به نام خدایی که روز نخست
به پیمانه ام کرد پیمان درست
زد از داغ سودا گلی بر سرم
می عشق خود ریخت در ساغرم
ز پیمانه زد طبل بر بام دل
می معرفت ریخت در جام دل
دویی را ز دیر و حرم دور کرد
خرابات را بیت معمور کرد
به یادش نوای نی آوازه یافت
نفس دم به دم زو دم تازه یافت
به ذکرش گل و لاله در باغ مست
به جام تهی رفته نرگس ز دست
خم از فیض نظاره اش بحر نور
نیاورد چون تاب یک جرعه طور
اثر کرده سوداش در هر دماغ
گل از باده رحمتش تردماغ
بهارست ای محتسب شور چیست
بر اهل خرابات این زور چیست
شدی دشمن می به دوران ما
ندانم چه می خواهی از جان ما
نه ما و تو از قید آزاده ایم
تو در زرق و ما در می افتاده ایم
مکن بر خراباتیان اشیلم
بیندیش از باطن صاف خم
چه افتاده مطلب تو را زین خروش
ببین جوش خم را و چندین مجوش
ازین نشیه فیض برنا و پیر
تو هم ساغری گیر و نامش مگیر
دمی گوش خود محرم ساز کن
تو هم صوفی ای وجد آغاز کن
نه این رقص ما کرده ایم اختراع
تو را نیز دستی بود در سماع
کی از حال دردی کشان آگاهی
که دوران به ایشان شود منتهی
تو را نیست از کینه شیشه سود
مبادت که نفرین کند در سجود
ز اشک قدح لازم است اجتناب
که شب ها نرفته ست چشمش به خواب
به باغ از پی دشمن می پرست
به نفرین زند بر زمین تاک دست
دل آزرده می سوزد افلاک را
چو خون شد مرنجان دل پاک را
برو شیخ در طعنه ما مپیچ
ریا گر نباشد تو باشی و هیچ
حدیث خراباتیان گوش کن
گرت خوش نباشد فراموش کن
به دست سبو توبه کن از ریا
مس خویش زر کن ازین کیمیا
ردای ورع کن به صهبا گرو
بیاور بدین کهنه ایمان نو
درخت ریا را بکن بیخ و بن
به دست سبو توبه از توبه کن
زدی سنگ بر شیشه ای خودپرست
ز سنگ تو بنگر چه دل ها شکست
ز وسواس نه حلق داری نه دلق
گرفتار زرقی گرفتار زرق
مریدانه بردار پیمانه را
به دست آر دل پیر میخانه را
مگو خم چرا تن قوی کرده است
به خون دل تاک پرورده است
چه سرها که شد خاک در پای خم
مبادا تهی سر ز سودای خم
ندانم ز فرموده می فروش
به خلوت نشینی که می گفت دوش
غنیمت ندانی اگر گور مفت
چرا بایدت زنده در گور خفت
به می ریختم سبحه را چون حباب
کلوخ ریا را فکندم در آب
به اهل ریا آشنا نیستم
که چون نشیه از می جدا نیستم
ریا را دل از غصه خون کرده ام
عجب دشمنی را زبون کرده ام
به یک دست برداشت پیمانه را
کجا شد ادب پیر میخانه را
ازین حق به تزویرپوشان مباش
وزین دین به دنیافروشان مباش
لب ساقی ام ساغری داد دوش
که خون در رگ لعل آمد به جوش
چه دولت بود در سر این خاک را
که در بر کشد ریشه تاک را
مرو فصل دی جز به بزم شراب
که آنجا بود گرم تر آفتاب
الهی ندامت عطا کن مرا
به قلب رقیق آشنا کن مرا
سرشکی عطا کن ز اندازه بیش
که یک دم کنم گریه بر حال خویش
ز اشکم نمی بخش گلزار را
که از یاد آتش برد خار را
کند تا به کی لاله داغم به داغ
مرا هم عطا کن گلی زان چراغ
به جز من در آتش کسی را مسوز
درین کار هم بر شریکم مدوز
برونم کش از شهر دلبستگی
سرم ده به صحرای وارستگی
ز عشقم به دل آتشی برفروز
مرا در تمنای سوزش مسوز
بدانی گر از عشق یابی خبر
که جان مرا هست جان دگر
به دل یافتم عشق و آثار وی
ز ویرانه بردم به سیلاب پی
نباشد اگر عشق مشکل گشا
شود سوده پهلو ز بند قبا
بود در چمن عشق اگر آبیار
ز هر قطره شبنم چکد صد بهار
کند فیض او گر به گلشن عبور
شود چشم نرگس نظرگاه نور
کجا می رسد کس به فریاد کس
نباشد اگر عشق فریادرس
عجب گر عمارت پذیرد دلی
مگر عشق در آب گیرد گلی
نیرزد جوی خرمن اعتبار
مگر عشق نقصان کند یک شرار
که سیلی زند بر رخ شک و ریب
مگر عشق دستی برآرد ز غیب
که سازد جهان را مسخر تمام
برآید مگر تیغ عشق از نیام
اگر شبنم عشق یاری کند
تواند خزانی بهاری کند
ضعیفان گر از عشق یابند دست
شود عاجز از پشه ای فیل مست
ز عشق ارجمندی کند ارجمند
بود بخت افتادگانش بلند
فروشند گر می به بازار عشق
فسردن نداند خریدار عشق
نباشد گر از عشق فرزانگی
بود عقل زنجیر دیوانگی
کسانی که عشق آرزو کرده اند
می دلخوشی در سبو کرده اند
نیابد گر از عشق پایندگی
چه لذت برد خضر از زندگی
ز عشق است گنج معانی پدید
در فیض را عشق باشد کلید
جنون کرد در عشق تا جامه نو
خرد شد به چاک گریبان گرو
توان عالمی را ز عشق آفرید
ندانم که عشق از چه آمد پدید
به محشر که از خاک سر بر کند
مگر عشق هنگامه ای سر کند
به محشر که خیزد ز خواب عدم
مگر دردمد عشق در صور دم
که را اشک خونین به صحرا برد
مگر ناخن عشق بر دل خورد
که بر صفحه دل نگارد رقم
مگر عشق روزی کند سر قلم
کجا گنج و هر کنج ویرانه ای
مگر عشق ویران کند خانه ای
بود حسن آزاد از انگشت رد
مگر دست در دامن عشق زد
مکن عیب دیوانه عشق کیش
که عقلش ز فرزانه بیش است بیش
نشد حاصل از خرمن مه جوی
بکارد مگر عشق تخم نوی
چه خیزد ازین عالم مختصر
مگر عشق سازد جهانی دگر
کجا پی برد خضر آنجا که اوست
مگر عشق رهبر شود سوی دوست
نپیچی گر از حضرت عشق سر
نیفتی چو نقش قدم دربه در
چه گرمی بر عشق خواهد نمود
که از جان عاشق برآورده دود
نداری سر عشق بشنو سخن
به آتش چو پروانه بازی مکن
بود عشق مهر شهنشاه دین
ستایش گر عشق را بس همین
شهنشاه دین پرور حق پرست
که حق داده فانوس عدلش به دست
کفش را طبیعی ست بذل درم
بود جوهر ذات دستش کرم
ز خرج کفش دخل دریا و کان
به یک دم برآورد کردن توان
جهد دشمنش گر به کوه از کمند
رگ سنگش افعی شود در گزند
کند خنجرش آب نصرت به جوی
ز تیغش عروس ظفر سرخ روی
چو خواهد کند وصف قدرش رقم
تیفتد ز دست عطارد قلم
چنان انتقام از ستمگر کشید
که از تیغ رنگ بریدن پرید
جهانی به مهرش بود پای بست
که دل می برد حسن عهدش ز دست
رسد گر به عهدش ز تیهو نیاز
زند بخیه در بیضه بر چشم باز
ز عدلش جهان پر ز برگ و نواست
بقایش بود تا جهان را بقاست
گدازانم از آرزوی سخن
ندارم به جز گفتگوی سخن
سخن را مدد گر ز من می رسد
به فریاد من هم سخن می رسد
قلم را زبان تا به حرف آشناست
به جز در سخن ایستادن خطاست
چو عزم تماشای عالم کنم
مگر در سخن پای محکم کنم
کسی کو زبان در دهن آفرید
زبان را برای سخن آفرید

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U -