ساقی بیار می که فرو رفت آفتاب
بنمود تیره شب رخ خورشید مه نقاب
منگر بدان که روز فروشد تو می بیار
کز آسمان جام برآید صد آفتاب
بنیاد عمر اگر چه خراب است باک نیست
خوشتر بود بهار خراباتیان خراب
یاران شدند مست و مرا بخت خفته ماند
بیدار کن به بوی می این خفته را ز خواب
بگشا سر قنینه که در بند مانده ام
وز بند من مرا نرهاند مگر شراب
خواهم به خواب در شوم از مستی آنچنان
کآواز صور برنکند هم مرا ز خواب
مستم کن آنچنان که سر از پای گم کنم
وز شور و عربده همه عالم کنم خراب
تا او بود همه نه جهان ماند و نه من
خود بشنود ز خود لمن الملک را جواب
ساقی مدار چشم امیدم در انتظار
صافی و درد هرچه بود جرعه ای بیار
مستم کن آنچنان که ندانم که من منم
خود را دمی مگر به خرابات افگنم
فارغ شوم ز شعبده بازی روزگار
زین حقه دو رنگ جهان مهره برچنم
قلاش وار بر سر عالم نهم قدم
عیاروار از خودی خود بر اشکنم
در تنگنای ظلمت هستی چه مانده ام
تا کی چو کرم پیله همی گرد خود تنم
پیوسته شد چو شبنم بودم به آفتاب
شاید که این زمانه انا الشمس در زنم
آری چو آفتاب بیفتد در آینه
گوید هر آینه که همه مهر روشنم
سوی سماع قدس گشایم دریچه ای
تا آفتاب غیب درآید ز روزنم
چون پیش آفتاب شوم همچو ذره باز
معذور باشم ار ز انا الشمس دم زنم
چون شمع شد وجود من از شمع تفرقه
مطلق بود وجود من ار چه معینم
چون عکس آفتاب در آیینه اوفتد
آن دم ازو بپرس نگوید که آهنم
ساقی بیار دانه مرغان لامکان
در پیش مرغ همت من دانه ای افشان
تا ز آشیان کون چو سیمرغ بر پرم
پرواز گیرم از خود و از جمله بگذرم
بگذارم این قفس که پر و بال من شکست
زان سوی کاینات یکی بال گسترم
در بوستان بی خبری جلوه ای کنم
وز آشیان هفت دری جان برون برم
شهباز عرشیم که به پرواز من سزد
سدره مقام و کنگره عرش منظرم
چه عرش و چه ثری که همه ذره ای بود
در پیش آفتاب ضمیر منورم
نز ذره گردم آگه نز خود نه ز آفتاب
در بحر ژرف بیخودی ار غوطه ای خورم
سبحانی آن نفس ز من ار بشنوی بدانک
آن او بود نه من به سوی هیچ ننگرم
ای بی خبر ز حالت مستان با خبر
باری نظاره کن به خرابات بر گذر
آنان که گوی عشق ز میدان ربوده اند
بنگر که وقت کار چه جولان نموده اند
خود را چو گوی در خم چوگان فکنده اند
گوی مرا از خم چوگان ربوده اند
کشت امید را ز دو چشم آب داده اند
بنگر برش چگونه فراوان دروده اند
تا سر نهاده اند چو پا در ره طلب
بس مرحبا که از لب جانان شنوده اند
هر لحظه دیده اند عیان عکس روی دوست
آیینه دل از قبل آن زدوده اند
در وسع آدمی نبود آنچه کرده اند
اینان مگر ز طینت انسان نبوده اند
آن دم که گفته اند اناالحق ز بیخودی
آندم بدان که ایشان ایشان نبوده اند
در کوی بیخودی نه کنون پا نهاده اند
کز ما در عدم همه خود مست زاده اند
آن دم که جام باده نگونسار کرده اند
بر خاک تیره جرعه ای ایثار کرده اند
از رنگ و بوی جرعه یکی مشت خاک را
خوشتر هزار بار ز گلزار کرده اند
این لطف بین که بی غرض این خاک تیره را
از دردیی سرشته انوار کرده اند
این بوالعجب رموز نگر کز همه جهان
آب و گلی خزانه اسرار کرده اند
در صبح دم برای صبوح از نسیم می
مستانه خفته را همه بیدار کرده اند
چندین هزار عاشق شیدا ز یک نظر
نظارگی خویش به دیدار کرده اند
نقشی که کرده اند درین کارگاه صنع
در ضمن آن جمال خود اظهار کرده اند
افکند بحر عشق صدف چون به هر طرف
گوهرشناس بهر گهر نشکند صدف
چندین هزار قطره دریای بی کران
افشاند ابر فیض بر اطراف کن فکان
ناگه در آن میانه یکی موج زد محیط
هم قطره گشت غرقه و هم کون و هم مکان
در ساحت قدم نبود کون را اثر
در بحر قطره را نتوان یافتن نشان
آنجا نه اسم باشد و نه رسم و نه خبر
توحید بی مشارکت آنجا شود عیان
بنمود چون جمال جلالش ازل بدانک
او باشد و هم او بود و هیچ این و آن
جمله یکی بود نبود از دویی خبر
نه عرش نه ثری نه اشارت نه ترجمان
این قطره ای ز قلزم توحید بیش نیست
ناید یقین حقیقت توحید در میان
توحید لایزال نیاید چو در مقال
روشن کنم ضمیر به توحید ذوالجلال
برتر ز چند و چون جبروت جلال او
بیرون ز گفت و گو صفت لایزال او
نگذاشت و نگذرد نظر هیچ کاملی
گرد سرادقات جمال و کمال او
گر نیستی شعاع جمالش همه جهان
ناچیز گشتی از سطوات جلال او
ورنه نقاب نور جمالش شدی جلال
عالم بسوختی ز فروغ جمال او
از لطف قهر باز نموده فراق او
وز قهر لطف تعبیه کرده وصال او
هر دم هزار عاشق مسکین بداده جان
در حسرت جمال رخ بی مثال او
بس یافته نسیم گلستان ز رافتش
زنده شده به بوی نسیم شمال او
ای بی خبر ز نفحه گلزار بوی او
آخر بنال زار سحرگه به کوی او
ای بی نیاز آمده ام بر در تو باز
بر درگه قبول تو آورده ام نیاز
امیدوار بر در لطفت فتاده ام
امید کز درت نشوم ناامید باز
دل زان توست بر سر کویت فکنده ام
زیرا به دل تویی که تو دانیش جمله راز
گر یک نظر کنی به دل سوخته جگر
بازش رهانی از تف هجران جان گداز
از کارسازی دل خود عاجز آمده ام
از لطف خویش کار دل خسته ام بساز
خوارش مکن به ذل حجاب خود ای عزیز
زیرا که از نخست بپرورده ای به ناز
چون بر در تو بار بود دوستانت را
ای دوست در به روی طفیلی مکن فراز
بخشای بر عراقی مسکینت ای کریم
از لطف شاد کن دل غمگینش ای رحیم

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -