cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
بود گر در ما تو تنها در آیی
تو تنها در آیی و با ما در آیی
تنی چند بیجان همه چشم بر در
که تنها در آیی به تنها بر آیی
بدیوانگی سر بر آرند عشاق
که شاید ز بهر تماشا در آیی
خوش آندم که خنجر بکف بر سر ما
خرامان بقصد سر ما در آیی
بجای گیاه از زمین چشم روید
تفرج کنان چون بصحرا در آیی
خلایق ز حسن تو مدهوش گردند
خرامان بمحشر چو فردا در آیی
نخواهی گذشت از سر عشقبازی
مگر آنکه ای فیض از پا در آیی

وزن: فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ فَعولُنْ
بحر: متقارب مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - | U - - | U - - | U - -
خوش آندم کز در احسان در آیی
میان جمع ما خوبان در آیی
ز روی لطف در غمخانه هجر
برای جان مشتاقان در آیی
ز چشم و لب کنی عشاقرا مست
ز بهر جان مخموران در آیی
بزلف و خال دلها را کنی صید
بتیر غمزه بهر جان در آیی
تطاولها کنی ز آن زلف و گیسو
بقصد جان مسکینان در آیی
بپایت خوش برافشانیم جانها
در آنساعت که دست افشان در آیی
ز شادی جان دهد از غم رهد فیض
گرش در کلبه احزان در آیی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
خوش آندم کز درم ای جان در آیی
در این غمخانه هجران در آیی
شب تاریک هجرانرا کنی روز
چه خورشیدای مه تابان در آیی
ببالین غریبی دردمندی
دمی ای مایه درمان در آیی
سر افتاده ای برداری از خاک
کنی لطف از در احسان در آیی
بپایت جان بر افشانم ز شادی
گرم در کلبه احزان در آیی
کباب دل کشم پیش تو ای جان
گرم در سینه بریان در آیی
بچشمم در نیاید هر دو عالم
گرم در دیده گریان در آیی
ندانستم که دشوار است این کار
گمان کردم بمن آسان در آیی
اگر جان در ره جانان کنی فیض
ببزم وصل جاویدان در آیی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
سر خستگان نداری بگذار ما نیایی
غم کشتگان نداری بمزار ما نیایی
تنم از غبار گردد بره گذارت افتد
تو بگردی از ره خود بغبار ما نیایی
بغمی نیوده پا بست نشده زمامت از دست
تو که بار غم نداری بقطار ما نیایی
ز خرابه وفایم تو ز شهر بیوفایی
ز تو چون وفا نیاید بدیار ما نیایی
دلم از غم میانت شب و روز میگدازد
نشویم تا چو مویی بکنار ما نیایی
نشود خرابه دل ز عمارت تو آباد
تو از این سرا برون رو تو بکار ما نیایی
چه شکایتست ای فیض که شنیده است هرگز
که کسی بیار گوید تو بکار ما نیایی

وزن: فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مشکول
نشانه‌های عروضی: U U - U | - U - - | U U - U | - U - -
هر آن دلرا که با یاریست خویی
ز گلذار حقیقت هست بویی
ندارد او سر دنیا و عقبی
که دارد پای آمد شد بکویی
دلی کوشد اسیر زلف یاری
دو عالم را نمی گیرد بمویی
بود خاطر پریشان هر که او را
رسید از زلف عنبر بوی بویی
کسی کوشد ز راه عشق آگاه
نمیخواهد دگر راهی بسویی
سری کو مست عشقی شد ز خود رست
بود آن می ز دریا یا بسویی
دل فیض از غم عشقی زند های
مگر روزی به پیوندد بهویی

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
هیچیم ما بخویش و نمودار ما تویی
ما صورتیم و معنی هشیار ما تویی
هم گوش و هم سماع تویی در سرو دماغ
هم چشم ما تو معنی دیدار ما تویی
هم تو زبان بیان تو تنطق تو میکنی
هم در دهان زبان تو و گفتار ما تویی
هم دست ما تو معنی نازش ز تست هم
هم پای ما تو قوت رفتار ما تویی
دیدار تست هر چه درآید بچشم ما
بیننده هم تو دیده و دیدار ما تویی
داعی تو و مجیب تویی در سؤال ما
گر دل شود غمین ز تو غمخوار ما تویی
هرکس بسوی سبزه و گلشن رود بسیر
ما را تو سیر سبزه و گلزار ما تویی
بازاریان بسود و زیان متاع در
سود و زیان ما تو و بازار ما تویی
عرض کمال بهر خریدار میکنند
ما عرض نقص کرده خریدار ما تویی
بنشسته در دکان ز پی کسب وکار خلق
دکان ما تو کسب تو و کار ما تویی
قومی بمیکده ز پی باده میروند
ما را محبتت می و خمار ما تویی
فیض از تو است و حاصل معنای شعر تو
اندیشها همه ز تو گفتار ما تویی

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ای بجهان نهان چو جان روشنی جهان تویی
از همه دیدها نهان در همه جا عیان تویی
آنکه ز جای میبرد هر نفس این دل مرا
میکشدش بهر طرف در پی این و آن تویی
آنکه چو عزم میکنم کز پی مقصدی روم
میشکند عزیمتم ناگه و بیگمان تویی
آنکه چو دیو ره زند تا بجحیم افکند
در دل من ندا کند هی مرو آنچنان تویی
آنکه سفر چو میکنم حافظ اهل منزلست
باز مرا در آن سفر همدم انس و جان تویی
آنکه رهم بخود نمود آینه دلم زدود
تا که بدیدم آنچه بود در تتق جهان تویی
آنکه ز مهر دلبران در دلم آتشی فکند
خاک مرا بباد داد ز آب رخ بتان تویی
آنکه ز نطفه آفرید سرو قدان دلفریب
کرد ز چشمه حیاه آب روان روان تویی
در رخ دلبران تو آب در دل بیدلان تو تاب
جان من این درین تویی جان تو آن در آن تویی
در دل بیقرار من مایه اضطراب تو
در سر بیخمار من مستی جاودان تویی
ناوک غمزه میزند در دل من نهان کسی
می نکنم غلط که آن غمزه زن نهان تویی
کیست که هر نفس مرا تازه حیات می دهد
گر تو نگویی آن منم کیست بگوید آن تویی
کیست که ذره ذره دل میبرد از برم نهان
هست عیان چو آفتاب دلبر من نهان تویی
کامل و ناقص جهان سوی تو کرده روی جان
قبله عارفان تویی مقصد سالکان تویی
مایه شورش جنون در سر فیض جز تو نیست
حسن و جمال دلربا برزخ دلبران تویی

وزن: مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ مَفاعِلُنْ
بحر: رجز مثمن مطوی مخبون
نشانه‌های عروضی: - U U - | U - U - | - U U - | U - U -
ای حسن تو جلوه گر ز اسما و صفات
روی تو نهان در تتق این جلوات
اندیشه کجا بکبریای تو رسد
هیهات ازین خیال فاسد هیهات

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در عهد صبی کرد جهالت پستت
ایام شباب کرد غفلت مستت
چون پیر شدی رفت نشاط از دستت
کی صید کند مرغ سعادت شستت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
این جان تو عاقبت ز تن خواهد جست
این جان تو عاقبت ز تن خواهد خست
این تن بتو عاقبت نخواهد ماندن
این جان تو عاقبت ز تن خواهد رست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دیدم دیدم که معرفت توحید است
دیدم دیدم که رهنمایم دید است
دیدم دیدم که گمرهی تقلید است
دیدم دیدم که دید در تجدید است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دانی ز چه عشق گلرخان مطلوبست
با بهر چه سار و سوزشان مطلوبست
از دوزخ مرهوب و بهشت مرغوب
آگاه شدن درین جهان مطلوبست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای فیض غم زیان هر سودت هست
با این همه در امید بهبودت هست
هر چیز که پاک سوخت دودی نکند
با  آنکه تو پاک سوختی دودت هست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا چند ز آب و نان سخن خواهی گفت
خواهی خوردن بروز و شب خواهی خفت
امروز تو را ز تو اگر حق نخرید
در روز جزا نخواهی ارزید بمفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
سر خاک شد و نقش خیال تو نرفت
خون گشت دل و شوق وصال تو نرفت
هر چند ز هجران تو زنگار گرفت
ز آیینه دل عکس جمال تو نرفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تن را بگذار تا شوم من جانت
جان را تو  بباز تا شوم جانانت
از پای درآی تا بگیرم دستت
با درد بساز تا شوم درمانت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای فیض بسی موعظه گفتی به عبث
در گوش نکردی در و سفتی به عبث
نوری بدل کسی نمی بینم من
بس خانه تاریک که رفتی به عبث

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جان را در اشک شست و شو باید کرد
دل  را از غیر رفت و رو باید کرد
چون پاک شود وجودش از آلایش
آنگه آن را نثار او باید کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با وصل تو دست در کمر نتوان کرد
با درد فراق هم بسر نتوان کرد
چون چاره کار غیر بی تابی نیست
جز ناله و آه بی اثر نتوان کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای خسته ترا آن سر کو میسازد
زان لب دشنام روبرو میسازد
لب میدهدت شفا ز بیماری چشم
درد او را دوای او می سازد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
این گلشن دهر عاقبت گلخن شد
هر دوست که بود جز خدا دشمن شد
جز مهر خدای هرچه در دل کشتم
حاصل اندوه و دانه صد خرمن شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ایمان درست عشق کیشان دارند
هرچند که ظاهری پریشان دارند
مفتاح حقایقی که میجویی فیض
زیشان غافل مشو که ایشان دارند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
شادم که غمت همره جان خواهد بود
عشقت با دل در آن جهان خواهد بود
هجران تو با کالبدم خواهد ماند
وصل تو حیات جاودان خواهد بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دیدم دیدم که هر چه دیدم حق بود
دیدم دیدم که دید دیدم حق بود
دیدم دیدم که می شنیدم از حق
دیدم دیدم که آن شنیدم حق بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
یا رب تو مرا به خواهش من مگذار
جان را به هوای طاعت تن مگذار
جان صاف کش میکده تقدیس است
معتاد صفا به دردی من مگذار

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در گوشه انزوا خزیدن خوش تر
پیوند ز غیر حق بریدن خوشتر
ای فیض مکن علاج گوشت زنهار
کافسانه دهر ناشنیدن خوشتر

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زین دار فنا پای کشیدن خوشتر
پیوند ز این و آن بریدن خوشتر
دل کردن از اندیشه دنیا خالی
در عاقبت کار رسیدن خوشتر

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
یا رب تو مرا بکرده زشت مگیر
از معصیتم بگذر و طاعت بپذیر
چون مهر تو و نبی و اولاد نبی
نزد تو شفاعتم کند دستم گیر

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گه در غزلم سخن کشد جانب راز
گاهی به قصیده میشود دور و دراز
نازم به رباعی سخن کوته کن
تا باز شود به حرف لب بندد باز

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای فیض بیا دلی به دریا انداز
زین پستی خویش را به بالا انداز
یعنی ز کمال هر چه اندوخته ای
از سر بردار و بر ته پا انداز

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خود را بمحیط خطر انداز و مترس
سر در ره آن نگار در باز و مترس
بر سوختگان دست ندارد دوزخ
با آتش عشق دوست در ساز و مترس

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مغرور بعلم خود مشو مست مباش
نزد علما نیست شو و هست مباش
در حضرت دوستان حق پستی کن
نزد دشمن بلند شو پست مباش

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از عشق مجاز گویمت چیست غرض
زان چاشنی عشق حقیقیست غرض
از جلوه حسن دوست در روی نکو
تعلیم طریق عشقبازیست غرض

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با من بودی منت نمی دانستم
یا من بودی منت نمی دانستم
رفتم چو من از میان ترا دانستم
تا من بودی منت نمی دانستم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در راه طلب تمام دردم دردم
در ورزش فهم راز مردم مردم
گفتی که چرا نمیکنی در خود سیر
از من خبرت نبود کردم کردم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از غیب رسد بدل سروشی هر دم
دل راست بدان سروش گوشی هردم
گه نغمه حزن میرسد گاه طرب
نیشی است بهر دمی و نوشی هر دم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از لذت عیش اینجهان سرد شدم
در آرزوی اجل همه درد شدم
چندی چو زنان برنگ و بو بودم شاد
آخر بیقین آخرت مرد شدم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از صحبت خلق سخت دلتنگ شدم
وز دمها چون آینه در زنگ شدم
بس نام نکوی بی مسمی دیدم
از نام نکوی خویش در ننگ شدم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
اینجا پاداش هر چه کردم دیدم
اینجا محصول هرچه کشتم دیدم
موقوف قیامت نیم اینجا همه شد
اعمال و جزا بیکدگر سنجیدم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دیدم دیدم که هرچه کردم کردم
دیدم دیدم که هرچه کشتم چیدم
از چهره جان غبار تن چون رفتم
دیدم دیدم که پای تا سر دیدم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
یکچند بگرد خویشتن گردیدم
یکچند ز این و آن خبر پرسیدم
آخر بدر خویش بدیدم مقصود
دیدم دیدم که آخرین در دیدم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در بحث بسی بگفتگو پیچیدم
بس قشر سخن شنیدم و فهمیدم
چون مغر رسید و سر بیگانه نداشت
خود گفتم و خود شنیدم و خود دیدم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کی باشد و کی بحال خود پردازم
کی باشد و کی جهاز عقبی سازم
کی باشد و کی ز خویش بیگانه شوم
کی باشد و کی تن و روان در بازم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کو همت عالیی که تا پست شوم
کو نیستی ز خویش تا هست شوم
کی می گذرد به عاقلی عمر عزیز
ای عشق بیار باده تا مست شوم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
حیران خودم که از کجا می آیم
از بهر چه آمدم چرا می آیم
خواهم بکجا رفت چه از مردودی
نی دوزخ و نی بهشت را می آیم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از نور نبی واقف این راه شدیم
وز مهر علی عارف الله شدیم
چون پیروی نبی و  آلش کردیم
ز اسرار حقایق همه آگاه شدیم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از شرم گناه شاید از خون گریم
از ابر بهار بر خود افزون گریم
اشکی باید که نامه ام شسته شود
چون عمر وفا نمی کند چون گریم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای فیض بیا که عزم میخانه کنیم
پیمان شکنیم و می به  پیمانه کنیم
دل در ره عشوه های ساقی فکنیم
جان در سر غمزهای جانانه کنیم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
نیک است بکس بخویش نیکی کردن
آزار کسست خویشتن آزردن
القصه بخویش میکنی آنچه کنی
نیکی و بدی بکس نشاید کردن

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای فیض بس است آنچه خواندی بس کن
از هیچ فن اندرز نماندی بس کن
تا قوت گفتگوی بودت گفتی
اکنون که ز گفتگوی ماندی بس کن

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای فیض بیا بجانب حق رو کن
این روی و ریای خلق را یکسو کن
کاری که بمیزان خدا ناید راست
بر هم زن و با جهانیان یک رو کن

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
شادی و طرب به غم سرایی میکن
تحصیل نوا به بینوایی میکن
بنشین که ترا برگ شود بی برگی
بر مسند فقر پادشاهی میکن

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مهرت به سرشته حق در آب و گل من
جا کرده چو جان به تن در آب و گل من
از مهر علی و مهر اولاد علی است
محصول دو عالم من و حاصل من

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مستم ز ندای لا اله الا هو
هستم ز برای لا اله الا هو
این مستی من ز لا اله الا هو
جانم بفدای لا اله الا هو

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دیدیم جمال لا اله الا الله
دیدیم جلال لا اله الا الله
از دوزخ و از بهشت آزاد شدیم
جستیم وصال لا اله الا الله

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای فیض بسی موعظه گفتی گفتی
بس گوهر بی نظیر سفتی سفتی
یک خفته ز گفته تو بیدار نشد
احسنت کزین فسانه گفتی خفتی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
یا رب جان را غذای دانش دادی
دل را دادی ز فیض دانش شادی
توفیق عمل بعلم هم نیز بده
آن هم تو معید نعم و هم بادی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تو یار مرا ندیده ای معذوری
زان روی گلی نچیده ای معذوری
از گلشن عشق یار بویی نوزید
در زهدستان چریده ای معذوری

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
نی اهل دلی که بشنوم زو رازی
نی هم نفسی که باشدم دمسازی
کی باشد و کی که با پر و بال فنا
در عالم لامکان کنم پروازی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ملا به تو بحث و گفتگو ارزانی
صوفی به  تو وجد های و هو ارزانی
زاهد به تو انگبین و حور ارزانی
معشوق به ما و ما به او ارزانی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای نسخه اصل خوبی و یکتایی
سرچشمه  آبروی هر زیبایی
روشن بود از جمال تو هر دو جهان
پنهانی تو ز غایت پیدایی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای حسن تو مجموعه هر زیبایی
وز هر دو جهان ز عشق تو شیدایی
نگذاشته داغ تو دلی را بی درد
سودای تو کرده عالمی سودایی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل به بوی وصل آن گل آب و گل را ساخت جا 
ورنه مقصود آن گلستی گل کجا و دل کجا 
از هوای دل گل بستان خوبی یافت رنگ 
وزگل بستان خوبی بوی می یابد هوا 
گر دماغ باغ نیز از بوی او آشفته نیست 
پس چرا هر دم ز جای خود جهد باد صبا 
جز به چشم آشنایانش خیال روی او 
در نمی آید که می داند خیالش آشنا 
با شما بودیم پیش از اتصال مای و طین 
حبذا ایاما فی وصلکم یا حبذا 
مردمی کایشان نمی ورزند سودای گلی 
نیستند از مردمان خوانندشان مردم گیا 
تا قتیل دوست باشد جان کجا یابد حیات 
تا مریض عشق باشد دل کجا خواهد دوا 
هندوی زلف تو در سر دولتی دارد قوی 
اینکه دستش می رسد کت سر در اندازد به پا 
عاشقان آنند کایشان در جدایی واصلند 
حد هر کس نیست این هستند آن خاصان جدا
زن خراب آباد گل سلمان به کلی شد ملول 
ای خوشا روزی که ما گردیم ازین زندان رها

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
امشب من و تو هر دو مستیم ز می اما
تو مست می حسنی من مست می سودا
از صحبت من با تو برخاست بسی فتنه
دیوانه چو بنشیند با مست بود غوغا
آن جان که به غم دادم از بوی تو شد حاصل 
وان عمر که گم کردم در کوی تو شد پیدا
ای دل به ره دیده کردی سفر از پیشم
رفتی و که می داند حال سفر دریا
انداخت قدت دل را بشکست به یکباره
چون نشکند آخر نی افتاد از آن بالا
تا چند زنم حلقه در خانه به غیر از تو
چون نیست کسی دیگر برخیز و درم بگشا
از بوی تو من مستم ساقی مدهم ساغر
بگذار که می ترسم از درد سر فردا
در رهگذر مسجد از مصطبه بگذشتم
رندی به کفم برزد دامن که مرو ز اینجا
نقدی که تو می خواهی در کوی مسلمانی
من یافته ام سلمان در میکده ترسا

وزن: مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - - | - - U | U - - -
ز شراب لعل نوشین من رند بی نوا را 
مددی که چشم مستت به خمار کشت ما را 
ز وجود خود ملولم قدحی بیار ساقی 
برهان مرا زمانی ز خودی خود خدا را 
به خدا که خون رز را به دو عالم ار فروشیم 
بخریم هر دو عالم بدهیم خون بها را 
پسرا ز ره ببردی به نوای نی دل من 
به سرت که بار دیگر بسرا همین نوا را 
من از آن نیم که چون نی اگرم زنی بنالم
که نوازشی است هر دم زدن تو بینوا را 
دل من به یارب آمد ز شکنج بند زلفت 
مشکن که در دل شب اثری بود دعا را 
طرف عذار گلگون ز نقاب زلف مشکین 
بنمای تا ملامت نکنند مبتلا را 
همه شب خیال رویت گذرد به چشم سلمان 
که خیال دوست داند شب تیره آشنا را

وزن: فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ فَعَلاتُ فاعِلاتُنْ
بحر: رمل مثمن مشکول
نشانه‌های عروضی: U U - U | - U - - | U U - U | - U - -
به دست باد گهگاهی سلامی می رسان یارا
که از لطف تو خود آخر سلامی می رسد ما را
خنک باد سحرگاهی که در کوی تو گه گاهش
مجال خاک بوسی هست و ما را نیست آن یارا
شکایت نامه شوق تو را بر کوه اگر خوانم
ز رقت چشمه ها گردند گریان سنگ خارا را
ز رفتن راه عاجز کرد و ره را نیست پایانی
اگر کاری به سر می شد ز سر می ساختم پا را
ز شرح حال من زلف تو طوماری است سر بسته
اگر خواهی خبر بگشا سر طومار سودا را
شب یلدا است هر تاری ز مویت وین عجب کاری
که من روزی نمی بینم خود این شب های یلدا را
به فردا می دهی هر دم مرا امید و می دانم
که در شب های سودایت امیدی نیست فردا را
نسیم صبح اگر یابی گذر بر منزل لیلی
بپرسی از من مجنون دل رنجور شیدا را
ور از تنهایی سلمان و حال او خبر پرسد
بگو بی جان و بی جانان چه باشد حال تنها را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
مگس وار از سر خوان وصال خود مران ما را 
نه مهمان توام آخر بخوان روزی بخوان ما را 
کنار از ما چه می جویی میان بگشاد می بنشین 
به اقبالت مگر کاری برآید زین میان ما را 
از آنم قصد جان کردی که من برگردم از کویت 
 معاذا الله که برگردم چه گردانی به جان ما را 
تو زوری می کنی بر ما و ما خواهیم جورت را 
کشیدن چون کمان تا هست پی بر استخوان ما را 
رقیبان در حق ما بد همی گویند و کی هرگز 
توانند از نکو رویان جدا کردن بدان ما را 
چو اجزای وجود ما مرکب شد ز سودایت 
چه غم گر چون قلم گیرند مردم بر زبان مارا 
قیامت باشد آن روزی که بر سوی تو چون نرگس 
ز خواب خوش بر انگیزند مست و سرگران مارا 
نشان آب حیوان کز دهان خضر می جستم 
دهانت می دهد اینک به زیر لب نشان مارا 
بیا سلمان بیا تا سر کنیم اندر سر کارش 
کزین خوشتر سر و کاری نباشد در جهان ما را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
زان پیش کاتصال بود خاک و آب را
عشق تو خانه ساخته بود این خراب را
مهر رخت ز آب و گل ما شد آشکار
پنهان به گل چگونه کنند آفتاب را
تا کفر و دین شود همه یک روی و یک جهت
بردار یک ره از طرف رخ حجاب را
عکس رخت چو مانع دیدار می شود
بهر خدا چه می کند آن رخ نقاب را
بر ما کشید خط خطا مدعی و ما
خط در کشیده ایم خطا و صواب را
فردا که نامه عملم را کنند عرض 
روشن کنم به روی تو یک یک حساب را
یک شب خیال چشم تو دیدیم ما به خواب
زان شب دگر به چشم ندیدیم خواب را
بی وصل تو دو کون سرابی است پیش ما
در پیش ما چه آب بود خود سراب را
سلمان به خاک کوی تو تا چشم باز کرد
یکبارگی ز دیده بینداخت آب را

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
نظری نیست به حال منت ای ماه چرا
سایه برداشت ز من مهر تو ناگاه چرا
روشن است این که مرا آینه عمر تویی
در تو آهم نکند هیچ اثر آه چرا
گر منم دور ز روی تو دل من با توست
نیستی هیچ ز حال دلم آگاه چرا
برگرفتی ز سر من همگی سایه مهر
سرو نورسته من انبتک الله چرا
دل در آن چاه زنخ مرد و به مویی کارش
بر نمی آوری ای یوسف از آن چاه چرا
نیک خواه توام و روی تو دلخواه من است
می رود عمر عزیزم نه به دلخواه چرا
پادشاه منی و من ز گدایان توام
از گدایان خبری نیستت ای ماه چرا
در ازل خواند به خود حضرت تو سلمان را
حاش لله که بود رانده درگاه چرا

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
نقش است هر ساعت ز نو این دور لعبت باز را
ای لعبت ساقی بیار آن جام خم پرداز را
چون تلخ و شوری می چشم باری بده تا در کشم
آن جام نوش انجام را وان تلخ شور آغاز را
عودی به رغم عاشقان بنواز یک ره عود را
مطرب به روی شاهدان برکش دمی آواز را
چنگ است بازاری مگو راز نهفت دل برو
دمساز عشاق است نی در گوش وی گو راز را
ای روشنایی بصر چشم از تو دارم یک نظر
بی آنکه یابد زان خبر آن غمزه غماز را
با ما کمند زلف تو ز اندازه بیرون می برد
تابی نخواهی دادن آن زلف کمند انداز را
ناز و حفاظ دوستان حیف آیدم بر دشمنان
ایشان چه می دانند قدر این نعمت و این ناز را
پروانه پیش یار خود میرد خود و خوش می کند
هل تا بمیرد در قدم پروانه جانباز را
ترک هوای خود بگو سلمان رضای او بجو
نتوان به گنجشکی رها کردن چنین شهباز را

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
خیال نرگس مستت ببست خوابم را
کمند طره شستت ببرد تابم را 
چو ذره مضطربم سایه بر سر اندازم 
دمی قرار ده آشوب و اضطرابم را
نه جای توست دلم با لبت بگو آخر 
عمارتی بکن این خانه خرابم را 
نسیم صبح من از مشرق امید دمید 
ز خواب صبح در آرید آفتابم را 
فتاده ام ز شرابی که بر نخیزد باز 
نسیم اگر شنود بوی این شرابم را 
بریخت آب رخم دیده بس کن ای دیده 
به پیش مردم از این پس مریز آبم را 
سواد طره تو نامه سیاه من است 
نمی دهند به دست من آن کتابم را 
منم بر آنکه چو جورت کشیده ام در حشر
قلم کشند گناهان بی حسابم را
دل کباب مرا نیست بی لبت نمکی
سخن بگو نمکی بر فشان کبابم را
خطایی ار زمن آمد تو التفات مکن
چه اعتبار خطای من و صوابم را
حجاب نیست میان من و تو غیر از من
جز از هوا که بر اندازم این حجابم را
هزار نعره زد از درد عشق تو سلمان
نگشت هیچ یکی ملتفت خطابم را
مگر به ناله من نرم می شود دل کوه
که می دهد به زبان صدا جوابم را

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
ای که روی تو بهشت دل و جان است مرا
ای که وصل تو مراد دل و جان است مرا
چون مراد دل و جانم تویی از هر دو جهان
از تو دل برنکنم تا دل و جان است مرا
می برم نام تو و از تو نشان می جویم
در ره عشق تو تا نام و نشان است مرا
دم ز مهر تو زنم تا ز حیاتم باقیست
وصف حسن تو کنم تا که زبان است مرا
من نه آنم که به خود از تو بگردانم روی
می کشم جور تو تا تاب و توان است مرا
گرچه از چشم نهانی تو خیال رخ تو
روز و شب مونس و پیدا و نهان است مرا
تو ز من فارغ و آسوده و هر شب تا روز
بر سر کوی تو فریاد و فغان است مرا
ز انده شوق تو و محنت هجر تو مپرس
که دل غمزده جانا به چه سان است مرا
دیده تا قامت چون سرو روان تو بدید
همه خون جگر از دیده روان است مرا
می کند رنگ رخم از دل پر زار بیان
خود در این حال چه حاجت به بیان است مرا

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -