از شب نرفته دوش پاسی دو بیشتر
من  پاسدار آنک آن مه  کند گذر
هردم به خویشتن گویان به زیر لب
کایدون شب مرا طالع شود سحر
بربوی آنکه  کی خورشید سر زند
می رفت وقت من با بوک و با مگر
بسته روان دو چشم بر چرخ تیره جرم
وز روشنان چرخ در چشم من سهر
بس فکرها که  کرد اندر دلم  گذار
بر طمع اینکه یار بر من  کند گذر
گردون باژگون بر من نمود عرض
از سیر دم به دم بس اگونگو صور
تمثالهای نغز بارو ی تابناک
آورد نو به نو از پشت یکدگر
گفتی نشسته اند در آبگون غراب
خوبان قندهار ترکان غاتفر
کیوان نموده چهر چون پیر منحنی
بهرام تفته رخ چون ترک کینه ور
ناهید و مشتری چون اهل زهد و لهو
آن ارغنون به  کف این طیلسان بسر
ماهی و گاو را جایی شده مقام
خرچنگ و شیر را سویی شده مقر
هم خوشه هم بره بی دانه و سروی
هم کژدم و کمان بی چشم و بی وتر
نسر و سماک او بد جفت و بر خلاف
آن رامح این به عزل آن ساکن این  بپر
گردان بنات نعش  گر د جدی چنانک
افلاک را مدار پیرامن مدر
گفتی که آسمان گردیده آسکون
زو ماهیان سیم آورده سر به در
یا نی یکی ارم آکنده از سمن
یا نی یکی صدف آموده از درر
من بر مدار چرخ بردوخته دو چشم
تاکی زمان هجر آید همی به سر
تاگاه آنکه ماه بنشست بر زمین
ناگاه بر فلک برخاست بانگ در
زان سهمگین صدا جستم فرا ز جا
آسیمه سر دوان رفتمش  بر اثر
هم برگمان غیر اندر دلم هراس
هم با خیال یار اندر سرم بط ر
با خوف و با رجا گفتم  کیی هلا
کاین  وقت  شب  گذشت  نتوان به بوم و بر
دزدی و یا قرین در صلح یا به  کین
باری  که یی چه یی بنمای و برشمر
با خشم  گفت هی هوش حکیم بین
کا- ه از آشنا نشناسد از دگر
بگش ای در مایست تا بنگری که کیست
ای دلت منتظر ای جانت محتضر
در باز کردمش حیران و تن زده
تا بنگرم  که  کیست آن دزد خانه بر
چون بنگریستم دزدیده زیر چشم
دیدم  که بود یار آن ترک سیمبر
از شو ق مقدمش چرخی زدم سه چار
می خواست از تنم  کردن روان سفر
گفتم به چشم من بخ بخ درآ درآ
ای شمع کاشغر ای سرو کاشمر
بردمش در وثاق  گفتمش از وفاق
هان برفکن کله هین برگشاکمر
بنشست و برفکند از روی دلبری
زان چهر دلستان آن زلف دل شکر
گفتی طلوع کرد در آن فضای تنگ
یک چرخ مشتری یک آسمان قمر
خالش به تیرگی آزرم زنگبار
چهرش به روشنی آشوب  کاشغر
قد یک بهشت سرو رخ یک سپهر ماه
این ماه سرو چرخ آن سرو ماه بر
از زلف خم به خم یک شهربند ه دام
از چشم باسقم یک دهر شور و شر
سنگیش در بغل باغیش در رخان
کوهیش در ازار موییش در کمر
لب یک  بدخش لعل خط یک تتار مشک
لعلی  گهرفشان مشکی قمر سپر
رخسار و زلف او جبریل و اهرمن
گفتار و لعل او یاقوت و نیشکر
یاقوت را بود گر نیشکر بدل
جبریل را بودگر اهرمن به بر
چشمش  گه نگه  گفتی  که بسته است
در هر سر مژه صد جعبه نیشتر
مطبوع و دلربا از فرق تا قدم
منظور و دلنشین از پای تا به سر
شاید که تاجری از شرم پیکرش
در پارس  ناورد دیبای شوشتر
باری نگار من ننشسته بر بساط
گفتا شراب سرخ آور به جام زر
داری به چهر من تاکی نظر هلا
برخیز و برفکن درکار می نظر
بی نقل و بی نبید دل را رسد حزن
بی جام و بی قدح جان را بود خط ر
گرچه بودگنه مندیش  و می بده
با فضل  کردگار جرمست مغتفر
برجسته در زمان آوردمش به پیش
زان جوهر خرد زان پایه ظفر
زان می که مور ازو گر قطره یی خورد
در حمله برکند چنگال شیر نر
زان می  که گر فروغش  افتد به شوره زار
خاکش شود سمن سنگش شود گهر
زان می  که جسم ازو یکسر خرد شود
نارفته در گلو نگذشته در جگر
وان رشک حور عین از شیشه ی بلور
در جام زر فکند آن لعل معصفر
چون خورد ساغری پر کرد دیگری
بر من بداد و گفت ای مرد هوشور
از می شدن خراب آید نکوترم
چون منقلب بود اوضاع دهر در
بگذشته زان  که مرد اندر طریق فقر
مقبول تر بود چندان که بی خبر
مظور چون یکیست از این همه برون
با این رمه چری تاکی به جوی و جر
تن خانه فناست ویران شدنش به
جان آیت بقاست آباد خوبتر
در پیش عاشقان هستی بود و بال
درکیش بیدلان مستی بود هنر
تن کوی خواهشست دل کاخ آرزو
زین کوی شو برون زین کاخ رو بدر
در عالم بقا بس عیشها کنی
بتوانی ارگذشت زین عیش مختصر
از خویش درگذرگر یار بایدت
تا هستی تو هست یارست مستتر
در جلوه  گاه دوست بود توشد حجاب
این پرده برفکن آن جلوه درنگر
از هد هست و نیست وارسته شو هلا
گر در حریم دوست بایدت مستقر
وارستگی بهست از قید کفر و دین
وارستگی خوشست از فکر نفع و ضر
زین چار مادرت باید گریختن
خواهی مسیح وش  گر رفت زی پدر
هرکس طلب  کند با یار خرگهی
وصل مدام را در شام و در سحر
سودای عم و خال دارد همی وبال
برخیز و از جهان بگریز و از پسر
وارستگان نهند بر فرق چرخ پای
آزادگان زنند با آفتاب بر
وارسته در جهان دانی کنون  کی است
مولای نامدار دستور نامور
گردون هنگ و هش دریای عز و مجد
گیهان داد و دین دنیای فال و فر
آقاسی آنکه هست شخصش درین جهان
چون روح در بدن چون نور در بصر
جودش چو فیض  ابر نازل به  خار و گل
فیضش چو نور مهر شامل به خشک و تر
ازکاخ قدر او طاقیست نه رواق
از ملک جاه او شبریست بحر و بر
نفس شریف اوست گر هیچ جلوه کرد
تأیید آسمان در کسوت بشر
هرچند بوالبشر نسرایمش ولیک
امروز خلق را باشد همی پدر
بر یاد قهر او سم زاید از عسل
وز باد مهر او گل روید از حجر
با ابر دست او ابرست چون دخان
با بحر طبع  او بحرست چون شمر
در حفظ مملکت  کلکش قو یترست
از رمح سام یل از تیر زال زر
او قطب وقت و دهر گردان به گرد او
چونان  نه فلک پیراهن مدر
دل در هوای او نیندیشد از جنان
جان با ولای او نهراسد از سفر
بر هرچه امر اوست اجرا دهد قضا
بر هرچه حکم اوست اذعان کند قدر
آنجا که قدر اوست  گردون بود زمین
آنجاکه قهر اوست دوزخ بود شرر
با عزم ثاقبش  صرصر بود گران
با رای روشنش  انجم بود کدر
در حفظ تن بود نامش به روز کین
بهتر ز صد سپاه افزون ز صد سپر
آنجاکه تیغ اوست از امن نی نشان
آنجاکه کلک اوست از ظلم نی خبر
در عهد عدل او اندر تمام ملک
جایی نمانده است از ظلم وکین اثر
کلب ه گ ثث  - است تا روز وایسیا
میزان داد و دین رزاق رزق بر
ای صدر راستین ای بدر راستان
کز وصف ذات تو عاجز بود فکر
ایدون که درکف یزدان ودیعه هشت
آمال انس و جان ارزاق جانور
دورست  چون منی    هشیار نکته  دان
در عهد چون تویی بردن چنین خطر
با آن که در سخن همواره  کلک من
ریزد به یک نفس یک آسکون غرر
گاه حساب مال صفرست دست من
بر عیش سالیان زان نبودم ظفر
ارجو که جود تو آسوده داردم
از فکر آب و نان از یاد خواب و خور
تا در جهان رود از مهر و مه سخن
تا در زمین بود از آب و گل ثمر
جان عدوی تو از اشک دیده  گل
جاه حبیب تو از اوج ماه بر

وزن: مَفْعُولْ فاعِلُنْ مَفْعُولْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - | - - U | - U -