چونک رقعه گنج پر آشوب را
شه مسلم داشت آن مکروب را
گشت آمن او ز خصمان و ز نیش
رفت و می پیچید در سودای خویش
یار کرد او عشق درداندیش را
کلب لیسد خویش ریش خویش را
عشق را در پیچش خود یار نیست
محرمش در ده یکی دیار نیست
نیست از عاشق کسی دیوانه تر
عقل از سودای او کور ست و کر
زآنک این دیوانگی عام نیست
طب را ارشاد این احکام نیست
گر طبیبی را رسد زین گون جنون
دفتر طب را فرو شوید به خون
طب جمله عقل ها منقوش اوست
روی جمله دلبر ان روپوش اوست
روی در روی خود آر ای عشق کیش
نیست ای مفتون ترا جز خویش خویش
قبله از دل ساخت آمد در دعا
لیس للانسان الا ما سعی
پیش از آن کاو پاسخی بشنیده بود
سال ها اندر دعا پیچیده بود
بی اجابت بر دعا ها می تنید
از کرم لبیک پنهان می شنید
چونک بی دف رقص می کرد آن علیل
ز اعتماد جود خلاق جلیل
سوی او نه هاتف و نه پیک بود
گوش اومید ش پر از لبیک بود
بی زبان می گفت اومید ش تعال
از دلش می روفت آن دعوت ملال
آن کبوتر را که بام آموخته ست
تو مخوان می رانش کان پر دوخته ست
ای ضیاء الحق حسام الدین برانش
کز ملاقات تو بر رسته ست جانش
گر برانی مرغ جانش از گزاف
هم به گرد بام تو آرد طواف
چینه و نقلش همه بر بام تست
پر زنان بر اوج مست دام تست
گر دمی منکر شود دزدانه روح
در ادای شکرت ای فتح و فتوح
شحنه عشق مکرر کینه اش
تشت آتش می نهد بر سینه اش
که بیا سوی مه و بگذر ز گرد
شاه عشقت خواند زوتر باز گرد
گرد این بام و کبوتر خانه من
چون کبوتر پر زنم مستانه من
جبرییل عشقم و سدره م توی
من سقیمم عیسی مریم توی
جوش ده آن بحر گوهر بار را
خوش بپرس امروز این بیمار را
چون تو آن او شدی بحر آن اوست
گرچه این دم نوبت بحران اوست
این خود آن ناله ست کاو کرد آشکار
آنچ پنهان ست یا رب زینهار
دو دهان داریم گویا هم چو نی
یک دهان پنهان ست در لب های وی
یک دهان نالان شده سوی شما
های هویی در فکنده در هوا
لیک داند هر که او را منظر ست
که فغان این سری هم زان سرست
دمدمه این نای از دم های اوست
های هوی روح از هیهای اوست
گر نبودی با لبش نی را سمر
نی جهان را پر نکردی از شکر
با کی خفتی وز چه پهلو خاستی
که چنین پر جوش چون دریا ستی
یا ابیت عند ربی خواندی
در دل دریای آتش راندی
نعره یا نار کونی باردا
عصمت جان تو گشت ای مقتدا
ای ضیاء الحق حسام دین و دل
کی توان اندود خورشید ی به گل
قصد کرده ستند این گل پاره ها
که بپوشانند خورشید ترا
در دل که لعل ها دلال تست
باغها از خنده مالامال تست
محرم مردی ت را کو رستمی  
تا ز صد خرمن یکی جو گفتمی
چون بخواهم کز سرت آهی کنم
چون علی سر را فرو چاهی کنم
چونک اخوان را دل کینه ورست
یوسفم را قعر چه اولی ترست
مست گشتم خویش بر غوغا زنم
چه چه باشد خیمه بر صحرا زنم
بر کف من نه شراب آتشین
وانگه آن کر و فر مستانه بین
منتظر گو باش بی گنج آن فقیر
زآنک ما غرقیم این دم در عصیر
از خدا خواه ای فقیر این دم پناه
از من غرقه شده یاری مخواه
که مرا پروای آن اسناد نیست
از خود و از ریش خویشم یاد نیست
باد سبلت کی بگنجد و آب رو
در شرابی که نگنجد تار مو
در ده ای ساقی یکی رطلی گران
خواجه را از ریش و سبلت وا رهان
نخوت ش بر ما سبالی می زند
لیک ریش از رشک ما بر می کند
مات او و مات او و مات او
که همی دانیم تزویر ات او
از پس صد سال آنچ آید ازو
پیر می بیند معین مو به مو
اندر آیینه چه بیند مرد عام
که نبیند پیر اندر خشت خام
آنچ لحیانی به خانه خود ندید
هست بر کوسه یکایک آن پدید
رو به دریایی که ماهی زاده ای
هم چو خس در ریش چون افتاده ای
خس نه ای دور از تو رشک گوهری
در میان موج و بحر اولی تری
بحر وحدانی ست جفت و زوج نیست
گوهر و ماهیش غیر موج نیست
ای محال و ای محال اشراک او
دور از آن دریا و موج پاک او
نیست اندر بحر شرک و پیچ پیچ
لیک با احول چه گویم هیچ هیچ
چونک جفت احولانیم ای شمن
لازم آید مشرکانه دم زدن
آن یکیی زان سوی وصف ست و حال
جز دوی ناید به میدان مقال
یا چو احول این دوی را نوش کن
یا دهان بر دوز و خوش خاموش کن
یا به نوبت گه سکوت و گه کلام
احولانه طبل می زن والسلام
چون ببینی محرمی گو سر جان
گل ببینی نعره زن چون بلبلان
چون ببینی مشک پر مکر و مجاز
لب ببند و خویشتن را خنب ساز
دشمن آبست پیش او مجنب
ورنه سنگ جهل او بشکست خنب
با سیاست های جاهل صبر کن
خوش مدارا کن به عقل من لدن
صبر با نا اهل اهلان را جلی ست
صبر صافی می کند هر جا دلی ست
آتش نمرود ابراهیم را
صفوت آیینه آمد در جلا
جور کفر نوحیان و صبر نوح
نوح را شد صیقل مرآت روح

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -