cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
الهی به قربان سرگشتگانت
سرم خاک پای خراباتیانت
دل غچه تنگ از لب لاله رنگت
گل آتش به جان ا ازا رخ ارغوانت
قضا تیغی از غمزه جان شکارت
قدر تیری از ابروی شخ کمانت
جبین جهان بر زمین نیازت
سر سروران خاک سرو روانت
به هم بر زدم بی تو دیر و حرم را
ندانم کجایی که جویم نشانت
ز سرگشتگانت زمین نقش پایی
فلک گرد وامانده کاروانت
شب قدر باشد دل عاشقان را
سواد سر زلف عنبر فشانت
خروش از نهاد هزاران برآرد
خروشی که خیزد ز زاغ کمانت
اگر باده نبود بده شعله ساقی
چرا نیست پروای لب تشنگانت
به برگ گلی شادگردان دلم را
منم عندلیب کهن آشیانت
به راز فقیران شب زنده دارت
به سوز وگداز دل عاشقانت
به جان حبیبت به سر خلیلت
به جاه شعیبت به عز شبانت
به زنار بندان به تسبیح خوانان
به آیین رهبان به دیر مغانت
که بر لب چشانی حزین را به مستی
یکی رشحه از جام دردی کشانت

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -
عشق است به دل شور بیابان قیامت
بر داغ نگون کرده نمکدان قیامت
ناصح تو به رسوایی ما پرده مپوشان
این چاک گذشته ست ز دامان قیامت
در سنگ چه مقدار بود جلوه شرر را
تنگ است به مجنون تو میدان قیامت
امروز برد شورش دل رونق فردا
برچیده شد از عشق تو دکان قیامت
چون غنچه کشیده ست حزین  سر به گریبان
از خجلت دیوان تو دیوان قیامت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
هر زخم که از ناوک آن تازه نهال است
بر پیکر من شوختر از چشم غزال است
حالی شده سرمست مرا بس که تغافل
یک بار نپرسید ز حالم که چه حال است
هجرانگل حرمان حجاب نظر توست
گر دیده گشایی همه جا بزم وصال است
در دام خیالت شده ام شکل خیالی
یک ره به خیالت نرسد کاین چه خیال است
آیینه آن صنع بود ناقص وکامل
این قصه چرا طول دهم عرض کمال است
دردی کش میخانه ما شو که نیابی
در جام جم این باده که ما را به سفال است
پرواز حزین از پی آرام اسیری ست
بر معتکف دام و قفس بال وبال است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
آزادی ما از غم کونین کران داشت
مستی ز سبکباری ما رطل گران داشت
رسوای ازل در غم عشق تو چو صبحم
این چاک به صد بخیه نیاریم نهان داشت
در پرده به تیر نگهم خستی و پیداست
هر پاره این دل ز خدنگ تو نشان داشت
زاهد تو چه دانی ز حریفان مغان پرس
فیضی که شب جمعه و روز رمضان داشت
زین گوشه زندان به چه تدبیر برآییم
دل شد به دیار خود و ما را به ضمان داشت
از جام جم افسانه مسنجید که ما را
هرکاسه که غم داد شرابی به از آن داشت
افسرده حزین  از چه کشی پای به دامن
در راه خرابات چه دیدی که زیان داشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
رسوا شده عشق تو را چاره نکو نیست
چاک جگر صبح سزاوار رفو نیست
الوان نعم مایده عشق کشیده ست
آن زهر کدام است که ما را به گلو نیست
در بیعت پیران خرابات فتوح است
خالی بود آن دست که در دست سبو نیست
از برگ و بر عاریت آزرده دماغم
گر رنگ بود با گل این باغچه بو نیست
از گرد و غبار هوس اندام فرو شوی
فرداست که این آب سبک سیر به جو نیست
این باده پر زور که پیمانه دل راست
در حوصله طاقت هر جام و سبو نیست
ای خضر بیا جرعه ای از جام حزین کش
این شیره جان است به هر چشمه و جو نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
گل بی تو مرا به دیده خار است
هر سبزه چو تیغ آب دار است
از نقش قدم بسی فزونتر
در راه تو چشم انتظار است
چون لاله ز داغ دوری تو
خون دل و دیده درکنار است
درمان هزار دردمند است
دردت که به جان بی قرار است
دریاب به پرسشی حزین را
کز لعل لب تو در خمار است

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
فرسوده ز نعمت شده دندان به دهانت
لیک ازگله یک روز نیاسود زبانت
فرصت که به دست تو متاع سره ای بود
تیریست که جستهست ز آغوش کمانت
در باغ هوس نخل تمنا چه نشانی
برخاست ز جا از همه سو باد خزانت
از ریگ روان بیش بود چاه در این راه
سرکش مشو ای نفس که دادند عنانت
بیغوله دنیا نبود جای نشستن
شد سد ره ای سست قدم سنگ نشانت
صوفی  ز سلوک تو چه حاصل که نگردید
تقوا بلد راه خرابات مغانت
رنجت شود آسودگی دولت جاوید
گر عشق ستاند ز غم سود و زیانت
ای سرو چمان سایه ز من باز نگیری
پرورده ام از ناز میان دل و جانت
پیمان محبت مگسل زآنکه قدیم است
پیوند رگ جان من و موی میانت
بخرام فروهشته به بر طره پرچین
ای چشم تماشای دو عالم نگرانت
خم شد قدم از بار دل خود نه ز پیری
یارب نکشد بار دل پیر و جوانت
ترسم که رسایی نکند پایه بختم
ای مایه اقبال بلند است مکانت
زان جام نگه کی رسدم باده گساری
جایی که سپهر است ز خونابه کشانت
از داغ دل من چه خبر داشته باشی
ای آنکه به دامن ز شراب است نشانت
ما را هوس بوسه دهد لب به گزیدن
شیرین دهنانند ز خمیازه کشانت
آتش نفسی داغ دلی چون تو حزین نیست
تأثیر کند در جگر سنگ فغانت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بی کس تر ازین عاشق دل خسته کسی نیست
عمری ست که بیمارم و عیسی نفسی نیست
شورافکن مرغان اسیر است خروشم
دلگیرتر از سینه چاکم قفسی نیست
تا چند توان داد نفس بیهده بر باد
چون نی همه فریادم و فریادرسی نیست
گوشی به خروش من و دل دار که فرداست
زین قافله رفته صدای جرسی نیست
همراه رقیبان مگذر از سر خاکم
ما را ز وفای تو جز این ملتمسی نیست
خجلت زده برق درین دشت سرابم
در مزرع بی حاصل من خار و خسی نیست
در محفل این مرده دلان شمع مزارم
می سوزم و از سوز من آگاه کسی نیست
عیب و هنر از لوح جهان هر دو ستردند
عاشق چه عجب گر نبود بوالهوسی نیست
پوشیده حزین از شب ما صبح رخ خویش
دل با که نفس راست کند همنفسی نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
برآ از خویش زاهد وقت شبگیر خرابات است
علاج زهد خشکت ساغر پیر خرابات است
ز دام عنکبوت سبحه و سجاده دل برکن
بیا صید بط میکن که نخجیر خرابات است
خراب گردش ساغر فدای جلوه ساقی
مرا تلقین این ذکر خوش ازپیر خرابات است
مرنج ای شیخ از من گر سخن بی پرده می گویم
که این بی پرده گفتنها ز تاثیر خرابات است
حزین دردنوش مست را چون خود نپنداری
تو زاهد گربه محراب و او شیر خرابات است

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
بار ستم یار گران است و گران نیست
جانبازی عشاق زیان است و زیان نیست
یارب چه شنیده ست ز اغیارکه امروز
با ما نگه یار همان است و همان نیست
حرفی ز دهانش به زبان است دهان کو
رازی ز میانش به زبان است و زبان نیست
بویی نه و رنگی ست به رخساره جهان را
درگلشن تصویر خزان است و خزان نیست
گردد به گلو بس که گره سوخت نفس را
ما را سبق گریه روان است و روان نیست
سرگشته کوی تو شدند آبله پایان
این راه پر از سنگ نشان است و نشان نیست
پیداست حزین از نفست بوی محبت
در جیب تو این مشک نهان است و نهان نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
عشق اگر یار شود سود و زیان این همه نیست
سر جانانه سلامت غم جان اینهمه نیست
بی محبت به جوی خرمن ما نستانند
حاصل علم و عمل در دو جهان این همه نیست
ای که مستغرق اندیشه بحری و سراب
یکدم از خویش برآ کون و مکان اینهمه نیست
چه شد از توبه اگر دامن خشکی دارم
پیش ابرکرم پیر مغان اینهمه نیست
منت است این که شکسته ست کمر مردان را
ورنه برداشتن کوه گران اینهمه نیست
به یکی جرعه می تاج و نگین می بخشم
پیش بی پا و سران نام و نشان اینهمه نیست
جلوه کاغذ آتش زده دارد جگرم
داغ حسرت به دل لاله ستان این همه نیست
رشته الفت ما و تو بود زود گسل
فرصت صحبت مهتاب و کتان این همه نیست
حسرت از دیده حیرت زده خود دارم
چشم آیینه به رویت نگران اینهمه نیست
تا کی از اشک کنم گونه کاهی گلرنگ
باده در ساغر خونین جگران این همه نیست
ساقیا پا به رکاب است چمن باده بیار
تکیه بر عهد جهان گذران این همه نیست
آفرین بر قلم فیض رسان تو حزین
رگ ابری به چمن ژاله فشان اینهمه نیست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
به گل ترانه مرغان بی نوا عبث است
فسون دوستیم با تو بی وفا عبث است
دلم به سینه کنون کز تغافلت خون شد
تسلیم به نگه های آشنا عبث است
به هرزه داد به دیوان آسمان نبری
که پیش مدعیان عرض مدعا عبث است
چنان که گشته تو را شیوه پاس بوالهوسان
شکایتم به تو بیگانه آشنا عبث است
بد از رفاقت نیکان نکو نخواهد شد
سموم را سر همراهی صبا عبث است
زبان تیغ به نرمی نمی شود کوتاه
ملایمت به حریفان بی حیا عبث است
تلاش دولت اکسیر رنگ زرد حزین
نگشته تا مس قلب تو کیمیا عبث است

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
داغی که ز شورابه اشکم نمکین است
صد محشر شوریدگیش زیر نگین است
این لخت جگر از ته دندان نگذارم
چون قسمتم از مایده عشق همین است
لوح هنر خویش خون مژه شستیم
دیگر فلک سفله چرا بر سر کین است
آن دل که به تقوا و ورع شیخ حرم بود
در دور نگاه تو صنم خانه نشین است
ای غالیه سا طره کجا یاد منت هست
از دلشدگان تو یکی نافه چین است
چون نقش قدم شد دو جهان خاک نشینش
آن گوهر یکدانه که در خانه زین است
عمرم به فسون رفته و آن آهوی وحشی
آسان نشود رام کسی مشکلم این است
بر شمع محبت شده صرصر دم سردش
آن واعظ افسرده نفس دشمن دین است
فردا چه بود حال چو کارت به خود افتد
بار تو دو روزی ست که بر دوش زمین است
دلها چو صدف بسته میان دایگیش را
ابر قلمم حامله در ثمین است
ای دل به فسون ساز نگاهش مرو از جای
چون غمزه خونخوار بلایی به کمین است
در باغ نه بلبل به خروش است و نه قمری
گوش همه امروز به فریاد حزین است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
تا نقش خط آن آینه رخسار کشیده ست
آیینه به رخ پرده زنگار کشیده ست
از بس شب افسانه آن زلف دراز است
شمع سحر انگشت به زنهار کشیده ست
دارد به رهت در نظرم عزت مژگان
خاری که سر از دیده خونبار کشیده ست
باری به گران سنگی عشق تو ندیدم
عمری ست که دوش دلم این بار کشیده ست
طرار سر زلف سیاه تو عجب نیست
گر حلقه به گوش مه رخسار کشیده ست
کافر نکشد ز آتش سوزنده دوزخ
جوری که دل از هجر ستمکار کشیده ست
با آنکه دلم از نظر افتاده یار است
پیمانه ازین میکده بسیار کشیده ست
از زهد چهل ساله نشد خشک دماغم
از دست که این ساغر سرشار کشیده ست
بی چشمه نوشی نشود ناله گلوسوز
شیرین سخنی نی ز لب یار کشیده ست
صد میکده خون بیش کشیده ست لب من
تا کار به رنگینی گفتار کشیده ست
زان روز که سر بر خط تسلیم نهادم
آسودگیم دست ز کردار کشیده ست
از دور به نظاره رسوایی عشقم
منصور سراسیمه سر از دار کشیده ست
از پهلوی لاغر بدنی محرم یارم
آن گوهر یک دانه برین تار کشیده ست
بی چاک گریبان نرسد دل به گشادی
بی درد چرا دست ازین کار کشیده ست
حسرت کش دیداری و همخانه یاری
تعمیر بدن پیش تو دیوار کشیده ست
دادی به کف نفس و هوا بس که عنان را
برگرد تو گردون خط پرگار کشیده ست
ساقی ز دیار خودیم خیمه برون زن
تا ابر سراپرده به گلزار کشیده ست
محروم ز باغ است حزین  بلبل مستم
بوی گلی از رخنه دیوار کشیده ست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
غبار کلفت ایام آشنا نگذاشت
میان آینه و عکس من صفا نگذاشت
خیال جلوه نازش بهانه می طلبید
به سینه شیشه دل را شکست و پا نگذاشت
تو آمدی و من از خویش منفعل ماندم
نثار راه تو جان داشتم حیا نگذاشت
هلاک گوشه دامان بی نیازی تو
به شمع کشته من منت صبا نگذاشت
کرشمه نیم نگه کرده بود با مردم
مروت دل بیگانه آشنا نگذاشت
شبانه شکر تو را داشت زیر لب نفسم
به حیرتم که چرا چشم سرمه سا نگذاشت
حزین از آن سگ کو تا به حشر ممنونم
که استخوان مرا زله هما نگذاشت

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
کار دل و خراش به هم عشق واگذاشت
این عقده را به ناخن مشکل گشا گذاشت
پنداشت چون سپندکه میدان آتش است
هرجا به سینه شعله داغ تو پا گذاشت
صرف لب تو کرد قضا صاف رنگ و بو
دردی که ماند در قدح غنچه وا گذاشت
در زیر سنگ سبزه سبک بارتر از اوست
هرکس به دوش منت نشو و نما گذاشت
گام نخست وحشت مجنون به گرد رفت
راهی که شور عشق مرا پیش پا گذاشت
ناید برون چو فاخته از طوق بندگی
زلفت ز حلقه ای که به گوش صبا گذاشت
نبود حزین  کم از رگ ابر گهر نثار
هر خامه ای که مصرع رنگین به جا گذاشت

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
خوش آنکه دلم در شکن زلف تو جا داشت
بخت سیهم خاصیت بال هما داشت
گر عشق ندادی به غمش نقد دو عالم
در مصر وفا یوسف ما را که بها داشت
می ربخت به بر طرهء آهم همه سنبل
دل بس که هوای سر آن زلف دو تا داشت
از رنگ تو صحرا ورق لاله به خون شست
وز بوی توگل خرقه صدپاره قبا داشت
جز گوهر مهر تو درین هفت صدف نیست
مه را خم ابروی تو انگشت نما داشت
در جیب چمن سنبل و در دشت ختن مشک
در هر طرفی زلف تو صد غالیهسا داشت
سحر از نگه از غمزه فسون عشوه ز نیرنگ
چشم تو چه گوییم که در پرده چها داشت
خجلت نگهم سوخت که بی پرده درآمد
حسنی که نقابش دو جهان روی نما داشت
تا سوخت مرا یار شد افسرده بساطش
آتشکده شمع به پروانه صفا داشت
می رفت چو شمعش ز گریبان به سر آتش
تیرت مگر امشب سر دلجویی ما داشت
از خانه زنجیر نمی خاست صدایی
این سلسله را شور حزین تو به پا داشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
نسرین به چمن برندمد گر بدن این است
از غنچه صبا دم نزند گر دهن این است
یک دیده جلا یافته از نکهت یوسف
صد دیده کند روشن اگر پیرهن این است
خال از خم آن زلف نمودی و نهفتی
بنما که جگر خون کن مشک ختن این است
گرد سر آن طره چمن سیر تذروی
پر میزد و می گفت غریبان وطن این است
بی باده حزین از می گفتار تو مستیم
پیمانه بپیما که شراب کهن این است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
تو را نمودم و گفتم به دل که یار این است
به خون خود زده ای دست اگر نگار این است
کف بریده بی نسبت پرستاران
به بستر تو گل افشانده خار خار این است
میانه تو و آیینه شد صفای خوشی
میانه من و دل هر نفس غبار این است
مگر به آن لب شیرین رسد پیام دلم
چو نی حلاوتم از ناله های زار این است
ستم رسیده اوییم و فارغ است دلش
یکی ز جمله ستم های بی شمار این است
به هر چه دیده گشودیم رفت و داغ بجاست
چمن فروزی گل های اعتبار این است
ز هر که ذایقه گیرد عوض دهد نعمت
یکی ز بی مزگی های روزگار این است
حزین به صفحه گیتی به یاد دیده وران
نوشتم این دو سه مصرع که یادگار این است

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
تن سختی کشم نزار دل است
کمر کوه زیر بار دل است
دل از آن طره در پریشانی است
سر این فتنه در کنار دل است
نکند ناوک دعا اثری
گره مدعا به کار دل است
چشم تا کار می کند ما را
گل اشک است و نوبهار دل است
چمن عشق را خزانی نیست
گل پاینده خار خار دل است
عرق شرم ابر از دریاست
دیده تا هست شرمسار دل است
صف دشمن زبان بسته شکست
لب خاموش ذوالفقار دل است
می گدازد چو رشته گوهر
ناتوانی که زیر بار دل است
ز دم آیینه پاس دار حزین
نفس پاک هم غبار دل است

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
خورشید به حسن یار من نیست
مه را نمک نگار من نیست
محروم بود همیشه عاشق
این است که در کنار من نیست
نومیدی عاشقان قدیم است
مخصوص به روزگار من نیست
جز لخت دل به غم سرشته
در دیده اشکبار من نیست
خاصیت عشق خاکساریست
زان پیش تو اعتبار من نیست
هر چند ز عشق خاکسارم
کس نیست که خاکسار من نیست
زلف تو بود به سجده شکر
که آشفته چو روزگار من نیست
منعم چه کنی ز عشق ناصح
غم دارم و غمگسار من نیست

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
هر چه بستیم و گشودیم عبث
هر چه گفتیم و شنودیم عبث
راه مقصود به جایی نرسید
پای پر آبله سودیم عبث
غفلت از حادثه دهر بلاست
در ره سیل غنودیم عبث
عرصه هر دو جهان تنگ فضاست
بال پرواز گشودیم عبث
عالمی چهره به ما گشته حزین
عبث آیینه زدودیم عبث

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مسدس مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U -
با رنگ لعلی تو به صهبا چه احتیاج
با نرگست به ساغر و مینا چه احتیاج
قامت نهال و چهره گل و طره یاسمین
گلشن تویی تو را به تماشا چه احتیاج
خون هزار دل ز لبت موج می زند
لعل تو را به باده حمرا چه احتیاج
از جان گذشتگان به جهان ناز می کنند
عشاق خسته را به مسیحا چه احتیاج
لعلت مرا به بوسه تواند غنی کند
بذل کریم را به تمنا چه احتیاج
سرمایه ی دوکون به هرگوشه باخته ست
با خواجه رند بی سر و پا را چه احتیاج
بیرون منه ز دایره ی خود قدم حزین
داری دل گشاده به صحرا چه احتیاج

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ای در نظر ناز تو سلطان و گدا هیچ
آیا خبرت هست ز حال دل ما هیچ
از منتم آزاد به عشق تو که دارم
دردی که نیفتد سر و کارش به دوا هیچ
نه کفر پذیرد سر زلف تو نه اسلام
در بندگی عشق تو شد طاعت ما هیچ
انصاف کساد است به بازار محبت
جانهای گرانمایه نیاید به بها هیچ
عاشق برد از بخت به دیوان که فریاد
بگسستن دل مشکل و امید وفا هیچ
پیمانه تسلیم شکسته ست خمارش
رندیکه ندارد خبر از درد و صفا هیچ
غوغای حزین است ز فریاد نظیری
بانگی که نباشد نکند کوه صدا هیچ

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
نبود خطری در ره بی پا و سران هیچ
رهزن نزند قافله ریگ روان هیچ
حشمان تو مست می نازند مبادا
قسمت نرسانند به خونین جگران هیچ
بر هم زن دلها نشود موی میانت
پا گر نگذارد سر زلفت به میان هیچ
درمانده سامان تهی دستی خویشم
دردا که نگیرند ز عاشق دل و جان هیچ
گر جوهر خوی تو فتادهست ستمگر
با ما ز چه رو جور و جفا با دگران هیچ
نه رسم سلامی نه کلامی نه پیامی
دل را خبری نیست از آن غنچه دهان هیچ
ناکامی وکام تو حزین  نقش بر آب است
امید نبندی به جهان گذران هیچ

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
ماییم و همین آرزوی یار و دگر هیچ
قاصد برسان مژده دیدار و دگر هیچ
هر مشکلی از دولت عشقت شده آسان
دل مانده همین عقده دشوار و دگر هیچ
ما از طمع وصل تو در عشق گذشتیم
بگذر ز هم آغوشی اغیار و دگر هیچ
طرفی که من از عشق بتان بسته ام این است
در خاک برم حسرت دیدار و دگر هیچ
سهل است اگر چرخ نگردد به مرادم
محروم نگردد کسی از یار و دگر هیچ
مستی ستکه درمان دل سوخته ماست
ساقی برسان ساغر سرشار و دگر هیچ
برتاب حزین  از دو جهان دیده دل را
عشق است درین دایره درکار و دگر هیچ

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
صور قیامت دمید نالهء مرغان صبح
پرده دل ها درید چاک گریبان صبح
عاشق بیدار یافت دولت دیدار را
دیده بیدار برد فیض گلستان صبح
چون دم عیسی دهد مرده دلان را حیات
مطلع صبح آیتی ست آمده در شأن صبح
ظلمت شبها بلاست عاشق مهجور را
زنگ ز دلها برد چهره تابان صبح
درد جدایی بلاست گر همه یک ساعت است
شمع شبستان گداخت از تف هجران صبح
زیب جبین ساخته طره شب رنگ را
ریخته آن مه لقا مشک به دامان صبح
با دل چاک حزین  صبح چها می کند
شور قیامت بود چاشنی خوان صبح

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: منسرح مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - | - U U - | - U -
ای نگاه تو پی غارت دلها گستاخ
غمزه شوخ تو با مومن و ترسا گستاخ
شرم حسن تو به حدی ست که با اینهمه شوق
نگشوده ست کسی چشم تماشا گستاخ
شیشه های دل ارباب وفا ریخته است
به سر کوی محبت ننهی پا گستاخ
شمع را بال و پر مرغ نظر سوخته است
نتوان دید در آن چهره زیبا گستاخ
نقد یوسف صفتان قلب زبونیست حزین
من کیم تا کنم اندیشه سودا گستاخ

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
آسان نه به پیمانه سرشار شود سرخ
رخسار به خون خوردن بسیار شود سرخ
حرف حق منصور به من سبز شد امروز
وقت است ز خونم علم دار شود سرخ
گردون نکند چاره رخساره زردم
آن گونه به یک جرعه چه مقدار شود سرخ
مجنون من آراسته صحرای جنون را
از فیض گل آبله ام خار شود سرخ
بزمی که تو از می چو گل از پرده درآیی
از جام وصالت در و دیوار شود سرخ
ریزی به صنم خانه اگر رنگ تجلی
از خون برهمن رگ زنار شود سرخ
گردد می لعلی عرق از چهره آلت
از عکس تو در آینه زنگار شود سرخ
آید به نظر چون رگ گل تیر نگاهت
دل شد چو هدف تا لب سوفار شود سرخ
کاود قلمم کان بدخشان جگر را
از گوهر من روی خریدار شود سرخ
زین باده که من کرده ام از پرده دل صاف
بینید خدا را رخ اغیار شود سرخ
چون تیغ حزین  بس که چکد از قلمت خون
روی ورق ساده چو گلزار شود سرخ

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
بهل آهنگ سلطانی درین کاخ
سرآور با پریشانی درین کاخ
اگر شیریکه از موری زبونی
مزن طبل سلیمانی درین کاخ
درخشان می شود مانند خورشید
جبین از سجده افشانی درین کاخ
بهار غنچه ای کش بی خزان نیست
بود سر درگریبانی درین کاخ
نیفشانی حزین تخم امیدی
که بار آرد پشیمانی درین کاخ

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
زان شمع گلعذاران هرجا سخن برآید
پروانه از چراغان مرغ از چمن برآید
گر طره برفشاند آن عنبرین سلاسل
شوریده سر به بویش مشک از ختن برآید
در هر زمین که گردد میراب عشق دهقان
گر خار و خس فشانی سرو و سمن برآید
همچون صدف به سینه هر نکته را بپرور
گوهر نگشته حیف است حرف از دهن برآید
دارم ز داغ حسرت روشن مزار خود را
مانند شمع فانوس آه از کفن برآید
چون برگ گل که آید با آب جو ز گلشن
با اشک پاره دل از چشم من برآید
احسان عشق با من افزون حزین از آنست
کز عهده بیانش کام و دهن برآید

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
اشکم از دیده به دنبال کسی می آید
ناله بر لب پی فریادرسی می آید
آتشم گر زده ای شمع صفت خندانم
شکر جور تو کنم تا نفسی می آید
محمل ناز که در سینه ما صحرایی ست
کز دل چاک صدای جرسی می آید
تهمت آلود شود دامنش از غیرت عشق
هرکجا حسن به دام هوسی می آید
سینه چاک چه سازد به شکوه دل ما
فر سیمرغ کجا در قفسی می آید
خستگی مانع بیداد ستمکاران نیست
فتنه ز آن نرگس بیمار بسی می آید
تازه کردی روش حافظ شیراز حزین
که ز انفاس خوشش بوی کسی می آید

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
چون نخل تو از ناز گرانبار برآید
شمشاد ز جا سرو ز رفتار برآید
دل می رود از سینه و پیکان تو باقی ست
رحم است بر آن یار که از یار برآید
شرمنده عشقیم که بی چاره و تدبیر
آسان کند آن کار که دشوار برآید
از ناخن عشقم رگ جان زمزمه ساز است
بی زخمه صدا کی شود از تار برآید
بگذار حزین از کف خود باده پندار
تا ساغرت از میکده سرشار برآید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
دمی که حرف وداعت به گوش می آید
دلم به رنگ جرس در خروش می آید
نگاه مست که دارد سر خرابی ما
که اشک از مژه طوفان به دوش می آید
ز تاب می مگر آن چهره ارغوانی شد
که خون مشرب طاقت به جوش می آید
عبث چه زخمه فلک می زند به تار تنم
مرا که از سر هر مو خروش می آید
دلم چو ساغر سیماب می تپد یارب
کدام رند ز مستی به هوش می آید
نسیم مصر وصال آنقدر گلوسوز است
که بوی پیرهنش شعله پوش می آید
دو روز با فلک سنگدل بساز حزین
که عاقبت به در می فروش می آید

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
به آیینی که ترسازاده از بتخانه می آید
نگاه از گوشه آن نرگس مستانه می آید
مگر افکنده لعل آبدارش از نظر می را
که اشک حسرتی از دیده پیمانه می آید
به یاد لعل میگون تو در خاک لحد ما را
همان از دیده سیل گریه مستانه می آید
تجلی زار می بینم سر خاک شهیدان را
مگر شمعی به طوف مشهد پروانه می آید
حزین آراستند از نو خرابات محبت را
مگر داغی به سر وقت دل دیوانه می آید

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
طرب ای دل که یار می آید
گل عشرت به بار می آید
چو گل آشفته کن گریبان را
که نسیم بهار می آید
هیچ دانسته ای که بیکاری
چقدرها به کار می آید
هر کجا ذلتی ست در عالم
بر سر اعتبار می آید
عشق معراج سربلندی هاست
سر عاشق به دار می آید
گل عزت بود عزیزش دار
به نظر هر چه خوار می آید
وصل جانانت آرزوست حزین
برو از خود که یار می آید

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
صبا را گرد سر گردم که از کوی تو می آید
سمن را جان برافشانم کز او بوی تو می آید
زبان نکته سنجان در دهان انگشت حیرت شد
تکلم الحق از چشم سخنگوی تو می آید
اگر خواهی که باز آید دل ای آرام جان بازآ
علاج وحشت از رم خورده آهوی تو می آید
گشاد تیره بختان از خم زلف تو می خیزد
شب ما روز کردن از بر روی تو می آید
حزین دیر و حرم را مست دارد ذکر توحیدت
به هرجا گوش دادم بانگ یاهوی تو می آید

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
سیه چشمی دلم را از پی تسخیر می آید
غزالی در هوای صید این نخجیر می آید
جنونم آنقدرها شور دارد در ره شوقش
که از موج نگاهم ناله زنجیر می آید
عیار عشق چون زد بر محک اندیشه دانستم
که خون کوهکن آخر ز جوی شیر می آید
خضر را چشمه سار زندگانی باد ارزانی
مرا آب حیات از جدول شمشیر می آید
سرت گردم شکیبا نیست از ضعف است می دانی
اگر جان بر لبم در انتظارت دیر می آید
شکار دامن دشت تمنا خاک خواهد شد
حزین از سینه آهم بس که بی تأثیر می آید

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
از مزرع آمال چه امید برآید
نخلی که در آن ریشه کند بید برآید
نه جلوه برقی نه هواداری ابری
بی برگ گیاهم به چه امید برآید
بی فیض تر از میکده ماه صیامم
تا از افق جام مه عید برآید
گر جام کند جلوه گری در کف ساقی
بانگ طرب از دخمه جمشید برآید
دارد سخنی درگره گوشه ابرو
مقصود از این بیت به تعقید برآید
ساغر چو زند شیشه گردون شکند می
ساقی چو شود جام به جمشید برآید
ما راست حزین  سرو ریاض دل حیران
آزاده جوانی که به تجرید برآید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -