cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
کرد جا داغ جنون باز ز نو بر سر ما
سایه افکند دگر بر سر ما اختر ما
ما فلک سوختگان عیش و طرب نشناسیم
عید ماتم شود آید چو سوی کشور ما
قدر ما سوختگان کم نشود بعد هلاک
دیده روشن کند آیینه ز خاکستر ما
تیره روزیم ولی عشق چو پرتو فکند
جامه چون خلعت فانوش شود در بر ما
پهلوی راحت ما را نبود آرامی
همچو جوهر مگر از تیغ کنی بستر ما
سایة بال هما درد سر آرد چون موی
داغ عشق تو اگر سایه کند بر سر ما
زردی چهرة ما قدر پر کاهش نیست
سیلی عشق مگر سکه زند بر زر ما
از غنا نیست که ما ناز بر افلاک کنیم
اطلس چرخ برین تنگ بود در بر ما
صبح ما از افق شیشه چو طالع گردد
در نظر جلوة خورشید کند ساغر ما
رند و تر دامن و مستیم و تو زاهد فیاض
ما دماغ تو نداریم برو از سر ما

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ای غایب از نظر که تویی مست ناز ما
بادا فدای ناز تو عمر نیاز ما
یعقوب چشم بسته شکایت کند ز هجر
آخر ببین چه می کشد این چشم باز ما
دردا که روز عمر به آخر رسید و باز
آخر نمی شود غم دور و دراز ما
یک ذره در دل تو سرایت نمی کند
این نالة نفس گسل دل گداز ما
با آنکه نازنین جهانی و بی نیاز
غیر از تو کس نمی کشد ای دوست ناز ما
ما را زبان شکوة بیداد هجر نیست
داند نیازمندی ما بی نیاز ما
ما را زبان دیگر و تقریر دیگرست
فیاض آشنا نشود کس به راز ما

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ناید به دراز سینه ز تنگی نفس ما
ای ناله بیا دود برآر از قفس ما
امید که سر در پی این قافله دارد
کز ناله خراشیده گلوی جرس ما
بگذشت چو برق از سر ما تیغ تو ای وای
کاین شعله نگنجید در آغوش خس ما
از دولت دیدار تو محروم بماند
در خلد اگر روزه گشاید هوس ما
هر چند ضعیفیم ولی از مدد عشق
در جلوه ز سیمرغ نماند مگس ما
جان پیشکش تست به شرطی که دم نزع
بر روی تو باشد نگه باز پس ما
فیاض که در قافله بر هم زن هوشست
کامشب همه مستانه سراید جرس ما

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
بیجا نبود سعی فلک در هلاک ما
خورشید گرده می کند از خاک پاک ما
ای تیغ یار حسرت عاشق به خون تپید
دامان تست و دست امید هلاک ما
در انتظار شور قیامت نشسته ایم
باری به امتحان گذری کن به خاک ما
هرگز بهار مشرب ما را خزان نبود
بدمستی افکند به زمین برگ تاک ما
با های های گریه برابر نشسته است
آواز خندة جگر چاک چاک ما
بیدردی زمانه به خود بسته ایم و باز
خون گریه می کند نفس خنده ناک ما
تا بوده ایم رند و سرانداز بوده ایم
از کس نبوده است چو فیاض باک ما

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
پرست یاد تو در کنج دیده و دل ما
حشم نشین خیال تو شد منازل ما
دلی ز عقدة زلف تو تنگ تر داریم
نکرد ناخن تیز تو باز مشکل ما
ز تن پرستی خویشیم زیردست فلک
به خون تپیدة جسم است جان بسمل ما
ز گوشه گیری ما ترک جستجو نکنی
که دست پرور گرداب هاست ساحل ما
هنوز خامی دانش در آتشش دارد
جنون ز عقل نفهمیده است عاقل ما
ترا زبان خوش از راه می برد هیهات
هنوز کاش ندانی که چیست در دل ما
در آن مقام که ماییم آرزو نرسد
نداده اند ره اندیشه را به منزل ما
نه جرم اوست که از ما فراغتی دارد
به فکر خویش نیفتاده است غافل ما
شنیده ایم که در فکر خونبهاست هنوز
هنوز چشم نمالیده است قاتل ما
ز جوی صبر و سکون آب کشت خود دادیم
بقای عمر خضر کی رسد به حاصل ما
جز اینکه خود دلش از کف به عشوه ای بردی
تو و خدا که دگر چیست جرم بیدل ما
اگرچه در رهش اندیشه باطل است ولی
درست می رود اندیشه های باطل ما
به غیر دوست که در جان دوانده ریشة مهر
زدیم هر چه دگر رسته بود از گل ما
کسی ز تلخی ما کام جان نمی دزدد
شکر به مصر برد ارمغان هلاهل ما
کسی که لب ز شکرخنده می گزید مدام
چه خو گرفت به ابرام های سایل ما
ز گفتگوی پریشان ما جهان پر شد
بس است هر دل دیوانه را سلاسل ما
بدین وسیله که میرزا سعید ما تنهاست
چه خوب کرد که فیاض رفت از دل ما

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
آیینة هر لاله عذارست دل ما
خوش در بدر از جلوة یارست دل ما
یکرنگی صد رنگ مخالف چه بلایی است
هر جا صنمی آینه دارست دل ما
دایم به امیدی که کمین کرده تو باشی
هر جا که بود دام شکارست دل ما
گر عشق نباشد که کند تربیت حسن
هر جا که تویی باغ و بهارست دل ما
در گرد حوادث مژه تا باز گشودیم
آیینة در زیر غبارست دل ما
برخاستی از خواب تماشای صفایی
در عهد رخت آینه دارست دل ما
گر جای غم و درد درین خانه نباشد
فیاض دگر بهر چه کارست دل ما

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
گر مستی یی ز لعل بتان می کنیم ما
در مستی شراب نهان می کنیم ما
رسواترست نالة لب بستگان بیم
ما را خمش مکن که فغان می کنیم ما
طفل سرشک بر مژه فریاد می کند
ورنه ز شکوه منع زبان می کنیم ما
از یک نگاه لطف به تاراج رفته ایم
سودی که می کنیم زیان می کنیم ما
هر دم ز موج نالة گم گشته در سراغ
غم نامه ها به دوست روان می کنیم ما
هرگز خلاف عجز و تنزل نکرده ایم
کاری که کرده ایم همان می کنیم ما
فیاض می شویم هلاک جفای دوست
آخر وفای خویش عیان می کنیم ما

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
آتش چکد چو آب ز طرز بیان ما
گویی که شعله ایست زبان در دهان ما
از عکس چهره هر دو قدم در دیار عشق
طرح بهار ریخته رنگ خزان ما
امشب که داشتیم حدیث رخت نبود
دلسوزتر ز شمع کسی همزبان ما
چون خامة شکسته نویسان به وصف زلف
حرف درست سر نزند از زبان ما
هرگز کسی ز ضعف به ما ره نمی برد
گاهی ز ناله پرس چو خواهی نشان ما

وزن: مفاعیلُ فَعولُنْ مفاعیلُ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - U | U - - | U - - U | U - -
ای تشنه تیغ ابروی نازت به خون ما
خط خوش تو سرخط مشق جنون ما
هرگز نبود کوکب ما این چنین سیاه
زلفت فکند ساه به بخت زبون ما
گلگون ز باده نیست ترا چشم فتنه ساز
آلوده است دامن نازش به خون ما
یکروی و یکدلیم به هر کس چو آینه
بیرون نماید آنچه بود در درون ما
فیاض شکر بخت سیه را چه سان کنم
شد عاقبت به زلف بتان رهنمون ما

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
مشق شوخی می  کند طفلی به قصد جان ما
باده ای در غوره دارد ساقی دوران ما
شوخی حسن ترا نازم که در هجران و وصل
جلوه از هم نگسلد در دیدة حیران ما
گرچه ما خون می خوریم اما ز گردون ایمنیم
عشق ما شد هم بلا و هم بلاگردان ما
در برون آسمان بهتر که جایی خوش کنیم
شورش سیل فنا ره کرد در ایوان ما
ما ز دلگیری چه می کردیم در دیر وجود
گر عدم را ره نمی دادند در بنیان ما
عمرها شد تا رگ خواهش گشودیم و هنوز
خون حسرت های فاسد جوشد از شریان ما
ما قبای هستی خود واژگون پوشیده ایم
ابره اش مضمون ما و آستر عنوان ما
یوسف کنعان عقلیم و زلیخا نفس شوم
چاه ما دنیا و ابنای زمان اخوان ما
نوبت پرسش نمی افتد به دست هیچ کس
در قیامت داور ما گر کند دیوان ما
زین خجالت ها که ما را از گناهان حاصل است
زهد زاهد را نیارد در نظر عصیان ما
عهد ما از بی وفایی ها نگردد رخنه دار
کرده با ایمان ما هم طینتی پیمان ما
وه که ما چشم قبول از عشق داریم و هنوز
پر نکرد از خام سوزی رنگ کفر ایمان ما
غرق نافرمانییم و طرفه تر این کز کرم
می برد فرمانروای ما همان فرمان ما
هست خط تیره رو در مصحف روی بتان
در بیان تیره روزی آیه ای در شان ما
ما کجا و طالع صید مراد دل کجا
همسری با آسمان کی گنجد این در شان ما
تا به کی فیاض بر ما ظلم و بیداد فراق
گو رعیت پروری بهتر کند سلطان ما

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
غصه را دل نگشاید به جز از سینة ما
تیرگی روی نبیند جز از آیینة ما
تا ابد داغ جنون ترک سر ما نکند
تا غم عشق تو راضی شود از سینة ما
در غم اینکه شبی با تو به روز آوردیم
چرخ را تا ابد از دل نرود کینة ما
وصل خوبست که در خورد تمنا باشد
به نگاهی چه کند حسرت دیرینة ما
هفتة ما همه شنبه بود از دولت عشق
رسم تعطیل سبق نیست در آدینة ما
در حساب است فلک سخت زما می ترسد
جا بر او تنگ کند خرقة پشمینة ما
گر شود وصل ابد نامزد ما فیاض
نشود محو تلافی غم دوشینة ما

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
بسکه افسردگی از هجر تو شد پیشة ما
کان یاقوت بود بی تو رگ و ریشة ما
تا نباشد به نظر چهرة افروخته ای
خون معنی نزند جوش در اندیشة ما
نتوان برد به هر کاوشی از جا ما را
رگ لعلیم که در سنگ بود ریشة ما
پی ما گیر و دلیرانه درآ در صف عشق
روبه وهم ترا شیر کند بیشة ما
با همه ساده دلی غم چو امانت سپرد
پرده بر رنگ رخ می ندرد شیشة ما
رگ لعلی نتوان یافت درین کان فیاض
هم ز خون سر ما سرخ شود تیشة ما

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: منسرح مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - | - U U - | - U -
کارگر نیست به غم تیشة اندیشة ما
خورد ای کاش همان بر سر ما تیشة ما
نخل ما بار ترقی ندهد پنداری
که به فولاد فرو رفته رگ و ریشة ما
چه عجب گر چو کتان ماه فرو ریخت ز هم
دم ز مهتاب زند برق دم تیشة ما
دل ما جمع نخواهد که شود با دل تو
ترسم ای دوست که بر سنگ خورد شیشة ما
نیستی مرد سبک حملگی ما فیاض
پنجه در سنگ زند شیر تو در بیشة ما

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
گفته ای بیدار باید عاشق دیدار ما
پاس این حرف تو دارد دیدة بیدار ما

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
کشت ما را تغافل یار بی پروای ما
با وجود این دیت می خواهد از ماوای ما
ما بشیر خامشی طفل زبان پرورده ایم
تند بر گوش تغافل می خورد غوغای ما

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
وصل شد باعث جدایی ما
خصم ما گشت آشنایی ما
گرد ما هم به دامنی نرسید
چه رسا بود نارسایی ما
در چمن بال بسته تر گشتیم
دام خندید بر رهایی ما
دل نهاد شکستگی شده ایم
چه گران است مومیایی ما
زین که ما را به هیچ کس نخرید
چه عیان شدگرانبهایی ما
دوست را کرده ایم دشمن خویش
سخت واباخت کیمیایی ما
سخت کاریست سد دل گشتن
مفت ما بود ناروایی ما
ما که امید گم شدن داریم
کی کند خضر رهنمایی ما
غم به ما خوش نیاز پاشی کرد
تازگی داشت دلربایی ما
هر چه هم داشتیم باخته ایم
مایه برداشت بینوایی ما
وصل ما خوش نکرد دل فیاض
دل مگر خوش کند جدایی ما

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
بر وضع افلاک ای پسر کم تکیه کن در کارها
در راه سیلاب فنا پستند این دیوارها
بار تعلق پرگران جان بلاکش ناتوان
بر دوش تا کی چون خران خواهی کشید این بارها
شد نقد عمر از کف روان سودی نه پیدا در میان
یوسف نیارد کاروان هر دم درین بازارها
بر کشت اعمال ای پسر آبی ده از مژگان تر
باشد که روزی بی خبر گل بردمد زین خارها
چرخ و عناصر ای نکو دیریست بی بن تو بتو
بر فرق ما آخر فرو می آید این دیوارها
این برج های آسمان هر یک چو کشتی پاره دان
وین انجم و این اختران بر وی زده مسمارها
شرعست و دین دارالشفا اینجا طبیبان انبیا
علم و عمل در وی دوا این عقل و جان بیمارها
دنیا چو داری در نظر عقبا به عکس آن نگر
ادبارها اقبال ها اقبال ها ادبارها
فیاض آن ماه نهان رخسار بنمودی عیان
گر خود نبودی در میان این پردة پندارها

وزن: مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ
بحر: رجز مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: - - U - | - - U - | - - U - | - - U -
تا تو افکندی به دولت سایه بر گلزارها
بلبلان را در ترنم سوده شد منقارها
من چو بلبل نغمه سنج گلشن کویی که هست
آفتاب آنجا گل خار سر دیوارها
نقد جان بر کف چه می کردند دلالان مصر
یوسفم را کس نمی آرد درین بازارها
دشت بی آبست و شب کوتاه و ره دور و دراز
زود بربندید ای جمازه داران بارها
در گلستان سر میدان عشق آی و ببین
همچو گل خندان سر منصوریان بر دارها
گو دماغ خود مسوز اینجا مسیحا در علاج
با دوای کس نمی سازند این بیمارها
عشق را گویند مردم کار بی کاری بود
عشق چون کاری بود بی کاریست این کارها
زاهدان را امشب از ترخنده های انفعال
سبز شد مسواک ها در گوشة دستارها
عشق را فیاض در ادبارها اقبال هاست
آه ازین اقبال ها و داد ازین ادبارها

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
نفی قیل و قال کم کن ای که خواهی حال ها
حال ها مغزست و بر وی پرده قیل و قال ها
گلبن برهان بهار طرفه ای دارد ز پیش
باش تا گل ها دمد از خار استدلال ها
تا جمال خویش بینی دل ز هر نقشی بشوی
پرده های چهرة آیینه شد تمثال ها
نامة اعمال را حرف معاصی زینب است
بر عذار نیکوان خوش می نماید خال ها
عشق یک حرف است و معنی کاروان در کاروان
زهرة تفصیل ها شد آب ازین اجمال ها
حرف ما کج مج زبانان عشق می داند که چیست
همچو مادر کس نمی داند زبان لال ها
درهم ماه است حاصل در کف و دینار مهر
عمرها شد خاک می بیزیم ازین غربال ها
هر دو عالم را به جای دست بر هم می زنیم
وقت پروازست می باید به هم زد بال ها
لحظه ای تا وصل او فیاض گردد قسمتم
صرف این یک لحظه کردم ماه ها و سال ها

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها
که اقبال تو آسان کرد بر ما حل مشکل ها
الا ای کعبة مقصود رخ بنما که تا عمری
درین وادی به امید تو پیمودیم منزل ها
ره گم کرده چون یابم کزین جمازه آرایان
به گوشم مختلف می آید آواز زلازل ها
مگر تقدیر شد یارب که کشتی های مشتاقان
ازین گرداب ها هرگز نبیند روی ساحل ها
ره پست و بلندی دارد این وادی خبر دارم
سبک بندید ای جمازه داران بار محمل ها
چنان افتاده بارو خر گرانباران دانش را
که تا روز جزا بیرون نمی آیند ازین گل ها
به پای جسم نتوان رفت ره فیاض امدادی
که بار از دوش برداریم و بربندیم بر دل ها

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
کجا شد آن نمک پاشی به زخم از همزبانی ها
نهان در هر نگه صد لطف و ظاهر سرگرانی ها
کنون گر صد ادا از غیر می بینی نمی فهمی
چه شد آن خرده بینی های ناز و نکته دانی ها
به جادویی خراج بابل از هاروت می گیرم
ولیکن درنمی گیرد درو جادو زبانی ها
اگر کوتاه شد دست من از دامان فتراکش
ولی دارم از آن ترک شکارافکن نشانی ها
عصای آه گاهی دستگیری می کند فیاض
وگرنه برنمی خیزم ز جا از ناتوانی ها

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
یک جهان بر هم زدم کز جمله بگزیدم ترا
من چه می کردم به عالم گر نمی دیدم ترا
با همه مشکل پسندی های طبع نازکم
حیرتی دارم که چون آسان پسندیدم ترا
یک بساط دهر شد زیر و زبر در انتخاب
زین جواهر تا به طبع خویش برچیدم ترا
من ز خود گم می شدم چون می شنیدم نام تو
خویش را گم کرده تر می خواستم دیدم ترا
کی قبول من شدی فیاض در رد و قبول
تا به میزان رهی صد ره نسنجیدم ترا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
صلای می زنم امروز مه وش خود را
به دست خویش برافروزم آتش خود را
خیال زلف تو سودا اگر بیفزاید
کنم چه چاره دماغ مشوش خود را
به یک نگاه توان قتل عام عالم کرد
چرا تهی کنی از تیر ترکش خود را
به نیم جلوه جهانی ز دست و پا رفتند
عنان کشیده نگه دار ابرش خود را
اگر مضایقه در نیم جان کنم فیاض
چه گونه رام کنم شوخ سرکش خود را

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
چو جوهر بر دم شمشیر او دادم دل خود را
به یمن تیغ او آخر گشودم مشکل خود را
نه چشم زخم برقی شد نه باد دامن آفت
که بر باد فنا دانسته دادم حاصل خود را
برو ای ابر آب رحمتی زن خاک آدم را
که من از اشک چشم خویش تر کردم گل خود را
به یک زخم دگر جان مرا در اضطراب افکند
نمی دانم چه سان معذور دارم قاتل خود را
مرا فیاض از آن بدخو شکایت بیش ازین نبود
که غمخوارانه تر بایست کشتن بسمل خود را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
به ناز و غمزه خود آموختم جانانه خود را
به دامن تیز کردم آتش پروانه خود را
نه جرم چشمه ساران بود و نه تقصیری از باران
که من دانسته در آتش فکندم دانه خود را
نه چاکی در دل و نه رخنه ای در سینه کو سیلی
که نتوان دید ازین ویرانه تر ویرانه خود را
چه قیمت دین و ایمان را که در پای تو افشانم
به دینداران بحل کن جلوه مستانه خود را
چراغ خلوتم یک شب نگردیدی و می ترسم
ز شمع غیر باید کرد روشن خانه خود را
نمی آرد مزاج عشوه تاب گرمی غیرت
مکن تکلیف بزم دیگران پروانه خود را
نه تدبیر علاجش می کنی نه فکر زنجیرش
دگر خوش سر به صحرا داده ای دیوانه خود را
به عالم نیست بد مستی که سرخوش نیست از خونم
بیا یک دم درین می زن تو هم پیمانه خود را
ملامت می شد فیاض یاران را همان بهتر
که خود گویی و هم خود بشنوی افسانه خود را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
تمنای تو جان اندر تن آرد نقش دیبا را
لب لعل تو بر لب آورد جان مسیحا را
کسی را کو سواد زلف روشن شد گمان دارم
تواند خواند خط سرنوشت طالع ما را
به جرم یک نظر بی اعتدالی انتقام عشق
نشاند آخر به روز پیر کنعانی زلیخا را
پر از خونست دل هر چند چشمم هرزه خرجی کرد
غمی از باد دستی های نیسان نیست دریا را
به چین زلف او از تیره بختی ها چه غم دارم
که آهم چشم روشن می کند شب های یلدا را
رموز عشق دانی شد مسلم بر ادافهمی
کز ابروی معماگوی او دریابد ایما را
نشان کعبة مقصود در دل بود و ما هرزه
به گام سعی پیمودیم چندین دشت و صحرا را
مسلسل شد حدیث زلف خوبان کاش یک چندی
ز سر بیرون کنم از پختگی این خام سودا را
به ناکامی نهادم دل زصد مقصود چون فیاض
در آب دیده شستم دفتر عرض تمنا را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
نکرد ناخن تدبیر اثر دل ما را
مگر خدنگ تو بگشاید این معما را
فراخ عیشی موجم ز رشک می سوزد
که تنگ در بغل آورده است دریا را
فروختیم به یک تار زلف او دل و دین
اگر به هم نزند زلف یار سودا را
چه گونه نشکندم دل که زهر غمزة تو
شکست بر رخ خورشید رنگ سیما را
ملاحت شکرت شور در جهان افکند
نمک نکرده کسی جز لب تو حلوا را
به چشم باختنش وصل یوسف ارزانی
که برده است درین باختن زلیخا را
ز دیده بی تو نگه را فکند از آن فیاض
که بی رخت نتوان دید چشم بینا را

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
خوی کرده و نشانده بر آتش گلاب را
آه این چه آتش است که می سوزد آب را
از دیدن تو دیده فرو بسته ام ولی
دل در کمین نشسته هزار اضطراب را
سیراب میتوان شدن اکنون که تیغ تو
قیمت به خون تشنه رساندست آب را
گفتی که روی خوب چو دیدی ندیده کن
نادیده کس چه گونه کند آفتاب را
چون خواب خوش کنیم که شب در کمین ماست
چشمی که در خیال زند راه خواب را
ما را دگر چه بر سر آتش نشانده ای
باری به غمزه گو که نسوزد کباب را
فیاض قدرتیست که شیرین تر آیدم
هر چند تلخ تر دهد آن لب جواب را

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
کی می دهم به جنس دوا نقد درد را
سودا به خون می نکنم رنگ زرد را
از هر چه بود چشم به زلف تو دوختم
زنجیر کردم این نگه هرزه گرد را
گرمی مکن به غیر مبادا که ناگهان
بیرون دهم ز سینة گرم آه سرد را
گاهی فتد به ما نگه شوخ چشم یار
کردیم رام آهوی صحرانورد را
فیاض شد ملول که یارب غبار کیست
بر درگه تو دید چو بنشسته گرد را

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
پنجه می بازد خرد آن دست چوگان باز را
دست می بوسد هنر آن شست تیرانداز را
مرکبش را مست نازی گفته ام کز هر خرام
در جلو می افکند چابک وشان ناز را
بلهوس را رام با خود کرد پر بی عزتی ست
گر نیاویزد به یک سو طره طناز را
سحر و معجز را به یک دست آن پری می پرورد
می کشد در چشم جادو سرمه اعجاز را
در هوای دام زلفش بال بر هم می زنم
من که عمری در قفس پرورده ام پرواز را
می رساند خویشتن را پیش شاهین شکار
برکشد چون در شکار آواز طبل باز را
گو ش ها خامست فیاض اینقدر فریاد چیست
اندکی برکش ازین آهسته تر آواز را

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
تا ز دمسردان نگه دارم چراغ خویش را
چون فلک شب واکنم دکان داغ خویش را
منتی نه از بهاران بود و نه از چشمه سار
ما به آب دیده پروردیم باغ خویش را
با جنون نارسا نتوان ز عقل ایمن نشست
اندکی آشفته تر خواهم دماغ خویش را
پرتو بخت سیه را بر سرم تا سایه کرد
کم ندانیم از هما اقبال زاغ خویش را
داغ دل را با کسی فیاض ننمودم چو صبح
زیر دامن سوختم چون شب چراغ خویش را

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
چنان سودای او بر خویشتن پیچاند آتش را
که دود رفته در سر باز می گرداند آتش را
چو شمع چهره از برق طلوع می برافروزد
به گرد خویش چون پروانه می گرداند آتش را
نگاه گرم از بیمش نهفتم در پس مژگان
چه دانستم که مشت خس نمی پوشاند آتش را
ضعیفان را نباشد زور بازوی قوی دستان
سپند ما عبث بر خویش می خنداند آتش را
برآرد دود اگر از خرمن ما جای آن دارد
نگاه او که برق از سبزه می رویاند آتش را
عرق کز چهرة گلرنگ آتشگون فرو ریزد
اگر در آتش افشانند می سوزاند آتش را
به روی او گشاید غنچه و گل پر عرق گردد
گهی خنداند اخگر را گهی گریاند آتش را
چه سان با عارض او لاف یکرنگی تواند زد
که رخسارش به رنگی هر زمان گرداند آتش را
چنین کز ناله ام فیاض فوج شعله می جوشد
دم گرمم به خاکستر چرا ننشاند آتش را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
سخن از خود رود چون گرد سر گردد زبانش را
تبسم آب می گردد چو می بوسد دهانش را
چنان سر داده رخش جلوه در میدان بی باکی
که نتواند گرفتن دست تمکین هم  عنانش را
چو مویی گشته ام باریک و با این ناتوانی ها
به صد دقت تصور می کنم موی میانش را
بدان نیت که یابم فرصت یک سجده بر خاکش
هزاران بوسه بر لب نذر دارم آستانش را
شهیدی کو سپارد جان به یاد زلف مشکینش
هما در عطسه افتد چون ببوید استخوانش را
هنوز از مصر تا کنعان توان ره بی بلد رفتن
که بوی پیرهن ره می نماید کاروانش را
زبان گوشة چشمش به من پیوسته در حرفست
ولی فیاض جز من کس نمی فهمد زبانش را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
نمود از پرده رخ یارم نمی خواهم دلایل را
بیا از پیش من ای گریه بردار این رسایل را
از آن کنج لب شیرین غریبی بوسه می خواهد
چه می گویی جوابش منع نتوان کرد سایل را
به من از علم اشراقی و مشایی چه می گویی
که صد ره شسته ام چون مشق طفلان این رسایل را
مسخن دان دل تنگم مجسطی را نمی دانم
به بطلمیوس بگذار این ممثل را و مایل را
حدیث وصل و حرف کیمیا یارب که پیدا کرد
که قولی در میان هست و نمی دانیم قایل را
شفادانان لعل یار فارغ از اشاراتند
نمی  خوانند هرگز دفتر عرض فضایل را
میان ما و جانان حایلی خود نیست جز هستی
بیا فیاض تا از پیش برداریم حایل را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
کم گیر بهر حادثه عقل کفیل را
بستن به مشت خس نتوان رود نیل را
چشم امید داشتن از اهل روزگار
باشد طبیب درد نمودن علیل را
بال مگس ندارم و بر خویش بسته ام
کاری که کردنی ست پر جبرییل را
کس نیست در مقام فنا جز بقای دوست
ورنه چرا نسوختی آتش خلیل را
تا شاهراه گمشدن آمد به پیش من
در ره چو نقش پای فکندم دلیل را
خلق نکو ملازم روی نکو بود
غیر از جمیل زشت نماید جمیل را
رنگی ست اینکه تا به قیامت نمی رود
دامن به دست خون ندهد کس قتیل را
پیش از اقامت اهل تجرد درین مقام
آماده گشته اند ندای رحیل را
دیدار دوست اجر شهادت نوشته اند
معنی همین بس است ثواب جزیل را
غیر از سواد خوانی دل ها ستم بود
در شرع اهل تجربه چشم کحیل را
تا جرعه ای زخون دلم در سبو بود
بر زاهدان سبیل کنم سلسبیل را
قیمت کمست جنس نکو را چه شد حکیم
کز پی دیت گذاشته خون سبیل را
قدر سخن اگر نشناسد کسی چه غم
قیمت بس است جوهر ذاتی اصیل را
گوهر قلیل و مهره کثیرست گوش دار
تا کمتر از کثیر ندانی قلیل را
غم برکنار و صحبت حالست در میان
فیاض هان خبر نکنی قال و قیل را

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
منم که کرده  ام الماس نشیه مرهم را
به مرگ عیش سیه پوش داغ ماتم را
کسی که سرمه از آن درگرفت چون خورشید
به یک نگاه ببیند تمام عالم را
به گلشنی که در آن شعله آبیار بود
به آفتاب برابر نهند شبنم را
به روز وصل سیاهی ز داغ برگیرم
لباس عید نسازم پلاس ماتم را
به دهر خون نخورد آدمی چه چاره کند
به آب غصه سرشتند خاک آدم را
ز دود دل رقمی چند در سفینة چرخ
به یادگار نوشتیم شکوة غم را
نیاورم به زبان راز دل ولی فیاض
بگو چه چاره کنم گریة دمادم را

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
کتابت کی تواند داد داد بیقراران را
سحاب خشک حسرت می دهد مشتاق باران را
چه شد دیریست کز زلف بتان بویی نمی اری
به امیدی نشاندی ای صبا امیدواران را
نمک دارد که بعد از انتظار غم ز دل بردن
جراحت تازه سازد نامة او دل فگاران را
گلستان را به سر تا سایة سرو تو افتادست
بهار تازه رو دادست گویی نوبهاران را
هنوز اندر چمن زان شب که بگشادی گریبانی
گل از بوی تو بر هم می نهد داغ هزاران را
ستم باشد پس از رو دادن اسباب جمعیت
که گردون دورتر گرداند از هم دوستداران را
مگر از کوی او فیاض انداز سفر دارد
وداع طرفه ای می کرد امشب باز یاران را

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
چه حاجت است به شمع و چراغ مستان را
پیاله چشم و چراغ است می پرستان را
نظر به روی بتان عذر بت پرستی هاست
خبر کنید از آن رو خداپرستان را
هزار حج کند ار باغبان به آن نرسد
که وقف مشهد بلبل کند گلستان را
چراغ بخت اگر تیرگی کند فیاض
توان به ناله برافروخت بزم مستان را

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -