cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
هلاک جلوه ام قد قیامت دستگاهان را
خراب شیوه ام شمشاد این محشر پناهان را
فدای نازپرور تیغ مژگانی که از شوخی
به خاک بی نیازی ریخت خون بی گناهان را
تسلی چون تواند شد دل غلتیده در خونم
نگه در قبضه ناز است این مژگان سیاهان را
نمی گردد به موزونی طرف با خال مشکینت
اگر در سرمه خوابانند چشم خوش نگاهان را
سرت گردم بر اوج سروری طرف کله بشکن
شکست آن پرشکن کاکل سپاه کج کلاهان را
بود شور اسیران خانه زاد ناز محبوبان
تغافل کارفرما شد خروش دادخواهان را
حزین افتاده ام در حلقه روشن سوادانش
به چشم من چه منت ها بود خاک صفاهان را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
کشم خط از سواد خامه زلف عنبرافشان را
به داغ رشک سوزد خامهام ناف غزالان را
ز چاک سینه چون خورشید محشر بشکفد داغم
گر آن گل پیرهن چون صبح بگشاید گریبان را
به اشک خود از آن کان ملاحت کام می گیرم
گلو شیرین کند شوراب زمزم کعبه جویان را
به چشم کم مبین ای کج نظر زخم نمایانم
گلستان کرده آب خنجر او این خیابان را
بلند است از تپیدنهای دل گلبانگ ناقوسم
گذار افتد به این بتخانه کاش آن نامسلمان را
پریشان دل به شام تیره بختی الفتی دارد
خیال زلف لیلی می کند خواب پریشان را
خروش سینه کام زخم دل در لذت اندازد
نمک چش داغ مجنون است شور این بیابان را
شفق پرورده اشک است رنگ زعفران زارم
ز رشک سرخ رویی داغ کردم لاله زاران را
دو دستم زیر سنگ سرگرانی مانده از عمری
مگرگیرد نیازم دامن ناز خرامان را
ز غمخواری فتد در لجه خون سینه چاکم
که طوفان است موج بخیه این زخم نمایان را
نه آنم کز جفای عشق آسان دست بردارم
به دامان قیامت میبرم چاک گریبان را
دل و جان از خموشی سوخت باید شمع محفل شد
شکستن درگلو زین بیش نتوان آه سوزان را
ز شادی بسته می گردد زبان شکوه آلودم
تبسم گر به زخمم بشکند مهر نمکدان را
شکستی راه در غربت نیابد نونهال من
پی قتل که دیگر بر شکستی طرف دامان را
ستم در دور چشمت میر دیوان مروت شد
به خون بیگناهان آب دادی تیغ مژگان را
بفرما شمع من پروانه گرد سرت گردم
به دل مپسند داغ حسرت رنگ پرافشان را
شب حسرت نصیبی های بخت من سحر گردد
کنی گر جاده نظاره ام صبح گریبان را
حزین از خود شدم در حیرت سنبل بناگوشی
ز بوی گل بود افسانه خواب نوبهاران را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ای جنت نقد از رخ زیبای تو ما را
شد دیده بهشتی ز تماشای تو ما را
مست آمدی و تیغ به کف سر طلبیدی
آسایش جان گشت تقاضای تو ما را
هر داغ که از هجر تو اندوخته بودیم
خورشید شد از طلعت غرای تو ما را
درعشق تو صیقل گری آه سحرخیز
کرد آینه حسن دلارای تو ما را
بی سرو تذروی نشود زمزمه پرداز
شد ناله رسا از قد رعنای تو ما را
پیداست سرافرازی سرو تو ز آهم
این شعله بلند است ز بالای تو ما را
دانیم ازین شورش عشقی که به دل ریخت
بر باد رود گرد به صحرای تو ما را

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
دیده ها واله نظاره مژگان خوشی ست
آن سنان مژه حلقه ربا را دریاب
چین پیشانی آن زهره جبین را بنگر
موج رحمت دریای بقا را دریاب
می شنیدم که سر بی سر و پایان داری
اول ای دوست من بی سر و پا را دریاب
طاق ابروی بتی قبله دل ساز حزین
فیض پیشانی محراب دعا را دریاب

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
سنگ و سفال میکده گوهر کند شراب
رنگ شکسته را گل احمر کند شراب
جانم ز جام ساقی گلچهره مست بود
زان پیشتر که لاله به ساغر کند شراب
صوفی پیاله گیر که دل از جهان گرفت
تا آشنا به عالم دیگر کند شراب
آبی به تخم سوخته داغ می دهد
صحرای سینه دامن محشر کند شراب
دارد حزین مست ندانم چها به سر
کامشب به کاسه سر قیصر کند شراب

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
عاشق مهجور وصل دلستان بیند به خواب
دیده محتاج گنج شایگان بیند به خواب
بعد این چشم من آن سرو روان بیند به خواب
دیده عاشق مگر بخت جوان بیند به خواب
دل کجا و طره نازک نهالان از کجا
مرغ بی بال و پر ما آشیان بیند به خواب
مرگ عاشق گفتم او را مهربان سازد نشد
قمری ما سرو او را سرگران بیند به خواب
دولت بیدار را در دیده ریزم خاک خشک
گرجبینم سجده آن آستان بیند به خواب
مرگ هر کس در حقیقت نقش حال زندگی ست
هر چه کس بیند به بیداری همان بیند به خواب
صبح محشر سرگران برخیزد از خواب لحد
گر شبی زاهد خرابات مغان بیند به خواب
وصا ازکف رفته را دیگرکجا یابی حزین 
در خزان بلبل بهار بی خزان بیند به خواب

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
کامم چشید هر چه نگاهش عتاب داشت
زخمم مکید تا دم شمشیر آب داشت
یک رخنه نیست بی گل داغی به سینه ام
در خانه چشم روزن من آفتاب داشت
میزد قدم به وادی وصف رخت مگر
کامشب به کوچه خامه ما ماهتاب داشت
زان پیشترکه چهره به می ارغوان کنی
داغت چو برگ لاله دلم را کباب داشت
غمگین نیم که لب نگشودی به پرسشم
این بی زبان کجا سر و برگ جواب داشت
حیرت هم از تحمل دیدار عاجز است
از عارض تو آینه چشم پر آب داشت
جان را پی نثار رخت شمع دیده ور
در آستین گریه پا در رکاب داشت
تا بود فکر خال و خطی در خیال من
هر نقطه ام چو نافه چین مشک ناب داشت
شد موج زن به قلزم اندیشه مطلعی
از بس که نبض خامه من اضطراب داشت
در میکشی نگار من از بس حجاب داشت
پیمانه در کفش عرق آفتاب داشت
دیشب به کوی او شدم از رشک بدگمان
رنگ شکسته عجبی ماهتاب داشت
زلفش به قتلم این همه بی رحم دل نبود
تا تیغ آه جوهری از پیچ و تاب داشت
زان پیشتر که طرح شود نقش آب و گل
معمار عشق خانه ما را خراب داشت
روزی که نقش دولتم از بوریا نشست
مخمل به چشم دولت بیدار خواب داشت
مخفی نماندی از نظر نکتهسنج من
دیوان عمر اگر ورق انتخاب داشت
سردی رسیده می کند آتش طلب حزین
سرمای زهد خشک مرا بر شراب داشت

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
از سوز ناله ام دل جانان خبر نداشت
آن شاخ گل ز مرغ خوش الحان خبر نداشت
بیهوده سینه بر در و بام قفس زدیم
صیاد ما ز حال اسیران خبر نداشت
بر لب گذشت اگر چه به مستی حدیث زهد
اما دل ز توبه پشیمان خبر نداشت
آیینه وار اگر نتپیدم غریب نیست
از جلوه تو دیده حیران خبر نداشت
شوریده را به زیر قدم خار و گل یکی ست
سیل از بلند و پست بیابان خبر نداشت

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
فتنه روز جزا در قدم جلوه اوست
با قیامت قد او دست و گریبان برخاست
چون برد شمع سرخود به سلامت بیرون
صبح از بزم تو با زخم نمایان برخاست
چقدر حوصله ساز است دل آب شده
شبنم از کوی تو با دیده حیران برخاست
ای خرد عمر تو کم در غم دنیا بنشین
ای جنون وقت تو خوش بوی بهاران برخاست
این غزل گوشزد واله دانادل کن
آنکه از مهد مسیحای سخندان برخاست
به صریر قلم پرده گشای تو حزین
شوری از حلقه مرغان خوش الحان برخاست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ساقی از ورع کیشان مطرب از خموشان است
بی صفاتر از مسجد بزم دردنوشان است
چاک پیرهن بگشا قبله نیاز من
کعبه در سر کویت از پلاس پوشان است
چنگ عاشقان ساز است نغمه عبث چه زنی
بس کن این خراشیدن سینه ام خروشان است
منزلت دربن کشور فرع لاف بی معنیست
آدم از بها افتاد مفت خود فروشان است
چین جبهه واکردی عیش عاشقان خوش باد
خنده از لبت گل کرد عید باده نوشان است
مطرب نفس مشکین پرده پست تر بردار
مفتی صلاح آیین از درازگوشان است
خرقه دوش را بار است رهن باده کن زاهد
غنچه در گلستان ها از سبو به دوشان است
پیر خانقاه من مست و پای کوبانی
سر بده قدح بستان کوی می فروشان است
جوش می خروش نی گر مکررت باشد
نالهء حزین بشنو دل ز خوش سروشان است

وزن: فاعِلُنْ مَفاعیلُنْ فاعِلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: مقتضب مثمن مطوی مقطوع
نشانه‌های عروضی: - U - | U - - - | - U - | U - - -
در مجلس ما خون دل است اینکه به جام است
هر قطره که از دل نتراویده حرام است
با جلوهء او در چه حساب است وجودم
چون صبح دمد شمع سحرگاه تمام است
تا ز آتش می چهره زاهد نشود سرخ
با او نتوان راز دلی گفت که خام است
تلقین لب لعلی جان پرور ساقیست
گر ذکر دوام است و گر شرب مدام است
نامم به بدی در همه آفاق علم باد
رسوا شده عشق تو را ننگ ز نام است
یک جلوه ات از هر دو جهان گرد برآورد
سرها همه خاک قدمت این چه خرام است
جان را نبود غیرقبول تو کمالی
قربان شده ی تیغ تو را کار تمام است
یک نقش مراد است که دل باخته اوست
ای کج نظران غیر در این عرصه کدام است
پیش دل سرگشته گرداب محبت
عالم همه گر کام نهنگ است به کام است
یک گام به فرق تن خاکی کن و برخیز
از کوی تو تا کعبه مقصود دو گام است
هر پاره سنگی به نظر طور تجلی ست
ای بی بصران کعبه و بتخانه کدام است
موقوف به یک جلوه ی آن عارض زیباست
رنگ رخ من پرتو مهر لب بام است
دام خط هندوی تو را مهر اسیر است
شمع قد دلجوی تو را ماه غلام است
شد مشک فشان دود کباب دل ریشم
با باد صبا بوی خط غالیه فام است
خاصان تو از راحت کونین خلاصند
آسودگی عشق نصیب دل عام است
در باغ حزین کس نکند فهم صفیرت
این زمزمه آن مرغ شناسد که به دام است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
تا تشنه به خون نرگس مستانه ی یار است
اندیشه شیرینی جان خواب و خمار است
در عشق حلال است مرا چاشنی شور
زخمم نمکستان شکر خنده یار است
از قحط سخن سنج به لب مهر خموشی است
زین مرده دلان خامه ی امنا شمع مزار است
بر هم نزنم چشم به شبهای جدایی
صد شیشه ز پرگاله دل بر مژه بار است
گل می کند از شرم نهان دست نگارین
تا پنجه ی مژگان تو در خون شکار است
غمخانه دل بی تو چرا تیره نباشد
کارش همه با روزنه ی دیده ی تار است
شمعی چو تو در انجمن عشق حزین نیست
هر چشم زدن اشک تو با آه دچار است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
حرف غم عشق از لب خندان که جسته ست
این شور قیامت ز نمکدان که جسته ست
از قلب سپاه دو جهان صاف گذر کرد
این ناوک شوخ از صف مژگان که جسته ست
زد درگل و خار این شرر شوخ ندانم
ز آتشکده ی سینه ی سوزان که جسته ست
نگذاشت به جا دامن پاکی که نزد چاک
این یوسف بی باک ز زندان که جسته ست
از هم گسلد سلسلهء عقل و جنون را
دیوانه ام از زلف پریشان که جسته ست
گاهی دل خون گشته و گه دانه اشک است
این قطره ندانم ز رگ جان که جسته ست
می گردد اوا از گردش خویشش خبری نیست
گوی فلک از صولت چوگان که جسته ست
نشمرده کند در گره غنچه بهارش
این مشت زر از لطمه احسان که جسته ست
از چشم غزالان حرم دود برآورد
این برق بلا ز آتش پیکان که جسته ست
سر تا به قدم شعله آهی ست حزین ت
یا رب ز نهاد دل سوزان که جسته ست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
دمیدن از سمنش مشک ناب نزدیک است
به شب نهان شدن آفتاب نزدیک است
دلم ز وعده بر آتش فکندی و رفتی
بیا که سوختن این کباب نزدیک است
نفس شمرده زدنهای صبح روشندل
کنایتی ست که روز حساب نزدیک است
خوش است ساقی اگر مستیی گذاره کنم
گذشتن گل پا در رکاب نزدیک است
به عمر با تک و تاز نفس مباش ایمن
که راه دور به پای شتاب نزدیک است
فسانه ای ز هوس های نفس دون کافی ست
دل فسرده جاهل به خواب نزدیک است
دل از شکنجه هستی غمین مدار حزین
گشاد عقده کار حباب نزدیک است

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
عهد پیرانه سری عشق جوان افتاده ست
جوش ایام بهارم به خزان افتاده ست
در فضایی که زند موج طلب حیرت ما
کعبه سرگشته تر از ریگ روان افتاده ست
عشق می گویم و چون شمع لبم می سوزد
راز پنهان من امشب به زبان افتادهست
از سر کوی تو نبود ره بیرون شدنم
بس که بر روی هم اینجا دل و جان افتاده ست
به ادایی دو جهان دین و دل آرد به کمند
پیچ و تابی که در آن موی میان افتاده ست
نگه شوخ تو در خار و خس هستی ما
گرمتر از نفس سوختگان افتادهست
مد احسان رسا قامت یار است حزین
همه جا سایه آن سرو روان افتاده ست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
در پی دلشدگان غمزه ی طنازی هست
با خرابی زدگان خانه براندازی هست
گرچه ما سبزه خوابیده این گلزاریم
سر ما در قدم سرو سرافرازی هست
هرگز از خویش نکردیم سخن ساز چو نی
لب خاموشی ما گوش بر آوازی هست
چیده از دام و قفس طرفه بساطی هر سو
عشق پنداشته ما را پر پروازی هست
گر بنازم به غمش لنگر تمکین چه کنم
در گریبان خسی برق سبک تازی هست
در و دیوار جهان گوش بر آواز دل اند
مگشا پرده ی این راز که غمازی هست
از طلسم تن خاکی رخ امید متاب
که در این مشت غبار آینه پردازی هست
می تراود ز لبم زمزمه بی خواست حزین
می توان یافت درین پرده سخن سازی هست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
دارد سر ما شورش سودایی اگر هست
باشد دل ما عاشق شیدایی اگر هست
در دایره عشق پریشان نظر اوست
آیینه صفت چشم تماشایی اگر هست
در سینه ی تنگ است که جولانگه لیلی ست
مجنون مرا دامن صحرایی اگر هست
در عشق به غیر از دل آواره من نیست
سودا زده بادیه پیمایی اگر هست
ای دل بزن امروز مرا بر سر مژگان
از لخت جگر لاله حمرایی اگر هست
از عالم حیرت نرود آینه بیرون
محو تو بود دیده بینایی اگر هست
ما طاقت نظاره دیدار نداریم
برقع بگشا جان شکیبایی اگر هست
یک شام رسد پایه آغاز به انجام
چون شمع به سر آتش سودایی اگر هست
جز دیده پوشیده ما قسمت کس نیست
در دایره چرخ تماشایی اگر هست
در راه طلب آبله فرسود نسازی
بگذار به فرق دو جهان پایی اگر هست
طراح خزان کیست درین باغ ببینید
در جوش بهاران چمن آرایی اگر هست
در دعوی اقبال سر از ناز برافراز
رخسار نیازت به کف پایی اگر هست
از جدول تیغ است که جان تشنه لب اوست
در مشرب ما آب گوارایی اگر هست
برکف دل و جان معرکه آرای شکستیم
با شیشه ما کینه خارایی اگر هست
در گور بدن چند کنی خاک نشینی
از خویش برآ همت والایی اگر هست
حاجت رود از خویش به درگاه کریمان
از طبع لییم است تقاضایی اگر هست
باشد به کف آوردن دامان خیالت
در خلوت اندیشه تمنایی اگر هست
گردید حزین  از نفست زنده جهانی
باشد دم پاک تو مسیحایی اگر هست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
آوازه ام از رتبه گفتار بلند است
نامم چو نی از کلک شکربار بلند است
با جلوه او در چه حساب است وجودم
از خار و خسم شعله دیدار بلند است
برخیز که خود را برسانیم به دامی
تا ناله مرغان گرفتار بلند است
کوتاه شد افسانه نی با همه دعوی
ما را شکرین نغمه ز منقار بلند است
دیری ست که منصور پریده ست ازین شاخ
هم بانگ اناالحق زدن از دار بلند است
یک رشته که بی گوهر ذکر تو بود نیست
تسبیح تو از سبحه و زنار بلند است
کوته شمرم مد حیات ابدی را
زلف سیه یار و شب تار بلند است
نبود به ره مصر حزین  چشم امیدم
بوی خوش یار از در و دیوار بلند است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
از بس که تو را خوی به عشاق گران است
بی قدر متاع سر بازار تو جان است
ته جرعه ای از ناز به گلزار فشاندی
زان روز لب غنچه ز خونابه کشان است
جان رفت و نکردی گذری بر سر خاکم
دل خون شد و مغروری ناز تو همان است
زبن پیش چنین در نظرت خار نبودم
هم بزم رقیبان شده ای این گل آن است
گر پشت دو تا شد سر سرو تو سلامت
غم نیست اگر پیر شدم عشق جوان است
گلگونه دولت نبود در خور مردان
این غازه گری لایق رخسار زنان است
ز افسانه گرم تو حزین  جان و دلم سوخت
فریادکه این ناله آتش نفسان است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
به باغ راه خزان و بهار نتوان بست
به روی بخت در روزگار نتوان بست
کنار کشت چه خوش می سرود دهقانی
که سیل حادثه را رهگذار نتوان بست
مگر کسی دهن شیشه وا کند ور نه
دهان شکوه ما در خمار نتوان بست
شکوفه رفت و قلندروش این کنایت گفت
که برگ تا نفشانند بار نتوان بست
دمی ست نوبت ما بی بضاعتان ساقی
که عقد دختر رز در بهار نتوان بست
نمی توان به شب آتش نهفته داشت حزین
نهان به زلف دل داغدار نتوان بست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
بر سر خود دهدم جا خم پاکیزه سرشت
خاکم آن روزکه درمیکده خواهد شد خشت
بار دیگر کندش کاتب اقبال رقم
هر چه بر صفحه ما خامه تقدیر نوشت
همتی بدرقه ای پیر خراباتکه باز
برد از کعبه ام آن زلف چلیپا به کنشت
تنگی خاطر و افسردگی از یادم برد
سایه بید و طرب خیزی دشت و لب کشت
از کجا آب خورد سبزه خط لب یار
این طراوت نتوان یافت ز ریحان بهشت
دل به خار و خس مژگان نم خونی می داد
آخر از سینه تفسیده ام این دانه برشت
دهر خنثی صفت افتاده نه مرد است نه زن
کار بس بوالعجب افتاده نه زیبا و نه زشت
التفاتم نبود با سخن خویش حزین
کو دماغی که کنم بو گل گلزار بهشت

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
آب حیات در رقم مشک فام ماست
از خضر خامه زنده جاوید نام ماست
با لذت است کام جگرهای سوخته
از شور عشق تا نمکی درکلام ماست
هر نقطهای چو خال لب یار مشکبوست
این نافه ز آهوی قلم خوش خرام ماست
از باده کهن سخن تازه خوشتر است
پیمانه لفظ و معنی رنگین مدام ماست
تا پیر جام جرعه به ما می دهد حزین
سرجوش فیض باده معنی به جام ماست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
هزار رنگ گل داغ در کنار من است
جنون کجاست که جوش سیه بهار من است
ز خاک سوخته خویش دامن افشانی
کمینه سرکشی سرو پایدار من است
ز رشحه قلمم زنده می شود دل و جان
زلال چشمه حیوان به جویبار من است
به خصم عرصه دعوی نمی دهد سخنم
که خامه در کف اندیشه ذوالفقار من است
ز جا نخاسته بیجا غبار هستی من
به جلوه در دل این گرد شهسوار من است
ز خال کنج لبی رفته صبر و آرامم
سپند آتش غم جان بی قرار من است
حزین اگر به درازی کشد سخن چه کنم
سیاه مستی کلک سخن گزار من است

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
چه دولتی است که دردت نصیب جان من است
همای تیر تو را طعمه استخوان من است
تو خود به پرسش من لعل جانفزا بگشا
که قفل خامشی عشق بر زبان من است
چه شدکه دسترس سیرگلبشانم نیست
بهار در قدم چشم خونفشان من است
عنان گسسته تر از شوق لامکان سیرم
سپهر بی سر و پا گرد کاروان من است
رواست لاله اگر کاسه داشت پیش کفم
گلیست داغکه مخصوص گلستان من است
حزبن  ز خانه به دوشان این گلستانم
همیشه مشت پر خویش آشیان من است

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
لعلت حیات بخش دل و جان عاشق است
آبش زلال چشمه حیوان عاشق است
شوریدگی برون نرود از دماغ ما
زنجیر زلف سلسله جنبان عاشق است
مژگان به هم نمی زنم از شور رستخیز
غوغای حشر خواب پریشان عاشق است
باغ و بهار عشرت ما در کنار ماست
دامن ز اشک سرخ گلستان عاشق است
حبل المتین زلف تو را نیست کوتهی
زنار کفر و سبحه ایمان عاشق است
افتاده برق خرمن پندار کفر و دین
این آتشی که در دل سوزان عاشق است
گر شور پسته تو نمکدان به داغ ریخت
شیرین تبسمت شکرستان عاشق است
برخاست دور خط تو شور از دل حزین
ایام نغمه سنجی دستان عاشق است

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
از شرم زبانم به گلستان تو بسته ست
صد نکته به یک خنده پنهان تو بسته ست
ما در چه شماریم که گردون سبک سیر
خود را به صف آبله پایان تو بسته ست
بشکاف دلم را که لبالب شده از خون
این عقده به یک جنبش مژگان تو بسته ست
جزکیش تو از ملت دیگرخبرم نیست
ایمان من ای عشق به ایمان تو بسته ست
حاصل نکند طوطی مست از شکرستان
طرفی که خط از پسته خندان تو بسته ست
جمعیت عالم همه آشفته نسازی
دلها به سر زلف پریشان تو بسته ست
از لوح دلش محو نگردد چو سویدا
نقشی که حزین از خط ریحان تو بسته ست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
یاری که غمی می برد از یاد شراب است
خون گرمی اگر هست درین بزم کباب است
ناصح مدم افسون که خراباتی عشقیم
این گوش پر از زمزمه چنگ و رباب است
هر جا که دلی بود به معموره امکان
در عهد تو ای خانه برانداز خراب است
خاکستر دلها همه بر باد فنا رفت
برق نگهت باز چرا گرم عتاب است
دیدار طلب باش که در دیده مردان
آسودگی هر دو جهان یک مژه خواب است
در راه تو چون گرد فشاندیم ز دامن
بی تابی و صبری که درنگ است و شتاب است
گاهی شرر از دیده فرو ریزد و گه اشک
کز لعل می آلود تو در آتش و آب است
هنگامه معشوق بود گرم ز عاشق
از آتش دلهاست که آن طره به تاب است
از دلق می آلود مپرسید حزین را
کایام گل و جوش مل و عهد شباب است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
به گرد عارض او خط عنبرین پیداست
چو سبزه ای که بر اطراف یاسمین پیداست
ز نام تقوی من بلکه سرگران شده ای
که از جبین تو چون موج باده چین پیداست
محبتم به دلت کرده گوییا اثری
ز التفات نهان تو این چنین پیداست
ترحمی که مرا استخوان ز کاهش غم
به رنگ پنبه داغم ز آستین پیداست
گرفتم آنکه نهفتی ز خلق خون مرا
خدنگ غمزه خونریزت از کمین پیداست
به خلق خوش شده ای شهره جهان لیکن
کم التفاتیت از خاطر حزین پیداست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
عالم تمام از رخ جانانه روشن است
از یک چراغ کعبه و بتخانه روشن است
چون آفتاب نور می آفاق را گرفت
گر کور نیستی ره میخانه روشن است
دارد رواق چشم ز خون دلم چراغ
تا باده هست دیده پیمانه روشن است
امروز نیست باده دوشینه ات نهان
بر عالمی ز دیدن مستانه روشن است
از شمع آفتاب مثال سخن حزین
کلک سیاه روز تو را خانه روشن است

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
احساس مبدل شد و محسوس همان است
صد شمع فزون سوخته فانوس همان است
دل کافر دیر است ز لبیک چه حاصل
گر زمزمه دیگر شده ناقوس همان است
لب بر لب او دارم و حسرت کش عشقم
دلبر به کنار و هوس بوس همان است
با رب چه علاج است پریشانی دل را
زلفش به کف و خاطر مأیوس همان است
از دوست به کونین نگردیم تسلی
این هر دو به دست و کف افسوس همان است
خیزد ز دری هر نفس آوازه ی دولت
کاووس شد و زمزمه ی کوس همان است
زاهد چوکند جامه ز مصحف مفریبید
ای ساده دلان خرقه سالوس همان است
در بارگه پادشه عشق حزین را
سر خاک شد وذوق زمین بوس همان است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
صبح را لمعه نور از ید بیضای دل است
آتش طور فروغ رخ موسای دل است
چهره حوران بهشتی عبث آراسته اند
چشم صاحب نظران محو تماشای دل است
پای هشیار نه ای پیک خیال رخ دوست
سینه تا دیده پر از باده ی مینای دل است
قطره اشک مرا ای گل تر خوار مبین
این گرانمایه گهر زاده ی دریای دل است
چه عجب گر شنوی بوی کباب از سخنم
نفسم سوخته آتش سودای دل است
در خرابات خم باده پر زور یکیست
مستی نه فلک از ساغر صهبای دل است
غیر مجمر نکند جای دگر گرم سپند
سینه ی سوختگان منزل و مأوای دل است
خبر از لیلی سرگشته ی خود باز نیافت
سالها شدکه جنون بادیه پیمای دل است
زاب حیوان غمت  زنده جاوید شدیم
کمترین معجزه عشق تو احیای دل است
می شناسد همه کس طرز نوای تو حزین
دم جان بخش زدن کار مسیحای دل است

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ای وقف شهیدان تو صحرای قیامت
آوازه ای از کوی تو غوغای قیامت
ای سلسله زلف تو بر پای قیامت
سودایی خال تو سویدای قیامت
بی داغ تمنای تو یک سینه ندیدم
هر چند که گشتم به سراپای قیامت
از جلوه قیامت به جهان افکن و مگذار
در خاک برد خاک تمنای قیامت
بر تربت من جلوه کن از نازکه خواهم
سرمست نهم رو به تماشای قیامت
هم چشم توبرهم زن هنگامه ی محشر
هم قد تو سرفتنهء غوغای قیامت
از میکده چشم تو هر کس که خورد می
هشیار نگردد به تقاضای قیامت
زان وعده به فردا دهی امروزکه باشد
فردای تو را وعده فردای قیامت
چون چشم تو مستانه سر از خواب برآرد
بیخود شده ی عشق تو فردای قیامت
اندیشه ای از حشر نداربم که سهل است
با آتش هجران تو گرمای قیامت
درکار حزین کن نگهی گرم که فردا
بی هوش بود بادیه پیمای قیامت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
تلقین حجت از لب جانانم آرزوست
من کافر محبتم ایمانم آرزوست
کمتر نیم ز شبنم حیران درین چمن
یک چشم دیدن رخ جانانم آرزوست
چون بهله خاطر از کف بی حاصلم گرفت
دستی حریف چاک گریبانم آرزوست
ای ابر فیض بر من آتش جگر ببار
بیش ازگیاه سوخته بارانم آرزوست
دل را ز مهر تازه جوانان بریده ام
با پیر دیر بستن پیمانم آرزوست
ناید سرم به سدره و طوبی فرو حزین
ظل لوای شاه خراسانم آرزوست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
زان پیشتر که باده به پیمانه آشناست
چشم ترم به گریه مستانه آشناست
چون مردمک نمی رود از دیده خال تو
مرغ نگاه من به همین دانه آشناست
روی نیاز چون گل رعنا دو رنگ نیست
یکسان دلم به کعبه و بتخانه آشناست
عادت به سخت رویی ایام کرده ایم
با سنگ کودکان سر دیوانه آشناست
بیگانه است در نظرم دور آسمان
چشمم همین به گردش پیمانه آشناست
در آتشم ز نسبت شمشاد با قدت
در غیرتم که زلف تو با شانه آشناست
گرد خط از رخت ننشیند به آب تیغ
این بوستان به سبزه بیگانه آشناست
چون شمع زنده ایم حزین از حدیث عشق
ما را زبان به گرمی افسانه آشناست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
دیده تا بر هم زدم سامان باغ از دست رفت
ذوق مستی داشتم چون گل ایاغ از دست رفت
پای در دامان کشیدم شد گریبانگیر عشق
رفتم از دنبال دل کنج فراغ از دست رفت
رنگ مطلب ریختن خاکسترم بر باد داد
بویی از گلزار می جستم دماغ از دست رفت
تا سرآمد کوچه راه عمر پا ازکار ماند
بس که سودم کف به هم ز افسوس داغ از دست رفت
عزم کویش داشتم دانش به حیرانی کشید
کوچه راهی طی نکردیم و سراغ از دست رفت
زیر گردون بود ازمی بزم ما روشن حزین
در شبستانی به این ظلمت چراغ از دست رفت

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -