ای اسیر داد تو بیداد ما
شکوه ها داریم از بیداد خود 
داد ما ده داد ما ده داد ما 
از تو میجوییم در عشقت مدد
ای زتو در هر غم استمداد ما 
فیض ا زتو هم پناه آرد بتو 
ا ی بتو خوش خاطر ناشاد ما

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
اشکهای گرم ما و آههای سرد ما 
کس نداند کز کجا آید مگر هم درد ما 
عاقلان را کی خبر باشد زحال عاشقان 
کی شناسد درد ما جز آنکه باشد مرد ما 
خام بیدردی چه داند اشک گرم و آه سرد 
دردمند پخته باید شناسد درد ما
شهسوار عرصه عشقیم گردون زیر ران 
بسته این چار ارکان کی رسد در گرد ما 
شد گواه عقل عاقل گونهای سرخ او 
شاهدان عشق ما این گونهای زرد ما 
پرده برخیزد یقین گردد کدامین بهترست 
عقل تن پروردشان یا عشق جان پروردما 
خارما و ورد ماجور حبیب و لطف او است 
نیست کسرا در جهانچون خارما و ورد ما 
حر ما و برد ما عشقست و عقل دوربین 
جنت ما حر ما و دوزخ ما برد ما 
یکه حرف فیض را مانند نبود در جهان 
جفت حرف ما نباشد غیرحرف فرد ما

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
بویی ز گلشنی است به دل خارخار ما 
باید که بشکفد گلی آخر ز خار ما 
در نقش هر نگار نگر نقش آن نگار 
گرچه نگار و نقش ندارد نگار ما 
رفتم چو در کنارش از من کناره کرد 
کر خود کناره گیر و درآرد کنار ما 
کردیم از دو کون غم دوست اختیار 
بگرفت اختیار ز ما اختیار ما 
گوهر که هر چه کم کند از ما سراغ کن
جام جهان نما ست دل بی غبار ما 
ما را بهار و سبزه و گلزار در دل است 
از مهر جان خزان نپذیرد بهار ما 
اندوه عالمی به دل خود گرفته ایم 
کسی را غبار کی رسد از رهگذار ما 
بر دوش خویش بار دو عالم نهاده ایم 
کی دوش کس گران شود از بار بار ما 
از یک شرار آه بسوزیم هر دو کون 
یاران حذر کنید ز سوز شرار ما
روزی گل مراد بخواهد شکفت فیض
زین گریه های دیده شب زنده دار ما

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
دارد شرف بر انجم و افلاک خاک ما 
آیینه خدای نما جان پاک ما 
تاامر و خلق جمله شود دوست دست صنع 
کشته است تخم مهر گیاهی بخاک ما 
درما فکنده دانه از مهر خویشتن 
تا کاینات جمع شود در شباک ما 
در بدو آفرینش و تخمیر آب و گل 
با آب و تاب عشق سرشتند خاک ما 
مستان پاک طینت میخانه الست 
گیرند باده های مروق زتاک ما
ما را درون سینه خود جای داده اند 
هستند آسمان و زمین سینه چاک ما 
فردوس جای ما و ملک همنشین حور 
کزخاک آن سرای بود خاک پاک ما 
مسجود هر فرشته و محبوب روح قدس 
یارب چه گوهر است نهان زیر خاک ما 
فیض از زبان خویش نمیگوید این سخن 
حرفی است از زبان امامان پاک ما

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
غم زخوی خویش داردخاطر غمناک ما 
نم زجوی خویش دارد دیده نمناک ما 
ناله اش از جور خویشست ایندل پر آرزو 
زخمش از دستخودست این سینه صد چاک ما 
بر روان ما زخاک ما بسی بیداد رفت 
داد میخواهد زخاک ما روان پاک ما 
باک جان ما زخاک ما و باک دل زخود 
نیست ما را هیچ باک از دلبر بی باک ما 
خار و خاشاک تن ما سد راه جان ماست 
عشق کوکاتش زند در خار و در خاشاک ما 
خاک میروید گل و نسرین و نرگس در چمن
خاک ما خاری نروید خاک بر سر خاک ما 
تاک رز بخشد می و تاک تن ما بی ثمر 
دود آهی نیست هم کاتش فتد در تاک ما 
اینجهان و آنجهان بااینهمه تشویش هست 
بهر جاندادن درون خود گریبان چاک ما 
هر که قدر جان پاک ما شناسد چون ملک 
سجده دارد جسم ما را بهر جان پاک ما 
کرد تعظیم تن ما بهر جان ما ملک 
زانکه بوی حق شنید از جان ما در خاک ما 
از حریم قدس جانرا گرچه تن افکند دور 
عنقریب از لوث تن رسته است جان پاک ما
عاقبت تن میشود قربان جان خوش باش فیض
میبرد سیلاب قهر جان بدر یا خاک ما

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
بالا رویم بس که زاندازه گذشتیم 
در عالم دل در چه شمارست دل ما 
بر تابه عشق تو برشتند دل ما 
با درد و غم و غصه سرشتند گل ما 
صد شکر بدست آمدش این گنج سعادت
گر عشق نمیبود چه میکرد دل ما 
دهقان ازل کشت درین یوم محبت
زان بر ندهد غیر بلا آب و گل ما 
گردرد نبودی بچه پرورده شدی جان 
یاد تو نمیبود چه میکرد دل ما 
گر آرزوی دولت وصل تو نبودی 
خاطر بچه خوش داشتی از خویش دل ما 
احرام سیر کوی تو بستیم بر آن خاک 
شاید که شود ریخته خون بحل ما 
گر حله عفو تو نباشد که بپوشد
بیرون نرود از تن جان خجل ما 
داریم امید از کرمش ورنه ز تقصیر 
تقسیر نشد ذره فیض از قبل ما

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
بررهگذر نفحه یار است دل ما 
خرم تر از ایام بهار است دل ما
از غیب رسد قافله تازه بتازه 
آن قافله را راهگذار است دل ما 
روشنتر از آیینه و آب و مه و مهر است
پاکیزه ز زنگار و غبار است دل ما 
خالی نبود یکنفس از حور سرشتی 
پیوسته نگارش بکنار است دل ما 
هر دم رود از جا بهوای سر زلفی 
آشفته تر از طره یارست دل ما 
یک لحظه فرارش نبود لیک همیشه 
در شیوه رندی بقرار است دل ما 
هم صومعه هم میکده هم مسجد و هم دیر 
یک معنی و بنموده هزار است دل ما 
غافل منگر منبع فیض است دل فیض
گستاخ مبین مسند یار است دل ما

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
یا رب بریز شهد عبادت بکام ما 
ما را زما مگیر بوقت قیام ما 
تکبیر چون کنیم مجال سوی مده 
در دیده بصیرت والا مقام ما 
ابلیس را به بسمله بسمل کن و بریز 
ز ام الکتاب جام طهوری بکام ما 
وقت رکوع مستی ما را زیاده کن 
در سجده ساز ذروه اعلی مقام ما 
وقت قنوت ذره از ما بما ممان 
خود گوی و خود شنو زلب ما پیام ما 
در لجه شهود شهادت غریق کن 
از ما بگیر مایی ما سلام ما 
هستی زهر تمام  خدایا تمامتر کن 
 شایداگر تمام کنی ناتمام ما 
فیض است و ذوق و بندگی و عشق و معرفت 
خالی مباد یکدم از این شهد کام ما

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
یا رب تهی مکن زمی عشق جام ما 
از معرفت بریز شرابی بکام ما 
از بهر بندگیت بدنیا فتاده ایم 
از بندگیت دانه و دنیات دام ما 
چون بندگی نباشد از زندگی چه سود
از باده چون تهیست چه حاصل زمام ما 
با تو حلال و بی تو حرامست عیشها 
یا رب حلال ساز بلطفت حرام ما 
جام می عبادت تست این سفال تن
خون میشود ولیک در اینجا مدام ما 
این جام دل که بهر شراب محبتست
بشکست نارسیده شرابی بکام ما 
رفتیم ناچشیده شرابی زجام عشق 
در حسرت شراب تو شد خاک جام ما 
عیش منفص دو سه روزه سرای دون 
شد رهزن قوافل عیش دوام ما 
از ما ببر خبر بر دوست ای صبا 
آن دوست کو بکام خود است و نه کام ما 
احوال ما بگویش و از ماش یاد دار 
وزبهر ما بیان جواب پیام ما 
از صدق بندگیت بدل دانه فکن
شاید که عشق و معرفت آید بدام ما 
بی صدق بندگی نرسد معرفت بکام 
بی ذوق معرفت نشود عشق رام ما 
از بندگی بمعرفت و معرفت بعشق
دل مینواز تا که شود پخته جام ما 
از تارو پود علم وعمل دامی ار تنیم 
فیض اوفتد همای سعادت بدام ما 
ای آنکه نگذرد بزبان تو نام ما 
گوش تو بشنود زپیمبر پیام ما 
از ما دمی بیاد نیاری بسال و ماه 
بی یاد تو نمی گذرد صبح و شام ما 
گر سوی مابعمد نیاری نظر فکند 
یکره بسهو کن گذری بر مقام ما 
در راه انتظار بسی چشم دوختیم 
مرغی زگلشن تو نیامد بدام ما 
پیکی کجاست کاورد از کوی تو پیام 
یا سوی تو برد زبر ما پیام ما 
ما را اگر نخواست دل از ما چرا گرفت
ورنه چه تلخ دارد از هجر کام ما
 فیض آنانکه نام ماش بود ننگ بر زبان
کی گوش میکند بسروش پیام ما

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
آسمان را یکسر پرشور میدانیم ما 
وز شراب لم یزل محمور میدانیم ما 
نورحق تابیده بر اکناف عالم سربسر
نور انجم پرتوی زان نور میدانیم ما 
جابجا در هر فلک بنشسته خیلی از ملک 
این عبادتخانه را معمور میدانیم ما 
هر کرا دانش بود مقصود بر حس و خیال 
چشم او گر چار گردد کور میدانیم ما 
نزدنزدیکان حق حیند و ناطق نه فلک 
هر کرا این علم نبود دور میدانیم ما 
عالم خلقست این عالم که پیدا بینیش 
عالم امر از نظر مستور میدانیم ما 
چشم فهم نکته زاهل علم بتوان داشتن 
جاهل دل مرده را معذور میدانیم ما 
قدر هر ظرفی بقدر آن بود کاندر ویست 
دل خراب عشق را معمور میدانیم ما 
فیض را در هر خیالی ناصری از حق بود 
در همه کارش از آن منصور میدانیم ما

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
جمال تست بروز آفتاب روزن ما
خیال تست بشبها چراغ مسکن ما 
گرفت از تن ما ذره ذره داد بجان 
زیمن عشق تو شد رفته رفته جان تن ما 
گمان مبر که بیک جا نشسته ام فارغ
دو کون طی شد و یک کس ندید رفتن ما 
دل من آهن و عشق تو بود مغناطیس 
ربود جذبه آهن ربای آهن ما
صفای کینه ما کینه زکس نگذاشت 
نه ایم با کس دشمن بگو بدشمن ما 
بمابدی کن و نیکی ببین و تجربه کن
خبر بکسان نیست غیر این فن ما 
هزار خوف خطر بودی ارنمیبودی 
کتاب معرفت ما دعای جوشن ما 
دل فراخ نیاید بتنک از بخشش 
بیا ببرگهر معرفت زمخزن ما 
سخن زعالم بالا همیشه می آید 
کجا خزانه دل کم شود زگفتن ما 
غنیمتی شمر این یکدودم که خواهد شد 
بجای دیدن ما بعد از این شنیدن ما 
جهان بدیده ما تیره شد کجا رفتند 
نشاط عهد شباب آندو چشم روشن ما 
همان بهار و همانگلشن و همان گلهاست 
چه شد نوای خوش بلبلان گلشن ما 
دلا اگر ننشینم طرف گل زاری 
بیاد لاله رخی خون ما بگردن ما 
چو برخضیض زمین مانده ایم سرگردان
چو اوج عالم بالا بود نشیمن ما 
 خموش فیض حدیث دلست بی پایان 
بیان آن نتواند زبان الکن ما

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
ای دوای درد بیدرمان ما 
وی شفای علت نقصان ما 
آتشی از عشق خود در ما زدی 
تا بسوزی هم دل و هم جان ما 
آتشی خوشتر زآب زندگی 
کان بود هم جان و هم ایمان ما 
صدهزار احسنت ای آتش فروز 
خوش بسوزان منتت برجان ما 
خوش بسوزان ما در این آتش خوشیم 
تیزتر کن آتش سوزان ما 
آتشست این عشق یا آب حیات 
یا بهشت و کوثر و رضوان ما 
یاکه باغ و بوستان و گلشنست 
یاگلست و لاله و ریحان ما 
سوخت خارستان ما یکبارگی 
شد گلستان کلبه احزان ما 
صد هزاران آفرین از جان و دل 
باد هر دم فیض بر جانان ما

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ای فدای عشق تو ایمان ما 
وی هلاک عفو تو عصیان ما 
گر کنی ایمان ما را تربیت 
عشق گردد عاقبت ایمان ما 
زآتش خوف تو آب دیدها 
زآب حلمت آتش طغیان ما 
ای بما آثار صنع تو بدید 
وی تو پنهان در درون جان ما 
ای تو هم آغاز و هم انجام خلق 
وی تو هم پیدا و هم پنهان ما 
گوشها را سمع و چشمانرا بصر 
در دل و در جان ما ایمان ما 
ای جمالت کعبه ارباب شوق 
وی کمالت قبله نقصان ما 
عاجزیم از شکر نعمتهای تو 
عجز ما بین بگذر از کفران ما 
ای بدی از ما و نیکویی زتو 
آن خود کن پرده پوش آن ما 
فیض را از فیض خود سیراب کن 
ای بهشت و کوثر و رضوان ما

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ای در هوای وصل تو گسترده جان ها بال ها
تو در دل ما بوده ای در جستجو ما سال ها
ای از فروغ طلعتت تابی فتاده در جهان
وی از نهیب هیبتت درملک جان زلزال ها
ای ساکنان کوی تو مست از شراب بی خودی
وی عاشقان روی تو فارغ ز قیل و قال ها
سرها ز تو پر غلغله جان ها ز تو پر ولوله
تن ها ز تو در زلزله دل ها ز تو در حال ها
تن می کند از جان طرب جان دارد از جانان طرب
بر مقتضای روح ها جنبش کند تمثال ها
کردی تجلی بی نقاب تابان تر از صد آفتاب
ما را فکندی در حجاب از ابر استدلال ها
آثار خود کردی عیان در گلشن حسن بتان
تا سوی حسن بی نشان جان ها گشاید بال ها
دادی بتان را آب و رنگ در سینه دل مانند سنگ
در شستشان دام بلا از زلف و خط و خال ها
مارا ندادی صبر و تاب وز ما گرفتی رنگ و آب
وز بیدلان جستی حساب از ذره و مثقال ها
ای فیض بس کند زین انین در صنع صانع را ببین
تا آن زمین کز این زمین افتد برون اثقال ها

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
هان رستخیز جان رسید شد در بدن زلزال ها
افکند تن اثقال ها بگشود جان را بال ها
افکند هر حامل چنین از هول زلزال زمین
گشتند مست اینچنین انداختند احمال ها
بی هوش شد هر مرضعه از شدت این واقعه
دست از رضاعت بازداشت بی خود شد از اهوال ها
انسان چو دید این حال ها گفت از تعجب مالها
گفتند از ارض بدن بیرون فتاد اثقال ها
گفت این زمین اخبارها وحی آمدش در کارها
از ربک اوحی لها کرد او عیان احوال ها
در امتزاج جسم و جان کردند حکمت ها نهان
کشتند در تن تخم جان تا بر دهد اعمال ها
تن را حیات از جان بود جان زنده از جانان بود
جان او بدن عریان شود تا گستراند بال ها
ابدان ز جان عمران شود وز رفتنش ویران شود
جان از بدن عریان شود تا گستراند بال ها
زآمدشد این جسم و جان نگسست یکدم کاروان
افتاد شوری در جهان زین حل و زین ترحال ها
پر شد دل فیض از انین زان می کند چندان چنین
تا از دلش چون از زمین بیرون فتد اثقال ها

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
لذات نماند و الم ها
شادی گذرد چو برق و غم ها
غمناک مباش ازآن و زین خوش
چون هردو رود سوی عدم ها
هر حادثه ای که بر سر آید
هم سوی عدم کشد قدم ها
هر یسری راست عسر در پی
هر عسری را ز پی کرم ها
آخر همه خواب با خیالیست
الا به نوشته قلم ها
کز بهر جزای زشت و نیکو
ماند به صحیفه ها رقم ها
لذات نماند و بماند
از پیروی هوا ندم ها
هر محنت و هر بلا که بینی
کفاره شمار بر ستم ها
اندوه چو ماحی گناهست
خوش تر که در آن کشیم دم ها
آن کن که به عاقبت بود خیر
فیض است و امید بر کرم ها

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
ای کوی تو برتر از مکان ها
وی گم شده در رهت نشان ها
سرگشته به بر و بحر گردند
اندر طلب تو کاروان ها
ای غرقه بحر بی نشانی
وان گمره وادی نشان ها
هر غم زده ای ست از تو محزون
وز تست نشان شادمان ها
از تست زمین فتاده بی خود
وز شوق تو شور آسمان ها
راهی به تو نیست جز ره عشق
خاصان کردند امتحان ها
در عالم عشق سیر کردیم
دیدیم یکان یکان نشان ها
دل بر سر دل فتاده مدهوش
تن بر سر تن سپرده جان ها
نزد دلدار رفته دل ها
سوی جانان روان روان ها
جان ها همه پا کشیده از تن
دل های همه کنده دل ز جان ها
سر بر سر نیزه های حسرت
تن ها بر خاک جان فشان ها
هرکو از عشق گفت حرفی
افتاد چو فیض بر زبان ها

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -