cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
ای آنکه ترا جود و مکارم کارست
وز چرخ برین خاک درت را عارست
امروز مرا بآتشی مهمان کن
زانروی که میوه ی زمستان نارست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زلف تو که هم حلقه و هم حلقه رباست
یک حلقه بگوش او بچین مشک ختاست
گر حلقه ی گوش تو نمی دارد گوش
در پای میفکنش که در حلقه ی ماست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای خط تو دیباچه ی قانون نجات
نسخ شب قدر کرده در روز برات
ذوالقرنینست کلک عالمگیرت
زان شد بسیاهی ز پی آب حیات

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ترکی که ختایی نسب ورومی روست
در عالم حسن و بیوفایی میراوست
بدری که بود شمس هوادار رخش
سلطان ممالک ملاحت میروست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زلف سیهت که اژدهایی سیهست
زو هر گرهی گرهگشایی سیهست
زین رو که بگردنت فرود آمده است
نی مار سیه که آن بلایی سیهست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست
ماهیست که مشک سوده پیرایه ی اوست
بنشست بر آفتاب و روشن دیدم
خورشید که آفتاب در سایه ی اوست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با پسته ی شیرین تو شکر هیچست
با سنبل مشکین تو عنبر هیچست
گویند که هیچست بتنگی دهنت
من هیچ نگویم که سخن در هیچست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کارم ز بزرگان عراق ار بنواست
چون پره ی عشاق دلم تنگ چراست
این دور مخالف نگذارد که شود
کارم بسپاهان سپاهانک راست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل در پی آن یار پسندیده برفت
جان با دل پر خون جفا دیده برفت
اشکم که روان گشت وز پیشم بدوید
تا من مژه بر هم زدم از دیده برفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن سرو حسینی که ز اصفاهان خاست
کار دل عشاق نمی آرد راست
نوروز همایون بزرگان عراق
زان ماه نگارین مبرقع به نواست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن سنگدل سیمبر آیا ز کجاست
کز سنگدلی ز ما بجز سیم نخواست
زانروی که سیم در دل سنگ بود
در سیم برش آن دل چون سنگ چراست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
فهرست صحیفه ی معانی دل ماست
طاوس ریاض لامکانی دل ماست
با نور تجلی تو بر طور جلال
مجروح ندای لن ترانی دل ماست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چون روی تو خور بعالم افروزی نیست
سروی چو قدت بباغ پیروزی نیست
ماهی تو و طلعتت ندیدم یک شب
شمسی تو و صحبتت مرا روزی نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل جز دهن تو کام جان هیچ نداشت
جز مو زمیان تو نشان هیچ نداشت
دیدیم که هر وعده که دادی ما را
همچون کمر تو در میان هیچ نداشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای سرمه چشم اختران خاک درت
قرص زر آفتاب طرف کمرت
این قصر که از روضه ی رضوان بابیست
بی باب مبیناد خدایا پسرت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گفتم سخنت گفت مگو کم یادست
گفتم عهدت گفت بروکان با دست
گفتم کارم چو زلفت افتد در پای
در تاب شد و گفت چنین افتادست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با پسته ی تنگ تو شکر بر هیچست
با موی میان تو کمر بر هیچست
گر در دهنت نظر کنم طیره مشو
زیرا که مرا از تو نظر بر هیچست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با تشنه سخن زاب روان باید گفت
با اهل دل از عالم جان باید گفت
هر یک سخنت گرچه جهانی ارزد
در ساوه سخن برایگان باید گفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر چند که شد چو باغ رضوان درودشت
امشب شب خرگهست نی موسم گشت
باز آی که گر شمع زبان کرد دراز
تیغ و کفن آورد که اینک سرو طشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای خواجه ترا بنظم اگر دسترسست
یا بحث عروض و وزن شعرت هوسست
زاوزان مفاعیل ترا فاعل بس
در خانه اگر کسست یکحرف بسست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای اطلس چرخ پیش بالای تو پست
بر تیر فلک فکنده حکمت صد شست
اقبال تو چار گوشه ی عالم را
ماننده ی دستارچه آورده بدست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بی روی تو دل ز مهر و ماهم بگرفت
جان نعره زنان دامن آهم بگرفت
گفتم که ز کویت بجفا برگردم
خون جگرم برفت و راهم بگرفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای آنکه عقاب چرخ پیشت مگسست
گلزار جهان بجنب جاه تو خسست
زان پیش تو شعر من ندارد وزنی
کز نظم ترا فاعل و مفعول بسست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از رخ چو بتم زلف معنبر برداشت
یعنی ز سمن بنفشه ی تر برداشت
جز عارض چون صبح جهان افروزش
یک روز ندیدم که دو شب در برداشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کی چون خط سبزت شب تاری بودست
یا بر سمن از مشک غباری بودست
کامروز بطعنه با رخت می گوید
پیش از من و تو لیل و نهاری بودست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنکو بشکر خنده ی شیرین قندست
در زلف مسلسلش دلم پیوندست
خالش که فتاده است بر گوشه ی چشم
آهوش مگر نافه ی مشک افکندست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنکو ز عقیقش آب شکر رفتست
بر سرو سهی رخش چو گل بشکفتست
گر زانک بخفت هیچ عیبش مکنید
آن بخت بدمنست از آنرو خفتست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای قبه ی عرش گوشه ی ایوانت
دندان پلنگ بر کند سگبانت
عنقای سپهر صید گیر مگست
بازوی چنار بشکند فرمانت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در کوی تو هر شبم هیاهوی دلست
و آشوب غم عشق تو در کوی دلست
کی دست دهد مفرح یاقوتی
از لعل لبت که نوشداروی دلست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن پنبه که دست از وهمی باید شست
از بهر کهن لحافکی کوته و چست
دی بر زدمش که سخن سستش دیدم
چون تکیه توان کرد بر آن کنده سست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هرگز بمراد من شبی روز نگشت
بر من نفسی بی غم و حسرت نگذشت
این رنگ شفق خون دل ریش منست
در طاس افق ریخته از زرین طشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دوش آن پسر کوفه گر چون برخاست
می کرد اشارتم که استاد اینجاست
یعنی بگذر
گفتم ز غمت رنگ رخم چون زر شد
گفتا که بسیم کار ما گردد راست
ماننده ی زر

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بر طرف چمن گلی چو رویت نشکفت
جز چشم تو کس مست بمحراب نخفت
عمری تو و بی عمر نمی شاید زیست
جانی تو و ترک جان نمی باید گفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بر دل فلکم ز مهر نیرنگ ز دست
در خرمن نامم آتش ننگ ز دست
بس شیشه ی عمر ما که هر صبحدمی
چون ساغر آفتاب بر سنگ ز دست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
طوطی خط تو تنگ شکر بگرفت
برگ سمنت بنفشه ی تر بگرفت
آن خال سیه مگر بلال حبشیست
کز خلد وطن بر لب کوثر بگرفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل بلبل وباغ عارضت گلزارست
جان نقطه و خط دلکشت پرگارست
قصری که نهانخانه ی درد و غم تست
صندوقی سینه ی منش دیوارست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
رخشنده رخ تو آفتابی دگرست
شیرین شکر تنگ تو تنگ شکرست
گویند قمر جبهه بود منزل او
این طرفه که جبهه ی تو عین قمرست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ماهی که رخش فتنه ی دور قمرست
لعل لب او طوطی و تنگ شکرست
آن خال سیه بر لب لعلش گویی
زنگی بچه یی خازن درج گهرست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن یار که سیمین بر و نسرین بدنست
رفتم بسراچه یی که او را وطنست
در پیش نهاده بود یک رشته در
وان رشته ی در هنوز در چشم منست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن حور پرچهره که ماواش دلست
پیوسته ز بیدلان تمناش دلست
گفتم که کجاست آنکه جان و دل ماست
جان نعره برآورد که او جاش دلست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در زلف تو هر چند شکست افتادست
صد صید به از منش بدست افتادست
زان زلف دراز دست کوته نکنم
چون رشته ی دولتم بدست افتادست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا قدم از ابروش چو ماه دو شبه ست
در چشم من آندو خال مشکین شبه ست
گفتم که شبی دراز دیدم زلفش
چشمش بکرشمه گفت آری دو شبست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با دل گفتم چو چشمم از خون دریاست
پیوسته بخون جگرم تشنه چراست
دل گفت چو خون چشمت اصلی گهرست
بر دیده بدارش که جگر گوشه ماست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
باز آی که موسم جوانی بگذشت
ایام نشاط و کامرانی بگذشت
بگذشتی و جان دردمندم می گفت
غافل منشین که زندگانی بگذشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چون چنگ سر زلف توام در چنگست
هر لحظه دلم را بلبت آهنگست
شد پسته ی تنگ تو دلمرا روزی
یا رب که دل خسته چه روزی تنگست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای آنک دلم در غم عشقت خونست
حسن تو ز ادراک خرد بیرونست
در زلف تو بیچاره اسیرست دلم
یا رب که در آن شام غریبان چونست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دردم چو بجان رسید درمان بفرست
جانم بلب آمد مدد جان بفرست
ای صاحب دیوان فضایل یک روز
با بنده تفضل کن و دیوان بفرست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
شاهی که نداد بنده را داد برفت
ماهی که مرا بباد برداد برفت
گفتم که بر آتش زند آبم لیکن
برخاک رهم نشاند و چون باد برفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن ترک پریچهره که قصد جان داشت
مانند پری چهره زمن پنهان داشت
گفتم دهن تنگ تو گویی هیچست
گفتا که ز ما هیچ طمع نتوان داشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای آنک دلم در غم عشقت یکتاست
پشتم چو خم زلف دوتای تو چراست
گفتی که براستی قدت را خم نیست
یا رب چه بدی گر این سخن بودی راست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
یاری که دلم ز غم بفرسود برفت
بس دیر بدست آمد و بس زود برفت
زان پیش که دود از آتشش برخیزد
آتش بدلم درزد و چون دود برفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای آنک قدت براستی عین بلاست
بالات بسرو بوستان ماند راست
ترکی تو ولی خال سیاهت هندوست
سروی تو ولی سرو قباپوش نخاست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل در طلب محرم و محرم همه اوست
جان بیخبر از همدم و همدم همه اوست
هر چند که او نیست ز عالم خالی
عالم همه زو پرست و عالم همه اوست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با لعل لب تو آب حیوان آبیست
وز دفتر حسنت مه تابان بابیست
زلف سیهت بخواب می دیدم دوش
تا خود چه شود که بس پریشان خوابیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای داده خواقین سپهری باجت
وز گوهر لولاک مکلل تاجت
گیسوت که هست روح را حبل متین
شاید بتمسک شب معراجت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با هستی تو انسی و جانی همه نیست
با ملک بقا عالم فانی همه نیست
هر چیز که نیست چون بینی همه هست
آن چیز که هست گر بدانی همه نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
شاه فلکت مشتری بازارست
روح ملکت رایحه گلزارست
در دایره ی وجود بیرون ز تو نیست
آن نقطه که نه دایره اش پرگارست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر زانک ترا بکام دل دسترسست
خوش باش که از جهان همین باب بسست
فرصت شمر این نفس که چون درنگری
عالم نفسی و این نفس آن نفسست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بر چرخ چرا تکیه کنی کان دارست
بر مال چرا فتنه شوی کان مارست
هر نوش که دور می چشاند نیشست
وان گل که زمانه می دماند خارست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دریاب که بی توام دل از غم بگرفت
خون جگرم عرصه عالم بگرفت
چون است که از باد صبا نشنیدی
کاین ناله زیر من ره بم بگرفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هنگام صبوح خوش بود عاشق و مست
دل داده ز دست و زلف دلدار بدست
ور هست یقین که نیست با عمر وفا
خوش باش که بگذرد بهر حال که هست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جانم که دل از ملک درونش بگرفت
دود دل خسته بین که چونش بگرفت
چشمم که بهر ترانه خونم می ریخت
دور از تو نگر چگونه خونش بگرفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چپ راست که هم حلقه و هم حلقه رباست
گر نیست ملول پس سرافکنده چراست
چون چنبر سیم کوب زر کار فلک
هر چند که سرکشست سر حلقه ی ماست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر اهل دلی ای دل دیوانه مست
در دامن یار زن بهر حالی دست
ور هست یقین که یار در عالم نیست
انگار که نیست هر چه در عالم هست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از ناله ی من پشت فلک خم بگرفت
وز گریه من روی زمین نم بگرفت
اشکم زره دیده برون جست و برفت
گویی مگر از دود دلش دم بگرفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای آنک برت ملک سلیمان با دست
در خیل تو سرو بنده یی آزادست
گویند که مردان همه جایی افتند
دور از تو نگر که بنده چون افتادست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
اقبال تو تیغی که بدست آوردست
آبیست که آتشش بجان پروردست
هر لحظه بخون برنگ کند دندان را
ماننده ی هندویی که فوفل خوردست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در هر چه نه زان تست نتوان پیوست
وان خیر که نیست دل در آن نتوان بست
خاموش که آنچنانک می شاید بود
خوش باش که اینچنین که می باید هست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هستی بهمین نقش هیولانی نیست
معنی بهمین صورت انسانی نیست
مانند خضر ز آب حیوان بگذر
زیرا که بقا بروح حیوانی نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
اشکم که چو لعل آبدار افتادست
با دانه ی در شاهوار افتادست
سرگشته بهر گوشه ی از آن می گردد
کز مردم دیده بر کنار افتادست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای کار دلم رفته ز زلف تو ز دست
وی جان خراب من ز بادام تو مست
زان رو که دلم در ابرویت پیوستست
ابروت نمی رود ز چشمم پیوست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای شهره شهر باده باروت خوشست
پیوسته هوای طاق ابروت خوشست
گر عیب کنی بچشم مست آهو را
عیبت نکنم چرا که آهوت خوشست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا چرخ مرا بدین دیار افکندست
بس خون که ز دیده در کنار افکندست
خواهم که ازین مرحله بربندم رخت
کارم بالاغ و توشه ی یی در بندست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
امشب که وصال آن مه سیمبرست
گر قدر بدانی شب قدری دگرست
از خانه ی تیر گو برون شو بهرام
این لحظه که اجتماع شمس و قمرست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست
سرویست که می رود تو پنداری راست
بالاش براستی بالای دل ماست
یا رب چه بلاییست که کارش بالاست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دود دل ما باد نباید پنداشت
واب رخ ما خاک نباید انگاشت
سهلست دل سوخته یی بر بودن
لیکن جور بودند نگه باید داشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بستان ز شکوفه حله پوش آمده است
باد سحری عطر فروش آمده است
مرغ دل من در قفس سینه ز شوق
چون بلبل مست در خروش آمده است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
شخصم ز میان یار نایاب ترست
بختم زد و چشم دوست در خواب ترست
تا نسبت سنبلش بعنبر کردند
هر ساعت ازین حدیث در تاب ترست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن فتنه کن شمع جمع ما بود برفت
وان ماه که مهر ما بیفزود برفت
داود چو بی رخش نبودی روزی
اکنون چکند که ماه داود برفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن سرو سخنگو که مه هر جاییست
از مهر جمال خویشتن سوداییست
وان مرغ که شد دیده ی من سقایش
هندو چه ی بستان هزار آواییست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دارم چو میان او بدن یعنی هیچ
گوید ز دهان او سخن یعنی هیچ
گفتم چه تمنا کنم از لعل لبت
انگشت نهاد بر دهن یعنی هیچ

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
اجوف تن ناقصم خیالیست صحیح
وین هجر مضاعفم وبالیست صحیح
آن ماه لفیف موی معتل العین
برچین خط از حبش مثالیست صحیح

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
رخسار تو در پرده عیان بتوان دید
لکن دهنت بچشم جان بتوان دید
بر یاد تو جان روان توان داد وز لطف
در آب رخت عکس روان بتوان دید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گردون گرهی ز طاق ایوان تو باد
بر سطح فلک عرصه ی میدان تو باد
گر با تو عدو روی بمیدان آرد
چون گوی سرش در خم چوگان تو باد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
سلطان فلک بنده ی دربان تو باد
قرص زر او ریزه یی از خوان تو باد
مستوفی اقلیم دوم یعنی تیر
دفترکش نایبان دیوان تو باد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با قدر تو چرخ را زمین ساخته اند
و ایوان تو بر چرخ برین ساخته اند
در خاتم دولت تو از پیروزی
پیروزه ی آسمان نگین ساخته اند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مرغان سپهری که درین نه قفسند
در جوف سراپرده ی قدرت مگسند
نه چرخ از آن برزیر یکدگرند
تا بوک بگرد آستان تو رسند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کس پیش تو نام سخن آسان نبرد
پای ملخی نزد سلیمان نبرد
همچون تو سخنوری بکرمان نرسید
هر چند کسی زیره بکرمان نبرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
احمد که بشعر امتحانم فرمود
هرگز در خانه ی مروت نگشود
تا پار جماعکی بمردم می داد
و امسال همان احمد پارست که بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گفتم که چه ریزدت زلب گفت که قند
گفتم که چه خیزدت ز مو گفت کمند
گفتم که بفرما سخنی گفت خموش
گفتم بشکر خنده درآ گفت مخند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بازار روان از بدنت می کشند
ناموس بهار از سمنت می کشند
چون در دهنت هیچ نمی گنجد از آن
پیوسته سخن در دهنت می شکند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن جام که جرعه ییش جانی ارزد
وان لعل که پاره ییش کانی ارزد
جا نیست کزو دمی جهانی ارزد
و ابیست کزو نمی روانی ارزد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
این صدر نشینان که در این اطرافند
پیوسته بفر دولتت میلافند
آن جامه که از بهر رهی فرمودی
امروز هنوز گوییا می بافند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل جای در آن طره پرخم خواهد
جان خون دل از دیده ی پر نم خواهد
هر دم که شمامه یی ز زلفش طلبم
آن سیم عذارم زر طلقم خواهد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ماهی که بسالی نکند از ما یاد
روزی من دلسوخته را داد نداد
زاندست که آن سرو ز ما آزادست
از سرو قدش کجا توان بود آزاد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل فتنه ی آن چشم خوش جادو شد
و اشفته آن سلسله ی گیسو شد
هندو شه ترکان ختاییست بحسن
شادی کسی که بنده هندو شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از کار دل ارچه بوی خون می آید
در دام غمت نگر که چون می آید
خون جگرست قوت من در غم تو
وان نیز ز دیده ام برون می آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چشمم چو نظر بر رخ یار اندازد
بر راه دلم ز غصه خار اندازد
بس گوهر ناسفته که هر نیم شبم
در پای دو دیده بر کنار اندازد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دیشب بت من چو ترکتازی می کرد
پنداشتم آن مگر ببازی می کرد
در مجلس ما کسی بجز شمع نبود
او نیز بسی زبان درازی می کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مستان صبوحی چو سحر برخیزند
در سلسله ی زلف بتان آویزند
در باغ بروی نوعروسان چمن
در آب فسرده آتش تر ریزند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند
دراعه ی نیلگون فلک چاک زند
سلطان سپهر زان برآید هر روز
تا پیش رخ تو بوسه بر خاک زند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زان آب کزو آتش عشرت خیزد
در ده قدحی که عقل ازو بگریزد
از باده هر آنکسی که پرهیز کند
پرهیز ازو کزو نمی پرهیزد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای شمع اگر زانک بسوزی شاید
کز آتش سینه ات روان بفزاید
چونست که رشته خوردی و دمبدمت
ماهیچه ی یی از دهن برون می آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جان با لب دوست عشق بازی می کرد
چشمش به کرشمه ترکتازی می کرد
زان مردمک دیده من صوفی وار
سجاده به خون دل نمازی می کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دردا که شراب وصل ناخورده بماند
خون در تنم از درد دل افسرده بماند
پایی که بپشت پا زدی عالم را
از دست من شکسته آزرده بماند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چشم تو دلم را بفغان می آرد
چون ناوک غمزه در کمان می آرد
با زلف تو گفتم که دلم باز فرست
چندین همه تاب و پیچ از آن می آرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از مشک سیه چو سایه برخور فکند
در حلق دلم ز زلف چنبر فکند
چون وصف میان دوست گویم کمرش
خود را بفضولی بمیان در فکند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنکو رخش از خلد برین بابی بود
در هر خمی از زلف کژش تابی بود
گفتم که بخواب دیده ام چشم ترا
گفتا برو ای خواجه که آن خوابی بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
باد سحری که بوستان آراید
بی خاک در تو باد می پیماید
دور از تو اگر نفس زنم بی یادت
جانم بلب آید و نفس برنابد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چون خامه حدیثت بزبان می آرد
از دیده روان خون سیه می بارد
باری چو مرا زبان گویایی نیست
هم خامه که او سر و زبانی دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قومی که نیند آگه از ایجاد وجود
تمییز نکرده عهد را از معهود
خوانند بطنز مهستی را فلکی
گویند بطعنه کافرک را محمود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای همنفسان اگر مرا غمخوارید
باید که مرا چو دیگران نشمارید
امروز چو اندک مرضی هست مرا
از باده ی دوشینه معافم دارید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای نکهت خلد پیش انفاس تو باد
تا تیر فلک را بود از چرخ گشاد
نه اطلس زر کشیده ی سیمابی
ماننده دستار چه در دست تو باد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
امشب که ز چرخ بوی خون می آید
هر چند که می رود فزون می آید
صبحم مگر از شام نیامد بیرون
روزم مگر از سنگ برون می آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
شد کشته کسی که در جهان سرور بود
گردونش غلام و مشتری چاکر بود
از تیغ زبان دراز او می دانم
کاین فتنه از آن هندوی بدگوهر بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
شب نیست که آهم بفلک برنرود
وز گریه من چشم زمین تر نرود
گفتم که ز سر برون کنم شور تو لیک
تا سر نرود شور تو از سر نرود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
سروی که بنفشه بر سمن فرساید
یاری که روان بخشد و روح افزاید
گویی ز سر زلف کژش یک سر موی
دارد بویی و بوی آن می آید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر دم که مرا از طلعتت یاد آید
صد چشمه ی خونم از جگر بگشاید
بی یاد تو هر دم که بر آید با دست
بیچاره کسی که باد می پیماید

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -