cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
قدح تا گرفتم بهاری به سر رفت
بهاری مگو روزگاری به سر رفت
دراز است چون زلف مد حیاتی
که در سایه گلعذاری به سر رفت
سر آمد مرا شمع سان زندگانی
به پا شعله آمد شراری به سر رفت
کسی رفته معراج افتادگی را
که چون سایه در رهگذاری به سر رفت
اگر عمر هر کس به کاری به سر رفت
مرا عمر در پای یاری به سر رفت
نیاسودم امروز از بیم فردا
که مستی به فکر خماری به سر رفت
سواد جهان چیست در چشم عارف
سواری در آمد غباری به سر رفت
نبودم حزین  در میان نکهت آسا
مرا فصل گل در کناری به سر رفت

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -
تیغت به سرم خمار نگذاشت
حسرت به دل فگار نگذاشت
ابر مژه در گهر نثاری
ما را ز تو شرمسار نگذاشت
شادیم که گریه های مستی
بر خاطر ما غبار نگذاشت
آن سبزه خط و آن بناگوش
ناموس گل و بهار نگذاشت
داغ دل خسته را به مرهم
آن طره مشک بار نگذاشت
بر دوش و برم ردای تقوی
آن نرگس میگسار نگذاشت
بر لوح دلم ز غیر نقشی
یاد تو به یادگار نگذاشت
بیداد تغافلت مرا کشت
با خنجر غمزه کار نگذاشت
جان نذر وصال کرده بودم
هجران ستیزه کار نگذاشت
سر بر قدمت نهاده بودم
افسوس که روزگار نگذاشت
یادت دل و دیده حزین را
شرمنده انتظار نگذاشت

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
نه تنها گل گریبان چاک بازار است از دستت
که در جیب چمن صد پیرهن خار است از دستت
ز تاراج بهاران مست و رنگین جلوه می آیی
حنا نبود که جوشان خون گلزار است از دستت
ید بیضا که می زد پنجه با خورشید در دعوی
به رنگ آستین امروز بیکار است از دستت
فرو برده ست بیدادت به نوعی پنجه در خونم
که هر مو بر تنم انگشت زنهار است از دستت
حزین را گر تسلی نامه ات ننواخت معذوری
ز حیرت خامه را کی پای رفتار است از دستت

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
پیغام غنچه با دم مشکل گشای کیست
بوی گل گسسته عنان در هوای کیست
بر گرد اوست کعبه و بتخانه در طواف
دولتسرای دل حرم کبریای کیست
سنبل به بر بنفشه در آغوش می کشد
این نکهت از بهار خط مشکسای کیست
ز افغان شکیب نیست در آتش سپند را
مهر زبان دل نگه سرمه سای کیست
از دور سیل حادثه بوسد زمین عجز
محکم اساس عشق ندانم بنای کیست
هر دل که هست لاله صفت داغدار اوست
بیگانه خوی ما به جهان آشنای کیست
انگشت شاخه ها به شهادت بلند شد
گل سایه پرور کف معجزنمای کیست
ما تشنه لب ز آتش حسرت فسرده جان
یاقوت جانفزای تو آب بقای کیست
خون در دلم ز جلوه گل جوش می زند
باغ و بهار آینه دار لقای کیست
کام حزین خسته به یک نوشخند داد
این مرحمت ز غنچه رنگین ادای کیست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
یا رب این غنچه دهن مست ز میخانه کیست
عهد و پیمان لبش با لب پیمانه کیست
دست بی باک که با سنبل او گستاخ است
طره ی خم به خمش در شکن شانه کیست
باده ناب چنین هوش نمی پردازد
دلم از خود شده جلوه مستانه کیست
ناله ای هست ز پی قافله ناز تو را
این جرس نیست ندانم دل دیوانه کیست
جلوه زد جوش حزین  از دل نازک ما را
آخر این شیشه ببینید پریخانه کیست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
گرمی مهر به ویرانه و آباد یکی ست
حسن اگر تیغ کشد بنده و آزاد یکی ست
جور کش می طلبد غنچه شیرین کارت
ور نه در چنگ غمت خسرو و فرهاد یکی ست
چه کنم آه که گلبرگ بناگوش تو را
نگه گرم من و سیلی استاد یکی ست
تنگی سینه دلم را به فغان می آرد
ور نه با ناز تو خاموشی و فریاد یکی ست
آتش آه مرا قوت تأثیر کجاست
دل سنگین تو و بیضه فولاد یکی ست
دل چو تسلیم شود جور و جفا مهر و وفاست
عشق اگر یار شود طینت اضداد یکیست
رخنه در جوشن جانی که نکرده ست کجاست
تیغ مژگان تو و خنجر فولاد یکیست
دل چو با خویش نباشد چه گلستان چه قفس
بوستان پیش من وکنج غم آباد یکیست
عکس یار است که دارد همه جا جلوه حزین
چهره پرداز در آیینه ایجاد یکی ست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
حق را بطلب مسجد و میخانه کدام است
از باده بگو شیشه و پیمانه کدام است
محراب دل آن جلوه آغوش فریب است
نشناختهام کعبه و بتخانه کدام است
بند از مژه برداشت خیال رخ ساقی
ای ابر ببین گریه مستانه کدام است
از صحبت صوفی منشان سوخت دماغم
ای باده پرستان ره میخانه کدام است
سرتا سر این دشت پر از جلوه لیلی ست
اما نتوان گفت که جانانه کدام است
با هر سر خاری کششی هست ندانم
کآشوب فزای دل دیوانه کدام است
در بزم حریفان همگی واقف رازند
از یار ندانیم که بیگانه کدام است
آن جلوه برد ره به سوای دل ما
با برق مگویید سیه خانه کدام است
چون شمع حزین  از مژه ات دود برآید
بنمایم اگر گرمی افسانه کدام است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
شمع سان با تو شبم رفت و تمنا مانده ست
همه تن صرف نظر گشت و تماشا مانده ست
به امیدی که فتد در دل برقی رحمی
خرمن ما گره خاطر صحرا مانده ست
صبح محشر شد و افسانه زلفش باقی ست
شب درین قصه به سر رفت و سخنها مانده ست
در ره عشق هنوزم سر سودا باقی ست
دستم ار گشته تهی آبله پا مانده ست
نشیه باده دهد ذکر مدامی که مراست
رشته سبحه ام از پنبه مینا مانده ست
دامن حسن ملامت کش آلایش نیست
یوسف آزاده و تهمت به زلیخا مانده ست
دل بی طاقتی از عشق به جا مانده حزین
خاطر نازکی از باده به مینا مانده ست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
به تن ز باده عشق تو رنگ و بو کافی ست
همین قدر که نمی هست در سبو کافی ست
چه باک ساقی اگر دور می به ما نرسد
ز جرعه تو لبم مست آرزو کافی ست
به رنگ شمع به سر نیست فکر سامانم
که آه در جگر و گریه در گلو کافی ست
درین نیم که رسد تن به وصل یا نرسد
همین که عمر شود صرف جستجو کافی ست
سبق چو آینه حیرانیم نمی خواهد
همین قدر که شوم با تو روبرو کافی ست
اگر ز تصفیه مطلب صفاست صوفی را
همین که خرقه به می داد شستشو کافی ست
هوای سنبل و ریحان بس است بلبل را
مرا شمیمی از آن جعد مشک بو کافی ست
مرا به دوزخ هجر ای صنم عذاب مکن
برای سوختنم عشق شعله خو کافی ست
دهان شکوه زخمی که در دل است مرا
اگر به تار نگاهی کنی رفو کافی ست
شراب اگر نبود آتشم به ساغر کن
گدای میکده را شعله در کدو کافی ست
برای جلوه یار است شیشه خانه دل
ز گرد هستی اگر یافت رفت و رو کافی ست
گر جواب نیامد غمین مباش حزین
به طور عشق تو را ذوق های و هو کافی ست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
زان شراری که نهان در دل خارا می سوخت
شمع در انجمن و لاله به صحرا می سوخت
بود از ساقی ما دوش ز بس مجلس گرم
رنگ در ساغر گل باده به مینا می سوخت
رخ ز می با که برافروخته بودی که ز رشک
طرفه آتشکده ای در دل شیدا می سوخت
مست من کاش ز میخانه برون می آمد
مفتی مدرسه را دفتر فتوا می سوخت
سینه چاک ز بس آتش سودای تو داشت
آب در آبله بادیه پیما می سوخت
کفر دین را نگهت برق به خرمن زده است
شیخ در صومعه ترسا به کلیسا می سوخت
شمع سان روی تو در چشم ترم آتش زد
خس و خار مژه ام در دل دریا می سوخت
عشق در سینه من نقش تعلق نگذاشت
دل گرمم خس و خاشاک تمنا می سوخت
ز آتش جلوه من شهر کباب است حزین
آه ازین برق که در خرمن دلها می سوخت

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
فروغ آن گل رخسار بی نقابم سوخت
گیاه تشنه جگر بودم آفتابم سوخت
چو برق مد حیات است شاهراه فنا
سبک عنانی این عمر پر شتابم سوخت
نه دست بر دل من می نهی نه پای به چشم
بیا که رشک عنان غیرت رکابم سوخت
شب فراق تو از بس که شعله در جان ریخت
چو شمع گریه آتش عنان در آبم سوخت
چه آتشی ست حزین این که در جگر داری
فسانه تو شنیدم به دیده خوابم سوخت

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
نگاه گوشه آن چشم میگسارم سوخت
ز نارسایی ساقی دل فگارم سوخت
هنوز بلبل و پروانه در عدم بودند
که عشق روی تو گل کرد و خارخارم سوخت
به جام غنچه نشکفته زهرخندی ریز
که ساقی لب لعل تو در خمارم سوخت
چو شمع یاد تو می ریخت آتش از چشمم
شب فراق تو مژگان اشکبارم سوخت
حزین به تربت من یار سایه ای نفکند
چو تخم سوخته در خاک انتظارم سوخت

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
آمد آن شمع شبی بر سر و سامانم سوخت
جستم از جای چنان گرم که دامانم سوخت
غنچهای غارت ایام به گلشن نگذاشت
غم تنهایی مرغان گلستانم سوخت
مدتی شد که ز دشت آبله پایی نگذشت
جگر از تشنگی خار بیابانم سوخت
من که در صومعه سرحلقه دین دارانم
نگه کافر آن مغبچه ایمانم سوخت
نفس سوخته در سینه نگهدار حزین
این چه افسانه گرم است که مژگانم سوخت

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
اشکم نمک به یاد لبت در ایاغ ریخت
غم لاله لاله خون دل از چشم داغ ریخت
از خار خار هجر تو پای تلاش من
خون هزار آبله را در سراغ ریخت
عشق تو داد مغز سرم را به خرج داغ
این بود روغنی که مرا در چراغ ریخت
ای باد مشک بیز ز زلف که می رسی
شور قیامت از تو مرا در دماغ ریخت
آمد صبا ز جلوه گهت آستین فشان
تب لرزه ای به تازه نهالان باغ ریخت
آسودگی بلاست اسیران عشق را
بال و پر دلم به شکنج فراغ ریخت
آمد ز خاک کوی تو دامن کشان صبا
گلهای رنگ و بو به گریبان باغ ریخت
باشدگلی ز غنچه دلیهای من حزین
اشکم که لاله لاله به دامان باغ ریخت

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
در دل چو به یاد رخ او نور فرو ریخت
چون طور بنای دل مهجور فروریخت
دردی رگ جان داشت چنان مجلسیان را
کاغشته به خون نغمه ز طنبور فرو ریخت
از یاد لب او نمک آرید که مرهم
خون گشت وز زخم دل ناسور فرو ریخت
هرشکوه که چون گریه به دل بی تو گره بود
سیلی شد و از دیده مهجور فرو ریخت
هر ابر که برخاست ز دریای سرشکم
باران تجلی شد و در طور فرو ریخت
سر در رهت آرایش دار است حزین را
لعلت به لبش باده منصور فرو ریخت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
مجنون مرا شور تو بی پا و سر انداخت
کوه غم عشق تو مرا از کمر انداخت
مشکل که به کویت رسد این رنگ پریده
سیمرغ درین راه خطرناک پرانداخت
تا چشم سیه مست تو عاشق کشی آموخت
از هر دو جهان قاعده داد برانداخت
بر خاک درت پاره دل ریخت سرشکم
در کوی تو این قافله بار سفر انداخت
همچون جرس افسانه فروش است خروشم
بیتابی دل آه مرا از اثر انداخت
از زخم شود جوهر شمشیر نمایان
دانست تو را هر که به حالم نظر انداخت
تا بوسه آن حسن گلوسوز چه باشد
نام لب تو کام مرا در شکر انداخت
نشناخته بودیم دری غیر در دل
ما را به چه تقصیر فلک در به در انداخت
در عشق ندانم که وفا چون و جفا چیست
این درد گرانمایه مرا بی خبر انداخت
ای خلوتیان الحذر از عشق فسونگر
ما را به زبان همه کس چون خبر انداخت
عشق است حزین  فاش بگویم که بدانند
این شعله که در خرمن جانم شرر انداخت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
هر زهر که چشمت به ایاغ دل ما ریخت
الماس شد از دیده داغ دل ما ریخت
زلفت به مددکاری آن لب نمکی چند
با مشک به هم کرد و به داغ دل ما ریخت
دم سردی ایام چها کرد به حالم
زین باد شبیخون به چراغ دل ما ریخت
جز در خم زلف تو کجا بود که امشب
خون از مژه غم به سراغ دل ما ریخت
نخلی شد و بارش همه پیکان بلا گشت
هر تخم که ناز تو به باغ دل ما ریخت
این شعله حزین  کز دو جهان دود برآورد
سودای که یارب به دماغ دل ما ریخت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
زانرو که زد به بلبل پرشور پشت دست
تا حشر می گزد گل مغرور پشت دست
در کوی عشق پا به ادب بر زمین گذار
این بیشه شیر می خورد از مور پشت دست
دیشب به زور جام ادب سوز عاشقی
زد مستیم به ساغر منصور پشت دست
از فیض فقر می زند امروز مدتی ست
کشکول ما به کاسه فغفور پشت دست
چشم تو در بهشت ز مژگان پر غرور
مستانه می زند به صف حور پشت دست
طالع نگر که نیست به دست نگاه من
مستانه دیدنی ز تو مستور پشت دست
موسی کشد خجل ید بیضا در آستین
بیند ز شمع من اگر از دور پشت دست
یا رب به کیش کیست بت ما که می زند
بر مست پشت پا و به مخمور پشت دست
از پایداری مژه خون فشان حزین
زد قطره ام به قلزم پرشور پشت دست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
از داغ او سرم به گریبان آتش است
رگ در تنم چو شمع رگ جان آتش است
پرورده در حمایت خود شمع طور را
داغ دلم که چتر سلیمان آتش است
آویزهء کنار و بر طفل اشک باد
لخت دلم که لعل بدخشان آتش است
خوش باش ای سپند ولی می توان گشود
داربم سینه ای که بیابان آتش است
در عشق نیست غیر دل بی قرار من
پروانه ای که دست وگریبان آتش است
گرد یتیمیش نبود جز غار دل
شکمکه گوهر جگرکان آتش است
در دست صفحه را پر پروانه کن حزین
چون شمع خامه ام گهرافشان آتش است

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
کام آشنا به ماحضر روزگار نیست
جز زهر غصه در شکر روزگار نیست
داندکسی که محنت هستی کشیده است
دردی بتر ز دردسر روزگار نیست
آسوده اند از غم ایام بیخودان
در ملک وحشتم خبر روزگار نیست
نعلم چو آفتاب ز جایی در آتش است
سودی امیدم از سفر روزگار نیست
درباب فیض صبح بناگوش یار را
تاثیر فیض با سحر روزگار نیست
زلفش حواله دل شوریدگان کند
هر فتنه ای که زیر سر روزگار نیست
از خود جدا نشسته و آسوده خاطرم
کاری مرا به شور و شر روزگار نیست
داری طمع ز دیده شوخ ستارگان
آب حیا که در گهر روزگار نیست
حشم بد زمانه بود درکمین ما
خرم کسی که در نظر روزگار نیست
دارد حزین  اگر چه ره عشق خارها
اما چو راه پر خطر روزگار نیست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
بی شمع می به بزم دل و دیده نور نیست
از باده شبانه گذشتن شعور نیست
اکنون که ساقی از پی هم جام می دهد
بستان مگر خدای تو زاهد غفور نیست
یک ره اگر به پرسشم آیی چه می شود
کوی تو را به کلبه ما راه دور نیست
آرام دل جدا ز تو ممکن نمی شود
تا رفته ای تو مجلسیان را حضور نیست
از حد مبر تغافل و بی مهری و جفا
این شیوه ها سزای دل ناصبور نیست
یک قطره خون دل چقدر طاقت آورد
یاد رخت به سینهکم از برق طور نیست
تا می توان حزین  بسرا حرف عشق را
زاهد اگر کنایه نفهمد قصور نیست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
در خاطر خدنگ قضا هر نهان که هست
کرد آن چنان نگاه تو خاطرنشان که هست
یا رب چه آفتی تو که دارد به صد زبان
داد از دل تو هر دل نامهربان که هست
جان رفت و سرگرانی نازت چنان که بود
دل خون شد و غرور نگاهم همانکه هست
انجام کار عشق ز آغاز به نشد
بود این چنین به ما نگهت سرگران که هست
دستانسرای خامه جان پرورت حزین
سنجد حدیث شوق به هر داستان که هست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
خورشید و ماه آینه حسن یار نیست
عینک حجاب گردد اگر دیده تار نیست
دشتی که شوق آبله پا قطره می زند
یک خار زیر منت ابر بهار نیست
موسی صفت ز آتش غیرت نمی روم
در سایه نهالی اگر شعله بار نیست
مانع نمی شود کف بی مایه سیل را
دامن حریف گریه بی اختیار نیست
سوده است خاطر اگر درد بی دواست
طوفان غم خوش است اگر غمگسار نیست
ناصح ز ناله منع دلم چون جرس مکن
آسوده خاطرت که دمی بیقرار نیست
مست تغافلی به حزین نیازمند
هرگز تو را غم دل امیدوار نیست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
لب از خون تر کنم گر ساغری نیست
خوشم با ناله گر رامشگری نیست
چه شد کافتاده ام دور از بر تو
تپیدن هست اگر بال و پری نیست
دماغ آشفته عشق است عالم
تهی از شور این سودا سری نیست
محیط موج خیز کبریا را
به غیر از دل گرامی گوهری نیست
دل افسرده ام در سینه خون شد
غم آشامان چه سازم دلبری نیست
اگر پروانه شمعم وگر گل
تویی مقصود جانم دیگری نیست
بنای دین و دل شد دیر بنیاد
سپاه غمزه غارتگری نیست
اگر داری ترحم بر اسیران
به دست دل ز من عاجزتری نیست
قدم مگذار بی پروا به خاکم
کف خاکسترم بی اخگری نیست
سلامت طعنه بر اسلام دارد
به خون ریزی نگاه کافری نیست
به خوبان جهان ورزیده ام عشق
وفا آموز عاشق پروری نیست
حزین از کعبه اسلام باز آی
حرمگاه صنم را آزری نیست

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
تا دل از خود نرود حال پریشانی هست
ذوق وصلی به کمال و شب هجرانی هست
چون سر از پیرهن عشق برآرد عاشق
نه رقیبی و نه مصری و نه کنعانی هست
سر به سر شکر و شکایت همه از یاد رود
نه لب زخمی و نه چاک گریبانی هست
منم آن موسی سرگرم که در طور وجود
هر طرف می نگرم آتش سوزانی هست
کشور حسن تو را باغ و بهار عجبیست
هر طرف مستی و هر گوشه غزلخوانی هست
از در لطف درآ چین جبین را بگشای
ذوق خاطر به شکر خنده پنهانی هست
آنقدرها نبود بانگ جرس سینه خراش
پی این قافله گویا دل نالانی هست
دام اگر مرغ چمن را گل فارغبالی است
بهر جمعیت ما زلف پریشانی هست
رانده است از همه در غیرت عشقت زاهد
ور نه در دیر و حرم دشمن ایمانی هست
آستین پرده در از دیده خونبار من است
تا مرا در رگ جان کاوش مژگانی هست
بوی دل از نفس گرم تو پیداست حزین
می توان یافت تو را آتش پنهانی هست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
دل گواه است که در پرده دلارایی هست
هستی قطره دلیل است که دریایی هست
گر غرورت نکشد کلفت هم صحبتیم
نگه عجز مرا عرض تمنایی هست
نبود لایق حسن این همه بی پروایی
داد دل گر نتوان داد مدارایی هست
نم خونی به دلم مانده خماری بشکن
از شراب کهن اینجا ته مینایی هست
حسن بی پرده ز غمازی عشق است حزین
شور مجنون همه جاگفته که لیلایی هست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
درین زمانه نه یاری نه غمگساری هست
غریب کشور خویشیم روزگاری هست
شکسته خار کهن آشیان گلزارم
همین شنیده ام از بلبلان بهاری هست
ز شوخ چشمی طناز طفل بدخویی
به دامن مژه ام اشک بی قراری هست
ز ابر دست تو منت نمی کشم ساقی
تو گر قدح ندهی چشم می گساری هست
شب وصال شکایت ز بخت داشت حزین
خبر نداشت دلم درد انتظاری هست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
دل خوردن عشاق تو کار دگران نیست
این لقمه به اندازه هر کام و دهان نیست
دل بیهده بستیم به نیرنگ بهاران
آن رنگ کدام است که در برگ خزان نیست
در دایره گردش افلاک ندیدیم
چشمی که به دنبال نگاهت نگران نیست
سرگرم سراغش عبث اندیشه خورد تاب
آن موی کمر چون رگ جانم به میان نیست
عنقا نگرفته ست چو من گوشه عزلت
در وادی آوارگیم نام و نشان نیست
گر کم سخن است آن دهن تنگ معاف است
راه سخنی هیچ به آن غنچه دهان نیست
بسیار به دام و قفس افتاده گذارم
صیاد به بی رحمیت ای دشمن جان نیست
مردم نه همین از اثر چشم تو مستند
آن شیوه کدام است که آشوب جهان نیست
شیرین من از تلخ عتاب تو به شکرم
با لعل تو دل را شکرابی به میان نیست
یک رنگیت ای شوخ چها کرد به جانم
این شیوه کم از صحبت مهتاب و کتان نیست
با راست روان صحبت گردون نشود راست
بیش از نفسی تیر در آغوش کمان نیست
سلطان که بود در پی آزار رعیت
گرگی ست در افتاده درین گله شبان نیست
در سینه حزین  آه من سوخته پیداست
چون شمع که در پرده فانوس نهان نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
عاشق حریف حمله شیر دلیر نیست
در سینه اش اگر جگری همچو شیر نیست
از تیغ بازی نگهت می توان شناخت
کز خون هنوز نرگس مست تو سیر نیست
در کار عشق حوصله باید حریف را
منصور مرد معرکه دار و گیر نیست
کودک مشیمه را نشمارد به خویش تنگ
دنیا به چشم مردم دنیا حقیر نیست
لب بسته ام که با دل سنگین روزگار
تأثیر کار ناله گردون مسیر نیست
دارم کف از خمار به میخانه رعشه دار
پیر مغان مگر به کسی دستگیر نیست
بیگانه نیست محرم آواز آشنا
مرغ چمن به خامه من هم صفیر نیست
داری سری چو بلبل اگر مست بوی گل
فرقی میان بستر خار و حریر نیست
ای نوجوان کناره مکن از حزین زار
عاشق اگر چه پیر بود عشق پیر نیست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
در راه محبت سر اگر شد قدمی هست
گرچشم وفا نیست امید ستمی هست
شد روشنم ازگوشه خود سر دو عالم
آیینه زانوست اگر جام جمی هست
می خواست رقیب از سخنم رنجه کند دل
دیوانه گمان داشت به مجنون قلمی هست
با من نتواند غم ایام برآید
از داغ تو صحرای دلم را حشمی هست
از یار حزین دل و دین داده چه پرسی
پیداست که هر بتکده ای را صنمی هست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
نخلم از گریه در آب است و ثمر پیدا نیست
تا فلک آتش آه است و اثر پیدا نیست
وعده دل را به دعاهای سحر می دادم
وه چه سازم که شب هجر سحر پیدا نیست
خط اگر بود دلم پی به دهانش می برد
خضر راه من تفسیده جگر پیدا نیست
مو شکافان جهان در تب و تابند تمام
در خم زلف تو آن موی کمر پیدا نیست
دل و دین رفت در اول نگه از دست حزین
به کجا تا بکشدکار نظر پیدا نیست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
چشم صاحب نظران در پی دنیاست که نیست
سر خط ساده دلان نقش تمناست که نیست
جلوه حسن کجا حوصله عشق کجا
درکف نه صدف آن گوهر یکتاست که نیست
شور آشفتگی و شیوه سرگردانی
درکدامین سر از آن زلف چلیپاست که نیست
حاصل عیش دو عالم به وصالت جمع است
در شب وصل تو ما را غم فرداست که نیست
داری از هرگل شبنم زده ی باغ خبر
خبرت ز آبله بادیه پیماست که نیست
نگه عجز ز چشم تو ترحم می خواست
از کمین غمزه بی باک تو برخاست که نیست
گفتم اکنون نگهت برسرصلح است به دل
ترک چشم تو ز مژگان سپه آراست که نیست
ناصح آگه نیی از عشق خوشا حال دلت
غم پنهانی ما پیش تو پیداست که نیست
در بساط نظر کور سوادان جهان
خط آزادگی و دیده بیناست که نیست
سیل اگر درد کند در قدحش صاف شود
تنگی حوصله با مشرب دریاست که نیست
شور رقص الجمل آرد به طرب بادیه را
زاهد از جا چو برآید  چه تماشاست که نیست
در سواد نظرگرسنه چشمان جهان
عزت دست تهی گر ید بیضاست که نیست
سرکونین ز یک خال سویدا پیداست
درکتاب الله دل نقطه بیجاست که نیست
بحر خون شور قیامت نفس شعله فشان
درکدامین دل ازین لعل شکرخاست که نیست
زآستین گرد رخ بوالهوسان پاک کند
سر پرسیدن این خسته تنهاست که نیست
نبود رسم دو رنگی به میان من وتو
درگلستان محبتگل رعناست که نیست
دیدهای سیر و دلی شاد و سری خوش دارند
بی نیازان تو را حسرت دنیاست که نیست
هرچه باید همه در عشق مهیاست ولی
بیقراران تو را جان شکیباست که نیست
نکهت پیرهنت چشم جهان بینا کرد
گر تو بی پرده درآیی چه تماشاست که نیست
سرو ناز تو ندارد سر کوته بالان
سایه مرحمتت شهپر عنقاست که نیست
در حریم حرمت بوالهوسان محترمند
در خیال تو همین عاشق شیداست که نیست
خار خاری دل گل از غم بلبل دارد
رحم در یاد تو ای آفت دلهاست که نیست
جان فدای صنمی بادکه می گفت حزین
گفته ای نیست وفا پیش بتان راست که نیست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
با مستی غمت به شراب احتیاج نیست
با این دل برشته کباب احتیاج نیست
کو دیده ای که تاب جمال تو آورد
خورشید حشر را به نقاب احتیاج نیست
تیغ برهنه ناز نگهبان نمی کشد
حسن غیور را به حجاب احتیاج نیست
مگذار مصحف دل صد پاره در بغل
تعلیم عشق را به کتاب احتیاج نیست
صوفی چه طرح بندد از احسان میفروش
در خشکسال زهد  به آب احتیاج نیست
از جوشش عرق شود افسرده برگ گل
رخساره تو را به گلاب احتیاج نیست
کارم به یک تغافل دزدیده کن تمام
درکشتنم به تیغ عتاب احتیاج نیست
نااهل را به رشحه کلکم حزین چه کار
این شوره خاک را به سحاب احتیاج نیست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
می عشق است که عالم همه میخانه اوست
خرد پیر خراباتی دیوانه اوست
همه جا جلوه گه لیلی صحرایی ماست
هر کجا چشم غزالیست سیه خانه اوست
یارب آن لعل شکرخا همه جا نوشش باد
خون ما بی گنهانی که به پیمانه اوست
حیرت افزا صنمیکز دل ما برده قرار
کعبه هم سنگ نشان ره بتخانه اوست
از من بی سر و پا چشم مدارید شکیب
دل خراب نگه نرگس مستانه اوست
این چه نوریست که از طور تجلیست بلند
شمع جانهای مقدس همه پروانه اوست
جز حدیث سر زلفش نکند یاد حزین
شب نشینان همه را گوش بر افسانه اوست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
دل در حریم وصل تو پا را نگه نداشت
داغم ازین سپند که جا را نگه نداشت
روشن نشد چراغ دل و دیده اش چو شمع
هر سر که زیر تیغ تو پا را نگه نداشت
پنهان نگشت در دل صد چاک راز عشق
این خانه شکسته هوا را نگه نداشت
دریوزه نگاهی از آن شاه داشتم
بگذشت سرگران و گدا را نگه نداشت
لب تشنه تر ز غیرت عشقم به خون اشک
در دیده خاک آن کف پا را نگه نداشت
فرسود از اشتیاق سگت استخوان من
افسوس ازوکه حق وفا را نگه نداشت
کلکت نشد خموش حزین  در بهار و دی
این عندلیب مست نوا را نگه نداشت

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
گرتو را روی زمین خواهش ماوای خوشی ست
خانه در گوشه دل کن که عجب جای خوشی ست
ای که بیماری آسودگیت سنگین است
درد عشقی به کف آور که مسیحای خوشی ست
جان به بیعانه پیغام جفا می خواهد
یار را با من دلسوخته سودای خوشیست
با دل ابنای زمان دست و گریبان شده اند
شور دیوانه و اطفال تماشای خوشی ست
یک ره از لطف به این غمکده مستانه درآ
که دل و دیده ما ساغر و مینای خوشیست
دل به خوناب جگر شرح غمت کرده رقم
نامه ناخوانده مکن پاره که انشای خوشی ست
جوش داغ است به گلگشت تماشا بخرام
لاله زار دل ما دامن صحرای خوشی ست
بخت مردان جهان خفته و حیزان مستند
چشم عبرت بگشاییدکه دنیای خوشیست
هر قدم ز آبله اش باغ و بهار است حزبن
دل دیوانه من بادیه پیمای خوشی ست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -