ساقی بده رطل گران زان می که دهقان پرورد
انده برد غم بشکرد شادی دهد جان پرورد
در خم دل پیر مغان در جام مهر زر فشان
در دست  ساقی  قوت جان  رخسار جانان پرورد
در جان جهد زان پیشتر کاندر گلو یابد خبر
نارفته از لب در جگر کز رخ  گلستان پرورد
چون برفروزد مشعله یکسر بسوزد مشغله
دیو ار شود زو حامله حوری به زهدان پرورد
شادی دهد غمناک راکسری کند ضحاک را
بیجاده سازد خاک را وز خاک انسان پرورد
از سنگ سازد توتیا وز خاک آرد کیمیا
از درد انگیزد صفا وز درد درمان پرورد
بر گل فشانی  گل  شود بر خس  چکد سنبل شود
زاغ ار خورد بلبل شود صدگونه الحان پرورد
جلاب جان قلاب تن مایه ی خرد دایه ی فطن
طعمه بیان لقمه سخن کان لقمه لقمان پرورد
تبیان کند تلبیس را انسان کند ابلیس را
هوش  هزار ادریس را در مغز نادان پرورد
می چون دل بینا بود کاو را بدان مینا بود
یا آتش سینا بود کش آب حیوان پرورد
دل را ازو زاید شعف جان را از او خیزد شرف
چونان  که  گوهر را صدف از آب نیسان پرورد
از جان پاکان خاک او وز روح آب تاک او
کایدون عصیر پاک او جان سخندان پرورد
زان جو هر خو رشیدفش  گر عکسی افتد در حبش
خاک حبش فردوس وش تا حشر غلمان پرورد
لعل بدخشانش لقب ماه درخشانش سلب
ماه درخشان ای عجب لعل درخشان پرورد
جان  را سرور و سور ازو دل  را نشاط و شور از او
مانا جمال حور ازو در خلد رضوان پرورد
در خم روان دارد همی زان رو فغان دارد همی
در جام جان دارد همی زان جان پژمان پرورد
دی با یکی گفتم بری جان به و یا می گفت هی
جان  پرورد تن را و می جان را دوچندان پرورد
چون مطرب  آید در طرب یاری طلب  یاقوت  لب
سمین بری کاندر قب ماه درخشان پرورد
عقد ثریا در لبش سی ماه نو در غبغبش
وان  زلف هندو مشربش کفری  که ایمان پرورد
زلفش چو دیوی خیره سر وز دزد شب دیوانه تر
کز ریو یک  گردون قمر در زیر دامان پرورد
گل  پرورد در مشک چین  گوهر فشاند زانگبین
بیضا نماید زآستین مه درگریبان پرورد
جوزا نماید ازکمر پروین فشاند از شکر
کژدم  گذارد بر قمرگوهر به مرجان پرورد
رویش ز دیبا نرم تر وز فتنه بی آرزم تر
آبی ز آتش گرمترکز شعله عطشان پرورد
خورشیدرو ذره دهان ناریک مو روشن روان
فربه سرین لاغرمیان کاین کاهد و آن پرورد
زلفش چو طنازی کند بر ارغوان بازی کند
بر مه زره سازی کند در خلد شیطان پرورد
پوشیده گلبرک طری در زیر زلف سعتری
گویی روان مشتری در جرم کیوان پرورد
مشکین خطش برگردلب  موریست  جوشان بر رطب
گرد نمکدان ای  عجب یک  دسته ریحان پرورد
دارد غمم را بیشتر سازد دلم را ریش تر
مانا هزاران نیشتر در نوک مژگان پرورد
جز خط آن سمین بدن کافزود حسنش را ثمن
هرگز شنیدی اهرمن مهر سلیمان پرورد
هرگه سخن راند زلب در من  فتد شور ای عجب
ناچار شورست  آن  رطب کش  درنمکدان  پرورد
ون در وثاق آید همی برچیده ساق آید همی
تکلیف شاق آید همی آنرا که ایمان پرورد
خیز ای نگار ده دله آن رسم دیرین کن یله
بگذارجنگ و مشغله کاین هردو خسران پرورد
جامی بخور کامی بجو بوسی بده حرفی بگو
زان پیش کان روی نکو خار مغیلان پرورد
در مشت خواهم غبغبت تا سخت تر بوسم  لبت
ترسم ز زلف چون شبت کاو رنگ عصیان پرورد
از دو لبت ای هم نفس یک بوسه دارم ملتمس
بگذار تا خود را مگس در شکرستان پرورد
بوسی بده بی مشغله بی زحمت و جنگ و گله
کز جان  برفت آن  حوصله  کاندوه حرمان پرورد
ور بوسه ندهی ای پسر حالی به کین بندم کمر
گردد سخنور شیر نر چون رسم طغیان پرورد
ویژه چو قاآنی  کسی  کاورا بود حرمت بسی
زیرا که در مجلس بسی مدح جهانبان پرورد
ماه مهین شاه مهان غیث زمین غوث زمان
کز قیروان تا قیروان در ظل احسان پرورد
دارا محمدشاه راد آن قیصر کسری نژاد
آن کز رسول عدل و داد آیین یزدان پرورد
از حزم داند خیر و شر از عزم  گیرد بحر و بر
از جود بخشد خشک  و تر وز عدل  گیهان پرورد
گیتی چو مهدی مهد او نظم جهان از جهد او
وز عدل او در عهد او مهتاب  کتان پرورد
قهرش همه زهر اجل دوشد ز پستان امل
مهرش همه طعم عسل درکام ثعبان پرورد
چون برفروزد برز را در پنجه  گیرد گرز را
ماند بدان  کالبرز را در بحر عمان پرورد
از هیبتش خصم دژم زان پیش کاید از عدم
تن  را چو ماهی  در شکم با درع و خفتان پرورد
ماریست کلکش  کفته سر کز زهر بارد نیشکر
ناریست  تیغش  جان  شکر کز شعله  طوفان پرورد
دستش چو بخشد مال را روزی دهد آمال را
چون دایه ای کاطفال را از شر پستان پرورد
گر حفظ ابنای بشر از حزم او یابد اثر
چون  لوح  محفوظش  فکر حاشاکه  نسیان پرورد
تا در کمین خصم دغل با وی نیاغازد حیل
از هر سر مویش اجل چشمی نگهبان پرورد
مداح او با خویشتن  گر راند از خلقش سخن
حالی به  طبعش ذوالمنن  هر هشت رضوان پرورد
ور بدسگال بدسیر خشم وی آرد در نظر
دردم به جانش داد گر هر هفت نیران پرورد
شاها مرا در انجمن خوانند استاد سخن
و اکنون پریشان طبع من نظم پریشان پرورد
این نظم را ناگفته  گیر این مدح را نشنفته  گیر
این بنده را آشفته  گیر ایرا که هذیان پرورد
این مدح را پا تا به  سر نه مبتدا و نه خبر
آری ز بد گوید بتر هوشی که نقصان پرورد
هم بس عجب نی کاین ثنا افتد قبول پادشا
کاخر پسندد مصطفی شعری  که حسان پرورد
شعری  دو کز غیب  آمده  وز غیب بی عیب آمده
وحی  است  و لاریب  آمده  تا مدح سلطان پرورد
الهام مطلق دانمش اعجاز بر حق دانمش
وحی محقق دانمش وحیی که ایقان پرورد
بیواسطه روح الامین این پرده زد جان  آفرین
تا پرده دار ملک و دین در پرده جانان پرورد
در خواب  گفتش دادگر کای از خرد بیدارتر
خلاق بیداری شمر خوابی  که ایمان پرورد
بیخود شو از صهبای  من صهبا کش  از مینای من
فیضی بود سودای من کز مشکل آسان پرورد
اینت به بیداری نشان کز وجدگویی هر زمان
ساقی بده رطل  گران زان می که دهقان پرورد

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -