cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
ای مهر چو صبح خانه زاد نفست
عیسی کده عالمی ز باد نفست
کافی ست برای نه فلک صید اسیر
یک ناوک یا رب از گشاد نفست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
پروردن عشق با خرد هر دو نکوست
تا زان دو نتیجه ای برد دشمن و دوست
از نشو و نما به خاک بی بهره بود
هم پوست جدا ز مغز و هم مغز ز پوست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
عالم همه پرتوی بود از رخ دوست
هر فرع نکو که هست ازان اصل نکوست
هر ذره که در کون و مکان می بینی
نتوان گفتن ولی توان گفتن ازوست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زاهد گوید کلامم از دفتر توست
صوفی گوید مستی ام از ساغر توست
هر قوم که هست بازگشتش بر توست
هر سو که رود قافله منزل در توست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای عشق که جنگ عالمی بر سر توست
دل از بر هرکه رفت بیرون بر توست
زین جمع که جمعیت شان بر در توست
هر فرد که باز بینی از دفتر توست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مغزم ختن از نسیم پیراهن توست
چشمم روشن به عارض روشن توست
از عارضه نیست دیده را گر بستم
آزار به دیده ام ز نادیدن توست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
وسعت گه دهر تنگ از تنگی توست
آن گوشه نشینی تو از لنگی توست
عارف که زد از شناخت ای صوفی دم
رنگین تر از آن دعوی بی رنگی توست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خورشید به تابش ضیایی گروست
بیمار به تدبیر دوایی گروست
زاهد به شمار سبحه ای در بند است
عاشق به نگاه آشنایی گروست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زان روز که زاهد به ریا پی برده ست
چون صبح دلش گرم و نفس افسرده ست
شب زنده بسی داشت ولیکن به سخن
دل را نکند زنده دمش گر مرده ست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
عمری ست که یار درد من افزوده ست
بر دیده من پای ز غفلت سوده ست
شکر قدمش چگونه گویم که هنوز
چون حلقه دام خاک و خون آلوده ست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قومی که شناسند تعلق با کیست
دانند که بی علاقه ای نتوان زیست
آنها که به آزادگی خود نازند
گر آزادند قید آزادی چیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بر غفلت خویش بایدت زار گریست
آگاه کننده را ندانی گر کیست
خود قدر دل سوخته را نشناسی
از آینه پرس فیض خاکستر چیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بهتر ز نبی ز سر حق آگه کیست
ای دوست چنان زی که رسول الله زیست
پیغمبر ما ز رفرف آمد رنگین
صوفی تو بگو دعوی بی رنگی چیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با آن که ز بیداد تو بایست گریست
درویش نزد آه که این ظلم ز چیست
هرچند که تیغ برنمی آرد مرد
چون سینه زنی به تیغ تقصیر ز کیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
نشنیده خرد که عشق را کالا چیست
کس را چه خبر که در دل دانا چیست
خس در بالا حباب را بیند و بس
بشنو ز صدف که در ته دریا چیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کس را چه خبر که عالم بالا چیست
یا آن طرف نه فلک مینا چیست
گوهر که صدف زاد و صدف پروردش
کی داند کی حقیقت دریا چیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در سینه دلت کام چه می داند چیست
ذوق غم ایام چه می داند چیست
مرغی که طلسم آشنایی بشکست
آزادگی دام چه می داند چیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ویرانه شدی گمان آبادی چیست
غم باید خورد اینقدر شادی چیست
محکوم به حکم شرع می باید بود
در بندگی ات دعوی آزادی چیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای مست و خراب لاف مخموری چیست
در بیخودی ات شیوه منصوری چیست
ناظر شده ای دعوی منظوری چیست
بگذشته ز منزلی مگو دوری چیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن کز قلمش نقش بت چین اثری ست
چون خامه مو به نقش بندیش سری ست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قدسی ز جهان مرا کناری کافی ست
در صفحه خاک نقطه واری کافی ست
آن مرغ ضعیفم که درین دشت مرا
از بهر پناه نوک خاری کافی ست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر عقل رمید عشق دلبر باقی ست
صد دجله خون بر مژه تر باقی ست
دل هست درون سینه گر آه نماند
گر شعله ز پا نشست اخگر باقی ست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در دیده عارفان گل و بید یکی ست
در محفل وصل بیم و امید یکی ست
روزن متعددش نماید ورنه
روشن بود این که نور خورشید یکی ست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در پیش تو دیوانه و فرزانه یکی ست
قدر خزف و گوهر یکدانه یکی ست
چون آینه با روشنی دیده چرا
در چشم تو آشنا و بیگانه یکی ست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن گل که وفای بلبلانش حالی ست
در پرسش ما قرین فارغ بالی ست
صد مجلس داشت با حریفان همه شب
یک بار نگفت جای قدسی خالی ست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در ساغر من می طلبی را جا نیست
می گویم و از هیچ کسم پروا نیست
با گوهر اشک خویشتن ساخته ام
چشمم چو حباب بر کف دریا نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در عشق مگو که همنفس پیدا نیست
کس بسیارست جای کس پیدا نیست
از هر طرفی ناله مرغان اسیر
می آید و هیچ جا قفس پیدا نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با هر نفسی فیض دم یاران نیست
هر دود که خیزد از هواداران نیست
مخصوص مقربان بود فیض ازل
در هر ابری ترشح باران نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با آن که سبک تری ز تو در دین نیست
گویی که جز آرام مرا آیین نیست
غفلت نگذارد که در آیی از جای
سنگینی خواب آدمی تمکین نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در خلوت عرفات تو کس را ره نیست
کی در تو رسد گرچه نظر کوته نیست
بر دفتر هفتاد و دو ملت گشتم
از ذات تو غیر از تو کسی آگه نیست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چون قافله از وادی مجنون بگذشت
محمل سوی بیستون کشیدیم ز دشت
دیدیم که مرغ روح فرهاد هنوز
بر گرد بنای قصر شیرین می گشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دانی که چرا قضا چو نقش تو نگاشت
سرو چمنت را به بلندی نفراشت
هر فتنه که داشت صرف چشمانت کرد
زین بیش قضا فتنه و آشوب نداشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر نخل نشانده ای ثمر خواهی داشت
ور شعله گزیده ای شرر خواهی داشت
هر تخم که امروز به خاک افشاندی
فردا که شود نتیجه بر خواهی داشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا بود هوس به دل قرارم نگذاشت
وز شغل طلب به هیچ کارم نگذاشت
حاصل که پراکنده خیالی هرگز
آواره نکرد و در دیارم نگذاشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
شب بی تو مرا به ناله و سوز گذشت
روزم چو شب ای شمع شب افروز گذشت
پیوسته به حیرتم ز زلف چو شبت
کش عمر چو آفتاب در روز گذشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بس مرد که از تندی خود رسوا گشت
در علم اگرچه بوعلی سینا گشت
ای عقل مرا تند و ز منزل مگذر
ره پرخطرست باز نتوان واگشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
نتوان گهر راز به هر مثقب سفت
دوزند زبان و گوش ازین گفت و شنفت
اظهار مکن آنچه نمی شاید کرد
زنهار مگو آن چه نمی باید گفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
روزی صوفی در تصوف می سفت
پرسید یکی ازو در آن گفت و شنفت
اینها که تو می گویی اگر گفته خدای
چون پیغمبر به امنان فاش نگفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا کی گویی فلانی این گوهر سفت
یا بهمانی کرد چنین گفت و شنفت
گر زان که طریق بندگی می ورزی
رو پیشه کن آنچه خواجه عالم گفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنم که به من هیچ کس الفت نگرفت
کس دست من از راه محبت نگرفت
کارم به مثل آینه در زنگ است
کز خلق به هیچ وجه صورت نگرفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر دل که ازو عشق شماری نگرفت
بگداخت زر خویش و عیاری نگرفت
عاشق گردید و ره به معشوق نبرد
شد گرد ولی پی سواری نگرفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جز عشق تو غم از دل غمناک نرفت
دل را ز هوس جز نظر پاک نرفت
مهر تو برد کدورت از دل آری
کس سایه چو آفتاب از خاک نرفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا هست سخن سخن سرا خواهد گفت
خواهد گفتن حرف و به جا خواهد گفت
ذوقی ز سخن یافته کز لذت آن
تا هست زبان خامه وا خواهد گفت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای کرده هوای معصیت پامالت
روزی که دود مرگ به استقبالت
چون دفتر اعمال تو را پیش آرند
آن روز ببین چگونه باشد حالت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قدسی خوش باد و خوش تر از خوش حالت
عزم سفری کرده درست اقبالت
همت طلب از دیده تر کز بغداد
گردیده روان دجله به استقبالت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هرچند به ملک تن بود صاحب تاج
بر گردن عشق عقل نگذارد باج
بر عشق مسلط نشود عقل آری
مه نور ز مهر هدیه گیرد نه خراج

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دانی ز چه بی حجاب می خندد صبح
افکنده ز رخ نقاب می خندد صبح
این غمکده چون مقام خندیدن نیست
بر خنده آفتاب می خندد صبح

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خون شد جگر امشبم ز نادیدن صبح
گویا که بریده شد پی توسن صبح
آه سحرم اگر مددکار شود
از پنجه خورشید کشم دامن صبح

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ننمود ز جیب آسمان سینه صبح
بشکست مگر کلید گنجینه صبح
از بس که گریست چشم قدسی گویا
زنگار گرفت امشب آیینه صبح

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کرد آن که کشید طرح دنیای فراخ
از عشق و خرد بنای این دیرین کاخ
گر شاخ نباشد به چه افزاید اصل
ور اصل نباشد ز کجا روید شاخ

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گفتی که به جز حیله نباشد فن چرخ
یا رام به کس نمی شود توسن چرخ
خود بی هنری بر آسمان طعنه مزن
بیهوده مبند گاو در خرمن چرخ

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بگزیده و نگزیده درین باغ مراد
هر گوشه نشسته اند با خاطر شاد
بگشا به گل چیده و ناچیده نظر
این قسمت آتش است و آن روزی باد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا کار دلت به خواهش نفس افتاد
چون بوالهوس از عشق کجا آری یاد
در ضبط هوای نفس کس چون تو مباد
تا کی چو حباب در گره بندی باد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا شاهد حسن تو ز رخ پرده گشاد
برد از هوشم که دیگرم هوش مباد
تا عشق تو شد رام به دل حرف خرد
نقلی ست که جسته جسته می آید یاد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کشمیر که با بهشت هم چشم افتاد
صد حیف که در جای بدی شد بنیاد
کشمیر درین زمین نمی کرد وطن
تا این ره بد که پیش کشمیر نهاد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا علم بود پیشه کس جهل مباد
جاهل سهل است آدمی سهل مباد
از نااهلان به خلق آزار رسد
یا رب سر و کار کس به نااهل مباد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
شاه آلو را به نیک و بد نتوان داد
در کشمیرش سبد سبد نتوان داد
هرچند که در عزیزی اش نیست سخن
صد را به یکی یکی به صد نتوان داد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از باده عشق هرکه بیهوش افتد
تا روز جزا واله و مدهوش افتد
عاشق به ملامت نکند ترک ز عشق
کی بحر به آب سرد از جوش افتد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر کار به رندان قدح نوش افتد
در عذر گنه دل ز ره هوش افتد
دلگرمی طاعت رود از اشک ریا
از آب فسرده دیگ از جوش افتد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن را که دلش به شادی از راه افتد
از ناخن غم کار به دلخواه افتد
از چاه به قلاب برون می آرند
هرگاه که دلو آب در چاه افتد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گه کار به عشق دلبرت می افتد
گه راه به فکر دیگرت می افتد
دیوار تو بی ثبات و سیلاب قوی
بگریز که خانه بر سرت می افتد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
وصل چو تویی در آرزو کی گنجد
بی ترک جهان یک سر مو کی گنجد
این لقمه بزرگ آمد و بسیار بزرگ
با پنج انگشت در گلو کی گنجد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زراق کجا گرد حقیقت گردد
پیوسته در آرایش صورت گردد
پوشیده نگشت عیب شیاد به ریش
کی بز را دم پوشش عورت گردد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر کام که در جهان میسر گردد
چون کار به پایان رسد ابتر گردد
نیکو نبود هیچ مرادی به کمال
چون صفحه تمام شد ورق برگردد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مگذار گره به کار ما برگردد
مپسند که روزگار ما برگردد
رفتی تو و روزگار برگشته ز ما
برگرد که روزگار ما برگردد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بی ظرف مباد گرد ساغر گردد
کز بدمستیش مجلس ابتر گردد
کم حوصله را خاک وجود از می ناب
هرچند که نم کشد سبک تر گردد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هجر تو برآورد ز امیدم گرد
از غیر مپرس از دلم پرس این درد
زین حادثه خوش نشین ده را چه خبر
دهقان داند که سیل با کشت چه کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در وادی عشق مرد می باید مرد
زین لاشه سواران چه برآرد دل گرد
شوری و ز خویش رفتنی در کارست
این راه به پای عقل نتوان طی کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گردون خود را گرچه سخی پندارد
جز کام دل همچو خودی برنارد
دل سختان را ز یکدگر فتح بود
قفل آهن کلید از آهن دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن کس که وطن به چرخ اعلا دارد
از قید تعلق به زمین جا دارد
پیوند رساندش به پستی ور نه
خود شعله شمع میل بالا دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن را که فلک به دوستی بردارد
جا در همه دل چو مهر دلبر دارد
سرور شود آن کس که گزینندش خلق
آری گل چیده جای بر سر دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر باد صبا پای ز جا بردارد
گمراهی ازین بادیه پا بردارد
هر نقش پی ناقه شود خورشیدی
گر دامن محملش صبا بردارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مه ساغر بی شراب بر کف دارد
گلبرگ ز شبنم آب بر کف دارد
دریا که به جود در جهان مشهور است
گوهر به دل و حباب بر کف دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زین دجله که طوفان به سر پل دارد
آبش مستی بیشتر از مل دارد
سالم جستی مردی اگر پیش از مرگ
تا زنده بود شمع تنزل دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بر فر هما لبم تبسم دارد
اندیشه درین نکته مرا گم دارد
در سایه مرغی چه گریزم قدسی
کو چشم بر استخوان مردم دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دامان مرا اشک پر انجم دارد
وز خون دلم دیده تنعم دارد
حاصل که چو سنگ آسیا چرخ مرا
سرگشته برای رزق مردم دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چون آب روان نیارمیدن دارد
چون باد به شش جهت دویدن دارد
دل با تو و دیده شوق دیدن دارد
یعنی ز خبر پیش رسیدن دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر گوشه خرابات تو مستی دارد
از خود شده رند می پرستی دارد
در سلسله عشق تو مجنون مانند
هر حلقه آن مست الستی دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در زشت و نکو زمانه دستی دارد
هر ره که بود بلند و پستی دارد
بی زخم جفا گشایش کار مجوی
هرجا که گلی ست خاربستی دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
با جوهر ذات هرکه یاری دارد
مردانه زبان به حرف جاری دارد
آن را که قوی ست دل زبانش تیزست
شمشیر به قبض استواری دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گشت چمن از گل که فراغی دارد
پیمانه ز نرگس که ایاغی دارد
ما تنگدلانیم خوش آن کس که به باغ
چون لاله دلش وسعت داغی دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
عاقل به درش ز دل سراغی دارد
دیوانه دلیل راه داغی دارد
این طرفه که در جستن خورشید منیر
هر ذره به دست خود چراغی دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر ذره به مهرت دل گرمی دارد
وز دلگرمی زبان نرمی دارد
برداشته ای حجاب اما ز ادب
کی روی تو بیند آن که شرمی دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کو عشق که عجب خودپرستی ببرد
کو نیستی ای که ذوق هستی ببرد
کو جلوه قامتی از آن سرو بلند
کز همت پست عیب پستی ببرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
قدسی که غم عشق تو بنیادش برد
جز یاد تو هرچه بود از یادش برد
روزی که نشد صرف تو عمرش هدرست
هر گل که نچید باغبان یادش برد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر چیز که از کون و مکان می گذرد
از توست که آن یکان یکان می گذرد
گر نیست وجود سد انسان ز چه رو
از خویش گذشته از جهان می گذرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بد کرد زبانم و بد بی حد کرد
خوی تو مکافات یکی را صد کرد
گفتی سوی من مبین که بد حرف زدی
چشمم چه گنه داشت زبانم بد کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جز شرع رسول هرکه راهی سر کرد
خود را به دو کون ناقص و ابتر کرد
از خلق جهات تو بهتری ای صوفی
گر کار چنان کنی که پیغمبر کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر از دل تو غمی تراوش می کرد
خون جگرت دمی تراوش می کرد
گر آینه را رقت قلبی می بود
از دیده او نمی تراوش می کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
غم دیده فریب سور عالم نخورد
بر هم خورد ار جهان دلش غم نخورد
گر از سر بازار قیامت خیزد
سودای من و عشق تو بر هم نخورد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر صبح فلک کم هر اختر گیرد
کز مهر کسی یک اخترش برگیرد
آتش زنه را بسی شرر صرف شود
کز یک شررش سوخته ای درگیرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هرکس که پی بخت سیاهش گیرد
هر گام بلایی سر راهش گیرد
ایام به شکل فتنه برمی آید
شاید نگه تو در پناهش گیرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چون طبع خرد غباری از من گیرد
دانسته فلک شماری از من گیرد
گر فضل و هنر کناری از من گیرد
ایام چه اعتباری از من گیرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
جز مسکن خویش هر که جایی گیرد
از مهر فلک دلش صفایی گیرد
بس قطره بی بها که در ملک وجود
گیرد صدفش مفت و بهایی گیرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هرکس دل خود وقف محبت سازد
رخت هوس از خانه برون اندازد
دهقان که نهال گل نشاند در باغ
پیرامنش از گیاه می پردازد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل پیش ز دردم از قرار اندازد
کی کار مرا به وقت کار اندازد
سودای دلم همیشه طغیان دارد
آن نیست که شورش به بهار اندازد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چرخ آب همیشه زیر کاه اندازد
یک کار به صد حیله به راه اندازد
مهرست که عیب چرخ را پوشیده
رسواست چو کل ز سر کلاه اندازد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گلگشت چمن با فقرا کی سازد
با ترک هوس کرده هوا کی سازد
باغ از گل و بلبل همه برگ است و نوا
درویشی را برگ و نوا کی سازد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گردون که بد و نیک رقم می سازد
آن را که دنی ست محترم می سازد
از روز ازل سفله نوازست آری
طاووس ز دم چتر و علم می سازد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تنها نه دلم به دیده تر نازد
هر عضو ز من به عضو دیگر نازد
دل روی به دیده دارد و دیده به اشک
دریا به صدف صدف به گوهر نازد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای غم رگ ما نیشتری می ارزد
وین دیده به خون جگری می ارزد
ای گریه بیا خرقه ما را تر کن
کاین ابر به دامان تری می ارزد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در هر کاری مشقتی بوده و مزد
عاقل نشنیده کار بیهوده و مزد
بخشد چه نتیجه خدمت بی تکلیف
ای بی خردان کار نفرموده و مزد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دایم ز دلم نوای ماتم خیزد
پرویزن چرخ بر سرم غم بیزد
با تنگدلی خوشم که گر خنده کنم
اجزای دلم چو غنچه از هم ریزد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
افتاده عشق کی ز جا برخیزد
نقشش مگر از باد فنا برخیزد
بر خاک همان ز خاک افتاده ترست
هرچند ز خاک نقش پا برخیزد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از سینه مرا نفس دژم می خیزد
چون نی ز مشام دود غم می خیزد
چون غنچه اگر دل مرا بشکافی
صد پرده خون ز روی هم می خیزد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
واعظ نفست ز می خمار انگیزد
دود از دل و جان خاکسار انگیزد
از من بگذر کدورت دل بگذار
کز رفتن دی زمین بخار انگیزد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کو عشق که اهل درد را بشناسد
مردی باید که مرد را بشناسد
بیگانه و آشنا سوارند تمام
کو دیده وری که گرد را بشناسد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کو مرد که هم نبرد را بشناسد
هنگامه گرم و سرد را بشناسد
شرمی کن ازین معرفت طفلانه
هر طفل ز زوج فرد را بشناسد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مستغرق حال قال را نشناسد
بی عشق کس اهل حال را نشناسد
می پخته و خام را ز هم فرق کند
چون آب کسی سفال را نشناسد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای عشق ترا کس به نشان نشناسد
زان سان که تویی کس آنچنان نشناسد
آن را که امیدی تو نباشد نومید
آن را که بهاری تو خزان نشناسد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
کی دهر حقیقت گل و خس پرسد
از نخل قدیم و شاخ نورس پرسد
ای وای بر اهل دولت امروز اگر
گیتی پسر کیستی از کس پرسد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
روزی که حق از چون و چرا می پرسد
وز هر بد و نیک ماجرا می پرسد
کاری که نفرموده خدا گر نکنیم
صوفی به خدا بگو خدا می پرسد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر ذات مگو به ذات جاوید رسد
هر سایه کجا به سایه بید رسد
در پرتو مهر ذره گردد موجود
اما نتواند که به خورشید رسد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خواری شرف مردم دانا باشد
عزت مطلب فروتنی تا باشد
با صدرنشینان منشین کز میزان
آن سر که سبک ترست بالا باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خورشید همین نه ذره پرور باشد
فیضش به همه جهان برابر باشد
آیینه ز هم شاه و گدا نشناسد
سازنده او گرچه سکندر باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
درویشی جو گر همه یک دم باشد
تا سلطانی بر تو مسلم باشد
چون باطن خم گر نشود صاف دلت
از ظاهر آیینه چرا کم باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر زان که همای عشق صیدم باشد
کی رشک به شبلی و جنیدم باشد
آزادتر از من نبود کس به جهان
آزادی اگر ز جور قیدم باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
نازک خاطر کم آرزو می باشد
رو سخت شریر و فتنه جو می باشد
آیینه شیشه را بود روی یکی
آیینه فولاد دورو می باشد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -