با پسرگفت زن قاضی ری
کای پسر این همه غفلت تا کی
گفتمت رنج بری گنج بری
نیم اگر سعی کنی پنج بری
گر به نفع دگران کار کنی
خویش را زبده اخیار کنی
ورکنی سود خوداز رنج طلب
شهره گردی به  یکی گنج طلب
گرچه این شق دوم عیاریست
بهتر از تنبلی و بیعاری است
تو نه خیر دگران پیشه کنی
نه پی خیر خود اندیشه کنی
تو نه عیاری و نز اخیاری
آدمی بی هنر و بیعاری
مدرسه رفتن تو وسوسه بود
عیب کار تو ازبن مدرسه بود
ننمودی ز مدیر اصلا ترس
متصل تخمه شکستی سر درس
حالیا بی هنری حاصل تست
گر سوادی است  فقط در دل تست
بی وجود و کچلک باز شدی
در فن مسخره ممتاز شدی
تو مپندار که دایم مادر
هست پیش تو و زنده است پدر
از برای پدرت پای نماند
در ادارات دگر جای نماند
دستگیری نکند نیز کسی
به فقیران ندهد چیزکسی
از قضاگنده خری آنجا بود
چشم فرزند سوی بابا بود
دوخته آن  پسرک چشم به خر
چشم پوشیده ز پند مادر
گفت با مام  درین لحظه ی چند
که تو بر بنده همی دادی پند
گرچه دایم به تو می دادم گوش
برشمردم ز سر دقت و هوش
شصت ودوسگ مگس ازخایه خر
پر زد و تاخت به آنجای دگر
من شمردم همه را زود به زود
شصت  یا شصت ودو یا شصت و سه بود
تا نگویی تو که حیوانم من
خرف و ابله و نادانم من
مادرش کوفت دو دستی به سرش
فحش باربد به جد و پدرش
گفت الحق که پسر زادم من
نه پسر کره خر زادم من
تف بر آن نطفه ناپاک تو باد
اف بر آن روح خطرناک تو باد
مرده شو این شکمم را ببرد
سگ هار این رحمم را بدرد
که به مانند توگه لوله بزاد
نانجیب و خر و سگ توله بزاد
شد در آن وحشت مادر فرزند
هایهویی ز سر کوچه بلند
تپ تپ پای جوانان برخاست
زر زر سوت عوانان برخاست
پسرک چشم نمالیده تمام
بود مادر به تماشا لب بام
تا برد لذتی از منظر چشم
به هوا رفت در آن آتش خشم
خر و فرزند و نصیحت بگذاشت
بر لب بام شد و چشم گماشت
از قضا بود در آن کو پسری
پسری شیوه زنی عشوه گری
نانجیبی ز حقیقت عاری
لایق منصبی سردم داری
لیک درکشتن عشاق دلیر
مژه چون  تیر و نگه چون شمشیر
سر و زلفی به سیاهی شب قدر
بر و رویی به سفیدی مه بدر
می گدازید به یک چشم زدن
تا درون دل و اعماق بدن
دید زن شوهر خود را درکوی
شده با آن پسرک روی به  روی
از خجالت به زحیر افتاده
غلطی کرده و گیر افتاده
پسرک فحش کشیدست بر او
وسط کوچه پریدست بر او
خانم از حرص فرو تاخت ز بام
جست در کوچه زبان پر دشنام
گفت با شوی که ای قاضی ری
آخر این شعبده بازی تا کی
گاه زن  گاه بچه  شرمت کو
از زن و از بچه آزرمت کو
سر پیری بچه بازیت چه بود
این قدر روده درازیت چه بود
تو چه می گفتی با این پسره
با چنین بی  سر و پای نکره
شوی خندید و چنین گفت به  وی
خانم این چس نفسی ها تاکی
دق کنی گر بچه  بازی بکنم 
پس بفرما به چه بازی بکنم
گفت و با خنده به منزل درشد
زن هم اندر عقب شوهر شد
هر دو را در نظر آمد ناگاه
طرفه چیزی که نعوذا بالله
هر دو دیدند در آن گوشه پسر
جسته مردانه به پشت خر نر
خانه از غیر چو خالی دیده
فرصتی جسته خری گاییده
مادر از آن حرکت رفت ز هوش
شوی بگرفت ورا در آغوش
موقع آشتییی پیدا شد
در میان واسطه ای برپا شد
گشت یک  مرتبه دلسوز زنش
بوسه ها زد به پک و پوز زنش
گفت کمتر صنما ولوله کن
جان من جوش مزن  حوصله کن
پسری را که تو باشی مادر
گاه بر بام زنی گاه بدر
پدرش مشغله سازی چون من
شصت ساله بچه بازی چون من
کشوری خالی از انواع علوم
مردمی عاری از انصاف و رسوم
دولتی منقلب و بی پر و پا
علمایی خرف و بی سر و پا
ناظم مدرسه ها لوطی ها
درسها ثانی چل طوطی ها
وزرایی همگی عشوه  پرست
وکلایی همگی رشوه  پرست
این  چنین بار نیاید چه کند
خر همسایه نگاید چه کند

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مسدس مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U -