cnababaie/persian-poetry-meters huggingface dataset:
دین حق را ز ابتدا ز رسول
جز ابوبکر کس نکرد قبول
 هر چه پیغمبرش ز حق گفته
 کرده باور ز صدق و پذرفته
جسم او همچو روح صافی بود
 با همه کس به طبع وافی بود
 مشرق آفتاب صدق  دلش
 اثر لطف ایزد آب و گلش
 محرم راز حضرت نبوی 
 عاشق نور روی مصطفوی

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
قوت دین حق ز عمر بود
خانه دین بدو معمر بود
 جگر مشرکان پر از خون کرد
 کبرشان از دماغ بیرون کرد
 از پی معدلت میان  او بست
 کمر عدل در جهان  او بست
 عادت بدعت از جهان برداشت
 که کژی جز که در کمان نداشت
 برتر از چرخ بود پایه او 
 دیو بگریختی زسایه او

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
دین شرف یافته و دنیا زین
از جمال وجود ذوالنورین
 منبع جود و جامع قرآن
 صدف در مکرمت عثمان
 آنکه همت ورای کیوان داشت
 جیب جان نور نقد قرآن داشت
 طلعتش بوده نور هر دیده
 سرمه شرم داشت در دیده
 دلش از حرص و حقد خالی بود 
 فلکش اختر معالی بود

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
بود حیدر در مدینه علم
حافظ و خازن خزینه علم
 جان جود و جهان علم او بود
 بحر فضل و مکان حلم او بود
 زو ظفر یافته مسلمانی
 ملت کفر ازو به نقصانی
  اقتلوالمشرکین  فرو خوانده
 به سر تیغ حکم آن رانده
 شور و شر در دیار کفرافکند 
 شاخ بدعت زبیخ و بن برکند

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
دوش چون شاهد جهان افروز
زلف شب برگرفت از رخ روز
 من چو عنقا نهفته روی از خلق
 شسته حرف ها زتخته زرق
 گاهی اندر فنا بقا جستم
 درد را زان جهت دوا جستم
گاه سر بر در عدم زده ام
 در ره نیستی قدم زده ام
 به وثاقم درآمد از ناگاه
 خضر پیغمبر آن ولی الله
 گفت ای عندلیب گلشن کن 
 طوطی خوش نوای نغز سخن
 تا کی این عاجزی و حیرانی
 اندرین تنگنای ظلمانی
 چونکه بر تافتی زدعوی روی
 خیز و آب حیات معنی جوی
 تا زین ظلمتت نجات بود
 در جهان بقا حیات بود
 در مضیق جهان توقف چیست 
 این همه غصه و تاسف چیست 
 نه چو یعقوب گم شدت فرزند
 که بریدی زخرمی پیوند
 گفت خضرم ز راه غمخواری
 کای فرو مانده در گرفتاری 
 بیت احزان چه جای توست بگو
 مصر عشق از برای توست بجو
 خیز و بیرون خرام ازین مسکن
 رخت خود زین وطن برون افکن
 کاندرین خطه خراب آباد 
 نشود خود دل خراب آباد

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
گفتم ای مرهم دل ریشم
سخنت نوش جان پر نیشم
 ای همایون لقای عیسی دم
 وی مبارک پی خجسته قدم
 ای سبک روح این چه دلداری است
 وی گرانمایه این چه غمخواری است
 ای ملک سایه این چه تعریف است
 وی فلک پایه این چه تشریف است
 التفات توام مکرم کرد
 لطف تو از غمم مسلم کرد
 مددم ده به همت ای مکرم
 تا من دل شکسته مجرم 
 پای از بند حرص بگشایم
 یکدم از بند خود برون آیم 
 پیش گیرم طریق تقوا را
 از برای صلاح عقبا را 
 ره روم تا رسم بدان منزل
 که آگهی یابم از حقیقت دل 
 مگر آن بخت یابم از اقبال 
 کافکنم رخت در جهان کمال

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
خردم دوش اندرین معنی
نکته ای چند نغز کرد املی
 گفت شهری که جا و مبین ماست
 صحن او سقف گنبد اعلا ست
 خاک او راست نکهت عنبر
آب او راست  لذت شکر
 نز برودت در او اثر بینی  
 نز حرارت در او شرر بینی
اندر آن شهر ما گلستانهاست
که چمنهاش نزهت جانهاست
 طوطیان بینی اندر آن بستان
 همه را ذکر حق بود الحان
چون کند لطف او تعلمشان
 ربی الله بود ترنمشان
 در چمنهاش بلبلان  گویا
 نغمه شان جمله  ربنا الاعلی
  مقعد صدق  ازو ولایت ماست
 هرکه آنجاست در حمایت ماست
 همگان خاص حضرت سلطان
 جسته از بند انجم و ارکان
 رهروان بینی از سر غیرت
 همه اوفتاده در ره حیرت
 ساکنان بینی از سر اخلاص
 چشم بگشاده بر سرادق خاص
 چون بدان شهر جان فرود آیی
زین همه دردسر بیاسایی 
 مسکن و جایگاه ما بینی
 مجلس خاص شاه ما بینی
 خلعت شاه  بی بدن پوشی
 باده شوق  بی دهن نوشی
 نغمه بلبلان ره شنوی 
  وحده لاشریک له شنوی

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
گفتم ای سایه الهی تو 
زآنچه هستی جوی نگاهی تو
ای تو بر لوح کون حرف نخست
 آفرینش همه نتیجه توست
 نشو از توست شاخ فطرت را
 ثمر از توست باغ فکرت را
 چون مرا دیده ای بدین سستی
 هر چه گفتی صلاح من جستی
چون کنم چون من حزین ضعیف
پای  بندم در این سواد کثیف
 نیست گویی جهان زشت و نکو
 جز از او و بدو هم خود او
هست این خطه را هوای عفن
ساکنانش شکسته پای و زمن
 گرچه هست این رباط منزل من
 هست مایل به شهر تو دل من
 جان بر افشانم از طرب آن دم
 که نهم اندر آن سواد قدم
 من مسکین در این رباط خراب
 ساخته خانه بر ره سیلاب
 بسته بند و حبس ارکانم
 پای برتر نهاد نتوانم
 نشود نفس خاکیم فلکی
 تا نگردد نهاد من ملکی
 نرسد کس به کعبه تحقیق
 تا نباشد رفیق او توفیق
 هیچ دانی که چون گرانبارم
 به غم دیگران گرفتارم
 روزگاری برای قوت عیال
 باز می داردم زکسب کمال
 هستم از استحالت دوران 
 چون شتر مرغ عاجز و حیران

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
نیستم اندرین سرای مجاز
طاقت بار و قوت پرواز
 نه غم این طرف توانم خورد
 نه بدان شهر ره توانم برد
 پس همان به که گوشه ای گیرم 
تن زنم گر زیم و گر میرم 
به حوادث رضا دهم شاید
چه کنم آنچنانکه پیش آید
 بروم باهنر همی سازم
 وزهنر بر فلک سرافرازم
 به خدایی که پاک و بی عیب است
 واهب العقل و عالم الغیب است
 که مرا اندرین سرای هوس
 جز هنر نیست یار و مونس کس
 هنرم هست لیک دولت نیست
 در هنر هیچ بوی راحت نیست
 باهنر کاش دولتم بودی
 تا غم و غصه ام نفرسودی
 هست معلوم عالم و جاهل
 که در این روزگار بی حاصل
 منصب آل را بویه شورانگیخت
 نان کسی خورد که آب رو ی بریخت
 من نه آنم که شورانگیزم
 آبرو را برای نان ریزم
 همتم هست گرچه نانم نیست
 سخن فحش بر زبانم نیست
 تا ابد بینوا بخواهم ماند
 فحش و بد بر زبان نخواهم راند
 بخت من زان چنین نژند افتاد
 که مراهمت بلند افتاد
 نه خطا گفتم و غلط کردم
  حشو بود این گهرکه من سفتم
 من در این غصه جان همی کاهم
 منصب این جهان نمی خواهم
 عزت آن جهان همی باید 
 گر ذلیلم در این جهان شاید

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
چه کنم باکه گویم این سخنم
گله از بخت یا زچرخ کنم
 جگرم خون گرفت و نیست کسی
 که شود غمگسار من نفسی
روزعمرم به شب رسید ونبود
 جز تعب حاصلم زچرخ کبود
 ناله ام زان شدست سر  آهنگ
 کز عنا قامتم خمیده چو چنگ
 اشک چون لعل گشت در چشمم
 روز چون شب شدست بر چشمم
 دود دل جیب و آستینم سوخت
 سقف چرخ آه آتشینم سوخت
 من مسکین مستمند ضعیف
 باغم و محنتم ندیم و حریف
 گله دارم ز روزگار بسی
 با که گویم که نیست همنفسی
 دوستی نیست کو شود همدم
 همدمی نیست کو شود محرم
 قدم از فکر ساختم با  خود
 بوکه بینم مگر به چشم خرد
 جمله روی زمین بگردیدم
 همدمی کافرم اگر دیدم
 دلم از جور چرخ جفت عناست
 که اندرین روزگار قحط وفاست
 خود گرفتم که آن سخن دانم
 کز عبارت نظیر حسانم
 در چنین روزگار بانفرت 
 با چنین منعمان دون همت 
 چون کشم این همه پریشانی
 در ثنا و مدیح حسانی
 روزگاری بهانه می جستم 
 قصه ای را فسانه می جستم 
تا سخن را بر آن اساس نهم
زان سخن بر جهان سپاس نهم
 چند جستم ولیک دست نداد
 قصه ای آنچنان نمی افتاد
 که بر او زبور سخن بندم
 دل در این بند بود یک چندم
 آخرالامر یک شبی با دل
 گفتم ای خفته زخود غافل
 چند گرد دروغ گردی تو
 آبرویم بری چه مردی تو 
 بس از ان وصف زلف و طره وخال
 بس از این هرز گفت وگوی محال 
 چون زمدح آب روی نفزاید
 گر نگویی مدیح هم شاید
زین سپس در ره طریقت پوی
گر سخن گویی از حقیقت گوی
 خاطرم چون در دقایق زد
 قرعه بر رقعه حقایق زد
 نکیه ای چند لایق آمد پیش
 جمله سر حقایق آمد پیش
 سخن نغز همچو در ثمین
 درج در نکته های سحر مبین
 داد ایزد شعار توفیقش 
 نام کردم  طریق تحقیقش

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
بود روزی مبارک و فرخ
کاین سعادت نمود ما را رخ
 در این گنجنامه بگشادم
 وین سخن را اساس بنهادم
 نقش این کارنامه می بستم
 تیر بوسید خامه و دستم
 گفتم این نظم را طرازش چیست 
 زیور این عروس  مدحت کیست 
 بر که افشانم این نثار بگوی 
 کیست لایق در این دیار بگوی 
 گفت این بحر پر معانی را
 چشمه آب زندگانی را 
 عیسی آثار سروری باید
 خضر سیرت سکندری باید
 که طراز سخن ثناش بود
 ورد جان و خرد دعاش بود
 نه غلط گفتم این خطا باشد
 که طراز سخن ثنا باشد
 زین نمط هر سخن که آن من است
 به حقیقت طراز هر سخن است
 گرچه بی برگ و بی نوایم من
 بلبل نغز خوش سرایم من
 زان در افواه خلق مذکور است
 سخن من  که از طمع دور است
 خرد از گوشه ای در آمد چست
 گفت این نقد راکه سکه توست 
 سخن سرسری نمی بینم
 زان کسش مشتری نمی بینم
 گرچه هست این سخن تمام عیار 
 بس کساد است اندر این بازار 
سکه این نقد راز معرفت است
معرفت را نشان این صفت است
 که در این کار نامه کردی درج
 نکنش تا توانی اینجا خرج
 زآنکه صاحبدلی نمی بینم
 حال را مقبلی نمی بینم
 که درو ذکر او توانی کرد
 یا زجودش بری توانی خورد
 کو قدم تا بدین طریق رود
 یا کجا گوش کاین سخن شنود
 همه محبوس شهوت و حسدند
 طالب قوت و قوت جسدند
 میل اینها به ترهات بود
 فعلشان نیز بر صفات بود
 نز طریقت کسی اثر دارد
 نز حقیقت دلی خبر دارد
 چون ترا این سخن فتوح آمد
 عاشقان را غذای روح آمد
 نزد آن کاو محبتی دارد
 این سخن قدر و عزتی دارد
 که زشرحش زبان بود قاصر
 نرسد در نهایتش خاطر
 عارفان کاین سخن فروخوانند
 هر چه جز حق بود برافشانند
 قیمت این سخن کسی داند 
 که همه نقش معرفت خواند

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
خالق خلق وایزد بی چون
فاعل کارگاه  کن فیکون
 هر چه آورد از عدم به وجود
 از وجود همه تویی مقصود
 خویشتن را نخست نیک بدان 
 تخته آفرینشت برخوان

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
در نگر تا که آفرید ترا 
از برای چه برگزید ترا 
 خاک بودی ترا مکرم کرد
 زان پست جلوه دو عالم کرد
 از همه مهتر آفرید ترا
 هر چه هست از همه گزید ترا
 در نظر از همه لطیف تری
 به صفت از همه شریف تری
 خوبتر از تو نقشبند ازل
 هیچ نقشی نبست در اول
 قدرتش بهترین صفت به تو داد
 شرف نور معرفت به تو داد
 گوهر مردمی شعار تو کرد
 کرم و لطف خود نثار تو کرد
 باطنت را به لطف خود پرورد
 ظاهرت قبله ملایک کرد
 آن یکی گنج نامه عصمت
 این یکی کارنامه حکمت
 اختر آسمان معرفتی
 زبده چار طبع و شش جهتی
 قاری سوره مجاهده ای
 قابل لذت مشاهده ای
 خلقتت برد کوی استکمال
 همتت راست سو ی استدلال
 خاطرت مدرک وجود خودست
 عنصرت مستعد نیک و بدست
 با تو بودست در الست خطاب
 با تو باشد به روز حشر حساب
 گفته اسم جمله اشیاء 
 در حق توست  علم الاسماء  
طارم آسمان و گوی زمین
از برای تو ساخته ست چنین
 فرش غبرا برای تو گسترد
 چرخ فیروزه سایبان تو کرد
 آفرینش همه غلام تواند
 از پی قوت و قوام تواند
 حکمت و فطنت وکیاست و علم
 همت و سیرت و مروت و حلم
 در وجود تو جمله موجودست
 وین همه لطف و جود معبودست
 صفت تو به قدر آنکه تویی
 نتوان گفت آنچنان که تویی
 نشنیدی که آن حکیم چه گفت
 که به الماس در معنی سفت
 تو به قیمت ورای دو جهانی
 چه کنم قدر خود نمی دانی
 این همه عزت و شرف که تراست 
 تو زخود غافلی عظیم خطاست

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
تو چه پنداشتی که ایزد فرد
از پی بازیت پدید آورد
 عمر ضایع مکن به بیخردی
 دور شو دور از صفات بدی
 با دد و دیو چند همنفسی
 علم آموز تا به حق برسی
 هر که از علم دین نشد آگاه
 در بیابان جهل شد گمراه
 آخر این علم کار بازی نیست
 علم دین پارسی و تازی نیست
 از پی مکر و حیلت و تلبیس 
 درست از منطق است و اقلیدیس 
تاکی این جنس و نوع و فصل بود
عزم آن علم کن که اصل بود
 چیست علم  از هوارهاننده 
 صاحبش را به حق رساننده 
 هرکه بی علم رفت در ره حق
 خواندش عقل کافر مطلق
 در حضورمن که هست نامحدود
 هرکه را علم نیست شد مردود
 اگرت هست آرزوی قبول
 رو به تحصیل علم شو مشغول
 حکمت آموز تا حکیم شوی
 همره و همدم کلیم شوی
 چون تو در بند علم دین باشی
 ساکن خانه یقین باشی
 نفس اماره را ندانی چیست
 گاه و بیگاه همنشین تو کیست
 نفس  بس کافرست اینت بس 
 گر شدی تابعش زهی ناکس 
 سر برون پر زخط فرمانش
 جهد کن تا کنی مسلمانش
 چون تو محکوم نفس خودباشی 
 به یقین دان که نیک بد باشی

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
گر کنی قهر ازو نفیس شوی
ورمرادش دهی خسیس شوی
 وه چه ساده دلی و چه نادان
 که ندانی تو عصمت از عصیان
 از صفات حمیده بگریزی
 در صفات ذمیمه آویزی
 جهد آن کنی جمله نور شوی
 وزصفات ذمیمه دور شوی
 در تو هم دیوی است و هم ملکی 
 هم زمینی به قدر و هم فلکی 
ترک دیوی کنی ملک باشی
از شرف برتر از فلک باشی
 تا از این همنشین جدا نشوی
 دان که شایسته خدا نشوی
 تواز این همنشین چوگردی دور
 ملک باقی تراست و دارسرور
 تو ازین جایگه فرج یابی 
 چون بدانجا رسی درج یابی
 گر به اینجایت پای بست کند
 باسگ و خوک هم نشست کند
 تاکه دیوت بود به راه دلیل
 نکند با تو همرهی جبریل
 تا زآلایش طبیعی پاک
 نشوی  کی شوی تو برافلاک
 پهلو از قدسیان تهی چه کنی 
 با دد و دیو همرهی چه کنی 
 شرم بادت که با وجود ملک
 ننهی پای بر رواق فلک
 بر زمین با ددان نشینی تو
 صحبت دیو و دد گزینی تو
 ترک یوسف کنی زبی نظری
 همدم گرگ باشی اینت خری 
 با رفیقان بد چه پیوندی
زین حریفان چه طرف بربندی
 حسد و حرص را بجای بمان
 برهان خویش را ازین و از آن
 گرنه یکبارگیت قهر کنند
 نوش در کام جانت زهر کنند
 چون از ایشان به گور فردروی
 به قیامت زیور مرد روی
 چون برندت زخانه مرده به گور
 مرد خیزی زیور وقت نشور
 گر فرشته صفت شدی زاینجا
 با فرشته است حشر تو فردا
 ورتوسگ سیرتی به وقت نشور 
 هم سگی خیزی از میانه گور

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
تو اگر نیک نیکی اربدبد
بدونیک تو باتو باشد خود
 چون بدی  پس بدان که بیخردی
 که خرد نیست رهنمون بدی
 هر که پرورده خرد باشد
 کی درو فعل دیو و دد باشد
 هر که را عز آن جهان باید
 دامن دل به بد نیالاید
 گر کند عقل نیکی ات تلقین
 پس تو و بارگاه علیین
 وگرت دیو رهنمای بود
 اسفل السافلینت جای بود
 ددی تو زناسپاسی توست 
 بدی تو زناشناسی توست
 گر شعارت بود سپاس و شناس 
 این ندا آید ا نت خیرالناس

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
اندر آن دم که مبدع اشیا
کرد نقش وجود را پیدا
 قدسیان چشم بر تو بگشادند
 حال را در تردد افتادند
 یوسفی دیده اند زیبا روی
 شاهدی دیده اند نیکوخوی
 از عدم آمده به شهر وجود 
 کرده منزل به طالع مسعود

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
همه افتاده اند در تک و تاز
کرده بر تو زبان طعن دراز
 چون زفطرت تو بوده ای مقصود
 همگنان چون برادران حسود
 کارها ساختند بر سر راه
 تا ترا در فکنده اند به چاه
 ساکن قعر چاه ماری  چند
 در بن چاه حرص داری چند
 اینک آمد نظر کن ای مسکین
 بر سر چاه ژرف بشری هین
 در چه انداخت بهر دعوت را
 حبل قرآن و دلو عصمت را
 بیش از این در میان چاه مپای
 دست بر حبل زن  زچاه برآی
 خویشتن را زچاه بالاکش
 علم عشق بر ثریا کش
 چست با کاروان صدق و یقین
سفری کن به مصر علیین
 تا ز ناچیز و هیچ  چیز شوی
 واندر آن مملکت عزیز شوی 
 حاسدان تو چون تو را بینند
آن همه بهجت و بها بینند
 همه از گفت خود خجل گردند
 اندر آن وقت تنگدل گردند 
 منشین غافل ار خرد داری
پیشه گیر و بکن نکوکاری
 آنچنان زی  درین جهان زنهار 
تانگردی خجل به روزشمار

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ای شده پای بست و زندانی
اندرین خاکدان ظلمانی
 تاکی این گفت و گوی پر باطل
 تاکی این جست و جوی بی حاصل
 راه رو راه  گرد گفت مگرد
 که به گفتار ره نشاید کرد
 تا ز بند هوا برون نایی
 ندهندت کمال بینایی
 نبری ره به عالم وحدت
 نتوانی زدن دم وحدت
 زین نشیمن سفر به بالاکن
خویشتن را چو عقل والا کن
 دم به تجرید زن که بی تجرید 
 نرسد کس به عالم توحید

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
بگذر از نقش عالم گل تو
ره تو و راهروتو منزل تو
 رهروی  روسخن زمنزل گوی
همره و همنشین مقبل جوی
 چون تو غافل نشینی از کارت
 نبود لطف ایزدی یارت
 در سرای اثیر خواهی بود
 جفت رنج و زحیر خواهی بود
جهد کن کز اثیر درگذری 
به سلامت مگر تو جان ببری 
زین جهان جهان تبرا کن
رو به بستان جان تماشا کن
 کان جهان زین جهان شریفترست
 خاک او از هوا لطیفترست
 رخت بیرون فکن از این ماوی
 خیمه زن در فضای آن صحرا
 چشم بگشای تا جهان بینی
 وان جهان را به چشم جان بینی
 زانکه زادراک حس بیرون است
 آستانش ورای گردون است
 خاک او عنبر آب او تسنیم
 محنتش عافیت سموم نسیم
 پایه عرشش  از هوان فارغ
 چمن باغش از خزان فارغ
 بدر گردونش از خسوف ایمن
 قرص خورشیدش ازکسوف ایمن
 ساکنانش مسبح و ذاکر
 همه یکرنگ باطن و ظاهر
 حاصل جمله دولت سرمد
 مایه عمرشان بقای ابد
 گر بکوشی زخود برون آیی
 چون بدانجا رسی بیاسایی
 بلبل بوستان انس شوی
 همدم ساکنان قدس شوی
 حضرتی بینی از ورای مکان
 فارغ از استحالت دوران
 آنچنان حضرتی و تو غافل 
تن زده اینت ابله و جاهل 
 عاشقانی چو آدم و چو کلیم
 چون حبیب و مسیح و ابراهیم
 از پی وصل دلستان همه را
 سر بر آن فرخ آستان همه را
 هر که یابد بر آستانش بار
 نتواند زدن دم اسرار
 نطق را بارگیر لنگ شود 
 عرصه ماجراش تنگ شود 
وهم کآنجا رسد فروماند
ابجد سر نخواند نتواند

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
بگذر از وهم و این سخن بگذار
کی بود وهم مدرک اسرار
 دل تواند یکی مطالعه کرد
 لوح اسرار قرب مبدع فرد
 هر چه عین کمال معرفت است
 خاص دل راست کاین بهین صفت است
 دل چو در عالم بشر باشد
 زان معانیش کی خبر باشد
 تا مکاشف نگشت نتواند
 که از آن نقطه ای فرو خواند
 تا مجرد نشد زفعل ذمیم
 حق خطابش نکرد قلب سلیم
 بشریت چو از تو دور شود
 آنچه عین دل است نور شود
 چون شود کشف سر عالم غیب
 زود معنی نهندت اندرجیب
 چون بیابی حقیقت اخلاص
 ره کنی قطع تا سرادق خاص
 بر بساط جلال بنشینی
 آنچه بینی به چشم دل بینی
 گر تو خود را در آن جهان فکنی 
 فرش عزت برآسمان فکنی

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
دوش ناگه نهفته از اغیار
یافتم بر در سرایش بار
 مجلسش زان سوی جهان دیدم
 دور از اندیشه و گمان دیدم
 مجمعی دیده ام پر از عشاق
 جسته از بند گنبد زراق
 چار تکبیر کرده بر دو جهان
 گشته فارغ زشغل هر دو جهان
 باده از جام معرفت خورده
 راه زان سوی شش جهت کرده
 همه گویای بی زبان بودند
 همه بی دیده  نقش خوان بودند
 ماجرایی که آن زمان می رفت
 سخن الحق نه بر زبان می رفت
 نکته ها رفت بس شگرف آنجا
 درنگنجید صورت و حرف آنجا
 صوت وحرف از جهان جسم بود 
 بهر ترکیب فعل و اسم بود

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
در جهانی که عالم ثانی است
بی زبانی همه زبان دانی است 
 عاشقان صف کشیده دوشادوش
ساقیان بر کشیده نوشانوش
 سالک گرم ر و در آن بازار 
  ارنی گوی از پی دیدار 
عاشقان از وصال یافته ذوق
 لی مع الله گوی از سر شوق
 رهروان در جهان حیرانی
 برکشیده لوای  سبحانی 
 دیگری اوفتاده در تک و پوی
 لیس فی جبتی سوی الله  گوی
 آنکه او گوهر محبت سفت
 به زبان و به دل اناالحق گفت
 همگنان جان و دل بدو داده
 واله و مست و بیخود افتاده
 بهر او بود جست و جوی همه
 او منزه زگفت و گوی همه
 من دلسوخته جگر خسته
 پای در دام شش جهت بسته
 صفتم در جهان صورت بود
 صورت آلوده کدورت بود
 فرصتی نه که چست برتازم
 در چنان منزلی وطن سازم
 قوتی نه که باز پس گردم
 با سگ و خوک همنفس گردم
 دل در اندیشه تا چه شاید کرد
 ره بدانجا چگونه باید کرد
 چون کنم کاین طلسم بگشایم
 پایم از بند جسم بگشایم
 در رهش خان و مان براندازم
 جان کنم خرقه و دراندازم
 ناگهان در رسید از در غیب
 کرده پرگوهر حقایق جیب
 گفت ای رخ به خون دل شسته
 در جهان فنا بقا جسته
 تا در این منزلی که هستی توست
 پستی تو زخود پرستی توست
 چون ز هستی خویش درگذری
 هر چه هستیست زیر پی سپری
 تو چه دانی که زاستان قدم 
 چند راهست تا جهان قدم 
چند سختی کشید می باید
چند منزل برید می باید
 تا به نیکی بدل کنی بد را
 واندر آن عالم افکنی خود را
 گر ترا میل عالم قدم است
 ترک خودگفتن اولین قدم است
 نرسی تا تو با تو همنفسی
 قدم از خود برون نهی برسی
 تا طلاق وجود خود ندهی
 پای در عالم قدم ننهی
 تا وداع جهان جان نکنی
 ره بدان فرخ آستان نکنی
 در هوایش زبند جان برخیز
 جان بده وزسر جهان برخیز
 به وجود جهان قلم درکش
 در صف عاشقان علم برکش
 زهد ورز اقتدا به عیسی کن
 طلب او و ترک دنیا کن
 منشین اینچنین که ناخوب است 
 خیزو آن را طلب که مطلوب است

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
رهروانی که وصل اوجویند
معتکف جمله بر در اویند 
 از وجود جهان خبر شان نیست
 جز غم او غم دگر شان نیست
 در جهانند و از جهان فارغ
 همه با او زجسم و جان فارع
 سرقدم ساخته چو پرگارند 
 لاجرم صبح و شام در کارند

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ساکنانی که جمله چون روحند
مرهم سینه های مجروحند
 همه را درس  نقد ابجد عشق
همه را میل  سوی مقصد عشق
 همه را گشته سر غیبی کشف
 جان و تن کرده در بلایش وقف
 لوح روحانیان ز بر دارند
 پایه از مه بلندتر دارند
 سرورانند بی کلاه و کمر
 خسروانند بی سپاه و حشر
 زده در رشته حقایق چنگ
 فارغ از نفع نوش و ضر شرنگ
 همه مست می وصال قدم
 در روش یافته ثبات قدم
 لطف ایزد به مجلس توفیق
 باده شان داده از خم تحقیق
 چون تو دیدی علو همتشان
 این همه کار و بار و عزتشان 
 پس تو نیز از سر هوا برخیز
 که هوا آتشی است بادانگیز
 بیش ازین بر بروت خویش مخند
 همچو مردان بیا میان بربند
 خدمتش می کن از سر اخلاص 
 تا چو ایشان شوی توخاص الخاص

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
چه کنی عیش با زن و فرزند
ببر از جمله دل  بدو پیوند
 چه نشینی میان قومی دون 
 چه بری سر زبند شرع برون 
 ای ستم کرده بر تو شیطانت
 مانده در ظلمت سقر جانت
 تا زشیطان خود شوی ایمن
 شرع را شحنه ولایت کن
 گر شریعت شعار خودسازی
 روز محشر کنی سرافرازی
 هر که بد کرد زود کیفر برد
 وآنکه بی شرع زیست کافر مرد
 گرنه ای هرزه گرد و دیوانه
 تاکی این ترهات و افسانه
 شعر بگذار و گرد شرع درآی
 که شریعت رساندت به خدای
 بند بر قالب طبیعت نه
 پای بر منهج شریعت نه
 لقمه از سفره طریقت خور
 می زخمخانه حقیقت خور
 یا خضر شو گذر به دریا کن
 یا چو عیسی سفر به بالا کن
 زآن سوی چرخ تکیه جای طلب 
 برتر از عقل  رهنمای طلب

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ای همه ساله پای بست غرور
در خرابات حرص مست غرور
 حرصت افگنده باز از ره حق
 اینچنین کی رسی به درگه حق 
 راه دور است و مرکبت لنگ است
بار بسیار و عرصه پرسنگ است
بار حرص و حسد زدوش بنه
 هر چه داری بخور بنوش  و بده 
 ره تو دور شد یقین بشنو
تو مجرد شو و مپای و برو
 ترک این هستی مزور کن
 دل به نور یقین منور کن
 تا بدانی مسافت راهش
 کم و بیش و دراز و کوتاهش
 دو قدم بر سر وجود نهی 
 وان دگر بر در ودود نهی

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
خود تو کاهل نشینی ای غافل
ناپسندست غفلت از عاقل
 خیز و خود را بساز تدبیری
 بر جهان زن چهار تکبیری
 در میان آی چست چون مردان
 صفت و صورتت یکی گردان
 زآنکه باشد شعار ناپاکی
 از درون خبث  و زبرون پاکی 
تا درون و برون نیارایی
حضرت قدس را کجا شایی 
 تا ز آلودگی نگردی پاک
 نگذری از بسیط خطه خاک
 خویشتن پاک کن زچرک هوا
 تا نهی پای در مقام رضا
 تا به کی تو چنین بخواهی زیست
 می ندانی که در قفای توچیست 
 راست بشنو که در جهان جهان
از اجل کس نیافته ست امان
 تو چه گویی ابد نخواهی ماند 
 نامه مرگ برنخواهی خواند

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
هر که آمد در این سرای غرور
همدمش محنتست و منزل گور
 کو زپیغمبران مسیح و کلیم 
 آدم و شیث و نوح و ابراهیم 
 یونس ولوط و یوسف و یعقوب
 صالح و هود و یوشع و ایوب
 یا کجا خواجه سراچه کل
 خاتم انبیا چراغ رسل
 کو ابوبکر و عمر و عثمان
 کو علی شیر کردگار جهان
 بشر حافی و بوسعید کجاست 
 شبلی و شیخ بایزید کجاست 
 از حکیمان عهد ارستون کو
 ارسطاطالس و فلاطون کو
 ازشهان کیان جم و هوشنگ 
یا فریدون با فر و فرهنگ 
کو منوچهر و ایرج و نوذر
بهمن و کیقباد و اسکندر
 یا زگردنکشان تهمتن کو
 گیو وگودرز و طوس و بیژن کو
 این همه صفدران قلب شکن
 سام و دستان و نیرم و قارن
 همگان خفته اند در دل خاک 
 آن یکی خرم آلا دگر غمناک

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
ای شنیده فسانه بسیاری
قصه کوزه گر شنو باری
 کوزه گر سال و ماه در تک و پوی
 تاکند خاک دیگران به سبوی
 چون که خاکش نقاب روی کنند 
 دیگران خاک او سبوی کنند

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -
تا جهان است کار او این است
نوش او نیش و مهر او کین است
 اندر این خاکدان افسرده
 هیچ کس نیست از غم آسوده
 آنچنان زی در او که وقت رحیل
 بیش باشد به رفتنت تعجیل
 رخت بیرون فکن ز دار غرور
 چه نشینی میان دیو شرور 
 حسد و حرص را به گور مبر
دشمنان را به راه دور مبر
 دو رفیقند هر دو ناخوش و زشت 
 باز دارندت این و آن ز بهشت 
پیشتر زآنکه مرگ پیش آید
از چنین مرگ زندگی زاید
 به چنین مرگ هرکه بشتابد
از چنین مرگ زندگی یابد
 تا از این زندگی نمیری تو
در کف دیو خود اسیری تو
 نفس تو تا بدیش عادت و خوست
 به حقیقت بدان که دیو تو اوست
 مرده دل گشتی و پراکنده 
 کوش تا جمع باشی و زنده

وزن: فَعَلاتُنْ مَفاعِلُنْ فَعَلُنْ
بحر: خفیف مسدس مخبون
نشانه‌های عروضی: U U - - | U - U - | U U -