خوشا ملکا که ملک زندگانی است
بها روزا که آن روز جوانی است
نه هست از زندگی خوش تر شماری
نه از روز جوانی روزگاری
جهان خسرو که سالار جهان بود
جوان بود و عجب خوش دل جوان بود
نخوردی بی غنا یک جرعه باده
نه بی مطرب شدی طبعش گشاده
مغنی را که پارنجی ندادی
به هر دستان کم از گنجی ندادی
به عشرت بود روزی باده در دست
مهین بانو درآمد شاد و بنشست
ملک تشریف خاص خویش دادش
ز دیگر وقت ها دل بیش دادش
چو آمد وقت خوان دارای عالم
ز موبد خواست رسم باج  برسم
به هر خوردی که خسرو دست گه داشت
حدیث باج برسم را نگه داشت
حساب باج برسم آن چنان است
که او بر چاشنی گیری نشان است
اجازت باشد از فرمان موبد
خورش ها را که این نیک است و آن بد
به می خوردن نشاند آن گه مهان را
همان فرخنده بانوی جهان را
به جام خاص  می می خورد با او
سخن از هر دری می کرد با او
چو از جام نبید تلخ شد مست
حکایت را به شیرین باز پیوست
ز شیرین قصه آوارگی کرد
به دل شادی به لب غم خوارگی کرد
که بانو را برادرزاده ای بود
چو گل خندان چو سرو آزاده ای بود
شنیدم که ادهم   توسن کشیدش
چو عنقا کرد از این جا ناپدیدش
مرا از خانه پیکی آمد امروز
خبر آورد از آن ماه دل افروز
گر این جا یک دو هفته باز مانم
بر آن عزمم که جایش باز دانم
فرستم قاصدی تا بازش آرد
بسان مرغ در پروازش آرد
مهین بانو چو کرد این قصه را گوش
فروماند از سخن بی صبر و بی هوش
به خدمت بر زمین غلطید چون خاک
خروشی بر کشید از دل شغب ناک
که آن در کو که گر بینم به خوابش
نه در دامن که در دریای آبش
به نوک چشمش از دریا برآرم
به جان بسپارمش پس جان سپارم
پس آن گه بوسه زد بر مسند شاه
که مسند بوس بادت زهره و ماه
ز ماهی تا به ماه افسر پرستت
ز مشرق تا به مغرب زیر دستت
من آن گه گفتم او آید فرادست
که اقبال ملک در بنده پیوست
چو اقبال تو با ما سر در آرد
چنین بسیار صید از در درآرد
اگر قاصد فرستد سوی او شاه
مرا باید ز قاصد کردن آگاه
به حکم آن که گل گون سبک خیز
بدو بخشم ز هم زادان شبدیز
که با شبدیز کس هم تگ نباشد
جز این گل گون اگر بدرگ نباشد
اگر شبدیز با ماه تمام است
به همراهیش گلگون تیزگام است
و گر شبدیز نبود مانده بر جای
به جز گلگون که دارد زیر او پای
ملک فرمود تا آن رخش منظور
برند از آخور او سوی شاپور
وز آن جا یک تنه شاپور برخاست
دو اسبه راه رفتن را بیآراست
سوی ملک مداین رفت پویان
گرامی ماه را یک ماه جویان
به مشگو در نبود آن ماه رخ سار
مع القصه به قصر آمد دگر بار
در قصر نگارین زد زمانی
کس آمد دادش از خسرو نشانی
درون بردندش از در شادمانه
به خلوت گاه آن شمع زمانه
چو سر در قصر شیرین کرد شاپور
عقوبت باره ای دید از جهان دور
نشسته گوهری در بیضه سنگ
بهشتی پیکری در دوزخ تنگ
رخش چون لعل شد زآن گوهر پاک
نمازش برد و رخ مالید بر خاک
ثنا ها کرد بر روی چو ماهش
بپرسید از غم و تیمار راهش
که چون بودی و چون رستی ز بیداد
که از بندت نبود این بنده آزاد
امیدم هست کاین سختی پسین است
دلم زین پس به شادی بر یقین است
یقین می دان که گر سختی کشیدی
از آن سختی به آسانی رسیدی
چه جای است این   که بس دلگیر جای است
که زد رایت  که بس شوریده رای است
در این ظلمت ولایت چون دهد نور 
بدین دوزخ قناعت چون کند حور 
مگر یک عذر هست آن نیز هم لنگ
که تو لعلی و باشد لعل در سنگ
چو نقش چین در آن نقاش چین دید
کلید کام خود در آستین دید
نهاد از شرم ناکی دست بر رخ
سپاسش برد و بازش داد پاسخ
که گر غم های دیده بر تو خوانم
ستم های کشیده بر تو رانم
نه در گفت آید و نه در شنیدن
قلم باید به حرفش در کشیدن
بدان مشگو که فرمودی رسیدم
در او مشتی ملالت دیده دیدم
به هم کرده کنیزی چند جماش
غلام وقت خود کای خواجه خوش باش
چو زهره بر گشاده دست و بازو
بهای خویش دیده در ترازو
چو من بودم عروسی پارسایی
از آن مشتی جلب جستم جدایی
دل خود بر جدایی راست کردم
وز ایشان کوشکی درخواست کردم
دلم از رشک پر خون آب کردند
بدین عبرت گهم پرتاب کردند
صبور آباد من گشت این سیه سنگ
که از تلخی چو صبر آمد سیه رنگ
چو کردند اختیار این جای دل گیر
ضرورت ساخت می باید چه تدبیر
پس آن گه گفت شاپورش که برخیز
که فرمان این چنین داده است پرویز
وز آن گلخن بر آن گلگون نشاندش
به گلزار مراد شاه راندش
چو زین بر پشت گل گون بست شیرین
به پویه دست برد از ماه و پروین
بدان پرندگی زیرش همایی
پری می بست در هر زیر پایی
وز آن سو خسرو اندر کار مانده
دلش در انتظار یار مانده
اگر چه آفت عمر انتظار است
چو سر با وصل دارد سهل کار است
چه خوش تر زآن که بعد از انتظار ی 
به امیدی رسد امیدوار ی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -