هرکس  که دید چهره آن ترک سیمبر
از گلستان باغ نخواهد گلی ببر
زیراکه هست چهره او چون گلی بدیع
اندر لطافت از همه گلها بدیع تر
چون  گل شود شکفته روزی بپژمرد
وین گل علی الدوام بود آبدار و تر
گل را کنند با شکر آمیخته به قند
وین  گل ز طبع خویشتن آرد همی شکر
گل را کنند خوار و برو برنهند پای
وین  گل بود همیشه گرامی چو چشم سر
گل را ز نور شمس و قمر تازگی بود
وین  گل به نور هست به از شمس و از قمر
هرگز گلی نبود و نباشد بدین صفت
پیوند او ز عنبر و دیبای شوشتر
از سیم خام بیخش و از عود خام شاخ
از آفتاب برگش و از ماهتاب بر
بر طرف او همه شبه و لعل در میان
در زیر او همه سمن و مشک بر زبر
برچین او ز سنبل مشکین دلفریب
گلزار او ز مجلس دستور دادگر
عادل نظام ملک زمین سرور زمین
عالم قوام دین هدی سید بشر
شایسته  بوالمحاسن  کا حسان او شدست
در روضه معالی عالی یکی شجر
هرگز چنان شجر نبود نیز در جهان
کان را ز شکر و مدح بود سایه و ثمر
در شرق و غرب صدر وزارت به او سپرد
سلطان شرق و غرب و خداوند بحر و بر
گر حکم او به سان درختی شود بلند
اصلش بود به خاور و فرعش به باختر
پرواز اگر برابر قد رش کند عقاب
گیرد ستارگان فلک را به زیر پر
از علم اگر شدست علی در جهان علم
وز عدل اگر شدست عمر در جهان سمر
دادست گاه علم خلافت بدو علی
دادست گاه عدل نیابت بدو عمر
آثار او به سان ستاره است یک به یک
الفاظ او چو گوهر پاک است سربه سر
گویی مگر تصرف او را مسخرند
اندر فلک ستاره و اندر صدف گهر
گاه قیاس دانش او بگذرد ز حد
وقت شمار بخشش او بگذر زمر
تا پیش خلق دنیا عدلش سپر بود
فضل خدای عرش بود پیش او سپر
با عدل او عجب نبود گر به دشت و کوه
آیند گرگ و میش به هم سوی آبخور
با رای او عجب نبود گر ز آسمان
آیند پیش تخت شهنشاه ماه و خور
هست از ظفر همیشه نفر سوی درگهش
یک دم زدن همی ز نفرنگسلد نفر
با هیبت و سیاست او دشمنانش را
از طبع و از دماغ برفته است شور و سر
وز همت و سخاوت او دوستانش را
دردست و دستگاه فزودست زور و زر
از بوی دوستیش بنازد همی روان
وز تف دشمنیش بسوزد همی جگر
ناری است کین اوکه معانیش را همی
دیده  پر از دخان کند و دل پر از شرر
بدخواه او سفر به رهی کرد دیرباز
هرگز امید نیست که باز آید از سفر
او را ستای و قصه دور فلک مگوی
او را پرست وانده کار جهان مخور
کاو ساکن است اگر چه فلک هست بی قرار
کاو کامل است اگرچه جهان هست مختصر
ای زیرکلک تو زختن تا به قیروان
وی زیر حکم تو ز حلت تا به کاشغر
ای کدخدای پادشهی کز فتوح اوست
مشرق پر از عجایب و مغرب پر از عبر
تا صورت بدیع تو ایزد نیافرید
دولت نشد مصور در عالم صور
تا کلک تو به زر ننگارید روی روز
اندر جهان نبود شب فتنه را سحر
شاه جهان به ملک سلیمان دیگرست
در ملک او به علم تویی آصف دگر
وهم تو در شکستن خصمان زیادت است
از دستبرد رستم و افسون زال زر
آتش ز خشم توبه حجر در نهفته شد
واب از لطافت تو روان گشت از حجر
از مهر تو رسید به سوی جنان نشان
وزکین تو رسید به سوی سقر خبر
رضوان گرفت صورت مهر تو در جنان
مالک گرفت پیکرکین تو در سقر
آن کاو خطر نکرد و تورا گشت نیکخواه
فرزانه وار خویشتن افکند در خطر
در بیشه خلاف توگر ژرف بنگرند
بیچاره تر ز آهوی ماده است شیر نر
هرکو زفر همی بگشاید ز نقص تو
دست فلک همه کندش خاک در زفر
نام تورا سزدکه ظفر بندگی کند
کز رای تو فراشته شد رایت ظفر
باقی بود به چون تو خلف  حشمت سلف
عالی بود به چون تو پسر دولت پدر
فرخنده آن سلف  که مر او را تویی خلف
تا زنده آن پدرکه مر او را تویی پسر
با همت تو چرخ بسیط است چون ثری
با خاطر تو بحر محیط است چون شمر
جود تو چون هواست که نتوان ازو شکیب
خشم تو چون قضاست که نتوان ازو حذر
باغ مدیح را نعم توست چون صبا
کشت امید راکرم توست چون مطر
گر حاجب تو پوشد پیکار را زره
ور چاوش تو بندد پرخاش را کمر
آن مرغ را به تیر به زیر آرد از هوا
وین رنگ را به تیغ فرود آرد از کمر
تا هفت را همیشه مسیرست در بروج
تا هفت را همیشه مدارست بر مدر
شش چیز باد بهر تو همواره زین دو هفت
اقبال و عز و دولت و جاه و جمال و فر
از بخت بندگان تورا ناز بی نیاز
وز دهر چاکران تورا نفع بی ضرر
دایم گشاده چشم در اقبال تو قضا
دایم نهاده گوش بر آواز تو قدر
گوشی که نه به جان سخن توکند سماع
چشمی که نه ز دل به سوی تو کند نظر
از حادثات گیتی آن چشم باد کور
وز نایبات گردون آن گوش باد کر
بر تو خجسته موسم قربان و روز عید
در روز عید جشن بهارت خجسته تر

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -