مرا نوشاندند و گفتند سیراب شدنی نیستی هر چند اگر کوههای سراه  را بنوشانند سیراب شود
بر یاد قدت دل رهی ناله کند
چون مرغ که بر سرو سهی ناله کند
گویند مکن ناله و این غم که مراست
بر دل نه که بر کوه نهی ناله کند
ترا ایزد همی گوید که در دنیا مخور باده
ترا ترسا همی گوید که در صفرا مخور حلوا
زبهر دین نبگذاری حرام از گفته ی یزدان
ولیک از بهر تن مانی حلال از گفته ی ترسا
شیخ مورد اعتماد امین الدین ابو علی طبری پیرامن این آیه انما التوبه علی الله للذین یعملون السؤ بجهاله 
عارف رومی در مثنوی معنوی به بخشی از همین معنی اشارت کرده است
من ندیدم در میان کوی او
در درو دیوار الا روی او
بوسه گر بر در دهم لیلی بود
خاک بر سر گرنهم لیلی بود
چون همه لیلی بود در کوی او
کوی لیلی نبودم جز روی او
هر زمانی صد بصر می بایدت
هر بصر را صد نظر می بایدت
تا بدان هر یک نگاهی می کنی
صد تماشای الهی می کنی
شدم به عشق تو مشهور و نیستم خوشحال
که هر که دید مرا آورد ترا به خیال
اگر دلدار جلوه کند با کدامین چشم بینمش 
وی را با چشم او باید دید تا جز او به دیده نیاید
دم عشق ترا عطری است که جان را زندگی بخشد
و حدیث تو طومار غمان را از دل در نوردد
بهجت سیمای شکوهمند و کمال اوصاف تو مرا مسرور کند
دلی که یاد تو اش نلرزاند امید که هرگز مبادا
آن کسان که نیکی کردند و بر شده بمدارج والا رسیدند
ایشان فهم معنی کردند و دمی از ذکر حق غافل نماندند
تهیدست بدین دنیا گام نهادند و همچنان تهیدست ترکش گفتند
و در صراحی اندیشه شان شراب ناب هوای دوست نوشیدند
ای مدعی اگر ترا ادعای رهروی راه ایشان است راه خود راست کن
ترا دعوی عشق لیلی است و شب چشم بر هم نهی بخدا قسم طالبی بی حیایی
طرب ای عاشقان خوش رفتار
طلب ای نیکوان شیرین کار
در جهان شاهدی و ما فارغ
در قدح باده ای و ما هشیار
بر سر دست عشق بازانند
ملک الموت گشته در منقار
ای هواهان تو هوی انگیز
وی خدایان تو خدا آزار
ره رها کرده ای از آنی گم
عز ندانسته ای از آنی خوار
علم کز تو ترا بنستاند
جهل از آن علم به بود صد بار
ده بود آن نه دل که اندر وی
گاو و خر باشد و ضیاع و عقار
کی درآید فرشته تا نکنی
سگ ز در دور و صورت از دیوار
خود کلاه و سرت حجاب دهند
خود میفزا برآن کله دستار
افسری کان نه دین نهد بر سر
خواهش افسر شمار و خواه افسار
ای سنایی از آن سگان بگریز
گوشه ای گیر از این جهان هموار
هان وهان تا ترا چو خود نکند
مشتی ابلیس دیده ی طرارتر
تر مزاجی مگرد در سقلاب
خشک مغزی مپوی در تاتار
گر سنایی زیار ناهمدم
گله ای کرد از او شگفت مدار
آب را بین که چون همی نالد
هر دم از هم نشین ناهموار
تو به علم ازل مرا دیدی
دیدی آن گه به عیب بخریدی
توبه علم آن و من به عیب همان
رد مکن آنچه خود پسندیدی
ساقیا می ده که ابری خاست از خاور سفید
سرورا سرسبز شد صد برگ را چادر سفید
ابر چون چشم زلیخا بهر یوسف ژاله بار
ژاله ها چون دیده ی یعقوب پیغمبر سفید
عنکبوت غار را گفتم که این پرده چه بود
گفت مهمان عزیزی بود کردم در سفید
محضر آزادگان می جستم از ابنای دهر
کاغذی در دست من دادند سرتاسر سفید
ای حسن اغیار را هرگز نباشد طبع راست
راست است این زاغ را هرگز نباشد پر سفید
ابوحنیفه - که خدایش راضی باد - به مؤمن الطاق گفت مقتدای تو یعنی امام جعفر صادقع درگذشت
من برگ خرمایی ام که در گور کنار من سرور جمیع مردمان خفته است
سعادت آن مکان چنان مرا در برداشت که اکنون در کف ابن ایوب قرار گرفته ام
می کشد غیرت مرا گر دیگری آهی کشد
زآن که میترسم که از عشق تو باشد آه او
با رقیبان خاطرت خوب است و با ما خوب نیست
کار ما سهل است اما از تو این ها خوب نیست
اگر در پایت افکندم سری عیبم مکن کآندم
چنان بودم که از مستی زسر نشناختم یارا
حقا که به افسون دگرش خواب نیاید
آن کس که شبی بشنود افسانه ما را
وی را گفتند بنده از چه راه به بالاترین درجات رسد گفت اینکه کر و کور و لال بود
نیز گفته است تصوف صفتی از آن حق سبحانه است که بنده در پوشدش

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -