clips/mteb-nl-vabb huggingface dataset:
Wiskunde op mensenmaat. Schets voor een humanistische filosofie van de wiskunde

Disciplines: Art History, History, Philosophy, Communication Studies, Archaeology

De filosofie van de wiskunde werd gedurende de voorbije eeuw quasi volledig gedomineerd door een funderingsdenken. Dit betekent dat men zich er nauwelijks met iets anders heeft beziggehouden dan met het uitwerken van deelaspecten van welbepaalde formele en kennistheoretisch reductionistische programma's. In deze programma's wordt de wiskunde doorgaans teruggevoerd op haar zogenaamd fundamentele bouwstenen. Deze zouden bijvoorbeeld te vinden zijn in de logica of de verzamelingenleer, en met behulp van speciale cognitieve procedures kunnen 'afgelezen' worden van het platonische universum. 

Vanuit een wiskundig en/of logisch oogpunt hebben deze programma's ongetwijfeld vele vruchten afgeworpen. Maar hun ultieme doel, de wiskunde te voorzien van een absoluut zekere kennistheoretische grondslag, werd niet verwezenlijkt. Zij bleven bovendien volkomen steken in de technisch-wiskundige aspecten van de zaak, en de filosofie (wat betekent het nu eigenlijk allemaal?) bleef grotendeels achterwege.

De kern van een programma voor een 'andere', humanistische filosofie van de wiskunde, zoals het hier zal worden gepresenteerd, behelst de volgende punten. Ten eerste, dat wiskunde een eervolle menselijke bezigheid is, die we geenszins wensen af te breken. Ten tweede, dat desondanks, en precies omwille van haar menselijk karakter, de wiskunde niet feilloos is. Ten derde, dat zij dat ook helemaal niet hoeft te zijn. Ten vierde, dat haar praktijken en resultaten bijgevolg essentieel en te allen tijde voor 'verbetering' vatbaar blijven. Ten vijfde, dat de filosofie met haar specifieke competenties tot dit laatste doel substantieel mag bijdragen. Meer bepaald kan zij dat door als klankbord te fungeren voor de wiskundige, diens oefeningen in zelfreflectie faciliterend en vormgevend.
-	JACOBS (M.), RZOSKA (B.) & VERCAUTEREN (G.), Synergie² 2010. Het cultureel-erfgoedconvenant als hedendaags beleidsinstrument, , 134 p.

Disciplines: Art History, History, Philosophy, Archaeology, Humanities (General)

Geschiedenis en analyse van de cultureel erfgoedconvenants in Vlaanderen tussen 2000 en 2010, in een internationaal perspectief
De stroom en de zee. De iconografie van Scaldis en Neptunus in de Antwerpse kunst

Disciplines: Other Disciplines, Art History

De 'Sluiting' van de Schelde heeft de geesten beziggehouden, en wij vinden daarvan een treffende weerslag in de Antwerpe kunst van de 16de en de 17de eeuw. Dit is zowel van toepassing op de schilderkunst als op het straatdecor bij Ommegangen en Blijde Inkomsten. Hoop en wanhoop wisselen elkaar daarbij af.
Jaarboek voor ecologische geschiedenis: Natuur en milieu in Belgische en Nederlandse Kolonieën

Disciplines: Art History, History, Philosophy, Communication Studies, Archaeology, Humanities (General)

it nummer van het Jaarboek voor Ecologische Geschiedenis bevat bijdragen waarin de invloed van de koloniale mogendheden België en Nederland in hun bezittingen in Afrika, Amerika en Azië wordt beschreven. In vier artikelen komt een veelheid aan thema's aan bod, van de winning van ertsen tot de uitputting van landbouwgronden, van de beelden die onze voorouders zich vormden van de gebieden overzee - en de invloed die deze beelden hadden op hun eigen kijk op bijvoorbeeld natuur - tot de vorming van collecties van exotische naturalia. Daarmee sluit deze aflevering aan bij internationaal gevoerde discussies onder historici over de betekenis van exotische streken voor landen in Europa (en omgekeerd) en proberen wij een Belgisch-Nederlandse invulling aan deze gedachtewisseling te geven. De verschijnselen en ontwikkelingen in alle hier beschreven koloniën zijn, evenals de invalshoek van de betrokken moederlanden zelf, zeer verschillend van aard. Uitbuiting en onzorgvuldige omgang met natuur en natuurlijke hulpbronnen kwamen regelmatig voor, zoals blijkt uit de bijdrage van Alex van Stipriaan over Suriname. Westerse kolonisten lieten zich vaak bewust of onbewust leiden door de mythe van de onuitputtelijkheid van de tropische rijkdommen. In Indonesië werden in de eerste decennia van de negentiende eeuw juist pogingen ondernomen om een duurzame vorm van bosbeheer tot stand te brengen. In het artikel van Peter Boomgaard lezen we hoe Daendels al in 1808 een vorm van staatsbosbeheer instelde en de uitputting der bossen probeerde tegen te gaan. In de meest recent verworven kolonie waarover in dit nummer wordt bericht, Belgisch Congo, waren weer andere mechanismen werkzaam. Patricia van Schuylenbergh laat zien dat onderzoekers hier veel mogelijkheden kregen om zich te verdiepen in de natuur. Ook natuurbescherming kwam tot ontwikkeling, waarbij contacten met Nederlandse natuurbeschermers van belang waren. In het openingsartikel toont Karel Davids aan de hand van zeventiende- en achttiende-eeuwse beschrijvingen van Nieuw-Nederland, noordoost Brazilië en het kustgebied tussen de Amazone en de Orinoco de ontwikkeling van de visie op de natuur in deze Nederlandse koloniën. Hij stelt daarbij vast dat de gangbare cultureel-geografische benadering onvoldoende is om de veelzijdige werkelijkheid recht te doen.
Meisjes in de netten van justitie: Contexten en parcours van illegaliteit en vervolging van jonge vrouwen in Antwerpen

Disciplines: History, Criminology, Law

Meisjes die misdrijven plegen, men kan er maar moeilijk mee overweg. Ze schijnen de 'typische' gezagsgetrouwheid, zachtmoedigheid en omkadering te missen die de meeste vrouwen uit de criminaliteit zouden weghouden, en worden net daarom als bedreigend ervaren. Zo gaven recente berichten over toenemende ernstige en gewelddadige delinquentie onder jonge vrouwen aanleiding tot paniekreacties en interpretaties in termen van maatschappelijke desintegratie. Zulke reacties zijn niet nieuw; een kritische dialoog met het verleden lijkt daarom aangewezen. Deze bijdrage bekijkt de omstandigheden en trajecten die meisjes naar de rechtbank leidden in begin 20ste-eeuws Antwerpen. De toegepaste wetgeving was ingegeven door burgerlijke vrees voor zedelijk en moreel verval en viseerde vooral het seksuele gedrag van meisjes. De vervolgde meisjescriminaliteit zelf was evenwel een zaak van verscheidener probleemgedragingen, vervolgers en definities van ontoelaatbaar gedrag, die nauw samenhingen met de sociale context waarin meisjes handelden.
Vertalers en bewakers van 'herstel' in de gevangenis

Disciplines: Criminology

Iets meer dan een jaar geleden traden de wetten van 17 mei 2006 met betrekking tot de externe rechtspositie van de gedetineerden en de strafuitvoeringsrechtbanken gedeeltelijk in werking .  Deze wetten kunnen een kentering inluiden in de wereld van de strafuitvoering.  Het was de toenmalige minister van Justitie Verwilghen die bij de oprichting van de Commissie Holsters in februari 2000 stelde: "Ik meen dus dat wij  vandaag - politiek en maatschappelijk gezien - een historische kans krijgen om de strafuitvoering (maar ook de straftoemeting) die meer dan anderhalve eeuw verwaarloosd zijn geweest, tot een logisch en performant systeem uit te bouwen, met daarin één duidelijke rode draad: het herstel van de relatie tussen dader, slachtoffer en maatschappij."  Hoewel minister Verwilghen initieel voor ogen had om de strafrechtspleging, inclusief de strafuitvoering, volledig te heroriënteren tot een "Wetboek van herstelvordering, met daarin een luik van hersteltoemeting en een luik hersteluitvoering" vinden we in de wetten de vooropgestelde notie van 'herstel' niet meer expliciet terug. 

De uidagingen omtrent deze  herstel- en slachtoffergerichtheid in de fase van de strafuitvoering vormen op overlegmomenten tussen praktijkwerkers vaak het startpunt voor diepgaande discussies.  De praktijkwerkers die werkzaam zijn in de gevangenis en in contact komen met gedetineerden kijken vanuit hun eigen positie en rol naar deze uitdagingen.  De verschillen in meningen, gedachten, verwachtingen, uitgangspunten, visies kunnen voortkomen uit de wijze waarop de praktijkwerker de notie 'herstel' naar de detentiecontext invult of vertaalt. In deze bijdragen proberen we zicht te krijgen op de wijze waarop praktijkwerkers invulling geven aan de notie 'herstel'.  De zeer brede en diverse groep aan praktijkwerkers laten ons vanzelfsprekend niet toe veralgemeningen te doen.  Slechts enkele  bedenkingen, gevoeligheden en spanningsvelden werken we uit  opdat zij het beeld over het invullen en vertalen van de notie 'herstel' naar de detentiecontext verder zouden kunnen aanvullen.
New penology, rechten van gedetineerden en overleg in de Canadese penitentiaire praxis

Disciplines: Criminology

In november 2008 en april 2009 was professor Marion Vacheret te gast aan de Brusselse Vakgroep Criminologie (VUB). Vacheret is professor aan de School voor Criminologie van de universiteit van Montréal (Quebec) te Canada. Zij is verantwoordelijk voor de Equipe de la recherche sur la pénalité (EREP) van het Internationaal Centrum van Vergelijkende Criminologie. Zij doet al vele jaren onderzoek naar de sociologie van de gevangenis, de interventies in penitentiaire settings en de specifieke aspecten waarmee gedetineerden in contact komen. Vacheret is ondermeer co-auteur van Le châtiment : Histoire, philosophie et pratiques de la justice pénale (2005) en Anatomie de la prison contemporaine (2007), en schreef recentelijk met Patrick Mounaud het boek  L'exécution de la peine privative de liberté au Canada. Mythes et réalités (2008). Deze bijdrage is het resultaat van een herwerking en vertaling van het interview dat plaatsvond op 6 april 2009. Onderwerpen als new penology, rechten van gdetineerde, tuchtregime en overlegstructuren in de gevangenis komen uitgebreid aan bod.
Juridische bijstand en ondersteuning in bemiddeling

Disciplines: Criminology

Als vertrekpunt voor deze bijdrage scharen we ons achter de eerder positieve houding in herstelrechtelijke kringen ten aanzien van enige vorm van rechtsbijstand bij herstelrechtelijke praktijken en in het bijzonder bij slachtoffer-daderbemiddeling. Van bij de start van het pilootproject herstelbemiddeling voor meerderjarigen in Vlaanderen in 1993 werd het belang van rechtsbijstand door een advocaat erkend. Met de uitbreiding van deze praktijk naar alle Vlaamse gerechtelijke arrondissementen vergrootte de aandacht voor het verder uitklaren van de relatie tussen advocaat en bemiddelingsproces. Arrondissementeel afgesloten samenwerkingsprotocollen tussen gerechtelijke actoren, welzijnswerk, advocatuur en bemiddelingsorganisatie gaven een eerste aanzet tot het verduidelijken van de verhouding tussen de bemiddelaar, het bemiddelingsproces en de advocaat. 

Belangrijk ankerpunt voor de hedendaagse praktijk van slachtoffer-daderbemiddeling voor meerderjarige daders in Vlaanderen vormt het wettelijk kader van 2005 waarin ook de relatie tussen advocaat en bemiddelingsproces een plaats heeft gekregen. De wet van 22 juni 2005 bepaalt dat 'de partijen tijdens de bemiddeling kunnen worden bijgestaan door een advocaat' . Enige verduidelijking van de rol van de advocaat in de bemiddeling vinden we in de memorie van toelichting die vooreerst een vertegenwoordiging van de partijen door de advocaat uitsluit . Doorheen het bemiddelingsproces kan de advocaat zijn cliënt 'zinvol steunen en van advies dienen'. Bij het bereiken van een overeenkomst kan de advocaat 'een zinvolle en concrete bijstand verlenen door met een 'extern oog' de door de partijen, via de bemiddeling bereikte overeenkomst, te bekijken'. Aldus concluderend stelt het wettelijk kader bijstand door een advocaat voorop en wordt vertegenwoordiging als mogelijkheid uitgesloten. Ondanks deze principieel eerder positieve houding ten aanzien van rechtsbijstand door de advocaat, blijken heel wat aspecten in theorie en vooral praktijk nog niet uitgekristalliseerd. Het wettelijk kader laat aan de bemiddelingspraktijk veel ruimte ter interpretatie en invulling van de rol en positie van de advocaat. Bij de verdere operationalisering van slachtoffer-daderbemiddeling voor meerderjarige daders in Vlaanderen, zijn gaandeweg vragen gerezen bij de plaats, rol en positie van de advocaat in deze informele contexten. Het opzet van deze bijdrage ligt echter niet in het hierop formuleren van precieze antwoorden. Eerder trachten we de inhoudelijke overwegingen die gepaard gaan met de mogelijke posities en rollen van de advocaat in het bemiddelingsproces in kaart te brengen. Over de verschillende fases van het bemiddelingsproces heen worden deze inhoudelijke overwegingen geduid. De drie delen in deze bijdrage zijn gelijklopend met de drie algemene fases in het bemiddelingsproces: de aanvangsfase, de eigenlijke bemiddeling en de beëindiging/opvolging van de bemiddeling.
“Is there anybody out there?” (Pink Floyd, The Wall)

Disciplines: Psychology, Educational Sciences, Criminology

Dit artikel is hoofdzakelijk de neerslag van gesprekken (open interviews) met ex-gedetineerden en hun familieleden, aangevuld met enkele literatuurverwijzingen. De gesprekken vonden exclusief plaats in het kader van dit artikel. Zes Vlaamse ex-gedetineerden werden bevraagd, allen behorende tot de categorie langgestraften, met een effectieve detentieduur tussen acht en twaalf jaar. De leeftijd van de ex-gedetineerden varieert van 30 tot 58 jaar (twee dertigers, twee veertigers en twee vijftigers).
We hebben ervoor gekozen om ons te beperken tot een overzicht van belangrijke aandachtspunten, zonder dat ze op een detaillistische wijze worden uitgewerkt. Het zijn uitsluitend 'impressies' van een beperkte groep langgestraften en hun omgeving, en als dusdanig niet te veralgemenen.
Ex-gedetineerden interviewen over en confronteren met een 'ideale gevangenis' is geen sinecure. Een vraag als 'stel dat je morgen opnieuw voor tien jaar de cel indraait, wat zou er dan allemaal voorhanden moeten zijn, hoe zou je die periode willen invullen, hoe zou het leven binnen die ideale gevangenis er dan moeten uitzien?' opent natuurlijk wel de deur, maar ... geeft vooral aanleiding tot enkele kritische bedenkingen. Deze mensen leven in het heden, zijn bezig met de dingen van alledag en een dergelijke denkoefening doet hen terugdenken aan wat binnen de muren ook gebeurt, namelijk het continue terugblikken
op de feiten en hun verleden. In de gevangenis is men niet begaan met het 'heden' van de gedetineerden, net zomin als men in de samenleving begaan is met het 'heden' van ex-gedetineerden.
Is de calvarietocht van de rechter inzake strafuitvoering ten einde?

Disciplines: Criminology

De bijdrage bestaat uit twee delen. In een eerste deel wordt nagegaan welke calvarietocht de rechter inzake strafuitvoering reeds achter de rug had alvorens hij werd ingeschreven in de huidige "Wet houdende de oprichting van de strafuitvoeringsrechtbanken" van 17 mei 2006. Vervolgens worden de resultaten van een onderzoek voorgesteld dat in de periode 2004-2006 werd uitgevoerd met als doel de evaluatie van het huidige invrijheidsstellingsbeleid in Belgie.
Halen we met het ‘evidence based model’ het paard van troje binnen?

Disciplines: Criminology

Het 'evidence based model' vormt recentelijk onderwerp van menig debat. Deze bijdrage plaatst het 'evidence based model' in een ruimer criminologisch kader. Vooreerst wordt de achtegrond geschetst van het ontstaan van dit model en de ontwikkelingen in het criminologisch denken die deze stroming voeden. Vervolgens worden de potentieel gunstige gevolgen van dit paradigma voor een criminologische praktijk en beleid belicht, maar ook de tekortkomingen en mogelijke gevaren ervan. Tenslotte formuleren we een persoonlijke invalshoek op de probleemstelling, nl. welkde de waarde is van het 'evidence based model' voor de criminologie.
Opgescheept met de jeugdbescherming. Over het non-debat in de jeugdbescherming en de nood aan een alternatief

Disciplines: Criminology

In deze bijdrage wordt ingegaan op de hervorming Onkelinx (2006) die het jeugdbeschermingsmodel behoudt en daarbij voorbij lijkt te gaan aan decennia van fundamentele kritiek op dit model en de praktijk en het bestaan van beloftevolle alternatieven zoals het jeugdsanctierecht. Wil het jeugdsanctierecht echter dergelijk alternatief bieden dan lijkt een "modernisering" ervan echter aangewezen.
Bespreking van PRINS, Q. EIJKMAN, L. EGMOND, V. BÖHRE en M. HEERINGS, 16 Miljoen BN’ers? Bescherming van Persoonsgegevens in het Digitale Tijdperk (Stichting NJCM-Boekerij, Leiden, 2010, 119 p.),

Disciplines: Criminology, Law

Deze bundel is het resultaat van het lustrumcongres '16 Miljoen BN'ers? Bescherming van Persoonsgegevens in het Digitale Tijdperk' en werd in 2009 georganiseerd door het Nederlands Juristencomité voor de Mensenrechten (NJCM). In een tijd waarin de overheid steeds meer digitale informatie over mensen mag verzamelen, bewaren en koppelen vond de NJCM het opportuun om de bescherming van persoonsgegevens en het recht op privacy opnieuw ter discussie te stellen.
De School als Politieke leeromgeving: de (beperkte) invloed van het secundair onderwijs op politiek relevante houdingen van jongeren in Vlaanderen.

Disciplines: Political Sciences, Social Sciences (General), Sociology, Educational Sciences, Communication Studies

In dit proefschrift wordt nagegaan wat de impact is van de school als omgeving, maar ook van directies en lerarenteams op de politiek relevante houdingen van leerlingen.
Determinanten van burgerschapsvorming bij jongeren: Een internationaal vergelijkend onderzoek naar kiesintenties bij 14-jarigen

Disciplines: Political Sciences, Social Sciences (General), Sociology, Educational Sciences, Communication Studies

In dit artikel gaan we na welk effect burgerschapsvorming via de school heeft op de bereidheid
deel te nemen aan verkiezingen. De analyse is gebaseerd op het IEA-onderzoek over burgerschapsvorming (met 88.992 14-jarige respondenten in 27 landen). Door het gebruik van multilevelmodellen kunnen we een onderscheid maken tussen effecten op individueel niveau, school- en landenniveau. Op individueel niveau worden de hypotheses bevestigd over de effecten van gender, socioeconomische status, burgerschapsvorming, het algemene participatieklimaat in de school en de aanwezigheid van een open klasklimaat en de socio-economische status van de leerling. Op schoolniveau tonen de analyses geen significante effecten aan van bijkomende
inspanningen op het vlak van burgerschapsvorming. Op landenniveau waren verschillende variabelen die wel een effect hebben op de verkiezingsopkomst bij volwassenen niet significant gerelateerd aan de toekomstige stembereidheid bij jongeren.
Onze conclusie is dan ook dat zowel burgerschapsvorming als het schoolklimaat een effect hebben op de kiesintentie van jongeren; de vorm waarin burgerschapsvorming wordt gegeven
vertoont geen significant verband met de bereidheid te gaan stemmen.
Ceci n’est pas Bruxelles: open ruimte in de Brusselse rand.

Disciplines: Other Disciplines, Social Sciences (General), Humanities (General)

Veelal wordt Brussel gekenmerkt als een 'grijze' stad, een grootstad met een dicht stedelijk weefsel. Toch kent Brussel ook heel wat open ruimte. Pogingen tot herontwikkeling van deze kwalitatieve onbebouwde ruimtes gaan gepaard met veel ruimtelijke, politieke, sociaal-culturele en economische uitdagingen. Al was het maar vanwege het verschillend gebruik en het feit dat administratieve grenzen en ruimtelijke structuren niet parallel lopen.
Bouwen voor de kunst? Museumarchitectuur van Centre Pompidou tot Tate Modern

Disciplines: Art History

Hoewel musea behoren tot de meest prestigieuze en belangrijke opdrachten voor de hedendaagse architectuurdiscipline, is er tot op heden geen substantieel architectuurtheoretisch discours over museum architectuur. De denkbeelden die in discussies gehanteerd worden zijn vaak simplistisch en reductief, zoals het dogma dat musea voor de kunst dienen gebouwd te worden. In het boek Bouwen voor de Kunst? nuanceert en ontkracht Wouter Davidts deze stelling. Hij toont aan dat de tendens om het museum onmiddellijk in termen van gebouw te denken de problematiek van museumarchitectuur herleidt tot de de relatie kunst en architectuur, de complexiteit van het architectuurprogramma van het museum verloochent en de rol van het institutioneel raamwerk onderschat. Davidts kiest niet voor een architectuurkritische discussie van recente musea, maar voor een architectuur- en kunsttheoretische studie van het museum instituut. Het statement dat musea voor de kunst gebouwd dienen te worden, wordt doorgelicht via een analyse van een reeks artistieke praktijken die een kritisch onderzoek hebben gevoerd naar de plaats van de kunst in het museum (Minimal art, Daniel Buren, Robert Smithson, Gordon Matta-Clark en de Alternative Spaces Movement). De inzichten uit de doorlichting van de ruimtelijke en architecturale démarches van deze kunstenaars dient vervolgens als theoretisch kader voor de analyse van de verschuiving in het architectuurprogramma tussen het Centre Pompidou en Tate Modern. Davidts toont aan hoe deze verschuiving, van de de gebouwde naar de verbouwde fabriek, leidt tot enkele cruciale wijzigingen in de vertaling van het institutionele programma van het museum voor hedendaagse kunst (het fantasma van het museum als werkplaats) tot architectuuropdracht. In Bouwen voor de Kunst? toont Davidts overtuigend aan dat het museum geen thuis voor de kunst levert, maar een scène waarop kunstwerken een ander leven leiden dan dat van het authentieke moment van hun productie, om elders aan betekenis te winnen.
Woning Peeters te Deurne (1932-34) van Gaston Eysselinck: een Vlaamse ‘machine à habite

Disciplines: Art History

In 1932 bouwt Gaston Eysselinck (1907-1953) in het Antwerpse, de woning Peeters-Ceurvels. Woning Peeters vertoont zowel qua plan als qua gevelopbouw grote gelijkenissen met Le Corbusiers Maison Citrohan voor de Weissenhofsiedlung van 1927 in Stuttgart. Voor het eerst werd in woning Peeters een kleur- en materiaaltechnisch onderzoek in situ uitgevoerd en is een nieuw licht geworpen op de polychromie van de woning. Dit onderzoek heeft het mogelijk gemaakt om op verschillende niveaus- van historisch onderzoek, veldwerk, labo onderzoek tot de uiteindelijke proefrestauraties, verantwoorde restauratieopties te nemen. Achter wat steeds gekend was als een wit geschilderde gevel blijkt oorspronkelijk een merkwaardig kleurenconcept te zitten. De verticale gevelvlakken aan de De Neufstraat en de Ter Rivierenlaan waren oorspronkelijk uitgevoerd in beige. De achtergevel was zwart geschilderd met bitumenverf. Alle horizontale vlakken, met name de plafonds van de carport en het zonneterras, waren fel geel. De volumes onder de carport en op de terrassen zijn oorspronkelijk in zwart en roestbruin geschilderd. De okerkleurige gevels werden oorspronkelijk gecombineerd met schrijnwerk in bruine omber, terwijl de zwarte achtergevel oorspronkelijk rood (ijzeroxide rood) schrijnwerk heeft. Eysselinck heeft hier destijds een ongewoon kleurenschema kunnen realiseren en dit verdient onze aandacht. Toch is dit merkwaardig concept overschilderd, vergeten en hebben bouwtechnische problemen en vele transformaties het kwetsbare beeld van het monument zwaar aangetast. Het concept dat Eysselinck destijds heeft beoogd, aspecten van bouwtechnische aard en de eis van de bouwheer om een duurzaam resultaat te garanderen, vormden de kern van de discussie. De keuze tussen maximaal behoud van het historisch materiaal en duurzame technologie werd genomen. Het jonge monument moet zijn oorspronkelijk kleurenschema terugkrijgen, maar het zal ook bouwtechnisch verbeterd worden. De resultaten van deze studie kunnen bijdragen tot het communiceren en naar waarde schatten van kleur in het modernisme. De geplande restauratie van deze beeldbepalende woning van Gaston Eysselinck te Deurne zal het oorspronkelijk kleurenschema doen herleven, overleven en voorgoed afrekenen met witte misverstanden in het modernisme.
Kwaliteitsvolle Bedrijfsgebouwen / West-Vlaanderen 2006-2007

Disciplines: Art History

Deze publicatie illustreert hoe ondernemend West-Vlaanderen kwalitatief, recreatief en tegelijk functioneel uit de hoek kan komen bij de bouw of renovatie van bedrijfsvestigingen. De publicatie focust op ontwerp- en realisatiemogelijkheden en onthult ingenieuze antwoorden op vragen van toekomstige opdrachtgevers.