در تحقیق اولوالامر 
مؤمنان باشید تابع در قبول
از خدا و از اولوالامر و رسول
وآجب آمد طاعت حق بر عباد
هم رسول اکرم با اجتهاد
صاحبان امر را بعد از رسول
واجب آمد طاعت از عشق و اصول
آنکه اندر عصمت و عقل و کمال
هست همدوش رسول ذوالجلال
هیچ دوری نیست خالی زین کرام
تا قیامت خوان ولی اش یا امام
هست افزون در اولوالامر اختلاف
لیک این لوح از اضافات است صاف
خود اولوالامر است بس ظاهر که کیست
نزد عاقل مشتبه یعنی که نیست
امر را اول بدان از مطلبش
تا شناسی از تناسب صاحبش
هست امر از حق تصرف د ر وجود
از مقام غیب یا ملک شهود
صاحب آن بر مراتب ذوالید است
جانشین حیدر ع است و احمد ص است
پادشاه عادل از حق در زمین
هست در اجرای احکامش معین
صاحب دور است تا یوم القیام
هر زمان پنهان و پیدا والسلام
پس به چیزی گر نمایند اختلاف
رد به سوی حق کنید آن بی خلاف
بالحق اعنی بر کتاب و محکمات
بر رسولش یا که در حین حیات
هم پس از وی بر کتاب و عترتش
وآنچه ز ایشان وارد است از سنتش
وآن کتاب و سنت و اجماع و عقل
فرض آل و اهل بیتع آمد به نقل
حجت است این چار بر رفع نزاع
در مقامی گر نمایند اجتماع
گر شما باشید مؤمن بر خدا
هم به روز آخرت در اقتدا
این شما را بهتر آمد در سند
از خیال نفس و تأویلات خود
ای محمدص از تعجب درنگر
سوی ایشان که به زعم منغمر
مؤمنند اعنی که از پندار خود
هستشان ایمان به حق ز اقرار خود
هم بر آنچه بر تو بفرستاده ایم
وآنچه مر پیشینیان را داده ایم
با وجود دعوی ایمان بود
خواهش ایشان را ز عقل پست رد
که حکومت سوی طاغوتی برند
وآن بود کعب ابن اشرف در پسند
که بود با او یقین هم پیشه دیو
حاملش باشد به هر اندیشه دیو
وآنگهی مأمور بر تکفیر او
بود آن کآگه بد از تقصیر او
دیو خواهد تا برد ناگاهشان
سوی گمراهی و دور از راهشان
آن دو رویان را چو گویند اهل دین
از ره اشفاق با قولی متین
که بیایید این تحاکم را به راست
سوی آن حکمی که نازل از خداست
یا به حکمی که کند پیغمبرش
بر منافق دیو بینی رهبرش
میکنند اعراض زآن حکم از عناد
که کنی بر حق تو بی جور و فساد
مینمایند از تو اع راض ای وفی
همچو اعراض عزازیل از صفی
هست اعراض منافق از لجاج
وین مرض را نیست از راهی علاج
پس چگونه است ار بر ایشان رخ نمود
رنج و اندوهی به پاداش صدود
دستهاشان آنچه بفرستاده پیش
سوی طاغوت از تحاکم بهر خویش
دستها یعنی که فکرتهای زشت
در حق پیغمبر نیکو سرشت
پس تو را آیند با سوگندها
کآن نبود از سستی پیوندها
بلکه بود از حسن و توفیق تمام
که تو را داریم پاس احترام
تا بلند از ما صدایی در نزاع
می نگردد در حضورت ز اجتماع
قصد ما می بود پاس شأن تو
نی که سر پیچیم از فرمان تو
این گروه اهل نفاقند و دروغ
نیست در سوگندشان یک جو فروغ
داند آن کو واقف است از زشت و خوب
آنچه ایشان راست پنهان در قلوب
پس کن اعراض از قبول عذرشان
تا که ندهندت به نادانی نشان
از تو شاید گر که بدهی پندشان
از نفاق و کذب در سوگندشان
گو بر ایشان هر چه گویند از خطا
در نفوس خویش با قولی رسا
یعنی آن قولی کز او ترسند ناس
زو رسد بر دیگران خوف و هراس
اندر آن هم بیم باشد هم امید
لازم حکمت بود وعد و وعید
نی فرستادیم ما هرگز رسول
جز که امرش را کنند از جان قبول
خلق فرمانش به اذن حق برند
بددلان از ترک امرش کافرند
ور که ایشان یعنی ارباب نفاق
که به خود کردند ظلم اندر سیاق
میلشان در حکم بر طاغوت بود
از ندامت آمدند ار بر تو زود
از خدا کردند آمرزش طلب
وآن طلب می کرد پیغمبر ز رب
بهر ایشان خواستی یعنی رسول
مغفرت را حق ز وی کردی قبول
یافتندی حق تعالی را عیان
سوی خود توبه پذیر و مهربان
پس به رب تو قسم ای ذو نسق
کاین دورویان ناورند ایمان به حق
تا تو را سازند از هر ره حکم
بین خود در رفع غوغاء بی ستم
در هر آن چیزی که دارند اختلاف
وآن شد ایشان را سبب بر اعتساف

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -