cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
در مذهب عاشقان قراری دگر است
این باده عشق را قراری دگر است
هر علم که در مدرسه حاصل کردم
کاری دگرست و عشق کاری دگرست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ما کافر عشقیم مسلمان دگرست
ما مور ضعیفیم سلیمان دگرست
از ما رخ زرد و جامه پاره طلب
بازارچه قصب فروشان دگرست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در عالم عقل مدخل عشق خوشست
جان دادن عاشق بدل عشق خوشست
در اول عمر عشق جهلست و جنون
در آخر عمر اول عشق خوشست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر چند که اضطراب بیش از پیش است
هم صبر صلاح دل بیش اندیش است
محروم ز خدمت تو کاری صعبست
لیکن چه کنم واقعه ای در پیش است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آب دهن و دلت اگر تاریکست
روشن کردم ولی سخن باریکست
عکسی ز بهشت در جهان آوردند
اینک ز نزاری بشنو شاهیکست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
یاد تو به هر صبوح مفتوح منست
در هر نفسی خیال تو روح منست
کی جفت شود دلم دمی با دگران
تا بوی تو در دماغ مجروح منست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از اصل نیاز کدیه شاهی منست
افلاس گواه بر گواهی منست
گر بد کردم من تو نکو کن آخر
نیکویی تو کم ز ملاهی منست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جام جم سعد دین نزاری اینست
با هم نفسی که دم بر آری اینست
ای یار طمع مکن بدین جام لطیف
می نوش و خموش باش باری اینست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن کس که ورای کفر و ایمان من اوست
مجموعه خاطر پریشان من اوست
او را و مرا ز همدگر گر خواهند
توان کردن جدا که جانان من اوست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مخموری ما ز مستی مستی اوست
بی مایی ما و نیستی هستی اوست
تعجیل نمی کنیم دانی ز چه زانک
در هر سیلی که می رود پستی اوست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنجا که به فال نیست آزردن دوست
واجب کند از دوست ستم بردن دوست
صبعست ولی به کام دشمن بودن
نازیدن دشمن بتر از مردن دوست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای گوشت خران دنبه ارزان نیکوست
هر چند گران خرند ارزان نیکوست
در شیوه کره تاختن رابض را
زین یک نیکو نیست ولی زان نیکوست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای یار حجاب ما همه از ماییست
کثرت همه از ماست که در یکتا نیست
نی نی غلطم که در احد کثرت نیست
کثرت همه وسواس دل هر جاییست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در دیده ی ابر این زمستان نم نیست
گویی که مگر آب به دریا هم نیست
در آب گوارش کمی شد پیدا
یک قطره ز قطره های چشمم کم نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای یار اگر از بدو ازل وصلی نیست
پس متقلبات عصر را اصلی نیست
گر نه ز برای اتصال من و تست
پس چیست که هیچ وصل بی فصلی نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خون آمد و پیراهن چشمم بگرفت
خوش یافت مگر مأمن چشمت بگرفت
از بس که به غمزه خون ناحق کردی
خونی که چنین دامن چشمت بگرفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ختمست به غمزه دلبری بر چشمت
مستست چو چشم نرگس تر چشمت
در چشم تو چون کسی نیاید هرگز
جز خون دلم که آمد اندر چشمت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گفتی که کی آمد و کجا بود و کجاست
چندین حیرت در رهت ای دوست چراست
آن همچو من و تو استحالت نکند
کژ می نگری از آن نمی بینی راست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از دست رقیبان مخالف چپ و راست
با یارم اگر وصل نمی آید راست
تا خود چه خیال می پزد افسرده
دیوار حجاب نیست جانان با ماست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چشم تو ز بس که کرد خون از چپ و راست
در خون چو دلم غرق شد آنک پیداست
گر خون دلم نه غمزه ی شوخ تو ریخت
پس دامن چشم مستت آلوده است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با یار بگفتم به زبانی که مراست
گر آرزوی روی تو جانم برخاست
چون روی تو ماه نیست روشن گفتم
چون قد تو سرو نیست می گویم راست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر صبح که جام عشق گیرم بر دست
سرمایه نیستی کنم در سر هست
هر لحظه برانگیخت قیامت ز وجود
هر جرعه ز جان تو که در جام بنشست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دیرست که خواجه مجددین از سر دست
ننوشت و نکرد یاد ما چیزی هست
کو معتمدی که گوید اسباب معاش
گر می شود اطلاق براتی بفرست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در دامن دوستان دانا زن دست
گر دانایی توان ز نادانی رست
با آنک سخن ز نیستی باید گفت
هرگز نتوان گفت ز هستیت هست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گویند که ای زمام دل داده ز دست
چونست که شوریده و مستی پیوست
از زلف تو یک حلقه و صد بیدل صد
وز جام تو یک جرعه و صد عاشق ماست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای دل چو بدو نیک جهان بر گذرست
شادی کن و غم مخور که دنیا سمرست
سر گشتگی من و تو از چرخ مدان
کو هم ز من و تو نیز سرگشته تر است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زان روی که روی عاشقان در یادست
یک رو نی که رویها بسیارست
یک روی شو و روی بگردان ز دو روی
زیرا که دو روی روی در دیوارست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
می گر چه که طبع تلخ شورانگیز ست
موتی است حقیقت که حیات آمیزست
کندست ازو فهم فرو بسته دهان
با عقلش از آن همیشه دندان تیزست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با دیده و ره ندیده بسیار کس است
با دیده وری رو اگرت دست رس است
نادیده به خویشتن به جایی نرسی
در خانه اگر کس است این نکته بس است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر هیچ هدایتی کند عزمی جست
داریم توکلی و تسلیمی سست
ما گر چه گناهکار و بد کرداریم
یا رب همه امید به بخشایش توست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دیدار به ما نمود و در پرده نشست
نگشاده ره وصال و در بر ما بست
با ما نه به صورت و به معنی با ما
آنجا که من نیست ببین آنجا هست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کفر از سر زلفین تو در عین حق است
گل از رخ زیبای تو اول ورق است
از مشک جفا لاف مزن گر بینی
کز بوی عرقچین تو چین در عرق است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بیداد ز عقل و خرد و هوش و دل است
فریاد ز باد و آتش و آب و گل است
گر می خورد و عقل و دل و خوش برد
گر می بیند کو بتر از من بحل است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تشنیع که می زنند بر من چهار است
بار دل اهل دل هم از نااهل است
چون بوته ز کارگاه برون آرند
روشن بنماید محک زر سهل است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خودین چه کند چون نظرش کوتاه است
او حب و غریب و بر صراطش راه است
سر رشته مده ز دست تا گم نشوی
با حبل متین باش که ره بر چاه است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در هر دوری عاشق و معشوقی هست
گویم حکم برفتست ز مبدای الست
از لیلی و مجنون و ز شیرین فرهاد
این رمز بس ار فهم کنی نکته ی هست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گوید به من که چونی و حالت چیست
از مرگ بتر که بی تو می باید زیست
در شهر کسی دیگر نمی دانم کیست
کو محنت من شنید بر من نگریست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بس خلق که بر آمده و رفته گریست
نا رفته در این گنبد درد آمده  کیست
مستغرق این جهان فانی نشوی
گر بشناسی کامدن و رفتن چیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
من مستم و مستی من از بی خبریست
ای بی خبران آنک خبر دارد کیست
فی الجمله میان مستی و هوشیاری
چیزیست که آن بگویم از دانی چیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دیر آمد و زود برفت و ما را بگذاشت
آری سر ما مگر ازین بیش نذاشت
یار از بر ما رفت و کم انگاشت مرا
زین به نظری کند دلم می پنداشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جل صبح خمیر خاک آدم که سرشت
زان قوم نیم که ترسم از دوزخ زشت
بیهوده چه غم خورم که معلومم نیست
تا بر سر من در ازل ایزد چه نوشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زان طایفه نیستم که نازم به بهشت
بازش که برون کرد و که بردش به بهشت
گوساله سامری سخن گوی که کرد
موسی ز که خشم کرد و نعبان به که هشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای مطلع آفتاب رخشان رایت
نه طیره ی طلعت جهان آرایت
چون دامنت آفتاب خواهد هر دم
کز روی تفاخر اوفتد در پایت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ایزد به تو زینت جهانبانی داد
گوش شنوایی و زباندانی داد
امروز بده داد و بترس از داور
زان روز براندیش که نتوانی داد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر دم زدنی فلک دگرگون گردد
هر دون سخی ای و هر سخی دون گردد
زاندیشه آنک تا دگر چون گردد
دل در بر زیرکان همی خون گردد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر لحظه دمم غمت فرو می بندد
در آمد و شد گره برو می بندد
دشوار اگر می رود و می آید
ز آنست که درد دل درو می بندد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر کز تو برید کی کجا پیوندد
بیگانه به آشنا کجا پیوندد
تن حاصل جانست و از تن برود
شک نیست که جان به جان ما بپیوندد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ما را غم تو زیر و زبر می دارد
هر روز ز هر روز بتر می دارد
صبرم که رسیدست به طاقت کارش
از دست غم تو پای بر می دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای شمس سرت میل به پستی دارد
چشمت هوس خاک پرستی دارد
باران صبوحی به سرت آمده اند
برخیز اگر هوای مستی دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جانست شراب ترک جان نتوان کرد
زو گر چه گرانست کران نتوان کرد
هر رنج که از شراب ظاهر گردد
الا به شراب دفع آن نتوان کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر عزم شرایع و سن خواهم کرد
ور قصد چمانه و چمن خواهم کرد
در مملکت وجود چه بیش و چه کم
از طاعت و معصیت که من خواهم کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آمد به برم یار و شبیخون آورد
بر دست گرفته جام گلگون آورد
گفتم که مگر به خویشتن باز آیم
یکباره مرا زخویش بیرون آورد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن روز نگر که جان کم تن گیرد
یا عادت تو طبیعت من گیرد
آن کن که به حشر دست گیرت باشد
چیزی مکن ای دوست که دامن گیرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
سودای تو دست در گریبانم زد
اندوه تو چون صاعقه بر جانم زد
تا دست ز هر دو کون کوته نکنم
در کوی زنخدان تو نتوانم زد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بزمی است که اهل دل چنین جا باشد
کز هشت درش بهشت پیدا باشد
وین طرفه که هر که بایدش لعل مذاب
با کشتی می بر لب دریا باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنرا که سر و دل ملامت باشد
پیوسته کشنده ی غرامت باشد
با خویش کجا رسی به مقصد هیهات
از خود بدر آمدن قیامت باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از دوست مرا وانگری بس باشد
وز گوشه ی چشمش نظری بس باشد
از منزل کثرتم به وحدت بردن
بسیار نگویم قدری بس باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
یک نکته گر از لفظ مقدس باشد
با من به از آنک با همه کس باشد
چندانک بگوید به اشارت که هنوز
بر هم زدی هم به همین بس باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
پیوند حقیقی کشش جان باشد
نه وصل عنان گیر نه هجران باشد
گر شخص به من نماید انجاگو باش
جان می باید که پیش جانان باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
می آینه ی خاطر رخشان باشد
جانست وز جان چه خوش ترست آن باشد
دانی که کجا بود چنین جان پرور
در خدمت اتسزبن طوغان باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بارم که به خلق و خلق نیکو باشد
آرام و قرار دل من او باشد
کان دهنش هست پر از لؤلؤتر
کان دید کسی که پر زلؤلؤ باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با ما نه جهنم و نه مینو باشد
نی بر غلطم که هر دو نیکو باشد
اینجا که منم کس نبود الا من
آنجا دگری نیست همه او باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کنجی که درو گنج الهی باشد
هر چیز کزان گنج بخواهی باشد
درویش که درویش بود سلطانست
در فقر کمال پادشاهی باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
روزی که مرا از تو جدایی باشد
از چرخ نشان بی وفایی باشد
تاریک شود همه جهان بر چشمم
بی نور مرا چه روشنایی باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کی همچو تو مریم آستینی باشد
ممکن نه که در هیچ زمینی باشند
هر گه که تو چین از آستین باز کنی
در هر چینی خراج چینی باشند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بر من به سر از عمر چنین خواهد شد
بس خون که ز دیده بر زمین خواهد شد
با ما سخن از دنیی و دین می گویند
نه آن به حجاب ما نه این خواهد شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای عقل چرا زبون دل باید شد
مفتون بت چین و چگل باید شد
آن روز مرا بزیر ژل باید شد
کز روی محققان خجل باید شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
می ترسم از آن خط که جهان در تو کشد
تیر فلک از حد کمان در تو کشد
گر هیچ سیه کاری زشتت روزی
بر روی افتد خلق زبان در تو کشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای دل سر و کارت ار چه بی سامان شد
با یار ز انصاف برون نتوان شد
ابرست رقیب و مه نو روی جیب
چون ابر برآمد مه نو پنهان شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
این ره روشن مرا ز انفاس تو شد
وین بی خبری در سرم از کاس تو شد
در گوش دلم ز حقه ستر انام
دریست که آن سفته به الماس تو شد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
می ده که ز جانم رمقی بیش نماند
صبرم ز دل مصلحت اندیش نماند
حیض همه روزه داشت زان شد مستور
وز دختر رز هیچ که عذر پیش نماند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن به که ز روزگار نیکی ماند
کز بد همه زشت و مرده ریگی ماند
با اهل صفا پیاله از دست منه
تا در خم روزگار سیکی ماند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دروازه ی روزگار اگر بربندند
و اجزای زمین به آسمان بربندند
برمی دهد از مهر زمین دل من
تا روز اجل که آیم از سر بندند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در حلقه عشق هر که را جا کردند
دل فارغش از معاد و مبدا کردند
تو دیده نداری که بینی گرنه
سریست که بر دو کون پیدا کردند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای یار به تو گر دگری بفرستند
در هستی خویشت اثری بفرستند
با خویشتنت از دگری نیست خبر
بس بی خبری باخبری بفرستند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مهر و مه اگر مهر نگینت بوسند
هر جا که قدم نهی زمینت بوسند
بر قاعده ی خلیفه می شاید اگر
شاهان زمانه آستینت بوسند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
این دم همه کس را نبود تا که زند
در عشق منادی تولا که زند
ما هیچ به خود نه ایم و با او همه ایم
آری لمن الملک به جز ما که زند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن ها که همیشه در قیامت باشند
پیوسته کشنده ی غرامت باشند
از دل همه روزه در غرابت افتند
وز بد همه ساله در ملامت باشند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با ما نه کند مگر از آنها که کند
گر چه نبود عجب چنان ها که کند
نه روی شفاعت خطاها که کنیم
نه طاقت صبر امتحان ها که کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
عشقی که چو عشق ماست نقصان نکند
آن به که زیاده روی پنهان نکند
خاصیت عشقی که مجازی نبود
دردیست که جستجوی درمان نکند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ناهید زرشک پیرهن پاره کند
کز دور نظر تیز درین باره کند
خورشید که صنعتش مرصع کاریست
زیبد که نگین هاش سیاره کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر جا که گدایی و شهی خواهد بود
هر یک زدوگانه را رهی خواهد بود
بیدادی برمی کشم و می گویم
نیکست که هم داد گهی خواهد بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن کو زمی شبانه مخمور بود
نزدیک خرد ز زندگی دور بود
دل سوخته آتش غم را مرهم
خونیست که نامش آب انگور بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در فطرت من گر گل و گر خار بود
اینجا سخن بیهده بسیار بود
حق می گویم که دوست با دوست رسد
من می دانم که یار با یار رسد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هرگز دل من زبخت خشنود نبود
می خواست ولی زعشق پر سود نبود
بگذشت شب عمر و در و حاصل من
چون اول افسانه همه بود و نبود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنکه دل در هوس روز وصال است او را
خواب شب در سر اگر هست خیال است او را
دل ز چشمش چه شد ار کرد سوال نظری
چون نظرهاست در آن جای سوال است او را
خال لبهاش به خون دل صاحب نظران
تشنه از چیست چو در پیش زلال است او را
دل بیمار من از دال و الف خالی نیست
تا قد چون الف و زلف چو دال است او را
به جگر خوردن بسیار به کف کرد غمش
خون عشاق بخور گو که حلال است او را
آفتاب از هوس آنکه شود همسر او
ایستد راست و زان بیم زوال است او را
به کمال است و بس این جور و جفا و ستمش
این صفتها که شنیدی به کمال است او را

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
از پیرهنت بویی آمد به گلستان ها
کردند پر از نکهت گل ها همه دامان ها
با رشته همه چاکی شد دوخته وین طرفه
کز رشته زلف تست این چاک گریبان ها
تا خوان جمالت را آراست به سبزی خط
افکند لب لعلت شوری به نمکدان ها
گر زلف برافشانی در پا فکنی سرها
چون لب به حدیث آری بر باد دهی جان ها
دیدار رقیب از دور افزود مرا گریه
از ابر سیه باشد افزونی باران ها
بیمار ترا محرم شربت دهد و مرهم
بی چاشنی دردت فریاد ز درمان ها
عیش و طرب عاشق درد و غم یار آمد
گر نیست گمان اینها باشد دگرت آن ها
عید است و کمال ار یار دارد سر قربانی
ما نیز یکی باشیم از جمله قربان ها

وزن: مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ مَفْعُولْ مَفاعیلُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - - | - - U | U - - -
از تو یک ساعت جدایی خوش نمی آید مرا
با دگر کس آشنایی خوش نمی آید مرا
گویی ام رو زین در وسلطان وقت و خویش باش
بعد سلطانی گدایی خوش نمی آید مرا
چاکرانت را نمی گویم که خاک آن درم
با بزرگان خود ستایی خوش نمی آید مرا
گفتمش در آب عارض عکس جان با ما نمای
گفت هر دم خود نمایی خوش نمی آید مرا
از لب لعلت نپرهیزم بدور آن دو چشم
پیش مستان پارسایی خوش نمی آید مرا
منکر زهدم برویت تا نظر باز آمدم
پاکبازم من دغایی خوش نمی آید مرا
صوفیان گویند چون ما خیز و در رقص آ کمال
حالت و وجد ریایی خوش نمی آید مرا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
از عاشقی همیشه جوان است پیر ما
خالی مباد عشق بتان از ضمیر ما
با آنکه چون چراغ سحر شد جوانه مرگ
هم دیر زیست مدعی زودمیر ما
صد جان ما ستاند و به یک بوسه وعده داد
بسیار بخش دلبر اندک پذیر ما
در دل به قدر ذره نگنجد خیال غیر
کز مهر او پر است ضمیر منیر ما
تا کی دعای وصل کمان ابروان کنم
چون بر نشانه هیچ نیفتاد تیر ما
جان را چو نیست از تن و تن را ز جان گریز
از ما جدا مشو دگر ای ناگزیر ما
داریم صبر اندک و بیش از شمار شوق
پوشیده نیست از تو قلیل و کثیر ما
روز حساب غم نخوریم از گنه کمال
گر عقد زلف یار بود دستگیر ما

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
از باد مکش طره جانانه ما را
زنجیر مجنبان دل دیوانه ما را
آن شمع چگل گو که برقص آرد و پرواز
این سوخته دلهای چو پروانه ما را
کردند زیان آنکه به صد گنج فریدون
کردند بها گوهر یکدانه ما را
دیدند سرشکم همه همسایه و گفتند
این سیل عجب گر نبرد خانه ما را
دل گرچه خرابست ز غم چون تو درآیی
آباد کنی کلبه ویرانه ما را
خواب خوش صبحت برد از دیده مخمور
شب گر شنوی نعره مستانه ما را
خواهد گله ها کرد کمال امشب از آن زلف
شبهای چنین گوش کن افسانه ما را

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
ای خط تو سبزی خوان بلا
خال سیاه تو نشان بلا
لعل لبت کان دل من کرد خون
خوانمش از درد تو کان بلا
زاهد خود بین به امید عطاست
عاشق مسکین نگران بلا
داد نشانم کمرت زان میان
باز فتادم به میان بلا
دور ز پیش تو بلا زان ماست
پیش تو ما نیز از آن بلا
چون نکشم آه اگر برکشی
از مژه ها تیغ و سنان بلا
رو بدعا آر ز چشمش کمال
تا رهی از فتنه زمان بلا

وزن: مُفْتَعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: سریع مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U U - | - U -
ای روشنی از روی تو چشم نگران را
این روشنی چشم مبادا دگران را
با حسن تو و ناز تو سوزی و نیازی
جان نگران را دل صاحب نظران را
زاهد ز تو پوشد نظر و عقل فروشد
آن بی خبران را نگر این بی بصران را
از پیش من آن جان جهان را گذرانید
تا خوش گذرانیم جهان گذران را
جان از سر کوی تو ندارد سر پرواز
مرغی که چمن یافت نجوید طیران را
گفتم بحق آن دل سنگین که وفایی
وقعی نبود پیش تو سوگند گران را
بنما بکمال آن لب و خون خوردن او بین
کآن باده حلال است چنین نقل خوران را

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعولُنْ
بحر: هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U - -
ای زغمت دل به جفا مبتلا
بی تو به صد گونه بلا مبتلا
ساکن کوی تو به چنگ رقیب
چون به سگ خانه گدا مبتلا
همچو دل خون شده در دست تو
با رخ و با آن کف پا مبتلا
با تو چه گویم که چه ها میکشد
دایم از آن زلف دو تا مبتلا
غصه خط یا غم خالت خورم
بین که شد این دل به چه ها مبتلا
کرد در آیینه نظر حسن تو
دید به خود نیز ترا مبتلا
هجر بسر شد به نیاز کمال
یافت رهایی به دعا مبتلا

وزن: مُفْتَعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: سریع مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U U - | - U -
ای سراپرده سلطان خیالت دل ما
کرده درد و غم تو خانه در آب و گل ما
سر به فردوس نیاریم چو زلف تو فرود
تا به خاک سر کوی تو بود منزل ما
مشکل ما دهن تست که هست آن یا نیست
جز به منطق لب تو حل نکند مشکل ما
شمع خود را سزد ار بر نکشد چون قندیل
شب چو از طلعت خود نور دهی محفل ما
بکن ای شیخ دعایی که بمیریم همه
تا دگر ننگ چنین خون نکشد قاتل ما
دیده چندانکه براند سخن از گوهر اشک
یار در گوش نیارد سخن نازل ما
دید سیل مژه در پیش کمال آن مه و گفت
در به دامن برد ار گریه کند سایل ما

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ای غمت یار بی نوایی ها
با من از دیرش آشنایی ها
از چراغ رخت به خانه چشم
در شب تیره روشنایی ها
گفت پای از رهت گریزانم
تا به کی این گریز پایی ها
سگ کویت به من نمود رقیب
بودش این هم ز خود نمایی ها
مفلسانیم مست و باده طلب
می کنیم از لبت گدایی ها
نه سمرقندیی نه زاهد چیست
خنکی ها و پارسایی ها
پاکبازی بشوی دست کمال
به می روشن از دغایی ها

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
این چه مجلس چه بهشت این چه مقام است اینجا
عمر باقی رخ ساقی لب جام است اینجا
دولتی کز همه بگذشت ازین درنگذشت
شادیی کز همه بگریخت غلام است اینجا
چون در آیی به طربخانه ما با غم دل
همه گویند مخور غم که حرام است اینجا
ما ورای فلکیم از بر ما گر بروی
برو آهسته که جام و لب بام است اینجا
نیست در مجلس ما پیشگه و صف نعال
شاه و درویش ندانند کدام است اینجا
چو صف عود همه سوخته و گرم رویم
بجز از زاهد افسرده که خام است اینجا
چند پرسی چه مقام است کمال اینکه تراست
این مقامی که نه منزل نه مقام است اینجا

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ایها العطشان فی الوادی الهوا
جوی جویبان جانب دریا بیا
آب را پیش لب هر تشنه ای
مالت الاکواب قل قل قولنا
از سقاهم ربهم ابریقهاست
ما به لب پیش لب ما و شما
گریه تا چند از عطش ای نور چشم
پیش چشمت آب چشمی برگشا
لو وجدت الخضر عینا فانتبه
کیف یحیی النون فی عین البقا
از نسیت الحوت اگر یادیت هست
همچو آن ماهی بخضری آشنا
گر طلبکاری مشو دور از کمال
لم تجد بعدی ولیا مرشدا

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -