cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
صدر جهان و عالم جان و سپهر فضل
ای آنکه آسمانت به جان چاکری کند
اطفال فضل را به جهان بهر تربیت
شد وقت آنکه طبع خوشت مادری کند
شاید اگر طبیعت معجزنمای تو
در ملک شرع دعوی پیغمبری کند
طومار نه فلک ز قضا این امید داشت
کانشای فکر بکر ترا دفتری کند
افشانی کتاب کمال ترا ز شوق
خورشید در پیالة گردون زری کند
در لجة تلاطم امواج فکرتت
کوه متانت تو مگر لنگری کند
خطی به استقامت طبع خوشت کجاست
تا آسمان فکر ترا محوری کند
چون خطبة جلال تو خوانند قدسیان
نه آسمان خطیب ترا منبری کند
با کج سلیقگی مه نو از پی شرف
در مدح سنجیت هوس شاعری کند
گر پرتوی ز عکس جمالت به وی فتد
مه فربهی و مهر فلک لاغری کند
هم چشم چرخ شد زمی اکنون که ریگ دشت
از پرتو ضمیر خوشت اختری کند
پیرایة جمال عروس خیال تو
بر دست و پای شاهد دین زیوری کند
معراج فطرت تو بر اوج سمای قدس
بر پیش طاق چرخ نهم برتری کند
کان سنگ ریزه ای بود و بحر قطره ای
آنجا که همت تو سخاگستری کند
بند زبان ناطقه گردد نفس ز شرم
جایی که فطرت تو سخن آوری کند
کلک تو در خرام چو انشا کنی کلام
خون جگر به کاسة کبک دری کند
بر شعلة طبیعتت ار بشکند نقاب
آتش هوای طینت خاکستری کند
خورشید آسمان به سهایی ملقب است
در کشوری که طبع خوشت اختری کند
بهر شمیم مجلس انس تو از شرف
خورشید عنبری و فلک مجمری کند
شاها ز بیم آنکه ز لطف عمیم تو
این بنده برتری به مه و مشتری کند
دورم فکند از تو به صد حیله آسمان
این ظلم را مگر کرمت داوری کند
در دیده دور از تو و بر تن جدا ز تو
مژگان من سنانی و مو خنجری کند
نزدیک شد که محنت هجران دل مرا
از زندگی ملول و ز هستی بری کند
حرمان بلاست ورنه ز مردن چه غم مرا
مفت من اینکه تا عدمم رهبری کند
تا دیو هجر برد ز ره خاطر مرا
رفت آنکه دیده ام نگهی با پری کند
آیینة امید من از هجر تیره گشت
کو صیقل وصال که روشنگری کند
نادیده کام وصل به هجرم فکند چرخ
کز وی مباد پایة من برتری کند
بر من وبال کرد مسلمانی مرا
مشکل که در فرنگ کس این کافری کند
باری روا مدار علی رغم آسمان
کاین خسته خاک گردد و خاکستری کند
لطفی نما که شاید ازین ورطه وارهد
در خدمت تو شاد زید چاکری کند
تا آسمان خمیده کند از درت گذر
تا آفتاب شاهدی و دلبری کند
پیوسته باد شاهد بختت جوان و شاد
پشت عدوت همچو فلک چنبری کند

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ای ارسطوشان که هستی از بس استعداد ذات
اهل دانش جمله را سلطان و سلطان را وزیر
آن بلند اقبال دستوری که در معنی خطاست
با وجودت در جهان گفتن عطارد را دبیر
آن گرامی مایه دانش گستری کز عرض علم
نیست جر طفل دبستان تو افلاطون پیر
هم ترا رتبت فزون از خلق و هم دانش فزون
آسمانی در بزرگی آفتابی در ضمیر
مطلع نور سیادت آن جمال نورتاب
مشرق خورشید دانش آن دل دانش پذیر
گر به قدر رتبة خود برفروزی بارگاه
عاجز آید دور دامن افتابش را مسیر
گر تو نوع منحصر در فرد باشی دور نیست
در میان اهل عالم بی نظیری بی نظیر
گر نباشد شعلة رای تو یک شب بر سپهر
از تنور صبح قرص خور برون آید فطیر
دست ها از دامن کوته ولی فیض تو عام
همچو خورشیدی که تابی بر صغیر و بر کبیر
با بد و نیک جهانت لازم آمد التفات
دشمنان را لاعلاجی دوستان را ناگزیر
بر تو عالم چون ننازد آفتابی آفتاب
وز تو گلبن چون نبالد ابری و ابر مطیر
بگسلد پیوند پس فردا ز فردا خواهشت
وز نهیب دور باشت بگذرد دی از پریر
در بلندی همت تو چون به دست شه کمان
در رسایی قدرت تو چون ز شست شاه تیر
آفتاب سلطنت را هم سپهری هم ضیا
اسمان معدلت را هم مداری هم مدیر
غنچه از بهرت نماید رنگ گل در شیشه صاف
برگ گل بهر تو بیزد بوی گل را از حریر
در مراد خلق دادن چرخ را اندیشه هاست
تا نمی گردد ز تدبیر صوابت مستشیر
حل و عقد کاینات امروز در دست تو کرد
آنکه کرد این عقده را تفویض بر چرخ اثیر
گر تمیز نیک و بد لازم کنی بر طبع خویش
تیرگی از روی مه چون مو برآری از خمیر
همچو آب ناشتا کین تو بر دل ناگوار
در تن طفل خرد مهرت گوارا همچو شیر
شاهی نوشیروان دستوری بوذرجمهر
هست در عهد تو و شه بازی شاه و وزیر
هر که باشد حسرت عهد سکندر دیدنش
با وزیری چون ارسطو بی همال بی نظیر
ها ارسطو ها سکندر چشم بگشا گو ببین
این به دانش ملک دار و آن به دولت ملک گیر
پیر شد در بندگی های تو اخلاصم بلی
کار دیگر می کند در بندگی اخلاص پیر
تا سکندر را بود نام و ارسطو را نشان
هم تو باشی در وزارت هم بود شه بر سریر

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
ای برادر با تو گویم شرح عشق و عاشقی
تا نپنداری که این کار مزیح است و فسوس
عشق را اهل غرض وسواس گفتند و مرض
کش مداوا کار بقراطست و یا جالینیوس
راست گفتند این مرض باشد ولی عشقی که هست
مایة آمیزش داماد شهوت با عروس
گر به نام عشق خواند این مرض را جاهلی
تاج شاهی نیز همنامست با تاج خروس
گر بود در اصل خواهش مشتبه هم عیب نیست
گونة خورشید می ماند به رنگ سندروس
ور شمارد هم کسی زاقسام عشقش دور نیست
در شمار پهلوانان رستمست و گیو و توس
عشق روحانی ست بیرنگی زهر آلایشی
عشق شهوت نیست جز سرمایة آغوش و بوس
عشق شهوت دان که مجبولی تو در اخفای آن
عشق روحانی زند بر بام گردون طبل و کوس
در حقیقت عشق نبود غیر میل اتحاد
میل سعدان با سعود و میل نحسان با نحوس
عاقبت عاشق شود در خاصیت معشوق محض
زانکه باشد این سلوک نفس نه لهو و فسوس
اتحاد عقل و معقولست و داند صدق این
هر که دارد در تعقل مذهب فرفوریوس
هیأت اخلاق معشوقست علم عاشقان
بر مثال علم هیأت صنعت بطلیمیوس
فرض ها دارند با خود در قیاسات وصال
فرض هایی کش ندارد در اکر تامسطیوس
قطره ای از جویبار عشق و صد دریای عقل
یک پیاده رستم و سیصد سوار اشکبوس
عشق روحانی اگر خواهی ز قرآن یاد گیر
نیست شرح عشق روحانی در ارشاد و دروس
نه غلظ گفتم که مطلب از همه عشقست عشق
ورنه کار شرع و دین بازیچه بودی و فسوس
وعدة فردوس و قصر حور دانی بهر چیست
تا خدا را دوست دارد مرد در ضراء و بؤس
زاهدان بهر خدا ترک هوا کی می کنند
گر بدانند اهل جنت ماکیانند و خروس
گرنه ناز و نعمتستی چه خرابه چه بهشت
ورنه عیش و عشرتستی چه هری گیر و چه طوس
خواهش طفلان پدر را نیست جز بهر مویز
مرد دانا خوب می فهمد زبان چاپلوس
عشق را از ما سوی غیر از خدا منظور نیست
خواه معشوق تو هندی باش و خواهی روم و روس
عشق اگر نبود ندارد فرقی از تسبیح سبز
گر تراشد سبحة صد دانه کس از آبنوس
عشق انتاج ار نباشد در قیاسات نظر
منطقی را بحث نبود از قضایا و عکوس
نفس نامردست او را در غرض ها ره مده
چهرة زن را نمی زیبد به جز رنگ عبوس
لذت نفسی و عقلی را زهم فرقی بکن
گرچه بس دور است این را میده دان آنرا سبوس
هر که از معشوق جز معشوق دارد در نظر
آن  چنان باشد که از ماهی نداند جز فلوس
گرم گردیدن به آتش غیر آتش گشتن است
گر توانی فرق کردن بر تمیز تست بوس

وزن: فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلاتُنْ فاعِلُنْ
بحر: رمل مثمن محذوف
نشانه‌های عروضی: - U - - | - U - - | - U - - | - U -
شه دین میرزا حبیب الله
صدر کل گشت و هست در خور آن
که همان نام اوست تاریخش
چون صدارت فزود بر سر آن

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
هان ای صبا که باخبری از نیاز ما
یک صبحدم به گلشن آن کو خرام کن
چون داد کام دل دهی از خاک بوسیش
از خون ما به خاک در او سلام کن
آنگاه از زبان شکوة هجران بیدلان
جرأت اگر نداری از آن دل به وام کن
گو برفروز چهرة لطفی به امتحان
آزادگان عالم دل را غلام کن
جان بر لب انتظار خرام تو می کشد
از نیم جلوه کار شهیدان تمام کن
راضی ز طره ات به رهایی نمی شوند
فکری دگر به حال اسیران دام کن
دانیم دل به مهر اسیران نمی دهی
با ما به کینه باش ولی مهر نام کن
بگشا لبی به سحر حلال تبسمی
اعجاز را به لعل مسیحا حرام کن
دل بی کمند زلف تو از خویش می رود
دیوانه را به حلقة زنجیر دام کن
خالیست جای لطف تو در سیرگاه ما
جایی خوشست عشرت ما را تمام کن
در آفتاب وادی هجر تو سوختیم
ای ابر سایه بر سر ما مستدام کن
بردار یک دو گام براه وفای تو
تا روز حشر مهر و وفا را غلام کن
ماییم باغ خشک و تویی ابر نوبهار
ما را بهشت ساز و تو در وی مقام کن
دل را هوای وصل تو کامی است ناگزیر
گو ترک سر بگیر و مگو ترک کام کن
ور همچو شعله سرکشی از سر نمی نهی
پروانه گو بسوز همان فکر خام کن

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ای نازنین که نازش من بر تو باد و بس
بیگانة غم تو مباد آشنای من
ای آشنای دشمن و ناآشنای دوست
وی دشمن مروت و خصم رضای من
ای آنکه نیست کار دلم جز وفای تو
ای آنکه نیست کام دلت جز جفای من
ای غمزدای دیده و حسرت فزای من
ای دلبر ستیزه گر بی وفای من
ای نازش نیازم سر تا به پای تو
ای پایمال نازت سر تا به پای من
شکریست در لباس شکایت دل مرا
وآنهم ز بخت بی اثر نارسای من
روزی که برگزیدمت از اهل روزگار
گفتم که دیگری نگزینی به جای من
عمریست در وفای تو عمرم بسر گذشت
کز تو نبود غیر غمت مدعای من
خود طرفه اینکه نرم نیی در وفا هنوز
وین طرفه تر که سخت تری در جفای من
روزی که کیمیای تو تأثیرجو نبود
کامل عیار بود مس ناروای من
اکنون که سنگ راه تو نرخ گهر گرفت
شد این چنین به خاک برابر طلای من
دانسته گر کنی به من اینها خوشا دلم
ور خود ز حال من خبرت نیست وای من

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
ای آنکه هر دم از نگه دلنواز خویش
جان دگر به قالب حسرت روان کنی
بر لب چو نوبهار تبسم کنی سبیل
رخسار آز را چو رخ گلستان کنی
جوهرنما کند چو غضب تیغ ابروت
گلزار رنگ چهرة گل را خزان کنی
با دشمنان درآیی چون بوی گل به خار
وز دوستان چو باد صبا سر گران کنی
من خود نگویم اینکه در اطوار دوستی
با غیر چون نشینی و با من چه سان کنی
لیکن دو بیت بر تو ز نظم یگانه ای
خوانم بآن امید که شاید روان کنی
دارم وصیتی به تو ای دشمن دلم
خواهم غلط کنی تو و گوشی به آن کنی
مفروش دوست بر سر بازار دشمنان
ترسم درین معامله آخر زیان کنی

وزن: مَفْعُولْ فاعِلاتُ مفاعیلُ فاعِلُنْ
بحر: مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف
نشانه‌های عروضی: - - U | - U - U | U - - U | - U -
آصف جم قدر میرزا طالب خان
آنکه ندیده خرد وزیر چنینی
پیش ازین کش سپهر در مدد ملک
بهر وزارت سپرده بود نگینی
چندی ازو بستدش که خلق بدانند
دولت و دین را چو او نبوده امینی
باز در ایام پادشاه جوانبخت
آنکه ازو یافت تشت عدل طنینی
آنکه به عهدش ز چار گوشة عالم
گوش زمان هیچ ناشنیده انینی
آنکه ز اقبال او ز شش جهت ملک
تخت شهی را نبوده تخت نشینی
شاه صفی آنکه بی غذای نوالش
در رحم آرزو نمانده جنینی
کرد در انگشت او نگین وزارت
مرتبة آسمان گرفت زمینی
شب ز عطارد چو خواست صورت تاریخ
طبع بلند اخترم که داشت نگینی
گفت عطارد رقم سپرد چو با وی
شاه چنین را سزد وزیر چنینی

وزن: مُفْتَعِلُنْ فاعِلاتُ مُفْتَعِلُنْ فَعْ
بحر: منسرح مثمن مطوی منحور
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U - U | - U U - | -
بسم الله الرحمن الرحیم
پیش نهالی ست ز باغ حکیم
نخل سرافراز گلستان قدس
مصرع برجستة دیوان قدس
با الف ابجد لوح خداست
طفل خرد را به خرد رهنماست
چیست الف اصل همه حرف ها
قطرة آبی پر ازو ظرف ها
چیست الف هستی بی رسم و اسم
هر چه جز او اسم چه جان و چه جسم
هست بر قدر شناس الف
صورت هر حرف لباس الف
جمله ز تکرار الف زاد حرف
هر چه ازو زاد بدو گشت صرف
سوی الف لایتعین نگر
هر چه تعین همه بی بن نگر
نیست تعین به جز از اعتبار
لایتعین چه یکی چه هزار
رسم الف هم زالف دور کن
دیدة کوته نظران کور کن
رسم الف بر الف آلایش است
جامه بر کوردل آرایش است
دستگه دیده چو بس تنگ شد
هستی بی رنگ به صد رنگ شد
دیده اگر پاک کنی از رمد
صورت یک در نظر آید ز صد
راز الف کشف چو شد مو به مو
نسبت بسم الله و قرآن بجو
نیست جز او هر چه به قرآن درست
آن همه باشد صدف این گوهرست
هر چه به قرآن سور و آیتست
وحدت ساری شده در کثرتست
حاصل قرآن همه بسم اللهست
بسم الله نه که طلسم اللهست
ره به مسما نبری جز ز اسم
مردی اگر می شکنی این طلسم
گر تو ز بسم الله آگه شوی
مهر صفت توشه ده مه شوی
دیده ازین سرمه اگر پر کنی
بر شوی از هر چه تصور کنی
لیک نه در خورد تمناست این
سود به هم بر زن سوداست این
گوهر مقصود که زین بحر برد
بر سر این چشمه که سیراب مرد
عشق ازین باغ نمی می کشد
عقل هم از پی قدمی می کشد
در چمن این گل گلشن فروز
بر سر این چشمة لب تشنه سوز
چید گل آن کس که گلش کس نچید
برد پی آن کس که پیش کس ندید
گر به مسما متوسل شوی
در فن این اسم تو کامل شوی
جز به مسما نتوان کشف اسم
زور الهی شکند این طلسم
آنکه جهان سر به سر اسم ویست
گنج دو عالم ز طلسم ویست
هست کن هر چه برون و درون
هستی از اطلاق و تعین برون
نادره معمار سرای وجود
برزگر مزرع صحرای جود
سرمه کش چشم سیه مست داغ
رنگرز جامة طفلان باغ
گونه ده جلوة زیبای گل
درزی پیراهن والای گل
وسمه کش ابروی پر خشم ناز
گردفشان سر و روی نیاز
جلوه ده قامت رعنای سرو
شعله فروز دل زار تذرو
سرمه کش نرگس فتان حسن
تاب ده زلف پریشان حسن
جلوه فروش سر بازار عشق
دایره ساز خط پرگار عشق
در حرم غنچه فروزد چراغ
در لگن لاله نهد شمع داغ
کالبد خاک به جان پرورد
باغ تن از آب روان پرورد
جان صبا را تن گلشن که داد
شمع روان را لگن تن که داد
راز میان را که پدیدار کرد
سر دهان را که نمودار کرد
در نگه ناز که جنگ آفرید
دستگه خنده که تنگ آفرید
چاشنی جان به تکلم که داد
نشیة مستی تبسم که داد
زلف بتان را که کند دلربای
چشم سیه را که شود سرمه سای
دل که برد از نگه کنج چشم
خوی بتان را که برآرد به خشم
ابروی کین را که دهد تیغ جنگ
طفل نگه را که کند شوخ و شنگ
خانة گل را که بر آرد به آب
خیمة گردون که زند بی طناب
گوش فلک را که تواند کشید
ناف زمین را که تواند برید
قطرة نیسان که کند در ناب
پنجة مرجان که نماید خضاب
کرد زیک جنبش ابروی کین
زلزلة تب لرزة جرم زمین
طرفه برآمیخت ز نیرنگ و رنگ
چاشنی صلح به تلخی جنگ
دشت ازل یکسره میدان اوست
ملک ابد عرصة جولان اوست
صیقلی آینة سینه ها
عکس نماینده آیینه ها

وزن: مُفْتَعِلُنْ مُفْتَعِلُنْ فاعِلُنْ
بحر: سریع مطوی مکشوف
نشانه‌های عروضی: - U U - | - U U - | - U -
با عشق هوس سوز غم کام کجا
این دانه ببین کجا و این دام کجا
ترطیب دماغ عشق چیز دگرست
سودای تو و روغن بادام کجا

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در وادی عشق پر مکش منت پا
بی گام درین مرحله شو ره پیما
مردم گویند پای بردار و برو
من می گویم که پای بگذار و بیا

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
اصحاب پیمبر ارچه نورند و هدا
هر یک سوی آخرت رهی اند جدا
لیکن شه مردان علی عالیقدر
راهیست که راست می رود تا به خدا

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای راحت جان غصه پرورد بیا
وی صیقل خاطر پر از گرد بیا
از درد دل خسته دلان بی خبری
مردیم ز دوری تو بیدرد بیا

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای آرزوی دل غم اندود بیا
ای مرهم جان ناله فرسود بیا
رفتی چو به بزم غیر پر دیر مکن
از دست مبادا که روی زود بیا

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای بی نم جود تو همه بحر سراب
بی نور وجودت همه معموره خراب
عالم همه از تو لاف هستی زده اند
چون سایه ز آفتاب و چون موج ز آب

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
فیاض ازل که بزم هستی آراست
جام سخن از می معانی پیر است
تا تلخی می مذاق جان را نگزد
از شکر شکر خویش کردش مزه راست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
از ناز قضا چو چهرة حسن آراست
تشریف حیا به قد عشق آمد راست
گر این دو نگهبان نبود از چپ و راست
بس دود کزین دو شعله برخواهد خاست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر چند که دل لبالب از نور خداست
لیکن به مثل قطره کجا بحر کجاست
داند نظری کو به حقیقت بیناست
کابینه اناالعکس اگر گفت خطاست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ماه رمضان عجب مه روح فزاست
آثار لطایف اندرین مه پیداست
رنگ همه چون رنگ نقاهت ز چه روست
گر نه رمضان مزیل امراض خطاست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ماییم که بی تکلفی ها فن ماست
در چار سوی گذشتگی مسکن ماست
رندی و نظربازی و مستی و جنون
ناموس هزار کار در گردن ماست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
درد تو تلافی تن آسانی هاست
عشق تو کفارة مسلمانی هاست
اندازة همت پریشانان است
زلف تو که معراج پریشانی هاست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در پیش کسی که علم و دانش بابست
توفیق مهیا شدن اسبابست
اسباب چو جمع شد دگر کار از تست
توفیق برای سفرت مهتابست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در گلشن عشق خرمی نایابست
خار و گلش از تشنه لبی سیرابست
با غنچه گل در ته یک پیراهن
پژمردگی و شکفتگی در خوابست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
امشب ز غمت روح و روانم می سوخت
وز تاب تب جسم تو جانم می سوخت
زان تب که شب دوش ترا داشت به رنج
مغزی که نداشت استخوانم می سوخت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
فیاض بیا که عشق بارت دادست
وز فتنه عقل زینهارت دادست
مردانه بیا از سر هستی بگذر
کاین دجله پر زور گذارت دادست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای شعله ز دست خوی بیدادگرت
می سوزم و هیچ نیست از من خبرت
گفتی که چو پروانه چه گردی گردم
می گردم قربان سرت گرد سرت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
امروز که دیدار تو ما را عیدست
از داغ تو سینه گلشن امیدست
گلگونة روی تو ز خون دل ماست
ورنه زردی لازمة خورشیدست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
فیاض دگر عشق عبارت دادست
توفیق رواج کار و بارت دادست
کفارة توبه ای که کردی به خزان
این توبه شکستن بهارت دادست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنرا که به اوصاف تو دید دگرست
از لطف تو هر لحظه نوید دگرست
با طاعت ما روی بهی نیست ولی
ما را به جناب تو امید دگرست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنم که ز خرمی دلم را عارست
وز عادت من خوی طرب بیزارست
بی حاصل از آن شدم که بختم پرورد
نخلی که به سایه پرورد بی بارست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دل بست به خود تار تعلق ز نخست
عقل آمد و این علاقه شد اندکست
آویخته بودیم به یک پا عمری
عشق آمد و این شکسته را کرد درست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر کس که تعلقش به هستی بیش است
گر بگذرد از خویش به جای خویش است
تا هست گذشتن هنر درویش است
وقتی که نباشد همه کس درویش است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
فیاض کجایی که مرا حال خوشست
در عشق ویم ماه خوش و سال خوشست
در محنتم ایام شب تیره نکوست
در آتشم احوال پر و بال خوشست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آهم ز دل زبانه فرسود نشست
از بوتة خار هستیم دود نشست
ماننده خار خشک در گلخن عشق
زودم آتش گرفت و هم زود نشست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
حسرت غم دیرینه دوا نتوانست
غم نیز به عهد خود وفا نتوانست
جز زلف بتان که سایه اش کم نشود
کس فکر پریشانی ما نتوانست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دور افکندن نشانة خواستن است
ویران کردن برای آراستن است
پستت کردند تا بلندی طلبی
افتادن دانه بهر برخاستن است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
عشق است میی که ساقیش عرفانست
بی دست و پیاله دل به دل گردانست
فیاض به درد عشق خو کن کاین درد
درمان هزار درد بیدرمانست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
بگذر ز ره و رسم سعادت اینست
بگذار هوای دل شهادت اینست
برخیز ز عادت ار سعادت طلبی
در ملت عشق خرق عادت اینست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چون در شب معراج نبی همت بست
بگسست ز نیستی به هستی پیوست
او سایه ایزدست و اینست عجب
کاین سایه به آفتاب همدوش نشست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
یک لحظه که در پیش من آن شوخ نشست
ننشسته به من فتنه گری در پیوست
مهری که نداشت در دل از من برداشت
عهدی که نبسته بود با من بشکست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا زلف به روی تو پریشان شده است
بر همزن جمعیت ایمان شده است
خال رخ تو مگر که ابراهیم است
کاتش ز برای او گلستان شده است

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
لطف تو به ما نه این چنین می بایست
دشنام تو شیرین تر ازین می بایست
با روی ترش تبسمی هم جا داشت
بیمار ترا سکنجبین می بایست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هم گریه من ز چشم مست دگریست
هم خنده ز لعل می پرست دگریست
القصه مرا چو صورت آیینه
هم گریه و هم خنده به دست دگریست

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در عشق تو خون چشم تر من نگذاشت
یک قطره نم اندر جگر من نگذاشت
جز داغ کسی دست به دستم نرساند
جز درد کسی سر به سر من نگذاشت

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آن مه که به لب چشمه کوثر دارد
وز باده ناز نشیه در سر دارد
ابروی زمانه پر ز چین می گردد
لب از لب خنده گر دمی بردارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر کس که چو من سری به دردش دارد
در ناله گرم و آه سردش دارد
از عارضه نیست زردی رنگ رخش
همچشمی آفتاب زردش دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
مرگم ز ره هلاک برمی دارد
وین خرمن پاک پاک برمی دارد
دستم ز علایق بدن می گسلد
یکباره مرا ز خاک برمی دارد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در فکر شبم تا به سحر خواب نبرد
از بی خبری که ره به اسباب نبرد
باید سببی گرچه سبب ساز خداست
بی دلو ورسن ز چاه کس آب نبرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چون برق نگاه تو به من می تازد
رخساره جان رنگ عدم می بازد
گر نازش من به تست یارب چه عجب
آیینه به آیینه نما می نازد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
زرگر پسری که حسن ازو می نازد
در راه غمش عشق روان می بازد
یکرنگی زر از آن کند مهر منیر
در بوته مهر او مگر بگدازد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
وصل است متاعی که به دیدن نرسد
این شهد تمنا به چشیدن نرسد
کامی به هوای حسرتش خوش می دار
کاین میوه لطیفست به چیدن نرسد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دیده به وصال جز به دیدن نرسد
از ناله و پیغام شنیدن نرسد
هر چند که فریاد زند میوه فروش
در کام اثری جز بچشیدن نرسد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر گاه که آن زهره جبین می رقصد
از بسکه لطیف و دلنشین می رقصد
از بهر نثار سرو قدش همه را
دل در بر و جان در آستین می رقصد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ترک هوسات خام می باید کرد
فکری پی ننگ و نام می باید کرد
ز آغاز به انجام رسیدن سهلست
این دایره را تمام می باید کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تب رو به من از غایت بی شرمی کرد
وز تاب تب استخوان من نرمی کرد
تنها نگذاشت یک دمم تا به سحر
ممنون  تبم که خوش به من گرمی کرد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
دنیا آن به که خواجه پاکش بخورد
ورنه به فسون دیو هلاکش بخورد
دانه بنما گر نخورد خاک زمین
روزی دو سه نگذرد که خاکش بخورد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
در روی تو کافتاب انور آمد
گر زلف بشد خط معنبر آمد
رخ مصحف خوبی بود و در مصحف
هر آیه که نسخ گشت بهتر آمد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
صد شکر که آن سرو   چمن باز آمد
وان ماه سفر کرده من باز آمد
امروز مگر روز قیامت شده است
کان جان ز تن رفته  به تن باز آمد

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
چشمان تو در فتنه گری یکدله اند
تاراج گر متاع صد قافله اند
خط تو غبار دارد از زلف مدام
با آنکه چو بنگری ز یک سلسله اند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
ای خواجه تو می روی و دنیا ماند
بیچاره تنت به گور تنها ماند
سرمایه عمر چون به جا هیچ نماند
سودی ندهد که مال بر جا ماند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنانکه رهی به عالم دل دارند
از صحبت جسم پای در گل دارند
بی جاده گر افتند به ره عیب مکن
در گمشدگی رهی به منزل دارند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر دل که هوای عالم راز کند
باید گره علاقه را باز کند
دام است تعلقات دنیایی  دام
در دام چگونه مرغ پرواز کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
خورشید چو ذره آرزوی تو کند
گردون شب و روز جستجوی تو کند
گل در تو نمی رسد به خوبی هر چند
در خلوت غنچه مشق روی تو کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
گر دل ز فروغ عشق پیرایه کند
فردوس ز خاک پاش سرمایه کند
این دانه که در زمین تن افکندند
گر برخیزد بر آسمان سایه کند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آمد به من از تو مصرعی چند بلند
دل را زشکفتگی شکر خند بلند
اینست سخن نه آنکه از کوچه لفظ
معنی زند از تنگی جا گند بلند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
آنانکه خدا را به نظر می دانند
راهی به مؤثر از اثر می دانند
جمعی که قیاس گل گرفتند ز خار
معلوم که از گل چه قدر می دانند

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
هر دل که به اسرار جلی گرم بود
پشتش به نبی و به ولی گرم بود
دم سردی روزگار سردش نکند
آنرا که دل از مهر علی گرم بود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -
تا مرد مجرد از من و ما نبود
از بهر سلوک او مهیا نبود
تریاکی عادتی عجب نیست ترا
گر باده تحقیق گوارا نبود

وزن: مَفْعُولْ مفاعیلُ مفاعیلُ فَعَلْ
نشانه‌های عروضی: - - U | U - - U | U - - U | U -