cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
ساقی به وصف لعل تو تا می زنیم دم
ما را بریز باده به پیمانه دمبدم
زان باده یی که در خم وحدت بود مدام
برجان زند شرار و ز خاطر برد الم
بر شوره زار اگر بچکد سنبل آورد
جغد ار خورد همای شود بی زیاد و کم
ضحاک اگر خورد چو انوشیروان شود
غمناک اگر بنوشد فارغ شود ز غم
چون بولهب به پایه ی این باده پی نبرد
تبت یداش پایه به هم ساخت منهدم
این باده را ندانم دانی که نام چیست
یا آنکه همچو زلف خود آشفته یی به هم
گر با خبر نیی به تو می سازمش بیان
تا غنچه ی لبت شود از شوق مبتسم
هشدار جان فدای لب باده نوش تو
هشدار دل فدایی آن زلف خم به خم
تعبیر از او به نفس ولایت نموده اند
جز این این به نامهای دیگر خوانده اند هم
یعنی اگر نبودی این باده در میان
بودیم تا ابد همه در ظلمت عدم
ساقی بده چمانه چمانه سبو سبو
زان باده ی مغانه به آواز زیر و بم
گر می کنی عنایت و زان باده می دهی
پر کن ز جام مصطفوی نی ز جام جم
تا جرعه یی بنوشم و در عین بیخودی
در ملک جان به خدمت جانان زنم قدم
گویم که ای وجود تو سرمایه ی وجود
ای باعث تمامی اشیا زبیش و کم
نظم سپهر و مهر و مه و عرش و کاینات
اینها همه به حکم تو گردیده منتظم
ای مایه ی جلال که در پیش رفعتت
پشت سپهر از پی تعظیم گشته خم
از شرق طبع من زده سر مطلع دیگر
چون قرص آفتاب بدین نیلگون خیم
ای آنکه چون تو نامده از مکمن عدم
همسر بود حدوث وجود تو با قدم
نابرده پی به ذات تو گفتند اینکه تو
هستی خدا شدی به خدایی تو متهم
گر پی برند بر صفت ذات پاک تو
غیر از قصور خویش نبینند لاجرم
می ماند دست قدرت یزدان در آستین
گر از عدم نمی زدی اندر جهان قدم
ای ممکن الوجود که چون واجب الوجود
هر ممکن از وجود تو موجود و منعدم
چیزی که نیست امر تو تقدیر گفت لا
امری که هست حکم تو گوید قضا نعم
پیغمبران به حبل تو دارند اعتصام
کروبیان به ذیل تو هستند معتصم
چون کاتب ازل قلم صنع بر گرفت
دیباچه ی وجود به نام تو زد رقم
گر خوانمت خدا نه خدا مظهر خدا
هستی نبی نه بلکه ورا صهر وابن عم
ای شیر کردگار که در عهد عدل تو
باز از خمام و شیر ز آهو نموده رم
در دشت کارزار تو از خون کشتگان
چیزی دیگر نروید جز شاخه ی بقم
زآنرو شده است هییت تیغت به شکل لا
تا نفی شرک سازد با پیکر دودم
کاووس کی به خرگه تو کمترین غلام
جمشید جم به درگه تو کمترین خدم
دست من است و عروه ی حب تو یا علی
روزی که عروه ها همه گردند منفصم
شاها وفایی از تو نخواهد به غیر تو
چیز دیگر از آنکه تویی سابغ النعم
مأوای دوستان تو در روضة النعیم
مثوای دشمنان تو فی النار والظلم
ای شیر کردگار بدین شوکت و جلال
بودی کجا که رفت بر اولادت این ستم
آتش زدند یکسره بر خیمهایشان
مرعی نداشت هیچ کسی حرمت حرم
آن دختران که عترت پاک پیمبرند
بر اشتر برهنه ببین با هزار غم
دستی بزن به حلقه ی دروازه ی دمشق
می کن بسان خیبرش ای شاه منهدم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
سقاک الله ای ساقی نیک منظر
بده می چه می زان می روح پرور
چه می زان میی کاورد نور در دل
چه می زان میی کافکند شور بر سر
از آن می که سلمان از آن شد مسلمان
از آن می که ایمان از او یافت بوذر
بکن بیخود و مستم آنسان که هرگز
نگردم خبردار ز آشوب محشر
نماند مرا هیچ امید و بیمی
که جا در بهشتم بود یا در آذر
ببخشای چندان تو بر یاد مستان
از آن آب سوزان وزآن آتش تر
از آن آب سوزان بشوییم عصیان
وزان آتش تر بسوزیم کیفر
لبالب بکن ساغر هستی ام را
از آن می که آرد به دل مهر حیدر
علی ولی منبع فیض یزدان
ولی خدا چهر پاک پیمبر
علی راکب دلدل برق جولان
علی صاحب ذوالفقار دو پیکر
علی آنکه لاهوتیان راست مرشد
علی آنکه ناسوتیان راست رهبر
علی مظهر قدرت حی سبحان
علی زور بازوی شرع پیمبر
به هر فعل فاعل به هر امر آمر
بود گرچه مشتق ولی هست مصدر
براندازه ی خلعت انمایی
امام به حق زیب محراب و منبر
به زور یداللهی آن شیر یزدان
چنان کند در را ز باروی خیبر
که گر دست خود سوی بالا فشاندی
نشاندی مر این حصن فیروزه را در
الا ای امین خداوند اکبر
رسول خدا را وصی و برادر
تویی بر همه خلق عالم مقدم
قدم با حدوث تو بوده است همسر
صفات الهی همه در تو مدغم
جلال خدایی همه در تو مضمر
تویی علت غایی آفرینش
بود آفرینش طفیل تو یکسر
غرض ذات پاک تو از ما سوی الله
عرض ما سوی الله و ذات تو جوهر
به دریای علم خدا ناخدایی
به نه فلک افلاک هستی تو لنگر
تویی باب ابواب علم لدنی
نبی شهر علم و تو آن شهر را در
قضا و قدر بی رضایت به گیتی
نباشد مصور نگردد مقدر
تویی آنکه در بدو ایجاد عالم
به دست تو شد خاک آدم مخمر
ز تیغ کجت راست شد رایت دین
وزان بیرق کفر آمد نگون سر
ز بوی تو یک شمه هر هشت جنت
به وصف تو یک آیه این چار دفتر
ز جود تو یک قطره هر هفت دریا
ز نور تو یک ذره این هفت اختر
نه افلاک سرگشته بر گرد کویت
بگردند مانند گویی محقر
به حکم تو گردند این هفت آباء
به امر تو باشند این چار مادر
ز مهر و ز قهر تو این ماه گردون
گهی هست فربه گهی هست لاغر
گر از قصر جاه تو سنگی بغلطد
زحل را پس از قرنها بشکند سر
به عشق و تولای تو کوه و صحرا
یکی پای برگل یکی شور بر سر
وفایی سگ آستان تو خواهد
که در آستان تو باشد نه شوشتر
در آن آستانی که جبریل خادم
در آن آستانی که میکال چاکر
امیرا کبیرا علیما خبیرا
به هرچیز هستی تو دانا و رهبر
تویی غالب کل غالب چرا شد
حسین تو مغلوب قوم ستمگر
خبرداری ای شاه از نور عینت
حسین آن شهید به خون غرقه پیکر
پی از قتل سلطان دین شمر بی دین
چه گویم چه کرد آن لعین بداختر
زد آتش خیام حرم را و افکند
زنان اندر آزار و طفلان در آذر
کشید از سرا پرده بیرون زنانی
که بودند ناموس پاک پیمبر

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -
چون در آید حیدر کرار اندر کار زار
آن زمان معلوم گردد قدرت پروردگار
دشمنش از خوف رو آرد به اصلاب از رحم
بر سبیل قهقرا سوی عدم سازد فرار
بلکه آنسوتر گریزد از عدم صد ساله ره
زانکه می داند عدم را اوست صاحب اختیار
هادی بختی بختش گر بخواهد از عدم
می کشاند صد چو این عالم قطار اندر قطار
ای که مهرت دوستان را معنی نعم المأب
ای که قهرت دشمنان را آیت بیس القرار
جان فدای لعل جان بخشت که گفتی حاضرم
بر سر هر مؤمن و کافر به وقت احتضار
شوق دیدار تو شیرین ساخت تلخی های مرگ
ز انتظار مرگ ما مردیم اینک زنده زار
در حیات و در ممات و برزخ و حشر و صراط
هرکجا باشد به دیدار توایم امیدوار
تا همی دانند آذر ماه را بعد از ابان
تا همی گویند آید از پس نیسان ایار
باغ عمر دشمنانت را نباشد جز خزان
راغ عیش دوستانت را نباشد جز بهار

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
چه شود زراه وفا اگر
نظری به جانب ما کنی
که به کیمیای نظر مگر
مس قلب تیره طلا کنی
یمن از عقیق تو آیتی
چمن از رخ تو روایتی
شکر از لب تو حکایتی
اگرش چو غنچه تو واکنی
به شکنج طره ی عنبرین
که به مهر چهر تو شد قرین
شب و روز تیره ی این حزین
تو بدل به نور و ضیا کنی
بنما ز پسته تبسمی
بنما ز غنچه تکلمی
به تکلمی و تبسمی
همه دردها تو دوا کنی
تو مراد من تو نجات من
به حیات من به ممات من
چه زیان کنی چه ضرر بری
که برآوری و عطا کنی
تو شه سریر ولایتی
تو مه منیر هدایتی
چه شود گهی به عنایتی
نگهی به سوی گدا کنی
تو چرا الست بربکم
نزنی بزن که اگر زنی
ازل و ابد همه ذره ذره
پر از صدای بلا کنی
ز غمم چرا نکنی رها
و اگر کنی فمتی متی
که زبطن حوت بسی رها
تو چو یونس بن متی کنی
تو شهی شهان همه چاکرت
تو مهی مهان همه بر درت
که شوند قنبر قنبرت
تو قبول اگر ز وفا کنی
تو به شهر علم نبی دری
تو ز انبیا همه برتری
تو غضنفری و تو صفدری
چو میان معرکه جا کنی
تو زنی به دوش نبی قدم
فکنی بتان همه از حرم
حرم از وجود تو محترم
ز صفا صفا تو صفا کنی
تو چه صادری تو چه مصدری
تو چه جلوه یی و چه مظهری
که هم اولی و هم آخری
همه جا تو کار خدا کنی
ز حدوث چتر و علم زنی
قدم از قدم به عدم زنی
ز عدم تو نقش و رقم زنی
و بنای هر دو سرا کنی
من اگر خدای ندانمت
متحیرم که چه خوانمت
که اگر خدای بدانمت
تو بری شوی و ابا کنی
تو تمیز مؤمن و کافری
تو قسیم جنت و آذری
که سعید را تو جزا دهی
و عنید را تو جزا کنی
شب و روز را تو مقدری
تو مدبری تو منوری
که مساء را تو کنی صباح
و صباح را تو مسا کنی
به خدا وفایی با خطا
همه خوف او بود از بداء
که مباد دست رجای او
ز عطای خود تو جدا کنی
دو جهان شود همه کربلا
ز فغان و ناله چو در عزا
گذری به عرصه ی نینوا و
بسان نی تو نوا کنی
ز جگر تو نعره ی حیدری
ز غم حسین چو برآوری
ز خروش و ناله تو عرش و فرش
تمام کرب و بلا کنی

وزن: مُتَفاعِلُنْ مُتَفاعِلُنْ مُتَفاعِلُنْ مُتَفاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: U U - U - | U U - U - | U U - U - | U U - U -
ساقیا بیا ز آفتاب می
می نما تو هی ذره پروری
هی بده مرا از ره وفا
کاسه ی زری آب آذری
آفتاب را در پیاله کن
هی پیاله را رشک لاله کن
خود به نام ما این حواله کن
زهره را بده دست مشتری
رطل و جام ده هی به کام ده
هی به روز ده هی به شام ده
بر خواص ده بر کرام ده
بر دوام ده نی به سرسری
دختر رزان شد به ما حرام
پیر می فروش داده این نظام
بهر این عوام باده خلری
بهر ما کرام باده کوثری
یک سبو به من ده ز قعر دن
در عوض بگیر جان و دل ز من
تا دهم به باد این غبار تن
بر فلک نهم پای از ثری
جان نثار آن لعل شکری
دل فدای آن زلف عنبری
هان بیار از آن آب آذری
هی مرا رهان خود ز سرسری
بالله آمدم زین خودی به تنگ
خود به کیش عشق این جنونست و ننگ
می بیار هی با نوای چنگ
تا مگر شوم خود ز خود بری
در هوای می عمر گشت طی
ساقیا بیار شط و دجله هی
تا که افکنم خود به بحر می
تا در آن کنم من شناوری
یک غدیر خم بود در جهان
صد خم و غدیر شد از او روان
هر خمی از آن آمد احمدی
هر غدیر از آن گشت حیدری
جان نثارت ای ساقی ازل
دل فدایت ای باقی ابد
تا ابد ز تو مر مرا رسد
هی وظیفه و هی مقرری
بی توام به جان نیست خرمی
فی المثل اگر هست یکدمی
هی به دل کند باد نشتری
بر جگر کند آب خنجری
یا علی بکن در دلم مقر
ده به جان من قوت دیگر
زانکه در ولا نیست معتبر
فربهی تن یا که لاغری
یا علی مدد از تو می رسد
تا ابد همی یا علی مدد
کز ازل مرا نیست تا ابد
جز تو حافظی جز تو ناصری
ای حدوث تو همدم قدم
ای وجود تو سابق از عدم
ای به ممکنات ز بیش و کم
داده حق ترا حکم داوری
من خدای را خود ندیده ام
بر خدایی ات زان گزیده ام
یا قبول کن آنچه دیده ام
یا مرا بده چشم دیگری
خود تو گفته یی من خدا نیم
ورنه من ترا خود نصیری ام
من نه زاهدم من نه دیری ام
عاشقم ترا چون تو دلبری
گر تو ممکنی ور تو واجبی
کی شناسمت من به واجبی
کس نداندت رتبه جز نبی
هرچه خوانمت زان تو برتری
مشتبه شوی کی تو با خدا
حق و مشتبه این سخن چرا
حق نمی شود مشتبه به ما
چون خدای را خود تو مظهری
ای به مصطفی یار و هم زبان
ای لسان حق را تو ترجمان
ای به حق تو خلق بدگمان
در خدایی ات جمله منظری
ای مخاطب از حق به یا علی
خطبه های حق از تو منجلی
از مقام خود کن تنزلی
تا ترا کند عرش منبری
قدر و جاه تو نیست سرسری
هرچه گویمت زان تو برتری
هم فلک ترا کرده قنبری
هم ملک ترا کرده چاکری
ای ز نور تو طور مندکی
از طفیل تو عالم اندکی
جز تو سوی حق نیست مسلکی
هم تو ناظری هم تو منظری
هم تو حاضری هم تو ناظری
هم تو امری و هم تو آمری
هم تو فعلی و هم تو فاعلی
هم تو صادری هم تو مصدری
هم تو قادری هم تو قاهری
هم تو راحمی هم تو غافری
هم تو باطنی هم تو ظاهری
هم تو اولی هم تو آخری
هم تو کعبه ای هم تو قبله ای
هم تویی صفا هم تو مروه ای
هم تو حجری و هم تو زمزمی
هم تویی منی هم تو مشعری
هم به انبیا جمله رهبری
هم به اوصیا جمله سروری
هم خدای را عین و مظهری
هم رسول را بار و یاوری
در شجاعت و در دلاوری
می رسد ز حق برتو وز نبی
مرحبا از آن قتل مرحبی
آفرین از آن فتح خیبری
عمرو عبدود با همه یلی
روبرو چو شد با تو یا علی
جوشنش به بر کرد چادری
مغفرش به سر کرد معجری
من نکرده ام شاعری شعار
بهر سیم و زر یا که افتخار
زد چو بر سرم عشق هشت و چار
خویش را زدم من به شاعری
من وفایی ام مادح شما
دارم آرزو باشدم رجا
کزره وفا با همین ولا
سازی ای شها مدفنم غری
شد حسین تو کشته ی جفا
شد سرش جدا لیکن از قفا
من چگویمت سر ماجرا
چون تو واقفی چون تو مخبری
زیور زنان رفت سربسر
برده کوفیان هرچه سیم و زر
خود به جا نماند بهرشان مگر
کام خشگی و دیده ی تری

وزن: فاعِلاتُ فَعْ فاعِلاتُ فَعْ
نشانه‌های عروضی: - U - U | - | - U - U | -
از هلال عید دوش ابرو کمان کرد آسمان
تا به ابروی تو ماند کج کمان کرد آسمان
تا قیامت شد ز خجلت با سیه رویی قرین
مهر خود تا با مه رویت قران کرد آسمان
یوسف حسن ترا تا پیر زال چرخ دید
حلقه ی مه را کلاف ریسمان کرد آسمان
تا زشغل شیر گیری لحظه یی غافل شوند
خواب را شب برغزالانت شبان کرد آسمان
چون قمر در عقرب زلف رخت در هر مهی
از پی تشبیه تصویری عیان کرد آسمان
پرتوی از مهر رویت تافت اندر کاخ من
ای عجب ما را زمین چون آسمان کرد آسمان
آرزویم را برآورد و مرادم را بداد
کوکبم را سعد و عیشم رایگان کرد آسمان
آسمان با اینکه از ناکامی ما کامجوست
خویش را ناکام و ما را کامران کرد آسمان
آسمان در هر وجودی مایه ی حزن و غم است
در وجود ما اثر چون زعفران کرد آسمان
رشوتم داد آسمان از خوف این تیغ زبان
تا نگویم من چنین یا آنچنان کرد آسمان
من رهین رشوه ی او نیستم اما حکیم
خود نگوید که فلان یا بهمدان کرد آسمان
یا خوشان خوش ناخوشان را ناخوش و ناسازگار
در مزاج نارضامندان زیان کرد آسمان
آسمان مقهور و مجبور است در ادوار خویش
چند گویی آسمان کرد آسمان کرد آسمان
آسمان را نیست تأثیری مؤثر دیگریست
تهمت است این گر کسی گوید فلان کرد آسمان
در جهان نبود مؤثر جز خداوند جهان
آسمان را هم خداوند جهان کرد آسمان
آن خداوندی که اسم اعظمش باشد علی
مر خداوندیش صدبار امتحان کرد آسمان
رد شمسش را نمود و باز هم خواهد نمود
حکم او در هر زمان برخود روان کرد آسمان
از نهیبش سر برآرد چون ز مغرب آفتاب
آن زمان باید مکان در لامکان کرد آسمان
صولجان قدرتش تا بهر خلقت شد بلند
خود چو گوی اندر خم آن صولجان کرد آسمان
تا شود بر پرچم چتر جلالش آستر
خویش را بر شکل چتر و سایبان کرد آسمان
بیضه زرین جوجه سیمین آورد از ماه مهر
تا به زیر قاف قصرش آشیان کرد آسمان
خون خصم از میغ تیغش تاکه باریدن گرفت
تیغ خود در میغ از بیمش نهان کرد آسمان
تا که همرنگ غلامانش شود با صد نیاز
خویشتن بر آستانش پاسبان کرد آسمان
دلدش را داد میکاییل کیل از سنبله
مشتی از وی ریخت نامش کهکشان کرد آسمان
شکلی از نعل سمندش تا کند شاید بیان
با هلال و خوشه ی پروین بیان کرد آسمان
بس طریق بندگی پیمود تا از مهر و ماه
خویش را در فوج او صاحب نشان کرد آسمان
خیر و شر مهر و وفا نیک و بد و جور و جفا
ای وفایی تهمت است این کاسمان کرد آسمان
آسمان رسواست بی تقصیر و بی جرم و خطا
چون تو هم از روز اول این زیان کرد آسمان
رعد را می دانی اما سر او را باز دان
کز بلای کربلا از دل فغان کرد آسمان
برق باشد یک شرار از شعله ی آه حسین
کان شرار از سینه ی سوزان عیان کرد آسمان
آسمان باران همی بارد ولی تا روز حشر
گریه ها باشد که بر لب تشنگان کرد آسمان
روز عاشورا مگر نشنیده یی این ماجرا
خاک می افشاند و خون از دل روان کرد آسمان
جامه زد در نیل ماتم تا قیامت زین عزا
زیر بار غم قدی همچون کمان کرد آسمان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
دختر طبعم از سخن رشته به گوهر آورد
بهر طراز مدحت دخت پیمبر آورد
دختر از این قبیل اگر هست هماره تا ابد
مادر روزگار ای کاش که دختر آورد
آورد از کجا و کی مادر دهر این چنین
فاطمه یی که مظهرش قدرت داور آورد
چونکه خداش برگزید از همه ی زنان سزد
جاریه و کنیز او ساره و هاجر آورد
پایه ی قدر وجاهش ار خواست کند کسی بیان
حامل عرش عرش را پایه ی منبر آورد
حق چو ندید همسرش در همه ممکنات از آن
لازم و واجب آمدش خلقت حیدر آورد
چونکه به خدمتش ملک فخر کنند بایدی
بوالبشر از نتاج سلمان و اباذر آورد
ذوق وفایی از تواش بود حلاوت این چنین
کز نی کلک صفحه را معدن شکر آورد
بهر طلوع انجم اشک عزاش بایدی
اختر طبع من ز نو مطلع دیگر آورد
آه از آندمی که او روی به محشر آورد
جامه ی نور دیده ی خویش ز خون تر آورد
لرزه به عرش کبریا رعشه به جسم انبیا
اوفتد آن زمان که او بر کف خود سر آورد
ناله ی وا حسین از او سر زند آنچنان کزان
گوش تمام اهل محشر زفغان کر آورد
مادر اکبرش ز پی مویه کنان بسان نی
ناله و بانگ یا بنی در صف محشر آورد
روز جزا شود ز سر شور قیامت دیگر
چون ز جفا بریده سر قامت اکبر آورد
رشته ی جان انس و جان بگسلد آن زمان که آن
کاکل غرقه خون و آن جعد معنبر آورد
شافع عرصه ی جزا اوفتدش ز کف لوا
بیرق واژگون چو عباس دلاور آورد
ناید اگر شفاعت آن روز به خونبهای او
کیست که ایمنی در آن ورطه ز آذر آورد
هست وفاییاش امید آنکه به جروز رستخیز
از اثر شفاعتش چهره منور آورد

وزن: مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ
بحر: رجز مثمن مطوی مخبون
نشانه‌های عروضی: - U U - | U - U - | - U U - | U - U -
نه هرکس شد مسلمان می توان گفتش که سلمان شد
کز اول بایدش سلمان شد و آنگه مسلمان شد
نه هر سنگ از بدخشان است لعلش می توان گفتن
بسی خون جگر باید که تا لعل بدخشان شد
جمال یوسف ار داری به حسن خود مشو غره
صفات یوسفی باید ترا تا ماه کنعان شد
اگر صد رستم دستان به دستان دست و پا بندی
به مکر و حیله و دستان نشاید پور دستان شد
نمی شاید حکیمش خواند هرکس لافد از حکمت
که عمری بندگی باید نمود آنگاه لقمان شد
سرت سودایی دنیا و خود در فکر دستاری
کز اول فکر سر باید شد آنگه فکر سامان شد
مرا از وعده ی حور و قصور اغوا مکن واعظ
بهشت بی قصور من حریم قرب جانان شد
ولی ذوالمنن یعنی حسن آن خسرو خوبان
که هرچیز از عدم با قدرتش ممکن در امکان شد
نه حبش باعث جنت نه بغضش موجب نیران
که حبش محض جنت گشت و بغضش عین نیران شد
وجودش واجب ممکن نما در عالم خلقت
ولی در صورت واجب در این عالم نمایان شد
گهی می خوانمش ممکن گهی می دانمش واجب
نه ممکن هست و نی واجب که هم این است و هم آن شد
به صولت بود چون حیدر به هییت همچو پیغمبر
ولی حضرت داور مدار دین و ایمان شد
به قدرت دست او معجزنما چون احمد مرسل
به قوت پنجه اش مشکل گشا چون شیر یزدان شد
ستایش کردش آدم تا که آدم شد در این عالم
هوایش نوح بر سر داشت تا ایمن ز طوفان شد
چو نامش حرز جان بنمود پور آذر از آذر
نه بس ایمن شد از آذر بر او آذر گلستان شد
چو با صوت حسن انی اناالله گفت موسی را
فراز طور سینایش زجان عمری ثناخوان شد
همین صوت حسن بودش که گردید از شجر پیدا
همین نور حسن بودش که اندر طور تابان شد
به وصف ذات پاکش بازم ازنو مطلعی دیگر
ز شرق طبع همچون اخگر تابنده رخشان شد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
شهی کز آستینش آشکارا دست یزدان شد
به خاک آستانش حضرت جبریل دربان شد
وجودش در تجلی از عدم باشد بسی اقدم
حدوثش در حقیقت با قدم یکرنگ و یکسان شد
زهی سودای باطل کی توانم مدح آن شاهی
که مداحش خدا راوی پیمبر مدح قرآن شد
چنین شاهی که خلقت شد جهان یکسر به فرمانش
ببین کاهل جهان را عاقبت در تحت فرمان شد
مگو انصار و یاری داشت آن مظلوم بی یاور
که هرجور و جفایی شد بر او ز انصار و یاران شد
ز ناچاری به بیعت داد دست آن شاه بی لشگر
چو یک انسان نبودش یاور آخر کارش اینسان شد
مگو بیعت که از شمشیر خوردن صعب تر بودش
چو او با زاده ی سفیان قرین عهد و پیمان شد
مگویید آب کز آتش بسی سوزنده تر بودش
همان آبی کزان مرغ دلش در سینه بریان شد
چرا ناید مرا خوناب دل از دیده بر دامن
که در یک آب خوردن خون دل او را به دامان شد
دو سبط مصطفی دادند جان از آب و بی آبی
ز بی آبی حسین اما حسن از آب بی جان شد
حسین پیش از شهادت گر نشان تیز شد اما
حسن بعد از شهادت نعش پاکش تیرباران شد
حسین را گر علی اکبر شد از جور خسان کشته
حسن هم قاسمش پامال از سم ستوران شد
وفایی گر زغمهایش بگوید تا صف محشر
بیان کی می تواند زان یکی از صد هزاران شد

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
بهار است و کند جا هرکسی در طرف صحرایی
نیی از بلبلی کمتر در افکن شور و غوغایی
کبوتروار هوهو کن برآر از سینه هی هایی
و یا کوکو چه قمری زن به یاد سرو بالایی
بکن این شور و غوغا را دلا در عهد برنایی
وگرنه چون خزان عمر شد از عهد بر نایی
فغان و زاری بلبل ببین وقت سحر با گل
که دارد با دو صد غلغل ز وصل گل تمنایی
همه عمرت به باطل رفت پس کو حاصل ای غافل
چرا بذری نمی پاشی در این مزرع به دانایی
همه دانند بی باران نروید در چمن ریحان
تو تا کی از سحاب دیدگان اشکی نپالایی
تعلق های تن از قرب جانان کرده محرومت
تو خود را چون کنی در غل شکایت از که بنمایی
رها کن این تن خاکی که اصل تست افلاکی
تویی مصداق کرمنا که پور پاک بابایی
ترا انی انا الله می رسد از خود به خود هر دم
برای روشنایی در شب تار ار برون آیی
در این دار ار ز دار خودپرستی وارهی ای دل
تو چون عیسی زگردون بگذری و عرش پیمایی
تو تا کی از فنا و نیستی ترسان و لرزانی
مترس ای دل به دین احمدی نه کیش ترسایی
فنا عین بقا و نیستی هستی بود بالله
ولی این را نمی دانی تو تا مغرور دنیایی
ترا تجرید می باید که توحیدت ز دل زاید
به کلی از هوی بگذر که نوشی جام صهبایی
چه جامی و چه صهبایی چه توحیدی چه تجریدی
تو نشنیدی مگر نامی که می گویند مینایی
می صاف محبت نوش باد آن می گساران را
که در میخانه ی توحید مخمورند و شیدایی
همه از باده ی حب حسینی تا ابد سرخوش
به راه حق گذشته از سر هستی به یکجایی
ز هفتاد و دو خم روز دهم این باده ی گلگون
چنان جوشید کز جوشش همه گشتند دریایی
همه فانی ولی باقی چو بوی گل به پیش گل
همه چون سرو سر سبزند و همچون لاله حمرایی
بی حب حسین بود آنچه کردند آن وفا کیشان
تولای حسین توحید محض آمد به تنهایی
من از عشق و تولای نبی بر وی بدانستم
که جز عشق و تولای حسین نبود تولایی
همه پیغمبران یکسر بنوشیدند از این ساغر
که هریک را بود در سر به قدر خویش سودایی
محمد عقل کل ختم رسل چون عرش پیما شد
ز شور باده ی حب حسینی گشت اسرایی
نبی دانست قدر این باده را انسان که بایستی
که بر دوش این سبو را می کشید آن شه به تنهایی
مگر نشنیدی از باغ بنی نجار پیغمبر
که بر سروش کشیدی چون گل ریحان به زیبایی
بگفتا جبرییل ای شاه این منت به دوشم نه
ز دوش خود به دوشم نه جوابش گفت لالایی
گهی بر دوش او بودی به هنگام سجود حق
گهی بر سینه از بهر نزول وحی بالایی
حسین عشق و حسین ملت حسین دین و حسین طاعت
حسین مصداق هر رحمت چه دنیایی چه عقبایی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
الا نطقم نطاق شعر بست اکنون چو جوزایی
که طالع شد زشرق طبع هر شعری چو شعرایی
تویی آن کنز مخفی در ازل ای خسرو خوبان
تویی احبت را معنی و بل معنای معنایی
چگویم من مگر گویم تویی آدم تویی خاتم
تویی نوح و خلیل الله تو موسایی تو عیسایی
نشد آن چیز بر یحیی که شد بر چاکران تو
به قرآن قصه ی یحیی مثل باشد تو یحیایی
تو هم مطلوب و هم طالب تو هم مجذوب و هم جاذب
تویی سلمی تویی سلما تویی وامق تو عذرایی
تجلی در ازل بوده است حسن لایزالی را
تو هستی جلوه ی آن حسن واصل آن تجلایی
نباشد در دو عالم غیر خاک آستان تو
برای انبیا و اولیا مأوا و ملجایی
چنان کت بنده می دانم نگویم زانکه می ترسم
حسین اللهی ام خوانند یا مجنون و سودایی
تویی خون خدا آری که هم سری و هم ثاری
به حق حضرت باری که در هر چیز یکتایی
لعمرک مصطفی را آمد از هر چیز بالاتر
تو جانی مصطفی را بلکه از جان نیز بالایی
شفیعان صف محشر شفاعت خواه هر مضطر
ولی دارند امید شفاعت از تو یکجایی
پیمبر جد پاکت رحمة للعالمین آمد
ولیکن مظهر رحمت تو در دنیا وعقبایی
بود خاک درت صد بار ز آب زندگی بهتر
بود آب فراتت مر مرا خوشتر ز هر مایی
ز درداییل و فطرس باز پرسم قدر و مقدارت
که جز تو نیست کس فریاد رس بر درد و بر دایی
اگر اشک عزای تو نمی بودی نمی بودی
به سوی جنت المأوا کسی را جا و مأوایی
تویی آن گوهر یکتای دریای عبودیت
چنان کت می توان گفتن که اصل اصل دریایی
وفایی ای شه خوبان به عشقت می سپارد جان
چه باشد کز ره احسان نظر بر وی بفرمایی
مرا حب تو بس باشد چه در دنیا چه در عقبی
بر این گر چیز دیگر می فزایی اهل اعطایی
شها اغماض تا کی یک نگاهی گوشه ی چشمی
وگرنه کار ما خواهد کشید آخر به رسوایی
جهان چون چشم سوزن تنگ شد بر عالی و دانی
تو می دانی و می تانی گره زین رشته بگشایی
به حق تشنگی هایت که از این تشنگی ما را
رهایی ده بده بر ابر رحمت حکم سقایی
جز این بس درد بی درمان به جان داریم از این گردون
بیان کردن چه حاجت چون تو دانایی تو بینایی
تو هم ای مهدی هادی مگر ما را زکف دادی
بیا از پرده بیرون آخر از بهر تماشایی
به طور راستی گویم که یا باید برون آیی
و یا بر حال ما بیچارگان یکسر ببخشایی
مرا یک خانه یی بایست در ارض غری ای شه
پسند طبع غرا زود باید لطف فرمایی
بود هر بیت را بیتی عوض در آخرت دانم
ولی یک بیت را باید عوض با بیت دنیایی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -