cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
چون در آیینه نظر آن مه دیرینه کند
خال را مردمک دیدة آیینه کند
چه توقع دگر از عمر جوانی چو نماند
شنبة ما چه گلی کرد که آدینه کند
لذت آنست که هرگز نپذیرد تغییر
تا کی این جامه شود پاره و کس پینه کند
تا ابد کشت محبت نکشد منت ابر
سایه گر تیغ تو بر مزرعة سینه کند
حسرت روز فزونی به کف آور فیاض
غم فردای تو تا کی هوس دینه کند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
چه حد غنچه که در پیش یار خنده کند
گل تبسم او بر بهار خنده کند
به فصل گل ز میم توبه می دهد زاهد
کجاست شیشه که بی اختیار خنده کند
به روی من گل بختی نکرد خنده ولی
به تیره بختی من روزگار خنده کند
لب تبسم برقی ندیده ام افسوس
نشد که خرمن ما یک شرار خنده کند
ملال می چکد از زهر خنده ام فیاض
کجاست گریه که بر من هزار خنده کند

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
به جفا چون بتان قرار کنند
فکر عشاق بیقرار کنند
تیره تر تا کنند عاشق را
دستة زلف تار تار کنند
هر دم از جلوه گر دلی نبرند
بنشینند و پس چه کار کنند
منت مرهمش به جان دارند
هر که را خاطری فگار کنند
صید دشمن شدند ماهوشان
دوستان را چنین شکار کنند
وه چه جادوگرند گلرویان
برگ گل را بنفشه زار کنند
غمگساری کنند نام ولی
غم دل را یکی هزار کنند
دست بر دست اگر زنند رواست
که خزان حنا بهار کنند
بهر خط می کشیم زحمت زلف
مشق ثلث از پی غبار کنند
عزت هر که بیش خواری بیش
سر منصور را به دار کنند
لطف پنهان کنند با فیاض
صد جفا گرچه آشکار کنند

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
هر که این شیرین لبان محو شکر خندش کنند
شیرة زهر هلاهل شربت قندش کنند
کس درین بیت الحزن بی بهره از آزار نیست
درد معشوق ار نباشد داغ فرزندش کنند
نیست منع ناله ممکن ناتوان عشق را
گر به تیغ طعنه چون نی بند از بندش کنند
هر نهالی را که گیرد ریشه در گلزار عشق
برکنند اول زبیخ آنگه برومندش کنند
شورش دیوانه از هم بگسلد زنجیر را
مفت مجنونی که بی زنجیر در بندش کنند
جسم اگر خاکست و جان پاکست استبعاد نیست
بوتة خاری بود کز گل برومندش کنند
همچو فیاضی ندارند این وفا پروردگان
تا به انواع جفا دانسته خرسندش کنند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
خضر و مسیح اگر گل روی تو بو کنند
عمر ابد فدای ره جستجو کنند
ساقی برون کش از دهن شیشه پنبه را
تا اهل فضل مهر لب گفتگو کنند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
خم خانه جای صحبت اشراقیانه است
گو جام ها به خون فلاطون وضو کنند
هان پر کن از سبوی می ناب کاسه ای
زان پیشتر که کاسة سر را سبو کنند
خونم ز دیده باز ناستد مگر دمی
کاین زخم را به رشتة حسرت رفو کنند
از بیغمان کدورت خامی نمی رود
خود را به خون شعله اگر شست وشو کنند
تا پشت و روی کار مشخص کنند کاش
روی ترا و آینه را روبرو کنند
بدخویی از طبیعت گردون نمی رود
تا آنکه اهل درد به این شیوه خو کنند
فیاض وصل دوست به جان خواستی خموش
عشاق این معامله کم آرزو کنند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
آنان که در ادای سخن کوتهی کنند
تشبیه قامت تو به سرو سهی کنند
دردی کشان بزم تو از بهر احتیاط
گر مستی یی کنند به صد آگهی کنند
چون سر کنیم درد دلی گریه سر کنیم
پر می شود پیاله چو مینا تهی کنند
دود از نهاد گنبد گردون برآوریم
گر آه و ناله یک دو نفس همرهی کنند
جز خال های کنج لبش کس ندیده است
هندو وشان که دعوی روح اللهی کنند
حکم ترا سر از خط فرمان نمی کشند
آنان که مهر بر خط فرماندهی کنند
دانی که این به نام گدایان ملک فقر
در عرصة وجود چه شاهنشهی کنند
بزم ترا ز مجلس تصویر فرق نیست
از بس نظارگان تو قالب تهی کنند
از دل وظیفة نمک خنده وامگیر
این داغ ها مباد که رو در بهی کنند
آسان شود مشاهدة جلوه های راز
گر توتیا ز سرمة بسم اللهی کنند
فیاض داغ مبتدیانم که زود زود
خود را ز جهل در همه فن منتهی کنند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ناز تو رخنه در جگر شیر می کند
آیینه را نگاه تو شمشیر می کند
عکس تو زنگ از دل آیینه می برد
ویرانه را خیال تو تعمیر می کند
بیم خجالت تو به بزم آه سرد را
در سینه همچو گریه گلوگیر می کند
اقبال غمزة تو به تأیید هر نگاه
ملک دلی برای تو تسخیر می کند
فیاض وصل او به قیامت فتاد حیف
این وعده آرزوی مرا پیر می کند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
مه را غم هلال تو رنجور می کند
خورشید بر رخت نظر از دور می کند
چشمش نظر ز صفحة آیینه بر نداشت
خورشید من مطالعة نور می کند
لعل تو از تبسم کوثر سرشت خویش
خون در دل حدیث لب حور می کند
پرویز را معامله با زر نرفت پیش
فرهاد هرزه گرد چه با زور می کند
فیاض موسم گل داغ جنون تست
آمد بهار و مرغ چمن شور می کند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
شوق چون در عرض حالم خامه را سر می کند
نامه در کف جلوة بال کبوتر می کند
گردبادم جلوه دارد بر لب از بس ناله ام
از غبار خاطر امشب خاک بر سر می کند
نالة من شعله را در خاک می پیچد نفس
قطرة اشکم سبل در چشم اخگر می کند
گر بدین گرمی تراود سیل اشکم از جگر
ماهیان موج دریا را سمندر می کند
حسرت وصل توام در دل به گلزار بهشت
حور را در دیدن اول مکدر می کند
شوق اگر در جلوه آید ضعف دامنگیر نیست
عشق در پرواز بلبل ناله را پر می کند
ای فلک افتادگان را پر به چشم کم مبین
خاطر آیینه را آهی مکدر می کند
در بیابان محبت هر کجا ره گم شود
اشک رهرو پیش پیش افتاده ره سر می کند
آسمان از ناله ام فیاض نقصانی ندید
دود عودم سرمه ای در چشم مجمر می کند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
شد بهار و هر کسی جایی وطن خوش می کند
عندلیب از گوشه ها کنج چمن خوش می کند
دودة آشفتگی را یک خلف جز من نماند
سال ها شد تیره بختی دل به من خوش می کند
بی نصیبی نیستم در هر فن از تعلیم عشق
خاطر مشکل پسندش تا چه فن خوش می کند
از نسیمت لاله مرهم می نهد بر داغ خویش
گل ز بویت زخم خود را در چمن خوش می کند
تا بیفتد چشم مرهم بر رخش فیاض ما
داغ خود را در درون پیرهن خوش می کند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
قاصد بی غم کجا شرح ملالم می کند
نامه هم کی رفع وسواس خیالم می کند
پیکر کوه آب می گردد ز شرح درد من
کی تنک رویی چو کاغذ عرض حالم می کند
در میان حسرت و غم گه چو کوهم گه چو کاه
من ز غم می نالم و حسرت حلالم می کند
من که با یادش دمی هرگز نمی آیم به خویش
شوق بی طاقت چه تکلیف وصالم می کند
آسمان فیاض با کس در کهن سالی نکرد
آنچه با من طفل شوخ خردسالم می کند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
دل نظر چون بر رخ آن بی ترحم می کند
همچو زلف او ز حیرت دست و پا گم می کند
هرزه چشمی های چشمم دایم از دخل دلست
ساغر این دریا دلی از پهلوی خم می کند
ذوق درد از ساغر می یاد می باید گرفت
دل پر از خونست و در ظاهر تبسم می کند
افعی زلف تو از جادووشی چون روزگار
آنکه جو را در کف اغیار گندم می کند
در بیابان محبت رهنمایی مشکل است
خضر اینجا گام اول خویش را گم می کند
چون روم فیاض در راهی که رهرو از خطر
هر دم از آواز پای خود توهم می کند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
موج اشکم ابر را آلوده دامن می کند
شعلة آهم چراغ برق روشن می کند
صحبت رنگین من مشکل که درگیرد به دوست
من به دامن خون دل او گل به دامن می کند
ناله ام در سینه می پیچد به یاد روی دوست
بلبل من در قفس هم سیر گلشن می کند
فرق بسیارست ای یاران ز من تا کوهکن
آنچه دشمن کرد با او دوست با من می کند
با تو در غیرت نمی گنجد وجود دیگری
رشک از آنم هر نفس با خویش دشمن می کند
میرود از خویشتن از ضعف اگر گاهی به سهو
غنچة امید من یاد شکفتن می کند
ذوق عزلت گر چنین بر می دهد فیاض زود
همتم بر شهپر عنقا نشیمن می کند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
مستی ز گرد تفرقه پاکم نمی کند
تا غنچه خسب سایة تاکم نمی کند
از نالة گداخته سر تا به پا پرم
مرهم علاج سینة چاکم نمی کند
از هفت جوش صبر وجودم سرشته اند
خوی زمانه عربده ناکم نمی کند
جرأت نگر که شوکت خصمی چو آسمان
دست آزمای تهمت باکم نمی کند
در حیرتم که طالع هندوی من چرا
گوش آشنای نغمة را کم نمی کند
السماس سوده سودة الماس می شود
زان کشت آسمانم و خاکم نمی  کند
خاکستر ار شوم که نگهدار آتشم
دانسته ام که عشق هلاکم نمی کند
آلایش محیط در امکان عقل نیست
کس این گمان به دامن پاکم نمی کند
فیاض مهر زلف بتان سرنوشت ماست
این بخت سایه از سر ما کم نمی کند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
غنچه را دل در بر آن لعل سخنگو بشکند
شعله را از بیم خویش رنگ بر رو بشکند
گر برافشاند به تحریک نسیمی طره را
یک جهان دل در شکنج هر سر مو بشکند
گر کند در سرمه زیبی میل همچشمی به او
عشق میل سرمه را در چشم آهو بشکند
من گرفتم شیشه نه سنگ است و سنگ خاره است
دل که افتاد از خم آن طاق ابرو بشکند
چون قبا بگشاید آن گل پیرهن در صحن باغ
در مشام بلبلان ترسم که گل بو بشکند
روز و شب در بستر غم تکیه ام بر بوریاست
بسکه چون نی استخوانم زیر پهلو بشکند
غرق عصیان آنقدر گشتم که در بازار حشر
گر به وزن آرند جرم من ترازو بشکند
عجز خسرو پنجه ز آهن کرد ترسم عاقبت
کوهکن را زور این سرپنجه بازو بشکند
راست گویم نیستی فیاض مرد راه عشق
گر دلت از گفتة من بشکند گو بشکند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
آهم سحر چو از دل رنجور شد بلند
تا جیب آسمان ز زمین نور شد بلند
آسان مگیر نالة زار مرا به گوش
کاین دود دل ز سینه به صد زور شد بلند
در زیر پرده نشتر صد درد می خورد
این خون نغمه کز رگ طنبور شد بلند
در مجلس تو ما به چه رو سربرآوریم
خورشید در حوالیت از دور شد بلند
عاشق نظاره در دل هر سنگ می  کند
آن آتشی که از شجر طور شد بلند
نام کسی به کوی فنا گم نمی شود
بر دار نیستی سر منصور شد بلند
فیاض انتظار قیامت چه می کشی
اینک ز سینه طنطنة صور شد بلند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
خوبرویان چون نظر بر رخ هم بگشایند
بیم آنست که آیینه ز هم بربایند
دردمندان وی از درد غمش می طلبند
بلبلانش همه از نالة هم میزایند
نو غزالان که به صیادی خود مغرورند
همه رم کرده به نخجیر گهش می آیند
مطلب کعبه روان کی طلب من باشد
راه دورست که این طایفه می پیمایند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
دلم با زاهدان دیگر به صد اعزاز ننشیند
چو جست از دامگاهی مرغ دیگر باز ننشیند
عجب دلکش فضایی عالم گم گشتگی دارد
که عنقا در هوایش یکدم از پرواز ننشیند
ز صد دام تعلق جسته مرغ روحم ای مطرب
که جز بر شاخسار نغمه های ساز ننشیند
دل صیدی که از جا رفته بر امید صیادی
به جای خود جز از آواز طبل باز ننشیند
ازین ناهمدمان مرغ دل رم خورده ای دارم
که جز بر آشیان چنگل شهباز ننشیند
ملامت دامنی می زن بر آتش گو همان بهتر
که جوش گریه های آرزوپرداز ننشیند
نگاهش جان گرفت از من مسیحا کی دهد بازم
ز یک سحر آنچه برخیزد به صد اعجاز ننشیند
زبان گفتگو بر بسته ام از درد دل لیکن
خموشی یکدم از اظهار حرف راز ننشیند
چو عاشق گشته ام آن به که با امیدتر باشم
چرا کس در میان عاشقان ممتاز ننشیند
چو راندی از درم دیگر مخوان کاین طایر وحشی
زهر آواز برخیزد به هر آواز ننشیند
ز دل شوری که شعر طالب آمل برانگیزد
دگر فیاض جز از حافظ شیراز ننشیند

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
معاندان که سخن ناشنوده می گویند
نگفته می شنوند و نبوده می گویند
دروغ لافی بیدار طالعان چه بلاست
که فارغند و ز بخت غنوده می گویند
ز لاف مهر خجل نیستند بلهوسان
نکشته تخم حدیث دروده می گویند
به حرف اهل دل انگشت رد منه زنهار
که این گروه سخن آزموده می گویند
ببزم فخر ز عرض هنر تهی دستان
حدیث سلسله وحرف دوده می گویند
ببزم سینه ام این خوش تبسمان نگاه
حدیث جوهرالماس سوده می گویند
ز صاف آینگی طوطیان هند خطت
سخن ز زنگ تکلف ز دوده می گویند

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
یاد عیشی کز رخت شب های ما مهتاب بود
بخت ما بیدار و چشم آسمان در خواب بود
سال ها در انقلاب گریة مستانه  خیز
خانة ما محمل جمازة سیلاب بود
دوش بی ماه رخت از بیقراری های دل
ماهتابم در نظر چون لجة سیماب بود
طفل دل را در کشاکش موجة طوفان عشق
جای آسایش همان گهوارة گرداب بود
ساغر چشمم پر از خون نالة جان دلخراش
چشم بر دور امشبم عشرت تمام اسباب بود
دوش اشکم رو چو در ویرانی عالم نهاد
آسمان همچون حبابی بر سر این آب بود
از سر هر خار چون گل بوی الفت می دهد
این چمن گویی ز خون بلبلان سیراب بود
با شکوه عشق پیش کوهکن پا سخت کرد
کوه را پای تزلزل غالبا در خواب بود
در فسون فیاض هر دم کاروان در کاروان
چشم مستش را خراج از چین و از سقلاب بود
شب که یاد آن پری فیاض در بر داشتم
بوتة خارم به پهلو بستر سنجاب بود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
امشب که در چمن ز قدومش نوید بود
خلوت سرای غنچه گلستان عید بود
دیدیم در چمن عجب آیین اتحاد
گل داشت ز خم کاری و بلبل شهید بود
یک عمر در میانة ما و نگاه دوست
بی زحمت مجادله گفت و شنید بود
خواندیم نامة عمل هر کسی به حشر
چون روی دوست نامة عاشق سفید بود
بردیم سر فرو به گریبان شام هجر
شکر خدا که روز قیامت پدید بود
ما را سبب ز نیل مسبب حجاب شد
چیزی که بست بر رخ ما در کلید بود
فیاض چون نظر به سراپای دل فکند
هر جا که دید جلوة میرزا سعید بود

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
دی کز فروع ماه رخت پرده دور بود
آیینة جمال تو گرداب نور بود
میرفت با نسیم تو از خویش بوی گل
خورشید در حضور رخت بی حضور بود
خسرو به زور عجز قوی گشت عاقبت
فرهاد جان نبرد که کارش به زور بود
بخت سیاه بر ورق سرنوشت ما
چون خال سبز بر رخ خوبان ضرور بود
فیاض راه طی شد و منزل نشد پدید
سرگشتگی نتیجة این راه دور بود

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
امشب که دست نالة زارم بساز بود
در بزم دل مدار به سوز و گداز بود
چشم سفید گشته گرفتم به لخت دل
این بود بر رخم در صبحی که باز بود
یک دم که ترک چشم تو غافل ز ما گشت
یک عمر در ولایت ما ترکتاز بود
هر جا که اهل دل نفس گرم می زدند
آهم به یاد نخل قدت سرفراز بود
تا از گل تو بوی حقیقت شنیده ام
کارم مدام تربیت این مجاز بود
گشتیم پیرو بخت جوانی نشد نصیب
این عمر بی نصیبی ما خوش دراز بود
فیاض نازها که کشد از نیاز ما
نازی که از نیاز جهان بی نیاز بود

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
از بی کسیم دوش دل سوخته کس بود
آیینه چراغ سر بالین نفس بود
گل تا سحر از پرتو داغ دل بلبل
پروانة گرد سر فانوس قفس بود
در گشت گلستان تمنای دو عالم
چیزی که نچیدیم گل باغ هوس بود
امروز ندانم ز چه دود دل ما شد
آن شعله که دیروز گل دامن خس بود
در قافلة پیش روی ها خطری هست
طی شد رهم از دولت پایی که به پس بود
در وادی گم گشتگی کعبة مقصود
بیم همه از رهزنی بانگ جرس بود
شیرین نشد از چاشنی لعل تواش کام
فیاض که بر شهد تو یک عمر مگس بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
شب ز نازت بزم دل بر بیقراران تنگ بود
عرصة امید بر امیدواران تنگ بود
داغ غم در سینة من کام بالیدن گرفت
ورنه جا این لاله را در کوهساران تنگ بود
بسکه پر بود از نوای نالة من صحن باغ
کوچة منقار بر صوت هزاران تنگ بود
گریة من کوه را هم با زمین هموار کرد
دامن صحرا برای آب باران تنگ بود
شد خزان و غنچة دل همچنان نشکفته ماند
بسکه عالم بی توام در نوبهاران تنگ بود
خلعت عزت بدل کردیم با تشریف فقر
این قبا بر قامت بی اعتباران تنگ بود
با وجود آنکه جا در مجلسی کم داشتیم
مدتی از پهلوی ما جای یاران تنگ بود
در فضای گیتی از آزاده مردان کس نماند
عرصة گردون برین چابک سواران تنگ بود
تیرباران بلا دادش دل فیاض داد
ورنه دنیا از پی این تیرباران تنگ بود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ز هر لبی که برآمد سخن کلام تو بود
به هر چه گوش فرا داشتم پیام تو بود
اگر به جلوة طاووس اگر به رفتن کبک
نظر چو نیک فکندم همین خرام تو بود
چنین که خاص تو شد ملک حسن دانستم
که مهر داغ دل لاله هم به نام تو بود
ز فتنه دوستی آن نگاه شد معلوم
که تیغ هر که به خون گشت در نیام تو بود
ز صاف و درد تو بودیم جمله مست ولی
دماغ هر که رساتر ز درد  جام تو بود
اگر به دوزخ هجران اگر در آتش وصل
هر آنچه سوخته تر آرزوی خام تو بود
تو محرمانه به جانان من بگو فیاض
که آنکه دوش فدای تو شد غلام تو بود

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
خوش آنکه بلبل ما نغمه سنج باغ تو بود
کسی که بر سر ما جای داشت داغ تو بود
نشان کوچة تاریک طرة تو نیافت
نسیم گل که شب و روز در سراغ تو بود
ندید کس دم آبی که گرد غصه نداشت
به غیر بادة عشرت که در ایاغ تو بود
کسی به بزم جمال تو روی گرم ندید
جز افتاب که پروانة چراغ تو بود
ز بی دماغی فیاض غم نبود امشب
که بی دماغی او باعث دماغ تو بود

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
آنکه کارش به اسیران همه بیدادی بود
دل اغیار ازو جلوه گه شادی بود
خط برآوردی و عشاق پراکنده شدند
این خط سبز تو گویی خط آزادی بود
منصب دلبریش پیش نرفت از خسرو
زور شیرین همه بر بازوی فرهادی بود
سفر راه محبت چه فراغت بودست
هر قدر رنج که دل خواست درین وادی بود
ما ندیدیم دل شاد درین عالم تنگ
خبری هست که وقتی به جهان شادی بود
یک متاع است همه رفته و نارفتة عمر
چون رسیدیم به منزلگه فردا دی بود
عاقبت صید سبکروحی ما شد فیاض
آنکه با ما همه جا در پی صیادی بود

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
شبم در کلبة دل ماهتاب از یاد ماهی بود
تمنای دو چشمم توتیای خاک راهی بود
نبود آن قوتم از ناتوانی های دل ورنه
خرابی دو عالم از دلم در بند آهی بود
خوشا عهدی که با من هر جفا کان تندخو می کرد
جفای دیگر از بهر تلافی عذرخواهی بود
سیه بود ارچه روزم عمرها از هجر رخساری
ولی چشمم سفید از حسرت زلف سیاهی بود
خرابی یافت راهی در دلم چون ملک بی صاحب
خوشا عهدی که در ملک دلم غم پادشاهی بود
چو از بتخانه سوی کعبه برگشتم یقینم شد
که تا سر منزل جانان از اینجا نیز راهی بود
خرابم گرچه فیاض از نگاهی کرد آن بدخو
ولی تعمیر این ویرانه هم کار نگاهی بود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
شش جهت را در زدم جز حلقه کس بر در نبود
نه صدف را سینه کردم چاک یک گوهر نبود
سیر آتش خانه ها کردم به بال شعله دوش
آنقدر گرمی که در دل بود در اخگر نبود
گرد غم تا رفته شد از سینه دل افسرده شد
پشت گرمی های آتش جز به خاکستر نبود
ذوق بی بال و پری ها کار ما را خام کرد
ورنه در بزمش دل از پروانه ای کمتر نبود
جلوة پرواز زنجیرست بی دیدار گل
بلبلان را بی تو دامن همچو بال و پر نبود
قسمت ما یک دو ساغر خون دل در شیشه داشت
ورنه شمشیر ترا تقصیر در جوهر نبود
سوزش دل دوش روی اشک ما را سرخ داشت
پیش ازین فیاض تابی اندرین گوهر نبود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
دلا گم کرده ای خود را درآ در جستجوی خود
نیی از غنچه کم سر در گریبان کن به بوی خود
مرا بی ابرو دارد فلک چون پشت آیینه
زنم در رنگ گوهر غوطه گر در آبروی خود
پس از مردن مکن از زمزم آلوده ای زاهد
که چون جوهر در آب تیغ دادم شست وشوی خود
نمی رنجم اگر از سرکشی با من نمی سازد
که طبع شعله دارد برنمی آید به خوی خود
ز رشک عارض گلگون او خون می خورد آتش
ولی از پختگی هرگز نمی آرد به روی خود
تو تا رفتی ز پیش من دگر خود را نمی بینم
بیا کز دوریت مردم به درد آرزوی خود
نمی آرد به گردون سر فرو فیاض ما دیگر
که در آیینة همت بلندان دیده روی خود

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن سالم
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - - - | U - - -
بلبل ز شیوة تو به فریاد می رود
بوی گل از نسیم تو بر باد می رود
آواز تیشه مضطرب آید به گوش دل
شیرین مگر به دیدن فرهاد می رود
زین دشت پابرهنه گذشتم چو گردباد
صید این چنین به کوچة صیاد می رود
من شیشه دل به بزم بتان جای چون کنم
آنجا سخن ز آهن و فولاد می رود
فیاض غیر من که دل آزرده می روم
هر کس که می رود ز درش شاد می رود

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
غیر زلف او که دوشادوش آن رو می رود
سایه با خورشید کی پهلو به پهلو می رود
چون توانم رفت در کویی که هر روز آفتاب
جچون رود رو در قفا در کوچة او می رود
راه عشق است این که در وی پای کس گستاخ نیست
آفتاب اینجا به سر گردون به پهلو می رود
گر بود سرسبز گلزار محبت دور نیست
زخم را از تیغش امروز آب در جو می رود
جای رحم است ای وفاداران که با چندین امید
می رود فیاض و خوش نومید از آن کو می رود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
هر کجا حرف لب آن یار جانی می رود
رنگ از روی شراب ارغوانی می رود
تا جوانی نو بهار زندگانی خرم است
چون جوانی رفت آب زندگانی می رود
منزلت دورست و فرصت وحشی و ره هولناک
زود باش ای خضر عمر جاودانی می رود
عهد طفلی رفت و ایام جوانی هم گذشت
پیری اینک سر به دنبال جوانی می رود
با سمند جذبه باشد آشنا مهمیز شوق
بوی یوسف پیش پیش کاروانی می رود
تکیه بر زور توانایی مکن در راه عشق
پا به پیش اینجا به زور ناتوانی می رود
غافلی فیاض سخت از بی وفایی های عمر
خفته ای و روزگارت در امانی می رود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
کو آنکه شیونم به اثر آشنا شود
این ارغنون به نغمة تر آشنا شود
بگذار بی نصیب بمانم روا مدار
بوی تو با نسیم سحر آشنا شود
لذت گرفتة غم ناکامی ترا
رحم است ناله گر به اثر آشنا شود
صد چشمه آب خضر به تلخی فرو برم
تا کام من به خون جگر آشنا شود
تا کی ز باد دامن بیگانگی تو
گردم غبار خاطر هر آشنا شود
نگذاشت ذوق تلخی ایام غم دمی
کام دلم به شیر و شکر آشنا شود
بگذشت عمر و ذوق گریبان امان نداد
فیاض را که دست به سر آشنا شود

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
به باغ بس که ز شرم رخت گل آب شود
غلاف غنچة گل شیشة گلاب شود
به سینه آتش مهر تو شعله زد چندان
که یاد غیر تو گر بگذرد کباب شود
نصیب کس نشود روز روشنی به جهان
اگر ستارة بخت من آفتاب شود
دلم ز جور بتان لذتی دگر دارد
جفا به دفتر شوقم وفا حساب شود
چو بر زبان گذرد نام تیغ او فیاض
ز خون مرا دهن زخم دل پرآب شود

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
کمرده ام خالی دلی خواهم دل او پر شود
تا دل خالی دگر از مشکل او پر شود
وه که بر دامان او آلودگی را رنگ نیست
هر دو عالم گر زخون بسمل او پر شود
ذوق بال افشانی شمعی است امشب در دلم
کز پر پروانه هر شب محفل او پر شود
دل به هم چون شیشة ساعت من و او بسته ایم
گر دلی خالی کنم ترسم دل او پر شود
از گلش فیاض اگر روحانیون یابند بوی
هر شب از جوش ملایک منزل او پر شود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
لطف کن تلخی که جان بی لذت از شکر شود
آب کن زهری که دل مستغنی از کوثر شود
ضعف کی از پا درآرد رهروان شوق را
نامة ما مرغ را بال و پر دیگر شود
لطف کن از چشمه سار تیغ چون آب حیات
قطرة آبی که کام حسرت ما تر شود
پشت بر خاکستر من داشت عمری شعله گرم
سودة اخگر کنونم مشت خاکستر شود
چشم اگر بر لاله و گل می گشایم بی رخش
هر نگه بر دیدة حسرت کشم خنجر شود
مرغ هر اندیشه نتواند به بام او پرید
جلوة پرواز اینجا دام بال و پر شود
صندل بی دردی ما بود عمری دردسر
بر سرم صندل کنون فیاض درد سر شود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
تخم دلخواه درین مزرعه کم سبز شود
دانة عیش فشاندیم که غم سبز شود
نشیة یأس بلندست نباشد عجبی
تخم امید اگر بر سر هم سبز شود
رنگ و بوی هوس از بوم بر دل مطلب
این گلی نیست که در باغ حرم سبز شود
خدمت کرده به ناکرده حساب است اینجا
کشته ام تخم وجودی که عدم سبز شود
کشتگان تو همه زخمی شمشیر خودند
سایة تیغ در این معرکه کم سبز شود
گریه بر خاطر من گرد کدورت افزود
زنگ بر آینه از کثرت غم سبز شود
وادی عشق تو از بس که فتورانگیزست
نتواند که در اونقش قدم سبز شود
کرده ام منع دل اما چه کنم مهر بتان
تخم شوخی است که ناکاشته هم سبز شود
گر شود نقش نگین دل نازک چه عجب
سکه نام تو بر روی درم سبز شود
سایة دست تو هر جا که بهار انگیزد
دانة بخل بکارند کرم سبز شود
ما بدان مجلس عالی نتوانیم رسید
بوتة خار چه در باغ ارم سبز شود
تحفة مجلس جانان چه فرستم فیاض
هم مگر حرف من سوخته دم سبز شود

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
کم کنم شیون نمی خواهم که نقص غم شود
پر نگریم خون دل ترسم که دردی کم شود
سال ها در چشم ما جا داشتی سودی نداشت
گر پری با مردم این الفت کند آدم شود
شور بختی بین که بر داغ دل بی طاقتم
سودة الماس ریزد حسرت و مرهم شود
خاطر از برگ گل نازک تری داری مباد
گر وزد بر وی نسیم شکوه ای در هم شود
هر که را درد تو دامن گیر شد فیاض وار
دامن بیگانه گیرد دشمن و محرم شود

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -