cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
چونکه  شاه عشق  را در کربلا
عشق  زد در دشت  جان بازی صلا
ظهر عاشورا در آن صحرای کین 
دید خود را بی  کس  و یار و معین 
مهره ای در نرد عشق  انداخته 
وآنچه  او را بود یکجا باخته 
ذوالجلال فرد با تیغ  و سلاح
هشت  پا را در رکاب  ذوالجناح
عزم میدان کرد چون حلال عشق 
زینب س از پی  با زبان حال عشق 
گفت  کای لب  تشنه  بحر وصال
بعد از اینت  در کجا بینم  جمال
گفت بیرون از مکان و لامکان
چون شدی یابی  ز دیدارم نشان
زآنچه  نآید در گمان و در قیاس
من  برونم  زین  پس  ای گردون اساس
گرچه  چشمی  هم  که  باشد حق  شناس
حق  مطلق  بیندم در این  لباس
تا چه  جایی  کز لباس آیم  برون
وین  لباس تن فتد در خاک و خون
کس  چه  داند کاندر آن دم کیستم 
بی تعین  ذات  فردانیستم 
مطلقم  از درک و وهم  و روح و جسم 
برترم از عقل  و عشق و رسم  و اسم 
اسم  ها و رسم  ها اندر بیان
هست  آثاری ز ذات  بی  نشان
بر مسمی  اسم  ها باشد دلیل 
ورنه  بی اسم  است  آن ذات  جلیل 
زین  سپس  من  عین  آن ذات  حقم 
زین  تعین  ها که  دانی  مطلقم 
گرچه  ذاتم  را نه  مأوای و نه  جاست 
جای خالی  از احاطه  من  کجاست 
گرچه  الا از قفای لا بود
چونکه  از لا بگذرد الا بود
من  ز الا آمدم بر لا زدم
نک  قلم  بر لا و بر الا زدم
لا و الا وصفی  از ذات  من  است 
حرفی  از آیات  اثبات  من  است 
زین  سپس  بیرون ز آیاتم  یقین 
بی  نیاز از نفی  و اثباتم  یقین 
گرچه  حالی  من  علی  عالیم 
بر علو و اعتلاء هم  والیم 
زین  سپس  بیرونم  از وصف  علو
مطلق  الذات  از علو و از دنو
چون تعین  کرد ذات  من  قبول
بر مقام اعتلاء کردم نزول
پست  ها را تا مگر عالی  کنم 
بر علو اعتلاء والی  کنم 
زین  سپس  نه  عالی  و نه  دانی ام
زین  تعین  پاک باید دانی ام
نه  خصوصی  دارم آنجا نه  عموم
نه  حدودی می پذیرم نه  رسوم
ذات  پاکم  مطلق  است  و سرمدی
ز اعتبار باحدی و بی حدی
در مقام شرع و صورت  باحدم
در ولایت  بی حدی و سرمدم
انبیای مصطفین  محترم
اولیای مرتضین  با کرم
صورتم  را در جلی ٰ آیینه اند
معنیم  را درخفی ٰ گنجینه اند
انبیاء آیینه  من  منظورشان
اولیاء گنجینه  من  گنجورشان
چونکه  مطلق  گشت  از قید نمود
معنی  و صورت  کجا دارد وجود
صورت  و معنی  دو وصف  از ذات  هوست 
شد چو مطلق  پاک از اینها جمله  اوست 
وصف  را کی  بعد از این  در من  ره است 
هرکه  در من  شد فنا ذات  ﷲ است

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ای دل عاشق  کجایی  هوش دار
مستی  ار هم  بر سخن  روپوش دار
پرده را یکباره از مستی  مدر
جای مهری هم  گذار و کن  گذر
حرف  هایت  پرده را یکجا درید
قفل  را مشکن  به  دست  آور کلید
هست  آسان خانه  را کردن خراب 
لیک  دشوار است  تعمیر این  بیاب 
حالیا مستی و داری انقلاب 
چون به  هوش آیی  بنا را برده آب 
تا دگر بندی به  تعمیرش میان
رفته  کار از دست  بگذار این  بیان
هین  مخوان افسون که  حالی  فانیم 
فارغ  از آبادی و ویرانیم 
مشک  معنی  شد سخن  پاش این  همی 
ناطق  آمد جان قلاش این  همی 
تو مرا گویی  که  ویرانی  مکن 
خانه  را برد آب  طوفانی  مکن 
من  چه  غم  دارم که  ویران شد جهان
زآنکه  غرقم  حالی  اندر بحر جان
مست  را گویی  کلید آور به  دست 
از لگد در را کنون خواهم  شکست 
کی  دل دیوانه  داند قایده
هست  قانون پیش  او بی فایده
دم مزن که  جای صورت  گشته  تنگ 
رو که  معنی  هم  کنون افتاده دنگ 
چیست  معنی  تا آنکه  دم زآن سو زند
قطره چون با بحر حق  پهلو زند
دم مزن کاندر یقینت  شک  کنم 
هین  برو کافلاک را مندک کنم 
رو که  دیگر آمد این  دریا به  جوش
غرق شد در وی حواس و عقل  و هوش
هل  نصیحت  را که  دریا موج کرد
مرغ  جان پرواز سوی اوج کرد
اندک اندک گشته  نطق  دارجه 
تا به  اوج بی زبانی  عارجه 
گرچه  تفسیر زبان روشنگر است 
لیک  عشق  بی  زبان روشن  تر است 
آن دمی  که  دم زند عشق  از جلال
ناطق  و صامت  همه  گنگند و لال
نیک  بشنو گوید آن افلاک سوز
من  به  اوج خود نیم  واصل  هنوز
هین  برو ای عقل  که  جای تو نیست 
حالتم  را هیچ  پروای تو نیست 
از خدا و بنده نک  دل کنده ام
رو که  این  دم نه  خدا نه  بنده ام
مطرب  عشق  این  زند وقت  سماع
بندگی  بند و خداوندی صداع
فارغ  از اینها خیال عاشق  است 
مر و را بس  چون زبان ناطق  است 
این  زبان دیگر استم  در بیان
از پی  تقریر عشق  بی زبان
چونکه  جان از قید هستی  مطلق  است 
نطق  فانی  نایب  نطق  حق  است 
آن حقی  کز هر تعین برتر است
کاف  و نون گفت  و خود از کن  برتر است 
بندة حق  است  و نور عالمین 
شاه خلاق العدم یعنی  حسین ع

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
چونکه  زینب سدر سرادق بازگشت 
سوی میدان شاه میدان تازگشت 
ذوالجناح عشق  آتش  خوی شد
بی زبان انی  اناﷲ گوی شد
بی زبان حاشا که  اندر کوی حق 
بد زبان لن ترانی  گوی حق 
گشت  ازو آتش  گلستان بر خلیل 
خضر را در رهنوردی بد دلیل 
برق نعلش  نار نخل  طور بود
موسی  آن را نار دید و نور بود
زنده از هر تار مویش  در شمیم 
صد هزاران عیسی  محی الرمیم 
آسمان ها بسته  موی دمش 
بحر امکان گردی از خاک سمش
چون عنان او سبک  در راه شد
خاک صحرا هم  صفات  ﷲ شد
جای هر گامی  که  بر می داشت  او
انبیاء را بود جای چشم  و رو
چون به  میدان شهادت  پا نهاد
پا برون از ملک  او ادنی  نهاد
شد رکابش حلقه  عرش برین 
عرش یعنی  پای آن عرش آفرین 
این  سخن  را هل  بجا تکلیف  نیست 
ذوالجناح عشق  را تعریف  نیست 
ذوالجناحا تیزتک  شو شب  رسد
باز ترسم  کز قفا زینب س رسد
وصف ها جز لفظ  پیچاپیچ  نیست 
قصد عاشق  جز شهادت  هیچ  نیست 
الغرض شد سوی میدان رهنورد
ذوالجناح و فارس او شاه فرد
آفتاب  عشق  میدان تاب  شد
عقل  آنجا برف  بود و آب  شد
عقل  تنها نی  دم از هیهات  زد
عشق  را هم  بهت  برد و مات  زد
لامکان وآنجا که  فوق عرش بود
زیر سم ذوالجناحش  فرش بود
تا به  خدمت  بوسدش نعل  سمند
قاب  قوسین  از حدخود شد بلند
لامکان شد پست  بر بالای او
پست  و بالا گشت  تنگ  از جای او
پردة کشف  الغطا برچیده شد
وآنچه  حیدر را یقین  بد دیده شد
ذات  مطلق  بی حجاب  ای مرد کار
گشت  در میدان توحید آشکار
هین  چه  میدان ساحت  غیب  الغیوب 
نه  سپهرش جزو خاک و خاکروب 
آفتاب  لایزالی  برفروخت 
پرده های لن ترانی  را بسوخت 
بی حجاب  اسرار ذات  مکتتم 
از حجاب  افتاد بیرون تام و تم 
آنکه  در معراج وحی  از وی رسید
پیش  پیش  ذوالجناحش  می دوید

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ای امام حی  قایم  شاه دین 
خالق  جان قطب  امکان ماه دین 
ای به  فیض  دم به  دم خلاق خلق 
همت  شیرازة اوراق خلق 
ای وجودت  علت  ایجاد جان
دست  عونت  بانی  بنیاد جان
ای خلیفه  حق  به  ذات  بی  مثال
راست  بر قدت  ردای ذوالجلال
ای ز تو گویا زبان جان من 
ناطق  از تو طوطی  بستان من 
از زبان قطره ها گویا تویی 
نی  غلط  هم  قطره هم  دریا تویی 
قطره چبود تا دم از دریا زند
دم به  گفتار از من  و از ما زند
گر عنایات  تو نبود ما که ایم 
خود تو گو معدوم محض  لاشی ءایم 
ما چو ناییم  و نوا در ما ز توست 
ما چو کوهیم  و صدا در ما ز توست 
کوه بی  معنی  کجا دارد صدا
تا نیابد از تو بانگ  مرحبا
نای طبعم  را نوای تازه بخش 
کوه نطقم  را صدای تازه بخش 
چنگ  طبع  بی نوا را ساز کن 
در که ای کوه آفرین  آواز کن 
گر تو خواهی  که  لسان ﷲ شود
ور نخواهی  کوهها هم  که  شود
ای ز عشقت  سوز ما و آه ما
وی اسیرت  کوه ما و کاه ما
کوه چبود کاین  جهان پر صدا
هست  در معنی  ز نایت  یک  نوا
کوه و صحرا جمله  در بحر تو غرق
زیر و بالا جمله  از جمع  تو فرق
من  کیم  تا دم زنم  از فرق و جمع 
ای تو جمله  گفت  ها را نطق  و سمع 
مطلقی  گرچه  ز جمع  و فرق و طرف 
برتری گرچه  ز صوت  و گفت  و حرف 
هم  منزه از شهود و از غیوب 
هم  مجرد از خطاب  و از خطوب 
هم  مبرا از نهان و از عیان
هم  معرا از ثناء و از بیان
لیک  براین  جمله  علمت  جامع  است 
سوی جمعت  جمله  اسماء راجع  است
چون تو خواهی  خاکها یابد نوا
چون تو گویی  بادها جنبد ز جا
تا نجنبد باد عونت  ای جواد
برگ بیدی کی  بجنبد خود ز باد
ای به  جنبش  بادها از بید تو
کی  بجنبد نطق  بی  تأیید تو
روحها در تن  همه  محکوم توست 
جنبش  هر آنشان معلوم توست 
مو نجنبد تا نجنبانی  تواش
گل  نروید تا نرویانی  تواش
باد چبود عون جنباننده ات 
ای همه  جنبنده جانها بنده ات 
نطق  نابود مرا امداد ده
وآن سخن های دقیقم  یاد ده
نور نطقم  را ز نو لامع  نما
قطره را در بحر خود راجع  نما
قطره چون مستغرق دریا شود
آنچه  گوید گفته  دریا بود
تاچه  دیگر باز جو شد یم  عشق 
دم زند از کیف  عشق  و کم عشق 
عشق آن دریای بی قعر است  و حد
که  ندارد کیف  و کم و جزر و مد
بازگو کآن بحر ذخار وجود
زبده چون فرمود اسرار وجود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
چونکه  بحر لایزالی  کرد موج
کار عشق  لاابالی  یافت  اوج
شاه عشق  آن مالک الملک  فقط 
کرد در میدان قیام اندر وسط 
در رکابش  انبیاء حاضر همه 
بر جمال لم  یزل ناظر همه 
او چو شمع  و انبیاء پروانه اش
پیش  شمعش  جان به  کف  پروانه  وش
او چو یوسف  انبیاء پیراهنش 
و او چو جان آنها مثالی  از تنش 
تا نماند غیر حق  دمساز حق 
بانگ  هل  من  ناصری شد راز حق 
کیست  کاین  دمدم ز منصوری زند
ناصر بالذات  را یاری کند
اندرین  دشت  بلا حق  جو شود
او همه  حق  گردد و حق  او شود
در ره عشقم  فنا گردد کنون
مالک  ملک  بقاء گردد کنون
قطره را بگذارد و عمان شود
جان دهد بهر خدا جانان شود
اندرین  صحرا شود نخجیر حق 
پس  شود در بیشه  جان شیر حق 
مشتری حق  است  بفروشید جان
نیست  در سودای حق  باﷲ زیان
هرکه  جان او فدای من  شود
جان جان حضرت  ذوالمن  شود
ترک جان کرد آنکه  جانانش  کنم 
عالم  و آدم ثنا خوانش  کنم 
جان آن کامروز در راهم  فداست 
جان نواز انبیاء و اولیاست 
چون نوای قبل  موتوا ان تموت 
شد بلند از نای حی  لایموت 
بود طفل  شیرخوار اندر حرم
کآفرینش  را پدر بد در کرم
خورده از پستان فضل  آن پسر
شیر رحمت  طفل  جان بوالبشر
ممکنات  از عالم  و آدم همه 
از دم جان پرورش یکدم همه 
گرچه  خوانند اهل  عالم  اصغرش
من  ندانم  جز ولی  اکبرش
بر امید جان نثاری آن زمان
خویش  را افکند از مهد امان
دست  از قنداق جان بیرون کشید
بندهای بسته  را برهم  درید
آری آری شیر حق  است  ای ولد
آنکه  در گهواره اژدرها درد
بانگ  بر زد کای غریب  بینوا
نیستی  بی کس  هنوز این  سو بیا
مانده باقی  بین  ز اصحاب  کرم
شیرخوار خسته  جانی  در حرم
نیست  این  معنی  شگفت  از کار عشق 
تو ندانی  چون نداری نار عشق 
حلقه  چون بر در زند عشق  ای فقیر
کی  شناسد او صغیری از کبیر
هرکه  او را طینت  از آن طینت  است 
جان او راجع  به  اصل  فطرت  است 
گر به  مشرق فرع و در غرب  است  اصل 
وقت  حاجت  می شود با اصل  وصل 
ذره ذره کاندر این  ارض و سماست 
جنس  خود را همچو کاه و کهرباست 
نور جزو آمد چو جنس  آفتاب 
هم  به  سوی آفتاب  استش  ایاب 
گر تو جزو آفتابی  هوش دار
اندر این  معنی  بیانی  گوش دار

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
چونکه  بار افکند شاه کربلا
بهر جانبازی در آن دشت  بلا
نار جذبش  در زمان شد مشتعل 
آن حبیب  بن  مظاهر را به  دل
سوی شهر کوفه  وقتی  مرد راه
صوفیانه  شد برون از خانقاه
شهر را دید از هجوم خلق  تنگ 
واندر آن غوغا رواج اسباب  جنگ 
کرد در آیینه  دل پس  نظر
تا ز دل جوید از آن غوغا خبر
زآنکه  صوفی  را دبیرستان دل است 
در دل او علم  اشیاء حاصل  است 
دل بود مرآت  نور آگهی 
گنج  علم  و مخزن شاهنشهی 
گنج  علم  علم  الاسماء دل است 
رازدان سر ما اوحی دل است 
هر دلی  عارف  به  نورانیت  است 
مشرق انوار علم  حضرت  است 
خواهم  ار من  شرح دل گویم  تمام
ختم  تا محشر نگردد این  کلام
نی  غلط  گفتم  که  تا محشر همه 
هست  از دم های دل یک  دمدمه 
او چو همدم گشت  با دمهای دل
کرد یک  دم سیر عالم های دل
دید اندر کربلا طوفانی  است 
کشتی  شاهی  که  دل را بانی  است 
زد به  جانش  شعله  نار جذب  دوست 
سوخت  زآن مجذوب  مطلق  مغز و پوست 
دیگر از بازار در منزل نرفت 
پای معنی  بود کآن در گل  نرفت 
چون تو از اسرار معنی  غافلی 
ای اخی  از پای تا سر در گلی 
بگذر از صورت  برو معنی  طلب 
تا برآید پایت  از گل  بی تعب 
اهل  معنی  چونکه  گشتی  عنقریب 
برحبیب  خود رسی  همچون حبیب 
زد حبیب  آن شیشه  صورت  به  سنگ 
سوی مقصد تاخت  از ره بی  درنگ 
کی  شکیبایی  بود در کار او
عاشقی  کو را صدا زد یار او
رفت  از سر غیرت  دیرینه  را
دید در ره پیر صاحب  سینه  را
مسلم  آن کو بود او را همقدم
در طریق  عشق  سلطان قدم
عازم حمام جان روشنش 
در کفش  رنگی  و بی رنگی  فنش 
گفت  او را کای اخی  آوازه بین 
هل  حنا از دست  و رنگ  تازه بین 
رنگ  ها را جمله  دیگرگون نگر
کار عشق  از رنگ  و ره بیرون نگر
راه بی رنگی  بجز یک  گام نیست 
راه عشق  است  این  ره حمام نیست 
صبغة  الله است  رنگ  خم  هو
رنگ  ها بی  رنگ  گردد اندر او
عشق  رنگ  آمیز در رنگ  تو است 
هرچه  غیر از رنگ  او ننگ  تو است 
رنگ  بی رنگی  حنای عاشق  است 
وآن یکی  از رنگ  های عاشق  است 
رنگ  هستی  را چو عاشق  گم  کند
صد هزاران رنگ  از یک  خم  کند
رنگ  ها را عشق  از سر ریخته 
بهر عاشق  رنگ  دیگر ریخته 
ریخت  از خم  ولا رنگ  بلا
بهر عاشق  در زمین  کربلا
من  پی  آن رنگ  رفتم  ای کیا
داری ار با رنگ  او رویی  بیا
خود سیاهی  گرچه  فوق رنگ  هاست 
وآن سواد الوجه  فی  الدارین  ماست 
لیک  ز نیرنگی  که  عشق  انگیخته 
آن سیاهی  رنگ  هم  بگریخته 
گرچه  رنگی  از سیاهی  بیش  نیست 
باقی  آنجا رنگی  از درویش  نیست 
لیک  عشق  آن را که  بانگ  آن سو کند
رنگ  بی رنگی  ز بهر او زند
خون او کاندر رکاب  شاه عشق 
ریزد از حق  است  ثارﷲ عشق 
چیست  بی رنگی  در اینجا ای فقیر
یک  جهت  بودن به  راه عشق  پیر
رنگ  ها را الغرض بگذاشتند
سوی بی  رنگی  قدم برداشتند
سینه  بگشودند پیش  تیر کین 
در نماز آن هر دو نور پاک دین 
در نماز آن هر دو مؤمن  سینه  را
پیش  شه  دادند تیر کینه  را
بارگی  بر هستی  خود تاختند
نقد جان در نقد جانان باختند
از ولا با اصل  خود ملحق  شدند
فرع را هشتند و اصل  حق  شدند
آری آری عین  حق  گشت  ای پسر
آنکه  بهر حق  گذشت  از جان و سر
پیش  اصل  خویش  چون بی خویش  شد
رفت  صورت  جلوة معنیش  شد
این  بیان اسرار نورانیت  است 
حیف  کت  جان در حجاب  ظلمت  است 
بس  دراز است  این  سخن  کوتاه کن 
اصغر آر و سوی قربانگاه کن 
تا چه  کرد آن شیرخوار شیرخو
با امیر شیرخویان گفتگو

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
آن ولی  کآن بر حق  و ربانی  است 
در تخلق  مظهر سبحانی  است 
در شریعت  پیرو پیغمبر است 
در طریقت  رهنمایش  حیدر است 
گفت  حیدر صوفی  کامل  هنر
هست  یکسان پیش  چشمش  سنگ  و زر
ورنه  صوفی  نیست  کلب  کوفی  است 
کلب  کوفی  بهتر از این  صوفی  است 
هر که نبود در لوای بوتراب
گمره است و غول راه و دزد باب
هست آن ابلیس آدم روی و بس
بندهء دنیا و پابند هوس
حاصلا بسیار قطاع الطریق
هست در ره باش هشیار ای رفیق
دیده را بگشا مرو کورانه راه
ورنه اندازند غولانت به چاه
بندگی رهبری را کن قبول
تا نیندازد ز راهت نفس غول
هر که باشد پیر ره را بنده او
مؤمن است و عارف و دل زنده او
پیر باشد امتحان نقد و قلب
پیر اگر جویی تو شیری ور نه کلب
چون ظهور مهدی قاهر شود
نقد ها و قلب ها طاهر شود
قلب با آتش چو گردد رو به رو
ظاهر آید طینت نا پاک او
قلب  اگر گوید که  با آتش  خوشم 
طالب  دیدار و وصل  آتشم 
بی  خبر باشد ز عدل آتش  او
چونکه  آتش  دید گردد سرکش  او
جز زری کو بیشتر شد نار کش
آمد از آتش  برون بی  غل  و غش
شاید ار او طالب  آتش  بود
زآنکه  هم کارش ز آتش  خوش بود
پیش  از آن خود را به  تعظیم  شهان
کرده در نار ولایت  امتحان
بر دم پیران حاضر دایمش 
بوده تصدیق  از امام قایمش 
پیر وقت  ما علی  رحمت  است 
عهد او بر جمله  عالم  طاعت  است 
هر دلی  کز طاعت  او سرکش  است 
هست  قلبی  کو عدو آتش  است
 پس به هر عصری است مهدی در ظهور
بر زجاجه اولیا تابیده نور
قطب امکان اوست باقی مظهرند
وین مظاهر شهر علمش را درند
بی وجود او ندارد کس وجود
غیبت او از فرط پیدایی نمود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ای شه  قیوم قایم  بحر جود
ای وجودت  موجد غیب  و شهود
ای غمت  سرمایه  سودای عشق 
پر ز سودای غمت  صحرای عشق 
ما همه  فانی  و باقی  ذات  توست 
تو چه  وجه  و این  بقاء مرآت  توست 
ای منظم  ز انتظامت  کار ملک 
ذات  پاکت  واحد القهار ملک 
آفرینش  جمله  همچون آینه 
جز تو زین  آیینه  نبود عاینه 
آینه  گر بی شمار و بی  حد است 
جلوه گر در جمله  وجه  سرمد است 
هر دلی  کآن شد به  نور حق  بصیر
بود از عون تو ای حی  قدیر
گشت  عونت  قفل  قلبش  را کلید
قفل  ما را هم  کلیدی ای مجید
تا که  یکجا چشم  قلبم  وا شود
بر فروغ  طلعتت  بینا شود
روی تو مرآت  ذات  اقدم است 
پنجه ات  مشکل  گشای عالم  است 
ای مبرا از حیات  و از ممات 
وی معرا از حدود و از جهات 
ای به  کل  ماسوا علمت  محیط 
هم  مرکب  غرق بحرت  هم  بسیط 
ای نهان از دیده و پیدا به  دل
ای به  پیدایی  وجودت  مستقل 
نی  نه ای مستور هم  از چشم  سر
در حقیقت  نزد ارباب  بصر
کی  شوی پنهان تو ای جان جهان
جز ز چشم  غافلان بد گمان
غافل  آن باشد که  نبود هیچ  نور
در دل بی حاصل  او از حضور
آنکه  شد عارف  به  نور باهرت 
هر کجا بیند عیان و حاضرت 
مرحبا ای شاه جان افزای ما
ای به  هر جا حاضر و پیدای ما
من  که  باشم  تا که  بگشایم  زبان
در حضورت  که  عیانی  یا نهان
چون به  هر حالم  تویی  مولا و یار
بر تو کردم کار خود را واگذار
جان من  باشد به  جرم خود مقر
انت  ربی  انت  حسبی  فانتصر

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ای علی  رحمت  ای جانهای پاک
مر تو را قندیل  نور تابناک
تابناکی  نور پاکت  را سزد
تا شود کور از شعاعش  چشم  بد
تا ابد نور تو در دور وجود
هست  تابان کوری چشم  حسود
این  حسودان خسیس  ناپسند
کز جهودی منکر نور تواند
چون کشیدند از تولای تو سر
کرد تقدیر قضاشان کور و کر
مهرشان بنهاد حق  بر دل ز خشم 
این  سزای هر جهود خیره چشم 
خیره چشمی  کرد ابلیس  از منم 
قهر حق  راندش ز درگاه کرم
گفت  من  از نار و آدم ز آب  و خاک
گر کشم  از سجدة او سر چه  باک
دید ز آدم ظلمت  طین  آن لعین 
غافل  از نور تو گشت  و سر دین 
کاندر آدم سر عشقت  مختفی  است 
قصد حق  اظهار این  عشق  از صفی  است 
تافت  روی از نور عشقت  آن جهود
لاجرم شد رانده از درگاه جود
کرد یزدان از در رحمت  ردش
تا که  عبرت  گردد آن فعل  بدش
ای علی  رحمت  ای سلطان راز
چشم  عبرت  بین  ما را کن  تو باز
هین  ز شر کبر و وسواس دو تو
می  گریزم در پناه ذات  تو
گر ز امرت  سر زند دزدیده دل
بحر آتش  را در او کن  مشتعل 
تا بسوزد شعله  نار غمت 
هرچه  کآن با غم  نباشد همدمت 
کی  گذارد غیرت  عشق  غیور
جز غمت  در سینه  مستان سرور
دل که  شد مست  از شراب  بی  غشت 
هر زمان سوزنده تر دید آتشت 
تا بسوزد بیشتر دل زین  تفم 
نه  شراب  آتشینی  در کفم 
زآن شراب  شعله  خوی عقل  سوز
در دل چون طشت  آتش  برفروز
طشت  چبود کآتش  عشقت  ز تاب 
بحرها را افکند در التهاب 
چو از تب  عشق  است  استسقا ی دل
آبها گردد حرارت  زای دل
دل ز سوز عشقت  اندر تابش  است 
همچو ماهی  غرق بحر آتش  است 
نالم  این  را کامشب  است  افزون تبم 
ای طبیب  از حال دل پرس امشبم 
من  مریض  عشق  و تو روح اللهی 
از غم  و درمان دردم آگهی 
کس  چه  داند جز تو حال اهل  غم 
کاین  تب  از عشق  است  نه  از سودا و دم
چون تویی  درمان ما و درد ما
درد دل را بی دوا کن  بی دوا
کی  ز درد عشق  دل را رستگی  است 
تا که  بر زنجیر عشقش  بستگی  است 
بهر دل زنجیر غم  را تاب  ده
هرچه  عطشان تر شد او را آب  ده
نام آب  انداخت  بر جانم  عطش 
و ین  دل مستسقیم  شد مرتعش 
یادم آمد زآن فقیر حق  طلب 
کآب  برد از بهر شاه تشنه  لب

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
چونکه  شاه واحد الذات  صمد
شد روان در محفل  جمع  الاحد
یعنی  از آن خرقه  پوش خرقه  باز
خرقه  صورت  تهی  گردید باز
پرده هشت  آن پرده دار پرده در
گشت  اندر پرده های غیب  در
حاصلا کآن جام چون گردید پر
خفت  در گل  نطق  طوطی  چون شتر
شاه رفت  و شیر نطق  آشفته  ماند
راز های معرفت  ناگفته  ماند
از صفی  الحق  مخاطب  رخ نهفت 
نیست  زین  بعدم سر گفت  و شنفت 
دم مزن کآیینه  طوطی  شکست 
بر رخ آن مه  صد هزاران پرده بست 
دل خرابی  می کند سخت  امشبم 
ز احتراق افکنده در تاب  و تبم 
کاش بودم محرمی  از آل دل
تا به  او گویم  زمانی  حال دل
تا ز سر گیرم به  پیش  او گله 
زآن نگار دلربای ده دله 
چون ندارم محرمی  باری خموش
خون دل بی همدم آید گو بجوش
از غم  دل تا که  اظهاری کنم 
رو ز بی  یاری به  دیواری کنم 
بیدلی  را کش  به  محنت  یار نیست 
محرم رازی به  از دیوار نیست 
ای خوش آن روزی که  دل با ماش بود
پیش  دل راز نهانش  فاش بود
غمزه اش بد پیک  راز عاشقان
در خرابی  دل نواز عاشقان
دل که  رفتش  دلبر از بر خوار ماند
خون از آن دل به  که  بی  دلدار ماند
شاید از چشم  دل ار جاری شوی
جای خون از چشم  خون پالا روی
یاد چشم  دلبر رعنا کنی 
جمله  عالم  را ز خون دریا کنی 
هر که  او چون من  شود مجنون دل
گو نشین  اندر میان خون دل
در غم  دلبر به  جای خواب  چشم 
دل نباشد کآن نگردد آب  چشم 
رو رو ای دل زین  سپس  دیوانه  باش
خانه  را هل  ساکن  ویرانه  باش
چون پری بگذر ز وصف  مردمی 
رخ نهان ساز از پری و آدمی 
شاهد غیبی  کنون شد سرخ پوش
سرخی  آثار جلال است  این  نیوش
آیت  سرخی  نشان خون بود
رنگ  خون از رنگ  ها بیرون بود
کوکب  شیر ای برادر خونی  است 
هر که  زین  کوکب  نشد بیرونی  است 
شیر مردی کو کنون ضیغم  صفت 
کو به  عشق  شیر حق  شد یک  جهت 
کس  نداند رمز این  معنی  تمام
غیر سلاک طریقت  والسلام
بلکه  هم  واقف  نگشت  ای یار من 
کس  ز سر زبدة الاسرار من 
غیر آن عارف  که  ز اطوار شهود
گشته  جانش  واقف  از سر وجود
کی  کس  از سر ولایت  واقف  است 
زآنکه  این  مخصوص مرد عارف  است 
کیست  عارف  آنکه  می  پرورده است 
فانی  اندر حق  و از خود مرده است 
ای دل از خواب  گران بیدار شو
وقت  صحبت  نیست  نک  هشیار شو
شاه ما زد تکیه  بر تخت  جلال
خوابناکی  را بهل  چشمی  بمال
آن ولی لایموتم  گفت  دوش
شو ز نظم  مثنوی چندی خموش
من  شدم خامش  ز گفتار این  زمان
دم مزن وﷲ اعلم  بالبیان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
قبله  اهل  وفا شمشیر حق 
فارس میدان قدرت  شیر حق 
حضرت  عباس کآمد ماصدق
بر یدﷲ فوق ایدیهم  ز حق 
بر حسین ع از یک  صدای العطش 
دست  و سر را کرد با هم  پیشکش 
دست  هشت  و سوی حق  بی دست  رفت 
اشتر کف  کرده تا حق  مست  رفت 
باز می  خواهد جنونم  گل  کند
نطق  ساحر صحبت  از بابل  کند
لیک  اینجا نیست  هنگام جنون
چون کنم  باشد جنونم  را فنون
نیست  سودای جنون محکوم من 
هرکجا خواهد کند برپا فتن 
نه  مقامی  در نظر دارد نه  جا
گاه و بی گه  می  کند غوغا بپا
ای جنون بهر خدا یک  لحظه  بایست 
زآنکه  اینجا جای هنگامه تو نیست 
اول حرف  است  و آغاز کلام
مر تو را باقی  بود وقت  و مقام
من  سخن  ناگفته  آری سر تو پیش 
می  کنی  گفتار و نظمم  را پریش 
رو تو نبود حال وقت  شور و شر
در مقام خود تو را سازم خبر
دید عباس آنکه  دین  را شد پناه
گشته  قحط  آب  اندر خیمه  گاه
ز العطش  برپاست  بانگ  کودکان
آمد اندر نزد شاه انس  و جان
کای شه  بی  مثل  و بی  انباز و یار
گشته ام در راه عشقت  دست  و بار
ز ابر عشقت  بر سرم بارش گرفت 
کشتزار هستی ام آتش  گرفت 
شاه فرمود ای علمدار سپاه
آفرینش  را تویی  پشت  و پناه
رشته ایجاد اندر دست  توست 
شش  تعین  کسر لوح شصت  توست 
رشته امکان تو را باشد به  مشت 
مر مرا خود هم  تو یاری هم  تو پشت 
گفت  از غیر تو دل برداشتم 
هر دو عالم  را ز کف  بگذاشتم 
برتن  من  دست  و بر دستم  علم 
العطش  وآنگه  بپا ز اهل  حرم
دست  عباس ار نباشد صف  شکن 
بهر یاری تو نبود گو به  تن 
گر علم  باشد مرا زین  پس  به  دست 
مر علم  را نام من  باشد شکست 
گر فتد دست  علمدارت  چه  غم 
گو نیاید مر شکستی  بر علم 
نک  علم  را جانب  میدان زنم 
گر شوم بی دست  بر کیوان زنم 
سوی میدان بلا تازم سمند
نام خود تا چون علم  سازم بلند
مر توان بردن ز یمن  بیرقت 
گوی نام از عاشقان مطلقت 
در میان عاشقان پاکباز
چون علم  گردم به  عالم  سرفراز
خوش ز خون خویش  از میدان جنگ 
بازگردانم  علم  را سرخ رنگ 
سرخ رنگی  مر علم  را آبروست 
هر ظفر یابد به  جنگ  او سرخ روست 
چون علم  گردید از خون سرخ رنگ 
رو سفید آید علمدارت  ز جنگ 
سرخ رویی  علتش  منصوری است 
رنگ  زرد آثاری از رنجوری است 
در فلک  شمس  است  سرخ و با شکوه
زرد رو گردد نشیند چون به  کوه
تا مرا دست  علم  بگرفتن  است 
مر علم  را ننگ  از دست  من  است 
چون فتد دست  علم گیر از تنم 
خود به  منصوری علم  را ضامنم 
سرخ رو برگردم از میدان جنگ 
هم  علم  را سازم از خون سرخ رنگ 
گر نیفتد از بدن در عشق  یار
دست  باشد بر بدن بهر چه  کار
سر که  در عشقت  نگردد پیش  جنگ 
سر مخوانش  هست  بر تن  بار ننگ 
سینه  کز عشقت  نشان تیر نیست 
سینه  نبود آن حصیر کهنه ای است 
رفتم  اینک  همتی  خواهم  ز شاه
بلکه  آرم آبی  اندر خیمه  گاه
یعنی  آید آبم  از عشقت  به  روی
ریزد ار آبم  نریزد آبروی
این  بگفت  و بحر جانش  کرد جوش
شد به  میدان مشک  بی  آبی  به  دوش

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -