cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
ای مایه عزت ای سعادت 
از بهر خدا بگو کجایی
ماراست به تو بسی ارادات
چونست که نزد ما نیایی
رسم است ز خستگان عیادت
شد خطه مغرب از تو پر نور
ای چشمه نور کردگاری
تا چند در این شبان دیجور
ما مشرقیان کشیم خواری
بر ما نظری به قدر مقدور
من نور سعادتم  چه خواهی
واندر طلبم چه می کنی جهد
در جمله جهان  مراست شاهی
هر دوره و هر زمان و هر عهد
بی فرق سفیدی و سیاهی
افسوس از اینکه اهل دنیا
کورند و مرا نمی شناسند
من ظاهر و این گروه اعمی
اندر طلبم در التماسند
هریک  به رهی  روند بیجا
برنوع بشر نگشته مفهوم
معنای سعادت بشر هیچ
گویند سعادتست معدوم
یک فرقه وفرقه دگرهیچ
جز نام ز من نکرده معلوم
در غرب  سعادتست قوت
از توپ و تفنگ و جیش جرار
در شرق  عبادت و ریاضت
یا مهتری و ضیاع بسیار
در افریقا شکار و راحت
نایافته زو خبر سعادت
هرکس به سعادتی است پدرام
ظاهر می گشت اگر سعادت
بدبخت نماندی اندر ایام
هرکس خردی به زر سعادت
انوار سعادتست پنهان
بدبختی آدمی از آنست
در عین خوشی بود فراوان
خوشبخت  که دست و لب کزانست
مسعود نیامده است انسان
گر خاصه غرب نیستی  هست
روشن ز چه غرب و شرق تاری
مشرق به مغاک تیره پا بست
مغرب زده بر فلک عماری
انصاف چرا گذاری از دست
یک  چند ز شرق  غرب  شد خوار
بر غرب رسید جور و بیداد
وز فتنه غربیان خونخوار
یک چند برفت شرق برباد
وین حال شود همیشه تکرار
از سر بنهید جهل و اوهام
کوشید به علم  و صنعت  نو
یکرنگ شوند و راست فرجام
چون پارسیان به عهد خسرو
یا چون عربان به صدر اسلام
شاید که درین زمانه تنگ
یک بار دگر دهید جولان
بر شرق رسد جلال و فرهنگ
بر غرب نفاق و کذب و بهتان
دایم نبود جهان به یک رنگ

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
امروز خدایگان عالم
بر فرق نهاد تاج لولاک
امروز شنید گوش خاتم
لولاک لما خلقت الافلاک
امروز ز شرق  اسم اعظم
مهر ازلی بتافت بر خاک
امروز ازین خجسته مقدم
ارکان وجود شد مشید
امروز خدای با جهان کرد
لطفی که نکرده بود هرگز
نوری که مشیتش نهان کرد
امروز پدید گشت و بارز
آورد و مربی جهان کرد
یکتن را با هزار معجز
پیغمبر آخرالزمان کرد
نوری که قدیم بود و بی حد
گشتند پیمبران پدیدار
با یک  دل و یک  زبان و یک  تن
یک  جلوه و صد هزار دیدار
یک پرتو و صد هزار روزن
برداشت حجب ز روی دادار
پیغمبر ما به وجه احسن
کاو بود نتیجه آخر کار
زو گشت اساس دین مشید
ای حکمت تو مربی کون
وی از تو وجود هرچه کاین
ای تربیت زمانه راعون
وی خلقت دهر را معاون
بی  روی  تو کشته  حق  به  صدلون 
با شرع تو گشته دین مباین
بر ملت تو است ذلت وهون
ای ظل تو بر زمانه ممتد
حرمت ز مزار و مسجد ما
بردند معاندین دین  پاک
پوشیده رخ معابد ما
از غفلت  و جهل  خاک  و خاشاک
جز سفسطه نیست عاید ما
کاوهام گرفته جای ادراک
ابلیس شده است هادی ما
ما گشته به قید او مقید

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
سعدیا چون تو کجا نادره گفتاری هست
یا چو شیرین سخنت نخل شکرباری هست
یا چو بستان و گلستان تو گلزاری هست
هیچم ار نیست  تمنای توام باری هست
 مشنو ای  دوست که غیر از تو مرا یاری هست
یا شب و روز به جز فکر توام کاری هست 
لطف گفتار تو شد دام ره مرغ هوس
به هوس بال زد و گشت گرفتار قفس
پای بند تو ندارد سر دمسازی کس
موسی این جا بنهد رخت به امید قبس
 به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس
که به هر حلقه زلف تو گرفتاری هست 
بی گلستان تو در دست به جز خاری نیست
به ز گفتار تو بی شایبه  گفتاری نیست
فارغ از جلوه حسنت در و دیواری نیست
ای که در دار ادب  غیر تو دیاری نیست
گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست
در و دیوار گواهی بدهد کاری هست 
دل ز باغ سخنت  ورد کرامت بوید
پیرو مسلک تو راه سلامت پوید
دولت نام تو حاشا که تمامت جوید
کاب گفتار تو دامان قیامت شوید
 هر که عیبم کند از عشق و ملامت گوید
تا ندیده است تو را بر منش انکاری هست 
روز نبود که به وصف تو سخن سر نکنم
شب نباشد که ثنای تو مکرر نکنم
منکر فضل تو را نهی ز منکر نکنم
نزد اعمیٰ صفت مهر منور نکنم
 صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم
همه دانند که در صحبت گل خاری هست 
هرکه را عشق نباشد نتوان زنده شمرد
وانکه جانش ز محبت اثری یافت  نمرد
تربت پارس چو جان  جسم تو در سینه فشرد
لیک در خاک وطن آتش عشقت نفسرد
 باد خاکی ز مقام تو بیاورد و ببرد
آب هر طیب که در طبله عطاری هست 
سعدیا نیست به کاشانه دل غیر تو کس
تا نفس هست به یاد تو برآریم نفس
ما به جز حشمت و جاه تو نداریم هوس
ای دم گرم تو آتش زده در ناکس و کس
 نه من خام طمع عشق تو می ورزم و بس
که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست 
کام جان پر شکر از شعر چو قند تو بود
بیت معمور ادب  طبع بلند تو بود
زنده  جان بشر از حکمت و پند تو بود
سعدیا گردن جان ها به کمند تو بود
 من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود
سر و جان را نتوان گفت که مقداری هست 
راستی دفتر سعدی به گلستان ماند
طیباتش به گل و لاله و ریحان ماند
اوست پیغمبر و آن نامه به فرقان ماند
وانکه او را کند انکار به شیطان ماند
 عشق سعدی نه حدیثی است که پنهان ماند
 داستانی است که بر هر سر بازاری هست

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
شبی در محفلی با آه و سوزی
شنیدستم که مرد پاره دوزی
چنین می گفت با پیر عجوزی
گلی خوش بوی در حمام روزی
رسید از دست محبوبی به دستم
گرفتم آن گل و کردم خمیری
خمیری نرم و نیکو چون حریری
معطر بود و خوب و دل پذیری
بدو گفتم که مشکی یا عبیری
که از بوی دلاویز تو مستم
همه گل های عالم آزمودم
ندیدم چون تو و عبرت نمودم
چو گل بشنید این گفت  و شنودم
بگفتا من گلی ناچیز بودم
ولیکن مدتی با گل نشستم
گل اندر زیر پا گسترده پر کرد
مرا با همنشینی مفتخر کرد
چو عمرم مدتی با گل گذر کرد
کمال همنشین در من اثر کرد
وگرنه من همان خاکم که هستم

وزن: مَفاعیلُنْ مَفاعیلُنْ فَعولُنْ
نشانه‌های عروضی: U - - - | U - - - | U - -
باز بر شاخسار حیله و فن
انجمن کرده اند زاغ و زعن
زاغ خفته در آشیان هزار
خار رسته به جایگاه سمن
بلبلان را شکسته بال نشاط
گلبنان را دریده پیراهن
ابر افکنده از تگرگ خدنگ
آب پوشیده زین خطر جوشن
شد زبیغوله بوم جانب باغ
شد ز ویرانه جغد سوی چمن
زان چمن کاشیان جغدان شد
به که بلبل برون برد مسکن
کیست کز بلبل رمیده ز باغ
وزگل دور مانده ازگلشن
ازکلام شکوفه و نسرین
وز زبان بنفشه و سوسن
باز گوید به ماه فروردین
که به رنجیم ز آفت بهمن
به گلستان درآی و کوته کن
دست بیگانگان از این مکمن
تا به باغ اندرونت پاس بود
ازگل و مل تو را سپاس بود
ای همایون بهار طبع گشای
وای از فتنه زمستان وای
بی تو دیهیم لاله گشت نگون
بی تو سلطان باغ گشت گدای
بی  تو شد روی سبزه خاک  آلود
بی تو شد چشم لاله خون پالای
تو برفتی ز بوستان و خزان
شد زکافور بوستان اندای
مخزن سرخ گل برفت از دست
خیمه سر و بن فتاد از پای
سنبل و یاسمین بریخت ز باد
لاله و نسترن نماند به جای
بلبلان با فغان زارا زار
قمریان با خروش ها یا های
این زمان روزگار عزت تو است
در عزت به روی ما بگشای
باغ را زیوری دگر بر بند
راغ را زینتی دگر بخشای
باغ دیریست دور مانده ز تو
زود بشتاب و سوی باغ گرای
که بهر گوشه ای ز تو سخنی است
وز خس و خار طرفه انجمنی است
مژده کاید برون ز خلد برین
موکب نو بهار و فروردین
تا فزاید به بوستان زیور
تا به بندد به شاخسار آیین
تا شود شاخه بنفشه نزار
تا شود پهلوی  شکوفه  سمین
باغ گردد بهار خانه گنگ
راغ گردد نگارخانه چین
جای گیرد به جای لاله و گل
بر سر شاخ  زهره و پروین
گردد آراسته به در و عقیق
گردن و دست لاله و نسرین
درگلستان به گاه گل چیدن
مشگ ریزد به دامن گل چین
خیل زاغان برون روند از باغ
و انجمنشان شود فراق و انین
باغبان آید از بهشت فراز
تا کند باغ را بهشت آیین
باغ را باغبان همی باید
واین چنین گفته اند اهل یقین
که چو از باغبان تهی شد باغ
انجمن ها کنند کرکس و زاغ
ای گروهی که انجمن دارید
یک زمان گوش سوی من دارید
دل ز کید و نفاق برگیرید
گر بدل مهر خوبشتن دارید
در پی سیرت حسن کوشید
گرچه خود صورت حسن دارید
دگران نیز انجمن دارند
گر شما نیز انجمن دارید
همه دارند عقل و دین و شما
جهل و تذویر و مکر و فن دارید
می شنیدم ز ابلهان که شما
سر آزادی وطن دارید
لیک زینسان که من همی بینم
سر آزار مرد و زن دارید
گر سخنتان گزافه نیست چرا
این چنین زبر لب سخن دارید
هرکه بیند گه سخن  گوید
آلوی خشک در دهن دارید
پند من بشنوید اگر در دل
دانش و فضل  مختزن دارید
بهلید این فریب و غنج و دلال
مال خلق خدای نیست حلال
آوخ از محنت و عنای شما
وای از رنج و ابتلای شما
برخ خلق باب فتنه گشود
مجلس شوم فتنه زای شما
ای گروهی که مؤذن تقدیر
زد به بی دولتی صلای شما
ای گدایان که برتری جوید
بر شما باشی گدای شما
باشی کوسج سیه که نهاد
به نفاق و غرض بنای شما
هست بیگانه ازکمال و خرد
وی بقای خرد فنای شما
بی بها مانده اید و بی قیمت
زانکه رفت از میان بهای شما
دست از این قیل و قال بردارید
نه اگر بر خطاست رای شما
ورنه زین فتنه و حیل ناگاه
قصه رانم به صهر شاهنشاه

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
دوشینه ز رنج دهر بدخواه
رفتم سوی بوستان نهانی
تا وارهم از خمار جانکاه
در لطف و هوای بوستانی
دیدم گل های نغز و دلخواه
خندان ز طراوات جوانی
مرغان لطیف طبع آگاه
نالان به نوای باستانی
بر آتش روی گل شبانگاه
هر یک سرگرم زندخوانی
من بی خبرانه رفتم از راه
از آن نغمات آسمانی
با خود گفتم به ناله و آه
کای رانده ز عالم معانی
با بال ضعیف و پر کوتاه
پرواز بلند کی توانی
بودم در این سخن که ناگاه
مرغی به زبان بی زبانی
این مژده به گوش من رسانید
کزرحمت حق مباش نومید
گر از ستم سپهرکین توز
یک چند بهار ما خزان شد
وز کید مصاحب بدآموز
چوپان بر گله سر گران شد
روزی دو سه  آتش جهانسوز
در خرمن ملک میهمان شد
خون های شریف پاک هر روز
بر خاک منازعت روان شد
وان قصه زشت حیرت اندوز
سرمایه عبرت جهان شد
امروز به فر بخت فیروز
دل های فسرده شادمان شد
از فر مجاهدان بهروز
آن  را که  دل تو خواست  آن شد
وز تابش مهر عالم افروز
ایران فردوس جاودان شد
شد شامش روز و روز نوروز
زین بهتر نیز می توان شد
روزی دو سه صبرکن به امید
از رحمت حق مباش نومید
از عرصه تنگ حصن بیداد
انصاف برون جهاند مرکب
در معرکه داد پردلی داد
آن دانا فارس مهذب
شاهین کمال  بال بگشاد
برکند ز جغد جهل مخلب
استاد بزرگ لوح بنهاد
شد مدرس کودکان مرتب
آمد به نیاز پیش استاد
آن طفل گریخته ز مکتب
استاد خجسته پی در استاد
تا کودک را کند مؤدب
آواز به شش جهت درافتاد
از غفلت دیو و سطوت رب
ای از شب هجر بوده ناشاد
برخیز که رهسپار شد شب
صبح آمد و بردمید خورشید
از رحمت حق مباش نومید
ای سر به ره نیاز سوده
با سرخوشی و امیدواری
منشور دلاوری ربوده
در عرصه رزم جان سپاری
با داس مقاومت دروده
کشت ستم و تباهکاری
زنگار ظلام را زدوده
ز آیینه دین کردگاری
لب بسته و بازوان گشوده
وز دین قویم کرده یاری
وندر طلب حقوق بوده
چون کوه  قرین بردباری
جان داده و آبرو فزوده
در راه بقای کامکاری
وین گلشن تازه را نموده
از خون شریف  آبیاری
مشتیز به دهر ناستوده
کز منظره امیدواری
خورشید امید باز تابید
از رحمت حق مباش نومید
ای شیردل ای دلیر ستار
سردار مجاهدان تبریز
ای بسته میان به فر دادار
در حفظ حقوق عزت آمیز
ای ناصر ملت ای سپهدار
ای ازره جور کرده پرهیز
ای باقرخان راد سالار
بر خرمن جور آتش انگیز
ای صمصام ای بزرگ سردار
آب دم تیغت آتش تیز
ای سید لاری ای ز پیکار
کرمان بگرفته تابه نیریز
همدست شوید جمله احرار
تا پای کشد عدوی خونریز
بر رایت خود کنید ستوار
زین معنی دلکش دلاویز
کانصاف بساط جور برچید
از رحمت حق مباش نومید
ای حجت دین حکیم مشفق 
وی محیی دین حق محمد
ای فخر تبار و آل صادق
سبط علی و سلیل احمد
ای بر تو شعار شرع لایق
ای از تو اساس دین مشید
گر بر تو ز دهر ناموافق
شد ظلم و جفا و جور بی حد
خوش باش که بخت شد موافق
و اقبال برون کشید مسند
طوس از علمای فحل مفلق
گردید چو جنت مخلد
خرم شد مشهد حقایق
از فر مجاهدین مشهد
با ترکان برخلاف سابق
گشتند به دوستی مقید
در یاری دین شدند شایق
زان کرد خدایشان مؤید
دین یابد از این گروه تأیید
از رحمت حق مباش نومید
صد شکر که کار یافت قوت
از یاری حجه خراسان
وان قبله و پیشوای امت
سرمایه حرمت خراسان
بن موسی جعفر آن که عزت
افزوده به عزت خراسان
بگرفت نکو به دست قدرت
سررشته قدرت خراسان
وز همت عاقلان ملت
شد نادره ملت خراسان
وز عالم فحل با حمیت
شد شهره حمیت خراسان
ترکان دلیر با فتوت
کردند حمایت خراسان
نیز از علمای خوش رویت
خوش گشت رویت خراسان
زین بهتر نیز خواهیش دید
از رحمت حق مباش نومید

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
باز در جلوه گری شد صنمی جلوه گری
دلبری پرده نشین شاهدکی پرده دری
با خبر از همه وز عاشق خود بی خبری
نکند در دل او ناله عاشق اثری
هیچ با ما دل او را سر احسان نبود
دل او راگویی که به فرمان نبود
دل من برده ز نو لعبت شیرین سخنی
شاهدی  ماه رخی  سرو قدی  سیم تنی
رخ و بالایش چون ناری بر نارونی
دل من پیشش چون مرغی بر بابزنی
در همه گیتی امروز به خوبی سمر است
زانچه در خوبی اندیشه کنی خوبتر است
دیرگاهی است که کرده است مکان در دل من
به غم عشقش آمیخته آب وگل من
هله جز ناله و افغان نبود حاصل من
بفزوده است غمش مشکل برمشکل من
کیست کاین مشکل آسان کند انشاء الله
بنده نتواند یزدان کند انشاء الله
بس که آن شوخ جفا ییشه جفا پیشه کند
دل من زبن غم و اندیشه پر اندیشه کند
هجر و وصلش چو به گلزار دل اندیشه کند
آن یکی ربشه کند و آن دگری ریشه کند
سوزد ازآتش هجرش دل محنت کش من
لیک وصلش زند آبی به سرآتش من
چه دل است اینکه یکی روز به سامان نبود
پند نپذیرد و از کرده پشیمان نبود
روز و شب جز که در آن چاه زنخدان نبود
چه گنه کردکه جز درخور زندان نبود
با چنین بیهده دل  دست ز جان باید شست
این چنین گفت مرا پیر ره از روز نخست
دل گر از راه برون رفت به راه آورمش
پرده خود سری وکبر ز هم بر درمش
پس به خلوتگه معشوق حقیقی برمش
برم اندر حرم شاه و کنم محترمش
تا مگر از دل و جان بندگی شاه کند
هم مرا روزی از راز شه آگاه کند
شاه خوبان که به جز جانب درویش ندید
آنکه شد عاشق ومعشوق به جزخویش ندید
روی او را ز صفا چشم بد اندیش ندید
دیده عاشق از یک نظرش بیش ندید
کاینچنین شور غم عشق بهم در فکند
آه اگرروزی آن پرده زرخ برفکند
کیست معشوق من  آن شاهد بزم ازلی
مظهر جلوه حق  سر خفی  نور جلی
سرو بستان نبی  شمع شبستان علی
محرم اندر حرم قرب شه لم یزلی
هادی مهدی  دارای جهان  حجه عصر
آنکه بر رایت او خواند خدا آیت نصر
ایزد از روز ازل کاین گل پاکیزه سرشت
این برومند شجر در چمن دهر بکشت
بدو دستش دوکلید از قبل خویش بهشت
تا بدین هر دو گشاید در سجین و بهشت
بد سگالش را درکام رباید سجین
نیک خواهش را آغوش دهد حورالعین
هفت دوزخ ز لهیب غضبش یک لهب است
هشت جنت ز ریاض کمرش یک خشب است
نه فلک را شرف از درکه او مکتسب است
خلقت ذاتش ایجاد جهان را سبب است
او خدا را همه از خلقت گیتی غرض است
ذات او جوهر و باقی همه گیتی عرض است
تا جهان بوده است این نور جهان آرا بود
بود ازآن روزکه نی آدم و نی حوا بود
او سلیمان بد و او عیسی و او موسی بود
نوح و یونس را او همره در دریا بود
آسمان بود و زمین بود و بشر بود و ملک
نور اوگه به زمین بود عیان که به فلک
گر نهان است  یکی روز عیان خواهد شد
آشکار از رخش آن راز نهان خواهد شد
در همه گیتی فرمانش روان خواهد شد
آنچه خواهیم به حمدالله آن خواهد شد
تا رسد دست من آن روز بدان دامن پاک
نهم امروز بدین در سر طاعت برخاک

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
یاران روش دگر گرفتند
وز ما دل و دیده برگرفتند
از مسلک ما شدند دلگیر
پس مسلک خوبتر گرفتند
در سایه طبع اعتدالی
پیرایه مختصر گرفتند
هر زشتی را نکو گزیدند
هر نفعی را ضرر گرفتند
وز خارجیان ز ساده لوحی
زهر از عوض شکرگرفتند
فرمان شکوه خویشتن را
از دشمن کینه ور گرفتند
باری هرکار پرخطر را
کاینان ز ره خطر گرفتند
بازی بازی ز کف نهادند
شوخی شوخی ز سر گرفتند
غافل که به خانقاه احرار
سیصد گوش است پشت دیوار

وزن: مَفْعُولْ مَفاعِلُنْ فَعولُنْ
بحر: هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | U - U - | U - -
اندرین شهر پدید آمده مادامی چند
بسته بر پای دل خسته ما دامی چند
گشته ایام به کام دل ناکامی چند
بعد از این ما و سر زلف گل اندامی چند
فتنه در شهر فزون است  به ما کاری نیست
رایت امن نگون است  به ما کاری نیست
ما چه دانیم که دشمن به گناباد چه کرد
یا عدو در درجز فتنه و بیداد چه کرد
طبس از دزد و دغل ناله و بیداد چه کرد
ما بر آنیم که آن لعبت نوشاد چه کرد
ما و آن خانم خوش لهجه اسراییلی
به جهنم شرف دولتی و فامیلی
سر ظهر است  دهن خشک و کسالت بسیار
کارها ماند به عصر ای بت شیرین گفتار
ای پسر سفره بینداز که شد وقت ناهار
راستی عصر بنا بود سواری و شکار
احتمال است که امروز بیاید خانم
نظر لطف به یاران بگشاید خانم
حالیا وقت نداریم به دیدار و سلام
آنچه راپورت رسیده است بماند تا شام
وقت لاتار مغازه است بود صبر حرام
زود باشید که تنهاست در آنجا مادام
برویم آنجا تا چند بلیتی بخریم
آبجو نیز در آنجا دو سه بطری بخوریم
آن کراوات که من بستم با آن صافی
نپسندیدش مادام ز بی انصافی
هرچه اصرار نمودم ز مزخرف بافی
هیچ نشنید و مرا هست همین غم کافی
که چرا بر من  بدبین شده مادام قشنگ
من چه کم دارم آخر ز جوانان فرنگ
چون فکل از ستمت سینه فگارم خانم
چون کراوات گره خورده به کارم خانم
با نگاه تو کجا چشم به مردم دارم
گر همه شهر بدانند که من دم دارم
فخرم این است که دم دارم و در دام توام
دشمن نوع خود و عاشق بدنام توام
من چه  دانم که  خراسان چه  و این  شور و شرش
یا چه شد حالت سرحد و چه  آمد به سرش
آنکه شد محو تو از خویش نباشد خبرش
گر رعیت ز میان رفت  به گور پدرش
من تو را دیدم و از غیر تو پوشیدم چشم
با سر زلف تو باشد دو جهان پیشم پشم
ای بت سنگدل  ای خانم زیبای ملوس
سخت زیبنده آغوشی و شایسته بوس
تا تویی در بر من نیست مرا جای فسوس
انگلیس ار فکند شورش و گر آید روس
تو یقین دان که مرا یک سر مویی غم نیست
گر به ایران نشود جای دگر جا کم نیست
نوبهارا چقدر خیره و رک حرف زنی
سخت بدمسلک و غوغاگر و شورش فکنی
تا به کی موی دماغ من و امثال منی
چند اندر پی اصلاح امور وطنی
گر وطن در دم نزع است برادر به تو چه
تو که غمخوار وطن نیستی  آخر به تو چه

وزن: فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلاتُنْ فَعَلُنْ
بحر: رمل مثمن مخبون محذوف
نشانه‌های عروضی: U U - - | U U - - | U U - - | U U -
ای شب قدر و ای خزانه اجر
و سلام علیک حتی الفجر
رخ خوبت بناکننده وصل
سر زلفت فناکننده هجر
دل پاکت زلال چشمه فیض
دم صبحت کلید مخزن اجر
نور بخشی و رنج کاهی تو
بهتر ار صدهزار ماهی تو
شدم از فرقتت بتاب  ای شب
ازمن خسته رخ متاب ای شب
مطلع دیده ام ز دیدن تو
شده پرنور آفتاب ای شب
وصلت ای شب به من شده است حلال
گشته برمن حرام خواب ای شب
عجبا للمحب کیف ینام
کل نوم علی المحب حرام
داشتم در دل ای شب طناز
آرزوی تو در شبان دراز
هجرت امشب کشیده پرده به روی
وصلت امشب گشاده چهره به ناز
فخرت این بس به روزهاکه شدی
شب میلاد سبط شاه حجاز
پادشاه صفا و سیر و سلوک
بوالحسن مالک الرقاب ملوک
آن که بدرالبدور ایقان است
وان که شمس الشموس  عرفانست
در شریعت قبول حضرت او
هست فرعی که اصل ایمانست
فرش ایوانش عرش تقدیس است
خاک درگاهش آب حیوانست
زآب حیوانش حی شود لاشی
و من الماء کل شییی حی
هستی او اساس تجرید است
روش او اصول توحید است
حکمت شرع و دین به فکرت اوست
فکرت دیگران به تقلید است
گنجه ای بطون قرآن را
پنج انگشت او مقالید است
کنت کنزا که کردگار سرود
قصدش این گنج پاک عرفان بود
من که در بندگیش دلشادم
از غم هست و نیست آزادم
نیستم مبرم و حسود و لییم
واسع الصدر و مشفق و رادم
گر ز کید زمانه در رنجم
نیست غم کز ولای او شادم
کوه پیش من است همسر کاه
با ولای رضا ولی الله
هرچه گویند خلق دامن چاک
من که دارم تو را ندارم باک
من و دوری ز درگهت هرگز
من  و هجران ز حضرتت حاشاک 
در رهت خاک  اگر شوم غم نیست
هرکه از خاک زاد گردد خاک
من تو را منقبت کنم شب و روز
خاصه دراینچنین شبی فیروز
تاکه افلاک را بقا بینم
این مهین جشن را بپا بینیم
چون در استم پی ثنای امام
پای خود بر سر سها بینم
میهمانان و میزبانان را
برکنار از غم و بلا بینم
شادمان بنگرم دل احباب
به علی و آله الانجاب

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
در مجلس به فرخی وا شد
آنچه گم گشته بود پیدا شد
شید رخشان عدل طالع گشت
دیو دژخیم ظلم رسوا شد
بیرق اعتساف ساقط گشت
رایت انتظام  برپا شد
بانک پاینده باد آزادی
از ثری بازتا ثریا شد
جریان امور را امروز
همه اسباب ها مهیا شد
تا نگویی که آه نیم شبی
بی اثر ماند و ناله بیجا شد
آه شد اشگ و اشک شد قطره
قطره شد سیل و سیل دریا شد
کودتای سه ساله غوغا کرد
کودک شصت ساله بانی او
من نگویم که خود چه با ما کرد
آنکه بودیم جمله فانی او
زنده درگورمان چو موتی کرد
آنکه از ماست زندگانی او
نی زتوبیخ خلق پرواکرد
نه اثرکرد مدح خوانی او
وه که خسرو به تخت ماوا کرد
فری آن فر خسروانی او
چتر انصاف بر سر پا کرد
زهی آن چترکاویانی او
حکمت حق چنین تقاضاکرد
به خطا نیست حکمرانی او
غنچه انقلاب نشکفته
شد دچار نسیم آذاری
فکرهای بدیع ناگفته
شد ز زنگار مفسدت تاری
مغزها تیره  عقل ها خفته
قهرمان نجات متواری
کودتای سیاه آشفته
شده غرق سیاه کرداری
لب مردم ز تشنگی تفته
رشوه چون سیل هرطرف جاری
دزد با دزد راز دل گفته
دیو با دیو کرده همکاری
مژده کامروز شد پذیرفته
دعوت ما ز حضرت باری
وه که سخت اوفتاده در ششدر
کشور شش هزار ساله ما
وه که جز احتیاج و فقر و ضرر
نیست سرلوحه مقاله ما
وه که بر هیچ کس نکرد اثر
خنجر آه و تیر ناله ما
هله ز اخلاق ما به جای شکر
می چکد زهر در پیاله ما
با چنین حال کی دهد اختر
بجز از خون دل نواله ما
خود جز از سیرت زنان یکسر
نیست سیر علی العجاله ما
می دهد هرکه می شود شوهر
به کف اجنبی  قباله ما

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ای سفیهان بهر خود هم اندکی غوغا کنید
حال خود را دیده  واغوثا و واویلا کنید
کیسه های خالی خود را دهید آخر تکان
پس تکانی خورده دزد خویش را پیدا کنید
تا به کی با این لباس ژنده می ریزید اشک
با جوی غیرت لباس از اطلس و دیبا کنید
کشته شد شاه شهیدان تا شما گیرید پند
پیش ظالم پافشاری یکه و تنها کنید
خانه هاتان شد خراب اما صداهاتان گرفت
آخر ای خانه خرابان لااقل نجوا کنید
انتظار از مجلس و از شیخ و از ملای شهر
کار بیهوده است خود را حاضر دعوا کنید
خودکشی باشد قمه بر سر زدن  آن تیغ تیز
بر سر دشمن زنید و خویش را احیا کنید
این دکاکین کساد ای اهل تهران بسته به
دکه بربندید و مشت ظالمان را واکنید
ای جوانان مدارس  بی سوادان حاکمند
این گروه بینوا و سفله را رسوا کنید
ای رفیقان اداری  رفت قانون زیر پای
حفظ قانون را قیامی سخت و پابرجا کنید
ای دیانت پیشگان دین رفت و دنیا نیز رفت
چشم پوشی بعد از این از دین و از دنیا کنید
چشم هاتان روشن ای مشروب خواران قدیم
هم به ضد یکدگر هنگامه و غوغا کنید
کشور دارا لگدکوب سمند جور شد
راستی فکری برای کشور دارا کنید
چون که ننهادید بر قانون و بر خویش احترام
مستبدین از شما یک یک کشیدند انتقام
رفته حس مردمی از مرد و زن  من با کیم
نیست گوشی تا نیوشد این سخن  من با کیم
بیست سال افزون زدم داد وطن نشنید کس
تازه از نو می زنم داد وطن  من با کیم
همچو بلبل گر هزار آوا برآرم  چون که هست
گوش ها بر نغمه زاغ و زغن  من با کیم
هی علی و هی حسین و هی حسن گویم   چو نیست
نی علی و نی حسین و نی حسن  من با کیم
گاه گویم کز مشیری مؤتمن جویم علاج
چون نمی بینم  مشیری مؤتمن  من با کیم
می زنم در انجمن فریاد واویلا ولیک
پنبه دارد گوش اهل انجمن  من با کیم
خلق ایران دسته ای دزدند و بی دین  دسته ای
سینه زن  زنجیرزن  قداره زن  من با کیم
گویم این قداره را بر گردن ظالم بزن
لیک شیطان گویدش بر خود بزن  من با کیم
گویم این زنجیر بهر قید دزدان است و او
هی زند زنجیر را بر خویشتن  من با کیم
گویم ای نادان به ظلم ظالمان گردن منه
او بخارد گردن و ریش و ذقن  من با کیم
گویمش باید بپوشانی کفن بر دشمنان
باز می پوشد به عاشورا کفن  من با کیم
گویم ای واعظ دهانت را لییمان دوختند
او همی بلعد ز بیم آب دهان  من با کیم
گویم ای  آخوند خوردند این شپش ها خون تو
او شپش می جوید اندر پیرهن  من با کیم
گویمش دین رفت از کف  گوید این باشد دلیل
بر ظهور مهدی صاحب زمن  من با کیم
گویم ای کلاش  آخر این گدایی تا به کی
گوبدم  چیزی به نذر پنج تن  من با کیم
پس همان بهتر که لب بربندم از گفت و شنید
مستمع چون نیست باری  خامشی باید گزید

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
شب شد و باد خنک از جانب شمران وزید
ابر فرش برف ریزه بر سر یخ گسترید
لشگر تاریکی و سرما به شهر اندر دوید
در عزاگاه یتیمان  پرده ماتم کشید
خاک  یخ بست و عزاکردند سر
خاک بر سر طفلکان بی پدر
ماه با چهر عبوس از ابر بیرون آمده
بهر تفتیش سیه روزی این ماتمکده
در خیابان منعکس گشته به سطح یخ زده
زیر دیواری یتیمی گرسنه چنگل زده
هم به پهلویش سگی زار و نزار
خفته در آغوش هم همچون دو یار
سگ دویده روز تا شب از شمال و از جنوب
خورده  مسکین  پاره های  سنگ  و ضربت های چوب
استخوان خشک هم یخ بسته زیر خاکروب
آن یتیم بی پدر هم پرسه کرده تا غروب
آخر شب این دو بدبخت نژند
زیر دیواری به یکدیگر رسند
هر دو محروم از سعادت  هر دو محکوم فنا
پیش طوفان طبیعت  پرکاهی بی بها
هر دو را نقص قوانین خرد کرده زیر پا
سگ فقیر و بینوا کودک فقیر و بینوا
هر دو یکسانند با یک امتیاز
اینکه سگ را پوستینی هست باز
گشته خالی کوچه و بازار از آیند و روند
برگدا کرده نگاه استارگان با زهرخند
باد هر دم داده دشنامش به آواز بلند
جای خاکش برف افشانده به فرق مستمند
لیک زنگ نیمشب با صد خروش
بر توانگر گفته هر دم نوش نوش
ای توانگر در غم بیچارگان بودن خوشست
در جهان بر بینوایان مهربان بودن خوشست
در پی جلب قلوب این و آن بودن خوشست
چند بیرحمی  به  فکر مردمان  بودن خوشست
چند روزی ترک عادت بهتر است
این عمل از هر عبادت بهتر است
در زمستان سالخورده سایلی زار و حزین
بر در دولت سرایت سوده زانو بر زمین
چند طفل یخ زده با مادری اندوهگین
دست های سردشان در خاکروبه ریزه  چین
تو به عشرت  خفته  در مشکوی  خویش
از تو برگرداند ایزد روی خویش
بر یتیمان لطف و بخشش پشتوان دولت است
بر فقیران رحم و احسان مایه امنیت است
همچنین بهر پسرهاشان کمال و عزت است
دختران اهل احسان را جمال و عفت است
این تجارت نفع دارد از دو سو
لن تنالوا البر حتی تنفقوا
خانه ها لیکن ز بی نانی خرابست ای دریغ 
شهر تهران مرکز عالیجنابست  ای دریغ 
بذل  و بخشش  بر تهی دستان صوابست ای دریغ 
دستگیری بر فقیران دیریابست ای دربغ 
کاین زمستان اندرین شهر قدیم
سر بسر مردند اطفال یتیم
ای غنی از جنبش و جوش گدایان الحذر
ای نواداران ز یأس بینوایان  الحذر
ای زبردستان ز خشم خرده پایان  الحذر
ای توانگر زین همه ظلم نمایان  الحذر
لطف کن تا خلق ساکت بگذرند
بر تو با خشم و حسادت ننگرند

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U -