cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
رو که در بند صفاتی عاشق خویشی هنوز
گر بر تو عز منبر خوش تراست از ذل دار
نیست عشق لایزالی را در آن دل هیچ کار
کو هنوز اندر صفات خویش ماندست استوار
هیچکس را نامده است از دوستان در راه عشق
بی زوال ملک صورت ملک معنی در کنار
اذا ما تمنی الناس روحا و راحة
تمنیت ان القاک یا عز خالیا
هر کسی محراب دارد هر سویی
باز محراب سنایی کوی تو
ما را بجز این زبان زبانی دگر است
جز دوزخ و فردوس مکانی دگر است
آزاده نسب زنده بجانی دگرست
و آن گوهر پاکشان ز کانی دگر است 
بیرون ز همه کون درون دل ماست
و ز خلق جهان بیک قدم منزل ماست 
محنت همه در نهاد آب و گل ماست
پیش از دل و گل چه بود آن حاصل ماست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
از بس که درین دیده خیالت دارم
در هر چه نگه کنم تویی پندارم 
گفتی مستم بجان من گر هستی
مست آن باشد که او نداند مستی 
بهرچ از راه باز افتی چه کفر آن حرف و چه ایمان
بهرچ از دوست و امانی چه زشت آن نقش و چه زیبا
بسی بر نیامد که تیغش در دست نهادند گفتند اسماعیل را قربان کن که در یک دل دو دوست نگنجد
با دو قبله در ره توحید نتوان رفت راست
یا رضاء دوست باید یا هوای خویشتن 
هجرت الخلق طرا فی هواکا
و ایتمت الولید لکی اراکا 
ان آثارنا تدل علینا
فانظروا بعدنا الی الآثار
ان الدیار فان صمت فان لها
عهدا باحبابنا اذ عندها نزلوا
خون صدیقان بیالودند و زان ره ساختند
جز بجان رفتن درین ره یک قدم را باز نیست  
زر من هویت و ان شطت بک الدار
و حال من دونه حجب و استار
لا یمنعنک بعد من زیارته
ان المحب لمن یهواه زوار
نتوان گفتن حدیث خوبان آسان
آسان آسان حدیث ایشان نتوان

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
یا من الی وجهه حجی و معتمری
ان حج قوم الی ترب و احجار
هر کسی محراب دارد هر سویی
باز محراب سنایی کوی تو
کعبه کجا برم چه برم راه بادیه کعبه است روی دلبر و میل است سوی دوست
جوانمرد آنست که قصد وی سوی کعبه نه نهاد احجار راست که وصل  آفریدگار راست
دردم نه ز کعبه بود کز روی تو بود
مستی نه ز باده بود کز بوی تو بود
الیک حجی لا للبیت و الاثر
و فیک طوفی لا للرکن و الحجر
صفاء ودی صفایی حین اعبره
و زمزمی دمعة تجری عن البصر
زادی رجایی له و الخوف راحلتی
و الماء من عبراتی و الهوی سفری

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
ما را خواهی مراد ما باید خواست
یکباره ز پیش خویش بر باید خاست
و حدثتنی یا سعد عنه فزدتنی
جنونا فزدنی من حدیثک یا سعد
مال و زر و چیز رایگان باید باخت
چون کار بجان رسید جان باید باخت
سقیا لمعهدک الذی لو لم یکن
ما کان قلبی للصبابة معهدا

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تو همه از مهر من آری حدیث
من همه از عشق تو گویم سخن
آن کس که هزار عالم از رنگ نگاشت
رنگ من و تو کجا خرد ای ناداشت 
فقال اهل لا اله الا الله کثیر و المخلصون منهم قلیل

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -
یک ره که دلت بمهر ما یا زانست
هجرانت کشیدن ای نگار آسانست 
گفتم کجات جویم ای ماه دلستان
گفتا قرارگاه منت جان دوستان 
گفته اند مصطفی در بدایت وحی و آغاز رسالت چون دعا کردی بزبان گفتی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قوله تعالی لکل وجهة هو مولیها
لکل وجهة
مردی که بر راه عشق جان فرساید
آن به که بدون یار خود نگراید
عاشق بره عشق چنان می باید
کز دوزخ و از بهشت یادش ناید
گر نباشد قبله عالم مرا
قبله من کوی معشوق است و بس
این جهان با آن جهان و هر چه هست
  عاشقان را روی معشوق است و بس 
هر که او نام کسی یافت از این درگه یافت
ای برادر کس او باش و میندیش از کس 

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بو یزید روزگاری بر آمد که ذکر زبان کمتر کردی چون او را از آن پرسیدند
در قصه عشق تو بسی مشکلهاست
من با تو بهم میان ما منزلهاست 
عجبت لمن یقول ذکرت ربی
فهل انسی فاذکر ما نسیت
معبود خودی و عابد خویشتنی
زیرا که برای خود کنی هر چه کنی 
یک بار بکوی ما گذر باید کرد
در صنع لطیف ما نظر باید کرد
گر گل خواهی بجان خطر باید کرد
دل را ز وصال ما خبر باید کرد
ترا باشد هم از من روشنایی
بسی گردی و پس هم با من آیی 
تا کی از دون همتی ما منزل اندر جان کنیم
رخت بر بندیم از جان قصد آن جانان کنیم 
شاهد الا تخافوا از نقاب آمد برون
سر بر آری خرقه بازان تا که جان افشان کنیم 
گر من بمرم مرا مگویید که مرد
گو مرده بدو زنده شد و دوست ببرد
زنده اوست که بدوست زنده است نه بجان هر که بدوست زنده شد اوست زنده جاودان
در هجر همی بسازم از شرم خیال
در وصل همی بسوزم از بیم زوال
پروانه شمع را همین باشد حال
در هجر نسوزد و بسوزد بوصال
هر جا که مراد دلبر آمد
یک خار به از هزار خرماست 
زان می نرسد بنزد تو هیچ خسی
در خوردن غمهای تو مردی باید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
اشهد ان لا اله الا الله فقال خرج من النار
و فی کل شی ء له آیة
تدل علی انه واحد
در صنع آله بی عدد برهانست
در برگ گلی هزارگون دستانست 
گرچه خوبی تو سوی زشت بخواری منگر
کاندرین ملک چو طاوس بکارست مگس 

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای در عالم عیان تر از هر چه عیان
پنهان تری از هر چه نهان تر بجهان 
ای دورتر از هر چه برد بنده گمان
نزدیک تری به بندگان از رگ جان
زانجا که جمال و حسن آن دلبر ماست
ما در خور او نه ایم او در خور ماست 
خود می پسندید و تو هنوز در عدم
ای بوده مرا و من ترا نابوده
مرد باید که بوی داند برد
و رنه عالم پر از نسیم صباست
ای عقل اگر چند شریفی دون شو
وی دل ز دلی بگرد و خون شو خون شو
در پرده آن نگار روز افزون شو
بی چشم در آ و بی زبان بیرون شو

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از دوست بصد جور و جفا دور نباشم
ور نیز بیفزاید رنجور نباشم 
زیرا که من او را ز همه کس بگزیدم
ور زو بکسی نالم معذور نباشم
شاد ار به غم منی غمم بر غم باد
عشقی که به صد جفا کم آید کم باد
لهذا قال تعالی و الذین آمنوا أشد حبا لله

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
بهرچ از راه باز افتی چه کفر آن حرف و چه ایمان
بهر چه از دوست و امانی چه زشت آن نقش و چه زیبا
من که باشم که بتن رخت وفاء تو کشم
دیده حمال کنم بار جفاء تو کشم
بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنم
شاخ عز رویدم از دل که بلاء تو کشم 
و حقک لا نظرت الی سواکا
بعین مودة حتی اراکا
بر بندم چشم خویش و نگشایم نیز
تا روز زیارت تو ای یار عزیز

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
از پی مردانگی پاینده ذات آمد چنار
و ز پی تر دامنی اندک حیاة آمد سمن 
جان فشان و راه کوب و راد زی و مرد باش
تا شوی باقی چو دامن بر فشانی زین دمن 
کم تقتلونا و کم نحبکم
یا عجبا کم نحب من قتلا
نور چشمم خاک قدمهای تو باد
آرام دلم زلف بخمهای تو باد
در عشق تو داد من ستمهای تو باد
جانی دارم فدای غمهای تو باد
پر آب دو دیده و پر آتش جگرم
پر باد دو دستم و پر از خاک سرم
کی باشد کین قفص به پردازم
در باغ الهی آشیان سازم 
وصل آمد و از بیم جدایی رستیم
با دلبر خود بکام دل بنشستیم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
با تو در فقر و یتیمی ما چه کردیم از کرم
تو همان کن ای کریم از خلق خود با خلق ما
مادری کن مر یتیمان را بپرورشان بلطف
خواجگی کن سایلان را طمعشان گردان وفا
گر بسوزد گو بسوز و ور نوازد گو نواز
عاشق آن به کومیان آب و آتش در بود
تا بدان اول بسوزد پس بدین غرقه شود
چون ز خود بی خود شود معشوقش اندر بر بود
در عشق تو بی سریم سرگشته شده
وز دست امید ما سر رشته شده
مانند یکی شمع بهنگام صبوح
بگداخته و سوخته و کشته شده

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
با عشق روان شد از عدم مرکب ما
روشن ز شراب وصل دایم شب ما
زان می که حرام نیست در مذهب ما
تا باز عدم خشک نیابی لب ما
گفتم صنما مگر که جانان منی
اکنون که همی نگه کنم جان منی
بی جان گردم اگر ز من بر گردی
ای جان جهان تو کفر و ایمان منی
ما خلقت الخلق لاربح علیهم و انما خلقتهم لیربحوا علی
وقتست کنون اگر بخواهی بخشود
چون کشته شوم دریغ کی دارد سود
من آن توام تو آن من باش ز دل
بستاخی کن چرا نشینی تو خجل
گر جرم همه خلق کنم پاک بحل
در مملکتم چه کم شود مشتی گل

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با لشکر عشق تو مرا پیکارست
تا کشته شوم که کشته را مقدار است
گر کشته دست را دیت دینارست
مر کشته عشق را دیت دیدار است
شراب از خون و جام از کاسه سر
بجای بانگ رود آواز اسبان
بجای دسته گل دسته تیغ
بجای قرطه بر تن درع و خفتان
جان در صفت بقاست و آب و خاک فانی او که بحق زنده نه چون زنده این جهانی
از سر حق محقق آگاهست حق دیدنی است و کانک تراه در خبر برین گواه است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
اندر دل من بدین عیانی که تویی
وز دیده من بدین نهانی که تویی
دردم نه ز کعبه بود کز روی تو بود
مستی نه ز باده بود کز بوی تو بود
خون صدیقان بپالودند و زان ره ساختند
جز بجان رفتن درین ره یک قدم را بار نیست
مردان جهان شدند سرگشته تو
می باز نیابند سر رشته تو
گویند مرا که خویشتن کرد هلاک
عاشق ز هلاک خویش کی دارد باک 
ای راه ترا دلیل دردی
فردی تو و آشنات فردی
از جام تو دانه ء و عصری
وز جام تو قطرهء و مردی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با خود ز پی تو جنگها دارم من
صد گونه ز عشق رنگها دارم من
در عشق تو از ملامت بی خبران
بر جان و جگر خدنگها دارم من 
ای راه ترا دلیل دردی
فردی تو و آشنات فردی 
و روی ان الله لیستحیی من ذی الشیبة اذا کان مسددا لزوما للسنة ان یسأله فلا یعطیه
و اذکروا الله فی أیام معدودات فمن تعجل فی یومین الایة
عالمی در بادیه عشق تو سر گردان شدند
تا که یابد بر در کعبه قبولت بر و بار
گر نباشد قبله عالم مرا
قبله من کوی معشوقست و بس
لبیک عاشقان به از احرام حاجیان
کینست سوی کعبه و آن است سوی دوست 
کعبه کجا برم چه برم راه بادیه
کعبه است کوی دلبر و قبله است روی دوست 

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ازین مشتی ریاست جوی رعنا هیچ نگشاید
مسلمانی ز سلمان جوی و درد دین ز بو دردا
سنت ز هوای بدعت آرای توبه
لفظ نبوی ز لفظ بد رای توبه
دع الخبط فالدین دین العجوز
علیک بذلک و دین الغلام 
و ما انتفاع اخی الدنیا بمقلته
اذا استوت عنده الانوار و الظلم
دانی که سر کوی تو بد معدن من
دانی که بنا کام بد این رفتن من

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
در خرابات نهاد خود بر آسودست خلق
غمزه برهم زن یکی تا خلق را بر هم زنی
نتوان گفتن حدیث خوبان آسان
آسان آسان حدیث ایشان نتوان
درد دین خود بو العجب دردیست کاندر وی چو شمع
چون شوی بیمار بهتر گردی از گردن زدن
با مات همی نهفته رازی باید
وز مات همی بخود نیازی باید
الحق تو نگو مرغی ای زاغ سیاه
کت جفت همی سپید بازی باید
چون من دو هزار عاشق اندر ماهی
می کشته شوند و بر نیاید آهی

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
از غیر جدا شدن سر میدانست
کار آن دارد که در خم چوگانست 
مال و زر و چیز رایگان باید باخت
چون کار بجان رسید جان باید باخت
لبیک عبدی و انت فی کنفی
فکلما قلت قد علمناه
سلنی بلا حشمة و لا رهب
و لا تخف اننی أنا الله
و الیه الاشارة
بقوله صلی الله علیه و آله و سلم الناس عالم او متعلم و سایر الناس همج
گفتا چون مرکب طلبه علم پر فریشتگان بود مرکب طلبه معلوم خود در وهم چه آید که چون بود
لو علمنا ان الزیارة حق
لفرشنا الخدود ارضا لترضی 
رفتار بتان خوب بر خاک حرام
من دیده زمین کنم تو بر دیده خرام
ما وحد الواحد من واحد
اذ کل من وحده جاحد
توحید من ینطق عن نعته
عاریة أبطلها الواحد
توحیده ایاه توحیده
و نعت من ینعته لاحد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
و روی انه قال انهاکم عن قلیل ما اسکر کثیره
درین خبر سه شربت گفت و در خبر دیگر یک جرعة گفت و ذلک فی 
قال النبی صلی الله علیه و آله و سلم افضل الصدقة ما کان عن ظهر غنی و ابدأ بمن تعول
فصارت هذه الآیة اعنی قوله تعالی خذ من أموالهم ناسخة لقوله تعالی قل العفو
و فیه روایة
یحسن الیه و شر بیت المسلمین بیت فیه یتیم یساء الیه

وزن: فَعَلاتُ فَعَلُنْ فَعَلاتُ فَعَلُنْ
نشانه‌های عروضی: U U - U | U U - | U U - U | U U -
امید وصال تو مرا عمر بیفزود
خود وصل چه چیزست چو امید چنین است
قد تحیرت فیک خذ بیدی
یا دلیلا لمن تحیر فیکا
کار دشخوارست آسان چون کنم
درد بی داروست درمان چون کنم
از صداع قیل و قال ایمن شدم
چاره دستان مستان چون کنم
یکی را شراب معرفت از خمخانه رجا داد بر سر کوی شوق بر امید وصل همی گوید
بخت از درخان ما درآید روزی
خورشید نشاط ما برآید روزی
و ز تو بسوی ما نظر آید روزی
وین انده ما هم بسر آید روزی
بر شاخ طرب هزار دستان توایم
دل بسته بدان نغمه و دستان توایم
از دست مده که زیر دستان توایم
بگذار گناه ما که مستان توایم
یکی را خود از دیدار ساقی چندان شغل افتاد که با شراب نپرداخت
سقیتنی کأسا فاسکرتنی
فمنک سکری لا من الکاس 
با هر که سخن گویم اگر خواهم و گرنه
ز اول سخن نام توام در دهن آید
دل زان خواهم که بر تو نگزیند کس
جان زان که نزد بی غم عشق تو نفس
تن زان که بجز مهر تواش نیست هوس
چشم از پی آنک خود ترا بیند و بس 
با تو در فقر و یتیمی ما چه کردیم از کرم
تو همان کن ای کریم از خلق خود بر خلق ما
ای یتیمی دیده اکنون با یتیمان لطف کن
ای غریبی کرده اکنون با غریبان کن سخا

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
شهریست بزرگ و من بدو در میرم
تا خود زنم و خود کشم و خود گیرم
ای برادر روی ننماید عروس دین ترا
چون زنان تا کی نشینی بر امید رنگ و بوی
تا هوای نفس تو در راه دین دارد قرار
همت اندر راه بند و گام زن مردانه وار

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
و در صحف است که الله گفت انا اکرم من اکرمنی و اهین من هان علیه امری
ارحنا یا بلال
اندرین عالم غریبی زان همی گردی ملول
تا ارحنا یا بلالت گفت باید بر ملا
پس روی بنماز آوردی و قرة العین خود در نماز باز یافتی چنانک در خبرست جعلت قرة عینی فی الصلاة
لی مع الله وقت لا یسعنی غیر ربی
ارید لانسی ذکرها فانما
تمثل لی لیلی بکل مکان
میگوید بهانه جویم که ترا فراموش کنم تو در یاد آیی بهانه بگریزد و من خیره فرو مانم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
گفتم چو دلم با تو قرین خواهد بود
مستوجب شکر و آفرین خواهد بود
بالله که گمان نبردم ای جان جهان
کامید مرا فذلک این خواهد بود
مرا خواسته جهان چه بکارست که کنارم تهی از یارست و دوست از من بیزار است
کسی کش مار نیشی بر جگر زد
ورا تریاق سازد نی طبرزد
گویند این سخن با حسن بن علی افتاد در وی اثر کرد و او را مراجعت کرد
در آثار بیارند که امیر المؤمنین علی علیه السلام روزی بزیارت بیرون رفت بر سر گور فاطمه میگریست میگفت
مالی وقفت علی القبور مسلما
اکل التراب محاسنی فنسیتکم
قبر الحبیب فلم یرد جوابی 
فعلیکم منی السلام تقطعت
فهتف هاتف
و أنارهین جنادل و تراب 
قال الحبیب و کیف لی بجوابکم
و حجبت عن اهلی و عن اصحابی 
منی و منکم وصلة الاحباب 
علی ع از سر آن رنجوری برخاست و میرفت و این بیت میگفت
لکل اجتماع من خلیلین فرقة
و کل الذی دون الفراق قلیل
و ان افتقادی واحدا بعد واحد
دلیل علی ان لا یدوم خلیل
چون درد فراق در جهان چیست بگو
عاجز ز فراق ناشده کیست بگو
گویند مرا که در فراقش مگری
آن کیست که از فراق نگریست بگو
این همه آسان و خواراست آه اگر گوید که رو
کز تو بیزاریم ما و بار تو عصیان شده 
ما را ز برای یار بد دیده بکار
اکنون چکنم بدیده بی دیدن یار
لما تیقنت انی لست ابصرکم
غمضت عینی فلم انظر الی احد
روز و شب و گاه و بی گه آن ماه سما
یک دم زدن از برم نمی بود جدا
پرسید کسی نشان ما زو عمدا
گفتا چه کسست او ز کجا ما ز کجا
پیر بزرگ بسیار گفتی دل رفت و دوست رفت ندانم که از پس دوست روم یا از پس دل
حشاشة نفس ودعت یوم ودعوا
فلم ادر ای الظاعنین اشیع
فردا برود هر دو گرامی بدرست
بدرود کرا کنم ندانم ز نخست
چون وصال یار نبود گو دل و جانم مباش
چون شه و فرزین نماند خاک بر سر فیل را

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
روشنایی چشم من از میان نواختها و نیکوییها مشغولی بوی است و راز داری با وی
اینک دل من تو در میانش بنگر
تا هست بجز تو هیچ مقصود دگر
با دل همه شب حدیث تو میگویم
بوی تو من از باد سحر میجویم
قد تحیرت فیک خذ بیدی
یا دلیلا لمن تحیر فیکا
گر کافرم ای دوست مسلمانم کن
مهجور توام بخوان و درمانم کن
گر در خور آن نیم که رویت بینم
باری بسر کوی تو قربانم کن
شب آمد چو من سوگوار بغم
بجامه سیاه و بچهره دژم
ذکر تو مرا مونس یارست بشب
وز ذکر توام هیچ نیاساید لب 
همه شب مردمان در خواب من بیدار چون باشم
غنوده هر کسی با یار من بی یار چون باشم
وصل آمد و از بیم جدایی رستیم
با دلبر خود بکام دل بنشستیم
بهر کویی مرا تا کی دوانی
ز هر زهری مرا تا کی چشانی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
لا تخلطن خبیثات بطیبة
و اخلع ثیابک منها و انج عریانا
کل امری سوف یجزی قرضه حسنا
او سییا و مدینا مثل ما دانا

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ فَعَلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: بسیط مخبون
نشانه‌های عروضی: - - U - | U U - | - - U - | U U -
جز با تو بجان و دل تکلف نکنم
دل ملک تو شد درو تصرف نکنم
گر جان باشارتی بخواهی ز رهی
در حال فرستم و توقف نکنم
سهر العیون لغیر وجهک ضایع
و بکاؤهن لغیر فقدک باطل
من کان یعمل للجنان فاننی
من حب وصلک طول عمری عامل
گاهی که بطینت خود افتد نظرم
گویم که من از هر چه بعالم بترم
چون از صفت خویشتن اندر گذرم
از عرش همی بخویشتن در نگرم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
پیر طریقت گفت همه آتشها تن سوزد و آتش دوستی جان بآتش جانسوز شکیبایی نتوان
گر بسوزد گو بسوز و ور نوازد گو نواز
عاشق آن به کومیان آب و آتش در بود
دل را تو بنار عاشقی بریان کن
وانگاه نظر ز دل بسوی جان کن
گر زانک براه پیشت آید معشوق
این جمله بپیش پای او قربان کن

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
قال استقدمت و استأخروا و لکن ساجمع بینک و بینه فی دار الجلال
فما شیت کان و ان لم نشأ
و ما شیت ان لم نشأ لم یکن
خلقت العباد علی ما علمت
ففی العلم یمضی الفتی و المسن
علی ذا مننت و هذا خذلت
و هذا اعنت و ذا لم تعن
فمنهم شقی و منهم سعید
و منهم قبیح و منهم حسن

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مسدس مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U -
گر نه سبب تو بودی ای در خوشاب
آدم نزدی دمی درین کوی خراب
هجران تو گر زمانه دیدی در خواب
گشتی دل و جان این جهان آتش و آب

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بر یاد تو بی تو روزگاری دارم
در دیده ز صورتت نگاری دارم
اندر دل من عشق تو چون نور یقین است
بر دیده من نام تو چون نقش نگین است 
در طبع من و همت من تا بقیامت
مهر تو چو جانست و وفای تو چو دین است 
با محمد لو انهم نظروا الی لطایف بری و عجایب صنعی ما عبدوا غیری
یا عجبا کسی که مرا یافت دیگری را چه جوید و او را که مرا بشناخت بغیر ما چون پردازد
چشمی که ترا دید شد از درد معافی
جانی که ترا یافت شد از مرک مسلم
می خندد اندر روی من بخت من از میدان تو
کی خیمه از صحراء جانم بر کند هجران تو
آرام من پیغام تو وین پای من در دام تو
بستان شده از نام تو بر جان من زندان تو
نور چشمم خاک قدمهای تو باد
جانی دارم فدای غمهای تو باد
قدیر عالم حی مرید
سمیع مبصر لبس الجلالا
تقدس ان یکون له شریک
تعالی ان یظن و ان یقالا
خداوندی که در ذات بی شریک است و در صفات بی شبیه و در قدر بی نظیر
در ذات لطیف تو حیران شده فکرت ها
بر علم قدیم تو پیدا شده پنهان ها
در بحر کمال تو ناقص شده کامل ها
در عین قبول تو کامل شده نقصان ها
ای راه ترا دلیل دردی
فردی تو و آشنات فردی

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا أنت ولیی بس دورست و انکس که بدین بصر ندارد معذور است نحن أولیاؤکم 
گفتم چه نهم پیش دو زلف تو نثار
پیشت بنهم این جگر سوخته زار
گر هیچ بنزد چاکر آیی یک بارظ کاید جگر سوخته با مشک بکار
شبهای فراق تو کمانکش باشد
صبح از بر او چو تیر آرش باشد
و ان شب که مرا با تو بتا خوش باشد
گویی شب را قدم بر آتش باشد
بی کمال سوز دردی نام دین هرگز مبر
بی جمال شوق وصلی تکیه بر ایمان مکن
در خم زلفین جان آویز جانان روز وصل
جز دل مسکین خون آلود را قربان مکن

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
آرام من پیغام تو
وین پای من در دلم تو
اندر دل من قرار و آرام نماند
دشنام فرست اگرت پیغام نماند
کم کن بر عندلیب و طاوس درنگ
کین جا همه بانک بینی آنجا همه رنگ 
غراب حرص را بکش نیز حریص مباش بر آنچه نماند و زود بسر آید
چه بازی عشق با یاری کزو بی جان شد اسکندر
چه داری مهر بر مهری کزو بی ملک شد دارا
خروه شهوت را باز شکن هیچ شهوت بدل خود راه مده که از ما باز مانی
گر از میدان شهوانی سوی ایوان عقل آیی
چو کیوان در زمان خود را به هفتم آسمان بینی 

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
اگر صد بار در روزی شهید راه حق گردی
هم از گبران یکی باشی چون خود را در میان بینی 
ملوک تحت اطمار
وی را نتوان یافت به تسبیح و نماز
تا بتکده از بتان تو خالی نکنی
الشیطان یعدکم الفقر لفقره و الله عز و جل یعدکم المغفرة لکرمه
فدیت رجالا فی الغیوب نزول
و اسرارهم فیما هناک تجول 
بحکمتها قوی پر کن تو مر طاوس عرشی را
که تا زین دامگاه او را نشاط آشیان بینی 
و گر زی حضرت قدسی خرامان گردی از عزت
ز دار الملک ربانی جنیبتها روان بینی
گه بقهر از زلف مشکین تیغها افراخته
گه بلطف از لعل نوشین شمعها افروخته 
ای کمالت کم زنان را صره ها پرداخته
وی جمالت مفلسان را کیسه ها بر دوخته

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
نه هر طللی نشانه تیر بود
نه هر بازی سزای نخجیر بود
سیاره عشق را منازل ماییم
ز اشکال جهان نقطه مشکل ماییم
چون قصه عاشقان بیدل خوانند
سر قصه عاشقان بیدل ماییم
بقوله اعددت لعبادی الصالحین مالا عین رأت و لا اذن سمعت و لا خطر علی قلب بشر
مال و زر و چیز رایگان باید باخت
چون کار بجان رسید جان باید باخت 
کی خندد اندر وی من بخت من از میدان تو
کی خیمه از صحراء جانم بر کند هجران تو
اول تو حدیث عشق کردی آغاز
اندر خور خویش کار ما را می ساز
ما کی گنجیم در سرا پرده راز
لافیست بد سنت ما و منشور نیاز

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قوله تعالی و اتقوا یوما ترجعون فیه إلی الله الآیة
آه از آن روزی که بینی خلق را حیران شده
جانها بر لب رسیده دیدها گریان شده
گر در مستی حمایلت بشکستم
صد گوی زرین بدل خرم بفرستم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
حرام دارم با دیگران سخن گفتن
کجا حدیث تو گویم سخن دراز کنم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
اگر روزی بیندازد کمند از برج ایوانش
بسا دلها که اندر حضرت او در شکار آرد
روی ما شادست تا تو حاضری با روی تو
جان ما خوش باد چون غایب شوی با یاد تو
ای بسا در حقه جان غیورانت که هست
نعرهای سر بمهر از درد بی فریاد تو
چو لا از صدر انسانی فکندت در ره حیرت
پس از نور إلهیت بالله آی از إلا
من آن توأم تو آن من باش ز دل
بستاخی کن چرا نشینی تو خجل 
ورد الکتاب بما اقر الاعینا
و شفی النفوس فنلن غایات المنی 
فعندی لاخوانی الغایبین
صحایف ذکری عنوانها
از راز دلم جملگی آگاه تویی
اندر دل من بگاه و بیگاه تویی
وسع الذی تحت النجوم سمایه
من فوق عرش ثابت الارکان
ابصر به و الذر یخطو فی الثری
تریانه من ربک العینان 
هر ان چیزی که شد پنهان نبیند دیده ما آن
بهر چیزی که شد پنهان بود یزدان ما بینا
کرا باشد بصر زین سان که هر یک ذره زین عالم
نگردد زو کم از وادی نپوشد زو شب یلدا
و روی علی صورة وجهه
و بروایت انس 
اتانی ربی فی احسن صورة
و عن عکرمه عن ابن عباس قال النبی الصورة الرأس فاذا أقطع فلا صورة
گر یک نظرت چنان که هستی نگری
نه بت ماند نه بت پرست و نه پری 

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
نام تو بصد معنی نقاش نگارند
بر یاد تو و نام تو می جان بسپارند
بر بوی وصال تو همی جان بفشانند
وز وصف تو در دست بجز عجز ندارند
رو گرد سراپرده اسرار مگرد
کوشش چه کنی که نیستی مرد نبرد
مردی باید زهر دو عالم شده فرد
کو جرعه درد دوستان داند خورد
و ذکر الحدیث بطوله

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
و عزتک لا یسمع بها احد الا دخلها
عالمی در بادیه مهر تو سرگردان شدند
تا که یابد بر در کعبه قبولت بردبار
و عزتک لا یسمع بها احد فیدخلها
دل باغ تو شد پاک ببر زان که درین دل
یا زحمت ما گنجد و یا نقش خیالت
جان نیز بنزد تو فرستیم بدین شکر
صد جان نکند آنچه کند بوی وصالت
ناگاه بدان لاله رخان دادم دل
او بود سزای دل از آن دادم دل

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
با هر که سخن گویم گر خواهم و گر نه
ز اول سخن نام توام در دهن آید
بهرچ از اولیا گویند ارزقنا و دفقنا
بهرچ از انبیا گفتند آمنا و صدقنا
بخت از در خان ما در آید روزی
خورشید نشاط ما بر آید روزی 
و از تو بسوی ما نظر آید روزی
و این انده ما هم بسر آید روزی
ما را همه هر چه هست ایثار تراست
گوش از قبل سماع گفتار تراست
دیده نظر جمال بسیار تراست
جان و دل و دین نثار دیدار تراست 
دیدیم نهان گیتی و اصل جهان
وز علت و عار برگذشتیم آسان 
آن نور سیه ز لا نقط برتر دان
زان نیز گذشتیم نه این ماند و نه آن
در ذات لطیف تو حیران شده فکرتها
بر علم قدیم تو پیدا شده پنهانها
فلوجهها من وجهها قمر
و لعینها من عینها کحل 

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
پیش تو رهی چنان تباه افتادست
کز وی همه طاعتی گناه افتادست 
این قصه کز آن روی چو ماه افتادست
این رنگ گلیم ما سیاه افتادست
باش تا از صدمه صور سرافیلی شود
صورت خوبت نهان و سیرت زشت آشکار

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -