هستی با همه ی اجزایش سخن همی گوید وان من شی ء الا یسبح بحمده ولکن لاتفقهون تسبیحهم 
چون بت رخ تو است بت پرستی بهتر
چون باده زجام تو است مستی بهتر
از هستی عشق تو چنان نیست شدم
کان نیستی از هزار مستی بهتر
رویم را پرسیدند صوفی کیست گفت صوفی کسی است که نه مالک چیزی بود نه چیزی مالک او
شخصی بدیگری گفت برای نیازکی بنزد تو آمدم پاسخ داد برای نیازکت مرد کوچکی را بیاب
شخصی دیگری را گفت بتو نیاز کوچکی دارم گفت بگذارش بزرگ شود
مرا چه سخن پیش آن جمال و قد است
که صد هزار صفت گر کنم یکی ز صد است
بد است خوی تو ای جان که بد همیگویند
رخت که هست نکو گفت هیچکس که بد است
گفته ای درویش جان ده در طریق عاشقی
کار دشواری بفرما این خود آسان من است
از غم صورت شیرین بقیامت فرهاد
صد قیامت کند آن دم که رود کوه بباد
میکند پرواز ترک جان و میسوزد روان
تا نبیند شمع خود را مجلس آرای کسان
اگر زمن طلبی جان چنان بیفشانم
که آب در دهن حاضران بگردانم
مرا ز عشق نه عقل و نه دین و نه دنیاست
چه زندگیست که من دارم این چه رسوایی است
حدیث شوق همین بس که سوختم بی دوست
سخن یکی است دگرها عبارت آرایی است
در عرصات همچنان روی گشاده اندرآ
تا بدعا بدل شود دعوی دادخواه تو
هر گنهی که میکنی عذر که میکند طلب
این همه طاعت حسن گرد سر گناه تو
حل هر نکته که بر پیر خرد مشکل بود
آزمودیم بیک جرعه ی می حاصل بود
گفتم از مدرسه پرسم سبب حرم می
در هر کس که زدم بیخود و لایعقل بود
خواستم سوز دل خویش بگویم با شمع
بود او را بزبان آنچه مرا در دل بود
دولتی بود ز وصل تو شبی مهری را
حیف و صد حیف که بس دولت مستعجل بود
آن یار که عهد دوستداری بشکست
میرفت و منش گرفته دامن در دست
میگفت دگر باره بخوابم بینی
پنداشت که بعد از او مرا خوابی هست
از گردش چرخ واژگون می گریم
وز جور زمانه بین که چون می گریم
با قد خمیده چون صراحی شب و روز
در قهقهه ام ولیک خون میگریم
آفاق بپای آه ما فرسنگی است
وز ناله ی ما سپهر دود آهنگی است
در پای امید ماست هر جا خاری است
بر شیشه ی عمر ماست هر جا سنگی است
اسرار وجود خام ونا پخته بماند
و آن گوهر بس شریف ناسفته بماند
هر کس ز سر قیاس چیزی گفتند
و آن نکته که اصل بود ناگفته بماند
حسن خویش از روی خوبان آشکارا کرده ای
پس به چشم عاشقان خود را تماشا کرده ای
ز آب و گل عکس جمال خویشتن بنموده ای
شمع گل رخسار و ماه سرو بالا کرده ای
جرعه ای از جام عشق خود بخاک افکنده ای
ذوفنون عقل را مجنون و شیدا کرده ای
گرچه معشوقی لباس عاشقی پوشیده ای
آنکه از خود جلوه ای بر خود تمنا کرده ای
بر رخ از مشک سیه مشکین سلاسل بسته ای
عالمی را بسته ی زنجیر سودا کرده ای
موکب حسنت نگنجد در زمین و آسمان
در درون سینه حیرانم که چون جا کرده ای
میکنی جامی کم اندر عشق اسم و رسم خویش
آفرین بادا بر این رسمی که پیدا کرده ای
آیا آب دیدگان را پس از مرگ مردی که ما را آبرو بودی حفظ کنیم
ای گور ترا جسدی در آغوش نیست بل مکارمی زنده را در آغوش داری
بجان تو موی خویش برای آن که جوان بنظر آیم خضاب نکرده ام
بل ترسم از آن بود که اگرم با موی سپید بینند خرد پیران از من خواهند و نیارم
گفت دیروز طبیبی که تب یار شکست
لله الحمد که امروز به صحت پیوست
گفتمش نکوهش کافی است این سیاهی لباس حزنی است که در ماتم جوانی بتن کرده ام
هنگامی که ملامتگران حال مرا بچشم دیدند حیران ماندند و گفتند نکوهش وی دیگر ما را عار است
چه ما تاکنون می پنداشتیم کسی را نکوهش همی کنیم که می شنود همی فهمد و درمی یابد
حجاب از تجلی برگیر و مرا بوصل خویش زندگی بخش
اگرت قتل من خشنود همی کند هزار بارت حلال باد
مرا جز جانی نمانده آن را بستان جان تنها دارایی تهیدست است
جزیی از مرا از خویشتن ستاندی کاش کل مرا همی ستاندی
دل را از من برگرداندی و عقلم را بستاندی
بر در خانه ات قرنی ایستادم شود که بوصل نایل شوم
راستی اما کدام کس تواندم یاری کند تا تو از من خشنود شوی
مرا جز تو دل مشغولی نیست چرا که غایت هر دل مشغولیم تویی
مردمان را پیرامن خداوند اعتقاداتی گونه گون است اما مرا تمامی اعتقادات ایشان است
از عشقی که بدان مبتلا گشتم جز شور و اشتیاق بیشتر مرا نصیبی نشد
و محنت من در عشق او جز دایره ای نبود که آغاز و انجامش یکی است
قناعت را ریشه ی توانگری یافتم و از این رو بدان درآویختم
بدین گونه بی درهمی توانگرانه همی زیم و بین مردمان چونان شاهی رفت و آمد همی کنم
ما را اندک غذایی همی آورد و بسیارش همی پندارد این را سبب چشم اوست
بخت بد را بین که روزی من بدست کسی است که هر چیزی را دوبرابر همی بیند
کسی که تمامی عمر را در جهت سود اهل خویش بکوشد بحکمت نرسد
و جز جوانی خالی از غم و گرفتاری کسی دیگر را دسترسی به دانش نیست
لقمان حکیم نیز که خبر فضلش را کاروانها باین سو و آن سو می بردند
اگر دچار تهیدستی و عیال بودی هرگز گاو و خر از یکدیگر تمیز ندادی
اگرت نه مالی است که ما را سودی رسانی و نه دانشی که دینمان را حاصلی داشته باشی
و نیز امیدی در بلایا بتو نمیتوان داشت بگذار مجسمه ای از گل چون تو سازیم
چاندکی مال و فزونی آروزها مرا در این سرزمین برفت و آمد بسیار واداشته است
پرسیدندمان که حالتان چگونه است سوالشان با بدرود همزمان شد
هنوز نرسیده بار برستیم راستش بین فرود آمدن و براه آمدنمان تفاوتی نیافتیم

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -