cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
گر در این ظلمت چراغی پیش پا می داشتم
راه بر سرچشمه آب بقا می داشتم
سرنگون از چه نمی افتادم از خود بی خبر
چشم اگر بر نقش پای رهنما می داشتم
می زدم بر سنگ بس رنجیده ام از روزگار
گر به کف آیینه گیتی نما می داشتم
می شدم در زیر بار منت گردون هلاک
گر جوی در زیر این نه آسیا می داشتم
پای همت می زدم بر فرق چرخ مستعار
تکیه ای گر بر سریر بوریا می داشتم
دیده ام زین خاکدان می شد سفید از انتظار
گر ز دست خلق چشم توتیا می داشتم
خرمنم را باد غم می داد بر باد فنا
گر ز کشت دهر یک جو مدعا می داشتم
پاک می سودم به هم ز افسوس تا گلگون شود
هر دو کف گر خواهش رنگ حنا می داشتم
اولین گامم نخستین پایه معراج بود
آنچه در سر هست اگر در زیر پا می داشتم
دیده گر می دوختم از سیم قلب روزگار
در نظر اکسیر بهر کیمیا می داشتم
می گذشتم گر ز جسم عاریت چون بوی گل
جا در آغوش و بر باد صبا می داشتم
دولت تیزی که زیر تیغ خون ریز تو بود
من طمع از سایه بال هما می داشتم
کاش جای توتیا قصاب روز واپسین
در نظر قدری ز خاک کربلا می داشتم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ای ز آتش حسن تو شبستان وفا گرم
وز شعله رخسار تو هنگامه ما گرم
ترسم ز لطافت شود از رنگ به رنگی
بسیار گل روی تو را کرده حیا گرم
چون شمع برافروخته از وی بچکد موم
از عکس تو شد آینه را بس که قفا گرم
از مردمکم دیده بد دور که امروز
آمد به نظر تیر توام نام خدا گرم
نگذاشت که از آتش عشق تو شود سرد
برداشت ز جا پیکرم از خاک هما گرم
چون پای تو رنگین شود از دیده خون بار
دیگر نشود رونق بازار حنا گرم
بر مشت حنا پا مزن ای شوخ که قصاب
کرده به سر آتش سوزان تو جا گرم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
کارم ز عقل راست نشد بر جنون زدم
سنگی به شیشه فلک واژگون زدم
رنگین نشد ز گریه مردانه چهره ام
پیمانه را ز میکده دل به خون زدم
بنیاد هستی ام ز نگاهی به باد رفت
تا چون حباب خیمه به دریای خون زدم
برخواستم ز آتش شوق تو چون سپند
گرم آن چنان که نعره ندانم که چون زدم
قصاب برنخاست صدا از یک آشنا
چندان که حلقه بر در دنیا دون زدم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
کجاست دیده که رو سوی یار خویش کنم
علاج درد دل بی قرار خویش کنم
ز خاک کوی بتان بو غم نمی آید
مگر همان به سر خود غبار خویش کنم
چو کرم پیله به خود در تنم شب هجران
به حالتی که غمش را حصار خویش کنم
به ابر جمله کریمان نظر فکنده و من
نگه به چشم تر اشگبار خویش کنم
به هجر اگر کشیم دل نمی کند باور
دروغ وصل تو تا کی به کار خویش کنم
خط غلامی او خط سرنوشت من است
همین بس است که لوح مزار خویش کنم
هزار حیف که در این چمن رسید خزان
امان نداد که فکر بهار خویش کنم
طمع به هیچ ندارم در این جهان قصاب
سوای جان که فدای نگار خویش کنم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
به بزم دهر حرف دشمنی عام است می دانم
لبی کز شکوه نگشاید لب جام است می دانم
همین باشد میسر کیمیای وصل عاشق را
نشان از هستی عنقا همین نام است می دانم
به کار خستگان خویش می کن گوشه چشمی
غذای عاشق بیمار بادام است می دانم
مکن منعم ز بیتابی که چون سیماب عاشق را
نگردد آنچه گرد خاطرآرام است می دانم
ندارند اهل شوق از هیچ جانب راه بیرون شو
جهان مرغان دل را سربه سر دام است می دانم
مخور تا می توان ای دل فریب جلوه دنیا
نگردد آنچه حاصل در جهان کام است می دانم
تفاوت نیست وصل و هجر حیران مانده او را
به پیش چشم اعمی صبح چون شام است می دانم
طمع دل از هوای وصل جانان برنمی دارد
وگرنه آرزوی عاشقان خام است می دانم
ز قصاب پریشان از سر و سامان چه می پرسی
به قربان تو عاشق بی سرانجام است می دانم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
تا چون نگه توان شد دور از میان مردم
زنهار جا نسازی در خانمان مردم
پرواز گیر ای دل تا کی چو مرغ تصویر
حیران توان نشستن در آشیان مردم
چشم از زنخ بپوشان بردار دست از زلف
نتوان به چاه رفتن با ریسمان مردم
از حرص همچون کرکس تا کی در این بیابان
چشم طمع توان داشت بر استخوان مردم
خاکت به دیده  ای نفس شرمی بیار تا چند
پر چون مگس توان زد بر گرد خوان مردم
قصاب همچو طوطی آیینه در برابر
تا چند می توان زد حرف از دهان مردم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
بهر قتلم داد پیغامی که من می خواستم
از لبش حاصل شد آن کامی که من می خواستم
از جواب تلخ آن شیرین زبان راضی شدم
بود در این قند بادامی که من می خواستم
شد درون سینه نقش خاتم دل داغ دار
کرد پیدا این نگین نامی که من می خواستم
سر زد از گرد عذار یار خط دل فریب
در چمن گسترده شد دامی که من می خواستم
ناله همدم آه آتش بار مژگان خون چکان
داد آخر آن سرانجامی که من می خواستم
گردش چشمی ز یک نظاره ام مستانه کرد
داد ساقی باده از جامی که من می خواستم
از خم زلف تو آزادی نخواهد یافتن
مرغ دل افتاده در دامی که من می خواستم
در تبسم گفت زیر لب که قربانم شوی
آخر آن مه داد دشنامی که من می خواستم
بی تأمل در رهش قصاب کردم جان نثار
شد نصیب امروز آرامی که من می خواستم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
با آنکه در قلمرو هستی یگانه ام
بر گوش روزگار گران چون فسانه ام
نه دشمنم به پهلوی خود جا دهد نه دوست
در آب همچو موج و در آتش زبانه ام
هرجا که دام وا شود آنجا مجاورم
هرجا خدنگ بال گشاید نشانه ام
مشتاق پایمردی برق است خرمنم
محتاج دستگیری مور است لانه ام
چون ذره جانب وطنم بازگشت نیست
آتش زده است عشق تو بر آشیانه ام
جز شرح حال من نبود ورد عندلیب
در نزد اهل دل غزل عاشقانه ام
گه چون غبار همدم باد است هستیم
گه چون حباب بر سر آب است خانه ام
گاهی روم به آتش و گاهی شوم به آب
القصه طفل پادو این کارخانه ام
دل چاک گشت و دولت زلفش نداد دست
قصاب داغ دار ز اقبال شانه ام

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
گفت دلبر بر من از حسرت نگر گفتم به چشم
غیر من بر دیگری منگر دگر گفتم به چشم
گفت اگر داری سر وصلم در این محنت سرا
بایدت کرد از جهان قطع نظر گفتم به چشم
گفت دور از ماه رخسارم نباید بازداشت
چون کواکب دیده هر شب تا سحر گفتم به چشم
گفت اگر داری هوای گرد سر گردیدنم
تا بگویم آمدن باید به سر گفتم به چشم
گفت دور عارضم در تیرگی چون مردمک
بایدت بنشست هر شب تا سحر گفتم به چشم
گفت اندر بزم من گریان و سوزان همچو شمع
غوطه باید خورد در خون جگر گفتم به چشم
گفت اگر خواهی که باشی در شهادت سرخ روی
خون به جای اشک بار از چشم تر گفتم به چشم
گفت اگر قصاب می خواهی گلی گیری از آب
بایدت تر ساخت خاک رهگذر گفتم به چشم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
همان به دیده غباری که داشتم دارم
به خاک پای تو کاری که داشتم دارم
همان چو گرد در این وادی تمام خطر
قفای شاهسواری که داشتم دارم
چو سیل سینه پرافعان و چهره خاک آلود
به کوه و دشت گذاری که داشتم دارم
چهار فصل گذشت از دل و همان از داغ
گل همیشه بهاری که داشتم دارم
خراب شد تن من همچو نقطه پرگار
به گرد خویش حصاری که داشتم دارم
شدم محیط و لب از آب تر نمی سازم
همان چو دجله کناری که داشتم دارم
ز خواندن دل و جان می دهم دوسر تاوان
به خصم راه قماری که داشتم دارم
دلی ز خون جگر چون پیاله لبریز
همان به دست نگاری که داشتم دارم
ز خال و ابروی او دست  برنمی دارم
نظر به مهره و ماری که داشتم دارم
به سعی راست نشد کار دل مرا قصاب
ز خون دیده مداری که داشتم دارم

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
زنم گردم غبار خاطر دلدار می گردم
شوم گر طوطی این آیینه را زنگار می گردم
میان ما و جانان آشنایی نیست بی نسبت
به هر رنگی که آن گل می شود من خار می گردم
ز یک افسانه در خوابیم اما از ره وحشت
به هر کس پا زند ایام من بیدار می گردم
مرا سرگشتگی برجاست تا در دل مکان داری
نفس تا هست بر گرد تو چون پرگار می گردم
به خاک افتاده چون آب روان قصاب در گلشن
به گرد قامت آن سرو خوش رفتار می گردم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
روزی به دو زانو بر دلدار نشستم
گفتم که تویی قبله من گفت که هستم
گفتم چه شد آن عهد محبت که تو بستی
گفتا که همان لحظه اش از ناز شکستم
گفتم که بخور باده گرفت و به زمین ریخت
گفتم که چرا ریختی اش گفت که مستم
گفتم ز که عاشق کشی آموختی امروز
گفتا که بدین شیوه من از روز الستم
گفتم که شکستی دل ما گفت درست است
گفتم که چرا خنده زنان گفت که مستم
گفتم چه شد آن دل که ز قصاب ربودی
برداشت ز زیر قدمش داد به دستم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
به چشم کم مبین بر آن من در خسته جانی هم
فلک را می توانم زد به هم در ناتوانی هم
به من بی آنکه گردد هم نشین برگشته مژگانش
به این دیر آشنایی می نماید سرگرانی هم
تلاش وصل اگر افکنده باشد بر پر عنقا
دلی خوش می توان کرد از نشان بی نشانی هم
جواب نامه ام را ای خداناترس با قاصد
نمی گویی گر از دل می توان گفتن زبانی هم
شدم رنجور و خونین دل ندانم عاقبت با من
چه خواهد کرد اشک سرخ و رنگ زعفرانی هم
شدم قصاب چون تسلیم پیش یار دانستم
که می بوده است خواب راحتی در زندگانی هم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ساقی کجاست کز می گلگون نشسته باشیم
چون داغ لاله تا کی در خون نشسته باشیم
شاید که آشنایی ما را کند نوازش
تا کی چو حلقه در بیرون نشسته باشیم
خوب است راستی را از سرو یاد گیریم
تا کی چو بید مجنون وارون نشسته باشیم
سازد ذلیل ما را رویش ز لشگر خط
بر عارضی که چون خال موزون نشسته باشیم
یاران و هم نشینان کردند کوچ و رفتند
تنها در این بیابان ما چون نشسته باشیم
قصاب از دو عالم کردی تو قطع امید
بهتر کز این دو منزل بیرون نشسته باشیم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ مَفْعُولْ فاعِلاتُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - - | - - U | - U - -
شدم تسلیم درکوی تو منزل را تماشا کن
به خاک و خون نشستم تا کمر گل را تماشا کن
ز تن دوری نمود از یک تبسم سیر کن جان را
ز خود رفت از نگاهی طاقت دل را تماشا کن
کنارم باز سبز از دانه اشک ندامت شد
بیا بر چشم من بنشین و حاصل را تماشا کن
بر داغ جنون پیدا است پنهان سوخت باید دل
در این دیوانگی ها عقل کامل را تماشا کن
ز دل هرگز نمی گردد خطا یک تیر مژگانش
شکار اندازی صیاد قابل را تماشا کن
عجایب وحشتی قصاب در خون جگر دارم
تپیدن های مرغ نیم بسمل را تماشا کن

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ساقی بیا و در قدح از لطف باده کن
رحمی به حال عاشق از پا فتاده کن
باری غبار کلفتم از لوح دل بشوی
این لوح را چو صفحه آیینه ساده کن
دارم من از خیال تو در سینه شعله ای
بنمای روی و آتش ما را زیاده کن
واصل به او نگشته عبادت درست نیست
در کعبه گر نماز گذاری اعاده کن
اول ز درد توشه راهی به هم رسان
آنگاه عزم رفتن و تحصیل جاده کن
معلوم ما شده است که از سر گذشته ای
قصاب راه صلح ز دلدار اراده کن

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
داغ دل را کرد از چاک آشکارا پیرهن
عاقبت در عشق ما را ساخت رسوا پیرهن
تنگ در آغوشش آوردن نصیب ما نشد
نامسلمان شانه کافر سرمه ترسا پیرهن
مگذر از حق بی تو هر شب تا سحر در سوختن
می کند امدادها چون شمع با ما پیرهن
نشیه کیفیت معنی ز لفظ نازک است
باده را پوشند می خواران ز مینا پیرهن
صدق پیش آور که از اعجاز خوبان دور نیست
دیده یعقوب را گر ساخت بینا پیرهن
سینه شد قصاب چون گل چاک چاک از دست صبر
بر رخ دل عاقبت بگشود درها پیرهن

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
نه همچون خال بر کنج لبش جا می توان کردن
نه از لعل لبش قطع تمنا می توان کردن
کجا بند نقاب از روی او وا می توان کردن
نه ابرویش به یک انگشت پیدا می توان کردن
مگر بوی نسیم زلف یاری بشکفد دل را
وگرنه کی ز ناخن غنچه را وا می توان کردن
مشو ای شمع مشتاقان زمانی از نظر غایب
دمی چون مردمک بر چشم ما جا می توان کردن
زدی چون تیر سیر وحشت در خون طپیدن کن
که صید نیم بسمل را تماشا می توان کردن
به خط پشت لب خط بناگوشش سخن دارد
گمانش آنکه با یاقوت دعوا می توان کردن
توان گفتن سخن قصاب چند از لعل نوشینش
کجا شیرین  دهان از حرف حلوا می توان کردن

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
عمری است سراسر که به آزار منم من
سرگشته در این حلقه پرگار منم من
در گلشن معنی گل بی خار تویی تو
پیش نظر خلق جهان خار منم من
سروی ز غم فاخته آزاد تویی تو
پیش قد سرو تو گرفتار منم من
پیش آ که دوای دل بیمار تویی تو
در هر دو جهان طالب دیدار منم من
از چشم فروشنده صد فتنه تویی تو
از لطف نظر کن که خریدار منم من
شب تا به سحر شمع دل افروز تویی تو
پروانه پرسوخته ای یار منم من
زنهار مشو پیرو این زهد فروشان
قصاب از این طایفه بیزار منم من

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
خوش عشرتی است با دل دانا گریستن
بر کشت خویش در دل شب ها گریستن
بر حال خود به درگه او پیش بینی ای است
امروز در مصیبت فردا گریستن
باید به پای سرو چمن با صد آرزو
رفتن به یاد آن قد رعنا گریستن
تو سرو جویباری و ما ابر نوبهار
از توست جلوه کردن و از ما گریستن
در مجلسی که جای کند در کف تو جام
خون باید از نشاط چو مینا گریستن
قصاب تنگنای قفسر سیر گوشه ای است
تا کی توان به دامن صحرا گریستن

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
کی شود معلوم هر بیگانه  شرح حال من
دیگری جز دوست آگه نیست از احوال من
چون ز خویش آگه توانم گشت کز بخت سیاه
تار سازد خانه آیینه را تمثال من
مرغ تصویرم مرا در دل غم پرواز نیست
روز اول بسته بر مویی مصور بال من
همچو داغ لاله از بی حاصلی در این چمن
می نماید تیره بختی در قبال آل من
با غم هجر تو شب های جدایی راز دل
می کند اظهار بی ایما زبان لال من
زاهدا برخیز تا قسمت کنیم اسباب عیش
حور جنت از تو درد و داغ جانان مال من
ز انتظار مقدمش قصاب در راه طلب
من شدم پامال صبر و صبر شد پامال من

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
سرکن سخن از آن لب و دفع ممات کن
خون ها ز رشک بر دل آب حیات کن
از یک تبسم شکرین مغز پسته را
بنما ز لطف و باز همان در نبات کن
بهر خراج حسن ز ما نقد جان بگیر
آنگاه خط برآور و پشت برات کن
از شش جهت به لشگر غم بند آر راه
رخ برفروز و شاه در این عرصه مات کن
بنشین دمی فدای تو گردم به دیده ام
یک ره نظر به من ز ره التفات کن
قصاب مستحق تماشای حسن تو است
بنما جمال خویش و حساب زکات کن

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
شوی هرجا دچار چشمش اظهار محبت کن
در این می خانه چون وارد شوی می نوش و عشرت کن
به هر حالت که باشد دستگیری کن ضعیفان را
رسی بر مشهد پروانه گر روزی زیارت کن
درآ غافل به تن هرگه که بینی رفته ام از خود
به جز مهر تو هر چیزی که در دل بود غارت کن
ز جوش کشتگان تیغ ناز خویش عالم را
ز جا برخیز و بنما جلوه ای برپا قیامت کن
ز هجرت مردم و یک ره مرا بر سر نمی آیی
به قربان سرت گردم بیا و ترک عادت کن
به تعمیر وجودم آب ده شمشیر ابرو را
چه شد عمری است ویران کرده ای یک دم عمارت کن
نمی گویم برون آ یا بمان بی اختیار من
برو ای جان و جانان آنچه فرماید اطاعت کن
لباس زندگی را نیست آسایش اگر خواهی
روی چون در کفن تا می توانی خواب راحت کن
حضور قلب بتوان یافت قصاب از قناعت ها
تو را چون کرد بسمل باش تسلیم و قناعت کن

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
ای که خاک آستانت سجده گاه عاشقان
خشت و فرش بارگاهت مهر و ماه عاشقان
سر به تاج قیصر و خاقان نمی آرد فرو
در سریر خاکساری شب کلاه عاشقان
گم شود خورشید از کثرت به زیر دست و پا
چون برون آیند در محشر سپاه عاشقان
کشتگان ناز او را شاهدی در کار نیست
چهره زرد است در محشر گواه عاشقان
تا به کی خواهی شکستن خاطر قصاب را
جان من پرهیز کن از تیر آه عاشقان

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
سراپایم چمن شد بس گل حسرت دمید از من
چه رنگارنگ گل هایی توان هر روز چید از من
برون شد روشنایی از نظر تا رفت آن دلبر
تهی شد قالب از روح و روان تا پا کشید از من
قدم خم شد چو ابرو تا ز دل برگشت مژگانش
به جای اشک خون بارید چشمم تا برید از من
ندارد مهر گویا کین بود در مذهب خوبان
وگرنه جز محبت حرف دیگر کی شنید از من
ندارم جنس نایابی که ترسم رایگان گردد
به صد جان کی غمش را می تواند کس خرید از من
به قربان تو گردم ز آرزو از من چه می پرسی
چه می آید به درگاه تو دیگر جز امید از من
به من بسیار می ماند نمی دانم که صنع حق
مرا از خاک غم یا خاک غم را آفرید از من
نگاه شوخ او ترسم در این صحرای پروحشت
نیابد منزل خود را ز ناز از بس رمید از من
به گفتار نظیری خویش را قصاب می خواهم
که در روز جزا مظلوم تر نبود شهید از من

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
عالما علم ز دل ها نه تو داری و نه من
خبر از شورش دنیا نه تو داری و نه من
نشیه هست در این بزم نهان در هر دل
علم از این باده و مینا نه تو داری و نه من
در سری نیست در این دهر که سودایی نیست
خبری ز آن سر و سودا نه تو داری و نه من
ای دل از پیچ و خم زلف بتان دست بدار
ره در این سلسله اصلا نه تو داری و نه من
به خیال قدش ای ماه چه سرگردانی
راه در عالم بالا نه تو داری و نه من
آنچه امروز بر آن ما و تو داریم نزاع
باخبر باش که فردا نه تو داری و نه من
هست قصاب جهانی که تماشا دارد
حیف کاین دیده بینا نه تو داری و نه من

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
حسن تو از نور است و جان نیمی از این نیمی از آن
وز شیر و شکر آن دهان نیمی از این نیمی از آن
آب نبات و انگبین بسیار جمع آمد که شد
لعل تو ای شیرین زبان نیمی از این نیمی از آن
رو داد چندین گفتگو با مشگ و عنبر تا از آن
خال رخت آمد عیان نیمی از این نیمی از آن
گویا قد سرو تو را با جان و دل در این چمن
پیوند کرده باغبان نیمی از این نیمی از آن
در گلشن خوبی شده از لاله و گل عارضت
ای دل نواز عاشقان نیمی از این نیمی از آن
آشوب این نه آسمان یا شورش کون و مکان
شد پیچ و تاب آن میان نیمی از این نیمی از آن
در چشم مستت هر یکی دارند نیمی از دلم
آسان گرفتن کی توان نیمی از این نیمی از آن
زد از جمال لاله گون وز چشم مست پرفسون
قصاب را آتش به جان نیمی از این نیمی از آن

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
من نمی گویم که منع نرگس غماز کن
بنده چشمت شوم تا می توانی ناز کن
کار عشاق پریشان روزگار از دست رفت
چند روزی تار قانون محبت ساز کن
می توان آیینه کردن محرم اسرار خویش
چون زبان بسته ام دادی انیس راز کن
کس چو من آشفته زلف دلاویز تو نیست
گر پریشان خاطری خواهی مرا آواز کن
گلشن دل ها است در پهلویت از بند قبا
یک گره بگشا و چندین غنچه را دل باز کن
سر زد از گرد عذار یار خط ای مرغ دل
طرفه دامی در چمن گسترده شد پرواز کن
ناوکش قصاب سرگرم از تن خاکی گذشت
می رسد از گرد ره تیرش به دل در باز کن

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
مرا که نیست دمی روح در بدن بی تو
حرام باد دگر زندگی به من بی تو
به جستجوی تو بعد از وفات خواهم گشت
به گرد خویش چو فانوس در کفن بی تو
کجاست جلوه قدت که سرو در چشمم
بود چو دود که برخیزد از چمن بی تو
ز دست کوته و بی حاصلی چه سازم پس
سزد اگر زنم آتش به خویشتن بی تو
چه شعله سوز دیارم ز غربت افزون است
چو شمع چند توان سوخت در وطن بی تو
ز پای تا به سرم هم چو شمع زآتش عشق
بسوخت ریشه جان و گداخت تن بی تو
دلم تو داری و من دارم از ازل غم تو
ز دست عشق مرا قفل بر دهن بی تو
مباد گفته قصاب بعد از این رنگین
اگر رود به زبانش دمی سخن بی تو

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
عالمی را کرده سرگردان طواف کوی تو
می نماید کج به مردم قبله ابروی تو
پنجه خورشید برمی تابد از روی غضب
از غرور حسن زور و قوت بازوی تو
در رهت از روی شوق ای قبله جان کرده ام
پشت بر محراب تا دیدم خم ابروی تو
رو به هر جایی کسی دارد برای حاجتی
هست ما را ای شه درماندگان رو سوی تو
در بساط عشق چون پروانه آخر سوختیم
ای چراغ عاشقان از اشتیاق روی تو
وادی عشق است و در گردن من دیوانه را
کار صد زنجیر برمی آید از یک موی تو
پای تا سر عدل را نازم که در صحرای عشق
می ستاند باج از شیر ژیان آهوی تو
دست کوتاه است از دامان آتش خار را
چون کشد قصاب این آتش عنان خوی تو

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
درد او هرچند بسیار است در جان باش گو
یار از این معنی خبردار است پنهان باش گو
ما که در پیش غم اصلا پای کم ناورده ایم
مدعای او گر آزار است هجران باش گو
کلبه بی دوست را تعمیر کردن ابلهی است
دل تهی چون از غم یار است ویران باش گو
در حقیقت منصب آیینه و عاشق یکی است
هر دو را مقصود دیدار است عریان باش گو
از شکرخند سپهر پرفریب از ره مرو
آخر این بی رحم خون خوار است خندان باش گو
جنس دانش را نمی گیرند بی دردان به هیچ
این گهر چون بی  خریدار است ارزان باش گو
می کند قصاب جوش گریه روشن دیده را
تا چراغ ما شرربار است سوزان باش گو

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
رفتی ز چشم و ماند به جا ماجرای تو
خالی است در دو دیده ام ای دوست جای تو
گویی که روشناییم از دیده رفته است
تا گریه شسته از نظرم خاک پای تو
خاکم به سر که از دل و جان در وجود من
چیزی نمانده است که سازم فدای تو
بسیار گشته ام به گلستان ندیده ام
یک برگ گل به شوخی رنگ قبای تو
باید برونش از قفس سینه کرد زود
مرغ دلی که پر نزند در هوای تو
پنهان مکن ز آینه رخسار خویش را
چندان که کسب نور کند از صفای تو
بگشا دری ز لطف که قصاب دیده را
کرده است حلقه در دولت سرای تو

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
بیا ای بلبل از من گفتگوهای حزین بشنو
حدیث دردناک از خاطر اندوهگین بشنو
نگاهی کن به سوز گریه ام شب های تنهایی
چو شمع از من حکایت با زبان آتشین بشنو
به یک نظاره چشمش می کند تسخیر عالم را
رموز دلبری زان نرگس سحرآفرین بشنو
علاج از مرگ گردد عشق را تدبیر نتوانی
همین رمز از زبان عیسی گردون نشین بشنو
زند چون مرغ روحم پر ز شوقت در طپیدن ها
ز بال وی صدای شهپر روح الامین بشنو
در این بتخانه پیکان غمت جا در دلم دارد
از این ناقوس افغان با زبان آهنین بشنو
خطر دریانشین را بیشتر از موج می باشد
ز طوفان های بی زنهار آن چین جبین بشنو
بکش تیغ از میان ای من فدای دست و بازویت
به صد شوق از لب زخمم صدای آفرین بشنو
منم قصاب کلب آستان حیدر صفدر
اگر خواهی بدانی نامم از سجع نگین بشنو

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
حدیث شام هجر از بلبل طرف چمن بشنو
رموز غنچه را گل چین چه می داند ز من بشنو
نظربازی تو را دور از عزیز خویش می سازد
بپوشان دیده را از مصر و بوی پیرهن بشنو
به باغ از عندلیبان نکته  پردازی چه می پرسی
بیا از من زمانی وصف آن گل پیرهن بشنو
دلی در آتش و از گریه در آب نمک دارم
اگر آهی کشم بوی کبابم از دهن بشنو
چو مار از بیم قهرت شعله در زنهار می آید
اگر باور نمی داری ز شمع انجمن بشنو
پس از مردن گذارت اوفتد گر بر سر خاکم
نوای های های الفراقم از کفن بشنو
بیا ای دل ربا قصاب را گردان فدای خود
تأمل چیست قربان سرت گردم سخن بشنو

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
به خطش می توان گردید رام آهسته آهسته
که قرآن می توان خواندن تمام آهسته آهسته
ز صیادی که من می بینم اینک می کشد آخر
به بوی خال عالم را به دام آهسته آهسته
رخت چون دید زان رشگی که می دارند مهرویان
هلالی شد ز غم ماه تمام آهسته آهسته
گرانی های پا از سایه می سازد زمین گیرم
به هر جا می نهم از ضعف گام آهسته آهسته
گهی در تاب زلفم پاره ای در تاب رخسارم
به حسرت می گذارم صبح و شام آهسته آهسته
فلک قصاب گویی در جهان خون سیاووش است
ز من می گیرد اینک انتقام آهسته آهسته

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
می رسی از راه و بهر ما صفا آورده ای
از دیار حسن سوقات وفا آورده ای
بر متاع حسن اگر نازی کنی می زیبدت
تاجر حسنی تو و جنس حیا آورده ای
آنچه می بینیم و از حسن تو هم یوسف نداشت
این همه لطف و ملاحت از کجا آورده ای
این خط سبز است بر دور لب چون شکرت
یا برات تازه بهر قتل ما آورده ای
می توانی کشت از نظاره ای قصاب را
گر شکرخندی برای خون بها آورده ای

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
شد از فراق توام قامت کشیده خمیده
هزار خار ملامت به پای دیده خلیده
شب گذشته به یاد رخ تو مردم چشمم
هزار قطره خون خورده تا سفیده دمیده
هزار بار دلم می زند به گرد سرت پر
ندیده است کسی صید پر بریده پریده
به شوره زار بود بیشتر چراگه آهو
به حیرتم که غزالم چرا ز دیده رمیده
ز عکس نیک و بد آیینه را ملال نباشد
یکی است در بر روشن دلان ندیده و دیده
برون خرام که کروبیان عالم بالا
کشند خاک درت را ز شوق دیده به دیده
ز شوق دیدن رویت ز دیده تا سر کویت
چه چاره مد نگاهم به سر دویده ندیده
رساند ریشه به خون رفته رفته نخل سرشگم
از این نهال ثمر تا بهم رسیده رسیده
به یاد دوست به سر بر وصال اگر ندهد رو
یکی است در بر بلبل گل نچیده و چیده
چه باک از دل قصاب کز فشار حوادث
هزار مرتبه خون گشته و ز دیده چکیده

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U - -