ای روی تو آفتاب انور
ذرات جهان ز تو منور
رخسار تو روز و زلف تو شب
روزی و شبی که دیده هم بر
چشم و دهان تو قند و بادام
روی و لب تو گل است و شکر
حسن تو فشاند دانه خال
وز زلف نهاد دام عنبر
مرغ دل آدم صفی را
در دام کشید چون کبوتر
وآنگه به رسالتش فرستاد
در عالم خاک نامه برسر
مضمون کتاب و وصف عنوان
این سر مستر مشهر
می آینه جمال ساقی ست
در جام جم جلال باقی ست
بنگر ز صفای باده در جام
از اول کار تا به انجام
می خواست که روی خویش بیند
معشوق سمنبر گل اندام
از عکس جمال خویش می خواست
از ظل جلال خویشتن جام
وانگه به کمال خود نظر کرد
در آینه مدام مادام
در آینه روی خویشتن دید
بگرفته به بوسه از لبش کام
جام می او ز هستی ماست
جان باده و جام نفس پدرام
گر نشنوی از شهادت من
بشنو ز سروش غیب پیغام
می آینه جمال ساقی ست
در جام جم جلال باقی ست
عشق است نهاده رخت در جان
چون سکر که در می است پنهان
از مستی عشق می زند جوش
در خم وجود روح انسان
وز جوشش این می است در دور
خم خانه چرخ دایره سان
وز عکس شعاع روی ساقی ست
آیینه مهر و ماه تابان
وز بوی نسیم دردی دن
بی خویشتن اند چار ارکان
وز جرعه می که ریخت بر خاک
شد مست نبات و کان و حیوان
سر ملکوت و ملک بی حرف
مرموز ز لوح عشق برخوان
می آینه جمال ساقی ست
در جام جم جلال باقی ست
ساقی سر شیشه برگشاید
در جام جمال خود نماید
از عکس رخ و صفای باده
در جام لطافتی فزاید
انوار شوند جمله در جام
تا روح خفی ز نور زاید
روحی که ز زلف عقل بخشد
جانی که ز حسن دل رباید
عقلی که ور آن غزاله بیند
دیوانه شود غزل سراید
یک رنگ شوند باده و جام
گرد از ازل و ابد بر آید
گوید به زبان قال در حال
آن دم که نقاب برگشاید
می آینه جمال ساقی ست
در جام جم جلال باقی ست
از قمقمه ریز ساقیا قم
زان باده صافی سقاهم
زان باده که عقل شد زبونش
لایعقل و کرد پا و سر گم
گلگون قدحی که در هوایش
شد بلبله بلبل از ترنم
از گریه قنینه در فواق است
آن به که قدح کند تبسم
یک دم کف ما مباد بی جام
تا کف به لب آوریم چون خم
زان پیش شراب ناب نوشیم
کز چرخ خوریم نیش کژدم
دوشینه به گوش دل صراحی
می گفت نهان ز چشم مردم
می آینه جمال ساقی ست
در جام جم جلال باقی ست
ره بین شو و رهنما طلب کن
بیرون ز خود آ خدا طلب کن
بیرون و درون خدا محیط است
گوهر ز محیط ما طلب کن
نزدیک ز نفی شو به الا
دوری ز بلا بلا طلب کن
دردی کش و دردمند می باش
صوفی مشو و خدا طلب کن
گنجی که به دست پادشا نیست
زیر قدم گدا طلب کن
آن بوی که غنچه داشت در جیب
در جام جهان نما طلب کن
می آینه جمال ساقی ست
در جام جم جلال باقی ست
عنقای هویت هوا دار
در قاف قدم به نوک منقار
بال و پر خویشتن بیاراست
وانگه بپرید سوی گلزار
از هر پر او به نوع دیگر
نوری شد و سایه ای پدیدار
چون سایه ز نور زندگی یافت
واحد به عدد نمود بسیار
سیمرغ اگر هزار شد بیش
اما تو به جز یکی ش مشمار
خط گر چه ز نقطه یافت تألیف
هم نقطه بود ولی به تکرار
هر لحظه مغنی معانی
این نغمه ادا کند به ادوار
می آینه جمال ساقی ست
در جام جم جلال باقی ست
مطرب به سماع عاشقانه
برگو به نوای تر ترانه
دف رخ به تپانچه سرخ دارد
چون نی نخورد دم زمانه
نالید ز گوشمال هجران
در چنگ مغنیان چغانه
بحرست سماع دردمندان
چون قطره در آی در میانه
تا موج و خروش و جوش بینی
در بحر محیط بی کرانه
پا بر سر غم بکوب کامد
در دست تو گوهر یگانه
چون شمع اگر زبان بسوزم
از دل زند این سخن زبانه
می آینه جمال ساقی ست
در جام جم جلال باقی ست
در خلوت یار بوده ام دوش
با یار نهاده دوش بر دوش
دیدم رخ خویش چون برانداخت
از چهره نقاب زلف مه پوش
لب بر لب خویشتن نهادم
خود را بگرفتم اندر آغوش
خود گفتم و خود همی شنیدم
گه جمله زبان شدم گهی گوش
خود ساقی و خود حریف بودم
نوشیده شراب و گفته خود نوش
در هوش و خرد یگانه گشتم
آن دم که شدم ز عشق بیهوش
این نقش بر آب می نگارد
آن لحظه که خم همی زند جوش
می آینه جمال ساقی ست
در جام جم جلال باقی ست
ای چشم تو جادوی فسون ساز
گیسوی تو هندوی رسن باز
ابروی تو حاجب کماندار
پیوسته ترک ناوک انداز
صد ساله نیاز عاشقان را
زلف تو به باد داده از ناز
بویی ز تو باد صبح برد
بر غنچه دریده پرده ناز
شمعی که بگرد تو دو عالم
پروانه صفت کنند پرواز
ماهی که شده ست ربع مسکون
ز آوازه حسن تو پر آواز
ناصر سخن شراب و ساقی
آخر شد و عشق کرد آغاز
می آینه جمال ساقی ست
در جام جم جلال باقی ست

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -