لیک ایشان که اهل دل باشند
گرچه در جسم آب و گل باشند
یافتن شان بود عزیز و عظیم
نی خضر را به عشق جست کلیم
نی محمد که بود شاه زمن
بوی حق می کشید خوش ز یمن
از یمن بوی جان شه قرنی
به دلش چون رسید گفت ارنی
هم همی گفت او که وا شوقا
سوی اخوان رسان مرا و لقا
پیش اصحاب صفه چون رفتی
سر دل را به گوش شان گفتی
ز آنکه ایشان بدند محرم راز
از ازل بود دیدۀ همه باز
راز های عجب از ایشان او
بشنیدی و خوش شدی زان او
مست گشتی ز گفتشان بی می
آفتابی شدی عیان بی فی
خبر است این که کردگار وجود
به محمد ز جود می فرمود
که اولیا زیر قبه های منند
مانده پنهان ز چشم مرد و زن ند
نشناسد کسی دگرشان هیچ
غیر من گر فتد به پیچا پیچ
زانکه جمله ز نور من زادند
گرچه اینجا به غربت افتادند
نور را غیر نور کی بیند
دیدۀ دیو حور کی بیند
جنس باید که جنس را داند
غیر کاتب نوشته کی خواند
ظاهر و باطن اولیا جان ند
زان چو جان آن گروه پنهان ند
اولیا را به جهد نتوان دید
مگر ایشان کنند خویش بدید
گر نمایند روی خود ز کرم
شود از نطف شان جحیم ارم
آنچنان دولتی که را باشد
که به شه شسته در سرا باشد
شده هم زانو ی چنان سلطان
هر دو هم کاسه گشته در یک خوان
همچو صدیق و مصطفی در غار
گفته در گوش همدگر اسرار
هر دو در غار رفته از اغیار
کرده ز اغیار شان نهان ستار
آن کسی را که پاسبان بود او
نکشد هیچ گونه رنج بد او
شود ایمن ز حادثات زمان
نی خطر ماندش نه خوف بدان
بلکه هم امن و خوف پیش کسان
از بر او روند در دو جهان
زآنکه آن بنده خوی شه دارد
همچو حق گه برد گهی آرد
گه کند مرده گه کند زنده
گه کند شاه و گه کند بنده
هر که را خواند برد فوق سما
هرکه را راند ماند تحت ثری
نایبی کش بود خدای منوب
هرچه آید از او بود همه خوب
کژی او صواب باشد و راست
زانکه کژ را چو راست او آراست
هر که را او کشد کند زنده
شود اطلس به امر او ژنده
سقر از حکم او جنان گردد
ز امر او خار گلستان گردد
گنج پنهانی اند درویشان
خنک آن کاو نشست با ایشان
خویش جوید لقای خویشان را
هر کسی کی بیاید ایشان را
ای برادر غلام مردان باش
گرد ایشان چو چرخ گردان باش
بندگی شان خلاصه عمل است
هر که روشان بدید در امل است
به امیدی همی کند شادی
که بپذیرد خراش آبادی
بی یقنیی همی رود در راه
حال او گاه نیک و گاه تباه
نظر مرد حق بر او نفتاد
دل کور ش دو چشم جان نگشاد
نظر مرد حق یقین بخشد
نفس را فهم و عقل و دین بخشد
بزند نور راستی بر تو
برسد در مشام تو زان بو
عکس نورش پذیر و ساکن باش
همچو تیشه ز هر شجر متراش
گنج جان را مجوی از هر تن
دامنش گیر و گرد او می تن
که ورا هم به نور او بینی
نچشی ذوق دین چو بی دینی
چون نداری تو نور در دیده
کی شود نور او ترا دیده
گوش تو گر بدی به هوش انباز
چشم بسته شدی ز گوشت باز
کی پذیری ز شیخ کامل راز
چونکه هستی ز ابلهی طناز
سست پایی و لنگ در ره دین
مرد چون نیستی چو زن بنشین
صدق پای است چون نداری پا
کی توانی بریدن این ره را
دادن جان در این ره است سخا
جان فدا کن و گرنه ژاژ مخا
عاشقانی که رند و سر باز اند
همه اندر شکار شهباز اند
عاشقان چون ز عشق حق میرند
زنده گردند و ملک جان گیرند
چونکه در مرگ زندگی دیدند
دایما گرد مرگ گردیدند
نیست گشتند جمله از هستی
بگزیدند پستی و مستی
خود بلندی درون این پستی است
نیست گردد کسی که در هستی است
باژگون نعل را ببین دریاب
زود بیدار شو چه ای در خواب
که بد و نیک این جهان خواب است
چون سرابی که در نظر آب است
نی که در خواب هر چه بیند مرد
از خوش و ناخوش و ز خار و ز ورد
به معبر چو گوید آن تعبیر
عکس آن می کند به وی تقریر
گوید او را اگر بدی غمگین
شاد خواهی شدن یقین دان این
ور به خواب اندرون همی مردی
دان که عمر دراز را بردی
این چنین است خواب غفلت هم
عاقبت شادی ت شود همه غم
چونکه روز اجل شوی بیدار
تو از این خواب عکس بینی کار
خواب غفلت قوی تر است از خواب
آن چو بحر است این چو قطره آب
زین به یک بانگ آدمی بیدار
می شود لیک از آن به بانگ هزار
هیچ یک ز آدمی نمی خیزد
کز خودی در خدای آویزد
انبیا را گلو گرفت از بانگ
تا که شد سنگ در شگفت از بانگ
هیچ در غافلان نکرد اثر
وز چنان بانگشان نگشت خبر
بانگ چون سیل شان نمود سراب
زانکه بودند جمله غرقۀ خواب
اولیا هم به بانگ و افغان اند
خفتگان را به حق همی خوانند
کس از ایشان نمی شود بیدار
آه از این خواب صعب بی زنهار
تا چه خواب است یارب این پندار
که کسی زین نمی شود بیدار
این همه نعره ها و بانگ و خروش
هیچ گونه نرفت در یک گوش
عمر شان آخر آمد و یک دم
اندر ایشان اثر نکرد آن دم
زان دمی که دهد به مرده حیات
جان ایشان نیافت هیچ نجات

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -