آن دل که تو سوختی تو را شکر آرد
و آن خون که تو ریختی بتو فخر کند
و ان دما اجریته بک فاخر
و ان فؤادا رعته لک حامد
ای جمالی که سوختگان فراق تو ثنا و مدح تو بر دفتر بی نیازی تو بخون حیرت می نویسند
ای جلالی که سرگشتگان تو در راه جلال تو منازل حیرت بر فرق دهشت می گذارند
آن کدام دل است که آتش خانه حیرت تو نیست
و انتم ملوک ما لنحوکم قصد
آن کدام جانست که در مخلب باز قهر تو نیست
سروا بکدام بوستانت جویم 
حورا بکدام خان و مانت جویم
سر گشته منم که من نشانت جویم 
ماها بکدام آسمانت جویم
ای راه طلب حق چه راهی که قدمها در تو واله شد
بای نواحی الارض ابغی وصالکم
ای آتش محبت حق چه آتشی که دلهای عالمی ترا هیزم شد
ای قبله ناگزیر چه قبله ای که هر که روی در تو آورد دمار از جانش برآوری شعر
راه طلبت گر آشکارا بودی
هر مرحله ای ز راه پیدا بودی 
گر راه تو افکنده بصحرا بودی
عشاق تو زنار چلیپا بودی 
الرحمن علم القرآن آسان آسان نرسد دست هیچکس بحلقه درگاه قرآن مگر بتوفیق و تیسیر رحمن
و حق جل جلاله در حق او میفرماید الرحمن علم القرآن ای علم محمدا القرآن
هر آموخته ای را آموزنده اوست هر افروخته ای را افروزنده اوست
عیسی را علم طب درآموخت و یعلمه الکتاب و الحکمة
هر سوخته ای را سوزنده اوست هر ساخته ای را سازنده اوست
خضر را علم معرفت درآموخت و علمناه من لدنا علما
آدم را علم اسامی درآموخت و علم آدم الأسماء کلها
مصطفی عربی را اسرار آلهیت درآموخت و علمک ما لم تکن تعلم 
داود را زره گری درآموخت و علمناه صنعة لبوس لکم
عالمیان را بیان درآموخت خلق الإنسان علمه البیان
مردم را باین مخصوص کرد و ایشان را از دیگر جانوران باین تخصیص و تشریف جدا کرد
همان راه که جایی دیگر فرمود قل هذه سبیلی أدعوا إلی الله ادع إلی  سبیل ربک بالحکمة
از حکماء علم ریاضت از کبراء علم معرفت
و گفته اند خلق الإنسان علمه البیان انسان اینجا آدم صفی است
بظاهر نگاشته آب و گل است بباطن سلطان محبت را محمل است
العبرة بالوصل لا بالاصل الوصل قربة و الاصل تربة
بظاهر سلالة من طین است بباطن خاتم دولت را نگین است
الاصل من حیث النطفة و الوصل من حیث النصرة
ای عجبا اسرار ربوبیت جایهایی آشکارا شود که عقول عقلا هرگز بدان نرسد
مشتی خاک را چه اهلیت آن بود که سکان حظایر قدس و خطباء منابر انس پیش وی سجده کنند
نه نه که آن مرتبت و منقبت و منزلت نه دربان گل را بود که آن سلطان دل را بود
و القلب بین اصبعین من اصابع الرحمن
اینست که گفت یخرج منهما اللؤلؤ و المرجان
و مصطفی ص فرمود فآثروا ما یبقی علی ما یفنی
دنیا دار الغرور است و عقبی دار السرور دنیا دار الفنا و عقبی دار البقاء
نسیم عقل بمشام آن کس نرسید که فانی بر باقی برگزیند دار السرور بگذارد و دار الغرور عمارت کند
بشنو این چند حکمت از وصایای حکیمان و نصیحت بزرگان بگفتار از کردار کفایت کردن کار مغرورانست
بر مایه دیگران اعتماد نمودن حرفت مفلسانست
بخلعت دیگران شاد بودن سیرت بی خردان است
بجامه عاریتی نازیدن عادت بطالان است
جفا کردن و وفا طمع داشتن فعل زراقانست
عابد همه ازو خواهد عارف خود او را خواهد
عالمیان همه از ما میخواهند و بو یزید خود ما را میخواهد
و سار سوای فی طلب المعاش 
فسرت الیک فی طلب المعالی
باز محراب سنایی کوی تو
هر کسی محراب دارد هر سویی
برین درگاه هر کسی را مقامیست و هر یکی را سزاییست
آدم خاکی را از خاک مذلت برمیکشد و تاج اقبال بحکم افضال بر هامه همت وی مینهد و لا میل
موسی کلیم بطلب آتش برخاست چون میشد شبانی بود در گلیم چون میآمد پیغامبری بود کلیم
بلعام باعورا که نام اعظم دانست ولیی بحکم صورت بکوه برشد سگی بحکم معنی و صفت فرو آمد
آدم هنوز گل بود که کلاه اجتباء وی ساخته بودند
ابلیس مدبر هنوز سرباز نزده بود که تیر لعنت بزهر قهر آب داده بودند
این را فرمودند که سجود کن نکرد و آن را فرمودند که گندم مخور بخورد
آدم را عذر بنهاد که وی در ازل دوست آمد و زلت دوستان در حساب نیارند
و اذا الحبیب اتی بذنب واحد
جاءت محاسنه بالف شفیع 
ابلیس را داغ لعنت بر نهاد که در ازل دشمن آمد و طاعت دشمنان محسوب نبود
من لم یکن للوصال اهلا
فکل احسانه ذنوب

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -