دو قلاع کفرند با هم مصاحب
یکی تیغ خسرو یکی کلک صاحب
یکی خرمن ظلم را برق خاطف
یکی کشته عدل را مزن ساکب
یکی ضبط ملک عجم را مزاول
یکی ربط دین عرب را مواظب
یکی ماشطه چهر ملک از مساعی
یکی واسطه رزق خلق از مواهب
یکی حل و عقد اجل را ممارس
یکی رتق و فتق امل را مراقب
یکی زاهن و خود آهن دلان را
چو آهن ربا روز پیکار جاذب
یکی ملک اجلال را جم عادل
یکی قلک اقبال را یم واهب
یکی ابر باذل یکی ببر با دل
یکی غیث وابل یکی لیث ساغب
یکی رافع فاقه ازکف کافی
یکی دافع فتنه از سهم صایب
هرآنچ این کند با مخالف ز خامه
هرآنچ آن کند با معاند ز قاضب
نه باگله ذیبان کنند از براثن
نه با صعوه عقبان کنند از مخالب
یکی رایت مجد را چیست رافع
یکی آیت نجد راکیست ناصب
یکی با خطابش ثعالب ضیاغم
یکی با عتابش ضیاغم ثعالب
دوگوییست قاآنیا از دو بینی
یکی گوکه نبود دوگویی مناسب
زهی ز اهتزاز صبای قبولت
چه صابی صبی صاحب رای صایب
ز تاثیر تریاق لطفت عجب نی
که جدوار روید ز نیش عقارب
بکاخت ز آمد شد اهل حاجت
نبیندکسی چین در ابروی حاجب
شکال از قبولت به هرماس چیره
حمام از خطابت به سیمرغ غالب
پلنگان به صحرا نهنگان به دریا
ز خشم تو خایف ز قهر تو هارب
به توکج رود هرکه چون خط ترسا
بسوزاد قلبش چو قندیل راهب
به تن باز ناید ز انفاس عیسی
روانی که از رحمتت گشته خایب
ز مکتوبه یی داده کلکت جهان را
نظامی که شاهان دهند ازکتایب
بر رفته سقف سرای جلالت
فلک چیست دانی نسیج العناکب
کنی آنچه با نامه یی در معارک
کنی آنچه با خامه یی در محارب
نه ترکان توران کنند از عوالی
نه گردان ایران کنند از قواضب
به تعجیل مضراب در چنگ چنگی
بجنبد قلم گر به دست محاسب
محاسب نه یک تن همه اهل گیتی
نه یک روز تا روز محشر مواظب
مداد آنچه نقش نوشتن پذیرد
اگر ماء جاری اگر طین لازب
قلم هرچه در دست بتوان گرفتن
ورق هرچه بهر نوشتن مناسب
به دیوان فضلت نیارندکردن
نه حصر محامد نه حد مناقب
زهی امر و نهی تو اندر ممالک
نفاذی که ارواح را در قوالب
در این مه که باشد عمل پارسا را
کهی لف شاره گهی قص شارب
ز اندیشه صوم و تشویش سرما
گروهی ز می برخی از توبه تایب
چنان سردگیتی که با سیف قاطع
نگردد ز مرکب جدا پای راکب
چو مویی که در می فتد جرعه کش را
به خون سرشک اندران جسم ذایب
گران گشته بی باده صاف ساغر
بر آنسان که بی جان فرخنده قالب
چنان لعل دلبر بخندد صواعق
چنان چشم عاشق بگرید سحایب
کند ابر هاطل ز تقطیر ژاله
زمن را چوگردون پر از نجم ثاقب
همی هردم از برف زال زمانه
به عارض پریشان کند شعر شایب
مرا هست بی مهر ماهی که بر من
بود مهر آن ماه چون روزه واجب
دو چشمش تعالی دو جادوی لاهی
دو زلفش تبارک دو هندوی لاعب
به ایوان خرامد غزالی غزلخوان
به میدان شتابد پلنگی مغاضب
عذار فروزانش در فرع فاحم
سهیل یمانیست در لیل ضارب
به خون تن من خضیبش انامل
ز دود دل من وسیمش حواجب
غزلخوان غزالیست کزگرگ غمزه
کند صید غژمان هژبر محارب
مرا چون پری دیده دیوانه سازد
چوگردد پری وارم از دیده غایب
پریدوش چون مهره اختران را
برون ریخت از حقه چرخ ملاعب
چو از قعر وارون چهی سنگ ریزه
ز چرخ معلق عیان شدکواکب
فروزنده دری در آن لیل اللیل
چو آویزه در ز جعدکواعب
درآمد ز در آن بت مهر چهرم
پراکنده بر ماه مشک از دو جانب
خرامان و سرمست و مخمور و بیخود
شکسته کله تاب داده ذوایب
چو بنشست برخاستم از سر جان
سرودم که ای جان به وصل تو راغب
دراین فصل واین ماه و این وقت و این شب
من و وصل تو زه زه از این عجایب
فوالله ماکان من قبل هذا
فؤادی خبیرا بتلک الغرایب
لقد اسعف الدهرکل المقاصد
لقد انجح الجد جل المطالب
المت بنا نعمه الله بالحق
و همت و تمت علینا الرغایب
من الله مالت الینا المواید
من الحق عالت علینا المواهب
تو وکوی من بخ بخ ای بخت مقبل
من و روی تو خه خه ای دهر خاطب
شب و آفتاب آنگهی کوی مسکین
بیابان و آب آنگهی کام لایب
ز رویت چو روز است روشن که امشب
پس از صبح صادق دمد صبح کاذب
مراد من ایدون چه باشد مرادت
بگو ای مراد ترا طبع طالب
بگفتا یکی چامه خواهم ملفق
به وصف زمستان و تعریف صاحب
به دستم شد آن شوشتر خامه جنبان
چو در دست بربط نوازان مضارب
به امداد آمه به نامه ز خامه
رقم کردم این چامه نغز راتب
همی بارد از ابر بارنده راضب
چو از دست دستور واهب مواهب
فرو ریزد از این بخار مصاعد
لآلی چو ازکف رادش رغایب
بر اغبر هجوم آرد از ابر باران
چوگرد سرایش گه سان مواکب
سیه ابر برخیره گردید گریان
چو بدخواه جاهش ز فرط کرایب
هوا سرد شد چون دم خصم جاهش
که درگرم دوزخ بماناد واصب
خنک گشت عالم چو جسم خلیلش
که گلشن براو باد نار نوایب
شمر در بر آورد پولاد جوشن
چو برکین حضمان جاهش رکایب
چو جان بداندیش او در معارک
تن بینوایان نوان در مصاطب
شخ و تل گرنمایه آمد ز ژاله
چو از دست خدامش دامان کاسب
چو خون دل از دیده بد سگالش
همی آب باران روان از مثاعب
درخشان به گردون ز هر سو بوارق
چو در بارگاهش عذارکواعب
خروشان همی رعد آمد پیاپی
چو در موکب اوکبوس کتایب
ز صرصر غصون گشت بی برگ چونان
که خصمش ز پرخاش جویان ناهب
چو دندان زیبا و شاقان بزمش
شب و روز باران تگرگ از سحایب
چو خصمش درختان بر افسرده چونان
که هنگام سختی ابی روح قالب
همی تا فلک را چو یاران مخلص
بود امتثال اوامرش واجب
وثاقش بود از وشاقان مهرو
مزین چو گردون به شام از کواکب
الا تاکه هرساله آید زمستان
ز مستان بزمش بلا باد هارب

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -