cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
اگر نظام امور جهان به دست قضاست
چرا به هرچه کند امر شهریار رضاست
شهی که قامت یکتای دهرگشته دوتا
به پیش گوهر او کز مثال بی همتاست
ستوده فتحعلی شاه شهریار جهان
که اصل و فرع وجود است و مایه ی اشیاست
مگر به نعل سمندش برابری کرده
که مه ز خجلت  گاهی نهان وگه پیداست
زمانه نافه چین خواند مشک خلقش را
فکند چین به جبین  آسمان که عین خطاست
شود ز تیغ کجش راست کار هفت اقلیم
زهی عجب که به صورت کجست و راست  نماست
ز رشک طلعت او کور گشت دیده مهر
از آن ز خط شعاعی به دست مهر عصاست
دگر قبول سخن بی ادله جایز نیست
مرا به صدق سخن اولین بدیهه گواست
به باغ رزم سنانش نمو کند چون سرو
بلی ز اصل نباتست و مستعد نماست
فلک نباشد چون او چرا که چاکر اوست
اگرچه پایه او ماورای چون و چراست
جهان به صورت معنیست اندرو مد غم
عجب  مدارکه  او درجهان به صورت ماست
یک آسمان و ازو آشکار صد خورشید
یک آفتاب و مر او را هزارگونه سناست
اگرچه صدگهر از یک محیط برخیزد
نتیجه  گهر صلب او دو صد دریاست
و گرچه این همه پهناورند و بی پایان
ولی ز جمله نکوتر دو بحر گوهر زاست
یکی که هستی او هست بی بها گوهر
یکی که  گوهر او گوهر تمام بهاست
یکی چو نور وجو دست و دیگری پرتو
یکی چو چشمه خورشید و دیگری چو ضیاست
یکی حسینعلی میرزاست خسرو عهد
یکی حسن شه عادل  که معدلت فرماست
مرآن بسان مسیحا شکسته قفل سپهر
مراین بسان سلیمان  کلید فتح سباست
ز شور خدمت این در سر فلک سودا
ز تف ناچخ این در مزاج خور صفر است
زگرد توسن آن تاکه بنگری کهسار
ز نعل ابرش این تا نظر کنی صحراست
نطاق خدمت آن طوق  گردن  گردون
زمین درگه این فرق گنبد خضر است
فنا ز رافت آن گشته همنشین بقا
بقا ز سطوت این درگذار سیل فناست
جهان مسخر آن یک ز ماه تا ماهی
فضای مملکت این زارض تا به سماست
مر آن نموده سبک سنگ خصم را چون کاه
مراین به  گوهر تیغش خواص  کاه  رباست
نقوش نامه آن زیب پیکر طاووس
صریر خامه این صیت شهپر عنقاست
به هرچه مخفی و غیبست ذات آن عالم
به هرچه مکمن  کونست رای این داناست
به عرض لشکر آن مهر و مه بود داخل
ز دخل همت این فقر و فاقه مستثناست
هم از تفقد آن یک ستم به جای ستم
هم از تشدد این یک بلا به جان بلاست
همه نتایج آن را فلک ز دل چاکر
همه سلاله این را جهان ز جان مولاست
همه نتایج آن در جمال هشت بهشت
همه سلاله این از جلال هفت آباست
مر آن به مملکت چرخ حاکم محکم
مر این به کشور آفاق والی والاست
حسام صولت آن روز رزم کشورگیر
کمند سطوت این وقت عزم قلعه   گشاست
ز سهم خنجر آن فتنه مختلف اوضاع
ز بیم ناوک این چرخ مرتعش اعضاست
ز رشک طلعت آن آفتاب چون ذره
ز حسرت گهر این سهیل همچو سهاست
ثنای این دو نیاری نمود قاآنی
اگرچه پایه شعر تو برتر از شعر است
چگونه  گوهر توصیفشان توانی سفت
اگر چه حدت الماس فکرتت برجاست
چه سان به بادیه مدحشان کنی جولان
اگرچه خنگ خیال تو آسمان پیماست
ز مدح دست بدار و برآر دست دعا
اگرچه برتو ز عجز مدیح جای دعاست
زمین درگهشان باد آسمان بلند
مدام تا که زمین زیر و آسمان بالاست

وزن: مَفاعِلُنْ فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: مجتث مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U - U - | U U - - | U - U - | U U -
این خط بی خطا که به از نافه ختاست
گر مشک چین ز طیب همی خوانمش خطاست
دارد ضیای اختر اگرچه سیاه روست
دارد بهای گوهر اگرچه شبه نماست
در راستی بود الفش قامت نگار
نونش اگرچه برصفت پشت من دوتاست
عینش هلال شکل و به معنی معاینه
عین عنایت ازل و عین مدعاست
بر صفحه سپید سواد خطش چنانک
عکس سواد دیده به رخسار دلرباست
یا عکس روی تیره زنگی در آینه
یا نقش پای شبهه به مرآت اهتداست
یا بر بیاض روم نشان از سواد زنگ
یا برخد نکو اثر خط مشکساست
یا بهر چشم زخم حوادث نشان نیل
از دیرگه به ناصیه بخت پادشاست
پیروزگر حسن شه غازی  که از نخست
دندان سپیدکرده فرمان او قضاست
گردنکشی که تیغ جهانسوز او به رزم
هم  عهد بابلیه و همراز با فناست
خاک درش اگر چه بودکیما ولی
در جذب بوسه لب احرار کهرباست
تیغش اگرچه بلع  کند صدهزار جان
باز از گرسنگی مثل شخص ناشتاست
هرچند جانور نه ولیکن به خوان رزم
از لقمه حیات مهیای اشتهاست
ملکش چنان وسیع که در شهربند او
لفظی که نگذرد به زبان نام انتهاست
ای خسروی که فتح و ظفر را به روزگار
بر بخت مقتدای تو همواره اقتداست
از رشک روی ورای تو اعمی شد آفتاب
زانرویش ان خط وط شعاعی به کف عصاست
راه فناگرفت بلا در زمان تو
گر برکسی بلا رسد آن هم یقین بلاست
با ابر نسبت  کف راد تو کرد عقل
غافل ازینکه ابر نه دارای این عطاست
از برق خنده سرزدکاین عین تهمتست
وز رعد غو برآمد کاین محض افتراست
جولان زن است کوه تو آن خنگ توسنت
یا در نهادکوه  گران سرعت صباست
با پرتو ضمیر تو روشن نشدکه مهر
سرچشمه ظلام و یا منبع ضیاست
گر عقل نکته سنج سراید که جای تو
بیرون بود ز جا همه گویندکاین بجاست
هر سنگ و گل که گشت لگدکوب رخش تو
از شوق چون نبات مهیای انتماست
هر کس  که ملتجی به تو شد پایه  اش فزود
جز بحر و کان  کشان  کف راد تو ملتجاست
کاری مکن که جود تو برکس ستم کند
آخر نه ابن دو را به سخای تو التجاست
دوزخ  شوی به  دشمن و جنت  شوی به  دوست
کاین مر مرا عقوبت و این مر مرا بلاست
چشمی به راه نیست به عهدت جز آنکه فتح
در ره ز انتظار تواش چشم بر قفاست
بس گوهر ثمین که ز جود تو بی ثمن
بس در بی بهاکه ز بذل تو بی بهاست
رو بند کرد مقدمت از دیده خسروان
شاها مگر غبار قدوم تو توتیاست
ازکار بسته رافت عامت گره گشود
غیر از دو زلف خوبان  کانهم گره  گشاست
چون دست برفرازی و شمشیر برکشی
گویی هلال بر زبر خط استواست
رمحت عصای موسی اگرنیست ازچه رو
در روز رزم درکف راد تو اژدهاست
بر تو چه جای مدح و ثنا هست  کز نخست
شایسته از وجود تو هم مدح و هم ثناست
آن به آن بر دعای تو ختم ثنا کنم
زیراکه حرز پیکر و تعویذ جان دعاست
تا نقطه ای که سرخط تدویر دایره است
هم انتهای دایره هم عین ابتداست
هرکس  که با تو چون خط پرگار کج رود
سرش بادا رچه هی نیزا اقتضاست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ای دل اقبال  و سعادت نه به سعی  و طلب است
این چنین کامروایی نه به عقل و ادب است
جامه بخت به اندازه دانش نبرند
زانکه دوران را گردش به خلاف حسب است
بختیاری نه به اصلست ونسب نی به حسب
کامگاری را چونان که ز اصل و نسب است
تا به کی ناله و افغان کنی ای دل از چرخ
یا خود از دهرکه دورانش همی بوالعجب است
چرخ راکینه بر ارباب خرد قدلزم است
دهر را حیله بر اصحاب هنر قد وجب است
هنری نیست اگر هست هنر بی هنریست
خردی نیست وگرهست خردمحتجب است
عقل فعال ندارد سر عالم زیراک
همه عالم را اسباب به لهو و لعب است
دهر را نیست  کفافی به  کف عقل و ادب
ور بدی دیدم و دیدی که کرا روز و شب است
چرخ را نیست مداری به سر فضل و هنر
ور بدی  گفتم و گفتی که در تاب و تب است
استخوان زان هما آمد و شهد آن مگس
قسمت ما همه زهر و دگران را رطب است
مثل مدعیان با من در حضرت شاه
نه چو در غالیه با عود گزاف حطب است
جبرییلست و عزازیل به مسندگه عرش
مصطفی را به حرم مشغله با بولهب است
پس من و مدعیان باشیم ار خود به مثل
هردو بردرگه سلطان زمان  کی عجب است
ظل حق خسرو آفاق محمد شه آنک
دامن عهدش اندام ابد را سلب است
ذات بیمانندش را نتوان هیچ ستود
که ستایش ببرش تابش ماه و قصب است
شخص  بی چون  راچونی به  نیایش  غلط  است
با خداوند جهان چونی ترک ادب است
سر این گونه سخن خواجه ما داند و بس
ورنه از مردم بیگانه نظر در عجب است
حامی دین و دول ماحی ادیان و ملل
که ازو دولت و دین چونین زیبا سلب است
این قدر بس به مدیحش  که ز ابنای زمان
حضرت شه را فردی به هنر منتخب است
مدح دارای جهان را چو نماید اصغا
جانش ازفرط شعف بینی کاندرطرب است
شاه شاهان جوانبخت  که از فضل خدای
فارس ملک عجم حارس دین عرب است
مهر دلبندش اسرار بقا راست سبب
قهر جانسوزش چونانکه فنا را سبب است
لطف جانبخشش سرمایه عیشست و نشاط
خشم جانسوزش دیباچه رنج وکرب است
جنت  از دوحه لطفش به  مثل یک  ورق است
دوزخ از آتش قهرش به اثر یک لهب است
هر کجا دولت او یارش ازان در فرح است
هر کجا صولت  او خصمش از ان  در تعب  است
بخت جاوید وی و دولت جان پرور او
هست فردی  که ز دیوان  بقا منتخب است
ملکا بار خدایا بود این سال چهار
کز غلامی شهم فخر به جد و به اب است
پانصد و پنجاهم پار عنایت فرمود
شه مواجب که ترا زین پس این مکتسب است
بختم اقبال نیاورد و نشد جاری از آن
که مرا بخت یکی دشمنک زن جلب است
زانکه فهرستم مفقود شد از بخت نژند
گرچه ام محضری از مهر و خطش ماه و شب است
این زمان باز به عرض آرم و جرات ورزم
زانکه شاهست به مهر ار فلکم در غضب است
ژاژ تا چند سرایی بر شه قاآنی
عرض دانش بر شاهان نه طریق ادب است
تا ز معشوق همی قسمت عاشق محن اش
تا ز مطلوب همی بهره طالب تعب است
حاصل خصم تو جز فقر مبادا به جهان
که فنا را به جهان فقر قوی تر سبب است

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
این چه جشنست  کزو جان جهان در طرب است
در نه افلاک از او سور و سرور عجب است
چرخ در رقن و زمی سرخوش ویتی سرمست
راست  پرسی طرب اندر طرب اندر طرب است
ملک آباد و دل آزاد و خلایق دلشاد
روح بی رنج و روان بی غم و تن بی تعب است
طلعت شاه مگر جلوه در آفاق نمود
کافرینش همه از وجد به شور و شغب است
از ازل تا به ابد آنچه مقدر شده عیش
راست گویی که ازین سور همه مکتسب است
شب ز انوار مشاعل همه روشن روزست
روز از دود مجامر همه تاریک شب است
دلی ار نالد بی غم به محافل چنگست
تنی ار سوزد بی تب به مطابخ حطب است
دود زنبوره که آمیخته با شعله سرخ
مشک شنگرف خور و زنگی چینی ضلب است
شمع روشن به شب تیره تو گویی به مثل
پرتو مهر پیمبر به دل بولهب است
متحرک شده خاک از طرب و وجد و سماع
جذبه خواجه مگر این حرکت را سبب است
بس  که بر چرخ ز زنبوره جهد آتش و دود
خاک پنداری با چرخ برین در غضب است
از پی رقص به بزم اندر هرجا نگری
شوخ سیماب سرین و مه سیمین غبب است
کاخ  گردون شد و ماهش همه زنگار خطست
بزم بستان شد و سروش همه سنگرف لب است
شاهدان را چو به رقص اندر بینی  گویی
بدر راکوه احد تعبیه اندر عقب است
مجلس رقص به کهسار بدخشان ماند
زان سرین هاکه چو مهتاب نهان در قصب است
شوخ رقاص چو در چرخ درآید گویی
کاین همه جنبش افلاک بدو منتسب است
گوش نه چرخ شد از بانگ دف و کوس اصم
ماه ذیحجه مگر تالی ماه رجب است
آتشین تیر و شب تیره عجایب ماریست
که هوا چون جگر دوزخ ازو پر لهب است
مار دیدی  که خورد نار و به ترکیب او را
دل ز باروت و سر از کاغذ و تن از خشب است
مار دیدی به هوا رقص کند وز تف او
چون دل دشمن شه روی هوا ملتهب است
ذو ذنب دایم از چرخ به خاک آون بود
واینک از خاک به چرخ آون بس ذو ذنب است
زاهد خشک که می داد جهان را سه طلاق
تر دماغ اینک در حجله بنت العنب است
دهر بدشوی و طبیعت زن و غم نسل  کنون
نسل غم نیست  که آن عنین شد این عزب است
شب درین جشن فلک را ندهد راه قضا
زانکه از ثابت و سیاره تنش بر جرب است
نایب  السلطنه را نوبت تطهیر رسید
زانکه طاهر دل و طاهر تن و طاهر حسب است
پور شه نور دل و دیده خسرو عباس
که شهنشه را این است که همنام اب است
گرچه او مردمک دیده شاهست ولی
نه چنان مردمکی  کز نظرش محتجب است
تا همی زنده  کند نام نیا را به جهان
نایب السلطنه از شاه جهانش لقب است
شعراگرچه ز تطهیر تراندند سخن
من بگویم  که بسی نادره و بوالعجب است
شارع پاک چو بی پرده سخن گفت ازان
شاعر ار نیز بگوید نه ز لهو و لعب است
باری استاد چو شد زی پسر شاه عجم
بهر تطهیرکه فرموده شاه عرب است
شاخ مرجانش چو بگرفت مطهر در دست
به دهان برد و گمان  کرد که دانه رطب است
خردش گفت ادب باش که این عضو لطیف
بهر تولید ز اعضای دگر منتخب است
بوسه زد تیغش آنگه به همایون عضوی
که  کلید درگنجینه نسل و نسب است
پسته از پوست برون آمد و بادام از مغز
پسته از پوست چو بادام تنش پر ثقب است
زاده ی شه نخروشید و نجوشید ز درد
قامتش گویی نخلی است که بارش ادب است
طفل نه ساله  که دیدست  که در پیکر او
مردمی خون و بزرگی رگ و دانش عصب است
طفل نه ساله شنیدی  که هنوز از دهنش
بوی شیر آید و زو در بدن شیر تب است
شه به هر سو که نظر کرد مر او را می دید
چون دل مرد خدا جوی که گرم طلب است
از کرم بس  که به درویش و توانگر زر داد
کاخ و شادروان گفتی همه کان ذهب است
نایب السلطنه را کیست اتابک دانی
آنکه صدگنج لآلیش نهان در دو لب است
جوهر فضل هدایت که سراپای جهان
زآتش فکر فروزنده او ملتهب است
تا دم صور بماناد ازین سور نشان
که تهی زو همه آفاق ز رنج و کرب است

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
دارد اگرچه بر همه کس روزگار دست
دارد به پیش دست و دل شهریار دست
شاه جهان بهادر دوران حسن شه آنک
دارد به خسروان جهان ز افتخار دست
شاهنشهی  که بیرون نامد ز آستین
چون دست همتش یکی از صدهزار دست
نگرفته است پیش کسی از ره سیوال
جز پیش ساقی از پس جام عقار دست
ساید ز عز وکوکبه بر نه سپهر پای
دارد ز قدر و مرتبه بر هفت و چار دست
ای داور زمانه  که خلق زمانه را
از جود تست پرگهر شاهوار دست
گردون خورد یمین به یسارت که در جهان
دارم من از یمین تو اندر یسار دست
هر کاو ز حضرت تو ببرد ز پویه پای
وآنکو ز خدمت تو بدارد ز کار دست
آن یک به پای خویش  گذارد به قید پای
وین یک به دست خویش نمایدفکار دست
گردون در انتظام جهان عاجزست از آن
در دامن تو بر زده بی اختیار دست
از روشنی تراس چوخورشد چرخ رای
وز مکرمت تراست چو ابر بهار دست
کردی ز بس به جانب هر سایلی دراز
از روی همت ای شه با اقتدار دست
دستی کنون دراز نگردد برت ز آز
شستند خلق یکسره از افتقار دست
مهر از در تو روی بتابد به وقت شام
زانروکند ز خون شفق پرنگار دست
گردون  که یافت قرب تو بسیار رنج برد
هرکس که چیدل شودش پر ز خار دست
تا این ثنات خواند و آن یک دعا کند
سوسن زبان گشاده و دارد چنار دست
باکعبتین مهر و مه اینک حریف چرخ
بالاکند اگر ز برای قمار دست
از چار پنج مهره به ششدر در افکنیش
اندر بساط آری اگر یک دو بار دست
هر گه  که نوک تیر تو رویین تنی  کند
از بیم جان به سر زند اسفندیار دست
چون رستم ار پیاده نهی در نبرد پای
کوته کند ز رزم تو سام سوار دست
اینک حبیب بهر دعا دست کن بلند
چون نیسث به مدح شه کامگار دست
تا هرکسی ز بهر بقا و دوام خویش
دارد به پیش حضرت پروردگار دست
پیوسته از برای دعای دوام تو
بادا بلند سوی فلک بی شمار دست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
باز این تویی شهاکه جهانت مسخرست
بر تارکت ز مهر جهانتاب افسرست
باز این منم  که طبع روانم سخن سر است
شیرشن کلام من به مثل تنگ شکرست
باز ای  تویی شها که سزاوار تست مدح
طبعت محیط فیض و کفت  کان  گوهرست
باز این منم که تا ز ثنای تو دم زنم
غمگین ز فکر روشن من مهر انور ست
باز این تویی که مهره اقبال بدسگال
از دستخون داو جلالت به ششدرست
باز این منم  که تهنیت آور به سوی من
روح  امامی از هری و مجد همگرست
باز این تویی  که حارس  کریاس شوکتت
طغرلتکین و اتسزو سلجوق و سنجرست
باز این منم که منبع جان بخش فکرتم
چون چشمه زلال خضر روح پرورست
باز این تویی  که عرصه جاهت چنان وسیع
کاندر برش مساحت  گیتی محقرست
باز این منم که هرکه نیوشد کلام من
گویدکه نیست شاعر ماهر فسونگرست
باز این تویی  که از تو گه رزم در هراس
گودرز و گیو و رستم و گستهم و نوذرست
باز این منم که داور اقلیم دانشم
ملک سخن به تیغ خیالم مسخر ست
باز این تویی که زیر نگین تو نه سپهر
با چار رکن و شش   جهت و هفت  کشورست
باز این منم که طبع روان بخشم از سخن
گنجینه پر از د ر و یاقوت احمرست
باز این تویی  که تیغ جهان سوزت از گهر
چون ذوالفقار حامی دین پیمبرست
باز این منم که حجله نشینان فکر من
چون روی نوعروسان پر زیب و زیورست
باز این تویی که سده  کاخ رفیع تو
با اوج عرش و سدره و طوبی برابرست
باز این منم که چون که مکرر کنم سخن
اندر مذاق خلق چو قند مکررست
باز این تویی  که چاکر کاخ جلال تو
رای و کی و نجاشی و خاقان و قیصرست
شاه جهان بهادر دوران حسن شه آنک
خورشید از خجالت رایش مکدرست
هوشنگ ملک پرور و جمشید ملک گیر
دارای تاج بخش و خدیو مظفرست
تا چرخ را مدار بود برقرار باد
زانرو که سیر چرخ ز عزمش مقررست

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
بر دلم صدهزار نیشترست
بلکه از صدهزار بیشترست
شرح یک ماجرا ز دردسرم
موجب صدهزار درد سرست
پیکرم آنچنان شدست ضعیف
که نهان همچو روح از نظرست
زین سبب درکفم ز غایت ضعف
خشک چوبی به  گاه پویه درست
لاجرم  گاه پویه پندارند
که عصایی به سحر ره سپرست
گر هلال این چنین ضعیف شود
عاطل از سیر و جنبش و اثرست
کوه اگر بیند اینچنین آسیب
لرزه اش تا به حشر در کمرست
پیش اشک دو چشم خونبارم
قلزم اندر شماره شمرست
قامتم خم شدست همچو کمان
لیک در پیش تیر غم سپرست
تن افسرده ام ز غایت ضعف
چون یکی چوب خشک بی ثمرست
موی از تاب تب بر اندامم
بتر از نیش ناچخ و تبرست
در و بام سرایم از شیشه
راست گویی دکان شیشه گرست
همه لبریز از آن قبیل عرق
کش به چارم مزاج سرد و ترست
آه از آن شیشه ای  که چون  کژدم
هیاتش دل شکاف زهره درست
لاطیی هست  کاب شهوت آن
رافع رنج و دافع خطرست
دوستانم زنند دست به دست
که فلان ای دریغ محتضرست
آنچنان لاغرم که پنداری
پوستم زیر و استخوان زبرست
لاجرم هرکه مر مرا بیند
فاش  گوید که این چه جانورست
حجره من زمین یونانست
بس که در وی حکیم چاره گرست
دهنم از حرارت صفرا
از عفونت چوکام شیر نرست
لرز لرزان تنم ز شدت ضعف
چون دل خصم صدر نامورست
حاجی آقاسی آن جهان جلال
که جهانش به چشم مختصرست
آنکه رایش مدبر فلکست
وآنکه قدرش مربی قدرست
آنکه از مهر و کین او زاید
هرچه اندر زمانه خیر و شرست
جنبش خامه اش چو گردش چرخ
پایمرد صدور نفع و ضرست
لیک سیرش خلاف سیر سپهر
دوست را نفع  و خصم را ضررست
طبع او بحر و گفت او گوهر
دست او ابر و جود او مطرست
آنچه ز آثار خلق نیک در اوست
از گمان و قیاس و وهم برست
ملکی هست در لباس بشر
کاین خلایق نه لایق بشرست
اگر از خود بدی فروغ قمر
گفتمی کاو برای و رو قمر ست
روی او نیست آفتاب سپهر
لیک چون آفتاب مشتهرست
خامه او چو خام خسرو عهد
مادر فتح و دایه ظفرست
با عتابش  که هست مایه مرگ
خون و جان جهانیان هدرست
دل و دستش به گاه جود وکرم
غارت گنج و آفت گهرست
چون غزالی رمیده از صیاد
حزم او پیش بین و پس نگرست
لطف او روح بخش و روح افزا
قهر او جان ستان و جان شکرست
ای بهشت جهانیان  که جحیم
زاتش سطوت تو یک شررست
هر سخن  کز لبت برون آید
خوشتر از آب چشمه خضرست
جامه شوکت و جلالت را
دیبه نه سپهر آسترست
نوش درکام دشمنت نیش است
زهر درکام دوستت شیرست
صاحبا بنده تو قاآنی
که خداوند دانش و هنرست
گله ها دارد از تغافل تو
لیک دلش از زبانش بی خبرست
هیچ  گفتی  کهینه چاکر من
مدتی شدکه غایب از نظرست
هیچ گفتی که درکدام محل
به  کدامین سراچه اش مقرست
جد پاک تو مصطفی  که بقدر
ذاتش از هرچه جز خدای برست
به سرای فلان یهود شتافت
دید چون خسته حال و خون جگرست
زادگان را مگر نه درگیتی
شیوه جد و عادت پدرست
دوش گفتم که پاکشم چندی
ز آستانت که از سپهر برست
بازگفتم که بنده در همه حال
از تولای خواجه ناگزرست
سایه جز پیروی گزیرش نیست
هرکجا کافتاب درگذرست
زبر و زیر زیر فرمانت
تا زمین زیر و آسمان زبرست

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
عاشق بی کفر در شرع طریقت کافرست
کافری بگزین گرت شور طریقت در سرست
کفر دانی چیست آزادی ز قید کفر و دین
آوخا زین قید آزادی که قید دیگرست
نور ایمان مضمرست ای خواجه در ظلمات کفر
آری آری چشمه حیوان به ظلمات اندرست
زان سبب خوانند کافر انبیا را از نخست
وین سخن از روز روشن بی سخن روشنترست
زان سبب کز هر یکی دیدند چندین معجزات
از طریق عجز می گفتندکاو پیغمبرست
لاجرم هر دین که هست از کفر پیدا شد نخست
پس به معنی مومنست آنکو به صورت  کافرست
کفر صورت چست درد فقر و سوز عاشقی
درد آن و سوز این الحق عجب جان پرورست
منن رام اکامل نماید درد فقر و سوز عشق
بانگ کوس از ضربتست و بوی عود از آذرست
عکس های فکرت تست آنچه اندر عالمست
نقش های فکرت تست آنچه اندر دفترست
خودرسول خود شدی اسکندر رومی مدام
وانچه گفتی گفتی این فرموده اسکندرست
یک سخن سربسته  گو یم  کاو نداند بدسگال
مصدر اندر فعل مضمر گرچه فعل از مصدرست
فعل و مصدر را ز یکدیگر بنتوانی  گسیخت
کاین دو را با یکد گر پیوند بوی و عنبرست
هستی خورشید رخشان وان چه بینی روزنست
هست یک هستی مطلق و آنچه بینی مظهرست
می خمار آرد هم از می دفع می  گردد خمار
لاجرم اندر تو ای دل درد و درمان مضمرست
تا نباشد راست مسطر نشاید ساختن
وین عجب کان راستی را باز میزان مسطرست
ترک اوصاف طبیعت  گو دلا کز روی طبع
هرچه خیزد ناقصست و هرچه زاید ابترست
خود زنی بدکاره کز بیگانه آبستن شود
هرچه می زاید حرامست ار پسر یا دخترست
خلق نیکی  کز طبیعت می بزاید مرد را
پیکری بیجان بسان صورت صورتگرست
وآدمی کاو را نباشد سوز عش و درد فقر
اسب چوبین است کش نی دست و نی پاوسرست
شخص بیجان دختران را بهر لعبت لایقست
اس چ ربین ک ردان را بهر بازی درخ ررست
فکر و ذکر اختیاری چیست دام مکر و شید
کانکه بی می مستی آرد در پی شور شرست
اژدهای نفس نگذاردکه رو آری به  گنج
اژدهاکش شوگرت در سر هوای گوهرست
شیر حق آن اژدها را کشت اندر عهد مهد
لاجرم هر آدمی  کاو حیه در شد حیدرست
اژدهاکش  هیچ می دانی درین  ایام  کیست
میر احمد سیر تست و صدر حیدر گوهرست
میرزا آقاسی آنکو وصف روی و رای او
زانچه آید درگمان و وصف و دانش برترست
ذ ات بی همتای او قلبست و گیتی قالبست
عدل ملک آرای او روحست و عالم پیکرست
فطرت او آسمانی  کش محامد انجمست
طینت او پادشاهی  کش  مکارم لشکرست
گر بدو خصمش تشبه  کرد کی ماند بدو
نیست  سلطان هر که چون هدهد به  فرقش افسرست
لاغرستش  کلک اگرچه فتنه عالم بود
آری آری هرکجا بسیار خواری لاغرست
محضر قدر رفیع اوست  گردون لاجرم
ای اهمه انجم براو چون مهرهابر محضرست
گر ز گردون فر او افزوده گ ردد نی عجب
هرکجا آیینه بینی صیقلش خاکسترست
گر به کام شیر بنگارند نام خلق او
تا ابد چون نافه آهو کان مشک او فرست
آصفبن برخیا گر خوانمش آید به خشم
خواجه خشم آردبلی  گر گو بیش چون چاکرست
هرکجا ذکری ز خلقش لادن اندر لادنست
هرکجا وصفی زرایش اختر اندر اخترست
کلک او یک شبرنی باشد ولی دارم شگفت
کز چه آن یک شیر یک هندوستان نی شکرست
تا جهان ماند بماند او که بی او روزگار
موکبی بی شهریارست و سپاهی بی سرست

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
روز می و وقت عیش وگاه سرورست
یار جوان می  کهن خدای غفورست
میل و سکون شوق و صبر ذوق و تحمل
شعله و خس برق و دشت سنگ و بلورست
بادیه پر سنگ و وقت تنگ و قدم لنگ
توشه کم و ره دراز و مرحله دورست
یار غیورست و حسن سرکش و من مست
شوق فزون صبر کم شراب طهورست
بادیه بی آب و چشمه دور و هواگرم
رخ تر و لب خشک و آفتاب حرورست
زهد گنه می ثواب هجر قیامت
وصل جنان یار حور بزم قصورست
طاقت و دل زهد و مست واعظ و رندی
قوت و شل پند و کر بصبرت و کورست
جعد و بناگوش زلف و رخ خط و رویت
هاله و مه ابر و مهر سایه و نورست
خشم و رضا کین و مهر هجر و وصالت
خارو رطب نیش و نوش سوک و سرورست
گریه مطر اشک قطره دیده سحابست
عشق شرر شوق شعله سینه تنورست
بار عدو چرخ ضد زمانه مخالف
نفس رضا دل حلیم طبع صبورست
شاه جهان جم دهر میر زمان کش
مهر عنان مه رکاب چرخ ستورست
داد به جا دادخواه زنده عدو طی
ملک مصون شرع شاد شاه غیورست
دانش ن و دل جود و طبع جودت و فکرش
نکهت و گل بوی و مشک تابش و هورست
نام حسن فکر بکر ذات  کریمش
اصل طرب بحر عیش کان حبورست
باغ و رخش مهر و رایتش مه و رویش
دیو و ملک نار و نور زنگی و حورست
خصمش بسته کفش گشاده دلش شاد
تا خور و مه روز شب سنین و شهورست

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلاتُ مُفْتَعِلُنْ فَعْ
بحر: منسرح مثمن مطوی منحور
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - U | - U U - | -
ملک ز انصاف شه بهشت برین است
دوزخیم بالله ار بهشت چنین است
گرمی بازار دین چنانکه در اقلیم
کفر وقایع نگار دین مبین است
منت بیمر خدای عزوجل را
کانچه هوا خواه خلق بود همین است
تا چه کند دادگر دگرکه زدادش
ملک سراسر نگارخانه چین است
عروه وثقی است اعتصام جهان را
ملک مخوانش دگر که حبل متین است
فتنه چنان شدکه صبح اول عمرش
پیشرو شام روز باز پسین است
از چه نباشد چنین  که دور زمان را
تکیه به عهد خدایگان زمین است
خسرو غازی ابوالشجاع حسن شه
کش همه  چیزی به  جز قران و قرین است
آنکه یمین فلک ز یمن یسار است
وآنکه یسار جهان ز یسر یمین است
آنکه ز بس ایمنی هماره حسامش
از پی آشوب با نیام به  کین است
تالی عرش خدای و عقل نخستین
از چه ز قدر بلند و رای رزین است
همت عامش حروف مهمله نگذاشت
فی المثل اندرکلام سین همه شین است
وین زره رسم خط نه کز پی فرقست
کان سه نقط بر نشیب مده سین است
ای که ز بخت سمین و تیغ نزارت
پیکر بیداد و داد غث و سمین است
ساکن دوزخ اگر حسام تو بیند
باورش آید که در بهشت برین است
باکرمت تاب یک اشاره ندارد
هرچه در اجزای  کان و بحر دفین است
نزد کمالت به هیچ وهم نیرزد
هرچه به تصدیق کاینات یقین است
تیر تو معجون مهلکیست که نوکش
با گل تشویش و آب مرگ عجین است
در دل خورشید اژدها زده چنبر
یا به جبین در به روی قهر تو چین است
پیرو خصمت به غیر سایه  کسی نیست
وان همش از بهر قصد جان به  کمین است
تیغ تو پهلو زند به آتش سوزان
گرچه ز جوهر قرین ماء معین است
خاک حریمت نشان آبله دارد
بس  که درو جای صدهزار جبین است
خصم توگر پی بردبه چشمه حیوان
زلال خضر بهر زوالش معین است
تیغ به سر پنجه تو طرفه هلالی
درکف خورشید آسمان برین است
یا بدم اژدری نهنگ و یا نی
شاخ گوزنی به چنگ شیر عرین است
یا ز پی قتل دشمنان ملک الموت
تعبیه در دست جبرییل امین است
بر تن هر جانور که  کسوت هستی است
داغ تواش در مشیمه نقش جبین است
کرد رقم خنجرت به ناصیه  کفر
هرچه ضروریه مسایل دین است
عرشه جم بر فراز باد سبک سیر
یا ز بر خنگ باد پای تو زین است
بیلک پیل افکنت به چشم بداندیش
رشته و سوزن شهاب و دیو لعین است
دست تویم را چنان ز پای در آورد
کز بن هر موجه اش هزار انین است
طبع توکان را چنان به مویه درافکند
کاشک روانش به جای در ثمین است
دیده نرگس  که از مشاهده عاری است
با مدد بینش تو حادثه بین است
از اثر عدل تست اینکه در آفاق
فننه به چشمان مست گوشه نشین است
ملک ستانا بسیج رزم هری را
کت ظفر و نصرت از یسار و یمین است
بر دم گرگ آشتی زند به تو بدخواه
گوش بمالش  که هان هژبر عرین است
ور همه رویین تنست دیده بدوزش
بخت ترا ناصرو خدای معین است
تا به جهان از مسیر ثابت و سیار
گه اثر صلح و گه مآثر کین است
با د بهر آن بجزو عمر تو داخل
هرچه به هم کرده شهور و سنین است

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلاتُ مُفْتَعِلُنْ فَعْ
بحر: منسرح مثمن مطوی منحور
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - U | - U U - | -