باز گلبانگ پریشان می زنم
آتشی در عندلیبان می زنم
حجله گل بهر من بستند و من
سر به دیوار گلستان می زنم
در بن هر خار خنجر می خورم
بر سر هر نیش جولان می زنم
خون گرم از ریشه دل می مکم
جام زهر از ریشه جان می زنم
صد محیط زهر دارم در سفال
مرحبایی گو که آسان می زنم
بس که لذت دوستم یک لخت دل
بر متاع صد نمکدان می زنم
آن خلیلم من که قفل الحذر
بر دهان و دست مهمان می زنم
آن چراغ کشته ام کز دود گرم
آتش اندر آب حیوان می زنم
پادشاه عالم درویشیم
مهر بر پایین فرمان می زنم
پای هجرم راه حسرت می روم
دست عجزم چاک دامان می زنم
جاه را کوس بلند آوازگی
بر فراز بام نیسان می زنم
بحر طوفان خیز دردم موج خون
از تحرک های شریان می زنم
مرغ تجریدم نوا در فصل دی
بر فراز شاخ عریان می زنم
می کنم در گلشن جنت فغان
نغمه ای در کنج زندان می زنم
زهره می دزدد نوای خون چکان
زخمه چون بر عود افغان می زنم
تا به کی هرسو دوم در سومنات
تیشه ای در پای ایمان می زنم
بت پرستان می فریبندم بسی
شیشه ای بر سنگ ایشان می زنم
از مساماتم رود سیلاب خون
تا شراب از جام رهبان می زنم
آتش طورم می و جام آفتاب
حیف کاین می در شبستان می زنم
گردم از راحت زنم بر من مخند
کاین نفس در کام ثعبان می زنم
چون نباشد داغ گوناگون مرا
تکیه بر غم های الوان می زنم
بس که کج پنداشتم نقش درست
خنده بر بازیچه پنهان می زنم
فرش را هم دیده عصمت بود
لیک پا بر نیش عصیان می زنم
بس که پر نیش است پایم هر قدم
دشنه بر خار مغیلان می زنم
کعبه در آغوش دل دارم ولی
فال آتشگاه گبران می زنم
من و سلوی بر لبم ریزند و من
بر دل صد پاره دندان می زنم
دم به دم چون کشتی از شوق شکست
سینه را بر موج طوفان می زنم
می فشاند بر لبم خون مراد
عطسه ای کز مغز ایمان می زنم
می کنم تعظیم روز قتل خویش
دشنه ای بر عید قربان می زنم
بحر خون دریای آتش سیل زهر
می کنم در جام و خندان می زنم
در سراب افتاده ام جام و سبو
زآن جهت بر سنگ بطلان می زنم
گریه شوقم زآتشگاه دل
شعله بر خاشاک مژگان می زنم
تا به مژگان تو گردد آشنا
دیده را بر نیش پیکان می زنم
تا شوم پامال خیل غمزه ات
خیمه را در کافرستان می زنم
تیشه زد بر بیستون فرهاد و من
بیستون بر تارک جان می زنم
دست شیون در گلستان نشاط
بر سر گل های خندان می زنم
شیشه از زهر هلاهل شد تهی
کاسه در خون شهیدان می زنم
آتش اندر خرمن مقصود خویش
در میان آب حیوان می زنم
من که از کلک نظام روزگار
نقش ها بر لوح امکان می زنم
کوس افلاطونی از یونان زمین
می برم در ملک گیلان می زنم
ور سبب جوید کسی در گوش وی
این نوا از عود برهان می زنم
کان ولایت مولد دانشوری است
کاتش از نامش بیونان می زنم
میر ابوالفتح آنکه لوح دانشش
بر سر افهام و اذهان می زنم
نام جودش می برم یا دشنه ای
بر دل دریای عمان می زنم
فارس حکمش به جولان رفت و گفت
آفتابم گوست چوگان می زنم
راکب رایش به میدان راند و گفت
دهر میدان است و جولان می زنم
عقل می گوید گل ایجاد او
بر سر تقدیر امکان می زنم
عشق می گوید عبیر جیب او
بر دماغ پیر کنعان می زنم
گفت جاهش دهر بر من تنگ شد
چاک بر افلاک و ارکان می زنم
گفت جودش سیم و زر در کان نماند
سکه بر پیشانی کان می زنم
گرگ می گوید به دورانش که من
بر صف اعدای چوپان می زنم
داورا تا سایه کردی بر سرم
خنده بر خورشید تابان می زنم
تا مرا در بزم خود جا داده ای
تکیه بر دیوار احسان می زنم
تا حیات آموز من لطف تو شد
طعنه بر معزولی جان می زنم
گوش کن کز بام مدحت صبح و شام
طبل نظم آرای شروان می زنم
چشمه نور است چشم فطرتم
خنده بر کحل صفاهان می زنم
تا برآرم گوهر ارزنده ای
تیشه اندیشه بر جان می زنم
هر گلی کز باغ طبعم بشکفد
بر سر غلمان و رضوان می زنم
تن زنم عرفی نیم آخر ترا
بر نوای خودپرستان می زنم
در حضورت زآن نمی گویم دعا
تا نگویندم که دستان می زنم
در غیاب این نغمه را هر نیم شب
همره مرغ سحرخوان می زنم

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -